• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Nieuwe coronamaatregelen: Alle concerten met CST + mondmasker + zittend staande indoorconcerten niet meer toegestaan meer info steeds Concerten 2021…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 06 september 2018 17:58

Fairy Tales (2017 edition) re-issue

Radka Toneff was een Noorse jazz vocaliste die haar debuut uitbracht in 1977. Ze bracht in totaal drie albums uit. ‘Fairy Tales’ was haar derde en laatste album dat ze uitbracht kort voor haar tragische dood in 1982. Het was een samenwerking met de Amerikaanse pianist Steve Dobrogosz. Het is de best verkopende jazz plaat in de geschiedenis van Noorwegen. Dit samen met haar zelfmoord (waarover de meningen nogal verschillen) maakte dat in eigen land haar ster bleef rijzen.
Voor deze re-issue werden de opnames opgefrist en in de beste kwaliteit (hybrid SACD) remastered. Het was voor die tijd al van een superbe sound voorzien. Gespeeld en opgenomen in de Grieg Hall. Dat klinkt na die behandeling natuurlijk heel helder en nog dichter bij de luisteraar. Je zal zeggen jazz? Wat gaan we horen? Gejank, jingel/jangel, Adhd ritmes… Nee toch niet hoor. Het zijn tien dromerige en sprookjesachtige (vandaar de titel) liedjes. Intimistisch, rustig en puur. Met enkel piano als begeleiding.
”The Moon is a Harsh Mistress” is een heerlijk warme opener. Op “Lost in the Stars” hoor je haar magnifieke stem volledig tot zijn recht komen. Haar stem doet mij qua klankkleur een heel klein beetje aan Sofie Verbruggen denken (o.a. ex- Trinity en daarnaast bekend van haar jazz repertoire).
Je houdt van luisterliedjes en je laat je niet wegjagen door de term jazz? Dan moet je dit eens uitproberen.

donderdag 30 augustus 2018 17:33

Cropduster

Er bestaan nog echte punkers mijnheer. Jazeker. Adolescents is daar één van. Ontstaan in Californië (1980) en bestaande uit enkele leden uit bands zoals Agent Orange en D.I. en Social Distortion. Adolescents kende talloze bandwissels. Enkel Steve Soto (bas en gitaar) en zanger Tony Cadena zijn min of meer een constante in de geschiedenis van de band. Helaas is Soto in juni van dit jaar op 54 jarige leeftijd overleden en wordt hij vervangen door Brad Logan. Ik vermoed dat het de Amerikaanse punkmuzikant is die Rancid in één van hun songs bezingt. De band hield er in het verleden ook al enkele keren mee op. Bands zoals Bad Religion, The Offspring, Pennywise of The Vandals zeggen beïnvloed te zijn door Adolescents.
Maar zie, zoveel jaren later is er nog inspiratie genoeg voor een nieuw album. Hun negende om precies te zijn. Met 18 songs die allen rond de twee minuten lang zijn. De cover zet alvast de toon met een weinig flatterende cartoon van president Trump. Teksten die de eigen maatschappij op de korrel nemen. Er is nog hoop voor Amerika als je dit hoort… Met dit album zorgen ze terug voor harde maar catchy punk en hardcore songs zoals “Queen of Denial”, “Disease” en “Cropduster”. Ok, het is net alsof de tijd een beetje is blijven stilstaan. In de jaren 80 klonken nogal wat gelijkaardige bands langs de Amerikaanse coast zoals zij nu. Met dit verschil dat ‘Cropduster’ goed opgenomen is en dus prima klinkt. Niet overgeproduceerd zoals de Green Days en de Blink 182’s van deze wereld. Maar snedig, gedreven en gevat. Soms moet dat niet meer zijn. ‘Cropduster’ geeft hen zeker en vast een bestaansreden om verder te doen.

