logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Concertreviews

Iggy Pop op Jazz Middelheim - Iggy Pop is bevrijd!

Geschreven door

Iggy Pop op Jazz Middelheim - Iggy Pop is bevrijd!
Iggy Pop
Park Den Brandt
Antwerpen
2022-08-13
Lode Vanassche

Er is al heel wat inkt gevloeid over het feit dat onze punkicoon werd geprogrammeerd op een Jazzfestival.
Laten we het kort houden. Ten eerste omdat Ig Himself een brede interesse heeft voor het genre (luister maar eens naar zijn ‘Iggy Confidential’ op BBC6),  al met jazzmuzikanten heeft samengewerkt (zoals met Jamie Saft op ‘Loneliness road’) en hij ook toelaat om zijn oerrocknummers te laten groeien en herinterpreteren. Ten tweede leert een interview uit de Standaard met organisator Bertrand Flamang ons dat breed programmeren op Gentjazz en Jazz Middelheim hem toelaat een aspecifieker Jazzpubliek te engageren en ook gekend en minder gekend jazztalent op zijn podia te krijgen. I rest my case.

Onze Kreupele Gegrilde Scampo mag dan nog tegenwoordig zijn aders aan de buitenkant van zijn lichaam dragen, toch heeft Zijne Gelooidheid er een serieuze lap op gegeven. Alweer een memorabel concert waar niemand ongeschonden uit raakt.
Waarom? Omdat hij zijn ding doet. Onze G-walking Cheetah with a head ful of Napalm voelt zich niet meer gekooid als een wilde kat en kwam met een schare topmuzikanten zijn ding doen. Het is zijn podium en hij doet als een ware volksmenner met het publiek wat hij wil.
Waarom kiest hij voor een gevarieerde setlist met zelfs een nummer uit ‘Zombies Birdhouse’, jaagt hij al van in het begin zijn krakers “Five Foot One”, “TV Eye” en “I wanna be your Dog” er met een weergaloze brute kracht erdoor? Omdat hij zing ding doet.
Waarom laat hij bijvoorbeeld “I Wanna Be Your Do”g ondersteunen door een prachtige blazerssessie waardoor alles nog meer diepgang krijgt? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom bestaat meer dan helft uit Stooges materiaal? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom krijgen we kippenvel versies van het eerder ingetogen “The Endless Sea”, “James Bond”, “Sister Midnight” en “Nightclubbing”? Omdat hij zijn ding doet.
Waarom staat James alweer in zijn door de tand des tijds getekend bovenlijf te performen. Omdat hij zijn lichaam als sculptuur gebruikt. Omdat hij zijn ding doet.
Zoals hij zelf zei, zijn tijd op deze aardkloot is niet meer zo bijster lang en hij wil er het beste van maken (“Death Trip”). Hij doet zijn ding. Bevrijd van alle demonen vervalt de behoefte tot ‘Open Up And Bleed’. Iggy Pop wordt meer en meer James Newell Osterberg Jr.

List: Rune (Noveller Intro)/ Five Foot One/TV Eye/I Wanna Be Your Dog/The Endless Sea/Lust For Live/The Passenger/Death Trip/James Bond/Sister Midnight/Mass Production/Free/Gimme Danger/I’m Sick Of You/Run Like A villain/ Search And Destroy// Night Clubbing/Down On The Street/Funhouse

Pics homepag @Thomas Verfaille

Organisatie: Jazz Middelheim

Rammstein - Rammstein Spektakel dat hot, hotter, hottest was

Geschreven door

Rammstein - Rammstein Spektakel dat hot, hotter, hottest was
Michael Bultinck

De stadion tour van Rammstein kreeg te kampen met de coronapandemie en werd hierdoor onhold geplaatst voor twee jaar. Enfin, na de start in 2019 , waren ze hier uiteindelijk voor twee outdoor concerten in Oostende, die meteen uitverkocht waren.
De nieuwe locatie, een park, geen stadion, net naast de luchthaven van Oostende, De Nieuwe Koers, maakte het nog specialer .

De coronaperikelen waren de inspiratie voor het nieuwste album  ‘Zeit’, wat een vervolgverhaal biedt van hun in 2019 concert in het Koning Boudewijnstadion. “Armee der Tristen” was het openingsnummer, en hier bleek al meteen dat Till Lindemann en C° niet gekomen waren om een sombere show neer te zetten. De fans van Rammstein houden van show en spektakel rondom die gebalde, rauwe, botte, felle, soms integere, melodieuze metalsound. Tanzmetal omschrijven ze het zelf. En het bereikt alle leeftijden zo te zien. Door de jaren is hun vlammenzee, vuurwerk en vuurpijlen een statement.
“Puppe” is een klassieker geworden, met die grote, brandende kinderwagen maar klinkt toch jaar na jaar iets angstaanjagender. Al jaren wordt er Rammsteinsoep gekookt in dezelfde ketel en  toch blijft het allemaal indrukwekkend en ongeëvenaard. Humor en rakende teksten, het siert hen .
“Zick Zack” en “Zeit” passeren al snel en ook van het vorig album ‘Rammstein’ kregen we “Deutschland”, “Ausländer” en “Radio”.
Bijna dertig jaar zijn ze bezig, dan is twee uur en een kwart soms nog te kort van wat deze band heeft uitgebracht. Een brede greep van hun oeuvre kwam aan bod.”Sonne” deed de zon weer opkomen nadat ze pas een half uur in de Noordzee was verdwenen. Of verder waren het de bunsenbranders die ons halfgaar roosterden. Het zijn allemaal kenmerkende elementen van hun entertainment, dat van wereldniveau is.

Rammstein heeft onder leiding van toetsenist Christian Lorenz begrepen hoe ze moesten evolueren. Het is al lang geen metalband pur sang, eerder een combinatie van elektronica, industrial, hard metaal en pop, rock die de randen van het toelaatbare opzoeken. Eenvoudige en gevoelige onderwerpen worden in een humoristisch kader gebracht en worden gecombineerd in een sexy en makkelijk verteerbaar geheel. Het heeft de band immens populair gemaakt.
In de eerste bis speelden ze “Engel”, en in de tweede begonnen ze met het gelijknamige “Rammstein”, gevolgd door “Ich Will” en hoe kan het ook anders “Adieu” die luidkeels konden worden meegebruld.
In 2019 gingen ze al eens naar de hemel, of naar de hel, we laten het aan jouw verbeelding over. De herrijzenis kwam er in Oostende om dan opnieuw naar de hemel te gaan. En volgend jaar komt er ook een tweede verrijzenis. Niemand deed hen dat ooit voor. Drie jaar geleden werd nog fel gespeculeerd over het einde van Duitslands meest populaire band maar dit zestal is in een nooit eerder geziene bloedvorm bezig , waardoor een afscheid letterlijk smelt .

