• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Maatregelen ivm Covid in acht te nemen + mondmasker Concerten Mooneye, Pauwel, Handelsbeurs, Gent op 10 november…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 18 november 2021 10:19

Run High

Jeroen Geerinck opereert hier onder de naam Geronimo. Misschien ken je hem van o.a. “Snaarmaarwaar”, “Hot Griselda” of “Spilar”.Hij is naast een muzikant ook een producer en studio-ingenieur die veel ervaring heeft met het maken van folk albums. Op dit album beperkt hij zich niet tot folk maar mixt hij verschillende genre-elementen door elkaar. Hij componeert, speelt, mixt en neemt alles zelf op.
De opener “Break of Day” ligt nog dicht tegen singer-songwriter en folk aan. Op “Wetland Track” en het titelnummer “Run High” steekt hij er meer variatie en stijlen in. De synth geeft het geheel een moderne toets en de percussie zorgt voor een stuwend effect. Op “Run High” heeft de elektrische gitaar een prominente plaats en laat hij ze volop ‘vertellen’. Het is melodieus en het vervangt zo ook de zang die hier op dit album niet aanwezig is. “Pace Up” is ook een mooi liedje dat mij wat aan de jonge Mark Knopfler doet denken. De meeste songs hebben folk elementen maar evenzeer rock invloeden uit o.m. de jaren zeventig. Denk aan Neil Young, Bob Dylan, etc…
Het album heeft een fijn, aangenaam geluid. Je hoort duidelijk dat hij dit gewoon is. De liedjes zitten goed in elkaar en ondanks het instrumentale karakter,  verveelt het niet snel. Hij weet het boeiend te houden door zijn melodieën uit te bouwen en van mooie arrangementen te voorzien.

Instrumentale folk-roots
Run High
Geronimo

 

Sinner’s Day 2021 - van 30 oktober t-m 01 november 2021 - Een weekend voor de new wave, goth en punk
Sinner’s Day 2021
2021-11-01
The Max
Heusden-Zolder
Wim Guillemyn

Sinner’s Day had er al twee dagen opzitten toen we toekwamen. We hoorden heel veel goeds over Gary Numan en een mini stormpje zorgde er voor dat Diary of Dreams niet konden spelen wegens ondergelopen instrumenten door de hevige regen. Siglo XX die als invaller meer dan zijn ding deed en er was terug veel animo voor Red Zebra. Bij de Bollocks Brothers was Harley David (son of a bitch) het hoogtepunt. Ook over Also The Trees viel goeds gehoord.

dag 3 - Op de dag van Allerheiligen past dit festival natuurlijk wonderwel. De locatie was leuk en passend maar wel koud. De ontgoocheling van de dag was het cancelen van The Fields of the Nephilim en aan de t-shirts te zien waren velen fan van deze oer gothic rockers. Maar cancelen is iets wat deze band jammer genoeg veel doet. Is het de leeftijd? Is het iets anders? We gaan het niet weten dus doen we verder met de bands die er wel waren.

Over het optreden van Twin Tribes uit Texas hoorde ik veel positiefs. Spijtig dat ik ze moest missen want hun platen spreken mij enorm aan. En sympatieke gasten zijn het ook. Ze stonden achteraf in de zaal en waren heel gemakkelijk aanspreekbaar.
Gene Loves Jezebel deed het zeker niet onaardig maar het was toch vooral hun bekendste nummer “The Motion In Love” die enige warmte in de zaal bracht. Door de hoogte van het pand was het er trouwens koud. Dus wat animo was telkens mooi meegenomen.

In Oostende liep de catering nog in het honderd, maar hier was er op dat vlak niets op aan te merken.

