zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Ontdekkingen
Erik Vandamme

Erik Vandamme

The Milk Factory - Sound of Ghent - Een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn

Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
Deze maand nog hadden we de EP 'Dusky' via W.E.R.F. records, die via livestream nu werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.

The Milk Factory (*****)
live werd een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooi combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment . De minimalistische , sobere aanpak siert.
Evenzeer van belang was de verlichting , een mooi kleurenpalet dat mee rustgevend is in de sound, en het jachtige leven even opzij plaatst.
Het concert wordt hier fijn in beeld gebracht. Tot tranen toe worden we bedwongen in die volledige instrumentatie . Innerlijke rust dus.

In een interview dat we vorig jaar hadden met de band zeiden ze over dit project: ''Na het duo concert wilden we vooral iets meer, hoe zullen we het zeggen, luister muziek uitbrengen. In een eerder intieme sfeer. We hebben bewust gekozen om iets heel anders te doen dan we al deden. Een duidelijk profiel van wie Milk Factory echt is. Daarom zijn we een iets andere richting uitgegaan van wat we al deden. Het is ook leuk om terug te grijpen naar de muziek uit je - laat ons maar zeggen - tienerjaren.'' 
In die opzet was The Milk Facotry al geslaagd op die prachtige plaat 'Aula'. De livestream was een intens genot in onze huiskamer. The Milk Factory bracht je tot innerlijke rust en tekende net voor die intimiteit die je meevoerde naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent

Carnation - livestream - The Galaxy Sessions - Een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel

Carnation behoort tot de absolute top in het death metal genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van een uitzonderlijk kaliber is , ook live ! Het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence', uit 2018, was een schot in de roos. Na shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival , is Carnation klaar voor het grote werk. 'Where Death lies', van 2020, plaatst dit nog meer in de verf.
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, ook in coronatijd! Carnation gaf nu een optreden in Studio Galaxy onder de noemer 'The Galaxy Sessions'. We citeren: ''Ons tweede album 'Where Death Lies', is nu al een tijdje uit... En we hebben er naar uitgekeken om de nummers van dit album voor jullie allemaal uit te voeren. In plaats van nog langer te wachten, hebben we besloten om actie te ondernemen!"

Een verslag van de livestream … Vanaf de eerste tune voel je de koude rillingen over je rug lopen, meteen een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel, door de verschroeiende gitaarriedels, de drumsalvo’s en de bulderende stem van Simon, die letterlijk door merg en been gaat! Toegegeven , niet direct origineel, maar Carnation (*****) brengt een technisch hoogstaande set in het death metal genre. We worden  meegesleurd in een donkere, angstaanjagende wereld . Hun virtuositeit siert. Het spelplezier loeit uit de boxen wat tekent voor een ‘huiskamer-moshpit’.
Bovendien, je ziet een solide band waarbinnen al deze top muzikanten elkaar perfect aanvoelen. Carnation creëert een duister, luguber sfeertje. In elke song voel je het vuur branden en je wordt door elkaar geschud tot je murw geslagen bent.  We voelen de adrenaline in ons lichaam en worden bijna tot waanzin gedreven.

Een veel te korte set, want hun muzikale duisternis smaakt naar meer. Carnation komt live sterk voor de dag binnen het genre. Deze livestream was dus een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel.

Setlist: Reincarnation - Iron Discipline - Serpent’s Breath - The Whisperer - Malformed Regrowth - Sepulcher of Alteration - Napalm Ascension - Fathomless Depths - Where Death Lies
Preorder: The Galaxy Sessions (GALAXY VINYL) via volgende link - https://www.carnationband.com/shop/product/the-galaxy-sessions-galaxy-vinyl/  

Organisatie: Season Of Mist + Galaxy Studio + Carnation

Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021 - livestream - Philippe Lemm Trio + Jake Walker - Een gevarieerd, fris aanbod van (jazzy) soundscapes tekenen voor een ware cultuurschok

Jazz leeft in ons landje …Het talent siert en wordt dan ook op de voet gevolgd door talrijke organisaties.
In het kader van 'B-Jazz Rewind', worden op vijf avonden de winnaars van de vijf voorbije edities van ‘B-Jazz International Contest’ gekoppeld aan enkele beloftevolle bands.
Deze keer: Jake Walker en Philippe Lemm Trio, de winnaars van B-Jazz International Contest 2015.
Volgende info lezen we: ''Zeven Gentse jazzmuzikanten brengen de bruisende klanken van de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw terug. Ze blazen niet alleen Louis Armstrong en Jelly Roll Morton terug tot leven, maar schrijven ook hun eigen nummers. De kolkende swing van Jake Walker sleurt je gegarandeerd mee op de dansvloer.''