Het was mooi om Rammstein in Oostende te kunnen zien in een omgedoopt festivalpark die speciaal voor deze heren werd gebouwd. De organisatie denkt eraan om verder deze locatie te gebruiken.
Nu volgt nog een korte passage in de VS om dan alle gasflessen voldoende op te vullen voor een nieuwe Europese tour volgend jaar. Rammstein is bijlange nog niet uitgeteld , maar wij waren eventjes voor een goed twee uur uitgekookt!

Organisatie: Greenhouse Talent

Coldplay - BEST.(ECO) -SHOW.EVER!

Geschreven door

Coldplay - BEST.(ECO) -SHOW.EVER!
Gerrit Van De Vijver

Coldplay - De drang om te touren was groot, maar men wou het touren heruitvinden, doch zonder kwaliteitsverlies. Alles werd in het werk gesteld om zo ecologisch mogelijk de fans te entertainen. Dat heeft Coldplay met verve gedaan.
Alle elementen werden herbekeken : reizen, energie ( stroom en brandstof ), voedsel, Co2, recycleren. Ja, zelfs bebossing komt aan bod. Voor elk verkocht ticket plant men een boom. A gigantic forest in the made. Kinetishe energie wordt opgewekt door springende en fietsende fans, en ga zo maar door.
Zoals steeds heeft Coldplay twee kampen, je bent voor of tegen hen. Dit zal de sceptisci misschien nog meer aan het lachen brengen, maar je kan ze niet verwijten , dat ze hun ‘voorbeeldfunctie’ en verantwoordelijkheid niet opnemen... And then be even better than ever!!

London Grammar nam het voorprogramma op zich, en deed dat schitterend. Hannah Reid was , volgens mij, zelfs iets te bedeesd, want haar warme , diepe stem vulde makkelijk het stadion, en ze stond er gewoon! Meermaals vroeg ze of we op Coldplay aan het wachten waren, maar we genoten ook gewoon van haar concert!

Met 3 podia was de aandacht voor de fans mooi verspreid. Het opkomen is altijd al speciaal geweest bij Coldplay, en daar weken ze ook deze keer niet van af. Op de tonen van "Flying theme" ( E.T. ) kwamen ze , zijdelings van het podium, door de menigte gewaad. Ik vond het net iets te vroeg qua lichtinval.  De veelgebruikte led-armbanden en sfeerverlichting komen niet tot hun recht, dit in tegenstelling tot de ledschermen.
Ze namen wel een blitzstart met "Music of the Spheres" , "Higher Power",  "Adventure of a Lifetime", "Paradise", "Charlie Brown" .
Van zitplaatsen was vanaf seconde 1 geen sprake meer...  Na de adempauze "The Scientist" genaamd, verhuisden ze naar de B-stage. De dansparty werd gewoon verder gezet met "Viva la Vida" en "Hymn for the Weekend". Hannah Reid kwam Chris ter hulp op "Let Somebody Go", en deed dat , alweer, perfect.
Mocht ik moeten kiezen tussen haar en Selena, ik zou het weten. De rustiger sessie werd verder gezet met een verkorte versie van "Bani Adam". De zwartwit-beelden en reflecties bezorgden ons net geen epileptische aanval tijdens "Politik". Daarna volgde "In My Place".
Het begon aardig te donker te worden, wat er voor zorgde dat "Yellow" volledig tot z'n recht kwam. We werden verzwolgen in de gele golven...
Het stadion verduisterde volledig, met een zonsopgang achter de band, en werd gevuld door een  diepe stem tijdens "Sunrise". Dat de band stappen vooruit heeft gezet, is zeker. De polsbandjes werken met geolocatie , en hartjes werden gevormd. Wat de aanzet gaf tot "Human Heart". De verlichting ging tekeer alsof een onweer losbarstte, zo fel. Waanzinnig! Wat een intro van "People of the Pride"!
Door de duisternis werd nu meer intenser gebruik gemaakt van de led-armbandjes.  "Clocks" baadde in een spervuur van groen. Heel origineel was de verkleedpartij tijdens "Infinity Sign". Met reuze maskers deden ze een choreografie, ‘The masked singer’ waardig. Ze hielden ze aan tijdens "Something Just Like This" en "Midnight".
Het dak ging er dan volledig af met "My Universe" en "A Sky Full of Stars". Wat bijzonder was tijdens "A Sky Full ..." dat Chris het lied stil legde, om iedereen te vragen om uit het dak te gaan, maar dan zonder smartphone of wat ever.  We're all gonna dance!!
Het c-podium werd gebruikt voor "Sparks", en een speciale versie van "Magic".  Dit werd ineens "Magique". Chris doet regelmatig moeite om in de lokale taal te spreken, en deed dit al gedurende de voorbije show. Maar om een volledig nummer aan te passen.. Bien fait!!
Afgesloten werd met "Humankind", "Fix You". "Biutyful" werd begeleid door prachtig vuurwerk. Een slotapotheose om u tegen te zeggen.
Chris had ons tijdens de show bedankt om , ondanks de economische situatie, de situatie in Oekraïne, corona, de depressies , ondanks de caniculle, toch de moed vonden om de verplaatsing te maken naar hun show. Wie dit niet deed, kreeg ongelijk.
Will, Jon, Chris en Guy droegen, mede door de hittegolf, regelmatig andere t-shirts met "alien" Geheel terecht, want deze groep stijgt telkens boven zichzelf uit, bijna ‘extraterrestre’.

Coldplay bundelt de goede zaak aan een top-performance. Ze zijn een weg ingeslagen welke , hopelijk, vele bands zullen volgen. Zij bewijzen dat het kan, je aanpassen, energie sparen, recycleren en "buitenaards "presteren.