dinsdag 27 november 2018 17:17

Radiation

Concrete Jungle Records staat al lang bekend om zijn punk en hardcore releases. Na een nieuwe plaat van Adolescents presenteren ze nu de nieuwste van The Turbo A.C.’s. De insteek is iets anders. Ook Amerikanen (NYC) maar ontstaan in 1995 en dus eerder modernere punkrock dan die van Adolescents. Qua stijl gaan ze meer naar de surf gitaar punkrock.
Het album begint met een intro van alleen zang. Net of één of andere stoned muzikant op straat iets aan het uitproberen is. Daarna valt de band in. Het is een statement en niet meteen de sterkste song van de plaat. Maar het geeft wel aan dat niet alles perfect moet klinken en dat ze hier en daar met een serieuze knipoog muziek maken. De song erna “High By The Beach” is stukken beter, met zijn surfgitaar lijntje, maar “Nothing Wrong With Me” is pas een killer van een nummer. Acoustische intro en een punkrock vervolg. Catchy en melodieus ook. Ook “Can’t Get There From Here” (dat wat The Kinks Dna bezit) is de moeite waard. Maar ook andere tracks zoals “Radiation”, “Busy” of “All Alone” (dat wat folk elementen heeft) zijn zeker niet slecht. Zo gaat dit gedurende 13 nummers. Goed voor een half uur muziek met veel variatie in de songstructuren. Met “Radiation” bewijzen ze dat ze nog niet uitgezongen zijn. Het bevat fijne songs en is de moeite waard voor wie van punk houdt.

donderdag 30 augustus 2018 17:27

Time Has Come

Patrick Ceuppens (regio Lier) is de man achter Vox Project. Hij schreef, mixte en produceerde alles zelf. Hij huurde een aantal gastmuzikanten in voor de vocals. O.a. LollieVox, Je Suis Henri, Quincy Thomas, Jeff Miguel, Jeffrey Chan, Aly Frank en Chloe Kay.
Openingstrack “Call Out To Me” is een aardig track. Een pop-rap nummer in de stijl van Eminem maar dan zonder het gevloek van de Amerikaan. “Imzadi” is een heel sfeerrijke song. Een soort van ballad met prachtige zang van Aly Frank. Amai nog niet zeg. Voor de rest wat pianolijnen en synths om de sfeer te zetten. De verschillende zangers zorgen ervoor dat je telkens een andere invalshoek krijgt. “Walk into Me” lijkt eerder een donker synthpop liedje te zijn. De stem van Jeffrey Chan doet mij wat aan Dave Gahan denken. “Wat’s Going On?” die daarop volgt is dan eerder een luchtig popliedje a la Kylie Minoque, Robyn etc…
‘Time Has Come’ is gevarieerd en goed gemaakt. Dit o.a. door het gebruik van verschillende gastvocals maar ook muzikaal zit er nogal wat variatie in. Dat maakt dat het album misschien wat eigenheid of samenhang mist. Het lijkt wat op een album met verschillende bands of uitvoerders. Alhoewel het gebruik van de synths en de electro gegoten in popsongs een constante blijft in het album. Het klinkt fris en hedendaags. Fijne kennismaking met dit debuut.

