zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Ontdekkingen
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 05 november 2020 21:55

Echoes From The Bardo

Muziek kan wel eens helpen om je demonen te verdrijven. Dat lijkt Jon Wolf op de nieuwste van YLOH te doen. Waren zijn voorganger al geen zon overgoten liedjes zoals een Milow ze maakt, dan is deze dit zeker niet. Maar muzikaal, dat moeten we toegeven, vinden we er ook enkele opzwepende tracks op terug zoals de opener “Anywhere out there” dat wat donker begint maar eenmaal dat de volledige band meespeelt , krijgen we een song dat met zijn speels gitaarspel vrij opzwepend en catchy klinkt. Dat vinden we ook terug in de tekst waar uitgekeken wordt om iemand terug te zien zoals een lichtje in het donker. Heel rake opener. Ook op “Nowhere Train” krijgen we een uptempo nummer met een donkere, heavy gitaar; een beetje zoals op “Vision Thing” van The Sisters of Mercy. Ook hier weerklinkt een sprankeltje hoop in een uitzichtloze situatie. Op “I Can Feel Every Part” wordt het tempo teruggeschroefd en krijgt het donkere de bovenhand. De vocals klinken diep en donker, de intro is een sfeer neergezet met synths. De zeven minuten durende track wordt opgebouwd naar een climax om dan uit te deinen in de outro. “Let’s Start a War” is van meet af aan knallen. Het klinkt haast als black metal of industrial.
Persoonlijk hoor ik Wolf liever iets cleaner zingen maar toch past het hier wel bij de muziek en de tekst. Met “Stuck in the Bardo” bezingt Wolf boeddhisten die tussen dood en reïncarnatie zweven. Seth Arthaud ( zanger van Merciful Nuns en hoofd van Solar Lodge) tekent hier present voor de vocals na een uitgestrekte intro dat sfeervolle synths en opvallend baswerk van Augustijn Vermandere bevat. Het nummer doet wel wat aan The Merciful Nuns denken vanwege Arthaud en de opbouw van het nummer maar het is wel een beregoed nummer. “Erase Me” gaat een beetje op dezelfde weg op zoals het vorig nummer. Lange intro, donkere zang, stevige uithalen en onderliggend gevuld met sfeervolle synth sounds. “Imprisoned” sluit muzikaal dan weer eerder aan met de twee openingsnummers. Iets lichter en radiovriendelijker, voor wat het waard is natuurlijk. Een meer klassiek goth rock nummer dus. Dat geldt eveneens voor “Save Me For The Void”. Het album eindigt met de meer dan acht minuten durende opus “Let’s Start A Fire”. Hier terug een heel mooie opbouw met fijn gitaarwerk en drumwerk. Werkelijk een fantastische song.
Op ‘Echoes From the Bardo’ horen we een band dat gegroeid is en heel volwassen klinkt. Naast de meer traditionele goth rock, zoals ze die in het begin maakten, krijgen we hier ook tracks die dieper gaan. Een geslaagde evolutie als je het mij vraagt.