Vier shows van hetzelfde kaliber volgen in K . Boudewijnstadium, Brussel begin augustus (5aug, 6 aug, 8 aug + 9 aug 22)

Organisatie: Live Nation

Rose Tattoo - Een knallend hardrock feest

Geschreven door

Rose Tattoo - Een knallend hardrock feest

Openingsact The Poor (***1/2) is een Australische hardrockband die in 1986 werd opgericht als The Poor Boys; door verwarring met een Amerikaanse band met diezelfde naam werd de band veranderd naar The Poor.
De band speelde voorprogramma's van de groten als AC/DC, KISS, W.A.S.P¨ en dus ook van  Rose Tattoo. Ze hebben een stevige reputatie weten op te bouwen binnen de hardrock. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar de doorsnee hardrock fan trekt er zich niet te veel van aan. Ze werden door de Rose Tattoo fans,  helemaal terecht trouwens, op veel enthousiasme onthaald. Ze speelden een stevige, energieke set. Mooi.

"Nice Boys don't play rock'n'roll'' zong zanger Gary ‘Angry' Anderson op de laatste song van de Australische iconische hardrock band Rose Tattoo (****). Een sympathiek man is hij, we zien het aan de performance en de manier waarop hij zijn fans aanspreekt (hij deelt zelf handtekeningen uit op voorhand). Er heerst een aangenaam sfeertje. “Of this Place” is de aanzet van een leuke avond, een knallend hardrock feest …
Van de originele bezetting is er enkel nog Anderson, sommige van de originele leden zijn helaas al overleden. De man is op zijn 75 nog steeds energiek, ook zijn vocals klinken nog even overtuigend.
Hij is omringd van sterke muzikanten. Paul DeMarco is uitgegroeid tot één van de bekendste hardrock drummers. Gitarist Bob Spencer was actief bij o.m. Skyhooks en The Angels, en heeft een onuitwisbare reputatie opgebouwd. Mark Evans speelde o.a. bij AC/DC in de jaren '70. En Mick Arnold , die de overleden John Meyer verving , is ook geen onbekende binnen die scene. Een band die er tegenaan gaat, vol overgave.
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld . Anderson trekt als frontman veel aandacht naar zich toe, dartelt over het podium, port de fans aan en geeft zijn muzikanten voldoende ademruimte; speels vliegen de gitaar/bas solo’s in t rond. DeMarco voegt er een forse drumsolo aan toe.
“Once in a lifetime”, “Man about Town” en de super hit “Rock'n'Roll Outlaw” waren het uitgangsbord. De set werd afgesloten met “Nice Boys”, dat meegebruld werd en een knallend feest afsloten.

Setlist: Out of This Place //Scarred for Life //Rock 'n' Roll is King //Black Eyed Bruiser //Creeper //Juice on the Loose //Sidewalk Sally //It's Gonna Work Itself Out //Nothing to Lose /Once in a Lifetime //Man About Town //We Can't Be Beaten / Bad Boy for Love //1854 //Rock 'n' Roll Outlaw //Sweet Love ///Encore:///Nice Boys

Organisatie: DMC Group ism De Casino, Sint-Niklaas

Neo Minor - De gestadige groei naar eeuwige roem …

Geschreven door

Neo Minor - De gestadige groei naar eeuwige roem …

Tijdens de zomermaanden, juni, juli en augustus, is Zomerbar LOKO , achter het gebouw van de Radar open voor publiek op donderdag, vrijdag en zaterdag.
Check gerust https://barloko.be/ of https://www.facebook.com/zomerbarloko  . Er gaan geregeld concerten door. O.m. de akoestische set van onze Lokerse trots Neo Minor. Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht, met hun aanstekelijke, ontroerende dreampop.
Ondertussen bracht Neo Minor een EP uit - de recensie kun je hier nog eens nalezen  .
Ze hebben de moeilijke tijd van corona goed doorstaan. In zomerbar LOKO was er geen piano mee, in de setting hadden we (zalvende) gitaar-, bas- en drum partijen, en de indringende zang van Astrid, die haar publiek betrekt bij het materiaal. Vanuit het buikgevoel en met verve zong ze op de intieme songs als “Creep” (Radiohead). Een overtuigende cover met een knipoog naar Thom Yorke. “Toxic” (Britney spears cover) klonk overweldigend.
Ook het eigen materiaal heeft voldoende potentieel en staat er , o.m. “Enough” - de nieuwste single van de band:  https://www.youtube.com/watch?v=_z8dF7imm6Q .
Soms werd de muziek wat weggedrongen door het zomerbargevoel , waarbij het publiek eerder komt voor sfeer en gezelligheid. Het geroezemoes stak dan bovenuit. Maar ok iedereen genoot van deze fijne, sfeervolle set. De band gaat ervoor en Astrid omarmt haar publiek. Een goed geoliede machine dus. We lieten ons lekker meedrijven op hun sound
In de bis bracht de band een gewaagde cover van Eurythmics “Sweet dreams (are made of this”), het miste even het opzwepende karakter van het origineel, maar in de intensiteit bleef het stevig overeind. “Fool” klonk veelzijdig en sloot mooi het concert af.

Neo Minor toont aan in deze liveset dat ze een beloftevolle band zijn. Een gestadige groei naar eeuwige roem …

Setlist: Enough//Toxic//How to be me//Creep//The More (I Try)//Run//Do I Wanne know//What's going on?//You - BIS - Sweet Dreams//Fools

Organisatie: Zomerbar LOKO


Röt Stewart - Crazy hardcore overweldigt

Geschreven door

Röt Stewart - Crazy hardcore overweldigt
Röt Stewart + Gummo + Saddam

Ik zat na een lange strandwandeling nog rustig fruits de mer te smullen aan de Franse opaalkust toen ik hoorde dat enkele kilometers verder Röt Stewart zou optreden, een relatief nieuwe hardcoreband uit Kortrijk die steeds vaker over de tongen gaat, meestal  in combinatie met de zin ‘die moet je eens gezien hebben’.
Benieuwd naar wat deze Kortrijkzanen zouden teweegbrengen in een kleine club in Boulogne-sur-Mer, ruilde ik de zonnecrème in voor een setje oordoppen en trok ik naar Barock L’Horloge, een club ter grootte van de Kinky Star. Die zat al voor de aanvang van de concerten afgeladen vol. De avond is een organisatie van Crazy Kids en die naam zouden ze absoluut waar maken.

