Botanique, Brussel - concertenreeks

Botanique, Brussel - concertenreeks 2024 Girl ultra, maandag 27 mei 2024, Rotonde, 20h (uitgesteld) Crumb, Zzzahara, dinsdag 28 mei 2024, Orangerie, 20h Faux real, dinsdag 28 mei 2024, Witloof Bar, 20h Babe rainbow, woensdag 29 mei 2024, Rotonde, 20h Food…

logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

billy_talent_ab...
Jane's Addictio...
Festivalreviews

Cactusfestival 2024 – van 12 t-m 14 juli 2024 - Sfeer, gezelligheid en … goede muziek, aangename sets!

Cactusfestival 2024 – van 12 t-m 14 juli 2024 - Sfeer, gezelligheid en … goede muziek, aangename sets!
Cactusfestival 2024
Minnewaterpark
Brugge
2024-07-12 t-m 2024-07-14
Talitha Delaere, Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere

Het feeërieke Minnewaterpark in Brugge is waar we traditiegetrouw vertoeven in juli, dit keer voor een volledig uitverkochte 41e editie van Cactusfestival met 30000 bezoekers. De tickets gingen razendsnel de deur uit, geen kaartjes voor de twijfelaars deze keer. En met zo’n line up lijkt ons dat volledig terecht.

vrijdag 12 juli 2024
Het heilige podium als eerste betreden, die eer ging naar Kids With Buns. We kennen de meiden vooral van hun deelname aan Humo’s Rock Rally en hun overwinning in De Nieuwe Lichting 2021. Hun single ‘Bad Grades’ domineerde ook een hele tijd de playlist van Studio Brussel en haalde nummer één in de Afrekening. Een uitverkochte AB met hun eerste album out of place was een logisch en terecht vervolg. Marie (met bun) en Amber (zonder bun) zijn met hun indiepop niet meer weg te denken van de podia deze zomer. Het duo bracht zelfs het eerste streepje zon mee na een dag vol regendouches. De ietwat hakkelende bindteksten tussen de nummers door was volgens ons alleen maar het bewijs dat ze erg onder de indruk waren van het West-Vlaamse publiek. En wanneer ze hun vrolijke deuntje ‘Bathroom Floor’ inzetten, gingen ook de hemelsluizen opnieuw open en vielen de eerste druppels uit de lucht. Het had niet beter kunnen passen bij de trieste tekst die verborgen zit achter het dansbaar deuntje.

Na het meidenduo was het aan de broertjes Coorevits van Compact Disk Dummies. Lennert werd net papa maar van de slapeloze nachten was niets merkbaar, met bakken energie en heel veel goesting bestegen ze het podium in Brugge. Het was voor de West-Vlamingen dan ook bijna een thuismatch. ‘There’s No Sex Without You’ deed het kwik meteen 5 graden stijgen, de bijhorende danspasjes deden er nog een paar graden bij. De regenbui tijdens ‘Cry For Me’ deed ons weer wat afkoelen, waarbij Lennert meteen verkondigde “geweldig dat jullie al een beetje nat zijn”. De combi van dansbare tunes, een portie ADHD en een publiek met goesting leverde een geweldig optreden op met veel interactie. Tijdens ‘Holy Love’ zwierde de frontman al rond een paal van de PA stand en ‘I Remember’ onderwierp de planché op het middenplein aan een eerste stevigheidstest. De broers organiseerden de eerste sit down en eerste crowdsurf tijdens hun uur durende performance. Afsluiten deden we met nog een extra West-Vlaming op het podium. Brihang bracht samen met de broertjes hun ‘I Remember/Steentje’ mashup.
Klein puntje van kritiek, de zang van Lennert was niet altijd loepzuiver, maar wegens het overmatig enthousiasme willen we dit gerust door de vingers zien. Eén ding was zeker, ondanks de matige weersvoorspellingen hadden we het intussen lekker warm.

Daarna volgden de enige Noorderburen die op vrijdag het podium mochten betreden. Opnieuw uitgenodigd na het overweldigende succes van twee jaar geleden lagen de verwachtingen meteen hoog voor Willie Wartaal en zijn kompanen van De Jeugd Van Tegenwoordig. En zo gaat dat met hoge verwachtingen, deze kunnen niet altijd ingelost worden. De jeugd had er weinig zin in, zelfs met hitjes als ‘Tante Lien’ en ‘Manon’ kwam de set niet op gang. Bij ‘Watskeburt?!’ hoopten we dat de boel toch even ging loskomen, maar door een (te) lange uitloper van het nummer was de energie weer snel verdwenen. We kregen een flauwe moshpit, flauwe zang en een algeheel pover optreden. We misten energie en ‘Get Spanish’ op de setlist.  Bij ‘Sterrenstof’ hoopten we dat de jongens van Bazart de boel nog wat mee gingen komen opvrolijken, maar ook deze poging was tevergeefs. Misschien focussen de Nederlanders bij hun volgende passage best iets meer op hun prestatie op het podium in plaats van op hun drankvoorraad achter de DJ booth.

Gelukkig waren we snel over de povere show heen wanneer de volgende West-Vlaming het podium betrad. Een week eerder stond Brihang voor het eerst op de mainstage van Rock Werchter met een knappe show die uitsluitend positieve kritieken ontving. De eer was dus voor ons dat de Knokkenaar met zijn stelling ook het podium in Brugge wilde bestijgen. Openen deed Boudy Verleye met ‘Accepteren’, waarin de heel schattige vraag kwam van zijn oudste kindje ‘Hallo Cactusfestival, gaat alles goed?’, we smolten meteen. Met ‘Alles Loopt Anders’ werd al ons oud liefdesverdriet weer opengehaald en daarna mochten we ook nog samen een ‘Berg’ opklimmen in het Minnewaterpark.
Brihang nam ons mee, naar een ‘Telefoontje’ met slecht nieuws op vakantie, naar de ‘Rommel’ in zijn huis en hoofd, naar de ‘Kleine Dagen’ die zo belangrijk zijn. En wij volgden gedwee mee met zijn zeemzoete stem en de zware beats. Zelfs bij de bindteksten over de gewone esdoorn hingen we aan Verleye zijn lippen. Meezinger ‘Steentje’ en de gezamenlijke aiaiai waren hoorbaar tot ver buiten de provinciegrenzen. Eindigen deden we met ‘Cut op de set’, al wilden we dat deze set nooit tot een einde kwam.

De eerste concertdag werd afgesloten met headliner Bazart. Het trio koos voor een eerder rustige festivalzomer, voor Cactusfestival maakten ze met plezier een uitzondering. Het festival heeft een speciaal plekje in hun hart, ze waren een tiental jaar geleden namelijk zelf nog gewoon bezoeker in het Minnewaterpark. Frontman Mathieu Terryn noemde het zelfs het beste festival van België. We spreken hem niet tegen, we zouden niet durven.
Het begon allemaal met ‘Goud’ maar ondertussen zijn er al heel wat kleppers te vinden in het oeuvre van de best geklede Nederlandstalige band. Samenwerkingen met Pommelien Thijs, Eefje de Visser en Guusje passeerden allemaal op vrijdagavond, hits die de jongens ook aardig solo stand lieten houden. We misten soms wat verbinding tussen de verschillende songs, maar met een setlist vol hits kunnen we dat Terryn en co makkelijk vergeven. Het laatste beetje energie werd ingezet om te dansen op ‘Grip (Omarm Me)’ en monsterhit ‘Goud’.
Afsluiten deden de kameraden met ‘Denk Maar Niet Aan Morgen’. We nemen het advies alvast ter harte als we richting de bar gaan voor het laatste biertje van deze eerste succesvolle festivaldag.

zaterdag 13 juli 2024
De tweede festivaldag werd opgestart door de meiden van Bluai, die de donkere regenwolken en de katers hielpen verjagen. Ondanks hun vroege programmatie, kwam er veel volk vroeg afgezakt om de groep aan het werk te zien. Na het winnen van zowel Humo’s Rock Rally als de Nieuwe Lichting lagen de verwachtingen zeer hoog, al kan hun prestatie van vorige week op Rock Werchter er ook voor iets tussen zitten. Daar mochten de dames ook de mainstage openen op zondag. Wie veel verhalen en bindteksten verwachtte kwam tevergeefs, wie prachtige meerstemmige songs wou kreeg waar voor z’n geld. Hun nummer ‘Dime Store’ omschreven ze zelf als hun eerste holy shit momentje als het op de radio werd gespeeld. We denken dat er nog vele soortgelijke momenten zullen volgen na hun bedwelmende prestatie op Cactusfestival. Hoogtepunten waren ‘My Kinda Woman’ waarbij er collectief werd meegeklapt. Al verkondigden ze zelf al blij te zijn als ze niet op hun gezicht waren gegaan. Eindigen deden we met ‘In Over My Head’, drie blondjes, drie gitaren, drie engelenstemmen. De lat werd gelegd. 

Je spreekt het uit als [ɐ͂w̃] maar ÃO bracht enkel kreten van verlossing. De Portugees/Engelse band uit eigen land met Brenda Corijn aan de microfoon betoverde ons vanaf noot één. Zwoele deuntjes, mooie gitaarlijnen en een indrukwekkende percussie op alles wat drumbaar is, we gaan ons niet excuseren voor ons heupgezwaai. Op het prachtige ‘More’ deden zelfs de stijfste heupen een poging om mee te bewegen. Corijn heeft Mozambikaans-Portugese roots die duidelijk de sound van de band beïnvloeden, haar hoge noten gecombineerd met enkele zwaardere beats zorgden voor een prachtige mix. Het kippenvelmomentje mag ook aan de frontvrouw worden toegeschreven. Na het optreden ging ze richting Portugal voor de huwelijksverjaardag van haar ouders. Of we even wilden meewerken aan het filmpje? Uiteraard! En plots scandeert een volledig publiek ‘Parabéns’, een mooier cadeau dan deze felicitaties kan een dochter voor haar ouders niet wensen. Volledig onder de indruk werden we achtergelaten, de ene met losgemaakte heupen, de ander met toch een beetje [ɐ͂w̃].  

Omwille van ziekte van één van de groepsleden moest Beak> zaterdag last minute afhaken voor het festival. Ze werden vervangen door The Murder Capital. We kunnen ons inbeelden dat hun Belgische fanbase treurde, gezien alle tickets voor zaterdag al weken de deur uit waren. De postpunkers werden muzikaal beïnvloed door Idles en Shame, die laatste mochten we vorig jaar nog leren kennen op Cactusfestival. De Ieren verzorgden recent het voorprogramma van Pearl Jam en stonden vorig jaar nog op Coachella en Glastonbury. Zanger James McGovern had zich voor de gelegenheid een zebrakapsel aangemeten. Om het met de woorden van het meisje naast me te zeggen, "die wil ik liever niet tegenkomen in een donker steegje". De jongens staan met de nodige arrogantie op het podium, maar brachten een brave strakke set, toch iets minder punk dan we hadden verwacht, evenals die tamboerijn. Dat de frontzanger naast zijn sterallures ook een prachtige stem heeft werd bewezen tijdens ‘Gigi’s Recovery’. De set afsluiten deden we met ‘Don't Cling To Life’ dat letterlijk eindigde met een mic drop.

Uitblazen na de moshpits mocht met Whispering Sons. Opnieuw een band die, je raadt het nooit, gelanceerd werd na een overwinning in Humo’s Rock Rally. De Limburgers staan gekend voor hun stevige live reputatie. Openen deden ze met ‘Balm (After Violence)’ en ‘Standstill’, twee nummers van hun recent verschenen plaat The Great Calm. De nieuwste plaat bepaalde een groot deel van de setlist, waarbij ‘Walking, Flying’ en ‘The Talker’ de uitblinkers waren. Bij ‘Cold City’ kon je een speld horen vallen, Fenne Kuppens liet het publiek uit haar hand eten, we konden geen weerstand bieden en konden enkel meegaan in deze fluisterende betovering. Wat een stem én wat een outfit. We kunnen bijna niet geloven dat dit Belgisch is.  

Het Zesde Metaal speelde bijna een thuismatch in Brugge, de West-Vlamingen waren vanaf minuut één in hun nopjes. De immer charmante Wannes Capelle was tevreden met z’n publiek, ‘amai, we zijn nog maar begonnen’, het gelijknamige nummer was meteen gepast. Dat Wantje de grootste fan is van Willem Vermandere is geen geheim, er durft dan ook wel eens een cover in de setlist sluipen. Deze keer was dit ‘Bange Blankeman’, gevolgd door het prachtige ‘Ploegsteert’. Een ‘Dag Zonder Schoenen’ resulteerde in vuile sokken, gezien traditiegetrouw een hoop schoenen in de lucht werden gestopt. Gelukkig blies de wind de geurtjes de andere richting uit. ‘Na De Wuppe’ was het mooie meezingmomentje waar we allemaal op hoopten, terwijl de zon achter de bomen verdween.  Nog een laatste keer kippenvel wanneer ‘Boze Wolven’ van Gorki werd gecoverd in een sample van ‘Where Is My Mind’ van Pixies. Een eerbetoon aan Tom Pintens, die vorig jaar de strijd tegen kanker verloor. Hij zou ongetwijfeld trots zijn geweest op deze passage van zijn poulains. 

Wannes Capelle grapte, “in 2020 stonden we nog na Patti Smith geprogrammeerd, maar die is intussen beroemd geworden”. De 77-jarige legende was natuurlijk de ware reden dat velen op zaterdag kwamen afgezakt naar het Minnewaterpark. Na vorig jaar zijn we toch wat twijfelachtig bij levende legendes, toen Kim Gordon beter was thuisgebleven. Patti kwam op in jeans, sneakers en een oversized shirt, zwaaide ons als een lief omaatje tegemoet en zette ‘Summer Cannibals’ in. Het begin van een mooi stukje muziekgeschiedenis. Daarna volgde ‘Ghost Dance’. Na een ode aan de gewone esdoorn van Brihang gisteren, vond Patti (mogen we al Patti zeggen?) de bomen ook een heel interessant deel van het publiek, ‘I think they are having a good time’ vermeldde ze. Wij ook, Patti, wij ook.
Er passeerden een resem eerbetonen, eentje aan Bob Dylan, eentje aan Johnny Cash en eentje aan de broertjes Van Eyck, ook Brugge bracht inspiratie. Smith coverde het wondermooie ‘Summertime Sadness’ van Lana Del Rey voor haar man Fred, met zoonlief op de gitaar. ‘Because The Night’ kon natuurlijk niet ontbreken in de setlist, volgens mij kregen zelfs de bomen kippenvel van dit nummer. Eindigen deden we met ‘About A Boy’ en een eerbetoon aan Kurt Cobain met ‘Smells Like Teen Spirit’ gebracht als een soort mars. Iedereen marcheerde gewillig mee. Eerlijk is eerlijk, enkel legendes mogen andere legendes coveren.  Wij schreeuwden nog de longen uit ons lijf met ‘People Have The Power’ en dan verdween ze, met evenveel gezwaai als ze was gekomen. De legende met het lange grijze haar liet ons verdwaasd en voldaan achter. Zoals Kirsten Lemaire het vooraf aankondigde, “er is altijd een voor en er is altijd een na”, deze performance zal niemand ooit vergeten.  

Maarten Devoldere deed het waarschijnlijk in zijn broek om na Patti Smith met z’n solo project Warhaus op het podium te verschijnen. Het was een beetje merkbaar, want de set kwam maar traag op gang, opener ‘Control’ gevolgd door ‘Desire’ had maar weinig effect. Vanaf ‘Popcorn’ kwam er eindelijk wat tempo in en ‘Machinery’ gebracht onder begeleiding van een draaiorgel klopte het laatste stof van de performance. Vanaf ‘Best I Ever Had’ waren we vertrokken op een drafje met een climax op ‘Love’s a Stranger’ dat perfect een Balthazar nummer had kunnen zijn. Maarten haalde zijn beste moves en schoonste huppeltjes boven, de muzikanten (waaronder de zeer getalenteerde Jasper Maekelberg) gaven intussen van jetje op alle blaasinstrumenten die ze konden vinden. Een trotse mama en papa in het publiek wanneer Devoldere bij ‘Open Window’ zijn kopstem nog een laatste keer bovenhaalde.
Warhaus was als een diesel gestart maar op de hoogste versnelling geëindigd.  

Deze succesvolle en zeer gevarieerde festivaldag afsluiten deden we met Brittany Howard, je weet wel, die van Alabama Shakes die het nu zonder de Shakes doet. Solo brengt Howard een mix tussen soul, R&B en jazz. Met maar liefst 8 muzikanten op het podium weten we niet altijd waar eerst gekeken. Helaas valt ons oog maar zelden op Howard zelf, het intussen uitgedunde publiek kon ook moeilijk de aandacht bewaren. We bleven hopen tot het einde dat Brugge uit zijn voegen ging barsten, want twijfel niet, Howard heeft een klok van een stem. Maar we bleven toch wat op onze honger zitten, een gemiddelde performance die toch wat power miste. Al lieten we het niet aan ons hart komen, morgen is een nieuwe festivaldag.   

zondag 14 juli 2024
Oef! De bottines mochten uit. De afsluitende dag van het Cactusfestival was in een mum uitverkocht toen bekend werd dat ‘The War on Drugs’ zou komen. Maar naast de Amerikaanse indierockband kwam ook de zon even gedag zeggen. De mix zorgde voor een gezapige zondagse sfeer met een apotheose van formaat.  

Toch werden de Bruggelingen rond de noen al even brutaal door elkaar geschud. Het razende Demob Happy schonk de vroege vogels een ferme show en liet het gebrek aan toeschouwers niet aan hun hart komen. De drie cheeky geordies houden van riffs die blinken in hun vel en een beetje glamour rock’n roll. ‘Sweet and Sour America’ werd met een vettige knipoog opgedragen aan Donald Trump en klonk ruig melodieus. ‘Autoportrait’ had dan weer een heel coole intro, uiteraard begeleid met tonnen swag van de frontman, Matthew Marcantonio. De band gaat gepaard met een sausje seventies en er worden ook invloeden van Sgt. Pepper van The Beatles toegeschreven. Dat zal allemaal wel, maar van dat laatste vonden wij de connectie nogal vergezocht. Queens of the Stone Age klonk alleszins dichterbij. Ook het anti-alles sfeertje paste bij de vibe. Afsluiten deed de band met ‘Be Your Man’ van album ‘Holy Doom’. Het bekendste nummer van de groep was jammer genoeg een beetje all over the place, al zal het ongetwijfeld allemaal de bedoeling zijn geweest.  

Waxahatchee lokte nauwelijks meer publiek naar het Minnewaterpark. Katie Crutchfield speelde vooral songs van haar laatste twee uitstekende platen. Tegelijkertijd bleek het daardoor te vaak te veel van hetzelfde om echt te blijven boeien. De rustige indie/americana van de band kon bekoren met ‘Right Back To It’ en ‘Fire’, maar het was vooral fijn als achtergrondmuziek om in de sfeer te komen. Geen opgezweept publiek, geen nieuwsgierigheid bij de binnenkomers en geen echte uitschieters. Het is muziek van de singer-songwriter, gebracht door een naar wat ons een iets te uitgebreide band leek. Crutchfield is wel een echte pro, want qua zangtalent en technisch vernuft zat dit top in elkaar.  