Jake Walker (****)  bestaat uit één voor één top muzikanten uit de jazz scene, jonge wolven die ondertussen hun sporen hebben verdiend. Jake Walker bracht voor de gelegenheid een ode aan Bud Powell - een van de grote favorieten van pianist Wouter.
Bud Powell was een opmerkelijke pianist die veel te vroeg stierf; hij had af te rekenen met psychische problemen. Maar zijn muziek is anno 2021 nog steeds tijdloos.
Jake Walker putten uit de jazz van de jaren '20 tot '30 en maken er iets moois van. Het bijzondere is  dat pianist Wouter Van den Broeck zijn publiek in de livestream aanspreekt.
Jake Walker laat een melancholische en aanstekelijke kant horen in het genre. Wat uiterst genietbaar is. We zien het spelplezier op het podium. Bud Powell zal hebben genoten van deze mooie ode … en wij ook!

Philippe Lemm (drums), Angelo Di Loreto (piano) en Jeff Koch (bas) zijn het Philippe Lemm trio (****1/2) . Zij wonnen in 2015 de B-Jazz International Contest, volgens Philippe een mijlpaal, zoals we hoorden in de streaming, om zichzelf te lanceren als jazz band. In 2016 verscheen het debuut ‘New Amsterdam'. De band heeft ondertussen heel wat ervaring opgedaan en stond op het punt door te breken naar een ruim publiek. Eind maart bracht het trio Philippe Lemm Trio de nieuwe plaat uit, 'First Steps'. In oktober 2020 echter overleed Angelo Di Loreto op amper 30 jarige leeftijd. Philippe Lemm Trio wilde echter niet bij de pakken blijven zitten, en timmert nu verder aan de weg , o.m. als ode aan hun overleden kameraad. De opnames van de streaming deze avond zijn van een concert in Florida, met beperkt publiek,  maar werden dus nu pas uitgezonden via Leuven Jazz, in het kader van B-Jazz Rewind.

Philippe Lemm Trio brengt ons een breed variërend, kleurrijk palet aan muziekstijlen. Geworteld in de jazz, gaat de band aan de slag gaat met allerhande invloeden als klassiek en progressieve rock. Het zorgt voor een innovatief , fris en innemend, ritmisch, groovy geluid, dat ruimte laat voor improvisatie. In die aanpak klinkt Philippe Lemm Trio uniek binnen de jazz. Meer dan een ontdekking waard!  

Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven

Spot on Jazz 2021 - Steiger, Compro Oro en Bestiaal - livestream - Een avontuurlijke benadering van het jazzgenre …in drievoud!
Spot on Jazz 2021
2021-04-14
Zaal Goedleven
Gent
Erik Vandamme

Spot On Jazz is een online jazz concertreeks onder impuls van ART-SPOT.BE, Gent Jazz en Jazz Middelheim, met de steun van Vlaanderen.
Er staan opnieuw enkele fijne concerten gepland de komende weken in het kader van Spot On Jazz. Steiger, Compro Oro en Bestiaal zijn nu aan de beurt. Een avontuurlijke benadering van het jazzgenre …in drievoud! Deze drie bands zorgen voor een avontuurlijk, kleurrijk en uiterst veelzijdig klankentapijt, niet vies van een stijlbreuk en eens graag buiten de comfortzone treden.

Compro Oro  (*****) zorgt voor een bedwelmend sfeertje door de oorstrelende klankencombinatie. Compro Oro zorgt voor verrassende, onverwachtse wendingen en doet op die manier grenzen vervagen . We zagen hen nog vorig jaar op We Are Open, Trix , net vóór het coronatijdperk … Ze hebben intussen  een gloednieuwe song in de pijplijn,  een mooie kruisbestuiving van piano, drums en aanstekelijke gitaarriedels . Het getuigt hun veelzijdigheid en hoe verder de aanpak kan zijn . Het maakt ons nieuwsgierig naar de volgende plaat.

Bestiaal (*****) brengt in het najaar een nieuwe plaat uit , 'Het Deert', waarvan ze nu een tipje van de sluier lieten horen. We krijgen een geheel van bezwerende, zwevende en psychedelische soundscapes in combinatie van een bevreemdend aanvoelend klankentapijt. Onverwachtse wendingen in het songmateriaal zijn hen hier dus ook niet vreemd. Ze staan voor geflirt met geluidsnormen en ingetogenheid. Bestiaal is een interessante ontdekking in de (jazz) scene voor wie houdt van een erg avontuurlijke aanpak.

