• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concertlijst tgv corona - de Botanique blijft gesloten LIVE 2020 - #UnitedForLiveMusic Solidariteit. Steun. Optimisme. Dat…

  • Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten + verplaatste concerten ROOSBEEF, Vincent Starwaver - 1 oktober 2020 COMPACT DISK DUMMIES - 7…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

Face Your Fears - W-Fest en Sinner’s Day staan bovenaan onze bucket list

Onze review van “Higher”, het eerste eigen nummer van de nieuwe Vlaamse newwaveband Face Your Fears, wordt opvallend vaak aangeklikt op deze site en dat is reden genoeg voor een gesprek met de bandleden. Het werd meteen het eerste (coronaproof) interview voor deze band.

Hoe is de band begonnen ?
Corina: Ik zat samen met gitarist Christof in een andere band en toen die splitte dachten wij eraan om samen iets nieuw te starten, meer in de richting van de new wave en postpunk. Vrij snel is bassist Tijl er bij gekomen en dan hebben we lang als trio gerepeteerd. De band is dan in een definitieve plooi gevallen met drummer Dirk. Dan is Tijl opgestapt en heeft het wat geduurd tot we Sonja vonden die in zijn plaats bas speelt. We spelen live vooral covers van de bekendste new wavebands en “Higher” is het eerste eigen nummer dat we geschreven en opgenomen hebben.

Wat betekent de bandnaam Face Your Fears voor jullie?
Corina: We hadden geen specifieke angst op het oog. De bandnaam kwam van onze voormalige bassist tijdens een brainstormsessie. We hebben intussen gemerkt dat we niet de enige band zijn met die naam. Ook in Nederland, Italië, … zijn er bands met dezelfde naam. Misschien is dat nog een werkpuntje voor ons.

Was het van bij het begin duidelijk dat er voor Face Your Fears eigen nummers zouden gemaakt worden?
Christof: Neen. We hebben vooraf geen grote plannen en strategieën uitgedokterd. Tijdens het repeteren van de covers zijn we spontaan wat beginnen jammen, zoals elke band dat vast wel doet. We hadden een paar goede ideeën bij elkaar en daar zijn een aantal nummers uit geboren.

Is het nu de bedoeling dat er live een set komt met nog maar een paar covers of zullen de eigen nummers altijd in de minderheid zijn?
Christof: Dat is moeilijk te voorspellen. Bovenop dat eerste opgenomen nummer hebben we nu nog maar voor twee eigen nummers min of meer afgewerkte plannen. We werken rustig toe naar een EP met drie of vier nummers. Op de lange termijn zouden we werken naar een live-set met de helft eigen nummers en de helft covers.

Hoe gaan jullie te werk voor de eigen nummers?
Dirk: Een beetje klassiek waarschijnlijk. We beginnen met de juiste melodie en compositie en dan vult Corina aan met haar lyrics. Alles gebeurt heel organisch en spontaan, met veel zoeken en proberen.

Is er één band die jullie allemaal bewonderen?
Dirk: We horen allemaal graag new wave en postpunk, maar zeker niet alleen dat. Als we elk bandlid afzonderlijk beschouwen, zie je ook invloeden van punk, coldwave, gothic en metal.

“Higher” kreeg vooral lovende reacties
Sonja: Dat mensen zeggen dat we op de goede weg zitten, geeft natuurlijk moed om hiermee door te gaan. We kunnen in onze eigen nummers makkelijker tonen wat we in onze mars hebben. Het geeft een eigen gezicht aan de band.

Peter Slabbynck van Red Zebra kwam al meedoen op één van jullie coronaproof concerten deze zomer
Sonja: Ik doe de merch van Red Zebra en dat nummer zat al in onze setlist, zodoende stond het al een beetje in de sterren geschreven dat dat zou gebeuren. Het was wel bijzonder leuk om met één van onze idolen op het podium te staan. En voor hem was het ook leuk want door de viruscrisis heeft hij dit jaar niet zo vaak op een podium kunnen staan als hij zou willen.

Jullie hebben nog vrienden bij andere bands
Dirk: Chesko van Der Klinke, en nu ook van PESCH, is bezig met een remix van een nummer van ons. Dat wordt leuk.

Welke plannen werden dit jaar gedwarsboomd door corona?
Christof: Er zijn veel optredens geannuleerd, maar dat is voor elke band hetzelfde. We hopen dat 2021 beter wordt en dat we opnieuw veel concerten kunnen spelen.