Ondertussen stroomde het park vol voor wat ongetwijfeld meer als bekend aanvoelde voor de Bruggelingen. Admiral Freebee ontgoochelde niet. Niet alleen trokken ze hun blik aan hits open met ‘Einstein Brain’, ‘Rags 'n' Run’, ‘Oh Darkness’ en nog vele andere, ze brachten ook wat old school rock ‘n’ roll met stevige gitaarsolo’s en een schreeuwende Tom Van Laere. Af en toe hield de band eens halt met een nummer als ‘Nothing Else To Do’, waarbij Van Laere zich van zijn zachte kant toonde. Bij ‘Always On The Run’ mochten we genieten van een heerlijke solo op synthesizer. Ironisch getimed was ook het vliegtuig met Vlaams Belang-banner die overvloog tijdens ‘Get Out of Town’. Gemonkel steeg vanuit het publiek, we veronderstellen dat de band er voor niets tussen zat.
De set van Admiral Freebee had niet al te veel verrassingen in petto, maar soms heb je gewoon zin in een klassieker. Tom Van Laere en de zijnen bezorgden net wat het publiek nodig had.

Een stem als een klok en een stijl om jaloers op te zijn. Zo stelde Anna Calvi zich voor aan het Brugse publiek. Virtuoos en passioneel voor de ene, compromisloos en uitdagend voor de andere. Niet de meest toegankelijke show dus, waardoor het aanvoelde als terug bij af. De aanhoorders reageerden eerder mak, iets wat een jammerlijke rode draad zou worden deze festivaldag. Al vuurde Calvi genoeg op ons af om blij van te worden. Enkele prangende gitaarsolo’s en wat Oosterse invloeden tijdens ‘Love Won’t Be Leaving’ verrasten. De lange intro van ‘I’ll Be Your Man’ was grimmig en gaf je het gevoel in het Birmingham van Tommy en zijn Peaky Blinders te vertoeven. Het hoeft dus niet te verbazen dat Calvi de score van seizoen 5 & 6 mocht verzorgen. Voor de rest lijkt de vocaal ijzersterke frontvrouw geen zieltjes te hebben gewonnen op Cactus. 

Zo kwam het dat J. Bernardt opnieuw wat leven in de brouwerij moest proberen brengen. Het nevenproject van Jinte Deprez slaagde daar ook wel in. Met ‘Contigo’ als kersverse langspeler in de set verwerkt, kregen we ook de nodige tristesse in onze bak geslingerd. Al ging dat gepaard met een poppy, funky en groovy saus. ‘Don’t Get Me Wrong’ swingt bijvoorbeeld over de moeilijke communicatie in een relatie die spaak loopt. ‘Mayday Call’ klonk dan weer zeer orkestraal en groot, waarbij Deprez met een drumstick losging op zijn gitaar tijdens de outro. De show must go on. Bij ‘Left Bathroom Sink’ ging het energielevel even naar beneden, om daarna op te bouwen. Ook ‘Matter of Time’ groeit steeds aan na een aanzet met strijker en zachte stem. Tijdens de hit ‘Wicked Streets’ toonde de frontman wat een stem hij heeft. Lang uitgesponnen kreeg hij iedereen mee, vooraleer J. Bernardt ons verliet met een ‘Last Waltz’.

Unknown Mortal Orchestra – what's in a name – luidde vooral de hongerige magen in, want jammer genoeg betekende onbekend ook vooral het beminnen van de vele eetkraampjes verderop. Meer plaats voor de echte fans om zwierig mee te bewegen met de Nieuw-Zeelanders dus, die een staaltje gaven van hun sterke plaat, ‘II’. Voor de rest bleef de band in trippy sferen met ‘Hunnybee’ en ‘Multi-Love’. Veel deuntjes, zeer melodieus. Zacht en elegant, zo presenteerden ze zich. Erg toegankelijk is de muziek alweer niet, en op dat vlak deed het wat denken aan Waxahatchee en Anna Calvi. Met een erg specifieke Cat Power sings Dylan 66 set daaropvolgend leek het wat te veel van dattum. Afsluiter ‘Can’t Keep Checking My Phone’ maakte daarin wel wat goed, we waanden ons ook in een soort luchtige crimi sfeer bij het nummer. Laat het maar ons geheimpje zijn, beste kiwi’s! 

Voor de fans van Dylan was het daarna smullen geblazen. Voor de rest: not so much. Cat Power zong in de Royal Albert Hall in Londen een integrale set van Dylan van toen hij daar speelde in 1966. Ze kreeg wat minder tijd op Cactus dan in Londen, waardoor ‘Visions of Johanna’ en ‘Desolation Row’ sneuvelden. Deze twee songs zaten normaal gezien in het zeer ingetogen akoestische eerste deel van de set. De stem van Cat Power is krachtig en kreeg iedereen stil. Of hoorden we daar in de verte toch een knorretje bij het wakker schrikken, toen ze overschakelden van enkel piano en stem naar de elektrische instrumenten?
Daarna zorgde Cat Power nog voor enkele prachtige versies van ‘Tell Me, Momma’ en ‘I Don’t Believe You’. Tegelijkertijd was dit het ideale moment voor de muzikanten om te shinen met enkele topsolo’s. We genoten ook van ‘One Too Many Mornings’ en bij ‘Leopard-Skin Pill-Box Hat’ hoorden we duidelijk de country en Elvis invloeden. ‘Like a Rolling Stone’ sloot een geslaagd concert af, al bleef de honger naar de échte headliner van de avond groot. 

The War On Drugs zorgde voor een overvol Minnewaterpark. Al liet het echte ontploffingsgevaar nog even op zich wachten tijdens ‘Pain’ en ‘Baby Missiles’. Waarschijnlijk zijn we bij hen te veel gewend geraakt. ‘An Ocean in Between the Waves’ was een eerste herkenningspunt voor velen. ‘I Don’t Wanna Wait’ volgde kwiek. De sferische indierock van de Amerikaanse band bouwde telkens op, én klonk vaak net dat tikje anders dan op de plaat. Met af en toe een schreeuw van Adam Granduciel voor wat extra cachet was het publiek eindelijk helemaal mee met wat er op het podium aan het gebeuren was. ‘Harmonia’s Dream’ bracht een unieke elektronische intro met bijbehorend lichtspektakel. ‘Red Eyes’ verhoogde het tempo alleen nog maar, en werd gecombineerd met het symfonische ‘Strangest Thing’ inclusief ronkende gitaarsolo.  
Frivoliteit alom toen we met ‘Love Is a Long Road’ plots een cover van Tom Petty te horen kregen. Oerend hard ging de band naar de apotheose. Ze vuurden een drietrapsraket af met ‘Under the Pressure’, ‘I Don’t Live Here Anymore’ en ‘Thinking of a Place’. Tijdens die tweede song leerden we alle bandleden kennen, en zat het ritme anders dan we gewend zijn. Fijn als de act weet te verrassen en je de adem beneemt. Want dat was exact wat The War on Drugs deed. Ze overtroffen de al hoge verwachtingen en wisten er een couche op te leggen die het meer dan de moeite waard maakte om er live bij te zijn.  

Zo werd Cactus in stijl afgesloten met een fantastische headliner. Het struikelblok? Dat het publiek duidelijk voor hen kwam, en dat het enthousiasme voor Waxahatchee, Anna Calvi, Unknown Mortal Orchestra en misschien zelfs Cat Power daar wat onder heeft geleden.
Toch was deze laatste dag er één vol aangename sets, een gezellige sfeer en een afsluiter die ons van de sokken blies.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6491-cactusfestival-2024.html?Itemid=0


Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)

Gent Jazz 2024 met Rodrigo Y Gabriela – Reis rond de wereld in één dag!

Geschreven door

Gent Jazz 2024 met Rodrigo Y Gabriela – Reis rond de wereld in één dag! 
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-14
Erik Vandamme

Iedereen kent de roman  ‘De reis om de wereld in 80 dagen’ van Jules Verne wel. Deze werd vele keren verfilmd. De organisatie van Gent Jazz deed op zondag 14 juli nog beter, ze boden een reis rond de wereld in één dag aan. We vertoeven in Cuba, zochten de warme Latijns-Amerikaanse oorden op en eindigen in Mexico met het geweldige duo Rodrigo Y Gabriela.

We starten echter de dag gewoon in eigen land met Zap Mama (****) Hoewel je bij dit collectief niet voorbij kan aan de Afrikaanse invloeden, is het, na het overlijden van haar moeder in 2011, heel lang stil geweest rond Marie Daulne en haar Zap Mama. Er komen op Gent Jazz heel wat emoties naar boven van pijn, verlies en verdriet. Maar vooral wil ze hét leven vieren samen met alle fans om haar heen. We draaien dan ook meerdere rondjes rond de aardbol met Zap Mama . Met de vuist in de lucht of uitbundig een dansjes uitvoeren, het kan allemaal. ‘Haar’ Zap Mama , maar eentje waarbij Marie Daulne zich verdomd goed laat omringen door muzikanten en achtergrondzangeressen, die haar perfect aanvullen in de aanstekelijke set. Dat mag ook in de verf worden gezet. Het was een vrij zonnige en warme zondag, én Zap Mama deed de temperatuur haast naar een kookpunt stijgen. Kortom: De wereld voelde dankzij Zap Mama een beetje beter aan… Ze kunnen het na al die jaren dus nog steeds!

We zetten onze wereldreis verder en belanden in Brussel met het gezelschap Nicolas Mortelmans Quartet (*****) die met zijn debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records, zijn liefde voor het instrument Sitar in de kijker wil zetten. Hij zocht en vond daarvoor voldoende gelijkgestemde muzikanten. Live zorgt het dus wel degelijk voor een reis naar het verre India. Er hangt de gehele set een bevreemdend mooie sfeer, die mensen aanzet zich neer te zetten en te luisteren. In de Garden Stage werden sommige acts geconfronteerd door overdadig geroezemoes. Maar bij Nicolas Mortmans Quartet bleef het opvallend stil. Ook bij de wat intiemere momenten. En dat is een zeer sterke prestatie. De hypnotiserende Sitar , tabla en Tanpura klanken werden trouwens gecombineerd met gewoon Elektrische gitaar. Wat op zijn beurt zorgde voor een milde botsing tussen Indiaanse cultuur en Westerse Cultuur. En dat maakt dit gezelschap zo een unieke parel om te koesteren.

Uniek in zijn kunnen is eveneens de legendarische Cubaanse zanger, gitarist en songwriter Eliades Ochoa  (****) De kranige zeventiger werd wereldwijd bekend als één van de oorspronkelijke leden van Buena Vista Social Club maar staat ook solo zijn mannetje. Samen met zijn kompanen brengt hij een gezapige set boordevol verwijzingen naar Cuba, hoe kan het anders. En ook brengt hij enkele songs die verwijzen naar die tijd met Buena Vista Social Club, wat zorgt voor herkenningsapplaus en dansende mensen. Want op deze opzwepende muziek is stilstaan echt onmogelijk. Ritmische gitaar riffs, warme vocals en verbluffend drums doen het aanvoelen als een reis naar dat verre Cuba. Een uur lang even de warme oorden opzoeken , en genieten dan maar! Prachtige totaalbeleving die je in onze contreien niet elke dag tegen komt, deze Cubaanse warme gloedgolf.

Susobrino (****) , geboren in Bolivia, gevestigd in Brussel, is een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is. De typische Latijns-Amerikaanse ritmes verweeft hij zonder probleem met de Westerse cultuur, ook hij troont ons mee op een reis rond de wereld. Op een zeer harmonieuze wijze.  Bovendien biedt hij ons een kleurrijk palet aan. Intimiteit, opzwepende klanken, filmische sounds of harmonieuze tussen stukken; het zit er allemaal in verweven. Hoewel daarbij vooral de percussie de bovenhand neemt, gaat het puur instrumentaal ook zoveel kanten uit. Heel indrukwekkend dat de man, helemaal op zijn eentje, je niet alleen het gevoel geeft dat er een complete band op het podium staat. Hij biedt je een wereldreis aan naar alle hoeken van de aarde, op een klein uurtje tijd…  En in alle kleuren van de regenboog …

Bij de uit Cuba afkomstige formatie Cimafunk (*****) draait het de gehele tijd rond dansen, dansen en dansen. In de biografie staat te lezen ‘’ Cimafunk vertrekt van Cubaanse ritmes en tradities, voegt er Afro-Amerikaanse flavours aan toe en komt zo tot een moderne versie van funk.’’
In sommige contreien wordt hij vergeleken met James Brown. En dat is niet zo ver gezocht eigenlijk. Diezelfde energie straalt de man zeker uit. Het resulteert dan ook in een waar feestje in de tent. Niet alleen is er de bewegelijke, charismatische frontman. Hij laat zich verdomd goed begeleiden. Zo waren we diep onder de indruk van de blazerssessie die met koperklankentapijtjes de oorschelpen doen trillen, en meteen ook op de heupspieren inwerken. Hoewel Cimafunk wat de neiging heeft steeds in datzelfde potje te roeren, het stoorde door de overdosis energiebommetjes die op je afkomen totaal niet.
Op het einde van deze wervelende set mochten mensen uit het publiek op het podium komen meedansen, wat zorgde voor een apotheose. Een Cubaanse wervelstorm, met een aanstekelijke Funky tune, zo kunnen we dit verbluffende optreden van Cimafunk nog het best omschrijven.

We gingen de rust opzoeken in de Garden Stage met Azmari (****) die bedwelmende klanken weten te verbinden met groovy jazz partijen en daardoor de innerlijke rust doet wederkeren. Zonder je in slaap te wiegen echter. Lekker heupwiegen doe je dan weer wel doordat het gezelschap ook opzwepende klanken weet te verbinden aan dat melodieuze kantje. Deze Brusselse formatie zorgt voor een terugkeer naar de pure jazz maar biedt je ook nog een lekker dub sfeertje aan. Wat hen toch vrij uniek maakt. Een fijne kennismaking , die smaakt naar meer..

Maar wij waren dus naar Gent Jazz afgezakt voor het Mexicaanse duo Rodrigo Y Gabriela (*****). Hun optreden op Pukkelpop 2007 staat nog steeds in ons geheugen gegrift, en dat is gezien het grote aantal concerten en festivals dat we jaarlijks bezoeken toch opmerkelijk. Er werd ook wat nieuw werk voorgesteld, en ook grossiert het duo doorheen hun laatst uitgebrachte plaat. Of halen enkele kleppers boven. Telkens verbonden met enkele mooie bindteksten, zorgt Rodrigo Y Gabriela er niet voor dat dit resulteert in een routine klus. Dé speelsheid blijft dus overeind. Daarbovenop hoor je subtiel die Mexicaanse invloeden. En dat maakt nu net het plaatje compleet. Van opzwepend naar intiem tot zelfs heel emotioneel beladen riffs passeren negentig minuten lang de revue.
De passie voor gitaar , en alle aspecten daarvan, zorgen voor niet één maar honderden adrenalinestoten. Wat ook opmerkelijk blijft, is hoe deze Rodrigo Y Gabriela puur met twee een compleet gevulde tent in vervoering kunnen krijgen. We zien het weinig bands , zelfs met een volledige line-up om zich heen, hen nadoen. Ze laten hun gitaren (woorden) spreken. Dat deden ze al twintig jaar, dat doen ze dus nog steeds.
Bovendien vult het duo elkaar zo perfect aan, dat het wel lijkt alsof ze als een schakel van een ketting met elkaar zijn verbonden. Waardoor er de gehele tijd magie in de lucht hangt.
De gitaar liefhebber werd door dit duo dan ook meer dan verwend. Een perfecte afsluiter van deze bonte reis rond de wereld, in één dag…

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Rock Zottegem 2024 – zaterdag 13 juli 2024 met Hellmut, Brihang, John Fogerty en Daan - Potige vaderlandse en internationale rock

Geschreven door

Rock Zottegem 2024 – zaterdag 13 juli 2024 met Hellmut, Brihang, John Fogerty en Daan - Potige vaderlandse en internationale rock
Rock Zottegem 2024
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2024-07-13
Geert Huys

Met 30 jaar op de teller mag Rock Zottegem zich zonder schroom een vaste waarde in het segment van de middelgrote zomerfestivals noemen. Wie last heeft van keuzestress kunnen we gerust stellen, want overlap met het tegelijk lopende Cactusfestival is er eigenlijk nauwelijks. Potige vaderlandse en internationale rock zitten al sinds het prille begin stevig verweven in het DNA van Rock Zottegem, maar omdat risicospreiding nu eenmaal cruciaal is in dit competitieve wereldje krijgen ook pop en beats steeds nadrukkelijker een plaats op de affiche.
Toegegeven, de line-up oogt daardoor soms wat eclectisch. De headliners op vrijdagavond, Joost en Toto, zijn in zowat elk opzicht elkaars tegenpolen, maar in Zottegem werkt die zotte combinatie van ‘upcoming & onstuimig’ en ‘retro & gezapig’ klaarblijkelijk wel.

Probeerden de weergoden op de openingsdag het verjaardagsfeestje aan de Bevegemse Vijvers nog enigszins te vergallen, dan kon het publiek tijdens de tweede festivaldag laarzen en poncho’s met gerust gemoed thuis laten. De aftrap op zaterdag leek overigens wel weggelopen uit een vorige editie van Graspop.
Na de opwarmingsronde door plaatselijke metal helden Ironborn en het nu-metal tribute gezelschap Bizkit Park liep de tent een eerste keer helemaal vol voor Hellmut Lotti Goes Metal (***). Broer en metalhead Johan kan trots zijn: hij bracht destijds immers de hardrock platen binnen ten huize Lotigiers waarmee de crooner carrière van Helmut decennia later een onwaarschijnlijke draai zou nemen. Vergezeld van een erg strakke band borduurde Lotti in Zottegem doodleuk verder op zijn veelbesproken maiden trip in de Metal Dome van Graspop nu een goed jaar geleden. Genre classics als “Poison”, “Smoke On The Water”, “Breaking The Law” en de uit de hand gelopen Radio Willy grap “Run To The Hills” gingen er bij een overwegend 45+ publiek in als gesneden koek, maar dé strafste momenten in de set waren toch diegene waar de Gentenaar knipoogde naar zijn eigen crooner verleden. “Tiritomba” klonk ineens behoorlijk credible dankzij een ferme speedrock injectie, en een bijna onherkenbaar “That’s Alright Mama” verzoende Elvis met Lemmy op de tonen van “Ace Of Spades”. Ook Whitesnake’s “Here I Go Again” kreeg een Hellmut remake; hij puurde er zowaar een hoogstpersoonlijke levensles over emotionele heropstanding uit waardoor dit stroperig gedrocht ineens toch een gans andere lading kreeg.
Kortom, Lotti bewees in Zottegem dat hij een sympathieke lefgozer is die, wie weet, volgend jaar zo maar even met een hip hop plaat op de proppen kan komen.

Terwijl andere vaders van 31 met hun kroost op vakantie trekken schuimt Brihang (***½) deze zomer de festivalpodia af. En of er hierdoor brood op de plank komt: één week na Rock Werchter en daags na het Cactusfestival was de man met de pet alweer te bewonderen in Zottegem. De opdracht was duidelijk maar verre van simpel: hij moest en zou een publiek meekrijgen dat op papier niet echt het zijne is. Brihang hield na de doortocht van Hellmut nog een half gevulde tent over, maar nog belangrijker: hij hield stand! De West-Vlaming speelde een aantal nieuwe troeven uit in vergelijking met een paar jaar geleden toen we hem als the next big thing in een overvolle tent op Pukkelpop zagen debuteren.
Vooreerst heeft de DJ van toen intussen plaats geruimd voor een tweekoppige begeleidingsband. Live drums en synths zorgden voor een voller geluid waardoor de minimale poëzie van Brihang meer wind in zeilen kreeg tot in alle uithoeken van de tent. Ook het bijna iconische trapladdertje van weleer is ingeruild voor een podium vullende modulaire metalen constructie waardoor de rapper letterlijk de hoogtes en laagtes van het leven kan verkennen.
Niet voor niets is “Berg” één van de sterkhouders op zijn vorig jaar verschenen derde plaat ‘Droomvoeding’: ‘Waarom zou ek al m’n tijd aan een berg spenderen/der is nog zoveel van de heuvels te leren’. Als filosoferende woordkunstenaar scheert hij hoge toppen, maar in het échte leven moet ook hij toegeven dat de stap van ‘voldoening’ naar ‘onderscheiding’ soms een (te) grote tol vergt. ‘Hebben jullie al een beetje gerockt?’ vroeg de guitige Brihang met een knipoog naar de grootste gemene deler van het festival. Het mooiste antwoord dat hij kon terugkrijgen was een zachtjes meegefluisterd “Steentje”.

