• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Nieuwe coronamaatregelen: Alle concerten met CST + mondmasker + zittend staande indoorconcerten niet meer toegestaan meer…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 29 juli 2021 20:26

Nylon Six EP

Wat als we Eefje De Visser, Garbage en Lilly Allen zouden kruisen? Dan zouden we misschien bij Nylon Six uitkomen. Een duo waarvan zangeres Lasashka uit Nederland is. De andere helft van het duo is David K. en die woont in de USA. Ze ontmoetten, zoals zovelen dezer dagen, via het internet. De twee songwriters huurden sessiemuzikanten in om alles deftig op te nemen in o.a. Chicago, Berlijn en Amsterdam.
Het resultaat zijn vier deftige songs die tussen synthpop, funk, melancholie en meer donkere muziek beweegt.
De opener is “We Are Smart”, een luchtig synthpop nummertje met een diepere songtekst over vervuiling en zoeken naar oplossingen hiervoor. Het volgende nummer “Meer” is in het Nederlands gezongen en gaat qua opzet richting een Garbage light uit. Een donkere track dat gaat over nooit genoeg hebben. “Moving To Mars” heeft wat funky elementen in zijn DNA en is catchy. Een nummer dat na enkele beluisteringen zich in je hoofd nestelt. “Adem Tekort” gaat over de zin van het leven en er leren mee omgaan. Een aangenaam uptempo liedje.

De songs zitten vakkundig in elkaar. De teksten hebben iets te vertellen; iets wat in dit genre minder voorkomt. Ze heeft een aangename zangstem. Nu zingt ze in het Engels en in het Nederlands. Ik zou niet weten wat er het best bij past. De zang klinkt immers ook vloeiend in het Nederlands. Om internationaal te gaan zou ik dan het Engels voor nemen denk ik zo.
Een mooie release waar enkele songs niet mis zouden staan op de radio.

donderdag 29 juli 2021 20:21

Liaisons Dangereuses -single-

Jan Dewulf (ook actief in Your Life on Hold en Disconnected…) heeft Mildreda van onder het stof gehaald. Dit is de voorbode van het album ‘I Was Never Really There’ dat eind augustus via Dependent uitkomt. Met deze single trekt hij een gitzwart potje open. Een nummer dat je meteen bij de ballen grijpt en tegen de grond trekt. Hij klinkt bezwerend, donker en wordt gedragen door een ferme ritmesectie dat wat industrial invloeden/elementen lijkt te bevatten. Voeg daarbij de donkere stem en voilà je hebt een prima dark electro track die het beste doet vermoeden voor het gehele album.

Geert en Pigeon van Pigeon Eggs zijn verantwoordelijk voor de videoclip die je hieronder kan bekijken.
Ontdek hem op https://www.youtube.com/watch?v=5HYfohEZxFA

EBM/Dark electro
Liaisons Dangereuses -single- (single/official music clip)
Mildreda

zondag 01 augustus 2021 17:16

Kloot Per W - Over een leven vol muziek

Kloot Per W - Over een leven vol muziek

Kloot Per W voorstellen neemt veel tijd in beslag want hij is al bezig sinds eind de jaren zestig en hij is vooral ook heel actief. In het kort dan: gespeeld bij de The Misters, Polyphonic Size, The Employees, De Lama’s, De Kreuners, solo- en samenwerkingsprojecten, producerswerk, Cromwell en de Kloot Per W groep. Hij speelt meerdere instrumenten, hij schildert en ik kan zo nog even doorgaan.

Kloot Per W nodigde mij bij hem thuis uit voor een live interview. Altijd leuker dan via mail en vrij zeldzaam in deze Covid-tijden. Het was warm weer en ik werd onthaald in zijn schilder ateliertje. De man zit momenteel noodgedwongen in een rolstoel vanwege zijn voet. Vrijwel meteen ging het over muziek en over de herkomst van muziek. Op dat vlak is hij een beetje een encyclopedie (voor de jonge lezers: wikipedia).

