• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Voorlopig geen concerten door de coronacrisis DEMOCRAZY SLUIT VOOR ONBEPAALDE TIJD DE DEUREN HET IS ZOVER, HET…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Ontdekkingen
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Ansatz Der Maschine - Sound of Ghent - Intensiteit in het kwadraat

De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine (*****)  brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht  Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77847-burial-songs.html  
Ook live blijft dat bevreemdend en intens mooi gevoel overeind staan. Een eerste verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79598-ansatz-der-maschine-de-ideale-soundtrack.html  
Ondertussen is live optreden niet meer mogelijk. Maar via Sound Of Ghent kreeg de band de mogelijkheid van een streaming concert . Wij waren er bij om deze bijzondere band live aan het werk te zien.

Ons verslag
Sfeerschepping is bij Ansatz Der Maschine zeer belangrijk, daarvoor heb je toch een publiek nodig , liet bezieler Mathijs Bertel in een interview vooraf optekenen. De blijdschap om , ondanks alles, te mogen optreden was uiteraard ook groot. Vanuit de huiskamer luisterden we naar de sprankelende elektronische kunstwerkjes die ze tentoon spreidden. De muzikanten zijn virtuozen in het klankenspectrum; de sound is zo intens mooi dat ik er stil van werd en een traan wegpinkte. We zijn er zeker van dat iedere luisteraar met ditzelfde gevoel achterbleef. En het tempo kon soms subtiel de hoogte ingaan. Mooi.
De indrukwekkende , intens mooie , kristalheldere stem van zangeres Sophia Ammann wist je letterlijk te hypnotiseren . Ze kon je op afstand die langverwachte,  innige knuffel geven Sophia is ook zangeres en muzikante van het project 'Sophia Ammann plays Leonard Cohen'. Cohen’s unieke stem en talent om de songs zo mooi te laten klinken, vind je ook in de uitstraling en stem van Sophia.

Intensiteit in het kwadraat is de rode draad  in de korte set, een set die een diepe indruk naliet. Om de sfeer te creëren hoorden we sprankelende gitaarriedels, piano, harp , viool en percussie die ons wist te raken. Alles zit perfect in elkaar bij Ansatz Der Maschine.
Die perfectie zorgt niet voor een routineuze inkleding, nee , dit is warm en doorleefd. Het materiaal van Ansatz Der Maschine is een filmische verhaallijn, een trip die je in een soort diepe trance doet belanden. Een magisch mooi geheel.
De klankentapijtjes verwarmen je, breekbaar als porselein en krachtig als het sterkste staal. Ansatz Der Maschine is onder deze noemer te plaatsen , in al zijn intense pracht, praal en schoonheid.

Organisatie: Vooruit, Gent (ism Sound of Ghent)

Karen Willems - Sound of Ghent -  Wat een klankenbord binnen een kleurrijk kader!

Wij houden van muzikanten die niet enkel hun muziekinstrument bespelen, maar klankentovenaars zijn , die durven grenzen te verleggen. Wat drum en percussie betreft behoort Karen Willems (*****) zeker tot deze categorie. Wat een virtuoze. We citeren: 'Gefascineerd door harmonie en saxofoon maakt  Karen Willems composities geïnspireerd door prachtige natuur en lange wandelingen. Het verkennen van een kleurrijke wereld aan mogelijkheden. ‘Terre Sol Four’ is een nieuw avontuur die Willems aangaat samen met de uitmuntende saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs.'
Via ‘Sound of Ghent’ stelde het kwartet dit voor in Handelsbeurs, Gent. Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …

Die uiteenlopende geluiden die je in de natuur tegenkomt , kunnen je tot rust brengen, of  ze slaken van bewondering een zucht van opluchting. De natuur kan ook zeer onstuimig zijn, met onverwachte wervelstormen of donderslagen bij heldere hemel. De natuur is voor de mens echter nog steeds een ongrijpbaar , onbereikbaar fenomeen.
Al die aspecten worden uit de doeken gedaan door dit talentvol kwartet. Een snerpende saxofoon, waarbij Karen haar stem fragiel klinkt of  waarbij ze haar onmacht uitschreeuwt, worden gecombineerd met intieme , intense momenten; op een bevreemdende wijze word je tot rust gebracht door de uiteenlopende saxklanken en drumvellen van Karen . Trouwens, ze is ook een percussie tovenares.
De drie saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs ondersteunen haar en samen verleggen ze grenzen in die sound , die de oorschelpen doen trillen.
Het kwartet gaat  in uiteenlopende lagen te werk, wat wordt  omgevormd en zelfs vervormd tot een kleurrijk geheel
Elke laag is een onderdeel van de chaos die je dus ook terugvindt in de natuur, zoals de kleuren van de bladeren , die elk seizoen veranderen. Of zoals bij een roofdier dat zijn slachtoffer verscheurt … En er is meer om het je maar voor te stellen, de kleuren van de regenboog , die schitteren als regenwolken, verbonden met de brandende zon. De verschroeiende kracht van een orkaan en het ruisen van de wind door de vallende bladeren in de herfst.
Het komt allemaal terug in het  klankenbord van  Karen Willems en de drie saxofonisten. Ze stelt een energiek kader voor, waarbij een orkaanuitbarsting zorgt voor vernietigende tsunami's. Of  zoals het water van de zee , dat zachtjes tegen de kaai aanduwt. Een helse intensiteit! En zo kunnen we nog even doorgaan …

Een heel uur lang blijven we intens genieten van de veelzijdige aanpak van de percussie en de  drums van virtuoze Karen Willems. Karen  laat zich naar goede gewoonte omringen door muzikanten met dezelfde ingesteldheid.
Wat een klankentapijt biedt men , laagje na laagje. Het kwartet beklemtoont de natuurpracht, tijdens een wandeling in een donker bos. We zijn diep onder de indruk van de  muzikale, kleurrijke veelzijdigheid, die Karen en C° aanbiedt. We doken dus met plezier in een droom  van pracht en praal …

Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)

Brussels Jazz Festival 2021 - Ontelbare klanktapijtjes in een gevarieerde omkadering
Brussels Jazz Festival 2021
Flagey
Brussel
2021-01-16
Erik Vandamme

Door de coronacrisis viel, op uitzondering van enkele coronaproof concerten in de zomer en in het vroege najaar, het hele jaar 2020 in het water. Sommige organisaties werkten creatieve ideeën uit , o.m. een 'drive-in' festival, of een heuse online streaming festival.
Onder de noemer Bel Jazz Fest staken verschillende organisaties en promotors de koppen bij elkaar om een weekend te organiseren in het teken van de Belgische jazz. Zoals iedereen ondertussen weet, is die scene heel levendig. De ontelbare releases, bands en projecten schoten als paddenstoelen uit de grond.
Bel Jazz Fest vond plaats op verschillende locaties in de Flagey , Brussel, ja zelfs tot op het dak van het gebouw, op 29 en 30 mei 2020. Wij waren er uiteraard ook bij.  Ons verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html   
In navolging daarvan bleef één van de mede organisatoren niet bij de pakken zitten; in 2021 koos de Flagey voor een streaming editie van het Brussels Jazz Festival op zaterdag 16 januari ; we citeren even:  ''De zevende editie van het Brussels Jazz Festival wordt dit jaar omgetoverd tot een speciale streaming edition. De uitmuntende beeld- en geluidskwaliteit zorgen voor een optimale beleving en in de chatroom kan je afspreken met vrienden en je favoriete artiest aanmoedigen. Net zoals de voorbije seizoenen zet het Brussels Jazz Festival zowel jong talent als (inter-)nationaal gevestigde waarden uit de hedendaagse jazzscene in de schijnwerpers. Geniet tijdens dit online festival van vier jazzgroepen en één DJ die het beste van zichzelf geven voor een heerlijke avond voor de buis."
Met deze top affiche bezorg je de jazz liefhebber dan ook het ene na het andere oorgasme,  zoveel is zeker, wij genoten in elk geval  met volle teugen van die ontelbare klankentapijtjes die werden uitgespreid.