Otage moest afzeggen, maar er werd snel een vervanger gevonden. Gummo is een grindcoreband uit Lille die we ook in België al eens tegenkomen. Zopas speelden ze nog in Doornik en eerder deze zomer deden ze een Europese tournee die hen onder meer naar Antwerpen bracht. Dat ze die tournee met hun landgenoten van Insane Order afgemaakt hebben, was niet zo evident. Op de tweede show, in Praag, werd hun camionette opengebroken en al hun instrumenten en versterkers gestolen. Ze maakten de tour af met geleend materiaal. 
Gummo bracht vorig jaar het album ‘A Fresh Breath On The Neck’ uit bij wel tien verschillende labels, waarbij ook het Belgische Loner Cult Records, en dat was dan ook de basis van de set in L’Horloge. Gummo brengt zijn agressieve grindcore graag met een twist: heel wat tracks beginnen met een soundbite die uit een radio- of TV-journaal lijkt te komen, hebben een relatief rustige opbouw en ontploffen dan met veel agressie in je gezicht.
Het publiek in Boulogne lust er wel pap van en in no time ontstaat er een moshpit.  Een leuke opwarmer.

Daarna was het aan Röt Stewart. Omdat er nauwelijks een PA aan te pas kwam, kon de soundcheck kort gehouden worden en dat was een goed voorteken. Telkens deze band een uitgebreide soundcheck deed, was het concert net ietsje minder. Röt Stewart heeft absoluut geen gebrek aan speelkansen. Het was niet hun eerste keer in Frankrijk en ook in eigen land is hun militante hardcore enorm populair.
Inzake logistiek is er nog wat werk aan de winkel. Die avond speelde de band eerst nog in Antwerpen om dan af te reizen naar Boulogne-sur-Mer aan de Noord-Franse kust, wat op z’n minst al een uitdaging is, om dan ‘snachts naar thuishaven Kortrijk te rijden waarbij ze langs Lille passeren, de stad waar ze amper een dag later al opnieuw op een podium staan. Gelukkig hebben ze hun volgende trip, naar Berlijn, alvast beter voorbereid.
De Kortrijkse band combineert een oeverloze Sturm und Drang met heel wat muzikale bagage en vooral een dikke, opgestoken middelvinger naar alles en iedereen. Vooral zanger Wölf Stewart is een fenomeen op het podium. Ondanks zijn imposante verschijning springt hij in L’Horloge op tafels, in de moshpit en op de toog om het Franse publiek nog wat extra op te hitsen. Zoveel enthousiasme wordt beloond met gebalde vuisten in de lucht, wild gemosh in ontblote bovenlijven en de eerste crowdsurfer van de avond.  
Les Boulonnais gaan helemaal uit hun dak op “Verk”, “Fucking Shoe”, “Digital Masturbation” en “Rather See You Dead”, hun cover van Legonaires Disease.
Ondanks de verre verplaatsing en de lokale hitte  is de set superstrak, dankzij Jah Nick Rötbeck, Rötsomer en Clint M.K. Rötwood.
In nauwelijks iets meer dan 20 minuten jaagt Röt Stewart er zijn hele set door zodat ze in de bisronde nog eens “Fucking Shoe” hernemen. Niks dan lof? Voor een Kortrijkse band die vaak in Frankrijk speelt, zou zanger Wölf toch beter een paar zinnetjes in het Frans instuderen.  Voor de rest staat er voor deze hardcoreband niets in de weg dat ze niet met een paar akkoorden kunnen wegblazen.

Afsluiter van de avond was Saddam, een band uit de Franse stad Cambrai die zichzelf omschrijft als powerviolence en daar soms nog doom aan toevoegt., maar ik onthou vooral power. In de lyrics en songtitels draait het bij Saddam nogal rond de oorlog in Irak: “Colin Powell”, “Saddam Dancing Club”, “In Christ We Crust”, Bagdad’s Butcher”, … Het was misschien de eerste band van de avond die nog wat voordeel zou gehaald hebben uit een betere PA en installatie, maar dat stond de beleving absoluut niet in de weg.
Ook Saddam speelde een strakke set en kreeg ruime respons van een uitermate enthousiast publiek in Boulogne-sur-Mer.

We waren in de eerste plaats gekomen om Röt Stewart te ontdekken, maar we leerden vooral dat ze in Boulogne veel enthousiaster concerten beleven dan in menige Vlaamse club.

Pics homepag @Cédric Trupin

Organisatie: Crazy Kids

Queen + Adam Lambert - Queen is in the house!

Geschreven door

Queen + Adam Lambert - Queen is in the house!
Véronique Govaert

De alles veroverende ‘Bohemian Rhapsody Tour’ raast door Europa en dat zullen we geweten hebben, komende uit Mediterrane oorden en onderweg naar Scandinavië staat er driewerf Hoera een pit stop in Antwerpen op het programma. Deze week kon al niet meer stuk voor muziekliefhebbers pur sang, maandagavond de Rolling Stones in bloedvorm, woensdag Sting op zijn best bij Gent Jazz en dan vanavond dit feestje ... En ook hier zullen we niet op onze honger blijven zitten, dat voel en merk je aan alles, dat zindert door de zaal, op het podium pronkt een gigantische kroon, de vlag wappert bovenaan het (Sport)paleis ... het kan niet anders of 'Queen is in the house' ..

The Show Must Go On ... zonder his royal highness Freddie (RIP 1991)... met als waardig opvolger een andere diva ... Adam Lambert, het zijn grote schoenen om te vullen, maar Queen Adam doet het met verve. Het is een flamboyante, kleurrijke persoonlijkheid die in het voorbije decennium zijn sporen heeft verdiend, hij vervangt niet, dat is onmogelijk, maar geeft zijn eigen interpretatie en invulling. Misschien wat over de top soms, maar who cares ... Zijn openheid wordt even vaak geapprecieerd als bekritiseerd, maar maak één concert mee en je bent betoverd door zijn bevlogenheid, charisma, performance en het zanggenot dat hij uitstraalt en dan hadden we het nog niet over zijn stemgeluid & dan vooral het zangbereik. De oneindige jukebox aan Queen hits rijgt hij aan mekaar als waren het kinderliedjes en daar is het hem om te doen toch, al de rest is bijzaak.
Daarnet nog in de rij op weg naar de ingang en eens binnen op zoek naar ons plekje kon je al merken dat ook hier een mengelmoes van fans is komen opdagen. Alle pluimage, leeftijd, man, vrouw, X, families, hipsters, niet meer zo hip, ... iedereen in het getouw voor alweer een brok geschiedenis. Brian May & Roger Taylor, inmiddels flinke zeventigers, kozen er dus niet voor om op hun lauweren te gaan rusten, wel integendeel, zij voeren het spektakel naar alle uithoeken van de wereldbol. Weliswaar geflankeerd door oude getrouwen van de band zijnde Spike Edney op keyboard, Neil Fairclough op bas en Tyler Warren op percussie ... Immers: The Show Must Go On

