Say She She doet de Orangerie dansen

De Orangerie van de Botanique liep goed vol voor het concert van Say She She, maar eerst mocht de Brusselse muzikant Nico Ducarme de avond openen. Hij heeft net zijn nieuwe EP ‘Some Kind of Explanation’ uit en bracht een korte, ingetogen set waarin zijn zachte gitaarspel en stem centraal stonden. Zijn introspectieve nummers vormden een rustige aanloop naar de hoofdact.

Toen Say She She het podium betrad, sloeg de sfeer meteen om naar volle energie. Het New Yorkse trio verscheen dit keer met hun vertrouwde ritmesectie, in tegenstelling tot vorig jaar toen een tijdelijke drummer en vervangende gitarist nodig waren. Dat gitarist Sergio A. Rios opnieuw van de partij was, en bovendien mee aan de knoppen stond voor hun sound, zorgde voor een hechte dynamiek. Hun meest recente album ‘Cut & Rewind’ verscheen eerder dit jaar, en de nieuwe nummers kregen duidelijk veel bijval.

De band opende met “Collage”, gevolgd door “Forget Me Not” en “Disco Life”, waarmee de toon meteen gezet was: strakke ritmes, kenmerkende harmonieën en een zaal die onmiddellijk mee was. Tijdens “Prism”, “Under the Sun” en “Astral Plane” kwamen de meer dromerige en kosmische invloeden naar voren, gedragen door de samenzang die het handelsmerk van Say She She blijft.
Met nummers als “Reeling”, “Cut & Rewind”, “Miracles” en “Blow My Mind” ging de intensiteit verder omhoog. De covers “Slippery People” van Talking Heads en “Messages From the Stars” van The RAH Band werden met zoveel overtuiging gebracht dat het publiek ze bijna als eigen materiaal aannam.
In de slotfase volgden “She Who Dares” en een luchtige versie van “C’est si bon”, waarna “Do All Things With Love” de avond afsloot.

Het concert bevestigde opnieuw hoe vlot Say She She hun mix van retro-invloeden en moderne flair vertaalt naar een energieke liveshow.
De Orangerie werd een volle avond lang gedragen door ritme, charisma en een groep die zichtbaar op hun hoogtepunt speelt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Nico Ducarme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8900-nico-ducarme-29-11-2025?Itemid=0

Say She She
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8899-say-she-she-29-11-2025?Itemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel

Zornik – Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest!
28 + 29-11-2025

Het was ergens eind 2024 dat Koen Buyse, zanger en spil van Zornik , reeds ‘de setlist’ van de twee ‘rewind’ optredens lanceerde. De idee was het volgende: laat de fans de playlist bepalen voor een ‘best-of’ concert. De respons was zo enorm, waardoor een tweede concert volgde.
Twee avonden lang Zornik met ‘best of’ songs dus.

Het werd een weergaloze, bombastische rockshow, iets waarin deze Belgische band Zornik goed in was en is. Het vijftal bracht dit op schurende, vlammende wijze, een twee uur lang …
Het begon nog vrij braaf met hun zachtere nummers. Maar zo te zien, kwam het publiek duidelijk voor hun gekozen o zo bekende hits.
De Vlaamse Muse stond er met een mooie lichtshow op een kerstlichtachtige achtergrond waarop af en toe woorden verschenen die ons hielpen bij het meezingen. We merkten echter dat dit niet nodig was. Zowat iedereen kon alle nummers meebrullen. Een waar zangfeest.
Naarmate de set vorderde ging het tempo, het volume en ook de temperatuur de hoogte in. “Hey Girl” en “It’s so unreal” deden the AB trillen en beven.
Even kregen we nog een rustmomentje met de akoestische versies van “4 millions minutes” en “Keep me down”, waarbij Koen met micro en gitaar alleen, midden het publiek plaatsnam. Hier merkten we nog hoe goed deze man kon zingen.
Terug het podium op gingen alle registers open en vlamden de nummers door de boxen naar een  hoogtepunt toe, “Scared of yourself”.
De rustpauze was kort en ze verblijdden ons met nog vier meesterwerkjes waaronder een bijna metalversie van “Black Hope Shot down” en het eeuwig uitzinnige “Goodbye”. Iedereen ,ook wij, schreeuwde zich schor.