Ons verslag
Naima Joris (*****) - Naima Joris  heeft als artieste en muzikante al heel wat watertjes doorzwommen. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. In 2020 kwam ze op onder haar eigen naam, om o.m. het overlijden van haar  zus een plaats te geven. Ze bracht een single uit "Bellybutton", een song van haar zus zelf.
Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers. Wij waren er ook bij, het verslag kun je  hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html   
Op Brussels Jazz Festival zagen we een artieste, en een band - die stonden nu meer dan ooit tevoren in de schijnwerpers. Ze is gegroeid in haar kunnen. Niet alleen werpt Naima haar bijzonder breekbare, soulvolle stem in de strijd, ook als multi-instrumentaliste speelt ze piano, saxofoon en gitaar alsof die instrumenten samen een onderdeel vormen van haar stem en uitstraling, wat zeer uitzonderlijk en opmerkelijk is.
Het grote verschil met die set in Gent? De band die nog meer dan voordien naar voor treedt, wat eigenlijk ook de bedoeling is,  dat liet Naima in een interview aan ons vorige zomer optekenen.
We waren bijzonder onder de indruk van het samenspel tussen Naima en gitarist Vitja, waarbij een magie ontstond , die onaards van oorsprong was. O.a. toen ze beiden een soort 'gevecht' aangingen  tussen sax en het gitaarspel. Indrukwekkend! Of de kruisbestuiving van het betoverende contrabasspel van Lara Rosseel met de blaasinstrumenten van Niels Van Heertum , die eufonium en trompet zo intensief mooi kan spelen. En verder de perfecte drum solo van Tijl Piryns die zijn drumvellen beroert op een integere en gedreven wijze.
Naima zelf klinkt weemoedig enerzijds, anderzijds doet ze vuurwerk ontstaan in je hart. Dat ze haar publiek thuis aanspreekt, is duidelijk een meerwaarde.
Dit was vooral een bijzonder emotioneel beladen optreden vol kippenvelmomenten; je komt echt in een tranendal. Na de gig in Gent toen, blijkt dit nu ook het geval, maw het is een soort weemoedigheid die als een warm dekentje je koude hart verwarmt. Dit is geen jazz meer, dit is pure wereldklasse binnen een veelzijdig en emotioneel mooie  omkadering.
Line-up:  Naima Joris, zang, saxofoon, piano - Niels Van Heertum, eufonium, trompet - Vitja Pauwels, gitaar - Lara Rosseel, contrabas - Tijl Piryns, drums

Alex Koo - Ralph Alessi - Attila Gyárfás  (*****) -
De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na binnen de jazz en aanverwante stijlen. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er klanken uit waarvan we het bestaan niet kennen. Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch en buitenaards doen klinken.
Ralph Alessi van zijn kant is een trompettist , die aantoont dat de appel niet ver van de boom valt, gezien zijn vader de klassieke top trompetspeler Joe Alessi was, en zijn moeder ooit zangeres was van de vermaarde Metropolitan Opera Compagny. Zelf is hij uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de New Yorkse jazz scene.
Attila Gyarfas is een jazz drummer van wereldniveau, die zijn stempel heeft gedrukt op de scene.  
Improvisatie staat bij elk van hen heel hoog in het vaandel. Met Ralph Alessi, Alex Koo en Attila Gyarfas staat dus een trio op het podium van pure wereldklasse. Het trio bewijst het op uitmuntende wijze.
Alex Koo en co stellen in de Flagey in Brussel hun nieuwste meesterwerk ' Indentified Flying Object' voor. Een plaat die goed werd onthaald. Ze onderstrepen dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip in het heelal; maw klanktapijtjes binnen een veelzijdige omkadering.
Alex start op piano, drummer Atilla streelt op oogstrelende wijze zijn drumvellen. De  trompet vormt de kers op de taart; een magie ontstaat tussen de drie en wordt tot kunst verheven in improviseren tot het oneindige.
Die kruisbestuiving tussen de drie tenoren biedt een magisch klankentapijt, dat onaards mooi is.
Ook nu weer spreekt Alex zijn publiek verschillende keren  aan, een opmerkelijk gegeven gezien hij spreekt voor een publiek dat hij niet ziet, wat toch een beetje onwennig moet aanvoelen.
Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen,  maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven  …
Alex Koo, Attilla Gyarfas en Ralph Alessi ontpoppen zich op het Brussels Jazz Festival tot muzikale tovenaars. Het voelt onaards aan door het uiteenlopend klankentapijt en hun improvisaties . Indrukwekkend!
Line up: Alex Koo, comp., piano - Attila Gyárfás, drum - Ralph Alessi, trompet

Catherine - Loueke - Moustapha (*****) -
De Belgische gitaar-grootheid Philip Catherine, wordt vergezeld door Angelo Moustapha, het percussiefenomeen uit Benin, en diens landgenoot en gitaarvirtuoos Lionel Loueke . Ze zijn hier het  'gelegenheidstrio' voor het festival.
Mooi, als je de status van elk bekijkt … Philip ontpopt zich al vanaf de introductie tot een groots entertainer. Hij stelt zijn (mede)muzikanten op gezapige wijze voor, en brengt je prompt in een feestelijke stemming in een warm, groovy kader. 
Dat blijkt al uit de eerste song, een aanstekelijke samensmelting van gitaarriedels en meesterlijke percussie, die uit de boxen loeit. Van innerlijk geluk verschijnt er een glimlach op het gezicht , evenals een traan , die vloeit over de wangen.  
Het spelplezier op elke song zorgt voor adrenalinestoten. De heren spelen de nummers met zoveel liefde voor de muziek, alsof er honderden mensen in de zaal staan mee te wiegen op hun klankenwereld. Hun bescheidenheid, hun diep respect naar elkaar en het publiek toe, siert hen.
Deze top muzikanten profileren zich als jonge wolven in het vak, die met  grote gretigheid hun publiek murw wil slaan en daar slagen ze ‘en brio’ in.
Lionel Loueke blijkt trouwens niet enkel een gitaarvirtuoos te zijn, met zijn bijzonder warme stem , geeft hij kleur aan de set. De gezapige verhalen en de bindteksten zijn binnen deze context een meerwaarde. De songs zijn een ode aan de vele vrouwen die ze hebben gekend of kennen. Trouwens , de vrouw wordt algemeen tijdens de set op meesterlijke wijze in de schijnwerpers geplaatst.
Een klein uur lang worden we onder hypnose gebracht door dit wondere trio,  die perfect weet hoe ze een publiek, thuis, moeten bespelen . Het is optimaal genieten van deze bijzonder aanstekelijke , groovy trip . Een gevoel van  gelukzaligheid wordt door dit talentvolle verwezenlijkt.
Philip Catherine, gitaar - Lionel Loueke, gitaar, zang - Angelo Moustapha, percussie

The Gallands (*****) -
The Gallands is een project rond vader Stéphane Galland (Aka Moon, Ibrahim Maalouf,…) en Elvin Galland (Mustii, Juicy, Damso, Le 77, Noé Preszow). Hun repertoire: trippy , groovende akkoordprogressies, een mix van akoestische,  elektronische klanken en vlammende, pittige, energieke ritmes in een filmische sfeertje.
Het resultaat is een mix van twee grote, brede , rijke muziekwerelden , die versmelten tot een unieke sound van hiphop, jazz, r&b, electro, pop, breakbeat en funk.
Voor deze gelegenheid zijn ze op het podium vergezeld door de Belgische basgitarist Nicolas Fiszman. Het is pas hun tweede concert samen, en het leuke is dat de set wordt geopend met applaus - op een bandje weliswaar, maar zeer goed gevonden - .
Het duo dompelt ons onder in een feestelijke stemming van die uiteenlopende muziekstijlen, die perfect met elkaar worden verbonden.
Niet alleen profileren ze zich dus apart als topmuzikanten. Het unieke is het samenbrengen van generaties muzikanten, een kruisbestuiving tussen levenservaring en jong geweld , dat magie veroorzaakt, wat zeerzeker het geval is van deze vader/zoon band .
Met z’n drieën zorgen ze voor een groovy aanvoelend totaalbeleven. De ingetogen en energieke aanpak, binnen  een gevarieerd kader, biedt  een feestelijke stemming in de huiskamer; de dansspieren worden aangesproken en geprikkeld.  
We horen een schitterende wisselwerking van vader/zoon; ze spelen in een golvend tempo; elektronische beats en verbluffende drum salvo’s vinden elkaar. Nicolas’ baslijnen zijn een toegevoegde waarde. Wat een variaties en kleurrijk geheel. We kregen dus van dit trio een stomend feestje … in huiselijke kring!
Line Up: Stéphane Galland, drums - Elvin Galland, keyboard - Nicolas Fiszman, basgitaar

DJ Dick D'Alaise (****) -
'We sluiten af met een Feestje … Ter introductie van DJ Dick D'Alaise citeren we even uit de biografie: ''Met meer dan dertig jaar ervaring is Dick d'Alaise 'your not so typical DJ'. Vijfentwintig jaar geleden begon hij aan zijn vinyl verzameling vol aantrekkelijke, bezielde muziek. Tijdens zijn sets draait hij uitsluitend vinyl en weet hij als geen ander de stijlgrooves aan elkaar te rijgen . De hoes van zijn vinylplaten plaatst hij vooraan.”
We sluiten de avond dan ook af met een kleurrijk, groovy klankentapijt . De dansspieren worden aangesproken . DJ Dick D'Alaise is dus op die manier een perfecte afsluiter.