De 3 songs op ‘Nuits Blanches’ doen mij aan Gainsbourg, j.j. Cale en zo denken. Vooral qua sfeer en opzet. Kan je ze eens duiden? Of heb je liever dat elk er zijn eigen verhaal over maakt?
Review hier
Nee, die songs gaan wel degelijk over iets. Nuits Blanches gaat over het internet en dat internet is een poort geweest naar de porno. Toch is porno nog altijd een taboe gebleven. Dus er lopen een heleboel ongelukkige mannen, van mijn leeftijd,  rond die heel moeilijk aansluiting vinden met vrouwen. Ikzelf ben een charmeur en kan gemakkelijk contact leggen met vrouwen en ik ga heel graag om met vrouwen. Dat vormt geen probleem maar ik zie heel wat mannen in mijn omgeving waarvan ik denk: wat doen jullie nu? Exotische vrouwen kopen… alee vinden die hier geen vrouw of kunnen ze die niet aan? En op Nuits Blanches vertel ik het verhaal van zo ’n man die altijd heet is maar dus nooit een vrouw kan versieren. Die staat bij wijze van spreken met zijn broek open en nog moet er geen vrouw hem hebben. Die man ligt dan in zijn bed en kan niet slapen en denkt aan al die vrouwen die hij ziet passeren. Hij gaat dan langs de hoerenbuurt maar durft er niet binnengaan omdat hij te grote schrik van vrouwen heeft. Daar gaat dat in grote lijnen over. Ik probeer te spelen met dat thema in mijn teksten en die werk ik dan uit samen met Dominique Buxin die mij helpt om die Franse tekst te kneden zodat hij meer is dan een gewone tekst. Met woorden en gezegden die Fransen begrijpen.

Nu begrijp ik beter de hoes met de afbeelding van die drie halfnaakte vrouwen omdat die de lading dekt
Voila, Op dat model ben ik gevallen en ze had de juiste uitstraling ervoor. Ik werk ook al jaren samen met een Franse band (Sandie Trash) uit Bordeaux. Via mail en files want ik heb ze nog maar twee keer in het echt gezien. Die zijn zwaar gothic en psychiatrisch qua stijl. Zelf heeft ze al een zwaar leven achter de rug. Het zijn bijgevolg heavy teksten maar het is geen façade. Daarom wil ik daaraan meehelpen. Ik speel daarop met sixties en seventies gitaren en zo en dat  contrast vormt een origineel geluid.

Ik weet dat je met nog projecten bezig bent, zal dit verder in het Frans gebeuren?
Momenteel heb ik idd een plaat af, ook in t Frans, en dat zal redelijk donker zijn. En dat gaat over mensen die op het internet leven en alles liken etc… Maar ook over de dood. Dat houdt mij veel bezig omdat mijn tijd hier op aarde korter wordt.

Is dat dan met dezelfde bezetting?
Nee, ik had een groep maar met corona is dat wat uiteengevallen. Ik heb nog de drummer waarmee ik samenwerk en waarmee ik ook Cromwell doe ( een project met bassiste Emily Blom van The Scene). Da’s Achiel, die ook bij Spiral of Silence speelt trouwens. Hij zou mijn zoon kunnen zijn en is heel anders dan ik, maar daardoor past dat goed in elkaar. Hij heeft dezelfde drive. En voor de live dingen gaat Blom ook meespelen. De opnames doet ze niet mee vanwege de moeilijkheden rond de corona en de quarantaine. Dat begrijp ik, ze kan moeilijk haar werk opgeven om hier weken hier te komen wonen. Ik heb dan voor de opnames sessiemuzikanten bijeen gebracht. Pascal Deweze (producer) zat met de handen in zijn haar. Hij dacht nooit dat dat als een band ging klinken. Maar juist door die enorme verschillen is er iets moois uit ontstaan. Dat heeft Pascal mij trouwens ook achteraf gezegd.

Als je nu een album schrijft, schrijf je dat voor jezelf, iets waarover je tevreden wil zijn?
Het is een combinatie. Ik doe het omdat ik het moet doen en wil doen maar ik heb wel altijd een aantal mensen voor mijn ogen als ik schrijf. Nooit honderd procent voor mezelf maar altijd met een publiek voor mij. Ik heb wel een beetje een probleem omdat ik geen imago heb zoals bv Roland, Arno of zo. Ik ben een gewone pee en als ik op straat loop verdwijn ik in de massa. Met Mauro is dat ook zo. Die zou eens een hoed opzetten maar dat is het dan ook. Ik sprak hem eens en hij moest naar de tv studio en hij zag dat niet zitten. Hij doet dat niet graag en ik zei hem dat hij dat moest doen want hij wordt gevraagd en krijgt applaus. Ik krijg dat allemaal niet, ik moet daar zelf om vragen. En ja hij verstond het. Zo kwam die klik en zijn we met dat gezamenlijk album begonnen. Ik zei tegen hem: het mag niet om te lachen zijn en laten we het witte album van de Beatles voor ogen houden, qua variatie, want ik ben een manneke dat uit verschillende stijlen bestaat. Zo waren we vertrokken.  
Voor de nieuwe plaat die klaar is sprak ik met Deweze. Ik zei hem: eigenlijk wil ik Engelse rock maar dat Fransen dat zouden spelen. Met al de cheesness erin. Ik ben natuurlijk geen Fransman, ik ben een Vlaming. Maar ik denk toch dat ik het goed heb kunnen weergeven.