Goth rock
Echoes From The Bardo
Your Life On Hold

donderdag 05 november 2020 21:14

Cracks in Common Sense

Het verhaal van dirk. is stilaan wel bekend. Ze wonnen in 2016 de bronzen medaille van Humo’s Rock Rally. In 2018 brachten ze hun debuut uit genaamd ‘Album’ en ze zijn intussen ook bekend om hun goeie live reputatie. Gestaag bouwen ze aan hun weg omhoog.
Hun vooruitgeschoven singles “Hit”, “Artline” en “Stay Indoors” deden het goed in de Afrekening van StuBru. Die eerste twee, catchy en ad-rem, vinden we ook terug op hun tweede album. Maar er staan nog fijne en catchy nummers op zoals “Small Life” dat naast een goede tekst ook muzikaal goed in elkaar steekt en doet denken aan bands zoals Weezer, Nemo of Millionaire. Het bezit tevens een beetje gekte en daar houden we wel van. Ook “Golly” heeft ook een beetje gekte in zich en dat hoor je al meteen in de intro. Maar aanstekelijke zanglijnen zijn ook nooit ver weg zoals op “My Dog’s Dead”. Een nummer dat ook wel wat ‘Afrekening’-potentie heeft.  “Come on Tv!” is meer een statement dan een song. “Komrad Shoes” heeft een mooie bridge dat het nummer naar een hoger niveau tilt. “Toulouse” is ook een heel sterke song geworden.
Het fijne aan dirk. is dat ze ferm rocken maar niet vergeten om dat in een nummer te gieten. Tevens weten ze ook wanneer ze moeten inhouden zodat we ook wel wat andere kanten van hen te zien krijgen. “Pastime” begint bijvoorbeeld vrij gevoelig en eindigt met een genadeloze noise-sound dat voortgetrokken wordt door de drums. Er wordt geëindigd met het “Mother”, een ingetogen liedje waarin iemand probeert de ander te overtuigen dat hij zijn moeder niet heeft vermoord. Het gaat ook over vertrouwen en geloof in iemand.
Na twaalf tracks en 33 minuten is de plaat ten einde. Dat heb je met songs die tussen de twee en drie minuten lang zijn. Is dat erg? Helemaal niet want ze weten het nodige te vertellen in die tijd. En dat is het voornaamste lijkt mij. Wie houdt van de laatste golf garage rock/indie rock (met bands als Sons, The Glücks, Equal Idiots…) zal deze schijf ongetwijfeld erg waarderen want ze rocken en zijn tevens catchy ook.
Bovendien zijn ze net iets subtieler dan de doorsnee bands uit het genre. Een goeie plaat waar alleen rake nummers op staan.

Een uitgebreide titel voor een dubbel album release. Album? Nouja een heruitgave van hun twee voormalige ‘best of’ albums die speciaal werden gemaakt op 1000 exemplaren om een aantal Russische performances te ondersteunen. Beide heren van Coil gaan deze re-issue niet meer meemaken. Balance (die ook lid van Psychic Tv was) stierf na een ongeval in 2004 en Kristofferson stierf in 2010. Beiden waren geen lang leven beschoren maar ze maakten toch indruk met hun muziek. O.a. Trent Reznor van NIN was een grote fan van hun werk en bood Kristofferson de video’s voor “Broken” en “Wish”. Coil herwerkte op zijn beurt drie songs van NIN die later terug te vinden waren op de ‘Recoil’ EP.
‘A Guide For Beginners’ is meer de zachtere kant van Coil met tracks die een mengeling van electrofolk en ambient bevatten. ‘A Guide For Finishers’ belicht dan meer de hardere kant van de band met meer industrial invloeden in de songs. Feit blijft dat ze indertijd vooruitstrevend waren en klonken. Begrijpelijk dat veel bands goed naar hen hebben geluisterd. Zo weet je waar sommigen de mosterd hebben gehaald. Een heel mooie collectie songs die de heren indertijd in 2001 zelf hadden uitgekozen om mee naar de Russische markt te gaan.
Alles is gehuld in een glanzende, 8-panel deluxe digipack met foto’s van de originele Russische en de latere Britse editie uitgegeven door o.a. Cold Spring Records. Om de Belgische markt wat zuurstof te geven moet je weten dat je hem ook bij de store van o.a. Consouling Sounds kan bestellen voor slechts 20 euro. Het is zijn geld meer dan waard.

Avantgarde
Electronic/industrial/experimental
A Guide For Beginners - The Voice of Silver/A Guide For Finishers - A Hair of Gold
Coil