Hoe ver reikt de ambitie op langere termijn? 
Corina: Met een label, booker of agency zijn we voorlopig nog niet bezig. Maar concerten spelen in Nederland is – naast de EP - zeker één van de volgende doelstellingen. We repeteren in grensgemeente Lievegem, dan is Nederland maar een kleine stap.
Sonja: We helpen allemaal als vrijwilliger op W-Fest en Sinner’s Day. Mochten we daar eens kunnen spelen met Face Your Fears, dan kunnen we dat afvinken wat als hoogste staat op onze bucket list. 

https://faceyourfears3.bandcamp.com/track/higher

donderdag 26 november 2020 19:36

Winter Contemplations

Slechts twee nummers op deze EP van Soul Dissolution, de post/atmospheric blackmetalband met leden van o.m. L’Hiver en Deuil en Marche Funèbre: “La Dernière Tempête” en “Where The Clouds Stand Still”. Voor het tweede nummer kregen ze wat hulp van de Canadees Unreqvited. 
“La Dernière Tempête” klinkt van bij de intro ijzig en winters, met blackened vocalen als striemende sneeuwvlagen. Ook de melodielijn klinkt wat als een niet-aflatende (mid-tempo) stormwind die aanhoudend tegen de ramen blaast. Daarover komt dan een soms wat proggy, weids-klinkende gitaar en die snerpende vocalen.
De tweede track laat een heel ander gezicht zien van Soul Dissolution. In de trage stukken is dit voluit atmosferisch, cinematografisch zelfs, nog meer leunend op een desolate sfeer, maar zeker niet winters. Dat laatste komt dan wel bij de stukken met intense gitaarpartijen. Deze song van ruim 13 minuten is een parel van songopbouw en van het spelen met spanningsbogen, met misschien een beetje een knipoog naar doommetal. De vocalen zitten hier wel iets meer achteraan in de mix en zijn schaarser dan op de eerste track, wat misschien het enige minpuntje is.
Het hadden nummers van twee verschillende bands en genres kunnen zijn, maar deze twee nummers tonen in de eerste plaats dat Soul Dissolution talent te koop heeft, hoe ze hun songs ook componeren.

donderdag 26 november 2020 19:33

CYR

Geen enkele band moet steeds hetzelfde kunstje herhalen bij elk nieuw album en Billy Corgan heeft solo en met zijn Smashing Pumpkins al behoorlijk wat bokkesprongen gemaakt, maar we betwijfelen toch of het nieuwe album ‘Cyr’ nog de fans van het eerste uur of massa’s nieuwe fans zal kunnen bekoren.
De synthpop op ‘Cyr’ staat mijlenver van de grungerock van ‘Mellon Collie’ of ‘Siamese Dream’, maar ook ver van het materiaal op recentere albums van The Smashing Pumpkins. De gitaren van James Iha en Jeff Schroeder moet je hier te vaak met een vergrootglas gaan zoeken in de geluidsmix. Drummer Jimmy Chamberlain is beter te horen, maar kan of mag hier nauwelijks iets van zijn talent tonen en beperkt zich tot een ondergeschikte rol in dienst van Corgan en zijn synth.
En het is dan ook nog  eens behoorlijk middelmatige synthpop, met melodietjes van dertien in een dozijn. De reeds geloste singles hebben nog een zekere catchyness, maar met liefst 20 tracks op het album wegen die half-goede singles niet op tegen de rest.
Wat heeft Corgan bezield om met één van de beste bezettingen van de Pumpkins het laken volledig naar zich toe te trekken en de luisteraar te tergen met enkel zijn lijzige stem en zijn matig geïnspireerde synthpop? Om de jaren ’80-pastiche compleet te maken, laat Corgan zich bovendien nog begeleiden door een koortje van twee dames. Het lijkt alsof hij het publiek wil uitdagen. Enkel met een nektapijt en een zweetbandje om de pols kon Corgan nog meer retro-pastiche klinken.
“Anno Satana” en “Wyttch” (twee van de weinige nummers met gitaar een beetje in de hoofdrol) en voorts “Birch Grove” zijn degelijk, maar kunnen niet op tegen de bloedarmoede van de rest van het album.

Turpentine Valley - livestream - postmetal treedt uit de schaduw

Samen Jong in Deinze (Sjid) organiseerde een gratis livestreamconcert met Turpentine Valley vanuit Jeugdhuis Brieljant in Deinze. Vertrouwd terrein voor de band en de fans, want ze speelden er reeds minstens twee keer eerder. Ook inzake livestream was dit geen debuut voor Turpentine Valley, want eerder nog deden ze dat al voor hun label Dunk! Records.

