zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 05 april 2018 02:00

VIII Nachtblume

Qntal schreef begin de jaren negentig geschiedenis toen ze muziek uitbrachten dat een mix was van medieval en electro. Iets wat tot voorheen niet was voorgedaan. Tot op heden houden de Duitsers het genre, dat ze zowat zelf hebben uitgevonden, met hun releases op een hoog niveau. En dat is op deze release niet anders.
Zo verrassen als meer dan twintig jaar geleden doen ze niet meer. Maar ze weten het boeiend te houden en kwaliteit af te leveren. Wat enigszins wel verrassend zijn de songs gezongen door Michael Popp. Zoals op “Die Finistre Nacht” dat door zijn zang veel meer richting gothic gaat. De elektronica geeft de track ook een andere invalshoek. De middeleeuwse thematiek is hier zo goed als weg. Het is een fijne song maar het is gewoon even wennen. Daarnaast bevat ‘Nachtblume’ terug een aantal die tracks geweldig mooie melodieën bevatten. Tracks die je meenemen in een andere wereld. Ik denk dan aan het titelnummer. Daar combineren ze de gekende combinatie van middeleeuwse instrumenten en elektro. De elektro komt in de tweede helft opzetten en wordt zo een erg dansbare track. Met daarnaast de heerlijk en melancholische zang van Syrah. Een heel mooi opgebouwde song. Ook “Echo” is zo’n nummer. “O Fortuna” klinkt imposant, klassiek en lijkt uit een andere tijd te komen. Zo houdt dit 12 tracks aan.
‘Nachtblume’ bevat nummers die soms meer richting elektro gaan en dan weer meer richting medieval folk. Maar altijd met de nodige kwaliteit, melodie en sfeer.
Terug een release waar de fans en de liefhebbers van het genre heel tevreden gaan mee zijn.

donderdag 05 april 2018 02:00

Blackbird (single)

De Nederlandse Ramona bracht vorig jaar haar debuut uit. We lazen in de review (zie http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/ramona/ramona/ ) dat dit een fijne ontdekking was. Ze werd omschreven als een brave Christine Hersh, Feist of Joni Mitchill. Deze “Blackbird” is de volgende single uit dit debuut. Meerstemmig gezongen, met een sobere percussie en een beetje bas. Daarnaast ook een beetje xylofoon. Alles klinkt een beetje als dreampop en met daarnaast een refrein dat blijft hangen. Een geslaagde single dus.

Voor de single werd een sfeervolle en eenvoudige clip gemaakt die je hier kunt ontdekken.

“Blackbird” of hoe je met weinig middelen toch indruk kunt maken.

 

De Nederlandse gitarist en componist Arjen Lucassen is een begrip in progrock en metal middens. Dit vanwege zijn projecten onder diverse namen: Star One, Stream of Passion, Guilt Machine (met Jasper Steverlinck) maar vooral met Ayreon waar hij sinds 1995 de lat inzake progrock/rockopera’s hoog heeft gelegd. De releases zijn telkens kwalitatief hoogstaand en ook nog eens fijn verpakt en voorzien van het nodige ondersteunend beeldmateriaal. ‘Electric Castle’ en ‘The Human Equation’ worden gezien als klassiekers binnen het genre. Verder weet hij telkens een hele rij topmuzikanten rond zich te scharen voor zijn albums. Namen zoals Damien Wilson, Anneke van Giersbergen, Ed Garby, Russell Allen, Marcelo Bovio en nog vele meer.
In september 2017 deed hij met Ayreon drie live-shows die nu ook op DVD en CD zullen verschijnen. Die shows waren in enkele uren tijd uitverkocht. Fans keken er al lang naar uit want je hebt niet elk jaar de kans om Ayreon live aan het werk te zien. Zoals we onderhand wel gewoon zijn van Lucassen was ook dit live gebeuren terug tot in de puntjes uitgewerkt. Zowel de lichtshow als de screens zijn adembenemend en hij nodigde een rits gastmuzikanten uit die de songs tot leven moesten brengen. O.a.  Floor Jansen (Nightwish), Damian Wilson (Headspace), Hansi Kursch (Blind Guardian), Tommy Karevik (Kamelot), Anneke van Giersbergen (The Gentle Storm), Marco Hietala (Nightwish), Jonas Renkse (Katatonia), Mike Mills (Toehider), Marcela Bovio (Stream of Passion), Irene Jansen, Robert Soeterboek (Star One), John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis), Edward Reekers (ex-Kayak), Jay van Feggelen, Maggy Luyten (Nightmare) and Lisette van den Berg (Scarlet Stories) maakten hun opwachting in deze show.
Het resultaat mag er dan ook zijn. Muzikaal een show om vingers van af te likken en visueel werd ook niets aan het toeval overgelaten met o.a. 30 camera’s en visuals. Heerlijk om songs zoals “River Time”, “Loser” of “The Valley of the Queens” ,die we kennen in hun studioversies, ook live te mogen aanschouwen en beleven. Ook komt er werk uit zijn laatste album ‘The Source’ aan bod (o.a. “Star of Sirrah”) evenals werk uit zijn beginjaren (zoals “Merlin’s Will”).
Aan de hand van 28 nummers krijgen we een doorsnee van het werk van Ayreon te horen. Aangevuld met enkele songs uit zijn nevenproject Star One (o.a. “Intergalactic Space Crusaders” en “The Eye of Ra”). De songs zijn nagenoeg perfect uitgevoerd en de vocals zijn van hoog niveau. Het publiek geniet zichtbaar mee en de DVD geeft mij nog iets meer inleefvermogen omdat je het publiek en de muzikanten ziet genieten. Als ik dan toch iets moet opmerken dan is het een klein detail kritiekje. Het ware fijn geweest mocht er rond één song iets speciaals gedaan geweest zijn. Maar het is dan ook wel mierenneuken dat ik hier doe.