Steiger( *****) past op zijn beurt perfect in het plaatje van deze Spot On Jazz. Ook zij trekken maar al te graag op avontuur in het genre. De nieuwe plaat 'The new lady llama' is een fantasieprikkelend plaatje , een filmisch klankenbord, niet vreemd van enig experiment.  “Absolution of a French Fry” is een puik staaltje alvast. Steiger maakt de brug naar een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor. De laagjes worden op elkaar gestapeld, wat een bijzondere fijne gewaarwording is, die smaakt naar meer …

Een terugblik naar de reeks Spot On Jazz concerten
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81220-steiger-spot-on-jazz-2021-de-grenzen-aftasten-verleggen-in-improvisatie.html
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/81275-h-a-s-t-john-ghost-rapidman-spot-on-jazz-2021-een-gevarieerde-jazz-avond-in-een-zomers-aanvoelend-kader.html  
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/81349-john-ghost-binkbeats-spot-on-jazz-2021-een-filmisch-contrast-van-oneindig-improviseren-en-elektronische-vernuft.html  

Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent

donderdag 08 april 2021 23:53

Niobe EP

AKI is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder AKI schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt deze naar buiten in verschillende bezettingen.
Voor de nieuwste EP ‘Niobe’ werkte Anke haar muziek uit met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (bas) en Willem Heylen (gitaar). Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim, september 2020.
Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën, die beduidend openstaan voor improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die warmte en melancholie biedt.
In die jazz zorgt AKI voor een nostalgisch , emotievol aanvoelen, beeldrijk van een filmisch landschap, jazz en minimalisme.

Ondertussen hadden we een fijn interview met Anke over deze release hier  
Ondertussen werd de EP ook via streaming voorgesteld hier  

Voor de EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze. De band dompelt je onder in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen. Een fantasieprikkelend, hypnotiserend klankentapijt dus, de titelsong “Niobe” tekent voor dit gevoel .
Net als de mooie, eenvoudige hoes, ademt de plaat volstrekte rust uit o.m. “Ver”, “Lang geleden” , “Tokyo” en “Over Zee” . De harp en bas sluiten dus perfect aan op softe gitaarriedels en drums .
De beelden zijn sober, ingetogen en krachtig, net als de muziek. De stilte is beeldrijk. Uit die beelden blijkt dat AKI een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte. De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’, “Hoog in de lucht” typeert dit alvast .
De muzikanten beheersen sterk hun instrumenten, en zorgen dus voor muzikale finesse bijgevolg.

Tracklist: Niobe 06:20 Ver 04:23 Lang Geleden 06:36 Tokyo 07:43 Over zee 05:19 Hoog in de lucht 03:52

donderdag 08 april 2021 23:47

Hart geschaafd -single-

De Wandelgangen is een trio met een Nederlandstalig repertoire; ze halen invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut 'Farao' uit: ''Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten." 
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen. 
Over die release en hun plannen, hoe interactief omgaan met deze crisis waarin we nu leven en de sociale media, hadden we in 2020 er een fijn gesprek over, per mail, met zanger/gitarist Pieter Paesen.Hier
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ze brachten een gloednieuwe single uit “Hart Geschaafd”.
De band profileert zich binnen de Nederlandstalige rock en postrock,  die we lichtjes durven linken aan Noordkaap en De Kreuners . Een brok muzikale energie, die uppercuts en adrenalinestoten uitdeelt. Maar De Wandelgangen beschikt ook over een eigen smoel. Een breed publiek kan worden aangesproken door de toegankelijkheid en het meebrulgehalte. Met verder een knipoog naar een band als Beuk , die dit weet te doen in West-Vlaanderen , doen zij het in Limburg.
Deze single nodigt uit om De Wandelgangen live te zien … We want more!
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=xBl5Oh7rQvc

Steiger - Met deze nieuwe plaat willen we vooral onze mogelijkheden en grenzen verder aftasten

Steiger is een project rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums), drie muzikanten die in verschillende projecten ruimschoots hebben bewezen uit een speciale houtsoort gesneden te zijn. Ook met Steiger tast het trio gretig de grenzen van de jazz af, duikt enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijft in essentie  trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.  
De band bewees het al met 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018). Net op het moment dat ze opvolger EP 'Brick Smoke Basement' (2020, Sdban Ultra), zouden voorstellen, kwam de eerste lockdown eraan.
Steiger bleef niet bij de pakken zitten, ze stelden die EP zelfs voor in De Singel in Antwerpen.  De recensie van deze plaat kun je hier nog eens nalezen. 
Ondertussen is Steiger al aan een nieuw hoofdstuk bezig, begin april kwam een nieuwe schijf op de markt, ‘The New Lady Llama’, waarvan de band al een tipje van de sluier liet zien en horen via streaming naar aanleiding van ‘Spot On Jazz’, het verslag kun je hier nog eens nalezen .