donderdag 05 november 2020 21:08

Sister Glory/Frozen in Time EP

Vorig jaar kwam de Frans-Belgische band toepasselijk af met hun debuut-EP ‘Francobelgica’. Die bevatte vier nummers die zowat overal goed onthaald werden. Hun muziek is een mix van gothrock, industrial en postpunk. Nu een jaar later hebben ze een 12inch klaar met op de A kant twee songs en op de B kant een mooie tekening. Uitgegeven op FX 7 Records; het (punk)label van zanger Hans Verbeke.
Voor dit EP-tje werd toch wat aan de sound gesleuteld. De stevige industrial rock elementen werden hier achterwege gelaten. Het toont ook aan dat ze meerdere facetten in hun muziek kunnen steken. Opener “Sister Glory” is een uptempo nummer dat qua sound en structuur wat aan The Mission doet denken. Goeie gothrock, catchy, radiovriendelijk en met fijne cleane vocals. Nummer twee is “Frozen in Time” en dat is een opmerkelijke en ook wel erg sterke song. Het is een donkere en trage track geworden waar geen drums in voorkomen. De sfeer wordt goed opgebouwd met de synths en andere sounds. Er gaat een soort van melancholie, tristesse en ook kilheid van uit. Het contrast tussen de donkere spoken words van Verbeke en de stem van Sandra Lillidolrage (zangeres van de Noord Franse band Lillidolrage en partner van drummer Serge Nowak) liften het nummer naar hogere regionen. Ook gitarist Dominiek de Candt verzorgt hier en daar de vocals. Het is een nummer geworden dat met elke luisterbeurt beter wordt en meer onder je huid kruipt.
“Sister Glory” zal de gothrockers plezieren en is een aandachtstrekker, terwijl “Frozen in Time” intens en puur is. Het is, wat mij betreft, de track van de EP en alleen al daarvoor het aanschaffen waard. Verkrijgbaar digitaal en op gekleurde vinyl.

Postpunk/gothrock
Sister Glory/Frozen in Time EP
The Mars Model
 

donderdag 08 oktober 2020 20:55

Holding On Letting Go

Robin Proper-Sheppard aka Sophia heeft al een hele weg afgelegd sinds hij vertrok uit zijn geboorteplaats San Diego, California. Het bracht hem doorheen de Verenigde Staten om een eerste stop in Europa te maken in Londen waar The God Machine werd opgericht. Na twee albums stopte dit avontuur door het plotse overlijden van Fernandez. Sheppard deed daarna veel productiewerk en opnames voor zijn eigen label The Flower Shop Recordings.
Na een tijdje begon hij met het maken van eigen muziek onder de naam Sophia. Deze muziek is eveneens zo intens als The God Machine maar situeert zich ergens onder de noemer van indierock. Hij werd opgepikt door Studio Brussel waardoor hij hier bekend werd. Vooral het nummer “Oh My Love” kreeg veel airplay en bijval van de luisteraars. Hij bracht een tijdje door in ons land en uiteindelijk woont hij nu in Berlijn. Live bestaat Sophia uit drie Belgen (bassist Sander Verstraete, drummer Bert Vliegen en gitarist Jesse Maes) en zijn compagnon de route Jeff Towsin.
Met dit album is hij aan nummer elf toe. Daarbij reken ik dan ook de live albums en zo mee. Volgend jaar bestaat Sophia trouwens 25 jaar. Maar nu over zijn nieuwste worp. Het album opent met een vrij potige track (naar Sophia’s normen) genaamd “Strange Attractor”. Synths openen het nummer en een vervormde gitaarsound met een solide ritmesectie trekt de song op gang. De zang is catchy en de vervormde gitaarsound maakt plaats voor de meer gekende gitaarklanken. Uptempo en een track dat live wel gensters zal slaan. Een geslaagd begin vind ik.
Wie dacht dat het hele album deze richting uitgaat zit fout want op “Undone.Again” krijgen we het gekende geluid waarmee Sheppard veel meeval krijgt: een iets zachtere en warme sound met teksten die meestal donker zijn. Terecht zijn eerste single. “Wait, I’m Sorry” is een ballad. Een warme bas van de Belgische bassist Sander Verstraete. Fijne backings in de refreinen en mooie melodieën. Sfeerrijke ballad dat zeker nergens melig wordt. Dat hadden we ook niet verwacht. Ook “Alive” drijft wat in diezelfde sfeer met een aanwezige saxofoon. Op “Gathering The Pieces” doet hij mij wat aan het solowerk van Steve Wilson denken. Het heerlijke gitaartje op “Days” doet de zonnige zomer herleven. “We See You (Taking Aim)” is een heerlijke luide rocker dat de adrenaline en het tempo opschoeven.
‘Holding On Letting Go’ is bij momenten fragiel en sensitief terwijl hij op andere momenten stijlvol weet te rocken. Een heel fijn album met een band dat een heel hechte sound weet neer te zetten.

woensdag 02 september 2020 11:44

Polderriffs - Volume1 - compilatie

Polderrecords heeft een aantal kwalitatieve heavy rockbands in zijn stal zitten. En normaal gezien, in een gewone wereld, gingen deze zes bands op 8 augustus op Alcatraz mogen spelen. Helaas dat mooie liedje ging niet door , je weet wel wat.

