• Nieuws van Trix in Antwerpen
    Nieuws van Trix in Antwerpen Nieuws van Trix in Antwerpen Concerten uitgesteld door coronacrisis Trix gaat op slot. Voor hoe lang is voorlopig niet duidelijk,…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 26 november 2020 19:33

CYR

Geen enkele band moet steeds hetzelfde kunstje herhalen bij elk nieuw album en Billy Corgan heeft solo en met zijn Smashing Pumpkins al behoorlijk wat bokkesprongen gemaakt, maar we betwijfelen toch of het nieuwe album ‘Cyr’ nog de fans van het eerste uur of massa’s nieuwe fans zal kunnen bekoren.
De synthpop op ‘Cyr’ staat mijlenver van de grungerock van ‘Mellon Collie’ of ‘Siamese Dream’, maar ook ver van het materiaal op recentere albums van The Smashing Pumpkins. De gitaren van James Iha en Jeff Schroeder moet je hier te vaak met een vergrootglas gaan zoeken in de geluidsmix. Drummer Jimmy Chamberlain is beter te horen, maar kan of mag hier nauwelijks iets van zijn talent tonen en beperkt zich tot een ondergeschikte rol in dienst van Corgan en zijn synth.
En het is dan ook nog  eens behoorlijk middelmatige synthpop, met melodietjes van dertien in een dozijn. De reeds geloste singles hebben nog een zekere catchyness, maar met liefst 20 tracks op het album wegen die half-goede singles niet op tegen de rest.
Wat heeft Corgan bezield om met één van de beste bezettingen van de Pumpkins het laken volledig naar zich toe te trekken en de luisteraar te tergen met enkel zijn lijzige stem en zijn matig geïnspireerde synthpop? Om de jaren ’80-pastiche compleet te maken, laat Corgan zich bovendien nog begeleiden door een koortje van twee dames. Het lijkt alsof hij het publiek wil uitdagen. Enkel met een nektapijt en een zweetbandje om de pols kon Corgan nog meer retro-pastiche klinken.
“Anno Satana” en “Wyttch” (twee van de weinige nummers met gitaar een beetje in de hoofdrol) en voorts “Birch Grove” zijn degelijk, maar kunnen niet op tegen de bloedarmoede van de rest van het album.

Turpentine Valley - livestream - postmetal treedt uit de schaduw

Samen Jong in Deinze (Sjid) organiseerde een gratis livestreamconcert met Turpentine Valley vanuit Jeugdhuis Brieljant in Deinze. Vertrouwd terrein voor de band en de fans, want ze speelden er reeds minstens twee keer eerder. Ook inzake livestream was dit geen debuut voor Turpentine Valley, want eerder nog deden ze dat al voor hun label Dunk! Records.