Koen bedankte ons vele keren tijdens de show en na het spetterend concert was de hele band tot tranen toe bewogen. Ontroerend, deugddoend voor iedereen, band als publiek!
Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest! Een geslaagde formule, die playlist bepaling van het ‘rewind’ concert.
Er mogen er meer zijn van dit!

Setlist: Get whatever you want, Love Affair, Destination Zero, The Enemy, This song is just for you, Sad she said, Hey Girl, It’s so unreal, 4 millions minutes, Keep me down, Believe in me, Once again, The Backseat, Scared of yourself.
You move me, Black Hope shot down, Goodbye, Scared of yourself ( Peter Luts Remix),

Als support zagen we het Leuvense Pelican Dealer. Ze speelden afwisselend rauwe, ruwe als speels catchy indierock. Uitermate boeiend op die manier. Koen Buyse riep via sociale media op de band zeker te bekijken, het kan druk zijn om naar Brussel te rijden, dus wees op tijd om dit beloftevol gezelschap te zien; een oproep die door het publiek werd beantwoord, want er was al heel wat volk opgedaagd, die enthousiast reageerde en onder de indruk was van deze Pelican Dealer. In het oog te houden dus

Organisatie: FKP Scorpio + Ancienne Belgique, Brussel

Kiki Abels – Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en iets uniek, avontuurlijk brengen

“Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!” schreven we over het optreden van Kiki Abels op Soundtrack in Sint-Niklaas.
De jonge muzikante en beeldend kunstenaar studeert nog, maar straalt met haar muziek nu al iets bijzonders integrerend uit. Ze staat ook in de finale van Soundtrack Oost-Vlaanderen in HA concerts  op 20 december. Genoeg voer om haar uit te nodigen voor een fijne babbel, en te polsen naar ambities en toekomstplannen.

Kiki, proficiat met het behalen van de finale van Soundtrack in HA concerts, Gent; vertel eens wat meer over jezelf?
Ik zou mijn muziek omschrijven als een kruising tussen Radiohead, Saya Gray en A.G. Cook. Akoestische gitaren en digitale glitches, arpeggio’s en synthpads, melancholische absurditeit, dromerige hoekigheid. Sinds mijn tienerjaren ben ik bezig met muziek: ik ben gitaar beginnen spelen toen ik twaalf was. Rond mijn vijftiende begon ik zelf nummers te schrijven, niet veel later ben ik een bandje gestart met vrienden. Toen ik naar Gent verhuisde om beeldende kunst  te studeren kwam de muziek op een lager pitje te staan, maar vanaf het moment dat ik  afstudeerde heb ik alleen nog maar muziek gemaakt. Ik maakte demo’s in mijn slaapkamer, en deze heb ik dan ingediend voor de toelatingsproef van Muziekproductie aan het Kask in Gent. Sinds ik daar studeer is het eigenlijk pas echt serieus begonnen. Ik heb ook nog altijd veel aan mijn achtergrond in de beeldende kunsten, ik combineer mijn twee passies graag met elkaar.

De set leek me op het verenigen van klanken met zinnenprikkelende soundscapes die me prompt in een soort sprookjeswereld terecht deden komen. Het sluit dus aan bij je studies en van wat je bewust verwerkt in wat je nu doet?
Ik hou erg veel van muziek die af en toe kan verrassen. Ik vind dat ook spannend, niet alleen in muziek maar ook in films, hoe je op het verkeerde been wordt gezet en verrassende wendingen uit het niets komen opduiken. Doordat ik muziek productie studeer, ben ik ook veel bezig met sound. Hoe je een mooie klankenwereld kunt neerzetten. Ik ben dus heel visueel ingesteld, en ik denk inderdaad dat dit doorsijpelt in mijn muziek. Ik puzzel graag een rijke klankwereld vol contrasten in elkaar,  die het nog spannender maken. Waardoor je heel veel verteld. Op dat vlak is dat zeker bewust. Ik ben ook blij dat het zo over komt.

Het is ook de muziekbeleving waar ik altijd naar op zoek ben, het nadeel is dat je erdoor geen ruim publiek kan aanspreken; of is het niet de bedoeling?
Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn, ik ben zelfs niet per se fan van muziek of kunst die niet toegankelijk is, dat moet er toch wel een beetje in blijven zitten vind ik. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en het iets uniek en avontuurlijk brengen. Jezelf onderscheiden en tonen als authentiek persoon is minstens even belangrijk. ik vind het dus heel belangrijk daar een middenweg te zoeken. Want ik wil ook geen muziek maken die hapklaar klinkt langs de andere kant. Daar zie ik de meerwaarde ook niet van in. door mijn muziek zo intuïtief te maken, hoop dat er wel een soort toegankelijkheid ontstaat.