donderdag 30 augustus 2018 17:16

Chapel of abhorrence

Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels gitaristen, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat. Onlangs kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist.
We vroegen ons af. Is er iets veranderd sinds het debuut EP? Nee. Maar vanaf “The Whisperer” - een verschroeiende start van circa zes minuten - voel je al koude rillingen over de rug lopen, en lijkt het alsof de poorten van de Hel prompt zullen open gaan. Dat was in het verleden het geval, dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Echter is dit nu eenmaal het soort Death Metal waardoor wij circa twintig jaar geleden al liefhebber werden van deze muziekstijl. En ook zullen blijven doen. Carnation vindt ook nu het genre niet opnieuw uit, maar doen hun ding op zodanig hoogstaande wijze dat je als fan van die typische Death Metal de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgt. Ondertussen vinden de bandleden elkaar blindelings. Dat blijkt uit perfect gebalanceerde songs als “Hellfire”, “Chappel of Abhorrence”, “Disciples of Bloodlust” meerdere keren.
Net zoals op het podium grijpt Simon Duson je met zijn bijzonder rauwe stem bij het nekvel en laat je niet meer los. Gerugsteund door gitaristen Jonathan Verstrepen, Bert Vervoort, Yarne Heylen (Bas) die zodanig verschroeiend hard uithalen, dat die haren op onze armen recht komen te staan … of dat van angst is of puur innerlijk genot laten we in het midden. Na de mokerslagen die Vincent Verstrepen uitdeelt met zijn drumstokken, komen we dan ook, compleet murw geslagen in de touwen terecht. Telkens opnieuw en opnieuw. Luister maar naar songs als “Hatred Unleashed”, “Magnum Chaos”, “Sermon of the Dead”. En voel de voornoemde koude rillingen over je rug lopen alsof je de adem telkens opnieuw wordt ontnomen.
Met “Chapel of Abhorrence” bewijst Carnation nog maar eens totaal, we herhalen het nog eens, totaal niet te moeten onderdoen voor enige zogenaamd grote band binnen die scene. Integendeel zelfs. Het niveau op dit debuut ligt zodanig hoog, dat er geen enkele speld valt tussen te krijgen. Meer nog het voelt aan alsof die vier ruiters van de Apocalyps worden opgeroepen, om de wereld met in de eerste plaats het volledige mensdom voorop, uit te roeien. En zo lang Carnation mij zowel op als naast het podium dit gevoel geeft, dan malen we er niet om dat voortdurend uit datzelfde typische Death Metal vaatje wordt getapt. Integendeel zelfs.
Besluit: Carnation zet met dit debuut in de verf wat we al langer wisten, en is nu duidelijk klaar om de volgende bladzijde tot het veroveren van de wereld, om te slaan. Zeker nu meer dan ooit tevoren blijkt dat elk van de bandleden elkaar blindelings vinden binnen het geheel. Dat is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische top band binnen de Death metal.

Tracklist:

  1. The Whisperer 06:16
  2. Hellfire  04:17
  3. Chapel of Abhorrence 03:23
  4. The Unconquerable Sun  04:10
  5. Disciples of Bloodlust  03:29
  6. Hatred Unleashed 03:23
  7. Plaguebreeder 03:45
  8. Magnum Chaos  04:41
  9. Sermon of the Dead  04:38
  10. Fathomless Depths  05:38
  11. Power Trip 04:02

Suede bestaat al sinds 1989. Mens, we worden oud. Het lijkt amper tien jaar geleden dat ze de Britse hitlijsten en tabloids aanvoerden. Helaas niets is minder waar. De band stopte in 2003 en Brett Anderson richtte The Tears op waarin hij terug samenwerkte met Richard Butler (de eerste gitarist van Suede). Daarna ging hij solo. Dat werd niet echt een succes. In 2010 kwam er een reünietour en in 2013 kwam Suede op de proppen met het goed onthaalde ‘Bloodsports’. In 2016 hadden we het eveneens goed onthaalde maar donkere ‘Night Thoughts’ dat vergezeld was van een speelfilm. Nu zijn we terug 2 jaar later en krijgen we ‘The Blue Hour’ waarmee Anderson en co de zalen mee rondtrekt. Benieuwd hoe hij dit zal brengen waren we in ieder geval.

We kregen eerst het schatplichtige voorprogramma in de vorm van Gwenno. De frontvrouw had een ferme stem en weirde moves. De band produceerde verdienstelijke indierock. Niets meer maar zeker ook niets minder.