Hoog tijd om, na ons laatste interview vorig jaar, hen nog enkele prangende vragen te stellen.

In ons laatste interview antwoordde je op de vraag ‘’
kunnen we stellen dat heel die plaat iets van dat mystieke en donkere zal uitstralen? - “Ja en nee. De richting die we uitgaan is minder donker. Meer elektronica, ook dat werken we  verder uit. De nieuwe plaat is iets lichter naar ons gevoel, maar ook weer vrij gelaagd en muzikaal gaat het wel veel kanten op, wat we altijd proberen te doen met onze muziek.”
Om een voorbeeld te geven , de single “Absolution of a French Fry” klinkt opvallend toegankelijk en lichtvoetig. Mee eens? Een bewuste keuze?
Een bewuste keuze niet direct, het is ook zo dat we met deze plaat veel kanten hebben laten zien en horen, dus niet alleen die eerder lichtvoetige zijde. In die ene song wel, in een andere niet. Wat we wel bewust hebben gedaan is dingen uitproberen, en zien waar we uitkomen.. We stonden daar eerlijk gezegd niet te lang bij stil. Ieder nummer had zijn eigen kleur en vibe, maar alles kwam wel mooi samen op het eind. En inderdaad, het is, naar ons gevoel, een iets lichtere plaat geworden dan de EP.

Ik hou van hoe jullie weer enorm variëren. “Sundog’’ laat weer een eerder experimentele kant horen. Klopt dit?
We horen dat daar toch niet direct in , in die song. Of het moeten structurele dingetjes zijn die opvallen, bijvoorbeeld bij het middendeel. Het is zelfs een eerder eenvoudige song, niet echt experimenteel bedoeld of zo. Maar als je dat er in hoort, het kan altijd. Iedereen heeft zijn/haar achtergrond bij het beluisteren van onze muziek en er zijn meerdere interpretaties mogelijk, dat maakt het zo interessant.

Ergens komen jullie in het vaarwater terecht van bands als STUFF met deze bijzonder eclectische plaat, mee eens?
Gelijkenissen met STUFF vinden we niet echt kloppen uitgaan op deze plaat.
We denken dat er wel altijd gelijkenissen te vinden zijn tussen ons en andere jonge bands, maar als je goed luistert, hoor je toch vooral de verschillen.

Dat maakt deze plaat net zo boeiend. Om een of andere reden krijg ik toch ook het gevoel dat jullie nog steeds zoekende zijn naar de sound die bij jullie past, klopt dit of is dat kort door de bocht?
Ja. Bij deze plaat hebben we veel tijd gestoken in het zoeken naar de juiste gebalde structuren en vooral naar de juiste sound voor ieder nummer door heel veel te experimenteren in de studio. We maakten gebruik van kapotte piano’s, maakten samples van onze stemmen, gebruikten verschillende synths en joegen zelf piano’s door gitaarversterkers.
Maar dit alles wel zonder het grotere plaatje uit het oog te verliezen.. Mede door invloeden van de bands en andere projecten waar we elk apart mee bezig zijn is de muziek weer iets heel anders geworden in vergelijking met ons vroeger werk.  Die invloeden hebben we daarin verstopt. We wilden met deze plaat dus vooral uitzoeken wat onze verdere mogelijkheden zijn, ook naar de toekomst toe.

Ik hou ook van het feit dat jullie op deze plaat jullie grenzen verleggen. Waar blijft de inspiratie vandaan komen?
We hebben alle drie een zeer brede smaak. Alle muziek die we luisteren heeft direct of indirect een invloed op onze muziek. Plus we zijn ook individueel heel hard geëvolueerd de laatste jaren, zowel in ons spel als op compositorisch vlak, dus dat neem je uiteraard allemaal mee.

Ook nu weer blijkt Steiger de ideale groep te zijn om de soundtrack voor een film te leveren. Tijd om daar toch eens iets mee te doen?  Zijn er bepaalde soort films die je zou willen doen eventueel?
We hebben helaas nog geen aanbiedingen gehad. Het zou wel super zijn moesten we die vraag ooit krijgen. Vooral voor films met een zeker spanningsveld lijkt ons dit ideaal, bijvoorbeeld een goede detective serie of zo.

Live optreden zit er nog steeds niet in, ik heb genoten van jullie streaming concert naar aanleiding van ‘Spot on Jazz’ , hoe voelt het om weer een streaming te doen en niet voor een publiek op te treden?
Eerlijk gezegd was het op deze locatie wel leuk om te doen, vooral ook omdat het soort pre-release was, waar we onze songs eens ‘live’ konden spelen. Dus dat voelde wel goed aan, je blijft natuurlijk de interactie met je publiek enorm missen. Maar wat deze streaming betreft, voelde het wel goed die nummers te kunnen brengen.