Hoe verdienstelijk of genietbaar de voorgaande acts ook waren, toch werden ze allen moeiteloos overschaduwd qua reputatie, overlevingsdrang en energie door de niets minder dan legendarische John Fogerty (*****). Het gros van die aandacht dankt de kranige Californiër aan de pakweg vijf jaar waar hij als songschrijver, zanger, gitarist én producer de creatieve kracht was achter het in oer-Amerikaanse traditie gewortelde Creedence Clearwater Revival, oftewel CCR.
Aangevuurd door een band met twee Fogerty juniors in de rangen schoot de CCR jukebox met een verschroeiend tempo uit de startblokken in Zottegem. We zijn amper 10 minuten ver in de set, of met “Bad Moon Rising”, “Up Around The Bend” en “Green River” zijn reeds drie onvervalste evergreens de revue gepasseerd. Meteen valt op dat Moeder Natuur behoorlijk mild is geweest voor Fogerty’s rauwe howl, en bovendien kon de ouwe knar al die jaren terugvallen op de goede zorgen van vrouwlief Julie die hij vanavond uitgebreid in de bloemetjes zet. Zij zorgde er immers voor dat de 79-jarige veteraan zich pas vorig jaar kon loswrikken uit het wurgcontract met CCR’s toenmalige platenlabel Fantasy Records. ‘I finally got my songs back, and tonight I’m gonna play every single one of them’ klonk het triomfantelijk, en om dat te vieren -dit is tenslotte zijn ‘Celebration’ tour- liet Fogerty prompt een magnum fles Duvel aanrukken.
Het siert de Amerikaanse veteraan bovendien dat hij naast massaal meegebrulde anthems als “Have You Ever Seen The Rain” ook deep cuts uit de CCR catalogus opviste waaronder de alt.country avant la lettre uppercut “Effigy” en de broeierige swamprock stamper “Keep On Chooglin’”. Met het even simpele als onsterfelijke “Rocking All Over The World” en het door een hitsige sax aangedreven “Proud Mary” serveerde Mr. CCR de match uit met een ace.
En nu we toch volop  met superlatieven strooien: onze bucket list is na vanavond één item armer, onze tijdloze live top 10 daarentegen een nieuwkomer rijker.

De uittocht was al goed begonnen toen Daan (****) ruim na middernacht de twijfelachtige eer kreeg om de tweede festivaldag af te sluiten. Zijn azuurblauw maatpak en statige zonnebril om half één ’s nachts herinnerden ons er prompt terug aan: wie live van Daan wil genieten moet er de flamboyante en kitscherige persona bijnemen. In ware Ennio Morricone stijl greep de Leuvenaar meteen onze aandacht vast met de instrumentale opener “Western” wiens verstandshuwelijk tussen banjo en beats de komende jaren wellicht zal uitgroeien tot een nieuwe vaste waarde op de setlist. Ook in zijn begeleidingsband is er, op trouwe drumster Isolde Lasoen na, altijd wel sprake van enige vernieuwingsdrang. Na o.a. Pieter-Jan De Smet, Arno en Triggerfinger heeft nu ook Daan meestergitarist Geoffrey Burton weten te strikken. Burton weet als geen ander platgetreden Belpop classics als “Exes”, “Icon” en “Everglades” opnieuw in te kleuren met avant-gardistische weerhaakjes waardoor ze ineens toch weer verfrissend klinken.
Midden in de set bewees Daan overigens dat hij in principe helemaal geen band nodig heeft. Enkel begeleid door een elektronisch klank- en lichtspektakel zette hij een ronduit imponerende versie neer van “Woods”, naar eigen zeggen één van ’s mans favorieten uit zijn Dead Man Ray periode.
En ja, na zijn passage in ‘Liefde voor Muziek’ hoort ook “Dag Vreemde Man” enigszins onvermijdelijk tot zijn live cover repertoire. Wanneer Daan & co vervolgens dieper gaan putten uit de recentste plaat ‘The Ride’ gaapt er meteen een pijnlijke kloof met de impact van het oude werk. Dat ligt niet aan de drummende nachtegaal Lasoen of de diepe croon van haar broodheer, maar wel aan de nummers zelf die spanning lijken te hebben ingeruild voor meligheid.
Gelukkig is er nog altijd dat bonkende pensioennummer “Housewife”: steeds raak om een set op een euforische noot mee af te sluiten én bovendien verdomd moeilijk uit je systeem te krijgen richting parking.

Zottegem: de meesten onder jullie waren gewoonweg fantastisch!

Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem

Gent Jazz 2024 met Birdy en Selah Sue – Een verdwaald pad van Melancholie en Weemoed

Geschreven door

Gent Jazz 2024 met Birdy en Selah Sue – Een verdwaald pad van Melancholie en Weemoed
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-13
Erik Vandamme

Het beloofde een drukke dag te worden op Gent Jazz. Niet alleen waren er publiekstrekker sBirdy en Selah Sue, ook artiesten als Dushime, Lézard en Reinel Bakole stond er heel wat lekkers op het podium van Gent Jazz. We onthouden vooral een verdwaald pad van Melancholie en Weemoed doorheen deze mooie dag.

Het begon al met Dushime (*****) die zoveel power, eerlijkheid en soul in haar stem en uitstraling stopt. Meteen kregen we uppercuts te verwerken. Vorig jaar in de AB op de Sound of Belgian Underground (2022) en op het ontdekkingsfestival Fifty Lab in 2023, deed ze het al voor.
Als openingsact op Gent Jazz intrigeerde ze. Ze is begeleid door een goed op elkaar afgestemde band. De emoties voelen en zien we letterlijk, ze meent oprecht wat ze zingt en zegt. Het komt allemaal vanuit het hart en buikgevoel, ondersteund van haar uiterst breekbare, krachtige stem. Een eerste hoogtepunt. Een muzikale mokerslag. Groeipotentieel ervaarden we hier!

We lieten ons op de Gardenstage meevoeren, een groovy, gedreven klankentapijt door aanstekelijke drums, piano en contrabas door het trio Toon Putteman Trio (****). Toon zit in zijn laatste jaar aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen, zocht en vond, twee muzikanten met een even grote honger tot voorliefde voor jazz, Thibaut Deryckere (piano) en Toon Rumen (contrabas). Op intense, doordachte wijze slaat het trio lekker aan het improviseren. Wat een virtuositeit. Ze etaleren nogal wat speelsheid. Deze drie jonge wolven bewezen op Gent Jazz vooral dat ze uit een bijzonder (jazz) hout gesneden zijn.

Wasia Project (****1/2), het Brits fusion duo William en Olivia Hardy combineren uiteenlopende stijlen als jazz, klassiek en pop muziek alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De sound wordt gedragen door een breed gamma van instrumenten en een tweestemmigheid die ons enorm kan bekoren. Soms is het Olivia die met haar soulvolle stem een warme gloed over de menigte doet waaien; we waren ook onder de indruk van het bedwelmende pianospel en de zoete achtergrond zang van broer William. De klik tussen beiden zorgt voor een unieke totaalbeleving en harten breken. De nummers zijn opbouwend, worden krachtig, en voelen filmisch aan. Er heerst uitbundigheid. Het duo  werd bijgestaan door een bassist, drummer en twee blazers, een sterke meerwaarde. Een divers magisch concertje dus.

"Serendip Quartet is een band onder leiding van saxofonist Arnaud Guichard. Hun repertoire bestaat uit originele composities geïnspireerd door verhalen die een zeer intiem en uniek universum creëren. Een reis door Spiritual-, Afro-, Free- en hedendaagse jazz", lezen we in de bio. Arnaud liet weten dat ze een langgerekt set zouden spelen, zonder pauzes. We maakten ons opnieuw op voor een gevarieerde, groovy trip doorheen het jazz landschap.  Serrendip Quartet (***1/2) overtuigde zondermeer. Er was zelfs een licht experimenteel kantje te horen. Sjiek. aan verbonden. In het eerste deel was men uitermate geboeid, maar de aandacht vasthouden, lukte niet zo goed.
Serrendip Quartet bood een kleurrijke trip vol verrassende wendingen. Wellicht komt zoiets beter over in de intimiteit van een club, en niet zozeer in open lucht ...

De eerste pop diva op het podium van Gent Jazz was Iniko (***1/2). Ze straalde het alvast uit. Iniko combineert allerlei stijlen van disco, soul, R&B tot rock. In haar bindteksten breekt ze een lans voor gelijkheid, tussen man, vrouw ras en stand. En in haar muziek beeldt ze dat subliem uit door je die spiegel voor te houden, en al dansend door het leven de demonen te overwinnen. Ze heeft twee krachtige achtergrond zangeressen, die samen met de drie muzikanten zorgden voor de nodige swung; Iniko deed ons heupwiegen en genieten. Volledig konden we niet opgaan in haar set, het klonk iets te oppervlakkig.
Iniko heeft echter voldoende potentieel om binnen de soulpop door te breken. We duimen.

Wie ons al een paar keer kon overtuigen is Lézard (*****). We zagen de beloftevolle jonge band, die vergelijkingen verdient met een Talking Heads. Zowel op de Rock Rally als op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas speelden ze overtuigend sterk.
Op Gent Jazz slaagden ze erin het publiek te boeien; te doen rechtveren en meedeinen. De vocals en de sound van dit springerig collectief aan jonge talentvolle muzikanten verraste, door aanstekelijke refreinen, gekke bekkentreks en enkele verbluffende danspartijen. Mooi.
De funky style was een toegevoegde waarde. Zij hadden het publiek mee.

De publiekstrekker vanavond was Birdy (*****). Haar vorig jaar uitgebrachte album 'Portraits' is een zoektocht naar haar ware identiteit. In een volgepakt Gent Jazz bewees ze een groots artieste te zijn. De zangeres is al sinds haar twaalfde bezig en heeft haar naam niet gestolen. Als een zingende nachtgaal, aan de piano of met gitaar, zweefde ze over ons heen in een uitnodigend pad van weemoed en melancholie, bijna 90 minuten lang. Iedereen was onder de indruk van Birdy. Wij genoten van die intense, intieme, breekbare magie van deze jonge dame, die wordt geruggesteund door een goed op elkaar ingespeelde band. De poppy pakkende nummers doen je meedrijven, zonder al te zeemzoetig te klinken. Haar zalvende, zachte stem is krachtig genoeg in haar kenmerkende sound. Een daverend applaus volgde steeds en de lichtjes gingen in de lucht. Een zinderende set.

Net na de release van haar debuutalbum 'Healing Exhaustion', werd Reinel Bakole (***1/2) omschreven als dé rijzende ster van de Belgische avant-garde soulscene. We waren benieuwd of ze dat op Garden Stage ook kon waar maken. En inderdaad, we zagen een artieste die ‘soul’ ademde op het podium, zowel in de dansmoves als in de vocals. Reinel Bakole gaf haar muzikanten veel ruimte om in de spotlights te geraken, de saxofonist zorgde zelfs voor een lekker groovy jazz tune. Een aanstekelijke klankentapijt werd uitgespreid, die psychedelisch aanvoelde doorheen avant-garde en soul, met een dosis experiment.
Een ietwat vreemd theatraal totaalbeeld, die haar veelzijdige, avontuurlijke aanpak onderstreepte en grenzen durfde te verleggen.

Een deerlijke nimf Selah Sue (*****) besloot de festivaldag. Hier is geen sprake meer van een bedeesd meisje dat we ooit zagen optreden in de AB. Ze klinkt zelfverzekerd en vol zelfvertrouwen; haar doorleefde, heldere vocals injecteert de emotievolle, pakkende en groovy soulpop. We krijgen een gevoelige, dromerige, zwierige set die de dansspieren aanspreekt. Doorbraak hit "Raggamuffin" en "Together" zaten vroeg in de set. Weemoed en melancholie kregen we iets verderop.
De gevarieerde et boeide zondermeer. De mooie beelden op het scherm deden de rest. Het plaatje was compleet hierdoor.
Ze schakelde voortdurend over van intimiteit naar een meer opzwepende sound. Selah Sue is uitgegroeid tot een echte souldiva die allerhande emoties doet oproepen. Sterk!

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Gent Jazz 2024 met André 3000 – Wat een intense Afro-voodoo trip!

Geschreven door

Gent Jazz 2024 met André 3000 – Wat een intense Afro-voodoo trip!
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-12
Erik Vandamme

Met Outkast, één van die succesvolle hiphopbands, drukt André 3000 (*****) al ettelijke jaren zijn stempel op de scene. Hij wordt dan ook beschouwd als een van de beste rappers. Nu heeft hij eindelijk een eerste soloplaat uitgebracht 'New blue sun', waarvan flute instrumenten hier de toon aangeven. Het is even wennen voor de rap en hiphop liefhebber. Op Gent Jazz stelde hij die plaat integraal voor, gedurende een 80 tal minuten . Een lange, intense (afro) trip die je letterlijk moet ondergaan.

Die 'african waves' is de rode draad doorheen deze avond. Het Kahil El'Zabar Ethnic Heritage Ensemble (****1/2) was alvast al een mooi voorbeeld. De ondertussen kranige zeventiger tast de grenzen af tussen Amerikaanse jazz en West-Afrikaanse composities. Op uiterst uitgekiende wijze weet het gezelschap ook te improviseren. Kahil zelf is een volleerd drummer en entertainer, en hij beschikt over een groots charisma. Ook vocaal kan hij ons beroeren. Hij slaat de brug tussen typische Afrikaanse invloeden en Jazz vibes. De dansspieren worden aangesproken. Heupwiegend glijden we doorheen de set van Kahil El'Zabar en zijn Ethnic Heritage Ensemble, die zelfs de zon deed schijnen door de donkere wolken heen. Knap.

'' Uniri is een collectief bijeengebracht door de Noord-Londense drummer en producer Chiminyo. Het is een visionair muzikaal project waarbij vernieuwing en samenwerking centraal staan, staat te lezen op de website van Gent Jazz. Op de garden stage stond het publiek bij Uniri (****) nog eerder wat afwachtend naar achter. Dit gezelschap bewezen virtuozen te zijn met hun instrumenten. Hun speelsheid intrigeerde. Grenzen worden afgetast.
De melodie, de chaos, de improvisatie, het komt allemaal bijeen, iedereen voelt het zwevende karakter van de sound. Het zet aan tot dansen, mede door de kwinkslagen van de grappige frontman Later die avond mochten ze, net voor André 3000, nog een set spelen. En verve nogmaals. Improvisatie tot kunst verheven , daar was Uniri in geslaagd.

Alfa Mist (****) is  een veelgevraagd producer en artiest. Hij werkte onder andere samen met Jordan Rakei en Tom Misch, maakte beats voor rapper Loyle Carner, componeerde neoklassieke werken voor het London Contemporary Orchestra en herwerkte tracks van Ólafur Arnalds voor het vooraanstaande Blue Note jazzlabel. Tegelijkertijd bleef hij zijn eigen sound ontwikkelen. Met zijn ondertussen vijfde album ('Variables') vorig jaar uitgebracht, tast hij de grenzen tussen jazz improvisatie, bigband swing over boom-bap ritmes verder af. Die veelzijdigheid in zijn kunnen, spreidt hij ook op Gent Jazz tentoon. Hoewel de piano recitals de toon aan geven, kunnen we niet voorbij aan de sublieme drum en gitaar lijnen en lekker groovy trompet geschal. Om maar te zeggen, de inbreng van de muzikanten waarmee Alfa Mist zich laat omringen zijn minstens even belangrijk. Het zorgt voor een groovy onderonsje van topmuzikanten die speels improviseren tot het oneindige.
Een Jazzy funk concertje, deze doortocht van Alfa Mist op Gent Jazz.

En dan volgde de apotheose. Met een fluisterende stem in het donker, deed André 3000 ons naar adem happen. Sommigen dachten dat het optreden nog niet was begonnen, maar hij troont ons langzaam maar zeker  mee naar de Afrikaanse Rimboe in het donker van de nacht, waar vreemde geluiden op je afkomen, die angst kunnen inboezemen of je vol bewondering laten genieten.
Al vrij vlug pikken fluittonen erop in, een wonderbaarlijke lichtshow zorgt voor een visueel effect dat perfect aansluit op de muzikale omlijsting. Eens binnengestapt in de muzikale wereld van André 3000 kom je in onbekende oorden terecht, die duisternis, dreiging als licht, geborgenheid bieden. Ondergaan is de boodschap.
Dit intens beleven was niet aan iedereen besteed , sommigen verlieten de tent. Wie graag de confrontatie met zijn innerlijke zelf aanging , was dit interessante muziek. We lieten ons dus gewillig meedrijven in die fantasierijke wereld. Alsof André 3000 ons door voodoo bezwering  hypnotiseerde en een voor ons Westerse cultuur een onbekende wereld liet horen.
Wat een aparte jazz trip was me dat , weliswaar een intense Afro-voodoo trip …

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Gent Jazz 2024 - Het fenomeen Asaf

Geschreven door

Gent Jazz 2024 - Het fenomeen Asaf
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-10
Jasper Vanassche

Beginnen doen we met Bram Vanparys en dan weten we wat we kunnen verwachten: Belpop van de bovenste plank met The Bony King of Nowhere. Het is het ideale concert op deze zonnige namiddag, al gaan de subtiele schakeringen toch niet verloren aan ons goed oplettende oor. “Are you still alive?” gaat ook niet onopgemerkt voorbij, net als de opvallende anekdote nadien: de gitarist was de dag voor het concert net papa geworden! Een enthousiaste set (helaas zonder songs vanop het debuutalbum) verwarmt de tent nog verder, met “Silent days” als hoogtepunt. Erna volgt een intense versie van “Perfect sense”. ‘The car was finally slowing down’, kermt Vanparys uit. Met de ogen gesloten klinkt hij nog meer als Thom Yorke. “Like lovers do” vormt een prima afsluiter.

Op naar de Garden Stage voor de prettig gestoorde Italianen van Supermarket. Dit is geen band, maar een collectief onder leiding van gitarist Alfredo Nuti. Met opgewekte gitaarriffs, vrolijk getrompetter, Polynesische schelpen en een geautotunede stem brengen ze een unieke mix van kitsch en zwarte humor. Het beste voorbeeld hiervan is “Pigs”, wat staat voor Portugees-Italiaans-Grieks-Spaans. Een nummer over ‘the dark side of capitalism’, zeggen ze zelf. We geloven het graag.