Deze DVD is een must have voor de fans en een fijne introductie voor wie niet zo vertrouwd is met zijn werk. Wederom een schitterende release van Luccassen.

woensdag 04 april 2018 14:12

Mark of The Necrogram

Necrophobic draait al ettelijke jaren mee. Hun debuut dateert al van 1993. Ze ontstonden in 1989 en wilden een wat donkerdere death metal maken dan dat er toen bestond. Hun groepsnaam ontleenden ze aan een Slayer-song. Na een winterslaap van bijna vijf jaar (‘Womb of Lilithu’ dateert al van 2013) zijn ze terug met een nieuw album. Er is wel één en ander veranderd aan de line-up tegenover het vorig album. Naast all-time member Joakim Sterner en bassist Friberg heeft men een aantal oudgedienden terug ingelijfd. Deels uit noodzaak want gitarist David Parland pleegde in 2014 zelfmoord en vocalist Tobias Sidegard werd, wegens een veroordeling van huiselijk geweld, uit de band gezet. Zo komt het dat zowel vocalist Strokirk als de gitaristen Ramstedt en Bergebäck terug van de partij zijn. De vraag was dan ook wat dit van invloed zou hebben op het geluid van de band.
Wel men borduurt verder op de ingeslagen weg die men op de laatste albums heeft ingeslagen. Met dit verschil dat ‘Mark of the Necrogram’ een stuk geïnspireerder klinkt dan hun vorig album. De songs klinken vinnig, vrij melodieus en de riffs zijn ook spannender dan op ‘Womb of the Lilithu’. Langs de ene kant krijgen we vrij melodieuze en bombastische tracks zoals “Tsar Bomba” en aan de andere kant trashy tracks zoals “Odium Caecum”. Daartussen ook een sleper zoals “Requim For A Dying Sun”. Voor elk wat wils dus. Alles mooi tot een vrij homogeen geheel gemixt.

Mark of the Necrogram’ is een gevarieerd album dat de nodige Necrophobic kenmerken bevat en een stuk beter is dan hun voorganger. Een aangename plaat dat aardige tempowisselingen en overgangen kent. Een geslaagde comeback dat bewijst dat ze de moeilijke periode goed hebben weten om te buigen.

donderdag 29 maart 2018 02:00

Hochmut Kommt Vor Dem Fall

Raskolnikov verwijst naar een personage uit een roman van Dostojevski. Daarnaast is het ook de naam van een Frans-Zwitserse band dat in 2015 in Genève opgericht werd. Ze pendelen wat tussen Parijs, Reims en Genève. Een nog jonge band dus dat hier met ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ zijn debuut presenteert. Zeven songs krijgen we op dat debuut. Songs die zich muzikaal ergens tussen Joy Division en Interpol bevinden. De stem en de manier van zingen doet mij erg aan Paul Banks (Interpol) denken. Dit trio brengt postpunk volgens de regels van de kunst. Een wat monotone zang, typische postpunk gitaren en wat synths. Dat levert enkele mooie songs op zoals opener “Stockholm” dat een mooie uitgerekte outro heeft, “Hunde Sind And Der Leine Zu Fuerhen” dat een vinnige track is of “Poddanie Bezwarunkowe” dat vrij catchy klinkt. Als geheel klinkt het album natuurlijk wat zwaarmoedig.
Raskolnikov heeft een heel degelijk album gemaakt dat volledig binnen het genre van de postpunk past. Liefhebbers van postpunk of Interpol kunnen zich dit album blindelings aanschaffen. Voor wie van dit album houdt is er nog goed nieuws want hun opvolger staat gepland voor eind 2018.

donderdag 29 maart 2018 02:00

Starry Eagle Eye

Rock dat de Jaren 60 en 70 doet heropleven… dat zit dezer dagen wel in de lift zou je denken. Dat levert best mooie releases op. Vooral als ze iets doen met die elementen zoals ze in een moderne productie gieten of vermengen met moderne elementen. Svartanatt doet daar niet meteen aan mee. Ze spelen hun rock net alsof ze in de jaren 70 leven. Het klinkt dus vintage en erg retro. De songstructuren zijn soms een beetje progressief van aard. Met riffs en hooks die erg jaren 70 klinken. Soms wel een beetje te clichématig of al teveel gehoord. Dat is meteen mijn grootste bemerking bij deze release. Om echt aan te spreken of op te vallen gaan ze hieraan toch nog wat moeten doen.
Svartanatt is een band in progressie. Wanneer hun volgende release nog een stapje verder gaat dan deze dan gaan we ongetwijfeld boeiende dingen te horen krijgen. Voorlopig blijf ik nog een beetje op mijn honger zitten.