Bij livestreams beoordelen we doorgaans op zaken als de interactie van de bandleden met de camera(s) en de mate waarin je kan vaststellen dat alles echt 'live' gebeurt. Dat is moeilijk bij Turpentine Valley. Op hun reguliere shows, met publiek voor het podium, zijn ze wars van enige interactie. Geen verwelkoming, geen aankondigingen van nummers, geen dankwoord voor het publiek, geen verzoeknummers. Allemaal om de postmetalfan helemaal mee te krijgen op hun instrumentale trip. Het zou gek zijn mocht dat voor de livestream plots veranderd zijn.
Misschien om dat aspect alvast wat te counteren werd de rechtstreekse livestream voorafgegaan door een vooraf opgenomen interview, in stemmig zwart/wit. Om het compact te houden werden de vragen weggelaten en kregen we enkel de antwoorden. Wie het uitgebreide interview van eerder dit jaar op deze site gelezen heeft, wist al grotendeels wat er verteld werd. Met het praatje voor de show leek dit wat op het concept van de ‘Toots Sessies’ op Canvas, met het verschil dat de band hier een volledig concert kan spelen en niet een schamel kwartier.
Vervolgens start het concert dan echt en meteen vallen een paar zaken op. Zoals dat één van de eerste reacties komt van Andreas Gneisberger uit München. Tot in Duitsland is Turpentine Valley nog niet geraakt voor een concert met publiek, maar dat is nu net de kracht van het internet en livestream: je bereikt ook die fans die anders misschien nooit de kans zouden hebben om de band live aan het werk te zien. Misschien een les om te onthouden voor als we na de viruscrisis opnieuw gewoon live willen gaan spelen.
Tweede zaak die opvalt: zijn de concerten van Turpentine Valley doorgaans in het duister gehuld, dan is er nu opvallend veel licht. Ter wille van de camera's uiteraard, maar dit verandert wel de beleving. Meteen hoopten we dat we nu ook wat (meer) gezichtsexpressie van de bandleden zouden kunnen waarnemen, maar daar staken drie zwarte mondmaskers een stokje voor. Het attribuut is uiteraard tekenend voor deze periode en deze manier van concerten beleven, maar voor mij hoefde het alvast niet. Dat het concert met liefst vijf camera's gevolgd wordt en het wisselen van de beelden zonder hapering verloopt, verdient een pluim.
Over naar de muziek zelf, want daar draait het toch om. Over de kwaliteit van geluid en beeld kunnen we weinig vertellen, want die verschilt voor elke luisteraar volgens het toestel waarop hij het concert volgt. De setlist was dezelfde als diegene die Turpentine Valley net voor de lockdown speelde, met zes van de zeven nummers van 'Etch' en het nieuwe "Parabel".
Met een livestream moet je keuzes maken. Omdat - bij wijze van spreken - de hele wereld meekijkt, wil je geen risico's nemen door een nummer te brengen dat je misschien nog niet helemaal in de vingers hebt. Aan de andere kant weet je dat de fans al een tijdje uitkijken naar nieuw werk.

Bij Turpentine Valey speelt in dit verhaal bovendien mee dat hun nummers doorgaans complex zijn en dat ze heel lang nadenken over welk nummer op welke plek past in de liveset.
Het is dus een mix van begrip en toch een lichte ontgoocheling als na de laatste tonen van “Trauma” de vertrouwde intro van "The One And Only" van Chesney Hawkes ingezet wordt als het doek valt.

Organisatie: Samen Jong in Deinze + Brieljant, Deinze + Turpentine Valley

donderdag 26 november 2020 14:05

Call Us When It’s Over

Tussen de twee lockdowns in verzamelde Tiny Legs Tim zijn compagnons de route waarmee hij al eens jamt in de Gentse blueskroeg Missy Sippy. In de Yellow Tape Studio’s vonden Tim, Bernd Coene (Raman), Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en Toon Vlerick (Absynthe Minded, Guy Verlinde & The Mighty Gators) ongeveer dezelfde vibe als in dat bluescafé en namen ze in sneltempo zes songs op.
‘Call Us When It’s Over’ is in één opzicht een beetje dubbel: is het nu een album van Tiny Legs Tim of is Tim hier ‘slechts’ één deeltje van een groter geheel. Het album verschijnt onder zijn naam, op zijn label en hij schreef de meeste lyrics, maar de band doet meer dan wat braaf begeleiden op de achtergrond. Geernaert is hier niet zo avontuurlijk als bij zijn andere, meer jazz-gerichte bands, toch weet hij een bescheiden stempel te drukken op het geluid. Coene houdt zich aan wat je doorgaans bij blues kan verwachten en Vlerick toont zich een meester op gitaar. Als zanger en songschrijver trekt Tiny Legs Tim uiteraard een groot deel van het laken naar zich en dat is overigens heel terecht. Behalve een sublieme cover van RL Burnside’s “Go Down South”, dat sommigen nog zullen kennen van de versie van Don Croissant, krijgen we op dit album drie Tiny Legs-songs: “One More Chance” uit het vorig jaar uitgebrachte album ‘Elsewhere Bound’ en “I Believe” en “Ocean” van ‘One Man Blues’ uit 2011. Voorts open ten sluit het album met onuitgegeven werk: “Love Com Knocking” en “It’s All Over Now”.
Met slechts zes songs weet dit viertal onze aandacht ruim een half uur vol te pakken en niet meer los te laten. Een fijn (vinyl)album  en een concept/bezetting dat ze voor mijn part nog eens mogen overdoen met een opname in de Missy Sippy zodra dat weer kan.