Na wat nadenken komt het label op de proppen met deze compilatie om de bands te ondersteunen. Elke band staat hier met één song dat ge-remasterd werd. Voor de vlugge kopers beschikbaar in mooi gekleurde of zwarte vinyl. Voor diegene die te laat zijn voor het gelimiteerd vinyl is het ook nog digitaal verkrijgbaar. Voor mensen die de bands minder goed kennen is dit een mooie kennismaking/staalkaart van wat Polderrecords momenteel te bieden heeft.

Wat vinden we hier op terug? Von Detta met hun single “The Masterplan”. Na een mooie uitwaaiende intro krijgen we een geweldige song te horen. Alles klopt aan deze song met zijn chique zang, een aanstekelijke riff en een ferme ritmesectie. Atomic Vulture biedt “Water” aan. Het trio doet de instrumentale psychedelisch rock herleven en giet er nog een scheutje stoner doorheen. Bereidt u voor op een space trip tijdens het beluisteren. Rawdriquez is een recente supergroep bestaande uit Gunther Uytterhoeven (vocals), John Pollentier (guitars bij o.a. Cowboys & Aliens), bassist Stefaan Bonte (Locus Control) en drummer Christophe Depree (After All en Channel Zero). “The World is Lost” is muzikaal pompend en stevig met zang dat ergens tussen Chris Cornell en Eddie Vedder in klinkt. Een kopstootje van een track. Carneia biedt een live track van “Lay Down” aan terwijl Motsus en Darqo beiden een exclusieve song voor deze compilatie opgenomen hebben. Motsus speelt hier op “Dopjesut” in hun gekende stijl: wat log, doomy maar met de nodige sprankeltjes. “Nemo’sWar” van Darqo heeft een filmische uitgestrekte intro waardoor je denkt dat je in een donkere horrorfilm terecht bent gekomen. De song wordt langzaam opgebouwd tot de climax.
Een heel fijne compilatie waardoor hopelijk nogal wat luisteraars de rest van hun muziek zal willen ontdekken. Verpakt in een smaakvolle cover met artwork van Piotr W. Osburne.

Polderriffs - Volume1 - compilatie
Stonerrock
Polderrecords
Polderrecords
 

donderdag 20 augustus 2020 14:04

Greetings From Earth

Wie niet genoeg kan krijgen van bands zoals Sons, Equal Idiots, Heisa…moet zeker ook deze band eens beluisteren. Nieuwkomers zijn ze niet want in 2010 deden ze al mee aan de Humo’s Rock Rally (toen nog onder de naam The Crackups). Na het debuut die er kort daarna op volgde , beginnen de bandleden uit te zwermen naar andere bands terwijl frontman Valkeniers zich verdiept in het producerswerk (o.a. Equal Idiots, High Hi en Black Leather Jackets). Sedert vorig jaar leeft de band terug. De onversneden punkrock/garagerock rammelt, brult en rockt alsof hun leven ervan af hangt. Maar de band doet meer dan lawaai maken want een song zoals “Television Screen” heeft heel wat te bieden: ze zitten sfeer neer, voorzien tempowissels en een aantrekkelijke baslijn. Op “Getting The Vibes” doet de groove a.h.w. The Stooges herleven. “Wet Sheets” is een ideale opener die je wakker schudt, als je het nog niet was… De riff op “Liar” lijkt sterk op die van “Personal Jesus” van Depeche Mode maar ze gieten die in een garagerock nummer ipv een electrorock song.
Met zeven songs is dit album kort en krachtig. Als hun optredens de energie opwekken die ze hier tentoonspreiden , dan zal dat wat gaan geven als we terug naar concerten mogen gaan kijken.
Als men de Aliens met ‘Greetings From Earth’ zal verwelkomen dan denk ik dat ze bang zullen terugkeren naar hun eigen melkwegstelsel.