Je laat je goed omringen, Robbe is voor mij zelfs geen onbekende; hoe heb je de muzikanten gevonden?
Vanaf ik mijn studie muziek productie startte wist ik dat ik graag een band zou hebben. Het was redelijk spannend, want ik had geen ervaring als front vrouw en leider van een band k wilde me wel omringen met mensen die zelf creëren, dat vond ik wel belangrijk. De mensen die ik gevonden heb kunnen dan ook heel goed spelen wat ik van hen vraag. Maar kunnen ook mij inspireren en beïnvloeden. Door hun smaken en fijngevoeligheid die match met de mijne. Ik heb er ook over nagedacht wie ik zou vragen, en bij de juiste personen terecht gekomen.  Ik ben superblij met mijn talentvolle band

Elk bandlid is even belangrijk, maar voor mij viel vooral Lissa op; ze beschikt over een bijzondere stem die het plaatje compleet maakt. Jullie lijken zelfs tweelingzusjes of een spiegelbeeld van elkaar op het podium. Wat denk je zelf?
Ik en Lissa zijn een koppel… dus tweelingzus? Haha, maar we vullen elkaar dus heel goed aan dat is een feit. Ze weet inderdaad heel goed hoe ze mijn muziek kan versterken, en is iemand die sterk is in de juiste sound zoeken die daarbij past. Ze gebruikt live allerlei coole effecten op haar stem En haar natuurlijke stem  blend heel goed met de mijne.  Muziek is voor ons een grote passie, dat verbindt ons ook in onze relatie.

Het sprookjesachtige, fantasieprikkelende en theatrale is ook een grote meerwaarde. Wat ik een beetje miste, waren beelden op de achtergrond. Of is het de bedoeling om in de toekomst ernaartoe te werken?
Dat lijkt me zeker interessant om te doen, gezien mijn achtergrond binnen de beeldende kunst. Ik heb daar nog geen concrete plannen voor. We hebben ook nog niet zoveel opgetreden, dus eerst de muzikale kant verder uitwerken. Maar ik denk dat in een niet al te verre toekomst een optie is om verder uit te werken, zeker en vast.

Had je het eigenlijk verwacht in de finale te staan, want zoals we al aangaven, het is geen hapklare muziek. Hoewel Soundtrack eerder gaat voor kwaliteit dan voor kwantiteit, heb ik de indruk …
Dat laatste voelde ik ook wel. Ik had niet echt te hoge verwachtingen, ik vond het al super leuk daar te mogen staan. Ik ben ook redelijk nieuw binnen de scene. Ik had na ons optreden wel een zeer goed gevoel hierbij. Ik stond er graag in de Casino. Ik ben dus heel blij in de finale te mogen staan.

En wat zijn de verwachtingen voor de finale?
Iedereen die in die finale staat is van heel hoog niveau, sowieso. Het is een heel mooi compliment om daar ook tussen te staan. Iedereen heeft kans om te winnen. Ik heb geen verwachtingen, ik wil vooral in de eerste plaats gewoon samen met mijn band genieten van het optreden de Handelsbeurs, daar staan in zo’n prachtige line up is al een cadeau op zichzelf! maar ik wil vooral in de eerste plaats genieten.  Ik kan mijn kansen niet echt inschatten. Maar ik ga uiteraard keihard gaan voor die winst natuurlijk!

Welke kansen hoop je dan wel te krijgen; welke weg zou je willen inslaan met Kiki Abel?
Een eerste album uitbrengen is iets waar ik heel erg naar uitkijk. Een hele wereld neerzetten, videoclips maken, een live show in elkaar steken met veel aandacht voor licht en decor. Ik vind het zo leuk dat ik al mijn passies kwijt kan in mijn project! Als ik zoveel mogelijk tijd kan blijven spenderen aan muziek maken, in de studio, in mijn slaapkamer, in de repetitieruimte, prijs ik mijzelf een gelukkig mens. En vervolgens die muziek met mijn coolste bandleden samen op mooie plekken aan mooie mensen brengen.