Op de tonen van “Innuendo” verdwijnt de gigantische kroon in de hoogte om plaats te maken voor een fenomenaal gedecoreerd podium, je waant je plots zowaar in de opera met rode fluwelen gordijnen, goud barokke omlijsting, overweldigend, je weet niet waar eerst gekeken. Een nokvol sportpaleis gaat helemaal uit zijn dak en dan zien we die o zo bekende inmiddels 'zilveren' krullenbol door de spotlights omcirkeld. Brian May knalt met zijn gitaar door de boxen en met “Now I'm here” wordt de rollercoaster op gang getrokken ... voor een wat twee en een half uur later zal blijken een wervelende show die zijn weerga niet kent. 
Roger Taylor heeft de drums onder controle en dan is het woord aan Adam Lambert, die betreedt het podium in stijl, met veel glitter & glamour, in een met goud en glittersteentjes geborduurde jas en met hoge zwarte tovenaarshoed, daar tovert hij gelukkig geen konijn uit ... Antwerp, Now I'm here ... I think I stay. En dat is maar goed ook, daar zijn we voor gekomen. We worden verwend met een resem hits, sommige worden helemaal uitgesponnen, andere dienen dan weer als intro of medley, op een haar na 30 songs komen deze avond voorbij.
Wie doet hun dit na ? De greatest hits-machine draait op volle toeren en wanneer Adam een applaus vraagt voor de twee aanwezige rocklegendes is het antwoord oorverdovend en zijn Brian & Roger zichtbaar geëmotioneerd. Of wij net als hem ook zo fan zijn van de irreplaceable Freddie Mercury, wel dat treft, ik ook, komen we van Adam te weten, laten we dan samen zijn liedjes zingen en dat doen we gewillig. 
Lambert flirt met muziekstijlen, soms lijkt het wel opera, Bryan & Roger tillen het geheel dan weer naar wat Queen is, een rockband, inderdaad. Het totaalplaatje is overweldigend en wordt door de fans euforisch onthaald en daar zit naast de muziek uiteraard ook de show en het spektakel voor een groot stuk tussen. Ric Lipson & Rob Sinclair respectievelijk verantwoordelijk voor het decor & de lichtshow verdienen hierbij echt wel een eervolle vermelding, wat die twee verwezenlijkt hebben, woorden komen tekort om het te beschrijven, je durft nauwelijks met je ogen te knipperen uit schrik iets te missen. Naast het decor op zich worden we overstelpt met bewegende videoschermen, hologram-achtige projecties, lasershows, animaties allerhande, beelden uit de oude doos op de tonen van “These are the days of our lives” en bij “A Kind of Magi”c komt er vuurwerk uit May’s gitaar ... en ook ééntje uit de micro van Adam ;-)
Naast al het feeërieke is er ook ruimte voor een ingetogener moment wanneer Brian May op het midden podium een akoestisch “Love Of My Life” brengt. De beeltenis van Freddie Mercury verschijnt voor het eerst op het scherm, hij zingt het laatste couplet vanuit de eeuwigheid met Brian mee. Kippenvelmoment wat kan tellen ... Waarna het aan Roger Taylor is om “These Are The Days Of Our Lives” in te zetten, begeleid door oude beelden van de hele band (inclusief de vroegere bassist John Deacon, waar zou die inmiddels uithangen trouwens ...)
De show is inmiddels al een flink stuk over de helft heen, met “Radio Gaga” en  vervolgens het meesterwerk “Bohemian Rhapsody” wordt er een eerste keer afscheid genomen, maar we willen meer en dat wordt ook luidkeels gescandeerd. En we worden beloond, daar heb je Freddie weer in beeld, hij zweept de zaal nog wat meer op met zijn ‘Ay-Oh ...  Ay-Oh’ om dan te verdwijnen met een een lachende 'fuck you' ..
Dit wordt vervolgd met hoe kan het ook anders  “We Will Rock You” en “We Are The Champions”... zowaar kampioenen zijn het zeker. Wat een streling voor oor, oog en andere zintuigen was me dat. Op de tonen van “Heroes”, van alweer een andere held, verlaten we de zaal ... anyway the wind blows.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2805-queen-15-07-2022.html
Organisatie: Next-Step

Paul Anka - His way

Geschreven door

Paul Anka - His way
Christine Stroobandt

Een ticket kost evenveel als een dagje Rock Werchter. Alleen is het publiek wat ouder op de show van singer songwriter Paul Anka, ‘Greatest Hits: His Way’. Organisatie Gracia Live zorgde ervoor dat de tournee in de VS ook even halt hield in het Kursaal in Oostende. Ikzelf zit als veertiger (eind, moet ik toegeven) wat tussen de twee in, maar ik wil deze krasse tachtiger toch eens horen zingen. Ik herinner me nog levendig dat mijn moeder vroeger altijd liedjes van Paul Anka mee zong tijdens het strijken. Put your head on my shoulder! Daarom neem ik haar graag mee naar het optreden, als ervaringsdeskundige. Verrassing: ik ben na afloop nog lyrischer dan mijn moeder over het optreden. Het wordt geen avond met alleen afgedraaide, oude hits, maar een les in muziekgeschiedenis met heel veel schwung, variatie en verrassende moderniteit.