Bij livestreams beoordelen we doorgaans op zaken als de interactie van de bandleden met de camera(s) en de mate waarin je kan vaststellen dat alles echt 'live' gebeurt. Dat is moeilijk bij Turpentine Valley. Op hun reguliere shows, met publiek voor het podium, zijn ze wars van enige interactie. Geen verwelkoming, geen aankondigingen van nummers, geen dankwoord voor het publiek, geen verzoeknummers. Allemaal om de postmetalfan helemaal mee te krijgen op hun instrumentale trip. Het zou gek zijn mocht dat voor de livestream plots veranderd zijn.
Misschien om dat aspect alvast wat te counteren werd de rechtstreekse livestream voorafgegaan door een vooraf opgenomen interview, in stemmig zwart/wit. Om het compact te houden werden de vragen weggelaten en kregen we enkel de antwoorden. Wie het uitgebreide interview van eerder dit jaar op deze site gelezen heeft, wist al grotendeels wat er verteld werd. Met het praatje voor de show leek dit wat op het concept van de ‘Toots Sessies’ op Canvas, met het verschil dat de band hier een volledig concert kan spelen en niet een schamel kwartier.
Vervolgens start het concert dan echt en meteen vallen een paar zaken op. Zoals dat één van de eerste reacties komt van Andreas Gneisberger uit München. Tot in Duitsland is Turpentine Valley nog niet geraakt voor een concert met publiek, maar dat is nu net de kracht van het internet en livestream: je bereikt ook die fans die anders misschien nooit de kans zouden hebben om de band live aan het werk te zien. Misschien een les om te onthouden voor als we na de viruscrisis opnieuw gewoon live willen gaan spelen.
Tweede zaak die opvalt: zijn de concerten van Turpentine Valley doorgaans in het duister gehuld, dan is er nu opvallend veel licht. Ter wille van de camera's uiteraard, maar dit verandert wel de beleving. Meteen hoopten we dat we nu ook wat (meer) gezichtsexpressie van de bandleden zouden kunnen waarnemen, maar daar staken drie zwarte mondmaskers een stokje voor. Het attribuut is uiteraard tekenend voor deze periode en deze manier van concerten beleven, maar voor mij hoefde het alvast niet. Dat het concert met liefst vijf camera's gevolgd wordt en het wisselen van de beelden zonder hapering verloopt, verdient een pluim.
Over naar de muziek zelf, want daar draait het toch om. Over de kwaliteit van geluid en beeld kunnen we weinig vertellen, want die verschilt voor elke luisteraar volgens het toestel waarop hij het concert volgt. De setlist was dezelfde als diegene die Turpentine Valley net voor de lockdown speelde, met zes van de zeven nummers van 'Etch' en het nieuwe "Parabel".
Met een livestream moet je keuzes maken. Omdat - bij wijze van spreken - de hele wereld meekijkt, wil je geen risico's nemen door een nummer te brengen dat je misschien nog niet helemaal in de vingers hebt. Aan de andere kant weet je dat de fans al een tijdje uitkijken naar nieuw werk.

Bij Turpentine Valey speelt in dit verhaal bovendien mee dat hun nummers doorgaans complex zijn en dat ze heel lang nadenken over welk nummer op welke plek past in de liveset.
Het is dus een mix van begrip en toch een lichte ontgoocheling als na de laatste tonen van “Trauma” de vertrouwde intro van "The One And Only" van Chesney Hawkes ingezet wordt als het doek valt.

