De instrumentale postmetalband Turpentine Valley bracht in december van vorig jaar de nieuwe single “List” uit. Dat is de voorbode van het nieuwe album ‘Veuel’ dat later dit jaar verschijnt.
De single “List” klinkt als een doorontwikkeling van de sound op het vorige album ‘Alder’ uit 2022 en ook het artwork van deze single sluit helemaal aan op dat van ‘Alder’.
In de bijhorende clip zien we dat de band zich op dit nummer ook vocaal uitdrukt, met de stemmen als laagje of als instrument.
De productie was opnieuw in handen van Stef Exelmans (Carneia, King Hiss, Channel Zero). Hij werkte ook mee aan ‘Alder’ en aan ‘Etch’, het debuutalbum van het Belgische trio.

Turpentine Valley speelt dit jaar een pak concerten, met als mooiste misschien toch Alcatraz in Kortrijk.

https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ&t=1s

Dead Bees in Bourbon is een relatief nieuwe Duitse band die postpunk brengt. De bandnaam intrigeert, maar we kunnen er weinig van maken.
Zo mysterieus of vergezocht de bandnaam is, zo eenvoudig is de muziek van Dead Bees in Bourbon. Dit is een heel degelijke mix van zweverige postpunk, gothic rock en indie. De band heeft een klassieke bandbezetting met bas, drum, gitaar en zang, verrijkt met elektronische soundscapes. De bandleden zaten eerder reeds in andere bands en die ervaring hoor je wel terug in de muziek.
De sound is donker, maar niet helemaal negatief of über-melancholisch. Wel een beetje dreigend of sinister, af en toe. Ze halen inspiratie uit het donkerste van de jaren ’80 en ’90, maar doen er hun eigen ding mee. De vocalen van Yen Atzenberger zijn de grootste troef van deze band.

Het album omvat elf tracks met samen bijna een uur aan muziek, met veel variatie en diepgang. Een paar tracks vallen op. “Quiet Pulse” is een kabbelende stroom van tristesse. “Song From The Abyss” is een brok melancholie. “Rooftops of Zion” heeft een pittig tempo en klinkt dansbaar. “Pleasures” – met veel synths - doet mij wat denken aan hun landgenoten van Oberer Totpunkt.
De tracks die mij het meeste konden bekoren, dat zijn “Quiet Pulse”, “Pleasures” en “Fire”. Als je fan bent van pakweg Face Your Fears, Beata Beatrix, Faith and the Muse, D:Zine of Diva Destruction, dan moet je misschien ook eens naar Dead Bees in Bourbon beginnen luisteren.

https://echozone.bandcamp.com/album/crystals

De Nederlandstalige hardrockband BEUK uit Brugge bracht het nieuwe album ‘BEUK Live!’ uit. Zoals de albumtitel al laat vermoeden is dat de registratie van één van hun concerten.
In 2024 jaar vierde BEUK zijn tiende verjaardag met een concert in de uitverkochte Cactus in hun thuisstad. Dat concert liet de band op een vinyl-lp persen. Het is meteen hun eerste release op vinyl.

Het Brugse trio koos voor de tijdloze aanpak van de live-albums in hun eigen platenkast. Wat je op de plaat hoort, is wat we live gehoord hebben. Geen correcties in de studio, geen extra muzikanten, niks bijgestuurd of bijgeknipt. Alleen de pure energie tussen de drie bandleden en hun fans. De artistieke en technische productie was in de handen van Ace Zec (Cobra The Impaler, Diablo Blvd, Spoil Engine, …).

De twaalf songs op BEUK Live! komen van de albums en mini-albums ‘Strak Plan’ (2017), ‘Dynamiet’ (2019), ‘Beuker’ (2021), ‘Niemand Zonder Jou’ (2022) en losse singles. Er staat één cover op: “Poep in je hoofd” van Raggende Manne. Op de akoestische song “Geniale Gypsy” zingt Piet Overstijns van metalband Dyscordia mee.

Niets dan lof voor dit live-album van BEUK. Het weet de geest van die avond perfect te vatten, met telkens ook de enthousiaste reacties van het publiek er netjes bij. Het zijn wel slechts twaalf tracks van de achttien die er toen gespeeld werden. Dat is natuurlijk altijd een delicate afweging. Met nog zes extra tracks moet je naar een dubbele vinyl en dan wordt de kostprijs misschien een issue voor de fans aan de merch-stand. Als je voor een live-album een selectie maakt, zal je altijd wel een paar fans moeten teleurstellen. De track “Delfine Klopt Er Op”, nochtans een favoriet bij het publiek, haalde dit live-album niet. Daar bestaat een oplossing voor, want een eerdere live-versie van dat nummer staat al op het album ‘Beuker’ uit 2021, samen met onder meer de live-versie van “Strak Plan Jacky”, het nummer dat volgens ons concertverslag ontbrak op het concert in de Cactus vorig jaar. Mijn favorieten op deze ‘BEUK Live!’ zijn “Monster”, “Tijdbom” en “Hel Van De Planeet”.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/93776-beuk-viert-tiende-verjaardag-met-groot-feest-in-de-cactus-club