donderdag 26 november 2020 14:01

Odd Seeds (Part 1)

Op ‘Odd Seeds (Part 1)’verzamelde I Am Oak liefst 14 liedjes die frontman Thijs Kuijken solo bracht op internetfilpjes tijdens de eerste coronagolf. Op de reguliere folkpop-albums van I Am Oak hoor je ook vaak enkel Thijs en akoestisch, maar hier beperkt hij zich per definitie tot stem en gitaar (of synths). Hij grasduint vrijelijk door zijn oeuvre, speelt enkele liedjes die hij nooit eerder live bracht en geeft met zijn minimalistische aanpak een extra-breekbare en intieme lading aan dit materiaal. Die lading wordt nog versterkt doordat je weet dat zowat alles in één take werd opgenomen.
De synths op “Between Worlds” klinken behoorlijk warm en vol na een hele lading songs met enkel akoestische gitaar. Op “Swells” gaan de synth-klanken dan weer helemaal naar de achtergrond. Het zijn soms kleine nuances die van dit album een heel genietbaar geheel maken.
Het trio songs dat mij het meest kan bekoren, zijn die op het einde: “On Oxen”, “Famine” en “Gold & Porcelain”.  Het leukste aan dit album is misschien wel de albumtitel. Omdat daar ‘Part 1’ in staat, weten we dat er een ‘Part 2’ komt, met nog eens 12 van de in totaal 50 songs die I Am Oak op deze manier opnam. Zo krijgen we toch nog leuke herinneringen aan dat hele corona-gedoe.  
Dit album is slechts beperkt beschikbaar op cassette en vinyl.

donderdag 12 november 2020 19:14

Protect The Land -single-

System Of A Down zou de voorbije zomer nog eens op Rock Werchter spelen, maar dat ging niet door. Nu is er wel plots een dubbele single. Nochtans had de band eerder aangegeven dat ze nooit meer de studio zouden ingaan. De aanleiding is de oorlog van Azerbeidzjan en Turkije tegen hun culturele thuislanden Artsakh (Nagorno-Karabach) en Armenië. Een oorlog die door de ‘concurrentie’ van de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingen bij ons nauwelijks het nieuws haalt. Elke euro die je op Bandcamp aan deze single uitgeeft, gaat naar de slachtoffers van deze oorlog.
“Protect The Land” is naar de standaarden van System Of A Down niet eens een harde en zelfs trage track, maar de band wil hier vooral een boodschap meegeven en dan wil je natuurlijk dat iedereen die meteen begrijpt. “Genocidal Humanoidz” heeft dan weer meer furie en tempo en klinkt vertrouwder voor de fans van de band.

https://systemofadown.bandcamp.com/

donderdag 12 november 2020 19:12

Go Around -single-

Vincent Starwaver verraste ons met zijn debuutsingle “Where Do We Go From Here’” Daarna volgden nog “Gimme A Reason” en “When Did The Sun Go Down”. Op het album ‘Goodnight Honeybun’ is het nog wachten tot volgend jaar. Om dat lange wachten wat te verzachten is er nu de vierde single. “Go Around” is opvallend anders dan de drie vorige singles. Dat waren popsongs met een scherp randje. En die lieten zich zelfs mooi vertalen naar een akoestische setting, zoals de band in duo-bezetting deed tussen de twee lockdowns in.
Dan is het nieuwe “Go Around” een ander paar mouwen. Dit heeft een hele 90’s-vibe, zoals recent ook dirk., maar vooral is dit de slacker van Beck en Teenage Fanclub uitgehuwelijkt aan de gekte van de Evil Superstars. En een beetje lazy gekte kunnen we wel gebruiken op dit moment.
Het wordt nog lang wachten op dat album, maar wij zijn al verkocht.