Terug-sprinten nu naar de tent, want daar gaat Asaf Avidan van start. Hij maakt het gezellig in zijn decor. Een zetel, een tapijt, een lampje, een kapstok voor zijn kostuumvest, het zorgt voor een live-in-de-living-gevoel. In 2012 twijfelde hij nog na het splitten van zijn band The Mojos of hij wel zou doorgaan, tot hij plotsklaps een wereldhit te pakken had met “One day” – met dank aan DJ Wankelmut. We prijzen ons gelukkig dat hij solo verderging. De Israëlische multi-instrumentalist gebruikt zijn stem perfect als instrument. Hij is ook een begenadigd pianospeler, een uitstekende gitarist, en hij kan overweg met een mondharmonica (en zelfs een ware mondtrompet). Af en toe verrast hij met een beat en (weer) een autotune. Opnieuw krijgen we vooral veel nieuw materiaal, en hoewel er met The Mojos toch iets meer variatie in de muziek stak, is dit puur genieten. Bij “Maybe you are” klaagt hij dat hij maar een uur speeltijd heeft. Hij heeft al in zijn songs geknipt, en zal geen tijd kunnen nemen om het publiek te leren kennen.
“A Man Without a Name”, en vooral de aangrijpende herhaling ‘I dont know if i can love again’, wordt extreem warm onthaald, waarop Avidan zijn bellen aan zijn been bindt. ‘Ready for sexy time?’, knipoogt de entertainer. ‘My baby, she's just a little puppy, but she's acting like a full-grown bitch’ brengt zowaar country op Gent Jazz! Hij kreeg er een staande ovatie voor. Als antwoord op een prematuur enthousiaste ‘woehoew’, brengt Avidan plots een stuk “My heart will go on”, gevolgd door een gitaarsolo met zijn drumstick. “Reckoning song” vormt de climax, maar ook “Your anchor” mag er wezen, inclusief het zingen in de klankkast. Avidan amuseert zich zo hard en speelt toch lekker 1.15u. De organisatie knijpt graag een oogje toe.

Erna brengt het Belgische duo Damien Chierici en Louan Kempenaers met Kowari zeer onderhoudende en dansbare ‘elektronisch klassieke’ muziek. Viool op beats, als het ware. Ze doen hun best om het publiek te laten dansen op de drive van hun loops, en na een woordje Nederlands lukt dat wonderwel, knap gedaan!

Tot slot genoten we ook van Sofiane Pamart, de keyboard-player uit Hellemmes, de banlieu van Rijsel (Lille). Roze haardos, helemaal in het leer gekleed, motorhandschoentjes incluis. Subtiele sensualiteit op een bedje van cool. Hij is meer dan de man die de laatste worp ‘Vivre’ van wijlen Arno ondersteunde, zo merkten we op bij “Lettre”, zijn eerste muzikale brieven aan ons. Op “Noche” toont de ‘roi du piano’ dat hij houdt van de nacht.
Een leuke afsluiter, al staat deze man toch in de schaduw van de indrukwekkende Avidan.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Gent Jazz 2024 met Jamie Cullum - Zweven op wolkjes

Geschreven door

Gent Jazz 2024 met Jamie Cullum - Zweven op wolkjes
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-08
Erik Vandamme

Van 5 tot 20 juli 2024 gaat traditioneel Gent Jazz door op de mooie Bijlokesite in Gent. In aanloop van de Gentse Feesten die starten op 19 juli, biedt de organisatie een bonte variatie aan kleppers, ontdekkingen en verrassende acts aan, gespreid over twee podia.
Vanavond kregen we een divers aanbod van Jamie Cullum die ons deed zweven op wolkjes. Hij is toe aan z’n vierde passage op dit festival.
Er heerste een gezellige drukte en Jamie ging ervoor. Maar er viel uiteraard nog veel meer te beleven …

We openen de avond met Emily King (****) een jonge uit New York afkomstige singer-songwriter die met een bonte mix van R&B, pop en soul reeds meerdere malen in de prijzen viel, zoals voor haar debuut 'East Side Story'. Ook voor haar laatste 'Special Occasion' van 2023 ontving ze meerdere nominaties. Emily King, helemaal in haar eentje, met haar gitaar en warme vocals, wist het publiek te ontroeren. De soul staat centraal in de zang en het gitaarspel. Ze staat in een nauw contact met het publiek en brengt  persoonlijke verhalen, o.m. een mooie ode aan haar moeder, die weet te raken. Al meteen kippenvelmuziek!

Edmund November (****) op de Garden Stage klinkt evenzeer emotievol. Edmund Lauret maakt al meer dan tien jaar indruk als gitarist van Nordmann, Kosmo Sound en The Milk Factory. Een uitzonderlijk gitaartalent in ons landje. Met dit project bewandelt hij een ander muzikaal pad. Hij keert terug naar zijn roots met dit solo project  Hier genoot het publiek van deze set, helaas werd er nogal gekeuveld. Maar Edmund November liet dit niet aan zijn hart komen en wist met z’n warme stem en bredere gitaarlijntjes ons in te pakken.
Hij was ghoed omringd, met Stijn Engels (Stadlander, Renée), Trui Amerlinck (Tsar B, Nabou, Mayorga, Rosa Butsi) en Gert Malfliet (Tristan), één voor één muzikanten die sterk ingespeeld zijn op Edmund.. Een kleurrijke, gevarieerde set kregen we van intimiteit tot de dansspieren prikkelen. Een ontdekking op Gent Jazz.

Ook Stef Kamil Carlens & The Swoon (****) is van vele markten thuis, en heeft projecten bij de vleet. Wat een diversiteit brengt hij aan. Hij was onlangs nog in de Ha Concerts, lees gerust het verslag https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/94309-stef-kamil-carlens-the-swoon-funky-ode-aan-vriendschap-en-non-conformisme.html  met o.m. ''Vanavond bewees Stef Kamil Carlens vooral dat hij als muzikale kameleon nog steeds op eenzame hoogte staat én dat nederigheid en non-conformisme perfect hand in hand kunnen gaan.''
Op Gent Jazz etaleert hij vele stijlen vol verrassende wendingen van pop, soul, disco, blues, funk, warme reggae enz. Stef Kamil zingt en swingt erom heen, een volleerd entertainer. De talentvolle sing/songwriter heeft een sterke band en backing vocalistes achter zich. Er viel dus veel te beleven met dit combo. Hij tekende voor een intense, broeierige, kleurrijke, overtuigende set.

Terug naar de Garden Stage waar Unfinished Business ( ****) die de jazzsound duidelijk ondersteunde. Springlevend is de stijl, die steeds maar evolueert en daar is deze band in te situeren. Een groovy set waarbij vooral de trompet intrigeert, alsook de gitaarlicks. Het combo deed on s wegdromen en improviseerde waar het kon. Een heerlijk genietbare jazzboost verwezenlijkten ze. Ze mochten later de avond nog een set spelen in diezelfde Garden Stage. Verdiend!

Mooi was dat Gabriel Rios (*****) hier ook een plaatsje kreeg. Deze warmhartige sing/songwriter , pur sang, met Puerto Ricaanse roots hoeven we niet echt meer voor te stellen. In September komt er nieuw werk uit, hier grijpt hij diep terug naar zijn eigenlijke roots, die hij op zijn 17 van  Puerto Rico inwisselde voor de kunstopleiding in Gent. De plaat kwam al uitvoerig aan bod op Gent Jazz. De multi-instrumentalist en z’n vaste rechterhand Ruben Samama, ondersteunt het materiaal op piano, contrabas en cello. Die twee samen zorgen voor een magisch beleven.
Lees gerust de set eerder in juni Gabriel Rios – Geen terugblik of best of, maar evoluerend, vernieuwend in de ‘lengua española‘ (musiczine.net)
Hij heeft een rits persoonlijke verhalen om die warme, zwoele Spaans gezongen nummers te ondersteunen. Mooi hoe Gabriel Rios ook zijn publiek bespeelt en ontroert.

Jamie Cullum (*****) sloot hier af en deed het op een bijzonder veelzijdige, kleurrijke wijze. Al 25 jaar lang weet hij moeiteloos fans van verschillende genres te verenigen , ‘jazz standards met een popjasje, terwijl hij hits van popartiesten een eigenwijze jazzvibe geeft’, lezen we.
De man is een rasecht entertainer en straalt tonnen charisma uit. Zang, piano en show staan centraal. De muzikanten spelen ideaal op z’n capriolen in, volgen en vullen aan; het siert het geheel; we horen enkele opzwepende trompet of drum solo's.
Jamie Cullum zet zijn piano on,der spanning ; hij gaat tekeer als een volleerde Jerry Lee Lewis, of zoekt zijn publiek op, om hen nog meer aan te porren. Het moet een feest worden van jazz en pop, dat erlkaar onmiskenbaar verbindt.
Hij slaagt erin om bijna twee een uur iedereen lekker te entertainen , hij prikkelt de dansspieren , doet iedereen heupwiegen, dansen, springen en meezingen. Wat een apotheose op deze festivalavond, waarbij we zweefden op wolkjes …

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Rock Werchter 2024 – Vier dagen muziekbeleving – Meer dan Goed – Op naar Goud!

Geschreven door

Rock Werchter 2024 – Vier dagen muziekbeleving – Meer dan Goed – Op naar Goud!
Rock Werchter 2024
Festivalterrein
Werchter
2024-07-04 t-m 2024-07-07
Johan Meurisse

Rock Werchter
brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. De oudjes waren hier op deze editie goed vertegenwoordigd en dingen nog steeds mee met het opkomend talent. Ook was er voldoende aandacht naar ladiespop. Een mooi evenwicht. Een topjaar en met Foo Fighters als gedroomde headliner van deze vierdaagse. Rock zondermeer, waarvoor Rock Werchter staat!
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus!
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Quality time en beleving op een festival … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring …Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek.
De muziek won na die vier dagen. De brede diversiteit aan headliners waren op post en elk op zich gingen ze er gemotiveerd, enthousiast tegenaan.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met 155000 unieke bezoekers.
Keuzes moeten worden gemaakt … Festival meer dan ooit … Meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor bezoekers, meer mooie momenten …De Klub, de Barn, de Slope werden geupgraded in een prachtige outfit. Sjiek. Voor iedereen een totaalbeleven dus.

Rock Werchter 2025 is er van 3 tot 6 juli 2025. Het wordt een feesteditie want het festival wordt 50!

Summers starts here - Een overzicht van ons parcours - Cheers

dag 1 – donderdag 4 juli 2024 - waardig ouder wordende bands en artiesten overheersen. De instrumenten blijven letterlijk ingeplugd door de gitaarsoli en salvo’s!

Het Britse Stone is uitermate geliefd in ons landje en heeft enkele singles uit die de rocklijsten delen. “Money (hope ain’t gone)” zat middenin de set van dit Liverpoolse kwartet. Ze brengen stevige, snedige, meeslepende, gruizige rock die voldoende friste en groove in zich in heeft. Het eerste deel van de set wist de aandacht te trekken met enkele overtuigende songs als “Waste”, “I got a feeling” en “If you wanna”, daarna zakte het wat ineen om dan overtuigend te eindigen, letterlijk in ‘t publiek  met “Leave it out”. De band wist hier in de clubs z’n potentieel te tonen met een debuut in ‘t verschiet , maar de mainstage op Werchter is toch nog iets anders. Band met groeipotentieel. In het oog te houden en in najaar opnieuw te zien in de Trix!

Het Limburgse Peuk is toe aan z’n tweede plaat ‘Escape somehow’. Het drietal bestaat uit restanten van Evil superstars en Heisa, en wordt aangevuld met frontvrouw Nele Janssen. Zij neemt de vocals op zich, zang en schreeuwzang gaan moeiteloos met elkaar. Hun bruisende, noisy, punky rocksound, niet vies van experimentjes, behoudt de melodie goed. Een link is gauw gemaakt naar Hole, The Breeders , het oude PJ Harvey en Pixies. In de half uur durende set hadden we enkele scherpe sterkhouders als “Bokkenpaleis”, “Rudy” en “Inconvenient”.

The Gaslight Anthem uit New Jersey is onmiskenbaar met Bruce ‘the boss’ verbonden, want ze komen uit dezelfde staat en kunnen beiden rocken. Met zes staan ze op het podium, de band rond Brian Fallon. Ze zijn er opnieuw na een goed tien jaar stilstand, een ‘re-born to run’. Toegegeven, ‘History books’ klinkt niet meer zo compact, spannend, bedreven dan het vroegere materiaal, want in ‘hun gaslight’ nemen ze wat gas terug. Het zijn dus vooral kleppers als “45”, “American slang”, de openers en verder “Mulholland drive”, “Great expectations” en “The 59sound” , die hun kenmerkende puur, onversneden rock’n’roll/rockabilly onderschrijven, zonder franjes. Dit was een soort ‘on the highway motorcycle muziek’. Het zijn ruwe bolsters met een blanke pit , de lichamen vol tattoes, en een Fallon die imponeert, hier als een Jim James van My Morning Jacket met de lange haren, baard en de paar kilo’s erbij. Een tweetal covers gooiden ze er tegen aan, “Ocean eyes” (Billie Eilish) en Mother Love Bone’s “Chloe dancer”, die jong en oud samenbrengen. Hier droop het spelplezier er van af, wat zorgde voor een overtuigende set van deze Amerikanen.

Het Britse Bombay Bicycle Club rond Jack Steadman, met het onschuldige studentebrilletje, moet hier in ons landje voor z’n plaats knokken . Nochtans valt er in hun dromerige indie voldoende positieve energie, vibe en groove te rapen; de band straalt het uit en de backing vocaliste is zeker een meerwaarde . Het overgrote deel van het materiaal van hun handvol platen bevatte die wegdromende, deels opgewekte tunes, en moest het publiek warm krijgen. “Shuffle” en “Eat, sleep wake (nothing but you)” kregen hier duidelijk een heupwieg en beweging door het fris, sprankelende gitaarspel, keys en percussie; “Evening/morning” rockte en tot slot “Carry me” en “Always like this” wisten ons met een goed gevoel de Klub te verlaten. Goed maar ook niet meer dan dat …

Het Zweedse The Hives, een combo strak in het pak, brengen even strakke, vette garage rock’n’roll, al zo’n dertig jaar lang .Hun materiaal trekt de kaart van een opwindend sfeertje en ambiance. Frontman Pelle weet op elke song het publiek bij de kraag te houden. Het moet rocken , screamen-shouten, circlepitten op hun punkrock, welk nummer ook wordt gespeeld . Dat ze nieuw werk uithebben , niemand maalt erom , het zijn de knallers, met talrijke salvo’s om de oren, die ‘t em doen door het intense, hoog aangehouden tempo. O.m. “Bogus operandi”, “Main offender”, “Hate to say I told you so”, “Come on” en “Tick tick boom”. The Hives blijven zondermeer The Hives, altijd goed voor een feestje …

De grote Johnny Marr is een graag geziene artiest in ons land. De gitarist, die samen met Morrissey de 80s Smiths groot heeft gemaakt, moet het live wel hebben van de handvol klassiekers die hij mee schreef. Terecht worden ze meegezongen en sterk onthaald, nl. “Panic”, “This charming man”, in het begin van de set, verderop “How soon is now” alsook “There’s a light that never goes uit”, die de set besloot. Britpop op z’n best, vooraleer het woord kon worden uitgesproken, door de broeierige, intense spanning, emotie, groove en het kenmerkende frisse, melancholische gitaarspel. Hij koppelt het aan z’n gebundelde werk ‘Spirit power’ (met o.a. “µSpirit power & soul”) en aan z’n zijproject Electronic, met Bernard Sumner (New Order) met het mooi uitgewerkte “Getting away with it”. Het wordt allemaal begeesterend gespeeld. We kregen er zelfs nog een Iggy klassieker bovenop ‘The passenger’. Ondanks de coole uitstraling van de band, hadden we hier een stralende, sympathieke, ontroerde Marr, ook al een jaartje ouder wordend, in het rijtje van het programma vandaag, die genoot van de warme respons.

Terecht zijn The Black Pumas een break-out , zoals ze het in hun eigen VS land omschrijven . Het draait rond het tweetal Eric Burton en Adrian Quesada, die live een uitgebreid collectief zijn met een backing vocaliste. Op een paar jaar tijd wordt hun mishmash van soul, r&b, hippop, psychedelica en gospel ferm gesmaakt; ze hebben nog maar twee albums uit, hun titelloos debuut en ‘Chronicles of a diamond’; het brachten hen al naar Vorst, nu stonden ze hier voor een volle Barn en wisten ze moeiteloos het publiek in te palmen met hun warme, bezwerende , meeslepende , groovy, dansbare songs. En Burton, met z’n indringende vocals, entertaint, charmeert. Marvin Gaye , P-funker George Clinton en retrospecialist Jimi Hendrix zouden hier wel hun duim opsteken.
Het publiek wordt opgezweept, opgejut door de band, z’n frontman en de beweeglijkheid op het podium. De keys en de bijkomende percussie waren zeker een meerwaarde en maakten het plaatje compleet. We werden meegezogen in “Know you better”, “More than a love song”, “Angel” en het schitterende “Rockandroll”,die solliciteerde voor een plaatsje op de soundtrack van een Tarantino film. Het afsluitende opbouwende “Colors” was een sfeervolle smaakmaker.
Op de achtergrond zagen we twee wilde, zwarte panters met witte ogen en tanden, die bijtend elkaar aankeken. Muzikaal wisten deze twee ons te omarmen met hun warme, sfeervolle, broeierige lounge en opwindend materiaal.

Het Britse Slowdive stond mee aan de wieg van die dromerige shoegazepop en kunnen dus ook al gerekend worden onder de ouderdomdekens van het festival. Na een stilte van twintig jaar werd de draad heropgenomen , en eerlijkheidshalve, ze maken de brug en tekenen voor de verderzetting van dat geluid, al klinkt het iets sfeervoller. Ze waren onlangs nog in Lille en in Brussel , uitgestelde concerten (nav een overlijden in de familie van één van de leden) die het vorig jaar verschenen ‘Everything is alive’ in de spotlight plaatste. De visuals, de lichteffects en de projecties bepalen het concept mee van hun wisselende, repetitief ingenomen, slepende, broeierige, opbouwende, exploderende sound, die postrock, wave ademt met die kenmerkende pedaaleffects en reverb. Ze houden het boeiend met gekende oudjes “Catch the breeze”, “Souvlaki”, “Alison” tegenover het nieuwere “Chained to a cloud”, “Sugar for the pill” en “Kisses”, die het totaalplaatje maakten. De rauwere mannelijke en de hemelse vrouwelijke zangpartijen zweven over het etherische materiaal. “When the sun hits” en “Golden hair”, een buiging naar Syd Barret’s Pink Floyd, besloot overtuigend hun uur durende set.

PJ Harvey is er ook eentje die per plaat tekent voor een concert op Rock Werchter. Deze 90s artieste weet sinds de tennies in een andere gedaante muziek uit te brengen. Vorig jaar verscheen ‘I inside the old year dying’, die in een mythologie wordt ondergedompeld van de oude Britse folk, gothic en pop, gelinkt aan een Fairport Convention en iets meeheeft van het trippoppende karakter van Beth Gibbons.
Multi-instrumentalist en producer John Parish is vaste waarde bij haar. Met vijf op het podium staan ze , het eerste deel boeit door mystiek en theatraliteit in haar performance en act van bewegingen en mime. Het bepaalt mee het plaatje en brengt een intense spanning en een donkere, betoverende sfeer in coolness samen, met songs als “The glorious land”, “Let England shake” en de titelsong van de nieuwe plaat. Een sfeervolle, semi-akoestische aanpak van gitaren, sobere drums, elektronica en vioolpartijen.
In het tweede deel omgordt Polly (Jean) haar gitaar of autoharp, ze intrigeert met haar gekende, vroegere materiaal, aangepast aan de tand des tijds, minder sober, spaarzaam, meer pit, snedig, rauw, en die een zekere dreiging van weleer behouden. O.m. “To send his love to me”, “50ft queenie”, “Man size”, “Dress” , “Down by the water” en “To bring you my love”. Een mooi overtuigende afwisseling tussen de oude en de nieuwe beeldvorming van PJ Harvey.