BTL, dat is de nieuwe bandnaam voor de band Beyond The Labyrinth. Er waait een nieuwe wind door deze band en dat is te danken aan de nieuwe zanger, Johan Lotigiers, en dat is te merken op het nieuwe album ‘The Game’.
Beyond The Labyrinth staat al sinds 1996 voor classic rock. Ze zijn een vaste waarde op de kleinere festivals, ze speelden behalve in België ook al in Nederland, Frankrijk, Duitsland en de UK. Ze openden al voor Uriah Heep en Y&T, om er nu maar twee te noemen van een lange lijst. Voor Lotigiers bij de band kwam hebben ze al nog getalenteerde zangers gehad, maar na het horen van hun nieuwe album ‘The Game’ kunnen we zeggen dat nu echt alle puzzelstukjes in elkaar passen. De tracks klinken steviger, de lyrics en de zang zijn super en de band heeft duidelijk zijn enthousiasme teruggevonden.
‘The Game’ is hun zesde album. De openers “Play The Game” en “Midnight Madness” hebben beide een pittig tempo. Op “Favourite Mistake” neemt de band wat gas terug en dan volgt wat boogiewoogie met “A Little Bit Of Rock ’n Roll”. Eerst hoorde ik hierin vooral de liefde voor Elvis, die Johan gemeen heeft met z’n bekendere broer Helmut, maar ze voegen er bij BTL een beetje Mud en Slade aan toe. Johan is de oudere broer van Helmut en diegene van wie die – als tiener - de liefde voor hardrock doorgegeven heeft aan de jongere broer, wat een paar jaar geleden resulteerde in Hellmut Goes Metal. De bekendste van de zingende Lotti’s verzorgt overigens wat backings op dit album. Bram Van Den Berghe, producer van het album, zat overigens in de liveband van Helmut.
Een track die de hardrockfans zeker zal kunnen bekoren is “The Light Pt2 (The Guiding Light)”, onder meer met een leuke intro-riff. Een stevige track die wat doet denken aan de Duitse en Britse heavy metal van de jaren ’80 (Helloween, Accept, Saxon, Fist) met een meezingmoment dat live iedereen zal verleiden om die ‘Oh-Oh-Oh-Oooooh’ luid mee te brullen. In de songopbouw en lyrics is dit misschien een eenvoudige track, maar het is de meest catchy tune van het album. Eenvoud die efficiënt is.
“My Music Is There” klinkt dan weer eerder alsof het uit de Verenigde Staten komt. Ergens tussen “Jump” van Van Halen en “Burning Heart” van Vandenberg in. Of dus eerder een Nederlands-Amerikaanse sound. “Haunted House” is eveneens een heel sterke en stevig rockende track, en hij wint aan kracht bij elke nieuwe luisterbeurt. “A Dream Come True” werd mee geschreven door Sam Claeys (Red Zebra, Der Klinke, Pesch, Gare Noir, …). Dit is een soort van prog-power-pianoballad van zes minuten met onderweg best wat drama en theater en enkele hoge vocale uithalen. Als orgelpunt van ‘The Game’ kan dit wel tellen.

Vernieuwend is het niet, maar dat is ook niet wat dit genre vraagt. De nieuwe zanger heeft een heel authentieke stem en hij weet goed wat het aankan met zijn bereik. Voorts musiceert de band op dit album met de ambitie van de grote dagen en met het soort zelfvertrouwen dat je enkel krijgt door te blijven geloven in jezelf, ook als het succes niet op bestelling komt.

https://www.youtube.com/watch?v=OyFJ2FzGf-g

Er zijn niet veel Vlaamse zangers/zangeressen die wegkomen met lyrics in het Frans. Isolde Lasoen is een welkomen uitzondering. Wat kan ze niet, overigens?
Iedereen heeft z’n eigen drama, draagt zijn of haar eigen kruis. De ene loopt ervan weg, de andere zoekt het net op. Isolde Lasoen bewaart haar eigen drama liefst voor haar muziek. Voor haar zit de mooiste vorm van drama tussen de muzieknoten, in de spanning tussen harmonie, ritme en melodie, in mineurakkoorden en bombastische orkestratie.
Haar nieuwe single – en titeltrack van het nieuwe album (uit in 2026) – “My Kind Of Drama” gaat niet over tragiek, maar over de schoonheid van emotie. Over durven voelen, over het durven omarmen wat ons raakt. Een ode aan drama in de muziek. De retro-synth-toetsen van de intro voeren ons terug naar de soundtracks van de vroegere typische Franse zomerfilms (‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ’La Cage aux Folles’, …).
Fransman-met-Vlaamse-naam Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky, Justice, Parcels en Jungle, viel als een blok voor de demo’s van Isolde en tekende voor productie en mix.