Solitude Within
was vandaag een beetje de vreemde eend in de bijt met hun gothic metal a la Within Temptation of Nightwish. De zangeres heeft een goeie stem en ook de songs zitten goed in elkaar. Jammer, maar velen trokken naar elders. Op de komende metal day zullen ze zeker beter op hun plaats staan en meer aandacht krijgen. Wil je ze ontdekken dan kan ik hun debuut ‘Disappear’ aanraden.
She Past Away zag ik voor de vierde of vijfde keer. Bij hun eerste optredens was er nog het nieuwe en de buzz rond de band. Vandaag zag ik een technische goed optreden maar ik hoorde 45 minuten dezelfde track (figuurlijk gesproken). Ik bleef wat op mijn honger zitten en wacht op vernieuwing van hun kant.
Frozen Nation kon mij bekoren met hun dansbare electro. Met nummers zoals “Alone in Berlin” breng je de boel in beweging.
The UK Subs zijn hardcore-punk veteranen maar van dat laatste was niets te merken tijdens het optreden. Vocalist Charlie Harper is intussen bijna halfweg de zeventig maar hij staat er nog steeds. Hij is ook het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Bassist Alain Gibbs speelt ook al lang mee hetzij met tussenpauzes. We kregen een fijn recht toe recht aan optreden en de mosh pit kwam tot leven. Niets meer maar ook niets minder.

Tussendoor kon je buiten ook dansen in de Batcave. De dansvloer stond geregeld vol met dansers op gekende en minder gekende nummers. Een mooi initiatief dat zeker mag blijven.

AstrAsonic
brengt melancholische wave rock. Ze speelden een heel degelijke set en met hun nummers staan ze stevig in hun schoenen. Intussen zijn ze bezig met het afwerken van hun nieuw album. Ik ben benieuwd in elk geval.
La Muerte en melancholie? Nee, ze brengen al decennia lang harde rock en noise. Een muur van geluid en spanning recht vanuit de ondergrond van de aarde. De meningen zijn altijd zwart-wit. Ofwel hou je er enorm van ofwel loop je er van weg. In elk geval stonden ze heel scherp te spelen met songs zoals “Couteau dans l’ eau”, “Lost”, “White Devil”…. De visuals zijn zoals altijd ergens tussen porno en agressie. Daarna moest Ground Nero het lawaai van La Muerte doen vergeten. Ground Nero trad aan met hun nieuwe Britse zanger Mark Sayle. Het was even wennen. Een ietwat andere look en zang. Maar hij deed het anders wel goed. De gekende songs passeerden de revue zoals “In The Blood” en elke song werd voorzien van mooie beelden en graphics op de screen. Ook de sfeervolle intro aan het begin van het concert was geslaagd.
De Zweden van Agent Side Grinder mochten erna het volk tot bewegen aanzetten met hun electronic postpunk. Postpunk die wel mooi gepolijst is moet ik zeggen. Ze waren indrukwekkend en nummers als “Stripdown” en “Love at First Side” konden menig festivalganger bekoren. Dit ondanks dat de mix niet altijd goed zat.
The Arch is nog zo’n uitstekende Belgische wave/goth band die hier hoog op de setlist zijn ding mocht doen. En terecht. Ook hier geen grote verrassingen maar wel een degelijk en professioneel optreden. Ook was er een hommage aan de overleden bassist van Star Industry.
Clan of Xymox is in het genre uitgegroeid tot een legende. Maar vandaag hadden ze de goeden niet mee. De eerste twee songs werd door de mix verkloot: er was geen zang en gitaar te horen in de zaal. Ik vermoed op het podium wel want het duurde even voor er reactie kwam van zanger Ronny Moorings. Toen dit euvel uiteindelijk opgelost werd en de band op dreef kwam hoorden we opeens luide partymuziek vanop het podium ernaast die dwars door de sound van Clan of Xymox ging. Gefrustreerd trokken Moorings en Sean Goebel naar het naastgelegen podium om de leden van State of Union tot stilte aan te manen. Hoe weinig respect kan je hebben dat je geen rekening houdt met een spelende band? Nog maar weinig meegemaakt. Daarna speelde de band heel professioneel de set uit. Maar de magie was wel weg na al die obstakels. Jammer.
Na Clan of Xymox trokken de meesten moe en kouwelijk naar huis. State of the Union moest het dus met veel minder publiek. Deze band debuteerde bijna twintig jaar terug met “Black City Lights” op Accessions Records van Adrian Hates. Ze weten hier met hun future pop een goede set neer te zetten.
Daarna kwam Wegsfeer het festival afsluiten. Voor velen te laat geprogrammeerd na drie dagen festival. Jammer, want de wave tribute band weet telkens de nummers energiek en met een nieuw elan te presenteren. Nummers van o.a. The Virgin Prunes, Fad Gadget, Bauhaus etc…
Zo trokken we daarna tevreden huiswaarts.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021.html