Voor het begin van het optreden van Suede werd een gordijnnet vóór het podium opgehangen. Klokslag 9 uur klonken de tonen van “As One” wat het startsein was. Witte spots vanop het podium zorgden dat je de bandleden als schaduwen zag opkomen. We kregen drie nieuwe nummers “As One” , “Wastelands” en “I Don’t Know How To Reach You”. Allemaal vanachter het gordijn. Gelukkig lieten ze daarna het gordijn opengaan wat het contact met het publiek een stuk groter maakte. Op de achtergrond stijlvolle visuals. Daarna kregen we een rij bekend materiaal met o.a. “We Are The Pigs”, “So Young”, “Flashboy”. Het tempo en de temperatuur gingen hierbij in de hoogte. Ook “Tides” en “Roadkill” die hierna kwamen, konden bekoren en stonden zeker hier op hun plaats. Daarna kregen we terug een rij hits (“Filmstar”, “Animal Nitrate”…) waarbij Brett het publiek en zichzelf verheerlijkte. Het moet gezegd worden dat Brett er niet alleen nog steeds goed uitziet voor zijn leeftijd maar ook nog steeds een geweldige stem heeft. “Europe is our Playground” was een meezing moment voor het publiek. Brett zong zonder versterking en met enkel een akoestische gitaar als begeleiding. En ja ook het publiek natuurlijk. Mooi. Afgesloten werd er met “The Invisbles” en het wondermooie “Flytipping”.
Voor de bisronde kregen we “The Beautiful Ones” en als afsluiter probeerde Brett van “Life is Golden” een nieuwe anthem te maken. Dat laatste nummer is trouwens geheel terecht de nieuwste single. Een heerlijke song.

Suede heeft een goed nieuw album uit. Live spelen ze de pannen van het dak. We kregen veel nieuw werk te horen en dat nieuw werk deed het live goed. Een prachtig en professioneel podium. Het gordijnnet mag wat mij betreft achterwege blijven omdat het afstand schept en er weinig mee werd gedaan. Voor de rest tip top.

Organisatie: Live Nation

dinsdag 09 oktober 2018 15:20

Cleave

Het moet fantastisch zijn wanneer je met je muziek het momentum kan grijpen en de jeugd kan begeesteren. Eind de jaren 90 was dit in elk geval zo voor Therapy? Met albums als ‘Nurse’, ‘Troublegum’, ‘Infernal Love’ bestormden ze de grote podia en de alternatieve charts. Hits hebben ze al een hele tijd niet meer en het moet gezegd worden dat ze dit ook niet meteen nastreven. Eigenwijs wisselden ze toegankelijke met minder toegankelijke albums af. Maar stomende optredens en bij momenten goede albums wel kregen we wel nog voorgeschoteld. Misschien is dat wel het geheim van hun sterke en trouwe aanhang.

Voor ‘Cleave’ (hun 15de album) hebben ze de productie terug in handen gegeven van oudgediende Chris Sheldon ( die werkte reeds met de band voor ‘Troublegum’, ‘Semi-Detached’ en ‘High Anxiety’). Dat mag het beste verhopen voor dit album. Is het eraan te merken? Jazeker, het album grijpt grotendeels terug naar die tijd en de sound is ook heel goed deze keer (op bv “A Brief Crack of Light”” was die minder waardoor de kracht van de songs wat verloren ging). Nu worden de riffs en de basslijnen heel erg basic en to the point gemaakt. Erg vet en direct. De bas klinkt op enkele songs fantastisch. Dat maakt dat een song echt gedragen wordt en de rest er heerlijk tegenaan kan leunen. De songs zijn ook bijna allen rond de drie minuten. Geen overbodige versieringen. “Callow” is hun nieuwe single die echt naar hun gloriedagen lonkt. Een echte single. Opener “Wreck It Like Beckett” vind ik sterk. Een in metal gedrenkte intro, fijne tekst en nijdige zang en een anthemklaar refrein. Heerlijke song.

”Kakistocracy” ligt muzikaal en tekstueel in dezelfde hoek. “Expelled” is ook geweldig en catchy. Heerlijk hoe Andy Cairns zingt “I wasn’t born Pretty…”. Zijn nuancering in de zang is veelzeggend. In het volgende nummer zingt Andy “Success? (We Know It), Success is Survival”. Een catchy refrein en met een grote knipoog naar henzelf. “Save Me From The Ordinary” lijkt mij een slogan voor de jeugd te zijn die meer wil dan werken of studeren alleen. Naar een jeugd die daarnaast ook op wereldreis wil gaan, die op televisie wil komen, die glamour wil... Het nummer heeft de juiste lyrics maar valt muzikaal wat in elkaar halfweg. Ook “I Stand Alone” is een killertje. Met haast trashy gitaarwerk en geïnspireerde zang. De tien songs zijn in een goed half uur voorbij gevlogen.