Je hebt geen Franse achtergrond dan?
Ja een beetje, maar da’s van heel ver. Zie naar mijn Franse naam. Ik ben wel in de tijd opgevoed dat de arbeiderskinderen goed Frans moesten kunnen spreken zodat ze niet als idioten werden afgeschilderd. Want Frans dat was chique. Dat gaf wat klasse. We moesten tonen dat arbeiders ook klasse konden hebben.

Met Spiral of Silence heb je vorig jaar een nieuwe single gemaakt. Is dat ook terug vertrokken?
Ja, we repeteren terug. Een tweehonderd meter van hier. Ik wilde iets doen met Achiel omdat door de corona alles wat gepland stond op zijn gat lag. We namen een single op en we hebben nog een viertal nummers erbij intussen.  We hebben al wat optredens zoals W-fest en we kijken ook voor enkele Duitse gothic festivals. Het is een beetje postpunk en gothic, maar zonder de verkleedshow erbij. Ik speel dan daar wat David Gilmour-achtige solootjes erbij. Met een goeie plaatselijke violist erbij dat live goed een verrijking zal zijn.
Ik zei tegen Achiel laten we nog iets anders doen: iets met Dream pop of lichtere New Wave. Dat werd dan Cromwell.
Daarna hebben we met Rudy Trouvé en Marcel Vanthilt nog een andere plaat gemaakt. Een beetje een artplaat met teksten van Marcel en abstracte muziek. Met dub bass. Heel origineel maar we vinden tot nu toe geen label dat dat op een 200 a 300 exemplaren wil uitbrengen. Met de naam van Vanthilt zou dat toch moeten lukken. Door de Brexit kan Rudy zoiets niet betalen omdat de perserij bijna het dubbele vraagt in Engeland. Dus komt er daarvan nu eerst een split single uit. We zouden als promo stunt die plaat een keer opvoeren met allemaal leerlingen van de Singel in Antwerpen. Dat zou de media wel kunnen trekken.

Dat zijn drie projecten die staan te wachten om uit te komen. Nu zet ik al mijn demo’s en outtakes op bandcamp uit en dat brengt ook een beetje op. Nu is het wachten tot alles weer op gang komt he.

Bedankt voor het gesprek!


zondag 01 augustus 2021 18:50

Live

Susanna heeft mij al verschillende keren kunnen bekoren met haar engelenstem en verstilde songs. De Noorse heeft ditmaal samengewerkt met David en brengt eigen interpretaties van bekende liedjes. Iets dat ze graag en goed doet. Het zijn acht opgenomen liedjes gedurende twee optredens in Noorwegen in 2019 en 2020 vlak voor de pandemie.

Het album opent magistraal met “Chelsea Hotel #2” van Leonard Cohen. Heel intens en langzaam opgebouwd. Die stem die zo mooi blend op de ondersteunende Rhodes pianotoetsen van haar neef David. Een piano/keyboardist die veel gevraagd wordt in Noorwegen en al op meer dan 150 albums heeft meegespeeld . Het klinkt minimalistisch en toch rijkelijk. “This Flight Tonight” van Joni Mitchell ligt wat in het verlengde van de vorige song en is eveneens van hoge kwaliteit. Tom Waits neemt maar liefst drie tracks in dit album. “Gin Soaked Boy” wordt meesterlijk begeleid. Haar stem is iets minder geschikt voor deze song vind ik persoonlijk. Het donkere “Underground” ligt haar vocaal beter en is een mooie bewerking. Het album sluit af met het gevoelige en ingetogen “Johnsburg, Illinois”. Heel mooi. Daarnaast staat ook “For No One” van The Beatles en “Wrecking Ball” van Emmylou Harris op dit album. Gevoelig en etherisch bij momenten. Het acht minuten durende “All My Tears” is een track van Julie Miller. Een heel uitgesmeerde intro met daarna afwisselend solo en fijne samenzang tot het eind.