De vorige keer dat we Greta Van Vleet zagen op het Werchter podium, waren we meer gekluisterd aan hun bezwerende, gedreven gitaasoli en de wisselende zangpartijen die hoog konden uithalen. 70s retro, hardrock, blues en soul nestelen zich in dit Amerikaanse Greta Van Vleet. Led Zeppelin, Thin Lizzy, ACDC en Jack White zijn mooie referenties. Op de nieuwe plaat ‘Starcather’ gaat hun muziek over de grens, té overdreven, waardoor het echt niet meer aangenaam klinkt.
Live hadden we hetzelfde gevoel, met alle respect van hun kunde en talent; het concert enerveerde zelfs door de overdreven soli in gitaar, drums en de krijsende, jodelende vocals.
De glamrock mag er gerust wezen, maar de bombast, de kostuumwissels, het vuurwerk, de gimmick, het kwam het geheel niet ten goede.
Ze werden wel ontvangen als de ideale warming-up van Lenny met die verschillende elementen, wijzelf werden er deze keer onvoldoende warm van, ondanks de sterkte van “Safari song”, “The archer”, “Highway tune” en “Runway blues”.

Jane’s addiction zagen we onlangs nog in de AB, Brussel en het is altijd heerlijk, bands waarmee je opgegroeid bent, dertig jaar later terug te zien. Nostalgie dus! Een uitzonderlijk nieuw samen-moment in 2024 was er nu met dit kwartet uit LA , in de originele bezetting rond Perry Farrell. Net als in de AB, kunnen we zeggen ‘In grote doen, Wat een emotionele rockvibe’.
Verdienstelijk, zinderend, overtuigend klonk het ouder opgestofte werk uit die early 90s. Een broeierig, opwindende symfo-art rock set dus, die wat stroop en kitsch kon verdragen, maar hoedanook ferme kopstoten toediende. Hun cultstatus werd dik onderstreept. Straf wat deze (bijna) zestigers nog konden.
Lees gerust de live in de AB (juni 2024)
Jane’s Addiction – Nostalgie: In grote doen, wat een emotionele rockvibe (musiczine.net)

The Clockworks, van Ierland naar Londen verhuisd, brengen bands als Franz Ferdinand, het oude Arctic Monkeys en Fontaines DC samen in een rits indie-, punky en gitaarrockandrollende songs, die gedreven, opwindend, melodieus zijn. Hier sierden enkele begeesterende gitaarsoli. Met sterke songs als “The future is not what it is” en “Enough Isabelle never enough”. Niet echt iets nieuws muzikaal , maar hun gekende gruizige, boeiende aanpak was de moeite.

Lenny Kravitz is na bijna tien jaar terug van partij op Rock Werchter zelf. Dat betekent dat liefde, samenhorigheid een warm rock’n’roll hart toebedeeld krijgen. Hij heeft een nieuwe plaat uit ‘Blue electric light’ en dat brengt hem terug on tour.
Hij is nog steeds geliefd, onze publieksmenner, - trekker en knuffelbeer, de rock’n’roll profeet, die met het afsluitende langgerekte (te lang steeds, ruim 15 min!) “Let love rule” de ganse wei laat mee neuriën, - zingen in een ‘unite gevoel’.
De afgetrainde krachtpatser met z’n kenmerkende grote ovale zonnebril, dreadlocks, lederen vestje-broek en z’n kronkelende, sensuele bewegingen aan de microfoon, zuigt ons een twee uur lang in z’n 35 jaar uitgebreide oeuvre.
“Are you gonna go my way” was de ideale geleider van onze wei-Werchter specialist. Hier niet teveel allerhande technisch vernuft als closing act. Hij heeft een sterke en erg goed op elkaar ingespeelde band, de drumster gaat als een animal tekeer , gitaarsolo’s vliegen, hier gepast, om de oren , de diepe bas funkt, en een gevatte blazerssectie en 70s (Hammond) keys doen hun werk.
Retro, rock, soul, funk, blues vinden elkaar moeiteloos bij Lenny, strak, scherp, romantisch, emotievol.
De eerste nummers, “Minister of rock’n’roll’, de huidige single “TK421”, met z’n funkende Prince groove en “I’m a believer” deden ons luchtgitaar spelen. Ze werden uitgediept, maar nergens te ver. Het onderstreepte de kunde en het talent van Lenny en z’n band.
Het publiek werd hoedanook op z’n wenken bediend met een ‘Lenny best of’. Hartkloppingen kreeg je op het Intieme “I belong to you”. “Believe” en “Fear” boeiden door de tempowissels en deden donkere gevoelens wegsmelten . Een warm hart voor iedereen, dat is zijn ‘message to us’, en de liefdeswoordjes waaiden over ons heen op “It ain’t over till it’s over” en “Again”. “Paralyzed”, “Always on the run”, “American woman” (Guess Who cover btw!) en “Fly away” trokken nog eens alle registers open. Er waren zelfs discotunes te bespeuren op de voorstelling van de band en “Human” combineerde dansbare grooves met rock’n’roll. Op die manier sloot een oude rot in het vak dag 1 af.

Waardig ouder wordende bands en artiesten stonden vandaag centraal, wisten van zich af te bijten en ontgoochelden niet. Alsof we terug in de begindagen stonden van Rock Torhout en Rock Werchter. Mooi!

dag 2 – vrijdag 5 juli 2024 - Jeugdige uitbundigheid versus waardige standvastige oudjes

Al snel op deze middag weet Loverman aka James de Graef, respect en erkenning af te dwingen. Muzikaal zat het al snor met z’n debuut ‘Lovesongs’, live brengt hij het solo nog beter. De cluboptredens waren vol lof van z’n performance dito muziek, die het klassieke verbindt met experiment en een theatrale act.
Op de muziek van Jimi’s “Loverman” komt hij tussen de security op het podium , maakt een half veredelde pirouette, zet zich op zijn hobbelpaard, doet wat gepingel op gitaar, piano en blaast  enkele verdwaalde tunes. Hij brabbelt, zingt, schreeuwt om zich heen.
Hij zet dan “Call me your loverman” in , het lijkt een soort katharsis. Verder muzikaal akoestisch gitaargetokkel, gedragen door z’n indringende , declamerende diepe baritonstem.
Van “Tinderly” en “Would right in front of your eyes” maakt hij er iets aparts, unieks en schitterends van. Hij is op het podium, hotst heen en weer, staat op de boxen, wisselt pijlsnel van instrument, start voorgeprogrammeerde sounds en is in het publiek, alsof de gekte in zich toeslaat. Het jazzy “Limbo we’ll meet again” huivert en zorgt voor kippenvel door de gitaargeseling.
Hij is een ‘do-it-all’, die een cinematografisch concept biedt in z’n paar nummers. Hij doet het publiek ondergaan. Hij interacteert als een Zappa (hij omschrijft het als ‘audience participation time’) met z’n publiek op het afsluitende “Differences aside” met het refrein “come along for the ride, sing a song tonight” . Het wordt ontrafeld om dan terug in een ietwat vastere songstructuur te worden gegoten. Hij verdwijnt hier overdag in de Barn als een dief in de nacht, huppelend met z’n blaasinstrument. De aanwezigen waren met open mond verbaasd. Dit was totally weirdo, maar wat een inspiratie heeft deze jonge gast. Nog niet veel gezien!

Ook het Britse Yard Act moest niet onderdoen. Zij vallen evenzeer op met hun weirde muziek en act. Zij staan nu al met zeven op het podium, met twee backing vocalistes, danseressen en zijn toe aan hun tweede album. Frontman is James Smith, die ons volledig meesleept in z’n muzikaal verhaal van stekelige, weerbarstige indie, pop, postpunk en punkfunk. Hij heeft nu toevallig dezelfde achternaam als wijlen Mark E Smith van The Fall. Deze band mag je gerust refereren aan Talking Heads en LCD Soundsystem.
Verdomd het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy  songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest. Het podium wordt dus ten volle benut door elk groepslid. Het zorgt ervoor dat deze band zich duidelijk onderscheidt.
Onlangs overdonderden ze nog op Les Nuits Bota. Elke song heeft wel een eigen invalshoek door de verrassende wendingen en tempo’s. Al goed in die sfeer kwamen we met “We make hits”. “Dream job” , “The overload” en “100% endurance” zijn prima nummers, die live perfect tot hun recht kwamen.
Totaal uit z’n voegen barst het combo op “The trench coat museum”, op plaat al een sterkhouder, live overladen van verschillende instrumenten, de ritmes, de loops, het knopgefreak, de gekke danspasjes en de weirde zangpartijen.
Yard act deed beroep onze energie, onze verbeelding om in hun muzikaal verhaal te stappen. Een heerlijk genietbare, uitzinnige show!

De vier good looking ladies van het Canadese The Beaches, al een tiental jaar bezig, heeft het voor de wind;  een doorbraak in Europa nu met die single “Blame Brett”, de breuk die frontdame Jordan Miller had.
Muzikaal onschuldige, melodieuze gitaarpoprock, ondanks het verhaal, dat intrigeert door de  opborrelende, sprankelende ritmes, de positieve energie en de smileys. Een uurtje gelijkklinkende ladies pop dus; o.m. ”Everything is boring” en “Edge of the earth”. We ervaren een aangenaam, leuk, ontspannend sfeertje, het klinkt spontaan, losweg met de glimlach. Het is allemaal wel goed ingestudeerd, gelikt, die muziek, act en de synchrone, zwierige danspasjes.
Niks nieuws eigenlijk, maar bij het jonge (dames) publiek worden ze op handen gedragen.

Ambiance en sfeer hadden we zeker met het Ierse The Rumjacks. Het combo brengt folkpunk in de beste traditie van Dropkick Murphys, Flogging Molly, Whiskey Priests en traditionals The Dubliners en The Pogues. Met deze namen als fijne referentie, sierde het door de verbeten zangpartijen en bijhorende instrumentatie van accordeon, whistle en mandoline. De dansspieren werden geprikkeld en er zat swing in. Het tempo werd hoog gehouden en het klonk plezierig goed. Alle songs zaten een beetje onder diezelfde noemer, de kaart van een feestje werd getrokken!

Gary Cark Jr is een Amerikaans gitaarvirtuoos, die gelinkt wordt aan het werk van Jimi Hendrix. Hij heeft momenteel een goed geoliede band achter zich, met een tweede gitarist, keys en backing vocals. Er werden hier enkele fenomenale, schitterende gitaarsoli getoverd van de beide gitaristen in hun opbouwende, broeierige, snedige nummers. De kenmerkende soulfulle, bluesy, psychedelische gitaarrock’n’roll mag op de recentste plaat, ‘JPEG RAW’ wat lauwtjes aandoen, live zat er dynamiek, levendigheid in en voelden we de juiste drive, o.m. op opener “Maktub”, oudje “Bright lights” en het afsluitende “Habits”. Die aanwezige gitaarerupties waren meer dan voldoende om ons te overtuigen van een weldegelijke set.

Een onuitputtelijke sfeermaker is Glints, het alter-ego van de Antwerpse Jan Maarschalk. Een glimp zagen we van deze zanger/rapper, die een rits artiesten had uitgenodigd (Blu Samu, Yung Yello) onder het credo Glintsal. Hij is erg populair, een volle Klub ging ervoor. Hoogtepunt was er met Daan, die de gitaar omgorde (om er af en toe een noot uit slaan) op “Not a housewife” , die Glints voor de gelegenheid had herwerkt in een hardere knallende versie. Het weerhield de rapper niet met z’n arm heen en weer te zwaaien, die in het gips zat na een val van het paard toen hij een promospot opnam voor z’n set op Werchter. Euforie troef dus!

De Brit Tom Odell kennen we natuurlijk van die instant klassieker “Another love”, intussen al tien jaar oud en in het hart gedragen tijdens de Warmste Week van StuBru . Hoedanook blijft dit het muzikaal uitgangsbord van deze sing/sonwriter, die zich heeft ontpopt als een groots pianovirtuoos in de beste traditie van Elton John . Hij heeft een heuse band rond zich, die zijn pianonummers dragen, met blazers, viool, steelpedal en backing vocals.
Uiterst genietbaar klinkt het op de Mainstage. Het volk geniet en er zijn de rustig keuvelende babbels op die dromerige , aanzwellende, licht opzwepende pianopop. “Best day of my life” en “Fighting fire with fire” wisten zich naast z’n onmiskenbare hitsingle en Elton Johns “Your song” te onderscheiden, net voldoende om ‘goed’ te zijn.

De maatschappijkritiek is en blijft verweven in de indie van de Brit Declan McKenna. Hij is toe aan z’n derde plaat en brengt er wat meer luchtigheid in. Ook live had dit z’n weerslag waardoor het dromerige op plaat én het niet altijd even toegankelijke materiaal een stevige punch kreeg door de tempowissels, de gitaarsoli en de keys. Swingende indiepoprock, waarbij Mckenna z’n publiek bij de leest houdt, entertaint en hen weet op te zwepen. Eerst moest het nog wat op dreef komen met “The key to life on earth”, “Nothing works” om dan op “Isombard”, “British bombs en “Brazil” te ontploffen. Met jasje en bril af, huppelend op het podium, werd die groeiende extraverte aanpak  ferm gewaardeerd wat Mckenna en Co deugd deed.

Terecht mocht dEUS, nationaal muzikaal erfgoed, terug aantreden op Werchter zelf. Sinds vorig jaar zijn zij ‘back in the race’ met een nieuwe plaat ‘How to replace it’, tien jaar na vorig werk. En in eigen land zijn ze na 35 jaar verre van godvergeten. Nee , een volle Barn genoot van een fris, spannend, meeslepend, opwindend concert, rauw en lieflijk. Gepassioneerd, scherp en gretig gaan ze te werk. Vier op een rij , de drums iets achter, Barman als rode draad, laat dEUS de muziek voor zich spreken met een puike ‘best of festival set’, die pure klasse ademde.
Strak, stekelig klonk het met de openers “How to replace it”, “4 mains” en “The architect”, onder die grauwe (zeg)zang van Barman, die in de zangpartij door de anderen werd aangevuld. De sfeervolle “Instant street” en “Little arithmetics” zijn niet vies van enkele uppercuts en klinken live weerbarstiger in de outtro. Een goed geoliede machine dus, door de diep grommende bas, de intense, zwierige vioolpartijen, de zwevende elektronica, de snerpende bleeps, de bezwerende, snedige, scherpe gitaarriffs, zeker van Mauro en de ritmisch opzwepende drums.
Het publiek werd bij de kraag gehouden tot het eind, dEUS piekte hoog met songs als “Fell of the floor man”, “Sun ra”, “Bad timing” en de steeds weerkerende afsluiter “Suds & soda”, met de nodige singalongs. Nog niet op pensioen, zoveel is zeker!

Het Londense Archive, ook al zo’n dertig jaar bezig, heeft zich genesteld in Parijs en wordt door onze Franstalige vrienden op handen gedragen. Zij hebben een unieke mix van elektronica en gitaren, waarin wave, krautrock, trippop zich weten te kronkelen. De nummers zijn apocalyptisch, cinematografisch, beeldrijk, hebben een repeterende ritmiek, bouwen crescendo-gewijs op, zijn omgeven van distortion, exploderen met salvo’s elektronica en gitaarvertier, hebben iets donkers, mysterieus, huiverends, mystiek en pendelen tussen zalige rust en jagende onrust, ergens tussen Pink Floyd en Massive Attack in.
De wisselende zangpartijen, man-vrouw-gewijs als de samenzang, eist ook z’n plaatsje in die opbouwende, dynamisch pompende sound. “Lights”, “Fuck U”, ”The skies collapsing onto us”, “Again” en “Bullets” , check gerust die nummers! Live iets unieks en verdiend staan ze volgend jaar in de spotlights met twee opeenvolgende concerten  in Brussel.

Het Schotse Snow Patrol van Gary Lightbody is en blijft de vriendelijkheid zelve. De band is hier groot geworden en vieren volgend jaar hun twintigjarig bestaan, eentje die wel niet zonder slag of stoot was. De eerste tien jaar wisten zij de hits aan elkaar te rijgen met hun melodramatische, betoverende  ‘feelgood’ poprock, mooi omfloerst van keys en pianoloops.
Ondanks de return in 2018 moeten zij het nog steeds hebben van die classics. We voelden het ook zo aan in de volle Barn, wat de amicale, praatlustige frontman zeker goed wist te onderschrijven. Af en toe liet hij met z’n band iets recenter horen o.m. uit het onlangs verschenen ‘The forest is the path’, met “The beginning” en “All” die moesten optornen tegen de kwalitatief sterke en subtiele, fijnzinnige poprock van “You’re all I have”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “Run” en verder “Shut your eyes”, “Chasing cars” en “Just say yes”.
Snow Patrol speelde een hartverwarmende ‘best of 10 years’ (ipv 20Y). Benieuwd hoe het verder zal gaan en dat besefte Lightbody maar al te goed …

Het gaat hard met de carrière van het Italiaanse Maneskin. In vier jaar tijd, sinds ze het Eurovisiesongfestival wonnen, zijn zij het muzikale exportproduct van jeugdige uitbundigheid en spreken zij een nieuwe generatie aan. Net kregen we het bericht dat hun 80s icoon Pino d’Angio kwam te overlijden (remember ”Ma quale idea”).
Snoeiharde gitaarmuziek, omschreven als schurend heet en lekker vuil. Alle vier staan ze in de spotlights, voorop zanger Damiano David (lookalike Perry Farrell) en bassiste Victoria de Angelis, met haar verleidelijke blik en ‘x-jes’ op de borsten.
Ze kunnen spelen op hun instrumenten, zondermeer, er is heel wat dynamiek op het podium met het heen en weer hotsen en de gitaar-drumsalvo’s. Anderhalf uur lang is er geen sprake van standvastige rustigheid, nee, duracell konijnen zijn het, die geen minuut stilstaan …
Hoofdpodium of niet, ze zijn één met hun publiek, hun fans en nodigen hen uit mee te feesten op het podium, o.m. op het afsluitende “Kool kids”!
Een set vol toegankelijk materiaal, hitwerk met een meezinggehalte, van “Zitti e buoni” (winnaarsnummer), de recente single “Honey are U coming”, de cover “Beggin’”, “I wanna be your slave”, “Mammamia” en “Blalblabla”. Een festivalband bij uitstek in deze ‘20ies’ , die zich niet au te serieux neemt …

Jeugdige uitbundigheid meette zich vandaag met waardige standvastige oudjes. Mooi om deze te verweven in elkaar!

dag 3 –zaterdag 6 juli 2024 – Hey, Ladies, de dames ten top!

Onze twee Kempenaars Thibault en Pieter hebben goed nagedacht over hun set op Rock Werchter. Equal Idiots speelde een festivalset waarbij enkele nieuwtjes van de binnenkort te verschijnen titelloze derde plaat te horen waren. De twee rockten, rammelden, geselden hun gitaar en drums in de beste traditie van Black Box Revelation en White Stripes. Ze trekken de kaart van energiek, opwindend, wat zeker belangrijk is als opener op de Mainstage. “I am the light” en “Barcode” lieten ze los als kennismaking van het nieuwe. Wat volgde was herkenning met singles “16” en “What you gonna say”. De twee speelden rechttoe-rechtaan, zonder al te veel blabla. Een goed contact met het publiek injecteerde hen om te dansen vooraan. Ervoor gaan was de opdracht, en die was geslaagd. Na “Shoot” mochten de zwierige “Adolescence blues” en “Put my head in the ground” het rockfeestje besluiten.