Dit was een heel mooi georganiseerd festival, van wie houdt van jazz en aanverwante stijlen, grensverleggend dus, werd ruim vier uur op z’n wenken bediend. Wat een oorgasme! Missie geslaagd.

Neem gerust een kijkje naar de pics @ Olivier Lestoquoit
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/brussels-jazz-festival-2021.html

Organisatie: Flagey, Brussel (+ Brussels Jazz Festival)

Hydrogen Sea - In deze tijden kan muziek meer dan ooit een verbindende rol spelen

Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat ‘In Dreams (2016)’ gooiden de twee voor de nieuwe plaat ‘Automata’ het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hesen ze drie absolute topmuzikanten aan boord en verlieten ze doelbewust het pad van digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band is niet bij de pakken blijven zitten en brengt eind januari een gloednieuwe EP op de markt ‘Symbiosis’. Ze  staan ook in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie ‘Black Out’ , op VRT  uitgezonden.
We hadden een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de verdere toekomstplannen van de band uit de doeken deden.

Mogen we even terugkeren in de tijd? De band bestaat ondertussen (dacht ik) sinds 2012. Ik heb jullie  live gezien in 2015 op Rock Herk, een concert dat me is bijgebleven. Wat waren voor jullie de hoogtepunten voorlopig?
Pj Seaux: Dat is toch vooral in bepaalde periodes zo. In het begin voor onze eerste plaat was het leuk om samen met The Bony King of Nowhere op tour te gaan. Het was ook heel leuk om in Japan te mogen spelen. Dat was ook rond 2015, en dus zeker een mijlpaal. Ik heb ook genoten van het creatieproces met de band in De Singel in najaar van 2017. Dat zijn zo wat momenten die spontaan naar boven komen.

Jullie debuut ‘In Dreams’ uit 2016, was wat mij betreft een mijlpaal binnen de Belgische muziek. Hoe waren de reacties daarop? En heeft het deuren geopend?
PJ Seaux: De reacties op dat debuut waren heel goed. Daardoor kregen we toch meer kansen om in voorprogramma’s en zo te spelen. Dus op dat vlak heeft dat zeker deuren geopend. We werden wel groter uiteindelijk , maar stelden toch vast dat we aan kwantiteit moesten inboeten na een tijdje, dat was op zich toch een grappige vaststelling ergens. Maar toch zijn we heel blij met die plaat, we werden op de radio gedraaid en zo, maar vonden het ook tijd worden voor iets anders en uitgebreider. Maar vooral hebben we dus dankzij dat debuut geleidelijk een publiek kunnen opbouwen.

Wat me vooral opvalt aan die eerste plaat, en ook de nieuwe EP is dat er iets van een donker melancholisch en weemoedige sfeer rond jullie muziek hangt. Is dat een bewuste keuze? Waar komt die ‘donkere’ sfeer vandaan, een soort duisternis dat als een warm deken je hart verwarmt. Ik voel me bijvoorbeeld gelukkig in die soort duisternis, is dat bij jullie ook zo?
Birsen Uçar. De fascinatie voor dat donker is gegroeid door een voorliefde voor het nachtleven eigenlijk. Als het dagelijkse leven stil ligt, kom je in een soort heel andere soort parallel universum  terecht. Dat spreekt me enorm aan, vandaar dus …

Drie jaar later is er ‘Automata’ een plaat die, uiteraard door toevoeging van top muzikanten, een nog voller geluid kreeg. Hoe waren de reacties daarop?
PJ Seaux: ‘Automata’ was wellicht iets minder toegankelijk Door met meer muzikanten te spelen , hadden we een diepte die we vroeger niet hadden. Voor de fans van het eerste uur wel even schrikken, maar we kregen er toch positieve reacties op. We hebben daar een ander publiek mee bereikt dan de eerste omdat het een specifieker geluid is dan bij ons debuut. Nu zijn we - door omstandigheden weer met twee - maar het is ook gewoon leuk om de verschillende aspecten van onszelf te ontdekken en her te ontdekken.

Was het een bewuste keuze om jullie sound aan te passen of was het eerder toeval?
PJ Seaux: Dat was in die zin een bewuste keuze omdat we die laptop een beetje beu waren.

Is het niet zo dat jullie door met vijf te spelen, live ook meer interactie konden maken met het publiek? Ik heb ooit eens een review gelezen, toen jullie nog met twee waren, dat dit het enige kritieke punt was,  de te weinige interactie? Je mening graag (mij stoorde het toen totaal niet , moet ik zeggen)
PJ Seaux: Het is een andere dynamiek als je met twee of met meerdere muzikanten op dat podium staat, sowieso. Als je met meer speelt , is er meer de mogelijkheid om die verbinding te maken met het publiek. Waar we met ons twee bezig waren om alles goed te krijgen, zijn we nu bezig met gewoon te spelen en kunnen we dus wel meer daarmee bezig zijn dan vroeger.

De reden van dit interview is ’Symbiosis’. Ik heb hem een keer beluisterd en de EP bevat een kleurrijk klankentapijt in een weemoedig kader. Wat is jullie mening? En is er bewust gekozen voor die weemoed?
Birgen Uçar: Die adoratie voor de nacht, waar ik het daarna over had, keert terug. Maar ik vind ook dat er een beetje een afwisseling moet kunnen zijn tussen dat licht en donker. Door middel van soms opgewekte songs, en soms meer sombere te combineren. En dat is er  dus wel meer ingestopt in deze EP. Dat combineren van beide aspecten.

Jullie muziek is altijd zeer filmisch en fantasie prikkelend geweest, ook op deze EP; al is het deze keer binnen een wondermooie , sobere manier. Welk verhaal schuilt er achter deze EP?
Birgen Uçar: De titel is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben beide elkaar nodig om te groeien. Ik was daar eigenlijk, zeker door die corona, toch mee bezig ; die aspecten die botsen met elkaar, maar elkander dus ook nodig hebben. Dat vind je bijvoorbeeld ook terug in de natuur. En ook de vraag hoe we de wereld kunnen redden, door ons strikter te verbinden met die natuur. 