Deze topzangeres levert weeral een prachtige plaat af. Met allemaal covers maar echt in haar eigen jasje gegoten. Zeggen dat je hoort dat het live is, is veel gezegd maar je hoort de wel de uitwisseling/vibes tussen beide muzikanten gedurende de songs. Wil je na het horen van dit album deze zangeres eens ontdekken luister dan eens naar ‘Go Dig My Grave’ uit 2018.

Live
Susanna & David Wallumröd
Rough Trade/Sonata
 

donderdag 20 mei 2021 13:40

Another Day in Hell -single-

Dit is de nieuwe single van het Parijse trio dBoy, Crazy Z en Tall Bastard dat onder de naam Je T’Aime werkt. Twee jaar terug brachten ze hun titelloze debuutplaat uit. Daar staan 11 postpunk nummers op waar ze elementen uit verschillende donkere genres gebruiken. Het resultaat zweeft ergens tussen The Soft Moon, The Rapture en The Cure in.
Zo ook op deze nieuwe single. Een wat voorspelbare titel voor muziek uit dit genre. Maar een geslaagde blend van electro en gitaar maken een aanstekelijk nummer van “Another Day in Hell”. Er wordt geopend met een synthsound (die zich blijft herhalen doorheen de song) waarna de bas en gitaar volgen. De gitaarlijn klinkt erg naar The Cure. Het is een heel vakkundig gemaakte song dat liefhebbers van eerder genoemde genres zeker zal aanspreken.
Heel vernieuwend is het allemaal niet maar wel een cathy en aangename song om naar te luisteren. Op de b-kant staat een remix van het nummer dat duidelijk lonkt naar de dansvloer en de club scene.

PostPunk/Dark electro wave
Another Day in Hell -single-
Je T’Aime

donderdag 11 februari 2021 18:21

Rose of Jericho

De Eindhovenaars zijn aan hun vierde plaat toe met ‘Rose of Jericho’. Ze maken nog steeds progressie heb ik zo de indruk. Na het beluisteren van dit album kan ik dat alleen maar bevestigen. Ze zijn ook overgestapt van Argonaute Records naar Heavy Psych Sounds Records. Een interessante uitvalsbasis voor een band zoals Komatsu.
Het album opent meteen sterk met “Stare into The Dawn”. Een lekkere vette riff en de begeesterende vocals van Mo Truiyens. Het nummer is ook goed gemixt want het klinkt hard als emotievol. “Solitary Cage” lijkt gemaakt voor deze tijden waarin we leven. Nochtans is het gemaakt voor covid toestanden. Het opent verschroeiend met snedig drumwerk.
“The Suit” bezit een gevoelige en melodische intro. Heerlijk dat gitaargeluid. Net wanneer je denkt dat de song verder zal blijven kabbelen schakelen ze een versnelling hoger. Fantastische song.
Alle songs worden mooi opgebouwd , check maar eens “Blood Moon”. Het titelnummer is een instrumentaal dat inderdaad geen zang behoeft vanwege het verhalende van de instrumenten zelf. Op “Blackbird” leunt de song voornamelijk op de gitaarriff en de bas. Heel goed maar toch iets minder verrassend.
Maar misschien ligt onze verwachting te hoog? Ze sluiten af met “Om” dat vrij wild klinkt ondanks dat het een midtempo nummer is. Fijne gitaren en leuke ritmische dingen zorgen voor een kanjer van een afsluiter.
Hopelijk krijgen we snel eens de mogelijkheid om deze band in het echt te mogen aanschouwen. Ze hebben er alleszins het materiaal  om voor een feestje te zorgen. Nu nog eerst die covid wegkrijgen …

donderdag 11 februari 2021 17:56

Puin van Dromen

In de zwarte scene zal iedereen wel al eens de naam van Xavier Krutz gehoord hebben. De man speelt en zingt al een tijdje en nee; het is geen gothic of iets aanverwants. Hij is eerder een troubadour. Hij speelde mee met de Kinderen van Moeder Aarde en werkte samen met kleinpunker Gert. Op Winterstille maakt hij samen met Gerry Croon liedjes met elementen van folk en kleinkunst.