Is het als jonge talentvolle muzikant moeilijker of gemakkelijker geworden om aan de bak te komen in deze tijden? Of gaat het allemaal wat te snel?
Ik heb persoonlijk te weinig ervaring om daar echt op te antwoorden. Ik stuur wel clubs om te mogen spelen, en krijg daar toch wel positieve reacties op.  Er is uiteraard niet vele budget , een overaanbod en minder plaatsen om te spelen. Om je als artiest te lanceren helpt sociale media uiteraard heel erg. Daardoor heb je jou eigen publiek, je hebt het zelf in handen dat is wel zeer positief.

Ik heb de indruk met het experimentele, avontuurlijke karakter in de muziek je een jonger publiek kan aanspreken, die d iets minder in hokjes kunnen denken. Ondervind je het?
Ja, ik merk dat wel. Jonge mensen zien die subculturen als een soort jas die ze even aantrekken, om dan van kostuum te veranderen de volgende dag. Het is leuk dat je meer opties hebt, en dat het hokjes denken er wat uit gaat. Dat is allemaal ook een reactie op de hyper gecommercialiseerde samenleving waarin we nu leven. Veel jongeren hongeren naar meer authentieke en alternatieve  ‘underground’ beleving. Ik wordt er zelf ook wat ongelukkig van, van dat al te commerciële. Het is zo vluchtig, even leuk maar ook snel voorbij… ik vind het belangrijk om daar een klein beetje tegen in te gaan.

Vele jonge  meisjes halen bij het songsschrijven hun inspiratie uit die Nederlandstalige muziek. Hun inspiratie  zijn artiesten MEAU, Merol, S10 en Froukje. Is in het Nederlands zingen iets dat jij ook wil doen?
Ik vind het zeker heel mooi dat in Nederlands zingen in deze tijden ‘bon ton ‘ is geworden. Het is ook niet iets dat ik per se uit de weg zou gaan. Muziek in de moedertaal zorgt voor een grotere focus op de songtekst, wat ik sowieso een meerwaarde vind.  Wat ik fijn vind aan zingen in het Engels, is dat ik iedereen, Nederlandstalig of niet, kan aanspreken.

De plannen: buiten enkele demo’s vind ik weinig muziek van jou; breng je binnenkort iets uit?
Ik heb nog geen officiële plannen voor het uitbrengen van muziek. Een LP is nog wat vroeg, maar een eerste EP opnemen en uitbrengen is wel iets wat ik in de nabije toekomst wil doen. Stay tuned dus!

Is het de bedoeling beroepsmuzikant te worden, of is dit niet de ambitie?
Het lijkt mij een droom om full time met muziek bezig te zijn. Maar dit hoeft niet enkel via mijn eigen project te zijn. Ik ben naast artiest ook producer, dus ik schrijf en produceer ook voor andere artiesten. Daarnaast maak ik muziek voor theater, en ik zou graag in de toekomst ook filmmuziek maken.

Zijn  er ook ambities naar het buitenland toe, want in eigen land zit je nogal snel rond de kerktoren?
Zeker en vast. Ik denk dan eerst landen rond België veroveren, en dan zien we wat nog verder kan. Ik heb geen ambities om beroemd te worden of zo. ik wil gewoonweg muziek kunnen maken,  Het aspect creëren daar doe ik het voor..

Lijkt me een mooie ingesteldheid …Veel succes in de finale op 20 december, we zullen er ook bij zijn …

Cuttermess – Mensen verklaren gek als ik dit zeg, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. Dat hoor je op het nieuwe album!

Cuttermess bracht in 2020 een heel sterke debuut-EP  uit en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert. Sindsdien eert de band hem in alles wat ze doen.; wat we zelf vaststelden tijdens het optreden op Ow! Zekers in de Casino. 
De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … recent kwam de band met  een nieuwe plaat ‘Lie/Sense’, waarmee ze in november op het Pluto Fest in Oosterzele stonden.
We hadden na hun optreden een fijne babbel met zanger Kris over beide concerten, de nieuwe plaat, de rollercoaster van het laatste jaar en de toekomstplannen.