Organisatie: W-Festival (incl Sinner’s Day)

donderdag 28 oktober 2021 21:05

Hart in Neonlicht -single-

Toen De Delvers hun debuut aan de wereld liet horen waren er veel positieve kritieken op deze Nederlandse zwarte band. Eindelijk terug een Nederlandstalige band die er toe doet. Ze hebben intussen hard gewerkt en in 2022 mogen we hun nieuw album verwachten. Nu moeten we ons voorlopig opwarmen aan deze single.
“Hart in Neonlicht” is uptempo met donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft kunnen mij alleszins ook bekoren. De clip op Youtube begint bevreemdend met mannen in masker en veiligheidspak. Als de song begint krijgen we de band te zien in een warm, rode omgeving.
“Hart in Neonlicht” is een zeer degelijke en typische De Delvers song die ons doet watertanden naar meer.

De Delvers - Hart in Neonlicht - YouTube

 
donderdag 28 oktober 2021 20:23

Enough of You-Troubled Mind -single-

Ongelooflijk hoeveel interessante bands er in Vlaanderen zijn. Zo ook met Subatomic Strangers uit Rumbeke (West-Vlaanderen). Een vierkoppige band, met een zangeres, doorspekt met synths en gitaar en begeleid door bas en drum. Het genre dat ze spelen refereert naar de wave uit de jaren 80 en wordt gedrenkt in een rocksausje. Komt daarbij dat de zangeres een ferme en goeie zang in huis heeft.
Interesse gewekt? Luister dan gerust eens naar deze single die heel degelijk in elkaar steekt. De bridge met het orgel klinkende synthje en de vocale uithaal maken het geheel af.
“Troubled Mind” begint met een bas dat vervormd is met distortion of fuzz. De zang en gitaar zijn iets ingetogener dan bij de vorige track. De gitaar tokkel staat ietsje teveel naar voren gemixt waardoor het getokkel wat te scherp klinkt in het geheel. Ze bevat wel een mooie instrumentale outro.
De andere single is iets catchier dan “Troubled Mind”. Ik zou deze niet meteen als single uitspelen maar als albumtrack. Het is meer een groeier en toont dan, met de ingetogen zang, weer een iets ander facet van de band.

Als ze verder op deze weg borduren denk ik dat er nog heel mooie dingen kunnen uit ontstaan. Ik voel dat er nog groei zit in de band en de songs.

Zang en synths: Sharon Braye
Drums: Arne Stroobant
Bas: Jonas Vanelstlande
Gitaar: Nicolas Vermeersch

Wave/Rock
Enough of You-Troubled Mind -single-
Subatomic Strangers

 
donderdag 21 oktober 2021 11:18

Live Happily while waiting for Death

Het nieuwe album van The Ultimate Dreamers bevat songs die tussen 1986 en 1990 gecomponeerd werden. Ze ontstonden in 1986 in Lessines. In 1990 namen ze songs op en zetten deze op een C-60 (cassette) als naslagwerk van hun bestaan. Gedurende de covid ruimde Fred Cotton zijn huis op en vond een aantal van die opnames terug. De bal ging aan het rollen toen Wool-E deze hoorde. Hij zag er wel brood in en zo krijgen we een elpee met 11 nummers. Op de cd versie krijg je er nog 10 bonustracks bij.
Muzikaal vat de titel de muziek helemaal samen: mistroostig en koud met een monotoon klinkende zang. Dat hoeft niet saai of mooi te zijn. De songs op de C-60 werden gerestaureerd en opgepoetst maar de kwaliteit verschilt wel soms een beetje. Niettemin blijft alles aangenaam beluisterbaar.
We horen jaren 80 synths, een postpunk bas en gitaar.
Opener “I Love You” is uptempo met catchy synths net als “Female Zone” trouwens. Op “Japanese Death” krijgen we een Japans aandoend synthlijntje. De beste nummers volgens mij zijn o.a. “Funeral Waltz” (sfeervolle basis doorheen het nummer), het stevige “Is This Hate?!” en “Long Time Ago” dat met zijn gitaar en bas ergens tussen Red Zebra en New Order hangt. Ook “Laughing Furniture” is muzikaal boeiend maar een beetje jammer van de bij momenten dissonante vocals. Afsluiter “S’ Envoler” is lang en mooi opgebouwd.