Ik heb wel al ergens Xavier gezien in filmpjes van één van zijn optredens maar met dit album verrast hij mij wel enigszins. Hierop merk ik toch wel evolutie: in de songs en in de instrumentaria.
Vocaal zal hij wellicht nooit een nachtegaal worden maar ook hier merk ik verbetering en het stoort mij niet zo in dit gegeven. Moest het popmuziek zijn dan ware het een ander verhaal. De arrangementen zijn van Gerry Croon en dat verklaart misschien deels zijn groei.
Opener “Drink nog een Glas” vind ik eigenlijk een goede song die mooi ingekleed is. Het blaaswerk ,dat van het achtkoppig ensemble Crooniek komt, geeft emotie, karakter en schwung aan het nummer.
Op “If i Would Only Know” zingt hij in het Engels. Het nummer zelf vind ik sfeervol en goed. “Boze Wolven” is een kleine lullaby. De folk is hier niet ver weg. “Sans Rien Dire” is in het Frans gezongen maar ik voel dat hij er een beetje mee worstelt. Daardoor plakt het niet bij mij. Dat is mijn mening natuurlijk. “Partizanen van de Volle Maan” bestaat al een tijdje maar bloeit hier wel open in dit arrangement.
Wat kunnen we nog onthouden? “Und Sie Tanzten” is een nummer geschreven door Gerry Croonen. De intro is wat lang uitgevallen. De eerste halve minuut kon wat spannender lijkt mij. Het nummer op zich doet wat aan Goethes Erben denken. Het heeft een beetje dezelfde theatraliteit.
In totaal vinden we hier 10 liedjes terug die in verschillende talen zijn gezongen en die allemaal sfeervol verpakt werden met de hulp van het ensemble Crooniek.
Een plaat waar je als kleinkunst liefhebber zeker eens naar moet luisteren.

Folk/Kleinkunst
Puin van Dromen
Winterstille
 

donderdag 11 februari 2021 17:48

A Burial At Sea

A Burial At Sea is een band bestaande uit vijf muzikanten die in de UK verblijven. Enkele komen zelfs uit Ierland. Hun debuut plaat komt uit op Moment of Collapse Records en daar zitten ze muzikaal gezien op hun plaats tussen bands als Cranial, Hexis en Cataya.
In 2017 hadden ze een  EP uit en nu een full album. Verder is er weinig info te vinden over de band zelf. De muziek moet het dan maar voor zich laten spreken en dat doen ze met verve.
De intro bouwt mooi op met elektronische klanken tot een climax. Meteen de start van de eerste echte song “You Did Really Grow After… Die kent een mooie, lange opgebouwde intro om dan een tandje bij te steken. De blazers geven de song warmte en melancholie. Een mooie insteek om dit te gebruiken tussen o.a. de gitaren en de synths.
Op “Breezehome” openen ze de track op een ritme,  dat vrij ingewikkeld klinkt. Speel dat maar eens na. Uiteindelijk gaan ze daarna iets toegankelijker verder. Het thema blijft erin zitten maar veel minder opvallend. De bas doet hier werkelijk mooie dingen waar ik alleen jaloers kan van zijn.
Halfweg treden zwaardere gitaren naar voor. Op “”Nice From Afar, Far From Nice” openen ze met een zware riff en terug uitmuntend bas- en slagwerk.
Die mannen spelen toch in een andere klasse dan de meeste muzikanten. Halfweg krijgen we een rustige passage waar terug intrigerend percussiewerk te horen is. De blazer zorgt voor melodie en emotie.
Ook “D’ Accord” is van hoog niveau door het mooie gitaarwerk in de intro.
Alle vier staan ze op dit hoog niveau te spelen; klinkt dat niet teveel arty-farty? Nee het klinkt toch vrij natuurlijk , wat ook wil zeggen dat het album vrij goed te beluisteren valt. “Less We Remember” is eerder een sferisch en rustig nummer maar met een heerlijke vibe erin.

Over dit debuut kan ik werkelijkzeggen: het is warm, klasse vol en stilistisch. Schitterend. Ze zetten hier de richtlijn hoog neer voor de andere releases in de post-rock dit jaar.