Het Australische The Southern River Band zit ergens tussen ACDC, The Darkness en Black Crowes in. Hun naam hebben ze niet gestolen, een broeierige 70s rootsrockende, hardrockende sound hoorden we van dit amicale collectief die gezwind hun set speelde.

Ladies pop is in , eerder deden The Beaches de hartjes al sneller slaan, even zeemzoeterig kwam het Britse The Last Dinner Party voor de dag, die in een mum van tijd grote zalen weet te trekken. Het kwintet van dames, met een drummer on the background, zwiert zich door de set heen. De band brengt dromerige, aanstekelijke pop , met een theatraal, bombast, barok, orkestraal kantje.
Ergens roept het Abba, Miranda sex garden en Florence op. Een paar van de jonge dames  zijn dan ook in die glam en glitter gekleed. Zangeres Abigail Morris floreert als een elfje, een vlinder of een nachtegaal  zonder vleugels rond de band heen en weet het publiek in de volle Barn te charmeren. De songs zijn wat stroperig door de synthpoppy grooves en zangpartijen, maar op “Burn alive” en de afsluitende tracks “My lady of mercy” en de single “Nothing matters”, hun credo bij uitstek, overtuigden door de verrassende wendingen en de krachtig wordende aanpak. Ook de cover “Wicked game” van Chris Isaak brachten de dames op sobere elegante wijze. Dat ze gehypet worden is misschien wat overdreven, maar dat ze een positive vibe , energie realiseren en de temperatuur doen stijgen, kunnen we begrijpen …

Een interessant undergroundbandje, die ook in ons landje ferm gerespecteerd wordt, is Deadletter, die al succesvol werden onthaald in onze clubs. Deadletter, uit Londen , kweekt in het nest van Yard Act en we horen hier even aangename referenties naar de punk van CRASS, The Fall (opnieuw) en LCD Soundsystem. Ook hier horen we een verdwaalde sax in die melodieus dwarse en ritmisch groovende indiepunkrock. “Credit to treason”, “Fit for work”, “Mere mortal”, “It flies” en “Zeitgeist” zijn alvast splinterbommetjes die de dansspieren prikkelden en ons deden heupwiegen.

The Kooks op hun beurt gaan Snow Patrol achterna in die zin dat ze het moeten hebben van hun classics vóór 2010. Hun Britpop popt en rockt gemoedelijk melodieus en is aangenaam op de festivals op een zaterdagnamiddag. We houden nog steeds van die band met een “Ooh la”, “She moves in her own way”, “Seaside” en verderop “Do you wanna”, “Matchbox”, “Hammy, junk of the heart” en “Naïve”, die het spannend houden en het publiek doen meezingen en in beweging krijgt. Tussenin verslapte het toch wel door het minder degelijk songmateriaal, wat maakte dat de definitieve aansluiting uitblijft. Op zich goed, maar ook niet meer dan dat …

Door omstandigheid moesten we hier persoonlijk de muzikale draad loslaten en houden we volgende bands in memory: de psycherock van Psychedelic porn crumpets, de perfecte rock van Nothing But Thieves de donkere elektronicagrooves van The Blaze en de wegdromende beachsound van het Texaanse Khruangbin .
Toch nog even deze in de opvolging
- De killing moves en punkrock van Bob Vylan (zie hun verslag op Jera On Air de week voordien Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie (musiczine.net) )
- De grooves van de tripdisco van Roisin Murphy die net als in de AB, Brussel een fijne set speelde en haar muzikale kronkels in een heupwieg en danspas samenspande. Lees gerust
Roisín Murphy – Magie en talent ineen van een ware legende (musiczine.net)
- Leuk meegenomen was Davis Smith (DJ) in de Aperol Spritz bar, één van de meer intieme locaties op het festivalterrein. Het was een verfrissende afwisseling van de grote, drukke podia en zorgde voor een meer persoonlijke en directe muziekervaring. Een perfecte setting voor een vooravond aperitiefmuziek. De comfortabele zitplaatsen, de verfrissende drankjes en het vriendelijke personeel droegen allemaal bij tot de aangename ervaring.
Davis Smith bracht een set die dus mooi aansloot bij de relaxte sfeer van deze bar. Zijn muzikale stijl, een mix van dromerige house met herkenbare lyrics, paste uitstekend bij de zonnige, zorgeloze ambiance van de bar.
Al met al was het akoestische optreden van Davis Smith goed, verrassend, intiem, uiterst genietbaar en hoogstaand.
- Avril Lavigne kon ons maar matig bekoren, zonder al te veel verrassingen. Het pop-punk icoon bracht een mix van haar grootste hits en nieuwere nummers. Een nostalgische sfeer overheerste. Er viel energie, enthousiasme te noteren in klassiekers als "Complicated" en "Sk8er Boi". Deze songs hebben nog steeds een sterke impact, zo te horen!
Lavigne's stem klonk sterk en haar band speelde strak, hoewel er dus zwakkere momenten waren. Het publiek genoot van het ouder materiaal, terwijl de nieuwere nummers lauw en minder werden onthaald. Ondanks het solide karakter, zorgde het voor een onevenwichtige set.
Een hoogtepunt was haar uitvoering van "I'm with You", de emotie was duidelijk voelbaar en het publiek zong luidkeels mee.
Avril Lavigne probeert nog aan te tonen dat ze een krachtige performster is die een groot publiek kan boeien. Aangename nostalgische show, maar niet meer dan dat …
- Dua Lipa betrad het podium in een indrukwekkende mix van energie, stijl en charisma. De setlist was een zorgvuldig samengestelde reis doorheen haar discografie, met hoogtepunten uit albums ‘Dua Lipa’ en ‘Future Nostalgia’, en enkele nieuwe nummers.
Het concert begon knallend met haar nieuwste hit ‘Training Season” waarbij de opzwepende beats en Lipa's krachtige vocalen het publiek meteen in beweging brachten. Verder impressionant "One kiss" en "Break my Heart", de dansbare ritmes toverden de festivalweide om tot een gigantische dansvloer en alles werd meegezongen.
Dua Lipa straalde zelfvertrouwen uit op het podium. Haar choreografie was strak en dynamisch, ze bewoog zich moeiteloos tussen de dansers en de bandleden. Haar outfit, een mix van futuristische en retro-elementen, pasten perfect op de visuele esthetiek van de show.
Tijdens het concert nam ze zelfs de tijd om met het publiek te praten, wat een persoonlijk tintje aan de show gaf. Ze bedankte iedereen voor de support en hun  enthousiasme; ze deelde haar vreugde om te kunnen spelen op één van de grootste festivals van Europa. Door deze interacties kwam de performance ook hartverwarmend.
De visuele productie van het concert was verbluffend, een combinatie van een kleurrijke lichtshow, indrukwekkende projecties en een perfect afgestemde geluidsmix. Wat een visueel spektakel.
De geluidskwaliteit was uitstekend, met een helderheid en kracht die recht deden aan de complexiteit van Lipa's muziek. Haar stem klonk live even sterk en veelzijdig als op de opnames; de band zorgde voor een rijke muzikale basis die de nummers naar een hoger niveau tilde.
De ene grote hit na de andere in 90 minuten spektakel. Het eindigde met “Physical, Don’t Start Now” om tot slot weg te toveren met “Houdini”.
Dua Lipa's optreden was er eentje van triomf van popmuziek en performancekunst. Ze wist het publiek te boeien van begin tot eind, met een show die even visueel betoverend als muzikaal indrukwekkend was. Haar mix van hitgevoelige nummers, strakke choreografie en oprechte interactie met het publiek maakte het een onvergetelijke ervaring.
Of je nu een doorgewinterde fan bent of iemand die haar muziek voor het eerst ontdekte, Dua Lipa bewees dat ze een van de toonaangevende artiesten van haar generatie is. Haar concert hier is in ons geheugen gegrift!
(dank aan Michaël Bultinck)

De dames namen hier het voortouw, de hartjes zagen we langs alle kanten, ze bonkten met het spektakel van Dua Lipa als absoluut hoogtepunt! Ladies ten top.

dag 4 – zondag 7 juli 2024 – Rock’n’roll will never die - Foo Fighters zorgt voor wat Rock Werchter staat, ‘ROCKEN’!

Bluai was één van de vroegere winnaars van de Humo’s Rock Rally. Hun ‘Girl powerrr’ klinkt iets te weinig powerful om als opener het publiek te overdonderen. Ze grijpen terug naar de 90s indiepoprock en ze zagen hier waarschijnlijk één van hun favorieten, The Breeders, verder maken ze een link naar Big Thief (Adrienne Lenker), Courtney Barnett en Wet Leg. Melodieus smaakvolle, dromerige, rammelende gitaarpop, beetje onstuimig, nergens uit de bocht , maar die voldoende weet te raken. “Not the one”, “Dime store”, “My kinda woman” en “In over my head” zijn pareltjes van Catherine Smet en C°, goed ontvangen , maar nog beter in de Klub. Wel talentrijke band.

Brutus was andere koek en staat hier wel verdienstelijk op de Mainstage in deze beginuren. Een eigen geluid, tussen rock en postmetal in, fris, fel gedreven en toch melodieus meeslepend, emotievol. Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en het blijft bewonderenswaardig en straf hoe Stefanie intense, bonkende drums en indringende, heldere vocals en schreeuwzang weet te combineren.
De sublieme opener “War” gaf meteen het visitekaartje van de band af. Bruusk, bruut gitaargeweld met enkele rustpunten. Een soundtrackgevoel van een ‘end of the world gevoel’ borrelt op, een beetje op z’n Vikings of Furiosa. Ze pakten tot slot uit met een sterk gebalde “Brave” en “Sugar dragon”. Topband toch?!

Los, ontspannend, relaxt ging het er aan toe bij de zusjes Kim en Kelley Deal van The Breeders. Al de livesets waren op die manier in het verleden, aangenaam rommelig, nu was dat niet anders met hun melodieus dromerige, sfeervolle grungepop, maar de opeenvolging was nu wel vlotter.
‘Last splash’, 30 jaar oud intussen, kon in de spotlight worden geplaatst, de hoes en het artwork, rood-groen, werd groots geprojecteerd achter hen.
Ook zij stonden beter in de Klub, gezien de vaart, de swung in hun materiaal er niet echt inzat. Alles wordt leuk gehouden, met de glimlach, ‘el sympathico dus’, middenin met het tussendoortje “Drivin’ on 9”. Enkele sterkhouders vielen te noteren als “Invisible man”, “Safari”, “No aloha” en singles “Divine hammer”, “Cannonball”, die het gaspedaal durfden in te drukken. Mooi was nog dat Kim’s instant klassieker “Gigantic” van The Pixies werd bovengehaald, minder scherp als vocaal hoog, maar steeds eentje die weet te raken. Plezierig goed, die Breeders …

Het Amerikaanse Scowl rond zangeres Kat Moss zong en schreeuwde er op los als een Rolo Tomassi. We kregen een opwindend, bedreven, fel noisy, punky setje, die op zich niets nieuws bracht qua stijl. Wel jeugdige bedrijvigheid, leuk om aan het werk te zien …

Met die punky style waren we al redelijk opgewarmd voor de Britse sensatie Idles uit Bristol rond Joe Talbot. Het combo, met zes op het podium, hield het publiek en zichzelf onder stoom. Wat wil je met zo’n band en zo’n bonk van een zanger, die je rauw zou oppeuzelen. Maar het zijn ruwe bolsters met een blanke pit, muzikale gekte met een boodschap (over de oorlogen, de statements over immigranten, de assholes die beslissingen nemen over andermans lichaam, enz). Ze willen ons wakker schudden, doen nadenken over wat er gebeurt in deze maatschappij en ons oproepen tot positiviteit en samenhorigheid.
Vijf albums in zeven jaar tijd (de laatste ‘Tangk’ iets minder overweldigend) en elk jaar wel ergens te zien, doe het hen maar na …
Deze postpunkers mogen dan geschift overkomen en klinken , het klinkt goed , het intrigeert, het triggert, het zweept op, het ontploft en zorgt voor opwinding, een mainstage waardig.
Een soort ongecontroleerde orde in de chaos. Losgeslagen buffels. Talbot zingt, roept en schreeuwt om zich heen; de instrumenten staan een uur lang onder spanning en worden gegeseld. De songstructuur wordt ontrafeld om dan terug z’n melodie te zoeken. De tempowissels en explosieve noisy uithalen volgden elkaar op en de moshpits groeiden.
“Colossus”, “Mr motivator” “Car crash” zijn mokerslagen van nummers. “Mother” is een voorbeeld van schreeuwtherapie. “Dancer”, “Danny Nedelko” klinken intens, messcherp, snedig, stevig, hard, onsamenhangend samenhangend. Af en toe is er een sfeervollere benadering en krijgt de elektronica doorgang als op een “Poppoppop”. De verdwaalde blazer is een meerwaarde en geeft kleur. Mariah Careys “Xmas song” werd door de mangel gehaald, de gitarist was met een cimbaal en route en letterlijk wordt er “Rottweiler”(s) gewijs verscheurend besloten.
Idles was geniaal gek, overdonderend! Een no rules mentality. Absoluut hoogtepunt.

Na zo’n stomend concertje was het beduidend rustiger aan de Slope met Soccer Mommy van Sophia Regina Allison. Ze speelden dromerige indiepop en haalden soms fors uit met de pedaaleffects richting shoegaze. Soccer Mommy is zo’n bandje die in één van de kleinere zaaltjes van de Bota goed tot z’n recht zou komen …

Met Pretenders ervaarden we een live gevoel van in de 80ies met Rock Torhout en Rock Werchter, één podium , één rockband, wat keuvelen en dan de volgende band of artiest aan het werk zien.
De pretentieloze rock van de Pretenders rond icoon Chrissie Hynde, de 70 voorbij, hot in de 80ies, zijn ‘back on the chain’ sinds een achttal jaar met albums ‘Alone’, ‘Hate for sale’ en ‘Relentless’, die vorig jaar uitkwam. Ze waren intussen al eens opnieuw te zien op Werchter. Ook nu krijgen we hier melodieus goed in het gehoor liggende pop/rock’n’roll, pur sang , zonder al te veel franjes. Het spelplezier droop er vanaf bij het kwartet en vocaal is Chrissie nog steeds goed bij stem.
Hoewel het recenter materiaal ‘an sich’ goed klinkt, zijn het hier toch de oudjes die ‘t em doen en voor herkenbaarheid zorgen, “Message of love”, “Back on the chain gang”, plakker “I’ll stand by you” en “Middle of the road”. Haar muzikanten kregen voldoende ademruimte in de soli. “Mystery achievement” was een puike afsluiter van een even puike band rond deze rock’n’roll queen …

Michael Kiwanuka, een Brit met Oegandese roots, heeft een pak muzikanten mee en tekent voor de  ideale ‘midsummer evening music’ bij ondergaande zon aan zee … Eén nadeel, hij stond in een nokvolle Barn. Nu dit links gelaten, wist z’n retrosoulpop ons opnieuw te triggeren en te ontroeren; zijn gitaarspel, zijn indringende, warme stem, de breder instrumentatie en de backing vocals gaven kleur en diepte. Een betoverend optreden kreeg je en in de sound borrelt ergens grote namen op als Marvin Gaye, Otis Redding, Bill Withers, Stevie Wonder en Jimi Hendrix.
Een goed uur werden we meegezogen in die lounge, bezwerend , meeslepend als energiek. “Hard to say goodbye”, “You ain’t the problem“ en “Rolling” waren binnenkomers in dit genre, net drie van z’n laatste derde ‘Kiwanuka’.
Een evenwicht van een dromerige, kabbelende, hitsige en dynamische aanpak hadden we met “Black man in a white world” en “Hero”. Al de nummers werden gevat gespeeld, zonder al te veel outtro en uitgesponnenheid. Solo nam hij ons in met “Home again” en op piano met “Solid ground”. De afsluitende “Cold little heart” en “Love & hate” boden wat meer muzikale ademruimte.
Het wordt stilaan uitkijken naar enkele nieuwe songs, “Floating parade” was er zo eentje vol soulpop.
Kiwanuka heeft z’n publiek , hij houdt van hen en zij van hem. Een hartverwarmende klik.

Het Londense kwintet High Vis gaat er intens stevig tegen aan en door een maatschappijkritische bril krijgen we een rits hardcore punk nummers, waarbij de nodige ‘fxx’ ons om de oren worden geslingerd en gespuwd.
Met een gebalde vuist crossten en loodsten ze ons doorheen een “Walking wires”, “Fever dream”, “The bastard inside” en “Choose to lose”, onder spanning door die fel verbeten vocals van frontman Graham Sayle. High Vis kon in volle glorie de Slope afsluiten; op hun wijze hadden ze die muzikaal gesloopt …

Natuurlijk was iedereen op post om Foo Fighters te kunnen zien, de eerst aangekondigde headliner; Bijna twee en een halfuur kregen we onversneden rock te horen van een band die ook al zo’n dertig bezig is.
Het zijn graag geziene gasten, Dave Grohl  en C°, die nooit ontgoochelen en zich één maken met hun publiek. Het verlies van drummer Taylor Hawkins is echt goed opgevangen met Josh Freeze van NIN. Ook hij mept er als een wild animal op los, om de songs te doen knallen.
Grohl , één van de overlevenden uit de grunge, heeft met Foo Fighters al een pak albums uit en moet het nu meer hebben van goed singlemateriaal; recent verscheen ‘But here we are’. Zij maken met de oudjes de set.
Het zijn Beren, net als Pearl Jam, om geconcentreerd, intens, hard tekeer te gaan. Een juke box van het (meer) stevige FF materiaal, die steeds werd opgebouwd naar een climax toe. Met zes op het podium staan ze, en met keys als toegevoegde waarde.
Grohl is de maestro, de dirigent, hij rockt, zingt, schreeuwt de longen uit zijn lijf, dweept de massa op en tekent dus voor de gedroomde rock’n’roll avond en show die Werchter en zijn publiek maar al te graag wenst! En die een dikke vette streep kan trekken onder zo’n geslaagde vierdaagse.
Ze leggen er de pees op met strakke nummers “All my life”, “No son of mine” , “The pretender”, “Times like these” en “Generator”. Grohl is overal te vinden, links, rechts, midden het podium of bij z’n publiek. Heerlijk zoiets, een band vol overgave met onweerstaanbare, bruisende rocksongs, die het enthousiasme aanwakkeren.
Een solootje van de verschillende leden namen we er bij, want ze verweefden het met enkele classics als “Stairway to heaven, Sabotage en Blitzkrieg pop”.
Een muzikale marathon , lofbetuigingen ten over … “My hero”, sober ingezet, bouwt broeierig op en explodeert crescendo-gewijs. Net als “Learn to fly” of “These days”. Nieuwtje was hier “Nothing at all”.
Een verschroeiend tempo kregen we dan op “This is a call”, “Monkey wrench” en “Best of you” (dedicated to Royal Blood, omdat ze de best muzikaal ruikende rock’n’roll band zijn). Een droomvogel, de vleugels wijd gespreid zagen we op “Aurora”, opgedragen aan Taylor; het bracht die andere emotie los, net als op het mooi uitgediepte, uitgesponnen “The teacher”, eentje voor Dave’s mama. En tot slot, enthousiasmerend met tonnen positieve energie “Everlong”, die definitief deze  EU tour en ons als Werchterpubliek uitwuifde.

Een betere respectvolle afsluiter kon Werchter zich niet indenken op deze vierdaagse met de Foo Fighters. Sprakeloos waren we van zo’n moordende set. Fantastisch, schitterend. Rock zondermeer!