De aanleiding voor die EP ‘Symbiosis’ was het nummer “End Up” (uit hun ‘Court The Dark’ EP) dat als titelsong gekozen werd voor de Eén serie, ‘Black-out’. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die serie nog andere deuren open laten gaan?
PJ Seaux: Dat is inderdaad gebruikt voor de serie ‘Black Out’. De regisseur is in 2012 naar ons concert komen kijken, en was nog steeds fan. Hij wilde met dat nummer dat hij graag hoorde ooit iets doen, als soundtrack. En het paste naar zijn mening perfect bij de serie waar hij mee bezig was. Het deed ons enorm veel plezier dat hij na al die jaren ons contacteerde daarvoor. Zo zie je maar, als je een concert speelt dat het zoveel jaren later nog steeds een invloed kan hebben op mensen, dat is prachtig. Het was voor ons dan ook de ideale moment om dat nummer heruit te brengen.
Wat die deuren openen betreft? Doordat die song elke zondagavond , als openingssong voor de serie, in vele woonkamers terecht komt , leren meer en meer mensen je op die manier beter kennen. Op dat vlak opent dat dus zeker deuren. We krijgen ook reacties van mensen die zeggen ‘’elke zondagavond hoor ik dat nummer en denk ik, ik ken dat van ergens’’ het is dus bijzonder leuk…

Zijn er nog verdere plannen om jullie muziek te gebruiken voor film of series in de nabije toekomst? Welke soort films spreken jullie aan? Of geen bepaalde voorkeur?
PJ Seaux: Maak dit maar de kop van het interview. Jazeker kom maar allemaal af. (haha) Maar goed, laat het me zo stellen. Specifieke plannen om muziek te schrijven voor serie of film? Kijk als zoiets op ons afkomt  zoals nu bij ‘Black Out’, en het sluit aan bij de muziek die we willen brengen, dan willen we dat zeker doen. En ja, dan mag men ons altijd contacteren. We gaan dat echter niet teveel forceren, onze muziek maken is het belangrijkste. Als dat er als extra bij komt? Dat mag, en kan dus altijd.

Laten we het kort ook eens over de coronacrisis hebben. Hoe heb je als muzikant, band en mens die crisis voorlopig overleefd
Birsen Uçar: Wat vooral opvalt , er leeft enorm veel angst. Zowel om zelf ziek te worden, maar vooral om het door te geven aan iemand anders. Na een tijdje ging ik wel meer en meer bewust wandelingen maken in de natuur, om te kijken wat die natuur te bieden heeft.
PJ Seaux: In die periode kwamen we ook tot rust eigenlijk. Voordien was alles hectisch voor ons eigenlijk. Door die lockdown moest niets meer, de rush naar de klok viel stil. Dat bracht een gemoedsrust met zich mee. Het is zoals je even de stekker eruit trekt dus. Na een tijdje begint dat toch te kriebelen, en zijn we gaandeweg toch nieuwe muziek beginnen maken.

Missen jullie de live optredens niet?
PJ Seaux: We hebben de kans gekregen in september om bij mensen op te treden voor een soort huiskamer concertjes als het ware. En dat heeft ons wel in een versnelling gebracht om nog meer nummers af te werken. Maar voor de rest concerten? Ik ben daar niet echt mee bezig. Want eerst was het maart, dan april of mei tot juni enz... Ik heb dat uit mijn hoofd gezet, we zien wel als het terug mag, ik ben er dus niet bewust mee bezig nu. Daardoor mis ik het ook niet echt, maar als het terug mag , vliegen we er met plezier weer in.

Moesten optredens niet doorgaan, is er een mogelijkheid tot streaming concerten? Hoe sta je daar tegenover trouwens?
Dat concept zijn we aan het bekijken, om onze EP bijvoorbeeld voor te stellen via streaming. Het zou jammer zijn dat we een plaat uitbrengen, zonder te spelen. Dus we gaan dat sowieso bekijken of het dan op die manier kan. Via een streaming concert die EP voorstellen.

Moest die streaming nu de norm worden, zouden jullie dat zien zitten? Om daar beetje op door te gaan
PJ Seaux: Het is een tussenoplossing. Maar nee, het is zo bizar om een nummer te stoppen en dat publiek niet te horen. De interactie en wisselwerking is voor een band (en voor dat publiek zelf) gewoon veel te belangrijk om dit de norm te laten worden. Het publiek is gewoon belangrijk om muziek te maken. Laat het ons daar bij houden. Dus nee, mooie oplossing maar de norm? Liever niet.
Birsen Uçar: Wat de connectie tussen publiek en muzikanten betreft, er zijn onderzoeken over gedaan. En wat daar boven komt, is dat al die mensen op dat moment allemaal op dezelfde golflengte zitten als ze samen naar zo een concert staan te kijken en luisteren. En daardoor is dat ook belangrijk, die wisselwerking tussen publiek en muzikanten. Dat kan dus totaal niet of zeer moeilijk via streaming.

Wat is de rol van muziek in tijden van crisis?
Birsen Uçar: Muziek is terug, meer dan vroeger,  nodig om al die dingen terug aan elkaar te lijmen als het ware. Om maar te zeggen, er is een schrik om te dicht bij anderen te komen, ook bij mij een beetje eigenlijk. En kan muziek daarin een verbindende rol spelen als het ware.  Om toch verbonden te blijven met elkaar.

Hoe zal muziek, cultuur enz , die toch zwaar getroffen zijn tijdens deze crisis, deze overleven , denk je persoonlijk?
PJ Seaux: Het is moeilijk in te schatten, maar de muziek en cultuur heeft enorm veel veerkracht. Wat niet wil zeggen dat we ons plan trekken, maar het gaat afhangen van creatieve mensen binnen die sector om daar iets mee te doen. Maar er is een enorme veerkracht dus, en daar heb ik wel vertrouwen in dat het daardoor alsnog goed zal komen..

Iets heel anders. Jullie hebben ook samengewerkt met Geike . Hoe is die samenwerking ontstaan?
PJ Seaux: Birsen heeft teksten geschreven voor Geike. En ik ben bassist bij haar. En omdat onze genres een beetje samenvallen , konden we ook samen op tournee gaan eigenlijk.. De concertenreeks die ging doorgaan in oktober 2020, is ondertussen al enkele keren verplaatst en zal nu doorgaan in maart/april al zal het eerder april worden.. want ze zijn al bezig om die data van begin maar naar eind april te verschuiven, dus het is nog steeds koffiedik kijken.

Naast Geike , spelen jullie nog in andere projecten. Zoals girlband Oko Yono. Valt dit allemaal nog te combineren met Hydrogen Sea?
Birsen Uçar: Oko Yono ligt nu wat stil, we zijn allemaal een beetje met onze eigen projecten bezig. Het valt zeker te combineren, doordat als de ene groep iets minder is , zijn we wat meer met de andere bezig. En zo is er een vlotte wisselwerking tussen die verschillend projecten.

Waren die projecten ook inspirerend voor jullie werk bij Hydrogen Sea zelf?
Birsen Uçar: Voor mij wel eigenlijk. Wat we bij de andere projecten doen , sluit er eigenlijk wel op aan bij wat we doen met Hydrogen Sea, dus ja.

Jullie hebben ook een zeer brede interesse voor het heelal , heb ik ergens gelezen? Vertel er gerust wat meer over
Birsen Uçar: Die fascinatie voor het heelal komt eigenlijk  uit ‘Automata’, waar elke song een beetje gaat over kijken naar het universum, de sterren en planeten. En gewoon even van onze planeet stappen en kijken naar dat immense heelal, dat was het concept. Het ongrijpbare daarvan fascineert me.  En ook onze naam ‘Hydrogen Sea’ is een zee van waterstof, die je bijvoorbeeld vindt op Jupiter. Weer dus een verwijzing naar het Heelal. Ik haal dus eigenlijk mijn inspiratie uit het universum. Zowel qua teksten als sfeer .

Laten we het ook over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
PJ Seaux: Ik heb eigenlijk geleerd uit 2020 om eigenlijk niet teveel te plannen op voorhand. Het enige waar ik naar uitkijk , is het einde van de winter en genieten van de lente, voor de rest weten we niet wat er gaat gebeuren en ik ben er bewust ook niet mee bezig. Dat geeft ook een gemoedsrust, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is niet negatief bedoeld, ik ben gewoon heel blij dat we gezond zijn. Ik zal dus gewoon blij zijn als de lente er is.
Birsen Uçar: Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik weer iedereen kan vastpakken. Mijn ouders, de kinderen van mijn zus en zo. Dat mis ik eigenlijk wel nu.

Wat zijn de verdere ambities als muzikant en band na al die jaren?
Samen: Gewoon blijven doen wat we nu doen, en daardoor mensen blij maken of raken. Dat is ons belangrijkste doel voor de komende jaren. Als dat lukt zullen we als muzikant en mens zeer blij zijn.