Ik vermoed dat de volgorde van de nummers ook de tijdslijn van opnames volgen. De eerste helft bevat synths gerichte tracks terwijl op de tweede helft de gitaar erbij komt. Dit album bevat een aantal leuke nummers die typisch zoals de wave uit de jaren 80 klinken. Liefhebbers hiervan gaan hier zeker aan hun trekken mee komen.
Ik heb ook meermaals gedacht: moest dit heropgenomen worden en de zang wat bijgevijld zijn dan zou dit nog aantrekkelijker geweest en zou de sterkte van de songs nog beter tot hun recht komen. Anderzijds was dit waarmee de meeste bands het moesten doen in die jaren 80. Een fijne release.

Postpunk/Cold wave
Live Happily while waiting for Death
The Ultimate Dreamers

 
donderdag 30 september 2021 13:22

Michaela -single-

De Gentse band This Can Hurt bracht in 2020 op Glasstone Records het uitstekende “Worlds Apart” uit. Dat kreeg overal goede kritieken. Nu komen ze met deze single af: “Michaela”. Een bom van een nummertje. Het is sfeervol en heeft door de gecontroleerde uitbarstingen genoeg variatie om boeiend te blijven.  De intro is met de synth en de neuriënde backings heel sfeervol. Dit komt terug in het refrein. De baslijn komt er bij momenten mooi door. Het nummer is mooi uitgewerkt en klinkt af. Prachtig.
De b-kant “Live With Me” is een herwerking van het gelijknamige Massive Attack nummer. Je herkent de baslijn en zo maar ze hebben het wel qua structuur en vibe in een eigen jasje gestoken. Ditmaal uitgegeven op hun eigen label Lacienda Records.
Verder staat er nog “If You Go” op de planning om als single uit te brengen. Het betreft hier een samenwerking met Marieke Bresseleers. Marieke is een gekende zanglerares, theaterspeelster en is frontvrouw geweest bij de metalband Circle Unbroken en Lords of Acid. Nog iets om naar uit te kijken dus.

Pop/Rock/Wave
Michaela -single-
This Can Hurt
 

 
vrijdag 10 september 2021 23:57

Big Enough

De mooie blonde adonis Michiel Libberecht met zijn meeslepende en in melancholie gehulde stem doet menig meisjesharten sneller slaan. Maar de Michel en de band hebben meer te bieden dan dat alleen. Live zijn ze gegroeid en muzikaal ook  wat te is horen op dit eerste full album. Met de EP en de talloze singles zou je denken dat ze al een hebben maar niet dus.

Opener “Big Enough” werd al goedgekeurd en “Bright Lights” met Meskerem Mees en die warme bas op de achtergrond ook. Maar is nog meer lekkers te ontdekken zoals “Are You Lonely too”. Een uptempo song met een warme schreiende gitaar en dito stem. Een song dat live ongetwijfeld de boel zal aanzwengelen. Een top song met eveneens een goed spelende ritmesectie. “If We Hadn’ t Met” is een track van hetzelfde kaliber en verreweg de zwaarst rockende song van het album (naar Mooneye normen). “Only Because of Her Eyes” is een midtempo nummer dat live zal uitnodigen tot meewiegen en zwaaien met de armen. Een refrein dat catchy is en blijft hangen in je hoofd.”Not The One” is terug uptempo en ondanks dat de tekst ook over de moeilijkheden van de liefde gaat heeft het nummer iets opzwepend en frivools.
Zoals je merkt staan er best wel een aantal uptempo songs op. De rest mag je als ballad of traag catalogeren maar daarom niet minder interessant. “When The Lights Turn Orange” is zo eentje. Het lijkt haast een lullaby met de stem en de gitaar op de voorgrond en de band in een ondersteunende rol. Ik hoor eveneens mooie samenzang in de song. “Fix The Heater” is een liedje dat langzaam opgebouwd wordt om naar een climax toe te werken. Met hier ook terug een aantrekkelijk en catchy refrein. Er wordt rustig en in eenvoud afgesloten met “Routine”.