Hoe gaat het met jullie?
Merkelijk beter, maar het heeft er een tijd heel slecht uitgezien. Niet alleen recent, ook vroeger toen we regelmatig de line-up zagen veranderen. Daar hebben we ons telkens door geworsteld, maar het hele creatieproces voor 'Lie/Sense' was zo'n opeenvolging van teleurstellingen, dat ikzelf - en ik weet vrij zeker nog enkelen - er op een gegeven moment de passie en motivatie helemaal voor kwijt waren. Het is dankzij onze therapeuten dat Cuttermess nog bestaat. Ik persoonlijk was er echt klaar voor om de handdoek in de ring te gooien. Echter bleven we doorbijten en de optredens, waaronder datgene waar je naar verwijst  in Sint-Niklaas maar ook nu op Pluto Fest, wakkeren de motivatie weer aan. Het feit dat de plaat er nu eindelijk digitaal al is en straks ook fysiek, plus de ervaring die Ward binnen brengt, doen ons deugd.

Jullie hebben al heel wat stormen doorstaan, vooral met het overlijden van Tijl.. Hoe overleef je het als band en mens? Want laat ons eerlijk zijn, sommige artiesten zeggen me dat ze hun bandleden vaker zien dan hun eigen familie…
Eerlijk gezegd, Tijl had voor zijn overlijden al aangegeven dat het hem even teveel werd. Zijn privéleven bleek steeds minder combineerbaar met de band. We waren toen volop de nieuwe nummers aan het schrijven en de huidige aan het finetunen en hij zei letterlijk het niet erg te vinden als een tijdelijke vervanger zouden gezocht hebben. In plaats daarvan stelden we hem gerust dat hij alle tijd had om alles op een rijtje te krijgen en dat hij nadien rustig kon inpikken. Het is tenslotte en hobby en die willen we uitoefenen met onze maat. Uiteraard hakte zijn overlijden er enorm in. De hebben maandenlang niks kunnen doen, maar net omdat Tijl wist dat we een album wilden uitbrengen en wetend wat hij ons had gezegd, gaf het ons wel de overtuiging om door te zetten. Elk optreden eren we hem voor het vierde nummer en blijven we doen.

Ik zag jullie voor het eerst live in De Casino en was onder de indruk van die verdomd strakke manier van spelen en de hoge dosis humor... is het een ‘mindset'?
Voor mezelf sprekend is dat een act. Ik ben van nature uit een kalm persoon. Kameraden die mij goed kennen en komen kijken, weigeren te geloven dat ik dat ben die daar staat (lacht).  Het is wel iets dat ik bewust zo wil doen en de grappen bereid ik wel grondig voor aangepast per show. Ik vind, als mensen naar jou komen kijken en daar soms zelfs voor betalen, dat er ook iets extra te zien mag zijn. Ik vind dat heel belangrijk. Je mag gerust weten dat ik mij momenteel rotslecht voel, maar je mag die problemen niet meenemen op een podium. Het doet me ergens ook deugd om die frustratie en pijn ergens een plaats te kunnen geven. Het is niet wie ik echt ben, maar het is wel de zanger die ik wil zijn.

Ow Zekers! was een festival rond Lokerse bands, jullie komen niet per se uit Lokeren maar het Waasland dacht ik, wat is de link met Lokeren dan?
Onze gitarist Bram komt uit Gent, onze drummer Dimi uit Antwerpen. De gitarist met het lange haar is van Belsele, bassist Ward De Klinge en ikzelf Stekene. Dus ik begrijp de vraag (grijnst). De link met Lokeren is dat dat de plek is waar we wekelijks repeteren. Meer bepaald in de Ozma Music school https://www.ozma.be/ waar onze Pieter les geeft.

Zowel op Ow Zekers! als op het Pluto Fest gaven jullie , met die absurditeit, eveneens een heel strak en energiek optreden weg. Het zijn allemaal sterke muzikanten…
Absoluut! We kennen allemaal het klappen van de zweep. Ward heeft tonnen ervaring binnen de scene. Pieter is muziekleraar, dat zegt genoeg. Bram heeft dan weer een zeer goede feeling waarmee hij enorm creatieve melodieën combineert. Pieter komt dan weer wat vaker met op het eerste zicht 'gekkere' dingen af, die naar mate we ermee aan de slag vaak verbluffend uitdraaien. Die combinatie werk super voor ons. Dimi is van nature een progressieve drummer, maar hij weet dat perfect te doseren en her en der van die speelse beats te gebruiken zonder dat het wringt.