Pics homepag @Alexander Popelier

Hartelijke dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot heel binnenkort ergens op een podium

The Bills - I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another

Bill Troiani AKA Billy T and Bill Booth form the duo The Bills. Despite their parallel careers - they played both in duo form and in bands with each other - they only met in Norway to release a record as a duo. 'Till the Blues have gone' was released on January 15. We had a nice conversation with the duo a few weeks ago about expectations, why it has taken so long. But also where the adoration for Blues and folk comes from and of course these corona times we still live in.

Who are The Bills and how did you find each other?
Bill Booth: The Bills are two musicians named Bill! One Bill Troiani AKA Billy T, from New York and Bill Booth from the State of Maine. Although we were performing at the same time in the same music circuit in New York, we only met after arriving in Oslo.
Billy T.: I met Bill Booth here, in Norway. I believe we met in the late ‘90s when we both joined “The Swinging Doors”; country-honky tonk band. I was running the house band at Muddy Waters in Oslo, and Bill had his own band. He asked me if I would like to play bass in his band and I said yes. At that time I was playing in quite a few bands. Mostly Blues.

You have been in the music business for many years. Apart from digitization, what is the biggest change over the years?
Billy Booth: Digitization is of course the biggest change and has affected most every aspect of the music business from fewer radio stations, live shows and broadcast royalties for artists and song writers.
Billy T: I got older.

Originally you are Americans, but moved to Norway I have read. Why the turnaround?
Billy Booth: Two slightly different stories but both of us came to Norway on tour with different bands. Bill Booth met some Norwegian musicians while touring and landed a gig with one of the biggest Norwegian Rock acts in the country at the time as well as sparking interest as a solo artist and studio musician.  I'll let Billy T answer his own story…
Billy T: I first came to Norway with The Tom Russell Band in 1983, I believe. Every year we did 2 months at The Gamle Christiania in Oslo. 7 days a week, 4 sets a night, for 2 months. It was during one of those trips I met a Norwegian girl and we eventually got married. She moved to NYC and after 10 years we had twin girls. She became unhappy with life in the USA, came back to Norway with our daughters, and asked for a divorce. I moved here in1997 to be Poppa

Despite the fact that you have been playing together for many years in various projects, the debut 'Till the blues have gone' is only now coming out, why did it take so long?
Billy Booth: We both have extensive solo careers and timing was never right until now.
Billy T: Well, we both have our own bands. I have 4 albums out with “The Billy T Band”, and Bill Booth has at least that many with his band. That kept us busy, but we thought a smaller unit might be something we could offer to smaller venues. We started mainly as a duo, driving and playing all over Norway. It was sounding good. After a while we got tired of our repertoire and decided to write songs together and record them for a CD. Bill Booth has his own recording studio and he’s producing his own CDs for years.

I think it is a typical Blues record, warm and compelling as Blues should be. How have the reactions so far been? The record has yet to come out, but maybe you've already picked up bits and pieces?
Billy Booth: We have been getting good radio play and reviews, especially in the UK and Ireland as well as Norway.
Billy T:We’ve been getting some wonderful reviews and airplay. The last issue of BluesNews here in Norway, Has a 4 page spread about The Bills as well as a 5 “dice” review of the album.

It's also a very accessible record, you sing those songs right away... is that a conscious choice? or am I wrong?
Billy T: Of course we had that in mind. I wouldn’t have it any other way.

Where does the fondness for Blues come from?
Billy Booth: I, Bill Booth, grew up far from the typical blues areas in the US but Portland, Maine also had frequent visits from touring Blues greats like Muddy Waters and BB King, both of whom I saw in concert locally. . One of my first records was a live recording of Lightning Hopkins who had become popular playing on the US folk music circuit during the 1960's folk revival. All this is in addition to the so called British invasion with many rock bands from England playing blues such as Clapton, The Stones and Led Zeppelin and many more.
Billy T: I grew up in NYC. In the late 1950s and the early 1960s there were still independent radio stations, with their own DJs playing what they wanted, or so I believe. Ruth Brown, The Moonglows, Johnny Ace, Bo Diddley, Little Willie John; the list goes on and on. R&B back then was still heavy on the blues, so it was ingrained in me.  My first band was the “Post War Baby Boom Blues Band”. I sang tunes from Lloyd Price, The Paul Butterfield Band, etc..

Besides blues there are also folk and country influences in your music, where do those influences come from?
Billy Booth: Folk music and country are one of the most popular genres in New England whether imported from Nashville or locally grown like Dick Curless and David Mallett. Fiddle festivals, contests and dances became very popular also during the folk music revival  of this time
Billy T: Folk music was everywhere, from Woody Guthrie to Bob Dylan. I didn’t understand country right away, but now I love it. The Carter Family, (”My Dixie Darling”), Wynn Stewart, Jean Shepard, Webb Pierce, etc. etc.. if you asked me, I’d say Hank Williams was a blues singer.

Who are your great examples?
Billy Booth: Beside the afore mentioned blues, rock and folk artists would be Cajun music with the Balfa Brothers who I heard on folk radio as well as Doug Kershaw who I first saw on television during the Ed Sullivan show in the 1960's.

What are your personal expectations about this release?
Billy Booth: We hope for respectable reviews and radio play with a chance at further touring and live shows.
Billy T: I hope people like it.

You can't get past it this year, corona. Have you made plans that couldn't go ahead?
Billy Booth: In March all of the live shows we had booked were canceled. We have done a few live shows this autumn for limited audience but people are a little reluctant to attend gatherings and the increase in infections has closed most live venues now.
Billy T: Oh yeah.. we didn’t get the chance to go out and promote our new CD.

How did you as a musician (and human being) deal with this crisis?
Billy Booth: Personally I began going daily live streams in the morning featuring a song a day; The Morning Song as it was called. I did a show every day for three months with well over 100 of my songs reaching one to two thousand people daily and generated some income as well through donations.
Billy T: As carefully as possibly. Aside from gigs, I don’t go out very much anyway, so it’s been boring but tolerably. At 71 I’m in that “High Risk” category!

How do you think culture and music will survive this crisis?
Billy Booth: I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Billy T: Yes, of course. It always does.

What is your opinion about things like Spotify and social media?
Billy Booth: Spotify is great for the audience but terrible for songwriters and artists. A fair system needs to be developed for paying artists and writers. Social media is great for promoting music despite the loss of income.
Billy T: I don’t use Spotify because the regular musicians don’t get paid. I use social media all the time, no problem.

What are the further plans for the new year 2021?
Billy Booth: Live Shows if possible
Billy T: Survive until the gigs come back!

To go further. What are the ambitions after all these years?
Billy Booth: Continue writing, recording and performing as long as possible
Billy T: I’ve been writing songs by myself and with others, like Bill Booth. I really enjoy that. I think I’m getting good at it!

Absolutely. Thanks for this nice interview, I hope we can speak each other soon when you go on tour in my country ?  Thank You!

Epica - We zijn binnen dat wereldje eigenlijk een buitenbeentje gebleven, maar net dit is onze grote kracht gebleken

Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die sinds 2002 aan de weg timmert. De band heeft door de jaren heen een zeer succesvol parcours afgelegd, vooral in de periode 2005-2006 zorgde dit voor een doorbraak naar een breed publiek. Dat publiek is hen trouw gebleven, gezien ze altijd een beetje een buitenbeentje is gebleken in het genre. Epica brengt uitgesteld - release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020 - in februari dit jaar de nieuwe plaat ‘Omega’ uit.
Reden genoeg om met gitarist Mark Jansen een fijn gesprek te voeren over het verleden, de toekomstplannen en hoe je als muzikant omgaat met deze corona crisis. Meteen stelde Mark ons een gloednieuw Epica biertje voor, dat binnenkort op de markt wordt gebracht.. En hij vertelde ons nog veel meer.

EPICA is, dacht ik , sinds 2002 actief. Ik volg jullie al van het prille begin. Als je terugkijkt op al die jaren wat waren de hoogte- en eventuele dieptepunten?
Hoogtepunten zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. Er zijn er ieder jaar wel. Maar als ik toch enkele mag opnoemen. Toen we ooit de eerste internationale metal band waren die in Tunesië mocht optreden, dat was toch een grote mijlpaal. Een zeer unieke ervaring, die je bijblijft. Een enthousiast publiek, mensen die huilen van vreugde. En ook onze eerste optreden in Brazilië waar mensen de tent bij wijze van spreken afbraken alsof we The Beatles waren of zo (haha). Echt van die toestanden die voor altijd in je geheugen gegrift staan. Een dieptepunt? Toch toen Simone haar vader een ongeluk had gehad, midden in een tour, en ze dringend naar huis moest; Het is gelukkig toen wel goed gekomen met hem. Verder de gewone tegenslagen die iedere band wel eens meemaakt.