Wat een entree maakt de man! Niet op het podium, maar al zingend in de zaal, tussen een zee van witte golvende haarbossen. Met “Diana” heeft hij onmiddellijk het publiek mee en wie dacht dat de dames en heren mooi op hun plaats zouden blijven zitten, heeft het mis. Heel wat grijze groupies hollen naar voren om toch een selfie, handje of kus van de man te krijgen. Met “You are my destiny” bewijst Anka trouwens dat hij nog moeiteloos de hoge noten aankan. Zijn hese stem heeft nog weinig aan charme ingeboet. Net als de man zelf trouwens, strak in driedeling pak met rode pochet.
Naast Anka is ook zijn achtkoppige band impressionant. De saxofonist blijkt ook een begenadigd dwarsfluitspeler tijdens “Strangers in the night” en zelfs trompettist bij een nummer dat ik nu nog niet wil verklappen. De gitarist tovert enkele spectaculaire gitaarriffs tevoorschijn tijdens “Tonight My Love, Tonight” en de violiste, drummer en percussionist zijn gewoon buitenaards. Ik had op voorhand bedacht dat er af en toe wat instrumentale gedeeltes in de show zouden zitten om de hoogbejaarde zanger wat rust te gunnen, maar wie had gedacht dat die stukken zo goed zouden zijn. Bovendien kan Anka er zelf ook wat van, op piano en akoestische gitaar.
Anka is een geboren verhalenverteller. Soms in zijn liedjes, zoals “Adam and Eve”, maar ook in de tussenstukken. Hij vertelt vrolijk over zijn meer dan zestigjarige carrière en over zijn vriendschappen met Elvis Presley, Buddy Holly, Frank Sinatra en nog zoveel anderen. Een van zijn eerste optredens na zijn start in geboorteland Canada was trouwens in de Ancienne Belgique in Brussel! Ook modernere artiesten zoals Michael Bublé en Céline Dion passeren de revue. Soms lijkt het wat humble bragging, maar so what: als ik Anka was, zou het zelfs zo humble niet zijn.

Here we are now, entertain us - Die vriendschappen met andere artiesten resulteren erin dat er ook veel liedjes aan bod komen die hij geschreven heeft voor andere artiesten. Het bekendste is ongetwijfeld “My way”. Paul Anka zingt het nummer met veel bravoure en een technisch hoogstandje is toch dat het precies een duet wordt met de overleden zanger Frank Sinatra. Anka zingt en zijn band speelt en dan hoor je ook Sinatra’s stem door de boxen en zie je hem zingen op een scherm.
Datzelfde gebeurt met Buddy Holly en het lied ‘It doesn’t matter anymore’. Een mooi countrysong, trouwens, waarbij Anka ook nog eens zijn atletisme en lenigheid bewijst met een soort van lang aangehouden squat-pose. En dat niet geforceerd, zoals de pasjes van de nochtans een jaar jongere Joe Biden.
Enfin, die door Anka geschreven songs had ik zeker verwacht, samen met zijn eigen klassiekers zoals “Just a lonely boy”, “A steel guitar and a glass of wine” en natuurlijk “Put your head on my shoulder”. Wat ik niet verwachtte, waren enkele mooie mixen met andere bekende liedjes en ook twee zeer geslaagde covers, een jazzy versie van “Smells like teen spirit” van Nirvana en “Purple Rain” van Prince. Voor covers ben ik altijd extra streng, maar hier kan ik echt van genieten, zeker mede dankzij alweer de schitterende muzikanten, waarbij de saxofonist en zelfs de synthesizerspeler plots ook een trompet tevoorschijn toveren.
Het ritme blijft in de gevarieerde show zitten, met een vlugge opeenvolging van nummers, soms zelfs wat medley-achtig. Uiteraard komt de jazz bovendrijven, maar ook country, Spaanse en etnische invloeden (misschien door de Syrisch-Libanese achtergrond van zijn ouders) schemeren door.
Dat rustigere ballads de swingers aflossen, geeft aan iedereen de kans op even op adem te komen en aan de naar voren gelopen dames de mogelijkheid om al struikelend in het donker hun plaatsen weer in te nemen. Op het einde vliegt iedereen weer van zijn stoel met kleppers als “New York” en nogmaals “Diana”.

Jagger - Het is toch wel opmerkelijk wat een succes een aantal knarren nog steeds hebben. Sting is 70, Bruce Springsteen 72 en Mick Jagger 78 jaar. Deze jagger mag er gerust ook bij geplaatst worden. Hij teert niet alleen op eerder succes, maar is nog volop bezig met nieuwe projecten. Zestig jaar geleden kostte een ticketje voor Paul Anka 1.5 dollar, vertelt hij. Van Rock Werchter was toen nog geen sprake. We begrijpen dat het nu bijna het honderdvoudige is. Gelukkig verdient Anka ook meer dan de drie dollar per week van vroeger. Met een kwinkslag geeft Anka aan dat hij geen job heeft, maar een passie. Die kwinkslagen en spitsvondigheden en interacties met het publiek komen overigens het hele optreden voor, zodat het zeker geen afgelikt en gekauwd geheel wordt.

Mijn moeder had – net zoals waarschijnlijk de meeste oudere fans – misschien nog iets meer eigen liederen gehoord dan de covers. Zo werden bijvoorbeeld “Cinderella”, “It’s time to cry” en “Oh Carol (van Neil Sedaka)” niet gespeeld. Dat laatste lied hoorden we gelukkig wel op voorhand schallen door de geluidsinstallatie in het toilet, waar trouwens ook al duchtig werd meegezongen. Ook de tierelantijntjes van het orkest hoefden voor haar misschien niet zo lang te duren en deden de puurdere dramatiek van de liedjes soms wat minder eer aan. Een verdienstelijke 8/10 was het verdict van mijn moeder, maar ik durf dus zelf voor een 10/10 te gaan! Als jij de volgende keer aan het strijken bent, zet dan ook zeker Paul Anka eens op.

Pics - Kursaal Oostende | Facebook

Organisatie: Gracia Live ism Kursaal, Oostende

The Rolling Stones - Wat is dat toch met die Stones?!