Garagerock
Greetings From Earth
Crackups
MayWay Records
 

donderdag 06 augustus 2020 10:19

Baudelaire & piano

Ik volg al een tijdje de Noorse componiste Susanna die keer op keer sterke albums maakt en al diverse prijzen won zoals de Spellemanprize en de Radka Toneff Memorial Award. Als je weet dat Bonnie Prince Billy op zijn album ‘Wolf of the Cosmos’ uit 2018 het gehele album ‘Sonata Mix Dwarf Cosmos’ uit 2006 van Susanna heeft gecoverd dan begrijp je dat ze wel wat in haar mars heeft. Ze heeft een heel fraaie stem en weet altijd wel aparte invalshoeken te vinden om haar stem in op te hangen. Zo stond haar album ‘Garden of Earthly Delights’ uit 2019 vol met songs die geïnspireerd waren door de middeleeuwse schilderijen van Jheronimus Bosch. Op ‘Go Dig My Grave’ bewerkte ze songs zoals “Perfect Day” van Lou Reed, “Wilderness” van Joy Division en traditionals in haar eigen gekende stijl. Ditmaal liet ze zich inspireren door de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Net zoals Baudelaire zoekt ze hier in haar nummers de grenzen van het verlangen op. En die grenzen zien er niet altijd even mooi uit: jaloezie, lust, heiligdom, perversie… Concreet gebruikte ze tien teksten van de dichter uit zijn werk ‘Les Fleurs Du Mal’. Die teksten met een donkere rand geven een mooie balans samen met de soulvolle stem en het betoverende pianospel erbij. Opener “The Dancing Snake” doet mij aan een sobere, minimalistische Tori Amos denken. Een compliment wat mij betreft. Ook “The Vampire” doet mij er wat aan denken qua stijl. Een heerlijke song trouwens. Op “Longing for Nothiness” zingt ze eerder zoals de grote moderne zangeressen dat doen. Met veel gevoel en nuancering in de stem. “The Enemy” is een traag, uit gepuurd nummer waar je de tijd voor moet nemen om de schoonheid ervan te ontdekken. “Burial” is dan weer toegankelijker en ritmischer. “Obsession” is een warm gezongen en rake track.
Ook ditmaal heeft Susanna een kwaliteitsvol album gemaakt met slechts piano en stem en de teksten van Baudelaire. Doorsnee pop wordt het nooit maar wel minimal pop met weerhaakjes waar veel plezier aan kan beleefd worden als je je er voor openstelt.