Organisatie: Samen Jong in Deinze + Brieljant, Deinze + Turpentine Valley

donderdag 26 november 2020 14:05

Call Us When It’s Over

Tussen de twee lockdowns in verzamelde Tiny Legs Tim zijn compagnons de route waarmee hij al eens jamt in de Gentse blueskroeg Missy Sippy. In de Yellow Tape Studio’s vonden Tim, Bernd Coene (Raman), Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en Toon Vlerick (Absynthe Minded, Guy Verlinde & The Mighty Gators) ongeveer dezelfde vibe als in dat bluescafé en namen ze in sneltempo zes songs op.
‘Call Us When It’s Over’ is in één opzicht een beetje dubbel: is het nu een album van Tiny Legs Tim of is Tim hier ‘slechts’ één deeltje van een groter geheel. Het album verschijnt onder zijn naam, op zijn label en hij schreef de meeste lyrics, maar de band doet meer dan wat braaf begeleiden op de achtergrond. Geernaert is hier niet zo avontuurlijk als bij zijn andere, meer jazz-gerichte bands, toch weet hij een bescheiden stempel te drukken op het geluid. Coene houdt zich aan wat je doorgaans bij blues kan verwachten en Vlerick toont zich een meester op gitaar. Als zanger en songschrijver trekt Tiny Legs Tim uiteraard een groot deel van het laken naar zich en dat is overigens heel terecht. Behalve een sublieme cover van RL Burnside’s “Go Down South”, dat sommigen nog zullen kennen van de versie van Don Croissant, krijgen we op dit album drie Tiny Legs-songs: “One More Chance” uit het vorig jaar uitgebrachte album ‘Elsewhere Bound’ en “I Believe” en “Ocean” van ‘One Man Blues’ uit 2011. Voorts open ten sluit het album met onuitgegeven werk: “Love Com Knocking” en “It’s All Over Now”.
Met slechts zes songs weet dit viertal onze aandacht ruim een half uur vol te pakken en niet meer los te laten. Een fijn (vinyl)album  en een concept/bezetting dat ze voor mijn part nog eens mogen overdoen met een opname in de Missy Sippy zodra dat weer kan.

donderdag 26 november 2020 14:01

Odd Seeds (Part 1)

Op ‘Odd Seeds (Part 1)’verzamelde I Am Oak liefst 14 liedjes die frontman Thijs Kuijken solo bracht op internetfilpjes tijdens de eerste coronagolf. Op de reguliere folkpop-albums van I Am Oak hoor je ook vaak enkel Thijs en akoestisch, maar hier beperkt hij zich per definitie tot stem en gitaar (of synths). Hij grasduint vrijelijk door zijn oeuvre, speelt enkele liedjes die hij nooit eerder live bracht en geeft met zijn minimalistische aanpak een extra-breekbare en intieme lading aan dit materiaal. Die lading wordt nog versterkt doordat je weet dat zowat alles in één take werd opgenomen.
De synths op “Between Worlds” klinken behoorlijk warm en vol na een hele lading songs met enkel akoestische gitaar. Op “Swells” gaan de synth-klanken dan weer helemaal naar de achtergrond. Het zijn soms kleine nuances die van dit album een heel genietbaar geheel maken.
Het trio songs dat mij het meest kan bekoren, zijn die op het einde: “On Oxen”, “Famine” en “Gold & Porcelain”.  Het leukste aan dit album is misschien wel de albumtitel. Omdat daar ‘Part 1’ in staat, weten we dat er een ‘Part 2’ komt, met nog eens 12 van de in totaal 50 songs die I Am Oak op deze manier opnam. Zo krijgen we toch nog leuke herinneringen aan dat hele corona-gedoe.  
Dit album is slechts beperkt beschikbaar op cassette en vinyl.

donderdag 12 november 2020 19:14

Protect The Land -single-

System Of A Down zou de voorbije zomer nog eens op Rock Werchter spelen, maar dat ging niet door. Nu is er wel plots een dubbele single. Nochtans had de band eerder aangegeven dat ze nooit meer de studio zouden ingaan. De aanleiding is de oorlog van Azerbeidzjan en Turkije tegen hun culturele thuislanden Artsakh (Nagorno-Karabach) en Armenië. Een oorlog die door de ‘concurrentie’ van de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingen bij ons nauwelijks het nieuws haalt. Elke euro die je op Bandcamp aan deze single uitgeeft, gaat naar de slachtoffers van deze oorlog.
“Protect The Land” is naar de standaarden van System Of A Down niet eens een harde en zelfs trage track, maar de band wil hier vooral een boodschap meegeven en dan wil je natuurlijk dat iedereen die meteen begrijpt. “Genocidal Humanoidz” heeft dan weer meer furie en tempo en klinkt vertrouwder voor de fans van de band.

https://systemofadown.bandcamp.com/

donderdag 12 november 2020 19:12

Go Around -single-

Vincent Starwaver verraste ons met zijn debuutsingle “Where Do We Go From Here’” Daarna volgden nog “Gimme A Reason” en “When Did The Sun Go Down”. Op het album ‘Goodnight Honeybun’ is het nog wachten tot volgend jaar. Om dat lange wachten wat te verzachten is er nu de vierde single. “Go Around” is opvallend anders dan de drie vorige singles. Dat waren popsongs met een scherp randje. En die lieten zich zelfs mooi vertalen naar een akoestische setting, zoals de band in duo-bezetting deed tussen de twee lockdowns in.
Dan is het nieuwe “Go Around” een ander paar mouwen. Dit heeft een hele 90’s-vibe, zoals recent ook dirk., maar vooral is dit de slacker van Beck en Teenage Fanclub uitgehuwelijkt aan de gekte van de Evil Superstars. En een beetje lazy gekte kunnen we wel gebruiken op dit moment.
Het wordt nog lang wachten op dat album, maar wij zijn al verkocht.