Ondanks ik het concept wel goed vind om een band ‘in the picture’ te zetten, begint het wat afgezaagd te worden, zowel voor band als publiek denk ik, je hebt dat publiek gewoon nodig vica versa denk ik; Sommige bands geven al aan geen streaming meer te doen om die reden. Je mening?
Het zal nooit echt het gegeven van live optreden vervangen, maar het is op dit moment de enige manier om jezelf als muzikant en band in ‘the picture’ te zetten, en naar je fans toe ook de enige manier om te tonen dat je nog steeds leeft. Het is begrijpelijk dat sommigen het beu zijn, we hopen ook in mei al enkele optredens te kunnen doen en toch zeker in het najaar een echte toer te doen. maar als die mogelijkheid er niet is, dan is streaming op dit moment het enige alternatief.  Al moeten we daar toch aan toe voegen dat  de meeste streams voor ons wel afgelopen zijn op dit moment.

Ik baseer de meeste vragen op ons vorig interview, de toekomst is onzeker, maar tijdens dat interview zeiden jullie wat jullie ambitie is: ‘’ In de verdere toekomst zouden we toch graag naar het buitenland toe iets willen proberen opbouwen.” Is er ondertussen al interesse vanuit het buitenland?
Er lagen een aantal optredens vast in Nederland, om in maart op te treden, maar dat is nu uitgesteld. Hopelijk wordt dat nog iets. Maar eigenlijk is alles nu nog koffiedik kijken zowel in binnen- als buitenland. We blijven wel hopen daar iets te kunnen uitbouwen.

Elke plaat is een onderdeel van een concept begreep ik uit dat interview, hoe ziet de volgende stap eruit?
Dat was oorspronkelijk ook zo, zeker bij onze vorige album ‘Give Space’. Het concept tijdens het proces van de EP en het nieuwe album echter was iets vager. We zochten eerder naar een evenwicht tussen de akoestische elementen en elektronica. Welke de volgende stap is, weten we nog niet, dat hangt van factoren af die op ons afkomen.

Wat me ook opvalt dat deze plaat kan zorgen voor generatie conflicten, een wat oudere generatie die houdt van muziek in een vakje te stoppen, en een generatie die op zoek is naar prikkels (waar ik mezelf toe rekenen). Welk publiek willen jullie bereiken dan?
Wel. Dat is een moeilijke vraag. Moesten we nu heel duidelijke muziek maken die heel mooi binnen een bepaald kader past zouden we niemand tegen de borst stoten. Maar dat is nu net wat we niet willen of kunnen doen met onze muziek. We tasten de hele tijd grenzen af en vinden het daarom moeilijk om nog binnen het kader van de jazzmuziek geplaatst te worden, want als je muziek zo benoemt krijg je automatisch kritiek van mensen binnen dat segment van de muziek die niet snappen waar we mee bezig zijn, of vinden dat we geen ‘jazzmuziek’ maken. Tegelijkertijd merken we nu ook dat we steeds meer jongere mensen aantrekken met onze muziek, wat ons wel blij maakt, die denken sowieso minder in duidelijke vakjes. We hopen dat we dit naar de toekomst toe verder kunnen uitbouwen. Het is ook normaal dat als je blijft experimenteren dat sommige mensen afhaken en nieuwe mensen geïnteresseerd raken in jouw muziek, dat is iets wat we net heel interessant en spannend vinden.

En wanneer mogen we de volgende release verwachten?
We willen eerst en vooral gaan spelen met onze nieuwe muziek. Hopelijk lukt dit in het najaar. Daarna zien we wel. We zijn niet met nieuwe nummers bezig op dit moment, omdat we door een jaar stil te liggen eigenlijk al een heel pak klaar hadden. Nu is het tijd om die nieuwe nummers te tonen en te delen met een publiek. Maar nu zijn we vooral benieuwd naar onze nieuwe release en kijken uit naar de reacties.