Geschreven door

The Rolling Stones - Wat is dat toch met die Stones?!
Lode Vanassche en Sam De Rijcke

Ergens in de jaren tachtig ging ik voor de eerste keer de laatste keer naar de Stones. Het was toen heel hip te verwachten dat Keef al dan niet zou wachten tot na het optreden om zijn pijp aan Maarten te geven. Je moest er dus bij zijn om die legendes nog eens levend aan het werk te zien.
Een kleine veertig jaar later staan ze in het koning Boudewijnstadion. Ik ga voor de zestiende keer de laatste keer naar de Stones. Wat is dat toch met die Stones?
Ik ben een verdoemde en verdomde Rolling Stones fan. Naast mijn eeuwige liefde Lou Reed, die al een decennium of zo naar de eeuwige knorpotvelden is gestuurd, beheerst dat stelletje Peter Pans al heel mijn leven. Blij als een kind moest en zou iedereen het willens nillens vernemen dat ik een ticketje had. En toch: eigenlijk trekken deze heren op geen kloten.
Ik heb nooit dat arrogante smoelwerk van Mick Jagger kunnen uitstaan. Naast het feit dat ik hem niet eens een goede zanger vind, moet ik ook niets weten van zijn verwijfd jetsetgedoe en zijn geflirt met de nieuwe adel. Hij is toch alles geworden waar hij vroeger tegen was?
Keith en Ronny kunnen er best mee door. Ze blijven oerrockers van de eerste generatie en blijven dat jongensachtige, die kwajongensstreken in zich hebben. Neen, ik wil het nu niet even hebben over een of ander palmboomavontuurje , of het leegsnuiven van vaders urne. Neen, sla er maar even “Shine a light” op na, geregisseerd door de al even eeuwige puber Scorcese. Toen Clinton perse de Stones wou spreken, was his coolness Charlie in zijn wiek geschoten omdat hij wou spelen en  deed Mick zo plechtstatig als hij maar kon.  Ronny bejegende Bill als was het dat ze al sedert de kleuterschool beste maatjes waren, terwijl Keith met glinsters in zijn ogen hem vertelde hoe ‘bushed’ hij wel was.
De tweede koelste aller Stones was onze strak in het pak gehesen Charlie. Als een ware gepensioneerde leraar geschiedenis wandelde hij gezapig heel zijn leven met de typische Britse flegmatiek en beleefdheid door het leven. Hij beschouwde de Stones nog altijd als zijn hobbygroepje en zag hij Jagger steeds als zijn zanger. Kortom: zonder Charlie geen Stones. Zei Keith toch. Dus wat een juk op de schouder van Steve Jordan om onze Charlie te moeten vervangen. Noteer nu al dat hij dit met verve doet. Hoewel hij Charlie niet kan doen vergeten (mission impossible).  Hoewel, hij speelt even swingend en strak, zoals we hem kenden van Expensive Vinos.
De opperstone is zonder twijfel Zijne Riffheid Keith. Al een slordige zestig jaar moet Keef flaneren tussen zijn opgelegde en tevens zelf gecreëerde imago van de belichaming van rock ’n roll  en wat hij werkelijk is: Een pure Family man die voor zijn geliefden door het vuur gaat. En Hij Met De Stempel Van Onsterfelijkheid houdt het ook nog eens netjes vol. Hoe vreemd het ook voor de lezer mag klinken, naast muziek heeft die gast ook iets met familiewaarden. Kunnen we even niet direct zeggen van zijn beste vriend en breedsmoelkikker Mick. Kortom, zonder Keith geen Stones. 

Waarom dan die onvoorwaardelijke liefde voor dat groepje? Pure Gestalt, mensen. De Stones zijn meer dan de som der onderdelen. De Stones , behalve Mick dan, vertegenwoordigen nog altijd een zekere levensstijl. Ze doen ons even vergeten dat we zelf ook oud worden. En we weten allemaal dat ze al jaren op routine spelen en dat het meest recente werk niet meteen wereldverbeterend is. En we weten allemaal  dat Jagger een inhalige zakenman is. En weten allemaal wat ze weer gaan spelen. Een jaartje Coronapauze doet er niet eens toe. En we weten allemaal dat het weer een aanslag op onze portemonnee is. Maar ze zijn godverdomme goed en wat ze doen en bezorgen ons nog steeds kippenvel. Bedankt, lieve Stones, voor het ondersteunen van mijn illusie van eeuwig jong te kunnen blijven.

En dan nu de muziek. Na de klassieke ode aan Watts begint het kippenvel stante pede wanneer Keith zijn eerste akkoord van “Street Fighting Man’ aanslaat. Wie daar onbewogen bij blijft heeft waarschijnlijk Poetin als achternaam. Het geluid en belichting is van top kwaliteit en de heren staan verdomd scherp. Ook met “319th Nervous Breakdown” kiezen ze voor het oudere werk. Wel een net iets te gladde versie. De heel sterke blazersectie op “Tumbling Dice” doet even Bob Keys vergeten. Jagger en co gaan her en der de loftrompet over Brussel blazen. Hij is en blijft en menner zonder weerga.
Toch kan ik me niet ontdoen dat ondanks alle furie het concert pas echt los komt na een magistrale “Midnight Rambler”. Me dunkt heeft dat te maken met wat slordigheden van Ron in het eerste dik uur. Even kwam de gedachte ‘Stonesonwaardig’ in me op. Maar dan zie je ook Keith gelukkig als een klein kind die net een snoepje heeft gekregen geprangd tussen Jones en Jordan genieten van zijn gitaarspel.
We worden getrakteerd op een apotheose van jewelste met de voorspelbare “Out of Time” (dat zijn ze dus nog steeds niet), “Paint it Black”, “You can’t always get what you want”, “Honket Tonk”, het immer funky “Miss You” (Chapeau Daryl).
“Sympathy” en “Satisfaction” zijn de mokers waarmee we naar huis gestuurd worden. Zou het nu echt de laatste keer geweest zijn?

Met dank aan Peter, Hilde en Lode

Review Sam De Rijcke
The Rolling Stones - Stones onwaardig …
Er zijn 2 soorten Rolling Stones fans.
Ten eerste heb je diegene die de Stones onvoorwaardelijk en blindelings volgen in alles wat ze doen en laten. Zij vinden alles wat The Stones uitvreten sowieso uitermate fantastisch. Als Jagger een scheet laat met een windkracht van 7 beaufort en een geluidsvolume van 100 decibel, dan vinden zij dat zo geweldig dat ze er tranen van in de ogen krijgen.
Het waren dit soort fans die in de namiddag stonden te waken aan het Brussels hotel waar The Stones verbleven om toch maar een glimp op te vangen van hun idolen. Iets wat we nog normaal zouden vinden bij overenthousiaste tienermeisjes die postvatten aan de verblijfplaats van pakweg Ed Sheeran, maar voor oudere Stones fans is dit wel toch een beetje gênant.
Daarnaast heb je de kritische fans die toch nog steeds op zoek zijn naar een stukje meerwaarde in de muziek van hun favoriete band en niet onmiddellijk tevreden zijn met een groep die op automatische piloot zijn grootste successen eeuwig blijft herkauwen.