Drie jaar na de Nieuwe Lichting is Mooneye klaar voor chapter 2 met dit album. Ze zijn zichzelf gebleven maar gegroeid tot een volwassen band. Ik ben benieuwd wat dat live zal geven.
Fix the Heater -single- (musiczine.net)
Big Enough -single- (musiczine.net)
Mooneye op kruissnelheid (musiczine.net)

 
donderdag 12 augustus 2021 12:44

Big Enough -single-

Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.

 
donderdag 05 augustus 2021 10:13

The Guesthouse Sessions

Trad Records doet voornamelijk, gelet op hun naam niet zo verwonderlijk, in folk en volksmuziek. Daar valt deze Naragonia ook onder. Pascale Rubens en Toon Van Mierlo vormen de band. Om aanvullingen en variatie te brengen nodigen ze veel gastmuzikanten uit. Waaronder Guy Swinnen (ja van The Scabs), wat familie en vrienden. Karakteristiek is het gebruik van de diatonische accordeon. Deze plaat is hun negende sinds 2003.
De nummers die ik hoor zijn nu eens speels zoals op de opener “Gooik” en dan weer somberder zoals tijdens “Alio”. Ook soms dramatisch en verbeeldend zoals op “De Poort van de 4 Vuren”’. Sterke track trouwens. Op “songlines” horen we Guy Swinnen die mooi blend met de begeleidende muziek. Je vergeet zijn verleden als rockzanger. Geslaagd wat mij betreft.  Zo ook op het duet “We Map The Stars” dat een mooie ballad is geworden. “Amaris” werkt geduldig naar een climax toe om er dan net terug weg te zakken. “Tout Le Temps” lijkt op een Franse chanson met zijn piano, zang en andere . Voor de zang tekent Pascale Rubens  present. Charlotte Van Mierlo voegt met haar zang een moderne toets aan “The Swallow”.
In totaal 14 songs waarvan twee derde instrumentaal zijn. Instrumentaal betekent zeker niet saai want ze steken er veel gevoel en melodie in.
Wat kan ik zeggen over dit? Goed gemaakt en divers maar toch telkens is hun specifieke sound aanwezig. Een aanrader voor wie op zoek is naar organische,  folk muziek.

Folk, traditionele muziek
The Guesthouse Sessions
Naragonia

Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival
Sinner’s Day 2021
Het Klein Strand
Oostende
2021-08-25
Wim Guillemyn

Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival - Een nieuwe locatie voor dit jaar en dat op Het Kleine Strand te Oostende. De plaats was goed gelegen en ook niet ver van het station wat voor sommigen ook handig is. Een groot podium met hier en daar eet- en drankkraampjes. We zouden een resem negatieve zaken kunnen opnoemen zoals de catering die te weinig en onderbemand was. We hopen vurig dat het de volgende dagen in orde werd gebracht. Op vlak van de muziek was alles goed geregeld.
Dus een ganse dag zonder mondmasker en tussen de mensen zoals vroeger. Dat deed deugd. Helaas miste ik de wereldpremière van Pesch waar Chesko een thuismatch speelde. Ik hoorde positieve dingen zoals ‘live kunnen ze mij overtuigen, meer dan op plaat’. Het drietal zijn dan ook podiumbeesten met Slabbynck op kop. Zie livereview in Eernegem

The Names stonden zeer terecht op dit festival. Ze bewezen vooral dat ze nog niet versleten zijn en dat ze er nog zin in hebben. Maar ook dat ze indertijd toch een beetje schromelijk onderschat werden in eigen land. Songs zoals “Calcutta” en “Nighshift” zaten hier terecht in de setlist. De nadruk lag vooral op het album ‘Swimming’. Maar ook de andere werden niet vergeten.

The Obscure kwam dan de namiddag openen en ze startten met “Shake Dog Shake”, “Primary”, “Charlotte Sometimes”, “The Hanging Garden”… De grote Cure fans zullen meteen zeggen: maar dat is de playlist van hun live plaat ‘Concert’. Ja inderdaad, het was op één nummer na identiek. Dirk Vreys heeft het stem timbre en de looks van Robert Smith wel een beetje en de band speelde heel solide. Nice! Een kleine bedenking: het ware eigenlijk toch logischer geweest dat men A Slice of Life had geprogrammeerd ipv een (goeie) cover band. Dat is met nieuw en eigen werk.

De absolute vreemde eend in de bijt was Ramkot. Maar ze waren zeker niet het lelijk eendje want hun luide en strakke rock kreeg toch wel de nodige aandacht van het publiek. “Red” en “Fever” zijn toch knallers van nummers: energiek en melodisch. Zo ging hun speeltijd snel voorbij. Prettige kennismaking met deze winnaars van de nieuwe lichting 2021.