donderdag 22 maart 2018 01:00

Onset (EP)

Liefhebbers van donkere, dansbare en gestyleerde electro kunnen hun hart ophalen aan het debuut van dit Gentse trio. Gent? Jawel, waar vroeger alles uit Antwerpen leek te komen merken we de laatste tijd dat Gent (ook Oostende, Brussel, Luik, Kortrijk) de nieuwe plaatsen zijn waar talent aan het ‘boomen’ is.

Onset is daar het nieuwste bewijs van. En het is meer dan de moeite. Voor de electro die ze produceren wordt er voor één keer niet geput uit de geschiedenis van de jaren 80.

We krijgen hier electro die meer verwant is met bands zoals Goose, Massive Attack, The Knife of Club 8. Maar dan met een geheel eigen smoel. De zang valt daar zeker onder. Een herkenbare en ietwat aparte stem geeft de nodige kleur aan de songs. De electro ook, die zeker en vast beïnvloed is door The Knife. Iets wat we alleen maar kunnen toejuichen.

Opener “Failure” zet de toon voor de vier songs op deze EP. Eigengereid en met de nodige mooie synthsounds. De lijzige stem doet de rest. “Are You Through” en “Borderland” zijn zowaar nog beter en iets toegankelijker. “Nightshop” is de afsluiter en is heerlijk tegendraads en donker.

Onset draagt een soort van troosteloos stadsgevoel in zich mee waar verloren zielen trachten troost te vinden. Ze doen dit aan de hand van vier fantastische tracks die gericht zijn op vernieuwing en diepgang en niet op hitlijsten en dergelijke meer. Super!

Video - Kijken kan hier: https://www.youtube.com/watch?v=b8p9rztejGU

 

donderdag 22 maart 2018 01:00

Superbia

De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.

donderdag 22 maart 2018 01:00

Mooneye (EP)

Michiel Libbrecht (24) is het brein achter Mooneye. Hij toerde eerst onder het pseudoniem Mickey Doyle langs zalen als De Zwerver, Depot etc… Als artist in residence (de nieuwe trend blijkbaar maar wel ideaal om talent te helpen ontbolsteren) van het Wilde Westen/De Kreun besloot hij om met een full band te werken, een EP te maken en een nieuwe naam voor zijn project te bedenken. Voor de EP dook hij een week lang in de studio van Pascal Deweze waarin hij in deze vermaarde muzikant (Sukilove etc…) een inspirator en producer vond.

Het resultaat zijn vijf songs. En het resultaat mag er zijn. Er wordt heel goed en vakkundig gezongen. De songs klinken als een klok. Heel naturel met subtiele details die de boel kleuren zoals orgeltjes, warme gitaarklanken etc… Elk jaar brengt ‘de Nieuwe Lichting’ op StuBru een aantal fijne bandjes naar boven. Mooneye zou beslist in het rijtje van die bands niet misstaan.

 

donderdag 15 maart 2018 01:00

Sentinels

Al tien jaar werkt deze Oxfordse band aan hun muzikale carrière. Met ‘Sentinels’ zijn ze intussen aan hun vierde album toe. Ze omschrijven henzelf als sludge maar ik zie ze eerder als een metal/stoner band. Hun vette en zware riffs vinden hun oorsprong wat in de muziek van Black Sabbath. Muzikaal zitten ze ergens tussen Black Revolver en Mastodon. Matt Ryan heeft een imposante en brute stem die heel goed past bij de muziek. Songsgewijs weten ze het spannend te houden door de nodige tempowisselingen (“Convulsion”), gitaarsolo’s of mooie intro’s (“Too Far Gone”). Dat is nodig aangezien ze meerdere tracks hebben die de zeven minuten overschrijden. Een hoogtepunt is ongetwijfeld “Kingdom of Horns” dat vertrekt vanuit een mooie sfeervolle intro en die doorheen de song trekt. Af en toe komt er een uitbarsting om dan terug te keren naar de haast feeërieke beginsfeer. En trouwens wondermooi gezongen door Matt Ryan die hier bewijst van meerdere markten thuis te zijn op het vlak van vocals. Een echt prijsbeest dit nummer. Ook “Capsized” is een eerder rustige maar mooi uitgewerkte track.
Op “Sentinels” bewijst Desert Storm hun bestaansrecht meer dan voldoende. Acht machtige songs en een intro en outro die het album compleet maken. Geef hen een podium op enkele grote festivals. Ongetwijfeld gaat het dak eraf met deze songs.

Pagina 29 van 33
FaLang translation system by Faboba