https://www.youtube.com/watch?v=x1XUpvgXbcg

De Belgische metalband Splendidula (black/atmospheric/doom) heeft voor hun nieuwe single “Echoes of Quiet Remain” de hulp gekregen van Aaron Stainthorpe, tot voor kort de zanger van My Dying Bride. Stainthorpe is als gastzanger ook te horen op het nieuwe album van de Oekraïense band 1914. Ook een voormalig gitarist van Splendidula kreeg een lang gesproken stuk tekst (in het Nederlands).
De single is de voorbode van het album ‘Absentia’ dat volgend jaar uitkomt. De band ging sinds 2022 door een moeilijke periode en kende tal van bezettingswissels. Vandaag gaat Splendidula door als trio. Het plotse verlies van de voormalige bassist en ander menselijk verlies en lijden staat centraal in deze meeslepende single van bijna 10 minuten.
De muziek werkt louterend en zuiverend en heeft niet of toch minder de agressie van de voorgaande single “Behind My Semblance”, die vermoedelijk niet op het nieuwe album zal staan.
Dat opgestapeld verdriet zo gekanaliseerd kan worden naar iets helends, dat is mooi.

https://www.youtube.com/watch?v=6tuzT0jWt6A

Dumont, de indie/americana/rockband uit Genk werkte eerder al samen met de legendarische Elliott Murphy, maar kan ook makkelijk op eigen kracht overtuigen. Dat blijkt opnieuw op hun nieuwe single “Shelter”.
Deze krachtige en tegelijk heel kwetsbare melancholische strijkersballade gaat over het hebben, vinden of nodig hebben van een schuilplaats van zorg en menselijkheid, waar afscheid troost vindt. Het nummer zweeft ergens tussen Allerheiligen en Kerstmis, en dan hebben we het niet over de releasedatum, maar over de bedoelde invulling van die dagen die deze song oproept. Het nummer werd opnieuw geproduced door Zjef Cludts.
We kunnen niet zeggen dat Dumont de meest productieve band van het land is, maar als ze een single uitbrengen, dan is het wel raak.
Deze “Shelter” is zo mogelijk nog sterker dan voorgangers als “The Gun”, “100 Years” of “Stay A While”, en ook dat waren allemaal kleine meesterwerkjes.

https://www.youtube.com/watch?v=-hsctOOjstI

Postmetal/posthardcore/rockband Brutus heeft een nieuw live-album. Na ‘Live in Ghent’ uit 2020 (opgenomen in 2019) is het nu aan ‘Live in Brussels’. Aan echt originele albumtitels doen ze niet meteen bij Brutus, toch niet voor hun live-albums.
De nieuwe live-registratie werd eind vorig jaar opgenomen in de Ancienne Belgique, in Brussel dus inderdaad, op de laatste dag van drie uitverkochte concerten in die AB. Brutus had er bij de opnames in dat jaar al twee Amerikaanse tournees opzitten en een goedgevulde festivalzomer (Graspop, Hellfest, Rock Werchter, Wacken, Dour). Om maar te zeggen dat het trio de setlist van de opnames al goed in de vingers hadden.
Tussen ‘Live in Ghent’ en ‘Live in Brussels’ zit enkel het album ‘Unison Life’ uit 2022. Dat album vormt dan ook de hoofdmoot van ‘Live in Brussels’.
Bij de start lijkt het alsof de band dat album integraal en in volgorde zal brengen, maar na het tweede nummer halen ze de volgorde door elkaar. “Unison Life” wordt wel op één track na integraal gebracht. Enkel “Dreamlife” haalde de setlist in Brussel niet. Aanvullen doen ze met vier tracks uit ‘Nest’ uit 2019, twee uit ‘Burst’ uit 2017 en de recente losse single “Paradise” uit 2024.
Opmerkelijk: de overlap met ‘Live in Ghent’ blijft beperkt tot vijf nummers. Dat is knap voor een band die nog maar drie studio-albums heeft.
De set die ze speelden in de AB bevatte 16 nummers en die staan ook allemaal op het album. Er werden geen nummers overgeslagen omdat de kwaliteit niet voldeed of omdat het dan bijvoorbeeld niet op het dubbele vinyl zou passen.
Op het geluid valt niets af te dingen. Dit is Brutus op het toppunt van hun kunnen. Als vaandeldragers van wat je de ‘nieuwe lichting’ in metal zou kunnen noemen, moeten ze inzake populariteit misschien enkel het Franse Gojira laten voorgaan. Maar die zijn dan ook al net iets langer aan de weg aan het timmeren.
Al twee live-albums tegenover slechts drie studio-albums lijkt ambitieus of pronkerig, maar als ze dit niveau aanhouden, mag Brutus na elk studio-album een live-album uitbrengen.