donderdag 12 november 2020 19:10

No Soy De Aqui -single-

Ooit was hij de golden boy van de Belgische muziekindustrie en veranderde alles wat hij aanraakte in goud. Het leverde hem een Belpop-aflevering op, maar het was een rol waar hij zich niet thuis in voelde. Hij heeft een nieuw album klaar, met de muziek van zijn vader en grootvader. De muziek waar hij mee opgegroeid is en die onbewust heel belangrijk geweest moet zijn voor zijn muzikale vorming. Een eerste single is “No Soy De Aqui”, oorspronkelijk van Facundo Cabral. De titel (‘no soy de aquí ni soy de allá’) betekent zoveel als ‘ik ben niet van hier en ook niet van daar’ en dat vat één van de zaken die de Puerto Ricaanse Belg bezighouden mooi samen.
Er zit heel veel latin in het nummer, uiteraard, terwijl Rios al zo lang de mantel van de latin posterboy wil afgooien. Aan de andere kant geeft hij op deze cover veel tegengewicht aan de latin, met een overdadig modern-bombastisch synth-arrangement dat een heel andere emotionele lading geeft aan deze track.
Lang niet zo hip als zijn doorbraaksingle ‘Broad Dayligt’ of wat daar net na kwam, maar wel heel authentiek en doorleefd.
Benieuwd naar de rest van het album.

donderdag 05 november 2020 16:09

Letter To You

‘Letter To You’ is de eerste nieuwe studio-opname van Bruce Springsteen met de E-Street-band. Op openingstrack “One Minut You’re Here” lijkt het nochtans een sober solo-album te zullen worden, maar bij de volgende song “Letter To You” is er dan toch die warme rocksound die we allemaal zou goed kennen en waar we van houden.
Dit album bevat nieuwe songs en herwerkte versies van oude songs die nog niet eerder werden uitgebracht. Springsteen is dan ook een zo goed als tijdloze componist van rocksongs die in elk decennium relevant is geweest. Misschien hebben die oude songs ermee te maken, maar het is lang geleden dat we Springsteen nog zo levendig hebben horen rocken. Alsof de brave man zichzelf even aan zijn roots moest herinneren.
Net als “Letter To You” had ook “Burnin’ Train” op ‘Born To Run’ of ‘Darkness On The Edge Of Town’ kunnen staan. Gouden mid-temporock. Daarna wordt evenwel gas teruggenomen. Op “Janey Needs A Shooter” overdrijven Springsteen en de E-Street’ers met een overdosis stroperig drama zonder vonken. “Last Man Standing” zit dan weer wel heel juist van toon, met net genoeg pathos en een paar mooie solomomenten voor de band. Hetzelfde voor “The Power Of The Prayer”: perfect gedoseerd om epische proporties te krijgen.
Bij een songtitel als “House Of A Thousand Guitars” begint ons rockhart al wat sneller te kloppen, maar dat valt tegen. Er zitten wel een paar gitaren in, maar niet genoeg om te verhullen dat deze song vooral drijft op een prachtige pianoriedel. “Rainmaker” en “If I Were The Priest” komen traag op gang en laten dan toch voorzichtig even wat tanden zien, maar de fans van de voluit rockende Boss blijven nu toch al een hele tijd op hun honger zitten. Maar hun gebeden worden verhoord op “Ghosts”. Lekker tempo, veel gitaar vooraan in de mix, catchy, veel passie en vakmanschap, … Niet te verwonderen dat dit een single is geworden.
Daarna gaat Springsteen nog een keer terug voor een lange, trage tocht door het tranendal met zijn “Song For Orphans”. De intenties waren vast goed, maar overdaad schaadt. Het beste wordt vaak opgespaard voor het einde en dat is hier niet anders. Het afsluitende “I’ll See You In My Dreams” is fenomenaal goed, zowel in vorm (muzikaal) als inhoud (kyrics).
We waren wat gaan twijfelen aan een instituut als Bruce Springsteen, na albums als ‘High Hopes’, ‘Springsteen On Broadway’ en ‘Western Stars’ die niet helemaal konden overtuigen, maar dit is opnieuw een album dat vlot overtuigt. Niet over de hele lijn, maar genoeg om het standbeeld voor The Boss nog wat meer glans te geven.