Tot volgend jaar!

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie

Geschreven door

Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie
Jera On Air 2024
Festivalterrein
Ysselsteyn
2024-06-27 t-m 2024-06-29
Hans De Lee

Hoera voor het jarige Jera On Air, al 30 jaar een heerlijk feest voor alle aanhangers van stevige punk(rock), eigentijdse metalcore en true hardcore. En dit jaar was het dubbel en dik feest want wegens het parelmoeren jubileum besliste de organisatie om een extra festivaldag toe te voegen aan het programma. Bijgevolg werd Ysselsteyn vorige week niet 3 maar liefst 4 volle dagen het epicentrum van de net vernoemde muziekgenres … En Musiczine was er heel graag bij …

dag 1 - donderdag 27 juni 2024
In tegenstelling tot vorig jaar of, recenter, tot wat Graspop onlangs overkwam, mocht Jera gelukkig starten onder droge weersomstandigheden en was zelfs een stralende zon van de partij  Elk jaar dient zich als bezoeker een luxeprobleem aan: hoe kan men als liefhebber van de aangeboden genres zoveel mogelijk bands live aan het werk zien en een optimale roadtrip maken in de ruime dagelijkse timetable, verspreid over 3 grote en 2 kleine podia, met elk een resem aan topoptredens.
Kiezen is verliezen, ook tijdens deze editie waar het aanbod alweer uitzonderlijk van kwaliteit was.  Maar zoals gezegd : een luxeprobleem! 

Shadow of Intent
luidde voor ons officieel het festival in.  En luid was het zonder enige twijfel. Het 4 koppig gezelschap uit Connecticut (US) liet meteen de hel uitbreken met hun loodzware doch best melodieuze deathcore. Van logge stukken naar vingervlugge passages, van grunts naar een zuivere sound. De band bewees, net als vorig jaar op Alcatraz,  veel meer te zijn dan louter een studioproject.

Dat we vervolgens naar een leuke set van Madball konden gaan kijken, bewijst eens te meer hoe divers het aanbod op Jera is.  Wat ons betreft een groot pluspunt dat jaar na jaar, met succes, nog meer wordt uitgespeeld. Madball hoeft geen uitleg. NYHC op z’n best, meteen de beuk erin, geen poespas maar old school smerige en rauwe streetcore.  Al meer dan 35 jaar leveren deze kerels kwaliteit en tonnen energie op elk podium dat ze betreden.  Ook hun set op Jera was alweer raak met een lekker wilde boel vooraan in de tent als logisch gevolg, ondanks het vroege uur op de timetable.  ‘Set it off’ klonk heerlijk vintage, de cover van The Animals ‘It’s my life’ was eerder luchtig en ‘Get Out’ was een zoveelste uppercut, kort, krachtig, snel en met massale steun van de fans. 
Tussendoor nog wat reclame maken voor de nieuwe plaat die begin 2025 uitkomt via Nuclear Blast en dan weer verder met een rotvaart het optreden afwerken.  Ga dat zien op Sjock waar de band in extremis Sick Of It All zal vervangen.

Hoog tijd voor wat moderne metalcore nu en dan nog wel van een uitzonderlijke soort.  Imminence uit Zweden brengt ‘sferische’ metalcore en maakt daarbij ondermeer gebruik van klassieke instrumenten met vooral een viool in de hoofdrol.  Hun songs zitten knap in elkaar en barsten van geslaagde contrasten.  Aan de éne kant wordt een ware wall of sound opgetrokken en dan plots duikt een kort vioolintermezzo op om de boel te ontmijnen.  Voeg daar het veelzijdige strot van frontman Eddie Berg bij (tevens de violist van dienst) en je komt tot een uniek geheel.  Weliswaar niet altijd even toegankelijke muziek maar steeds van een intense schoonheid.    Nummers als ‘Continuum’, ‘Erase’ en de machtige afsluiter ‘The Black’ (tevens de titel van het laatste album) bewijzen het potentieel van deze band en overtuigen het aanwezige publiek in de goedgevulde Vulture tent. 
De band komt in oktober terug naar België en Nederland voor clubshows.  Go check them out!  Absoluut de moeite waard.

De ‘oudjes’ van dienst op deze eerste festivaldag komen uit Los Angeles en worden geleid door niemand minder dan Ice-T.  Body Count is de naam en stevige heavy metal, gekruid met wat rap invloeden is de muziek die ze spelen.  Iedereen kent ongetwijfeld het nummer ‘Cop Killer’ waarover zo’n 30 jaar geleden enige controverse was. 
Ice-T is intussen 66 jaar oud en laat zich op het podium vocaal bijstaan door 2 extra rappers/meebrullers.  De groovy opener ‘Body Count’s in the house’ gaat helaas een beetje de mist in door geen al te best geluid.  Gelukkig komt daar tijdens ‘The Purge’ verandering in en begint de oudgediende machine beter en beter te draaien. 
Tussen al de moderne metalcore, deathcore en andere ‘core’ varianten klinkt Body Count misschien wat gedateerd maar daarom niet minder vet en relevant.   Het typische trashy rap metal geluid komt het best tot uiting in de songs ‘Cop Killer’ en ‘Born Dead’ die traditiegetrouw op het einde van de set zitten en uiteraard op de meeste respons kunnen rekenen..  Het obligate ‘fuck the police’ sing along momentje voegt weinig toe aan het optreden maar kent als vanouds veel bijval. 
Het eerder gespeelde nieuwe nummer van de upcoming plaat ‘Merciless’ belooft alvast veel goeds.  Na een klein uur verdwijnen Ice-T en zijn entourage van het podium, alweer op weg naar een volgend optreden : Hellfest, Clisson, Frankrijk.  Petje af voor deze toch wel legendarische band.

Aangezien Bad Religion op Sjock de laatste festivaldag afsluit werd op Jera gekozen om het (gelijklopende) optreden van Get The Shot mee te pikken ten koste van Greg Graffin en zijn gevolg.
Get The Shot is the next big thing uit Canada, althans wat het hardcore genre betreft.  Ze stonden in 2022 ook reeds op Jera, speelden onlangs in het voorprogramma van Stick To Your Guns en hun status en aanhang groeit zienderogen.  En terecht!  
De 5 heren laten overal waar ze optreden immers een zeer sterke indruk na en spelen telkens het complete dak eraf.  Ook op Jera is de publieke belangstelling heel groot.  De tent staat alvast nokvol voor het aankomende optreden in het vredige Ysselsteyn.  De muziek die ze brengen is echt niet voor doetjes : furieuze en ultrasnelle hardcore vanuit de buik.  De imposante frontman JP zweept het publiek meteen op en een aanéénschakeling van crowdsurfers en circlepitters is het logische gevolg. 
Nummers uit het meest recente album ‘Merciless Destruction’ worden afgewisseld met ‘klassiekers’ als ‘cold hearted’ en ‘blackened sun’.  Bij het inzetten van ‘Erase the scum’ maakt JP van de gelegenheid gebruik om elke vorm van racisme, sexisme en fascisme te veroordelen.  Wat volgt is een knappe zondvloed aan gitaargeweld en energie van Canada’s luidste zonen.  
Een bom van een optreden!

Electric Callboy
mocht de eerste festivaldag afsluiten.  Overal waar dit Duits fenomeen aantreedt vormen zich 2 kampen : de haters en de lovers.  De eerste groep verwijt de band sellouts te zijn die verwerpelijke commerciële muziek maken die niets meer met rock of metal te maken heeft.  De fans prijzen dan weer de band om hun originele mix van electro/techno met zware metal en hardcore stukken in verweven.   
Tot welk kamp je ook behoort, één ding moet je deze zotte bende wel nageven, overal waar ze spelen ontaardt hun show in een fantastische party met een ongeziene ambiance en dansende menigte.  Dat was op Jera niet anders!
Ik zag het toenmalige Eskimo Callboy ooit Groezrock openen (Main Stage, 2019).  De belangstelling was matig, evenals het optreden.  Het contrast met de huidige headline show is immens : volgepakte tent, grootse podiumopbouw, spectaculaire lichtshow, constante projecties op groot scherm en pyrotechnics all the way. 
Muzikaal verweeft men zoals eerder gezegd catchy electronische riedeltjes en technoritmes met pure metalcore invloeden, het geheel kan je nog het best omschrijven als ‘techno death’ of ‘gabber core’.  Het recept slaat goed aan klinkt heel aanstekelijk. 
Bijzonder in Nederland is de band heel populair gezien ze hier een traditie hebben in ‘gabber’muziek.
Het vertrek van zanger Sebastian (check diens nieuwe band Ghostkid, vorig jaar op de affiche van Jera trouwens) is intussen vergeten en wordt feilloos opgevangen door de nieuwe frontman Nico Sallach. 
Vroeg in de set zitten al de grote hits ‘Spaceman’ en ‘Hypa Hypa’, samen met de cover ‘Everytime we touch’ toveren ze gans de Jera weide om in een ware reuze karaoke, inclusief de teksten die op het scherm worden geprojecteerd.  Wat een heerlijk muzikaal circus!  Dat de band bijna een thuismatch speelt wordt nog eens benadrukt als sommige zanglijnen in het Duits worden afgewerkt en meegezongen.  Het éne cliché wordt opgevolgd door het andere maar het recept werkt wonderwel en zorgt voor een feest zonder weerga.  ‘Share my love’ klinkt als een doorslag van ‘Spaceman’ maar niemand die daar om maalt.  Na een uurtje houden wij het alvast voor bekeken, terwijl het feest onverwijld wordt verder gezet en de Callboys de eerste festivaldag met een knaller afsluiten.

dag 2 - vrijdag 28 juni 2024
De zon is alweer van de partij.  Bij het betreden van het festivalterrein is Hanabie bezig aan een set Japanse (baby) metal/harcore.  Eerlijk?  Not my cup of tea!  Maar ze kunnen toch al rekenen op heel wat publieke belangstelling en spelen een solide set.  Mij doet het wat denken aan een vrouwelijke versie van Electric Callboys (Callgirls?) maar dan minder goed.  De 4 Aziatische barbies doen hun stinkende best en wisselen kinderstemmetjes af met diepe grunts.  Het, opvallend jonge, publiek vindt het allemaal gaaf en geniet van het aparte spektakel.

De mannen van Grade 2 is gelukkig andere koek.  Dit 3-tal uit de UK (Isle of Wight) blinkt uit in echte oldschool punkrock.  Rechttoe rechtaan,  1 2 3 4, korte en snedige songs, telkens met oog voor melodie brengen ze een mix van songs uit hun 4 verschenen albums, met de nadruk op het in 2023 verschenen ‘Grade 2’.  De Misfits cover ‘Where eagles dare’ wordt zeker gesmaakt door de fans.  Afsluiters ‘The only ones i trust’ en ‘Under the streetlight’ zorgen voor een mooie eindspurt van een prima optreden.

Het was uitkijken naar Bleed from Within, de luidste band van Glasgow, Schotland.  Met hun laatste plaat ‘Shrine’ leverden ze een regelrecht meesterwerk af.  Het nummer ‘Levitate’ moet zowat het beste zijn wat ze in hun (bijna) 20-jarige carrière hebben geschreven.  Het concert start met een Shania Twain intro (!) maar dat is slechts schijn voor wat er komen gaat.
Opener ‘Souvereign’, inclusief vlammen en schermvisuals, geeft meteen het visitekaartje af van dit heerschap.  Het publiek besluit prompt uit te pakken met een heuse wall of death als welkomstgeschenk.  Wanneer al vrij vroeg in de set het magische ‘Levitate’ wordt ingezet reageren de fans uitgelaten.  Dit prachtige epos klinkt bij wijlen wat bombastisch maar is toch echt een dijk van een song die het talent van Bleed from Within als geheel onderstreept en hen moeiteloos een plaatsje verzekert in het kruim van de huidige metalcore scene.  De band stond de dag ervoor op Hellfest en sluit in Ysselsteyn hun zomertour af.  Daarom willen ze nog een laatste keer alles geven en volgt ondermeer een gesmaakte versie van ‘Killing Time’ en ‘Into Nothing’. 

Kort even ontdekken wat Better Lovers er zouden van bakken op de Vulture stage.  De band bestaat ondermeer uit leden van Every Time I Die en The Dillinger Escape Plan.  Het thema van het optreden bleek ‘love’ te zijn maar daar was verder weinig van te merken.  Snoeiharde hardcore met een krijsende zanger.  Wat mij betreft mocht er iets meer samenhang in de nummers zitten en klonk het geheel soms wat ‘lawaaierig’.  Maar smaken verschillen en de fans van de band lieten het in geen geval aan hun hart komen.  Ze genoten met veel overgave van de gebrachte show.

Er stonden dit jaar wederom heel wat Belgische bands op de affiche van Jera.  Psychonaut, Amenra, Second Hand Saints, Temptations for the weak etc. moesten de eer van ons Belgenlandje hoog houden bij de noorderburen…maar het was toch vooral uitkijken naar Brutus, tegenwoordig zeer actief in het buitenland en uitgegroeid tot een belangrijk muzikaal exportproduct van Vlaanderen.
Brutus
mocht om 16u aantreden in de Eagle tent.  Hoe verfrissend klonk de band, met de straffe vocalen van Stefanie, niet tussen al dat ander (veelal met hoog testosteron gehalte) metalgeweld.  Dikke pluim voor het eigen geluid en de eigen richting die deze band consequent en met veel succes volgt.  De sublieme opener ‘War’ gaf meteen het visitekaartje van de band af.  Het blijft knap om zien hoe leading lady Stefanie, schijnbaar moeiteloos, intense drumpartijen en loepzuivere vocals weet te combineren.  De band is perfect op elkaar ingespeeld en wisselt bruusk gitaargeweld feilloos af met enkele rustpunten in de set.  Om meteen daarna weer uit te pakken met moordende gitaren en bonkende drumpartijen.  Vooral ‘Brave’ en afsluiter ‘Sugar Dragon’ maakten op ons het meeste indruk.  Topoptreden van een topband!  We mogen al eens chauvinistisch zijn, niet?

Counterparts
was een band die we nooit eerder live aan het werk zagen en daarom keken we reikhalzend uit naar hun doortocht op Jera.  Het heerschap uit Canada (spitsbroeders van Get The Shot) mocht aantreden in de Vulture tent.  Grappige gedachte dat, vanuit de verte, de band precies leek te bestaan uit Frankie DSVD en zijn 3 jongere neefjes op het podium…De realiteit is uiteraard compleet anders en de vrolijke mannen uit Ontario vliegen er meteen genadeloos in.  De intro van Charli XCX ‘360’ is meteen vergeten en met ‘Love me’ en ‘Choke’ tapt de band uit een stevig metalcore/hardcore vaatje. 
Live klinken de songs een pak rauwer en woester dan op plaat maar daar maalt niemand om, integendeel.

Net als alle andere festivaldagen stond ook op vrijdag een echte vintage hardcore band op de affiche.  Niemand minder dan Suicidal Tendencies, met meer dan 40 jaar ervaring op de teller, kwam de Eagle stage onveilig maken.  Het moet gezegd Mister Mike Muir wordt een dagje ouder (61 jaar) en zijn typerende moves en rondjes op het podium komen soms wat (sorry fans) lachwekkend over.  Maar de man geeft nog steeds het volle pond en doet dat met veel overgave.  Zijn stem heeft merkbaar ook wat ingeboet aan kracht en het geluid kan beter, doch van bij de aanvang reageren de fans uitgelaten op opener ‘You can’t bring me down’. 
Ook nummers als ‘War inside my head’ en ‘Freedumb’ gaan er als zoete broodjes in.  Mighty Mike neemt nog steeds graag de tijd om wat te lullen met het publiek en zo komen we te weten dat de ST show op Jera de eerste is van de Europese zomertour. 
Al bij al toch een heel verdienstelijke performance en chapeau voor Mike om oprecht alle energie te geven die in zijn lijf zit als rasechte entertainer. 
Op het eind van de set mogen alle fans mee het podium op om ‘Pledge your Allegiance’ mee te brullen met de band. 
Nostalgisch optreden voor ‘oude’ hardcore liefhebbers.  Het enige nummer dat ik miste in de setlist was ‘Trip at the Brain’.  Verder niets op aan te merken.

Ice Nine Kills
is een fenomeen uit de US.  De band brengt een aparte show waarbij de overwegend metalcore klinkende nummers visueel ondersteund worden door allerlei horror en spooky taferelen en visuals.  Het éne acteerwerkje oogt al meer geslaagd dan het andere.    Van onthoofdingen en zombies op het podium tot chainsaw acts. 
De bandleden , allemaal in net maatpak en das, doen zelf ook hun duit in het zakje door geregeld actief aan de horrorsketches deel te nemen.  Frontman Spencer Charnas (enige nog originele bandlid van 2000) neemt de meeste aandacht voor zijn rekening.   Door het vele theatrale spektakel verdwijnen de songs als het ware soms naar de achtergrond.  Of is dat net de bedoeling? 
Muzikaal klinkt Ice Nine Kills zeker niet slecht, maar echte uitschieters of nummers die blijven hangen zijn toch zeldzaam.  Men kan nog best spreken van een typische US metalcore sound overgoten met een poppy sausje.  Dat de groep een aanzienlijke fanbase heeft bewijzen de eerste rijen voor het podium die alle nummers perfect weten mee te scanderen en vooral uit de bol gaan bij ‘Meat & Greet’ en ‘Savages’.  Eveneens nieuwe nummers worden uitgetest om tot slot uit te pakken met de finale die ondermeer bestaat uit ‘American Nightmare’, Shower Scene’ en ‘Welcome to Horrorwood’.  Vermakelijk optreden waarbij, wat mij betreft, de visuele prestaties langer blijven hangen dan de muzikale.

Hoewel op de 2de festivaldag de affiche eigenlijk werd afgesloten door 2 gelijkaardig klinkende bands (Dropkick Murphys en The Rumjacks) was voor vele festivalgangers de echte afsluiter SUM 41, die hun laatste openlucht/festivalshow op Nederlandse bodem speelden (er volgt wel nog een indoorconcert in het najaar in het kader van de definitieve farewell tour van de band). 
De tent is alvast veel te klein voor Canada’s nummer 1 punkrockformatie.  Tot ver buiten het zeil staat het volk opgepakt om toch maar een (ver)zicht op het podium te hebben.  Sum 41 is dan ook gekend bij een zeer breed publiek en daar zal hun extreem catchy sound zeker voor iets tussen zitten. 
Gezien de vrij korte duurtijd van de set (amper 1 uur) is het duidelijk dat dit concert een aanéénschakeling wordt van hits, af en toe aangevuld met nummers van de (letterlijk) laatste, en niet onaardige,  (dubbel)plaat ‘Heaven x Hell’.
Het gebruikelijk TNT van AC/DC steekt alvast de lont in het kruidvat en Deryck Whibley en zijn kornuiten starten furieus met ‘Motivation’.  De reactie van het publiek is navenant.  Wat een uitgelaten sfeer. 
Het vervolg is een ware jukebox aan hits en punkrock klassiekers als ‘The Hell Song’, ‘Over My Head’, ‘We’re All To Blame’ en ‘In Too Deep’.   Tussendoor vertelt de frontman dat het na meer dan 28 jaar welletjes is geweest en dat de band weloverwogen besloten heeft om er na een heel mooie ‘carrière’ definitief mee op te houden.
 Uiteraard dankt hij meermaals de trouwe fans en belooft hij hen in het najaar nog een allerlaatste keer terug te komen voor een ultieme en final zaalshow in Nederland. 
De absolute finale wordt ingezet met ‘We Will Rock You’ van Queen.  Het nummer leidt perfect DE 2 klassiekers van Sum 41 in :  ‘Fat Lip’ dat werkelijk door duizenden festivalgangers wordt meegebruld en het al even epische ‘Still Waiting’. 
Het is zonneklaar dat de band stopt op een hoogtepunt en dat ze enorm zullen gemist worden.  Aan de andere kant siert het hen ook danig dat ze niet eindeloos verder gaan en nog enkele jaren, allicht op automatische piloot, shows zouden blijven spelen. 
Respect voor hun moedige en eerlijke beslissing.  En ja, Sum 41 zal oprecht gemist worden.

dag 3 - zaterdag 29 juni 2024
De 3de festivaldag begon wat ons betreft met een afknapper.  Graag hadden we op de middag Annisokay aan het werk gezien.  Een Duitse catchy metalcore band die jaar na jaar aan populariteit wint en die recent werd aangekondigd om in het najaar als supportband mee te trekken op tour met Within Temptation. Helaas moest het optreden op het laatste moment verplaatst worden naar een ander tijdstip/dag gezien blijkbaar de instrumenten en gear spoorloos waren op één of andere luchthaven.
Dan maar kort wat nummers meepikken van Another Now, die oorspronkelijk op zondag zouden spelen maar dus vriendelijk gevraagd werden hun plaats op de timetable te ruilen met Annisokay.  De heren uit Nederland (hometown Eindhoven) waren mij totaal onbekend maar brachten het er zeer goed vanaf.  Zonder complexen een set spelen van technische metalcore met hier en daar wat zijsprongen naar ‘death’ en ‘progressif’, het is niet iedereen gegeven.  Mooie prestatie en dito visitekaartje.