https://www.youtube.com/watch?v=M-LjNxPXX8A

Hatria is al 24 jaar de zangeres van de Italiaanse gothic/synthwaveband Beata Beatrix. Misschien hier niet zo bekend, maar ze speelden reeds supports voor bands als Clan of Xymox, Kirlian Camera en the Beauty of Gemina. “Il Salice” (de wilg) is al haar tweede recente solo-single.
De grens tussen Hatria-solo en Beata Beatrix is dun. Mede-bandlid Crowley van Beata Beatrix verzorgt hier alle muziek (bas, beats en galmende gitaren) en Hatria zingt en schrijft de teksten. In het Italiaans. Enkel gitarist Ricy Trix ontbreekt (officieel toch) om er een band-project van te maken. En bij Beata Beatrix zijn de lyrics in het Engels.
Muzikaal leunt dit volgens Hatria dichter bij de Italiaanse synth/darkwave van de jaren ’80 dan Beata Beatrix, dat dan soms wat meer gothic rock (van de 90’s) zou moeten zijn. Hatria’s zang en timbre wordt al eens vergeleken met die van Siouxsie en daar is wel iets van. Ze zingt heel mysterieus, sensueel en dat Italiaans maakt het wel lekker, al geef ik toe dat ik inhoudelijk helemaal niet mee ben.
Haar vorige single als Hatria (“Quién Soy En Este Mundo”) was muzikaal nog sterker en helde nog meer over naar de synthwave en die zullen sommigen misschien wel nog leuker vinden. Nog meer goed nieuws voor de fans, want er komt binnenkort een nieuw album aan van Beata Beatrix.
Als er daarnaast ook nog een solo-album van Hatria van de persen rolt, zullen wij daar niet rouwig om zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=O1ScOm-A63U

Deathmetalband 1914 uit Oekraïne heeft een nieuw album. Muzikaal is het (opnieuw) een doorontwikkeling of uitkristallisering van de sound van de vorige albums. Inhoudelijk is er wel een kleine koerswijziging.
Niet het hele concept van de band wordt overboord gegooid. Muzikaal blijft dit nog steeds intense blackened death-doom en met atmosferische stukken. De teksten gaan nog steeds uitsluitend over de Eerste Wereldoorlog. Waar het op eerdere albums vaak uitsluitend ging over de ellende en verschrikkingen van oorlog, gaat het op dit nieuwe album ook al eens over de kameraadschap die ontstaat tussen soldaten, over het samenbrengen van mensen en samen de krachten bundelen. Kameraadschap die dan vaak lang doorwerkt, ook als de oorlog reeds voorbij is. Misschien is dit concept een manier van de band om dank te zeggen aan de Europese fans die deze band blijven steunen, ondanks de beperkingen door hun eigen oorlog, waardoor ze beperkt zijn in bijvoorbeeld het op tournee gaan. Misschien is de shift in de onderwerpen meer een oproep, als spreekbuis van een land in oorlog, een land dat nu veel vrienden nodig heeft.
Albumtitel ‘Viribus Unitis’ was het persoonlijke motto van Franz-Jospeh I, de voormalige leider van het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Het Latijnse motto betekent zoveel als ‘met vereende krachten’. In de songtitels maakt 1914 het ons (alweer) niet makkelijk. Elke track verwijst naar een specifieke veldslag van de Eerste Wereldoorlog, beleefd door de ogen van een Oekraïense soldaat en in een bepaalde volgorde. Elk van de vijf oorlogsjaren heeft een eigen track en toch komen ze aan 10 tracks. Er is de openingstrack “War In” en de albumafsluiter “War Out”. Ze tellen de oorlogsjaren tot 1919 (symbool voor de nasleep van de oorlog) en het jaar 1918 wordt gespreid over drie nummer.
Er doen een aantal gastzangers mee: Christopher Scott van Precious Death en Aaron Stainthorpe van My Dying Bride en High Parasite. De nummers met de gasten kan je er wel makkelijk uithalen zonder voorkennis, maar het is niet dat daardoor de sfeer van het album gebroken wordt.
‘Viribus Unitis’ heeft bijzonder weinig entertainende waarde, maar wie op zoek is naar loutering en zuivering door agressief geluid, die zit hier aan het juiste adres.
1914 kan je volgende zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk. Het is er hun tweede passage (ze stonden er al in 2022).

https://www.youtube.com/watch?v=-pN7DggXfvU