Wat zijn de verdere plannen?
Ons voorbereiden op de live optredens van zodra hier meer nieuws over is. De nummers hebben nog heel veel ruimte om bewerkt te worden tot live versies.
We houden ons dus wel bezig en kijken vooral uit naar dat eerste live optreden .

donderdag 15 april 2021 19:43

Don Kapot - Muziek, als balsem voor de ziel

Don Kapot - Muziek, als balsem voor de ziel

Het verhaal van de band Don Kapot begint bij World Squad, een project van de Nigeriaanse gitarist Oghene Kologbo dat drummer Warmenbol en bassist Damianidis de kans gaf om door Afrika te toeren en het podium te delen met afrobeatmeester Tony Allen. Hier leerden ze naar de essentie te gaan en werd de groove hun alfa en omega. Toen World Squad in 2016 werd opgedoekt, haalden Warmenbol en Damianidis er saxofonist Perdieus bij en werd de deur weer opengezet naar andere genres. Krautrock en punk gaven de Afrikaanse grooves extra punch, een jazzmentaliteit maakte de sound lenig als een panter. Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt ‘Hooligan’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met de band, uiteraard polsen we even naar hoe alles is begonnen, het heden en de toekomstplannen:

Na jullie  tijd in het Brusselse World Squad, de band van de legendarische gitarist Oghene Kologbo besloten jullie deze band op te richten ‘Don Kapot’; mogen we die naam letterlijk nemen. Hoe is het idee ontstaan?
Viktor Perdieus: Enkel Jakob en Giotis hadden hun afrobeat-strepen bij World Squad verdiend, maar ik had een even grote nood aan stevige en dansbare muziek te spelen. ‘Kapot’ in de zin dat het wel best ruig is wat we doen. Ik ben zelf na een concert te spelen ook altijd kapot (haha) omdat we ons allemaal letterlijk volledig geven en zeer intense en energieke muziek brengen. We proberen na een Don Kapot concert de mensen ook het gevoel te geven dat ze een andere plaats verlaten, dan waar ze binnenkwamen voor het concert. We willen het publiek met de energie naar huis sturen die wij in de muziek steken.

Hoewel het onder de categorie ‘jazz’ wordt gezet - ik hou niet van hokjes - is er veel meer aan de hand, hoe zou je zelf je muziek omschrijven? Jazz Punk?
?
Viktor Perdieus: Punk, rock-’n-roll, afrobeat, krautrock, minimal music, … er zit vanalles in. Maar door onze jazz achtergrond en de vrije benadering van het materiaal is het misschien toch onder jazz te klasseren, moest je dan toch een vakje moeten kiezen. Jazz met best wat hoeken af dan wel.
Giotis Damianidis: Het is gewoon een kruisbestuiving van uiteenlopende muziekstijlen. Door de overheersende aanwezigheid van de saxofoon, geeft het een meer jazz gevoel. Het lichaam van de muziek is heel funky, rock getint. Maar er is dus inderdaad veel meer aan de hand, waardoor je het niet direct in dat hokje kunt duwen.

Ik citeer even de omschrijving: ’’De sound van Morphine of de energie van The Thing zijn nooit veraf, maar ook de geest van Fela Kuti waart onmiskenbaar rond’’. Klopt die omschrijving?
Viktor Perdieus: Iedereen die over muziek schrijft, gaat nieuwe artiesten/bands al snel vergelijken met artiesten die hij/zij kent, hun eigen referentiekader gebruiken. De link met The Thing wordt misschien snel gelegd door de gelijkaardige bezetting en inderdaad de bakken energie die zij met zich meebrengen, maar onze stijl is volgens mij iets speelser dan hun muziek. Bij Morphine vind je uiteraard ook veel bariton sax terug. Ik heb hier vroeger best veel naar geluisterd en ben fan van hun sound. Deze bands hebben echter geen rechtstreekse invloed gehad op onze muziekstijl. Of misschien Fela Kuti, als een van onze Afro Beat helden.

Welke artiesten zijn dan wel jullie grote invloeden?
Giotis Damianidis: Er zijn er wel een paar binnen rock en jazz, maar niet specifiek een of andere.
Viktor Perdieus:  Uiteraard heb ik tijdens mijn conservatoriumjaren vooral naar saxofonisten geluisterd, maar nu probeer ik mij te laten inspireren door muziek waar geen sax in voorkomt. Gitaristen als Jimi Hendrix, Ali Farka Touré en Frank Zappa zijn bijvoorbeeld grote voorbeelden voor mij, hun muziek en de humor in de muziek (vooral bij Frank dan). We hebben duidelijke odes aan onze invloeden eigenlijk al verwerkt in onze vorige plaat en op Don Kaset. Zoals een nummer dat opgedragen is aan Tom Zé. Er is op die vorige plaat ook een directe link gelegd naar Jimmy Giuffre, een groot saxofonist en enorme improvisator.