In die periode kon je door het bos de bomen niet meer zien wat de ‘female voice metal’ betreft, maar jullie sound was toch eerder uniek. Waardoor jullie eigenlijk geen typische female voice metal kunnen en mogen genoemd worden vind ik -  daardoor ben ik ook fan van jullie geworden - Wat is je mening hierover?
Ja, we hebben altijd een beetje onze eigen koers gevaren. We merkten wel dat er in die tijd veel bands in die richting van Within Temptation wilden uitgaan, in de hoop op succes. En toen zijn wij juist nog wat harder geworden, we kregen daarvoor zelfs het verwijt dat dit commerciële zelfmoord was. Maar als je daar nu op terugkijkt is dat juist onze grote kracht geweest , waardoor we dus uniek bleken voor de dag te komen binnen dat wereldje. We zijn binnen dat wereldje eigenlijk een buitenbeentje, maar daar hebben we bewust voor gekozen dus. En dat heeft ons geen windeieren gelegd, zoals nu blijkt na al die jaren.

Ik vind ook dat er steeds een verhalenlijn in jullie muziek zit, klopt dat? Of zie ik het verkeerd?

Ja, dat is uiteindelijk de bedoeling. Alsof je een film kijkt, zo willen we onze muziek – zelfs zonder de teksten – doen klinken. Dat is een bewuste keuze. Maar ook in de teksten zit er altijd een duidelijke boodschap of verhaal in.

Wat me ook altijd opvalt is dat beetje sprookjesachtige en het prikkelen van de fantasie, dat zo typisch is aan de muziek van EPICA. Graag je mening hierover?
Dat is ook de bedoeling dat de teksten de fantasie prikkelen, ook al lijken veel dingen een beetje ‘ver van mijn bed’ om het zo uit te drukken. Vooral de laatste platen zijn we de wetenschappelijke hoek ingedoken waar we voorheen al af en toe wat maatschappij kritische topics aan de kaak stelden. Het is leuk om in een vroeg stadium obscure theorieën aan te halen die later mainstream worden.

Opvallend, vind ik, is dat jullie ondanks jullie commercieel succes de scherpe kantjes van jullie muziek er niet afvijlen. Graag je mening over deze stelling?
Dat is ook zo , dat we die scherpe kantjes er niet hebben afgevijld. Sterker nog we hebben dat zelfs uitvergroot. Daardoor zijn we dus eigenlijk doorgebroken naar een ruim publiek. De sleutel tot succes is niet per se de grootte van de band, maar vaak heel andere factoren, die bij ons ook doorslaggevend zijn gebleken.

De reden van dit interview is de komende release in 2021 ‘Omega’; wat mogen we verwachten? Welke richting zal het uitgaan, in vergelijking met releases uit het verleden?
Als ik het moet plaatsen een beetje tussen ‘Design You Universe’ en ‘The Quantum Enigma’ inzit. We hebben geprobeerd de toegankelijkheid van die twee platen te combineren met toch wat verfrissende ideeën. We hebben bewust ervoor gekozen dat deze nieuwe plaat wat meer opener klinkt. Dat was bij onze laatste plaat ‘The Holographic Principle’ wat minder het geval. De nieuwe plaat ‘Omega’ ademt wat meer, als je dat zo kunt uitdrukken, we hebben er bewust voor gekozen om in de mix soms de gitaren voorrang te geven en soms het orkest ipv die altijd allemaal vol op de voorgrond te willen hebben

Ondertussen werd op 18 december al een bijzondere akoestische (folky-klassieke) versie van 'Abyss Of Time' online gezet. Hoe waren de reacties daarop?
Daarop kregen we positieve reacties. Het is natuurlijk een beetje een zijstap. Iets dat we doen om de fans iets extra te bieden. Die song komt niet op de plaat zelf. Het is wel leuk dat de mensen ook daar positief op reageren, want we proberen met een akoestisch nummer een compleet andere draai te geven aan onze sound. En dan is het fijn als men daar dus positief op reageert.

Zijn er geen plannen om , in die richting, eventueel nog een akoestische plaat uit te brengen?
Dat kan uiteraard nog wel eens gebeuren, al zal dat niet een normale release zijn maar eerder een tussendoortje voor de fans, zoals we nu met die song hebben gedaan.

Ook iets in die richting, is er nog interesse voor film muziek?
We hebben dat al eens gedaan, een keer voor een film (Joyride) en een keer voor een Japans filmmuziek project (Attack on Titan). Als er een aanbieding moest komen voor een film waarvoor Epica de muziek schrijft staan we daar zeker voor open. Tenminste als het een mooie aanbieding is die iets toevoegt aan wie we als band zijn.

Het was voor Epica niet evident om aan nummers te werken, met bandleden in vier landen. Maar in deze corona tijden was het zelfs nog minder evident. Hoe hebben jullie dat klaar gespeeld?
De plaat was eigenlijk al geschreven vooraleer die corona losbarstte.  En ondanks het feit dat we in verschillende landen wonen, hebben we toch ook telkens een week kunnen samenkomen. Toen hebben we intensief aan elkaars nummers kunnen werken. En ondanks die afstand zijn we toch heel voortvarend tewerk kunnen gaan.

Ik veronderstel dat er door deze coronacrisis ook bij jullie veel plannen in het water gevallen zijn, of net niet?
Eigenlijk is elk plan in het water gevallen. De plaat moest eigenlijk in september 2020 worden uitgebracht, het zal dus 26 februari worden. Op dat vlak hebben we dus een achterstand opgelopen door die corona. We hadden uiteraard ook toerplannen en zouden toch op verschillende festivals staan. We hebben toch wat last van ondervonden, dat niets is kunnen doorgaan zoals gepland. Maar dingen gaan zoals ze gaan, we hebben ons daar vrij vlug bij neergelegd. Het heeft gewoon geen zin om daar te lang mee bezig te blijven. Op dat moment moet je gewoon de knop omschakelen en doorgaan.

Wat me bij de vele releases in 2020 opviel is dat de grotere bands redelijk stil zijn gebleven in deze periode? Is dat zo? Want ook rond EPICA bleef het redelijk stil? Of heb ik iets gemist?
Nightwish had nog net een cd uit, begin 2020. Ik denk ook dat veel bands gewoon hebben gezegd, dan brengen we het in begin 2021 en hopen dat er meteen ook op tournee kan worden gegaan. Dat blijkt dus echter niet het geval te zijn, want het is nog steeds afwachten. Langs de andere kant moet je er ook niet te lang mee wachten. Daarom heb ik ook gezegd tegen de andere bandleden om gewoon te releasen, want mensen hebben gewoon behoefte aan nieuwe muziek. Zeker in deze tijden. Daarom ben ik ook blij dat die plaat uitkomt, ondanks het feit dat we niet direct gaan kunnen toeren daarmee.

Er waren ook meer streaming concerten, die vervangen natuurlijk niet de ‘normale’ concert beleving. Maar hoe sta jij daar tegenover?
Als daar echt niets anders opzit ben ik daar wel voor te vinden. Beter iets dan niets, liever een streaming concert dan helemaal niets. Uiteraard vervangt dat nooit een echte concertbeleving waar je contact hebt met je publiek. Dus we moeten even bekijken hoe het zich verder ontwikkelt. Als het nog lang zal duren dat we geen concerten kunnen geven, zullen we deze optie dus zeker in overweging nemen.

Ik vrees er persoonlijk toch een beetje voor, als je de evolutie nu ziet, dat er echt festivals zullen kunnen doorgaan
Als je mijn persoonlijke mening vraag, vrees ik ook dat het vooral op de gewone wijze zeer moeilijk zal worden, gewoon omdat er geen toelating zal worden voor gegeven. En dan moet je je daarbij neerleggen, coronaproof gericht misschien wel… Kortom, het wordt moeilijk dus, maar binnen een bepaald concept zijn er misschien – hopelijk – toch mogelijkheden. Ik hoop dat ik het mis heb uiteraard, en dat alles gewoon kan doorgaan.