Postrock
A Burial At Sea
A Burial At Sea
 

donderdag 14 januari 2021 09:28

Haze

Haze is in feite Mirabelle van de Put. Ze speelde bas en backing vocals bij o.a. Barbie Bangkok, Nightwitches, Crites…Ze wilde zelf iets beginnen maar door het verdomde virus was het niet mogelijk om zelf een groep rond zich te verzamelen. Dus heeft ze thuis dit album helemaal zelf gemaakt behalve de gitaarpartijen van Miquel Moors.
Opener “Effects” heeft een donkere sound openingsnummer, moderne zang melodieus met mooie drive. Mengeling van klassieke songstructuren en moderne Electro-sounds. “Comfort Zone” is een uptempo track met een rare synth-sound als intro en daarna met mooi gitaarspel. Het klinkt meteen vertrouwd. Voor het refrein gaat ze wat ingetogener zingen. Het gitaarspel blendt mooi met de eerder koele synthklanken. “Chromozone” doet mij onwilligkeurig meteen aan Portishead denken. Dat hoeft niet slecht te zijn maar de opbouw van de song bevat dezelfde bouwstenen.
 Op “Flu” is de bas het instrument waar de rest rond draait. Ik vind haar stem hier erg prachtig klinken. Het doet bij momenten wat denken aan Hooverphonic in hun beginperiode. “Decay” opent terug met een dystopisch klinkende intro. Daarna volgt een zich herhalend gitaarriedeltje en een zachte stem. In de bridge krijgt de gitaar een overstuurde distortion en zet ze kracht op haar stem. Dit zijn van die dingen die een nummer naar een hoger level brengen. Een leuke ritmische baslijn opent “Fool in the World”. Een heerlijke gitaarlijn brengt de song definitief op gang. “Foul” begint met een basic gitaartokkel. Meestal wordt het niet te ver gezocht maar het is de manier van waar en waarop dat het verschil met vele liedjes van andere artiesten maakt. De slide breekt alles mooi open. “Alexis” sluit het album instrumentaal af.
Hou je van een kruising tussen Hooverphonic, Portishead en PJ Harvey? Dan moet je deze werkelijk fantastische debuutplaat van Haze zeker checken. Acht sfeervol en knap in elkaar gestoken songs waarbij een aanstekelijke stem en gitaar de rest doen. Telkens vind je in elk nummer wel een weerhaakje dat voor diepgang zorgt. Topplaatje.

donderdag 10 december 2020 16:04

StRaNgE -mini-lp-

Het betreft andermaal een samenwerking tussen Sanchez (o.a. El Caballo) en Dirk Da Davo. Na de ‘Z’-EP trok Sanchez in 2019 op tour met El Caballo. Toen covid iedereen in de ban sloeg , besloten ze in die rare tijden in Punta Mita (Mexico) muziek op te nemen. De titel, die o.a. verwijst naar die rare tijd, was snel gevonden. ‘Strange’ is ook de rode draad doorheen de 6 nummers op dit mini album. Als toemaatje staan nog 2 andere versies van “When Strangers Pass By” op.
Ook ditmaal weer een interessante mix van elektro, wave, dance en zuiderse invloeden. Luister maar naar de gitaartjes op “When Strangers Pass By” en je waant je op een strand in Mexico of Brazilië. Een nummerke dat wat kleur aan deze donkere tijden geeft. En daarbij is het ook wel catchy en radiogevoelig. “People Are Strange” is een cover van de welbekende song van The Doors. Het is niet altijd makkelijk om een erg bekend nummer te coveren maar ze slagen toch wel goed in hun opzet. Het nummer heeft hier duidelijk hun eigen stempel meegekregen en werd omgebouwd tot een Electro wave song waar de psychedelische vibe toch nog in rondwaart. “Grow Strange” opent heel sfeervol. Het doet mij denken aan iemand die de omgeving opneemt wanneer hij wakker wordt na een zware nacht. Het heeft ook een beetje die zweterige mood in de lenden. De bas is prominent aanwezig. Echte teksten vind je hier niet terug. De spaarzame vocals dienen alleen ter inkleuring van de track. “How Strange Can You Get” gaat een beetje verder op die ingeslagen weg maar krijgt dan plots een steviger beat waardoor het meer een clubtrack wordt. Deze lijkt mij heel interessant te zijn voor DJ’s. Ook “Rainbows” is dansbaar en catchy maar heeft meer een klassieke songstructuur. “Shine The Light” sluit misschien nog het meest aan bij wat Dirk Da Davo in het verleden deed. Dit vanwege de kenmerkende zang, de donkere sfeer en de distortion gitaar.
“StRaNgE” is een aanstekelijk albumpje en de mix tussen de twee muzikanten (met een andere achtergrond) werkt goed. Nice.
https://youtu.be/Iwd9E5emsWw

Pagina 2 van 33
FaLang translation system by Faboba