Hoewel bij de omschrijving staat ‘debuut plaat’ is dat dus eigenlijk niet volledig zo want jullie brachten al een titelloze EP op de markt in 2018 dacht ik? Hoe waren de reacties daarop, heeft die deuren geopend?
Viktor Perdieus: ‘Hooligan’ is eigenlijk onze tweede plaat. In 2018 brachten we inderdaad ons debuutplaatje ‘Don Kapot’ uit en onlangs verscheen er als teaser voor ‘Hooligan’ ook ‘Don Kaset’.
Giotis Damianidis: We kregen er zeer veel uiteenlopende en positieve reacties op, ook toen we live speelden. Het heeft ons doen overhalen dit album uit te brengen. Dankzij dat album, zijn we waar we nu staan eigenlijk. Dus ja in die zin heeft het zeker deuren geopend.
Viktor Perdieus: Zoals Giotis zegt, het zorgde voor meer en fijnere optredens. Het grote verschil? Bij de eerste plaat bracht iedereen, op uitzondering van enkele improvisaties van het moment, nummers van zichzelf mee. Nu hebben we voor ‘Hooligan’ eigenlijk alles samen gecomponeerd. Op de eerste plaat waren we nog wat aan het zoeken naar de groepsklank, die hebben we gevonden door veel op te treden en samen te experimenteren. We hebben dus nu echt onze groepsklank gevonden.  In die zin kun je het dus wel een ‘debuut’ noemen.

Ik heb jullie nieuwe plaat ‘Hooligan’ dat eind maart uitkwam, beluisterd. De bommetjes energie vliegen in het rond, op een bijzonder kleurrijke wijze. Werd bewust gekozen voor een feestelijke aanpak? We kunnen wat zon gebruiken in deze tijden e
?
Viktor Perdieus: Positieve energie zit er zeker in, leuk dat die ook tot bij u is gekomen. :)

Jullie muziek is eigenlijk gemaakt om live te brengen, helaas is dat nog niet mogelijk. Jammer. Maar is dat zo? Is het muziek die je vooral live moet beleven denk je zelf?
Viktor Perdieus: Daar ben ik het zeker mee eens, hoewel ik niet ontken dat onze muziek ook in de huiskamer voor een feestelijke stemming kan zorgen. Onze muziek is echter niet enkel door energie gedragen, er is veel meer aan de hand. We houden van ritmische puzzels en proberen onze composities een mooie vorm te geven, die zich gaandeweg ontwikkelt. Ook proberen we onszelf en de luisteraar te verrassen, niet te veel in herhaling te vallen. Het is natuurlijk een bom energie die op je afkomt. maar dat er meer achter zit, dan puur energie,  kun je misschien pas ontdekken na iets meer dan één luisterbeurt.

Wat zijn de verwachtingen van dit album en welk publiek wil je ermee bereiken?
Giotis Damianidis: We willen de luisteraar doen dansen in hun hoofd als het ware. Mensen die willen dansen op onze muziek. We brengen muziek die de geest opent, dat is heel belangrijk. Dus mensen die daar voor open staan, willen we zeker bereiken. Humor, lichtheid, energie.. dat willen we de mensen geven met onze muziek. Ook al klinkt het ongefilterd, maar het is ook toch lichtvoetig.
Viktor Perdieus: Hoewel er door de saxklanken jazz verwerkt is in onze sound, willen we naast de jazzliefhebber toch ook een ruimer publiek aanspreken. Wat voor mij belangrijk is, naast die positieve energie, is  het speelse in onze muziek. Als je daar van houdt , ben je bij ons aan het juiste adres.

We zeiden het al, live optreden zit er helaas nog niet in. Maar er is tegenwoordig ook streaming, zijn er plannen om het debuut via streaming voor te stellen? En wat is je mening over streaming?
Viktor Perdieus: We hebben er al een paar gedaan. We hebben o.a.de kans gehad om in de Handelsbeurs in Gent een live streaming te doen. Ik vond dat die streaming, door het goede beeld en de visuele effecten, heel goed overeen kwam met onze muziek. Dat vind ik zeer belangrijk aan een streaming, dat het meer is dan louter een vastlegging van een concert. Je mist het publiek natuurlijk ook, maar je krijgt wel de kans om via die streaming een andere concertervaring te bezorgen aan de mensen, dan een gewoon live optreden, dat is toch  bijzonder. Maar dan moet het wel goed in elkaar zitten. Wat wel een feit is; we kunnen niet dezelfde energie geven aan een paar camera’s als aan een publiek in de zaal (publiek dat thuis naar je zit te luisteren-kijken). Je moet weten dat we ooit zijn begonnen in kleine cafés, waar je het publiek letterlijk in de ogen kijkt, waardoor je de energie doorgeeft en vaak dubbel zoveel terug krijgt. Dan voelen die camera’s wel onwezenlijk aan. Maar als oplossing nu het niet kan om voor een ademend publiek te spelen? Zeker! Wat de andere vraag betreft? Er komen in april nog drie streamings aan, met speciale gasten, we kijken ernaar uit!
Giotis Damianidis: Ik sluit me daarbij aan, een live optreden met publiek is onvervangbaar. Tenzij ze van die streaming iets bijzonder kunnen maken, zoals dat optreden in Handelsbeurs, zoals Viktor al aangaf.