donderdag 12 november 2020 19:10

No Soy De Aqui -single-

Ooit was hij de golden boy van de Belgische muziekindustrie en veranderde alles wat hij aanraakte in goud. Het leverde hem een Belpop-aflevering op, maar het was een rol waar hij zich niet thuis in voelde. Hij heeft een nieuw album klaar, met de muziek van zijn vader en grootvader. De muziek waar hij mee opgegroeid is en die onbewust heel belangrijk geweest moet zijn voor zijn muzikale vorming. Een eerste single is “No Soy De Aqui”, oorspronkelijk van Facundo Cabral. De titel (‘no soy de aquí ni soy de allá’) betekent zoveel als ‘ik ben niet van hier en ook niet van daar’ en dat vat één van de zaken die de Puerto Ricaanse Belg bezighouden mooi samen.
Er zit heel veel latin in het nummer, uiteraard, terwijl Rios al zo lang de mantel van de latin posterboy wil afgooien. Aan de andere kant geeft hij op deze cover veel tegengewicht aan de latin, met een overdadig modern-bombastisch synth-arrangement dat een heel andere emotionele lading geeft aan deze track.
Lang niet zo hip als zijn doorbraaksingle ‘Broad Dayligt’ of wat daar net na kwam, maar wel heel authentiek en doorleefd.
Benieuwd naar de rest van het album.

donderdag 05 november 2020 16:09

Letter To You

‘Letter To You’ is de eerste nieuwe studio-opname van Bruce Springsteen met de E-Street-band. Op openingstrack “One Minut You’re Here” lijkt het nochtans een sober solo-album te zullen worden, maar bij de volgende song “Letter To You” is er dan toch die warme rocksound die we allemaal zou goed kennen en waar we van houden.
Dit album bevat nieuwe songs en herwerkte versies van oude songs die nog niet eerder werden uitgebracht. Springsteen is dan ook een zo goed als tijdloze componist van rocksongs die in elk decennium relevant is geweest. Misschien hebben die oude songs ermee te maken, maar het is lang geleden dat we Springsteen nog zo levendig hebben horen rocken. Alsof de brave man zichzelf even aan zijn roots moest herinneren.
Net als “Letter To You” had ook “Burnin’ Train” op ‘Born To Run’ of ‘Darkness On The Edge Of Town’ kunnen staan. Gouden mid-temporock. Daarna wordt evenwel gas teruggenomen. Op “Janey Needs A Shooter” overdrijven Springsteen en de E-Street’ers met een overdosis stroperig drama zonder vonken. “Last Man Standing” zit dan weer wel heel juist van toon, met net genoeg pathos en een paar mooie solomomenten voor de band. Hetzelfde voor “The Power Of The Prayer”: perfect gedoseerd om epische proporties te krijgen.
Bij een songtitel als “House Of A Thousand Guitars” begint ons rockhart al wat sneller te kloppen, maar dat valt tegen. Er zitten wel een paar gitaren in, maar niet genoeg om te verhullen dat deze song vooral drijft op een prachtige pianoriedel. “Rainmaker” en “If I Were The Priest” komen traag op gang en laten dan toch voorzichtig even wat tanden zien, maar de fans van de voluit rockende Boss blijven nu toch al een hele tijd op hun honger zitten. Maar hun gebeden worden verhoord op “Ghosts”. Lekker tempo, veel gitaar vooraan in de mix, catchy, veel passie en vakmanschap, … Niet te verwonderen dat dit een single is geworden.
Daarna gaat Springsteen nog een keer terug voor een lange, trage tocht door het tranendal met zijn “Song For Orphans”. De intenties waren vast goed, maar overdaad schaadt. Het beste wordt vaak opgespaard voor het einde en dat is hier niet anders. Het afsluitende “I’ll See You In My Dreams” is fenomenaal goed, zowel in vorm (muzikaal) als inhoud (kyrics).
We waren wat gaan twijfelen aan een instituut als Bruce Springsteen, na albums als ‘High Hopes’, ‘Springsteen On Broadway’ en ‘Western Stars’ die niet helemaal konden overtuigen, maar dit is opnieuw een album dat vlot overtuigt. Niet over de hele lijn, maar genoeg om het standbeeld voor The Boss nog wat meer glans te geven.

Pagina 3 van 43
FaLang translation system by Faboba