Voor categorie 1 was dit een fenomenaal concert. Geen gebrek aan fun, entertainment, hits en show.
Voor categorie 2 was dit een bedenkelijk optreden.
For the record : categorie 1 was wel in de meerderheid vanavond.
Ik ben echter een fan van categorie 2 en ik voelde me in de zak gezet. Ik zocht meerwaarde, ik vond er geen. Ik hoopte op 100% rock’n’roll, maar kreeg 50 % rock en helemaal geen roll. Ik hoopte op een flinke streep blues zoals op ‘Blue and Lonesome’, die onverhoopt laatste fantastische studio plaat, maar ik bleef op mijn honger zitten. Ik miste grinta. En vooral, ik miste Charlie.
Het zou een beetje flauw en goedkoop zijn mocht ik hier neerpennen dat de Stones oud worden, leeftijd kan je immers niet tegenhouden. En dat was ook niet zozeer het euvel. Mick Jagger was immers nog steeds de vitaliteit zelve en ook Wood en Richards bleken nog kiplekker in hun vel te zitten. Ik zal maar al tevreden zijn als ik op mijn tachtigste nog zo fris voor de dag zal komen.
Het lag hem eerder aan de ongeïnspireerde en fletse manier waarop de heren door het eerste deel van hun set fietsten. Aanvankelijk konden ze nog een excuus inroepen, de eerste 3 songs werden immers genekt door een slecht geluid in dat kille Koning Boudewijnstadion (ook al hing hier een aangenaam zomertemperatuurtje, toch voelde het ‘koud’ aan, dit is nu ook niet bepaald het meest sexy stadion). The Stones bleken toch vooral zelf aan de basis te liggen van het debacle door belabberde versies te spelen van nochtans geweldige songs als “Bitch”, “Street Fighting Man”, “Beast Of Burden” en “You Can’t Allways Get What You Want”. Mick Jagger focuste meer op klappende handjes, zwaaiende armpjes en ingestudeerde grapjes dan op zijn songs. Entertainment leek vanavond belangrijker dan rock’n’roll. Het gros van het publiek was er content mee, ik niet.
Als absolute dieptepunt onthoud ik het muffe “Living In A Ghost Town”, een overbodige song uit het latere oeuvre. En waarom moest een basgitaarsolo een nochtans funky “Miss You” compleet komen verneuken ?
Het volledige eerste uur pruttelde en wankelde de machine, het rolde niet en het rockte niet, wat was er in hemelsnaam aan de hand met The Stones ?
Pas vanaf “Midnight Rambler” kwam het heilige Stones-vuur toch voorzichtig naar boven, energiek rockend en rollend en met één voet in de blues, hoewel deze uitvoering geenszins kon tippen aan de uitmuntende versie die ze jaren geleden in Werchter speelden met Mick Taylor als special guest. Maar “Midnight Rambler” was al de dertiende track in de set, dus het kalf was al meer dan half verdronken. Volgden nog een superieur “Paint It Black”, een venijnig “Start Me Up”, een ijzersterk “Gimme Shelter” (met heerlijke vocals van de backgroundzangeres), een onsterfelijk “Sympathy For The Devil” en een obligaat maar lekker voortrollend “Satisfaction” als kers op de taart, alleen jammer dat die taart tegen dan een ingezakte pudding was.
Die felle eindspurt mocht echter niet baten, dit was absoluut te weinig voor een band van dit kaliber, en zeker aan zo een woekerprijzen.
Stones onwaardig. (6/10)

Organisatie: Greenhouse Talent

Front 242 - Front 242, na veertig jaar!, brengt nog steeds het EBM feestje bij uitstek

Geschreven door

Front 242 - Front 242, na veertig jaar!, brengt nog steeds het EBM feestje bij uitstek

Front242 (*****) kwam zijn veertigste verjaardag vieren, met een vertraging van een jaar door de corona pandemie, in een bomvolle AB, twee avonden lang. En na al die jaren zijn zij de vaandeldragers voor het EBM feestje bij uitstek! Live een set neerpoten, alsof het de eerste keer is , doe het hen maar na … Jean-Luc De Meyer is blijkbaar helemaal hersteld, en de band had er zin.

Vanaf die eerste tune en beat “First in/First Out” werd de lat hoog gelegd. De ontlading bij het publiek was enorm, vanaf het begin van de show was men laaiend enthousiast. Front voelde de vibe, knalde met strakke sounds’n’beats en kon wild tekeer gaan. De herkenning was het grootst op “'Headhunter” en “Quite unusual”, die door iedereen werd meegebruld. Ook “Comando Mix”, “Tragedy for you”, “Moldavia” en “Body to Body”, waren sterkhouders.
Front 242 is een totaalbeleven , het geluid en de lichteffects; het zorgt na veertig jaar nog steeds voor dat ultieme EBM feestje. Tof en overtuigend is dat ze een mix brengen van gekend en minder gekend materiaal. De energie, de opwinding, de levendigheid blijft ‘iets ongewoons’, leuk, met een dansende ‘pogo’ menigte, als in de old days .

First In/First Out //Take One //Don't Crash // Funkahdafi //Generator //Quite Unusual //Soul Manager //Commando Mix //Red Team //Deeply Asleep //Operating Tracks //WYHIWYG / U-Men //Fix It // Headhunter //Tragedy >For You< //  Moldavia ///Encore///Until Death (Us Do Part) // Body to Body // Welcome to Paradise

Vóór het Front-vuurwerk mocht levende legende Wolfgang Flür (****) het publiek alvast opwarmen. bekend van zijn langjarige lidmaatschap van de Duitse elektronische pioniers Krafwerk , van 1973 to 1987, waar hij o.m. elektronische percussie speelde. Een verhaal dat voor hem niet zo goed is verlopen, blijkt … Los daarvan heeft hij ook als solo artiest diverse  samenwerkingen aangegaan en voldoende zijn stempel gedrukt op de elektronische muziek. Binnen de DJ set kun je niet omheen Kraftwerk, maar EBM sijpelt hoedanook door. De stevige beats, met een heel beweeglijke Flür aan de decs, surplus de beelden op het scherm, zorgen voor een visuele totaalbeleving die inwerkt op de dansspieren. Een fijne warming-up!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe

https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2765-front-242-08-07-2022.html


Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Pagina 1 van 278