Netwerken is super belangrijk geworden, ook wordt muziek aangeboden via streaming als Spotify of Deezer. Heeft het dan nog zin om een plaat uit te brengen, zo ja waarom denk je?
Giotis Damianidis: Ik ben op dat vlak ‘old school’ , ik luister geen muziek via spotify. Soms gebruik ik wel eens Deezer om eens iets op te zoeken.
Viktor Perdieus: En ook de manier waarop je naar een plaat luistert als je zo een vinyl oplegt, dat vastnemen, die draaien, dat is een verhaal. Dat kun je niet bekomen via spotify en zo, daarom is het nog steeds belangrijk om een plaat uit te brengen. Er is nog steeds een publiek voor. Mensen die meer willen meegaan in het verhaal, dan enkel een nummer beluisteren. Het is ook een gewoon een mooi object dat lekker klinkt.

We hebben het al even terloops aangegeven, we leven nog steeds in een crisis. Hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze crisis doorstaan voorlopig?
Viktor Perdieus: Met gezond verstand, hopelijk. We zijn niet gestopt met samenkomen. De eerste drie maanden ging dat wel wat moeilijker, omdat we niet mochten samen repeteren. In mei gingen we normaal gesproken op tournée in Griekenland en die periode zijn we voor het eerst weer eens samengekomen. Om o.a. het verdriet te delen, maar ook om ons te herpakken en samen te repeteren en te creëren en het verdriet (om niet op tournee te kunnen gaan) om te zetten in positieve energie.
Giotis Damianidis: ‘Muziek als balsem voor de ziel ‘

Hoe denk je persoonlijk dat muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Muziek zal er altijd zijn, hoe en in welke vorm is onzeker. Maar door deze periode voel je, door het gemis ervan, hoe het aanvoelt om energie naar je publiek door te geven en terug te krijgen. Iets dat vroeger vanzelfsprekend leek omdat je zoveel optredens deed, door nu te worden geconfronteerd met het feit dat je dit niet meer kan, voel je pas wat het echt is. Anderzijds ben je ook meer met muziek bezig dan anders, of je benadert het heel anders doordat je niet live kunt optreden, je zit bijvoorbeeld meer thuis te componeren en op te nemen. In ieder geval, muziekbeleving is en blijft gewoon nodig, mensen hebben daar behoefte aan. Dus op één of andere wijze keert het zeker terug. Het hoe en wat is enkel nog onzeker.

Tot daar de corona crisis. Laten we het over jullie muziek hebben. Wat zijn, naast de release van ‘Hooligan’, de verdere plannen met de band? Ook al is het allemaal wat koffiedik kijken, zeker wat live spelen betreft
We zijn al aan het werken aan een derde album ondertussen. Maar eerst zijn er die samenwerkingen in April. Met ‘Hooligan’ zullen we in december ook een jazzlab toer doen, om dan toch hopelijk voor een publiek onze muziek te brengen. April wordt onze maand van ontmoetingen, die gedocumenteerd zullen worden in Un Peu te Brussel, drie streamings; ééntje met Bert Dockx op 17/04, met Kaito Winse op 01/05 en met Fulco Ottervanger op 15/05.

Om af te sluiten, wat zijn jullie ambities buiten werelddominantie en sportpaleizen uitverkopen? En is er ook een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Viktor Perdieus: Ik wil graag nog op tournée gaan, dat is een ambitie op zich. Dat is gewoon de manier waarop een groep muzikaal groeit. Door ervaring, team spirit gewijs, op avontuur trekken. We hebben al een paar keer in Griekenland en Frankrijk getourd. Op deze tournées zijn we eigenlijk het meest gegroeid. Onze muziek al reizend de wereld rond brengen. En dat verder groeien is de grote ambitie eigenlijk.
Giotis Damianidis: We moeten daarom niet beroemd worden, maar graag alle muziekliefhebbers warm maken voor onze muziek.

Laten we het daar bij houden, dank voor dit fijne gesprek. En hopelijk spoedig echt live op een of ander podium

donderdag 01 april 2021 12:12

Sand

Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken,  het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.

Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10

donderdag 01 april 2021 12:06

InHuman

Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.

In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
 
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen  , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die  een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.

Tracklist:  Intro - The Chosen Cancer  - Clockwork in the Past  - Unfolded  - The Day I Died  - Unbearably Human  - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home

Pagina 1 van 94
FaLang translation system by Faboba