Dat hopen we allemaal. Maar goed.. Om beetje in die richting van digitaal en streaming verder te gaan, heeft het in tijden van streaming via spotify en sociale media nog zin om fysieke platen uit te brengen?
Vooral vinyl platen zitten toch weer vol in de lift. Persoonlijk ben ik nooit zo een fan geweest van CD’s, en je ziet toch dat nog veel mensen zo een vinyl plaat willen aanschaffen, zelfs nu in deze tijden. Dat heeft ooit wel in een dipje gezeten, maar lijkt nu dus toch weer in volle opmars en dat is wel mooi om te zien. En meteen toch een reden om het nog wel te doen in deze tijden.

Nog een vraagje over deze corona crisis. Hoe heb je deze crisis eigenlijk als muzikant, band maar ook als mens doorstaan?
Als muzikant ben ik daar eigenlijk vrij snel overheen gestapt moet ik toegeven, ik neem het leven zoals het komt. We hebben het voordeel dat we een buffer hebben opgebouwd ondertussen en nog even vooruit kunnen. Als mens val ik wel van de ene verbazing in de andere. Zowel geconfronteerd worden met mensen die uit panische angst toch heel rare dingen doen, en dan langs de andere kant die elk complot dat voorbij komt gelopen als waarheid aannemen, en daar dus bang van zijn. Die twee uitersten die angstig zijn, en voor mij is angst altijd een slechte raadpleger. Ik probeer op dat vlak altijd een beetje een middenweg te zoeken daartussen. Ik probeer dan een beetje de rust te bewaren, en dat is in deze tijden vaak een uitdaging op zich.

Om nog een beetje daarop verder op in te gaan. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur, muziek en kunst deze crisis zal overleven?
De wat grotere bands kunnen het wel een tijdje uitzingen, die hebben dus doorgaans wel een buffer. Voor de kleinere wordt het zeer moeilijk, laat ons hopen dat de muzikanten binnen die bands nog iets anders achter de hand hebben naast hun muziek. Waardoor ze later misschien terug op kunnen pikken. Maar de horeca? Daar heb ik echt mee te doen. Die mensen hebben vaak een huurcontract dat doorloopt en die zien hun inkomsten gewoon verdwijnen. Als ik daar aan denk draait mijn maag gewoon om. Zoveel jaren iets opgebouwd en dan zien ze vaak alles verdwijnen als sneeuw voor de zon, dat is gewoon verschrikkelijk.

Wat zijn de verdere plannen in 2021?
Er zijn al heel wat festivals geboekt, maar zoals we al eerder bespraken , is het allemaal koffiedik kijken. Er staat ook iets op de planning voor het einde van het jaar, maar ook dat is afwachten geblazen. En onze grote tour (met Apocalyptica) is al verplaatst naar begin 2022. En ook dat is allemaal afwachten, al onze toekomstplannen hangen dus af van hoe alles zich verder zal ontwikkelen de komende tijden. Of alles weer gaat worden zoals vroeger? Dat is zeker koffiedik kijken. Er zijn wel plannen over het ‘nieuwe normaal’ maar daar sta ik wat huiverig tegenover… We zullen vooral alles een beetje zelf moeten gaan sturen, in ieders belang. Dan moeten we zorgen dat de macht niet in een kleine groep terecht komt, dat we zelf nog kunnen beslissen. Maar het is afwachten hoe alles gaat ontwikkelen de komende jaren, laat het ons daarbij houden.

Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt als muzikant maar ook als band?
Laat het me zo stellen, als alles in het slechtste geval hierbij zou blijven ben ik nog steeds een gelukkig mens. Als we kunnen doorgaan, graag. Want er zijn plannen om een nog iets grotere show te gaan brengen, er zijn plannen voor nieuwe stage attributen te laten maken in die richting. Dus zodra dat licht terug op groen zou gaan, zijn we volledig klaar voor een volgende stap. Naar dus een grootschaligere show van Epica.

Over dat live optreden had ik nog een vraag. Wat me opvalt is dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Within Temptation, staat Epica -  op enkele uitzondering na – doorgaans zelden op een ‘regulair festival’ maar eerder op een metal gericht. Heb je daar een verklaring voor?
Nee, eigenlijk niet. Er is een periode geweest tussen 2005/2006 dat we plots wel op enkele mainstream festivals konden spelen. En we hebben op Pinkpop en Lowlands gestaan bijvoorbeeld, ook vrij recentelijk nog een keer op Pinkpop. Daarna veranderde dat weer. Een echte verklaring heb ik er niet voor, misschien zijn we gewoon ‘te heftig’ voor die mainstream festivals? Maar ik ben blij met de festivals die we gedaan hebben en ik mis het niet of ben er ook niet bewust mee bezig. Maar als er plots een deur zou open gaan naar terug die mainstream festivals, zou ik daar ook niet treurig om zijn uiteraard. Maar we zullen zeker en vast steeds ons ding doen, dat is zeker.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit gesprek spoedig kunnen overdoen tussen pot en pint,  een Belgisch biertje uiteraard ?
Ja, maar ik drink zelf ook alleen maar Belgisch bier. Ik heb mijn koelkast vol staan met Leffe, dat is een van mijn favoriete bieren. Trouwens over bier gesproken, we zijn ook bezig met een eigen Epica biertje dat op de markt zal worden gebracht. En dat is trouwens via  een Belgische brouwerij, we zijn daar maar net mee begonnen dus  Maar dat komt er dus ook aan .. leuk nieuws om dit gesprek mee af te sluiten.

Pics homepag @Tim Tronckoe

Dat is dus inderdaad iets om naar uit te zien, bedankt voor dit heel fijne gesprek. We hopen jullie spoedig live te zien, en spreken zeker eens af om dat biertje te proeven

donderdag 31 december 2020 16:18

Baptism of Solitude

Na de trilogie ‘#1’,’#2’, ‘#3’ brengt Illuminine - aka Kevin Imbrechts - een nieuwe plaat uit die nu niet ‘#4’ wordt genoemd. Noem het eerder een persoonlijk zijsprong.
Naar aanleiding van zijn nieuwste release 'Baptism of Solitude' citeren we even: 'Baptism of Solitude' is een ode aan de eenzaamheid, een desolaat concept- en  nachtalbum. Voor de titel liet Kevin Imbrechts zich inspireren door een gelijknamig  nummer uit het album 'Electric Tears' (2002) van cult-gitarist Buckethead. Deze gitarist is  één van de grootste voorbeelden en inspiratiebronnen van Illuminine en het album  behoort tot Imbrechts' meest favoriete albums.  ''
Met deze plaat sluit hij een, voor hemzelf en iedereen raar jaar af ; het is een bijzonder knappe plaat die eenvoud uitstraalt en gevoelige snaren raakt.
De hoes verraadt het eigenlijk al, Illuminine keert terug in de tijd, toen hij in zijn jonge jaren met de koptelefoon naar muziek luisterde in de slaapkamer. De songs op 'Baptism of Solitude' zijn typische slaapkamer- of huiskamer muziekjes. Elke song sluit perfect aan op de andere, wat een mooi geheel biedt.
Kevin zegt het zelf "een verhaal van dertien kleine hoofdstukjes die elk hun eigen wereld scheppen" … Bewust vernoemen we geen songs apart. Hij gaat op eenvoudige wijze tewerk om tot innerlijke rust te komen.
De plaat werd in amper drie dagen geschreven, opgenomen en gemixt, ergens eind 2018; vorige platen waren vaak een werk van lange adem; Kevin heft bewust  emoties willen uitbeelden. Hij slaagt erin met brio, ook al klinkt het deze keer iets minder intens. Maar de soberheid en eenvoud van het totaal pakket staat centraal.
Binnen het wereldje van minimalisme en ambient is Illuminine uitgegroeid tot een grootmeester. Op 'Baptisme Of Solitude' schittert hij in eenvoud uit!