Therapy? gaat terug naar de basis van hun eigen sound en muziek met catchy, snedige, bondige en donkere rock tracks. Nog steeds krijg je geen vrolijk gevoel van Cairns kijk op de maatschappij maar hij heeft wel de vinger aan de pols in enkele nummers. “Cleave” is hun vijftiende maar op de rangschikking van hun albums zal deze zich ongetwijfeld in de eerste helft nestelen. Het zal zeker de Therapy? fans plezieren omdat het een goed Therapy? album is, dat snedig en geïnspireerd klinkt. Of ze daarmee nieuwe fans zullen aantrekken valt nog af te wachten, maar na dit gehoord te hebben kijken wij alvast reikhalzend uit naar hun doortocht in België dit najaar.

donderdag 27 september 2018 17:35

We, The Willing

Tim’s Favourite maakt muziek dat wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen-metal noemen. Met ‘We, The Willing’ zijn ze aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. Toch had ik nog niet eerder van dit Belgisch (Aalst) trio gehoord. Nochtans het album is meer dan de moeite waard. De muziek heeft in een flinke plas grunge gelegen maar de songstructuren zijn eerder van progressieve aard. Dat maakt het tot boeiende songs. Verwijzingen naar Alice In Chains en Tool ( bv op de song “W(hole)” )kan je maken maar dat is maar een verwijzing want er zit meer in hun muziek. Nu en dan komen er bijvoorbeeld ook wat trash elementen, bv op “A Legacy” voorbij in de songs. De zang is vrij traditioneel en aangenaam om naar te luisteren. Een warme stem. De ritme sectie is ook meer dan de moeite en biedt voldoende variatie. “No Means No” is één van die songs die acht minuten duren en een progressief karakter hebben. “No Means No” heeft een vrij gevoelige kant. De uitgesponnen intro doet aan bands zoals Opeth, Pineapple Thief en Alice in Chains denken. De zang heeft iets tranche-achtig in zich. Het nummer bouwt zich mooi op om tot een climax met trashgekleurde gitaarlijnen te ontwikkelen. Zo ontplooien zich in die regio tussen grunge, trash en progrock 12 tracks op “We, The Willing”. Met mooi artwork ook trouwens.
Tim’s Favourite heeft een unieke sound en een heel fijn album dat mij meteen mee nam op hun avontuurlijke trip. Met korte en lange songs. Met soms snedige en dan weer uitgesponnen tracks.

donderdag 27 september 2018 17:30

You, Vicious!

Deze nieuwe band bestaat uit een Frans duo. Max Balquier (zang, synths en gitaar) en Bren Costaire (drums) zijn beiden overblijvende leden van de band Frigo. Aanvankelijk is het begonnen als een solo project van Max. Na het leggen van de basis heeft hij er Bren met zijn drumstel bijgehaald. Synths en slaggitaarpartijen worden door elkaar gemengd. Soms doet het wat denken aan The Rapture zoals bijvoorbeeld in “Pretty Is All You Have”. Een dansbare track met een weemoedige ondertoon. Maar ook andere tracks zoals “Dance with the Shaman” zijn vrij dansbaar. Hier gaat de muziek meer richting electrodance. “Puzzle In Me” lijkt ergens tussen kunst en kitsch te zweven. Op “Control Freak” horen we postpunk bedolven onder de synths en een mooi binnen de lijntjes kleurende gitaar. Op het vlak van de gitaar doet Max hier zeker geen wonderen. Hij is eerder een middelmatige gitarist maar het gitaarwerk dient dan ook vooral ter ondersteuning van de songs. En dat doet hij dan wel goed. Doorheen het album verkennen ze een beetje de uithoeken tussen electro, pop en wave. Maar alles blijft heel beluisterbaar en luistervriendelijk.
Soms mochten ze nog ietsje meer uit de band springen maar al bij al is dit heel degelijk gemaakte muziek en heel aangenaam luistervoer.

donderdag 16 augustus 2018 02:00

Dew-destortion//Dew-morgen

Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.

Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.

Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.

Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.

 

Pagina 26 van 33
FaLang translation system by Faboba