Suicide Commando kwam als late vervanger zijn ding doen. Een strakke, luide en weinig opbeurende (tekstueel) rij songs zoals “Hellraiser” waarbij de band het volk vooraan helemaal mee kreeg. Helemaal verrassend vond ik het niet maar ze deden waar ze goed in waren. Ook de graphics waren sterk en zo hadden ze een terechte plaats op de affiche.

Veel volk had meer dan gewone interesse voor Whispering Sons; de postpunk/wave band die ook het buitenland weet te beroeren. En terecht want muzikaal staan ze zo recht als een kaars. Een gitarist die klanken tovert en ritmes doorbreekt, een bassist die inkleurt en zelf kleurt wanneer het past. Een goeie drummer en dan de stem van Fenne… Zowel het oudere als het nieuwe werk uit hun uitstekende laatste plaat ‘Several Others’ kwamen aan bod. Fenne deed wat ze deed, zij het wel wat ingetogener dan de laatste keer ik ze live zag. Maar dat maakte de uitbarstingen dan wel iets imposanter. Ik wist het toen nog niet maar voor mij was dit de band van de dag.

Daarna was het aan een legende met name The Young Gods uit Zwitserland. Deze industrial rockband ontstond in 1987 en is nog steeds bezig met albums te maken. En hun laatste werd overal goed onthaald. Ze teren dus niet op hun vroegere werk. Ze kwamen, zagen en kregen het volk in de ban. Ook ik kon dit pruimen en noopt mij tot het herontdekken van de band.

VNV Nation is een band dat nogal wat controverse oproept. Naast heel trouwe fans heb je veel mensen die er niet van moeten weten. Een grijze zone blijkt er niet te bestaan. Was ik onder de indruk van het concert? Niet echt, ondanks dat Ronan Harris niets aan het toeval overliet en het publiek wilde mee participeren met “Control”. Allemaal entertainend inderdaad maar ik miste wat ziel.

Het was duidelijk dat een heleboel mensen voor Front 242 waren gekomen. Live is het de laatste jaren wat vriezen of dooien. Ditmaal vond ik dat ze een mooie strakke setlist speelden. Verrassingen in de set waren er niet want ze brengen (buiten remixes) al lang geen nieuw werk meer uit. Dus de setlist was vandaag vooral met hun best gekende werk zoals “Funkahdafi”, “Quiet Unusual” en “Headhunter”. De fans kon het niet deren want de weide was in verering gehuld.

Daarna was het de beurt aan The Neon Judgement met hun éénmalig reünieoptreden. Beiden hebben muzikaal niet stilgezeten de laatste jaren dat is zeker. De verwachtingen voor vanavond lagen hoog. Hun setlist was goed opgesteld en elke song is eigenlijk gekend door de zwart geklede muziekliefhebber.
Dirk Da Davo deed de toetsen (zoals we gewoon zijn van hem) en die waren ook echt live gespeeld! TB Frank op zang en gitaar. Het was moeilijk in te schatten hoe die laatste zich voelde. Hij leek mij een soort gelatenheid uit te schijnen maar het kan ook mijn inbeelding zijn geweest. Hij had ook nog wat problemen met zijn gitaar maar dat werd wel vakkundig opgelost. Dat er hier en daar een foutje werd gemaakt was normaal na zoveel jaren stil te hebben gelegen en zo hoor je ook eens dat het een echte liveband was die er stond.
Zo fijn om terug eens “Factory wall”, “Miss Brown” of “Chinese Black” live te horen. Een mooi moment was toen TB Frank zijn zoon op het podium riep en de tiener eerst op gitaar en dan op bas zijn uiterste best deed. Vergeef mij als ik fout ben maar ik dacht dat op “Miss Brown” was. De kid deed dat goed!
Uiteindelijk werden we terug naar huis gestuurd op de tonen van “TV Treated”. We mogen zeggen dat we een goede, misschien niet hun beste, show van de band hebben gekregen. Dit was waar voor ons geld.

Van 26 tem 29 augustus is er verder het W-Festival , met o.m. Marc Almond, Nena, Paul Young, The Human League, Visage (1980-2021), OMD en Blancmange, Starship, The Jacksons . Info op www.w-festival.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021-special.html

Organisatie: W-Festival (Sinner’s day)

Pagina 1 van 33
FaLang translation system by Faboba