Take 1 - Patterns 03:19 Take 2 - Traces 03:05 Take 3 - Ways 02:42 Take 4 - Echo 03:33 Take 5 - Solips 03:16 Take 6 - Snow 03:08 Take 7 - Aurealis 02:36 Take 8 - (interlude) 00:34 Take 9 - Planes 02:22 Take 10 - Meadow 03:00 Take 11 - Bridges 02:10 Take 12 - Waves 05:35 Take 13 - (coda) 02:06

donderdag 31 december 2020 16:14

Soaked

Als introductie van deze Brusselse band citeren we even ''Las Lloronas is een Brussels trio dat wereldmuziek en slampoëzie samenvoegt. Drie stemmen bevestigen hun intieme teksten, ze baden in harmonie en melancholische melodieën. In hun optreden delen Las Lloronas een moment van krachtige kwetsbaarheid, op de rand van klaagzang, dagdroom en strijdkreet.'' 'Soaked' is een harmonische schijf uit waar melancholie en aanstekelijkheid perfect  met elkaar worden verbonden, binnen een poëtisch kader die subtiel aanleunt tegen soul en zelfs Franse chanson.
Het onderdeel 'wereldmuziek' kun je bij Las Lloronas breed zien, waardoor je moeilijk een label kunt kleven op de muziek. “Lagrimas” wordt gedragen door een walm van melancholie en weemoedigheid , gedragen door vocals die breekbaar en krachtig klinken. Toegankelijkheid, een lach en een traan worden dan ook perfect met elkaar verbonden op songs als “Seasick” , “Bukra” -met een fijn Oosters en Zuiders tintje-, “Strange Growth” of het bevreemdend, hypnotiserend mooie “Maria la Portuguesa”. “Bodies” en “Prayer”  hebben een melancholische ondertoon. “Entra La Sal” is een sterke slotsong.  
Op de songs horen we verrassende wendingen. Het is wereldmuziek dus, wat het trio brengt met 'Soaked' . De band heeft een veelkleurige plaat uit , klinkt verscheiden en heeft duidelijk groeipotentieel. De band voorspellen we dan ook een gouden toekomst toe .

Tracklist: Lágrimas 05:02 Seasick 03:53 Bukra 02:28 Strange Growth 01:55 Mutation 04:37 Maria la Portuguesa 00:54 La bruja Mariposa 04:07 Creature 01:26 Bodies 04:30 Bien Sages 03:56 Me confío 03:53 Me 01:45 Prayer 04:01 Entre la sal 04:18

wereldmuziek/poëzie
Soaked
Las Lloronas
 

donderdag 31 december 2020 16:09

The soundtrack of my home

Kjetil Jerve is een Noorse componist die tijdens deze corona  een heel persoonlijke plaat uitbracht, opgedragen aan de mensen die dicht bij hem staan. 'The soundtrack of my home' is een lyrische, breekbare plaat, met instrumentale pareltjes die een gemoedsrust  doen neerdalen. Al seen soort thuis komen…
Aan de rustige voortkabbelende muziek te horen, gaat het er zeer rustig aan toe bij Kjetil thuis.. Maar de pianist is intussen vader van een drieling, en heeft ook te kampen gehad met de rollercoaster die deze corona crisis voor iedereen is geweest dit jaar. Hij kon niet optreden, maar gaf wel een streaming concert.
Op de plaat is er echter de weemoed , rust en kalmte. Hij biedt liefdevolle odes aan zijn kinderen, zijn echtgenote Karolien , zijn moeder en zelfs zijn kat. Kjetil Jerve bedwelmt ons met piano die je doen wegzweven naar mooie oorden, o.m. songs als “4urid”, “Mette”, “Sussi”, “Karoline” en “Iben”. Elk van die personen heeft een invloed op de sound.
Kjetil wil even het verschroeiende ritme van het leven vergeten , door bij zijn familie te zijn; het thuisgevoel lijkt belangrijk, een intens gevoel van geluk zonder klef te klinken.
Mooi hoe Kjeltil Jerve die muzikale en familiale geborgenheid creërt , door de piano klanken, Je voelt je telkens wegglijden naar zijn leefwereld. Het is om even stil van te worden deze 'The soundtrack of my home'; innerlijk geluk en de weemoed primeert .

Tracklist: Kjetil 03:20 Turid 04:01 Mette 03:46 Sussi 02:12 Jon Eirik 03:01 Karoline 03:49 Iben 04:00 Eivor 03:54 Espen 03:21 Sven 03:39

New age
The soundtrack of my home
Kjetil Jerve
 

Taurus Quartet - Een dunne lijn tussen vertwijfeling en hoop

We citeren even het bericht op de facebook pagina van het evenement 'Livestream Nieuwjaarconcert Taurus Quartet - Cultuur Centrum Lokeren' "Het nieuwjaarsconcert in het Cultuurcentrum is een jaarlijkse traditie. Die willen wij graag in ere houden. Op zondag 10 januari 2021 om 11u streamen we daarom vanuit onze Theaterzaal het concert van het Taurus Quartet’.
Het Taurus Quartet is een gerenommeerd kamermuziekensemble dat streeft naar diepgang, energie en raffinement in hun samenspel. Voor hun nieuwjaarsconcert starten ze met een werk van Hayden en eindigen ze met werk van Beethoven in al zijn glorie. "Na een korte toespraak van De Burgemeester van Stad Lokeren spreekt cello speler Martijn Vink het publiek aan; na de nieuwjaarwensen is het tijd voor een mooi combinatie uurtje Hayden en Beethoven. Het feit dat het publiek thuis wordt aangesproken alsof ze in de zaal zitten,  is een pluim op de hoed voor dit Quartet.  De streaming werd verzorgd door De Lokerse LJKE. https://ljke.be/  . Een visueel sober mooi gebracht beeld, maar ook doordacht en doorleefd.
https://www.youtube.com/watch?v=9KTu5ctA24g&feature=emb_logo

2020 was een rot jaar om snel te vergeten. Taurus Quartet weet dat gevoel in het eerste deel van de set perfect te omvatten, door een compositie van Hayden die een zekere tristesse uitstraalt. De man was echter ook een meester in experimenteren, en wordt gezien als de grootvader van het strijkerskwartet. Dat wordt dus mooi in de verf gezet door Taurus Quartet. Melancholie, weemoed en bedwelmende klankentapijtjes van viool en cello bezorgen je een krop in de keel, je pinkt een traantje weg , met echter ook een glimlach op de lippen. Want dit is de soort weemoed waar je niet droevig maar eerder gelaten door wordt, waardoor je die moeilijke tijden een plaats lijkt te kunnen geven. Een gegeven die Hayden ook in zijn stuk wilde uitdrukken. Verdriet en verlies doen altijd pijn, maar mag niet omslaan in vertwijfeling en te lang in die sfeer blijven hangen.  Deze compositie straalt dit dus ook , en het wordt op magistrale wijze uit de doeken gedaan door een kwartet , die perfect op het gevoel van de luisteraar inspeelt.   Tijdens de voorstelling zien we trouwens mooie winterbeelden van de Stad Lokeren . Een visueel pluspunt, om deze compositie elan te geven.  In 2020 zou normaal gezien Beethoven,  die 250 jaar geleden is geboren, uitgebreid gevierd worden. Taurus Quartet ging een tournee doen rond Beethoven. Dit kon spijtig genoeg niet doorgaan, maar speciaal voor het nieuwjaarsconcert spelen ze een eerder - we wikken onze woorden - vreugdevol stuk uit z’n omvangrijke oeuvre. Net de opzwepende aankleding van het stuk, door polka te verwerken , zo te horen in de bindteksten, biedt ook een vreugdevol gevoel vanbinnen en  een teken van hoop. Hoop die we dus echt kunnen gebruiken.

Taurus Quartet biedt dus binnen de tijdsspanne van ruim een uur een mooi samenspel van wat leeft bij veel mensen in deze tijden; pijn, vertwijfeling en dat sprankeltje hoop , het lichtje aan het einde van de donkere tunnel … 
Meer informatie over Taurus Quartet: http://www.taurus-quartet.be/

Organisatie: Stad Lokeren & Cultuur Centrum Lokeren

Pagina 1 van 84
FaLang translation system by Faboba