Avant-garde/minimal pop
Susanna
Baudelaire & piano
 

donderdag 16 juli 2020 11:06

Bittersweet Crimson

Luka Bloom behoeft voor de iets oudere luisteraar geen introductie meer. Sinds hij in 1990 ‘Riverside’ uitbracht met de songs “Dreams In America”, “You Couldn’t Have Come A Better Time” en “Rescue Mission” geniet de Ierse bard van wereldwijde erkenning met zijn melancholische folk.
Zijn opvolger ‘The Acoustic Motorbike’ met o.a. de cover “I Need Love” van LL Cool J vergrootte dit alleen maar. Komt daarbij dat de man ook steeds beklijvende concerten weet en wist te geven en je begrijpt waarom hij al zolang blijft meegaan.
Als we zijn compilaties en officiële live albums niet meetellen is dit zijn 22ste studio album. In totaal heeft hij 27 officiële releases. Nu, de man is reeds sedert 1978 bezig maar toch; het blijft een indrukwekkend en omvangrijk oeuvre.
Ondanks al die platen blijft het nog altijd fijn om nieuw werk van de man te mogen aanhoren. We horen natuurlijk geen echte verrassingen meer op zijn platen maar wel een songschrijver en muzikant die in dienst van het nummer speelt. Kwaliteit primeert nog steeds.
Ook ditmaal vinden we pareltjes en fijne sfeervolle songs terug op zijn nieuwste plaat. Opener “Can We Stay” is sfeervol en melancholisch. “The Beauty of Everyday Things” is voorzien van een mooie opbouw, backings en arrangement. Het is tevens de eerste single van de plaat.
Het titelnummer klinkt heel Iers en opzwepend. Zo krijgen we gedurende elf songs een rondleiding doorheen het universum van deze Ierse bard.
In eerste instantie had hij gedurende de laatste twee jaar 20 tracks geschreven die hij reduceerde tot de elf die op ‘Bittersweet Crimson’ staan. Nergens staat er iets teveel op de nummers maar evenmin iets te kort. De essentie en de eenvoud wordt in een sfeervol en sober jasje gehuld. Luka Bloom is een beetje zoals goede wijn: hij wordt beter met de jaren.
Het overweldigende succes van de jaren 90 zal hij in verkoopcijfers waarschijnlijk nooit meer evenaren maar hoeft dat nog? Als hij ons van tijd tot tijd met een goede plaat en een intens optreden kan verblijden zijn wij al meer dan content. En ‘Bittersweet Crimson’ is zo’n plaat. Hopelijk waait de covid-nachtmerrie snel over en kunnen we de man gade slaan in zijn natuurlijke habitat: namelijk een podium.

donderdag 02 juli 2020 16:15

Sous La Peau

De bands die in navolging van de revival van de postpunk opstaan en albums uitbrengen willen we niet te eten geven. We zouden geld tekort komen. We krijgen veel bands die goed naar Joy Division en The Cure hebben geluisterd en daarmee ook tot de middelmaat behoren. Soms krijgen we een verrassing en komen onze nekharen meteen overeind. Dat laatste was het geval bij het beluisteren van het nieuwe album van Versari. Man, die kwam binnen. Het heeft dan ook de toepasselijke naam ‘Sous La Peau’ meegekregen. Nummers met een eigen smoel en Franstalige teksten.
De Joy Division elementen passeren wel eens maar net zo refereren ze aan een U2. Op hun nummer “Tu Te Disais” hoor je een gitaargeluid dat ergens uit ‘The Joshua Tree’ lijkt te komen. Dit samen met een broeierige bas en we krijgen een donkere maar sterke song. Een nummer dat diep snijdt zoals “Bullet The Blue Sky” ook doet.
Genoeg over Bono en de zijnen want Versari bevat zelf genoeg eigenheid om trots zijn universum uit te bouwen. Versari is met deze release aan zijn derde album toe maar ik had tot nu toe nog niet van hen gehoord. Jammer… De band draait voornamelijk rond de creatieve geest van Jean-Charles Versari maar is wel degelijk een trio dat verder nog bestaat uit Laureline Prodhomme en Cyril Bilbeaud.
Voor het album kregen ze de hulp van Adrian Utley (oprichter van triphoplegende Portishead) die zich over de synths en wat extra gitaarlijnen ontfermde. Versari heeft een warme en ietwat onheilspellend klinkende stem die soms wat aan Michael Sele van The Beauty of Gemina doet denken. Maar ze klinkt wel iets krachtiger.
Aan broeierige tracks geen gebrek: “Rose” is nog zo ééntje en bevat een gitaarlijn die je meeneemt in de song. “Brulez” heeft een heerlijke wandelende baslijn die samen met de galmende gitaar de lijnen uitzet. “Des Images” is de opener van het album. Het is een nummer dat er meteen staat met zijn scheurende en voortrazende ritmesectie en gruizige gitaarriff. Magnifiek. Op “Plus de Tristesse” hoor je de tranen over de wangen rollen. Zo hartverscheurend klinkt het. Op “Reviens” is het de beurt aan de drums om in the picture te staan.
Gedurende acht songs is het genieten en ontdekken. Helaas is het daarna gedaan. Maar gelukkig bestaat er een repeat-knop. Dit wordt voor mij één van de post-punk platen van 2020!

Postpunk
Sous La Peau
Versari
 

Pagina 1 van 31
FaLang translation system by Faboba