Naast die humor,  zijn de lyrics hard en is het schoppen tegen de schenen. Is het een 'al lachend zegt een zot de waarheid'-manier om het te brengen?
Ik heb een heel apart wereldbeeld, laat het me zo zeggen. Mensen verklaren me er gek als ik erover begin, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. We denken dat we vrij zijn, maar zijn dat helemaal niet. Je mag haast niet kiezen wat je doet, overal bedenken ze allerlei regeltjes. Om een voorbeeld te geven: stel dat een bedrijf het zich zou permitteren om hun bedrijfsreglement eenzijdig op te leggen aan mensen. Zouden we dat aanvaarden? Voilà. Als je dan weet dat alle verschillende overheden bedrijven zijn – wat niemand gelooft, maar je dus gewoon checken op de Kruispuntbank voor Belgische Ondernemingen – is het dan nog rationeel logisch dat mensen die regels wél moeten aanvaarden? We worden zo gedrild alsof dat normaal is om volgens de overheidsregels te leven, maar het is net absurd. Als je die mindset hebt kun je niet meer terug. Het 'systeem' zoals ik dat samengevat noem beknot zo de vrijheid van de mensen. Dat is een soort rode draad doorheen mijn teksten. In de lyrics probeer ik met heldere logica zij die het horen willen te laten beseffen dat wij boven die overheid staan en niet andersom. Laat ons verenigen! Als we dat allemaal samen doen, zijn we pas echt vrij. Maar ik snap dat zoiets moeilijk te vatten is. Daarom hoop ik dat de metal- en muziekfans vooral focussen op het samenspel van muziek en zang. Wat klinkt – al zeg ik het zelf – bij ons gewoon vet en het zou spijtig zijn moest iemand afknappen op de boodschap.

De EP ‘Take 'm To The Guillotine’ kreeg vooral goede kritieken door een agressieve  mix van thrash en hardcore punk. Een bewust pad veronderstel ik?
Bewust niet echt, we schreven gewoon de nummers die naar boven kwamen. Het was ook een heel andere line-up dan nu. Toen bedacht vooral onze originele drummer de songs en dat was een combinatie van al zijn vorige bands waarin hij voordien gespeeld had. Aan de solo's en hier en daar een riff gaven de andere muzikanten wel een eigen draai en ook qua zang had ik eigenlijk alle vrijheid. Dat was een super diverse combinatie en dat trekken we door in ons nieuw album. Alleen durf ik zeggen dat de nieuwe line-up gewoon meer diverse stijlen en invloeden aankan. Het zijn vooral de gitaristen die nu de muziek schrijven, maar er is meer samenwerking. Elke schakel is even belangrijk.

De nieuwe plaat ‘Lie /sense’ is beetje in dezelfde lijn, maar ik hoor al een meer melodieuze inbreng, ook hier weer een bewust pad?
De melodieuze sterkte is vooral een pluim in het gat van Bram. Hij is enorm melodieus ingesteld. Qua solo’s, ritmegitaar, loopjes... Het beste voorbeeld van melodieuze magie van Bram vind ik de solo van 'Plots'. De ritmegitaar evolueert daar mee met de solo en dat is typisch Bram. Heeft hij op onze single 'Mass Formation' ook al uit zijn snaren geschud. Ikzelf ben ook een eerder melodieuze zanger en de zanglijnen zijn inderdaad een stuk breder uitgewerkt qua bereik. Maar ik moet ook zeggen dat er tegenover die melodie net zozeer extremere metalstijlen mee in de cross-overcombinatie zitten ten opzichte van de EP.

Dat is dus de weg die jullie naar de toekomst toe gaan blijven volgen?
We kunnen dat nog niet direct inschatten, maar de basis is hier wel gelegd ja. Met Ward erbij, gaat er sowieso weer een frisse wind bijkomen, want aan het huidige heeft hij die kans nog niet gehad. Ik ben net zo benieuwd als jij waar hij mee gaat afkomen (lacht)

De nieuwe plaat is een soort ode aan Tijl heb ik ergens gelezen; kun je er meer over vertellen?
We hebben met het idee gespeeld om een nummer specifiek aan Tijl te wijden, maar daar voelde de meerderheid zich niet goed bij. Dus de ode zit hem erin dat het hele album aan hem in opgedragen en met hem in gedachten is opgenomen. De meeste van de nummers heeft hij nog gehoord en live meegespeeld.