donderdag 05 november 2020 16:06

Let’s Invade America -single-

De ontstaansgeschiedenis van PESCH hebben we op deze site reeds uitgebreid uit de doeken gedaan. Ondertussen kunnen jullie reeds genieten van de eerste single. Voor zover er al strikte definities bestaan voor EBM, beantwoordt “Let’s Invade America” aan alle voorwaarden: pompende gothic beats en opruiende, korte lyrics. Muzikaal heeft deze track meer te bieden dan de gemiddelde EBM-track, met melodieën die heel organisch in elkaar overgaan. Dit kan zich meten met het beste dat dit genre in dit land voortgebracht heeft.  Als er zo nog een paar volgend, wordt het een heel leuk feestje op de Sinner’s Day in Waregem.

Dance/Elektro
Let’s Invade America -single-
PESCH

https://pesch.bandcamp.com/releases
https://www.youtube.com/watch?v=eBRqv6FVV64

donderdag 05 november 2020 15:18

Mutiny Ballads & Fishguarding Songs

Handkerchief is een Antwerpse band met een zanger die raspt als de besten. Kapitein Christof Annaert heeft hetzelfde schuurpapier als Helno van Les Négresses Vertes, bromt als Tom Waits en lalt soms als Arno en weet tegelijk veel emotie mee te geven aan de lyrics. Dat komt goed uit want Handkerchief brengt op ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ een soort van zeemansblues. Maar in deze haven worden wel meer ladingen gelost dan enkel blues. Wij horen flink wat Belgicana, jazzy folkrock en calypso, rumba en misschien zelfs wat fado. Dit album biedt een blend van Vaya Con Dios, Charles & les Lulus en de bigband-vibe van El Tattoo Del Tigre. Niet op elke track, maar als het swingt, dan gaan ze er bij Handkerchief volledig voor, met soms veel en pittige blazers.
Zeemansblues dus, en dan wordt er veel afscheid genomen van geliefdes, waarna al eens een fles wordt geopend. Handkerchief laaft zich aan louterende verhalen waar niemand ongeschonden achterblijft en het zijn niet altijd zeemannen die een hoofd- of bijrol krijgen. “The Story Of Clarence Alexander” en het aansluitende “Dance Of The Rubber Man” gaan over een (rubberen) slangenman die als vooral als rariteit meereist in het circus. Ook hij heeft net als elk andere mens nood aan liefde, maar dat is niet zo eenvoudig als niemand voorbij je act kijkt. Als Annaert zingt ‘for his body couldn’t break’ hoeft hij daar niet meer letterlijk aan toe te voegen dat Clarence’s hart dat wel kan.
Het hoogtepunt van dit album is “A Ship Leaves A Harbor Every Day”. Niet enkel omdat hier de zuivere zeemansblues centraal staat, maar omdat deze track zo heel juist zit van toon. Die klagerige zang, die huilende accordeon, die schijnbaar rommelige percussie, die lyrics die het betere levenslied nog in drama overtreffen, …
“Mathilda” mag mee op het podium met “A Ship Leaves …”. Het had gekund, maar het nummer heeft niets te maken met de ‘waltzing Mathilda’ van Tom Waits. Een walsje is de “Mathilda” van Handkerchief niet, wel een exotisch rockende swing. Het brons is dan voor “Blues On Parade”, met de viool van Nele Paelinck in een Oscar-waardige hoofdrol. Handkerchief’s nieuwste album is zo divers als je van een band met een internationale haven mag verwachten. Hoeveel stijlen ze ook mengen, hoeveel instrumenten ze combineren, hoeveel onderwerpen ze aansnijden, toch klinkt elke song heel herkenbaar. Een bijzonder leuk album om bij weg te dromen, om je met gesloten ogen onder te dompelen in de trieste verhalen, … Ideaal voor lange winteravonden onder de lockdown.

Pagina 6 van 46
FaLang translation system by Faboba