De titel heeft ook een aparte betekenis, kun je er wat meer over vertellen?
‘Lie/Sense’ speelt toe op het woord ‘Licentie’: een bewijs dat je ‘iets mag’, zoals een rijbewijs. Dat we dat nodig hebben om te mogen rijden, is in mijn ogen dus weer absurd. Alsof zo een rijbewijs je magische krachten geeft dat je kan rijden. Ik denk dat elke lezer die het verkeer trotseert zal bevestigen dat dat niet persé bewijst dat iemand kan rijden. Integendeel. Maar de overheid liegt ons dat dus wel voor en dringt dat op. Dat idee dat je en licentie of paspoort of document moet aanvragen, is het bewijs dat je niet vrij bent. Als je er met gezond verstand (common sense) over nadenkt… kan je dan niet toegeven dat je belogen bent?

Het is vooral een erg gevarieerde plaat geworden, wil dit zeggen dat jullie ondanks alles nog zoekende zijn naar een sound die echt bij jullie past?
Zoekende? (Denkt na) Nee dat niet nee. We staan voldoende sterk in onze schoenen en vertrouwen op onze creativiteit. Die laten we de vrije loop en het is ergens wel zoeken naar wat werkt, maar het is niet zo dat we totaal radeloos zijn (grinnikt).

Waren er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is nog maar pas uit, er zijn bijgevolg nog geen reacties. Ik snap wel dat de pers daar wat tijd voor nodig heeft. Dit is pas het derde interview en Musiczine kan nog steeds de eerste zijn die met een publicatie afkomt (knipoogt).

Qua muziekstijl … Wat maakt een band als Cuttermess naar jullie mening uniek?
Live is dat wellicht onze podiumact. Muzikaal vind ik de grote mix aan metalstijlen die wij kunnen combineren onze grootste troef. Ik ken slechts enkele andere bands die zo breed gaan.

Wat zijn de verdere plannen en verwachtingen in 2026?
De plaat verder promoten en ons tiental optredens per jaar proberen boeken.  Dat laatste wordt moeilijker. Er vallen steeds meer veneus en organisatoren weg en daar tegenover staat dat er steeds meer bands bijkomen. Uiteraard willen en mogen – zeker, het zou al erg zijn – die allemaal optreden, maar door die beweging (voert met ene hand een dalende en andere een stijgende beweging uit) krijg je minder mogelijkheden en meer 'concurrentie' om het dan zo te noemen. Het is wel veranderd sinds de laatste jaren.

Ligt het , wat metal betreft, ook niet aan het feit dat er minder doorgroei van jongeren is binnen die scene? Ik zie erdoor steeds minder publiek opdagen op festivals die vroeger bijna uitverkocht waren soms
De sociale media wellicht? En de prijzen? Alles wordt een pak duurder. Ik redeneer maar wat, eigenlijk heb ik niet direct een idee hoe dat komt. Er is veel keuze wat tijdsbesteding betreft, zeker?

Wat is jouw persoonlijke motivatie om ondanks die drempel toch door te gaan?
De passie voor metal! We doen dit enorm graag, daarvoor gaan we ervoor. Zelfs al gaat alles mis (lacht).

Wat zijn de realistische ambities van de band, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Alcatraz moet zeker lukken, aangezien de organisatie Belgische bands echt de kans geeft om zich te tonen. Dat is voor 2026 niet gelukt omdat we de plaat te laat af hadden. Maar met die nieuwe plaat onder de arm? Ze gaan niet anders kunnen in 2027! We zouden ook heel graag in Duitsland spelen. Dat is een heel apart publiek dat er echt volledig en compleet voor gaat. Je moet daar als zanger je hand maar eens opsteken en het publiek doet mee. Hier is dat minder, wat oké is, ieder doet z'n ding, maar daar? Iedereen gaat uit de bol en met onze muziek zou dat vonken geven.

En de niet realistische ambitie?
Dan gaan we op tour rond de wereld met Metallica in ONS voorprogramma (lacht).Ze moeten  hun plek kennen.

We zullen het houden bij realistisch dan … ? Dank voor de fijne babbel, dank voor alles wat jullie doen in de nabije toekomst