Ander genre, doch niet minder intensief, was het feestje dat Mindwar uit Lokeren, België bouwde in de Buzzard tent. Een pot pure en lekker ruige en wilde hardcore kregen we geserveerd.  Intussen al bijna 10 jaar het handelsmerk van dit gezelschap.  Debuutplaat ‘Still at War’ uit 2023 is een knaller van formaat die de band eindelijk de erkenning oplevert die ze verdient en die live keer op keer kracht wordt bijgezet met nummers als mokerslagen recht in je gezicht. Deze kerels speelden niet voor niets reeds het voorprogramma van ondermeer Madball en sierden vorig jaar de affiche van Ieperfest .  Ondermeer ‘Collective compulsion’ is een nummer dat heel goed het geluid van Mindwar typeert en dat veel respons krijgt van het talrijke hardcore publiek.

ERRA is nog zo’n fijne band die heel wat te bieden heeft en steevast een mooie liveprestatie neerzet waar ze ook de affiche sieren.  Ook op de 30ste Jera leverde dit 5-koppig geheel uit Alabama (US) een puike set af. Intussen bestaat de band reeds 15 jaar en kennen ze bijgevolg de klappen van de zweep.  Met hun leuke mix van post-hardcore en moderne metalcore zorgden ze van een massief geluid dat veel indruk maakte.  De dubbele zang (cfr. The Amity Affliction, Bury Tomorrow ea.) is een beproefd recept dat Erra met glans weet toe te passen en dat de songs live soms nog beter uit de verf doet komen als op plaat.  Nochtans is het laatste album ‘Cure’ een ware hoogvlieger en bestond het optreden voor 75% uit nummers van deze plaat.  Van openingsnummer en titelsong ‘Cure’ tot ‘Pale Iris’ achteraan de set.  

Een toch wel wat vreemde eend in de bijt was vandaag Escape the Fate.  Deze band werd zo’n 20 jaar geleden opgericht door een zekere Ronnie Radke en situeert zich vooral in het (commerciële) rock en (heavy) metal genre.  Dhr. Radke belandde in de US in de gevangenis en werd in 2008 succesvol vervangen door huidig frontman Graig Mabbitt.  Intussen kennen we Ronnie Radke allemaal als leadzanger van Falling In Reverse, maar dit geheel terzijde.  Het moet gezegd Mister Mabbitt kan een stukje zingen en tovert geregeld en bijzonder zuiver de typische metal screams uit zijn strot.  Allemaal degelijke nummers maar weinig echte uitschieters of songs die boven het gemiddelde scoren.  Escape the Fate heeft in de US een status die veel hoger reikt dan in Europa het geval is en dat is ook duidelijk merkbaar in Ysselsteyn. 
Wij onthouden vooral een paar nummers op het einde van de set omwille van hun hoog meezing gehalte en typische ‘US metal’ sound : ‘Cheers to Goodbye’ en ‘One for the Money’. 

For I Am King speelde een thuismatch op de Eagle stage. Dit Hollands gezelschap speelt pittige metalcore opgesmukt met hier en daar wat death geluiden.  Op het podium treffen we 4 forse kerels aan volledig in het zwart uitgedost en daartussen een frêle frontdame in een frivool roze outfit,  een opvallend contrast.  Nog opvallender echter is het stemgeluid van zangeres Alma, wat een strot heeft deze dame zeg!  De grafstem en grunts die ze produceert zijn indrukwekkend en passen wonderwel bij de technische (death) metalcore die de band ten gehore brengt.  Songs als ‘Liars’ en de meest recente single ‘Liebe’ klinken loodzwaar en zijn geen hapklare brokjes.  Het zijn eerder luide brokken die staan als een huis en zonder twijfel indruk maken.   Verrassende eerste kennismaking.

Over Bob Vylan hadden we al één en ander gelezen en waren de verwachtingen bijgevolg vrij hoog.  Met glans werden deze ingelost en bleek de sympathieke man uit Londen, samen met diens naamgenoot en enige gezel op het podium, een rasechte entertainer te zijn die een geslaagde melting pot bracht van punk, rock en hip hop/rap.  Niet zonder eerst het optreden te beginnen met een korte yoga-sessie en wat stretching moves die samen met het publiek worden afgewerkt op de tonen van een loeiharde gitaarloop die uit de boxen knalt.  Crazy maar best leuk om te aanschouwen.
Muzikaal volgt een soort van ‘metalrapcore’ met wat lichte rasta invloeden waarbij een live drummer (Bob 2) het ritme bepaalt van de zanger/MC van dienst (Bob 1).  ‘We live here’ klinkt fris en blijft snel hangen, ‘Hunger Games’ en ‘Wicked and Bad’ benadrukken het kunnen van dit olijke duo.  Heel aanstekelijke set waarbij Bob 1 het publiek al crowdsurfend uitvoerig komt begroeten.  Kortom Bob  Vylan heeft veel potentieel!  Geen wonder dat hij dit jaar ook in Werchter van de partij is.

Vorig jaar zagen we Fit For A King aan het werk in Antwerpen (Kavka/Zappa) als support van The Amity Affliction. De band maakte toen een goeie beurt en dus besloten we om ze opnieuw de nodige aandacht te geven en te ontdekken hoe ze het ervan af zouden brengen op een groot en open air podium ipv in een kleine donker zaaltje. Het antwoord was al snel duidelijk :  met glans!
Sommigen beweren dat dit gezelschap een ‘christian hardcore band’ is maar ze kwamen in elk geval van bij de aanvang duivels uit de hoek en het geluid zat ook meteen perfect tijdens opener ‘The Hell we create’ en ‘ End (the other side)’.  Van een knalstart gesproken.  ‘Falling through the sky’ zorgde voor een behoorlijke stroom aan crowdsurfers en die zou doorheen het optreden nauwelijks gaan liggen. Na goed 40 minuten werd in stijl afgesloten met ‘When everything means nothing’ en het machtige ‘God of Fire’.

Traditiegetrouw stonden ook vandaag enkele oudgedienden op de mainstage :  Biohazard had vandaag de opdracht om de eer van de ‘hardcore eighties bands’ hoog te houden.  En dat deden de mannen met volle overgave.  Geen studieronde als bij Body Count of Suicidal Tendencies maar meteen gas geven en genadeloos uit de startblokken vliegen.  Frontman Evan Seinfeld mag dan al 57 jaar oud zijn, fysiek heeft hij het afgetrainde lichaam van een prille dertiger die dagelijks de gym bezoekt.  En ook vocaal kwam hij bijzonder energiek voor de dag.  ‘Urban Discipline’ klonk vet en ‘Black and White and Red all over’ (eveneens van het album ‘Urban Discipline’) moest zeker niet onderdoen. Tussendoor vertelde de frontman hoe graag de band al meer dan 30 jaar naar Nederland komt (hun 2de thuis) en verwees hij vol nostalgie naar een uiterst geslaagd optreden tijdens Dynamo Open Air 1993.  ‘Wrong side of the tracks’ werd aangewend om de nodige steun en solidariteit  te vragen voor kameraad Lou Koller van Sick of It All die onlangs een medische harde noot moest kraken (kanker diagnose). De vertrouwde Bad Religion cover ‘We’re only gonna die’ werd ook deze set met succes bovengehaald tot groot jolijt van de fans. Op het einde van de set en na het aankondigen van een nieuw album werd bij ‘Hold My Own’ nog een laatste keer alle registers opengetrokken en speelde de band een heerlijk old school slot van zowel het optreden als van de volledige Europese tour.

Crosses (ϮϮϮ) werd pas laat toegevoegd aan de line up van Jera 2024 maar bleek toch al vlug een meerwaarde. Hoewel de band van Chino Moreno (Deftones) en diens partner in crime Shaun Lopez, moeilijk in een muzikaal vakje is weg te zetten en er heel wat ‘toetsen’ op het podium aanwezig waren, klonk de band toch zeer herkenbaar en naast kwetsbaar ook immens veelzijdig.  Uiteraard dat Chino’s stem onvermijdelijk aan de Deftones doet denken, maar ook flarden van NIN kan je waarrnemen in de donkere filmmuziek die dit duo live op het talrijke publiek loslaat.  Het geheel klinkt bij wijlen als industrial rock, gitaren die over electro beats heen komen en Dhr. Moreno die goed bij stem is een ook opvallend fris en scherp oogt.  Toch wel een welgekomen alternatief geluid tussen al het pure gitaargeweld dat verder de affiche (terecht) bepaalt.

Het programma op zaterdagavond was hoofdzakelijk Brits getint doch geen liefhebber van het metalcore genre die daar om maalde aangezien het zonder twijfel de absolute top van de scene was die Ysselsteyn onveilig maakte.  Wat te denken van het trio While She Sleeps, Bury Tomorrow en Architects! Indrukwekkend toch!
While She Sleeps is na 18 jaar ervaring en 6 albums uitgegroeid tot een ware metalcore sensatie.  De fanbase groeide nog sneller dan de band zelf en de belangstelling was dan ook groot voor het optreden op Jera.  De podiumopbouw was behoorlijk massief en de vlammenspuwers werden niet gespaard.  Frontman Lawrence Taylor is een kei in het bespelen en ophitsen van het publiek en dook meteen zelf de menigte vooraan het podium in.  Muzikaal brengt While She Sleeps, zoals eerder gezegd, pure metalcore maar weten ze zich toch te onderscheiden van gelijkaardige bands met een sound die heel eigen en herkenbaar is. ‘Sleeps Society’ en ‘Anti-Social’  kenmerken het typische WSS geluid en zijn beide onvervalste metalcore hymnes. In de (te) korte set miste ik het fantastische ‘Four Walls’ maar werd veel goedgemaakt met enkele klassiekers in wording van de laatste plaat ‘Self Hell’ met ondermeer het titelnummer en ‘To The Flowers’.  ‘Silence speaks’ en ‘Systematic’ vervolledigden het beklijvende optreden dat nog even bleef nazinderen bij het voldane publiek.
Net als vorig jaar stond ook Bury Tomorrow weer op de Jera affiche, zij het enkele plaatsjes hoger en dat was volkomen terecht.  De band uit Southampton heeft een sterke live reputatie en kan putten uit een hele reeks straffe nummers die verspreid zitten over 7 albums verschenen tussen 2009 en 2023.  Vooral het album ‘Cannibal’ uit 2020 zorgde voor een stroomversnelling en leverde de band zijn huidige status op.  Opvolger ‘The Seventh Son’ van vorig jaar bevestigde moeiteloos de kwaliteit van de band.  In tegenstelling tot vorig jaar was zanger en frontman Daniel Winter-Bates in goede doen en heel spraakzaam.  De interactie met de fans verliep dan ook vlekkeloos en de positieve vibe was voelbaar aanwezig.  Muzikaal stond de set als een huis.  Oud werk werd vakkundig afgewisseld met nieuwe songs en doorheen het optreden werd met veel overtuiging en bravoure gebouwd  aan een climax op het einde.  Songs als ‘Black Flame’ en ‘Boltcutter’ zijn 2 tussentijdse metalcore parels die qua kracht en intensiteit één en ander te bieden hebben.  Echter niets kan op tegen het onvermijdelijke en geniale duo : ‘Cannibal’ en ‘Choke’, 2 muzikale handgranaten die zalig ontploffen in het gehoor van het voltallige publiek en zonder moeite door de hele aanwezige meute woord voor woord wordt meegebruld.  Afsluiter ‘Death’ bevestigt de kwaliteit die Bury Tomorrow brengt als het gaat over loeiharde doch melodieuze songs.  Wat mij betreft pure klasse, maar, toegegeven, als jarenlange fan is het moeilijk om objectief te blijven.

dag 4 - zondag 30 juni 2024
Intense festivaldagen waar je de éne goede band na de andere absoluut wil aanschouwen kunnen best slopend zijn. Zondag (4de festivaldag) was het energiepeil van ondergetekende oude knar dan ook flink gezakt, net als het aantal drankbonnetjes in de broekzak trouwens. 
We besloten het wat rustiger aan te doen en slechts enkele bands uit te pikken om over te berichten alvorens helemaal voldaan huiswaarts te keren.
Het valt meteen op dat de weide toch duidelijk minder bevolkt is dan de vorige dagen.  Allicht vonden heel wat festivalgangers 3 dagen om hun muzikale hartje op te halen meer dan voldoende en hielden ze het bij het traditionele ‘donderdag tot zaterdag ticket’ ipv later nog te upgraden naar een golden ticket met de extra festivaldag op de dag van de Heer.
Nochtans was de line-up echt niet te versmaden en van een zeer hoog en gevarieerd niveau.  Een regelrechte topprestatie van het team dat het programma helemaal in elkaar puzzelt.  Dat mag ook eens benadrukt worden!

Death Before Dishonor zagen we vorig jaar al heel sterk uitpakken op Brakrock, Duffel (België) en de band deed dit nog eens losjes over te Ysselsteyn.  Het blijkt het laatste optreden van de tour te zijn maar frontman Bryan Harris (al 24 jaar in de band) wil niet weten van enige vermoeidheid en geeft samen met zijn bandleden van bij de aanvang flink van jetje op het podium. Korte, krachtige en snedige hardcore songs van 2 tot maximum 3 minuten en volledige volgens de beginselen van de typische NYHC-sound. Nummers uit de beginperiode worden vakkundig afgewisseld met recenter werk en het publiek gooit de laatste energie in de bres om zich volop uit te leven voor het podium.  ‘Count me in’, ‘Endless Suffering’ en het onvermijdelijke ‘6.6.6’ (Friends Fam Forever) als afsluiter zijn wat mij betreft de 3 hoogtepunten van een lekker optreden.

Atreyu is een band die we al jaren volgen en die van bij hun ontstaan in 1998 tot op heden alleen nog maar albums van topkwaliteit hebben uitgebracht (intussen 9 stuks in totaal).  Hun mix van heavy rock, catchy metal en metalcore kent in hun thuisland US meer bijval dan in Europa maar toch groeit de fervente aanhang van het 5-tal ook hier gestaag aan tot een aanzienlijk leger.  Wie ze onlangs op Graspop aan het werk zag weet waartoe deze heren in staat zijn.  Straffe liveband!  Het is vooral de imposante frontman en zanger Brandon Saller die de meeste aandacht (naar zich toe) trekt en die met zijn aparte, doch zeer herkenbare, stem het optreden a.h.w. draagt. Atreyu kan moeiteloos een set vullen met enkele ‘hits’ die doorheen de vele jaren intussen goed gekend zijn bij de fans en woord voor woord worden meegezongen. Wie de band wil leren kennen checkt best nummers als ‘Drowning’ (recent werk), ‘Save Us’, ‘Ex & Oh’s en de afsluiters van het Jera optreden ‘Falling Down’ en ‘Blow’. Stuk voor stuk heavy muziekwerkjes maar steeds met veel zin voor melodie en refreinen die zich snel in je geheugen nestelen en daar lang kunnen blijven hangen.

Dé punkrock jukebox en karaoke band bij uitstek moet toch wel Me First & The Gimme Gimmes zijn.  Iedereen weet intussen ongetwijfeld welk feestje deze zotte bende telkens bouwt on stage. Hun act houdt meestal het midden tussen pure punkrock kolder en een uitgekiende coverset.  Vergis je niet, het gaat hier om straffe muzikanten (onder met CJ Ramone op basgitaar) die ogenschijnlijk een circusact opvoeren maar onderhuids toch zeer goed weten waarmee ze bezig zijn en er telkens in slagen, met hun luchtige attitude, zowel voorstanders als sceptici te vermaken.  Zanger Spike is het speerpunt van de band en verleidt het publiek op humoristische wijze tussen de legendarische popsongs en klassiekers door die allen op de typische ‘Gimme Gimmes’ manier worden gebracht.  Denk maar aan ‘Dancing Queen’, ‘Jolene’ en ‘I will survive’.  Verstand op nul en gaan met die punkrock banaan.

Tenslotte besluiten we ook Tesseract nog mee te pikken alvorens we ons met slome tred richting de uitgang begeven en in de auto ploffen.   Geen evidente keuze van band en programmatoren om met een pot progressieve metal uit te pakken op Jera.  Maar daarom ook tonnen respect voor het lef om dit net wel te doen en de diversiteit aan muziekgenres verder uit te diepen en uit te testen.  Deze Britten gaan intussen ook al meer dan 20 jaar mee en spelen hoofdzakelijk complexe en vrij technische muziek in combinatie met de wondermooie stem van frontman Daniel Tompkins. De band verdiende meer publieke belangstelling dan een met moeite 1/3 gevulde tent maar de aanwezigen hadden overschot van gelijk en zullen het geweten hebben want ze kregen een hoogstaand optreden voorgeschoteld met een sublieme zanger.  Geen simpele meezingers bij Tesseract maar uitgesponnen composities van een heel hoog niveau die je meevoeren naar niet-traditionele rock en metal (atmo)sferen.  Je kan het best omschrijven als luide luistermuziek met de nadruk op gitaren en loepzuivere en cleane vocalen.  De band heeft doorheen de jaren heel wat albums uitgebracht (waaronder 5 studio platen en 2 live platen).  Logischer wijze wordt op Jera vooral geput uit het meest recente (en heel sterk) album ‘War of Being’ (2023). ‘Echoes’ klinkt fantastisch en bewijst het uitzonderlijke kunnen van de muzikanten en alweer zanger Daniel. ‘War of Being’ klinkt al even machtig en afsluiter ‘Concealing Fate Part 1 : Acceptance’, dat nog voor slechts een gering aantal die hard fans wordt gebracht, is een knap orgelpunt van een al even knap optreden.   Heel blij deze show alsnog volledig te hebben uitgekeken.  Topprestatie van Tesseract van begin tot eind. 
En wat mij betreft een prachtige persoonlijke afsluiter van de zoveelste uiterst geslaagde editie van Jera on Air.

Wat kijk ik al ongeduldig uit naar de affiche van 2025!  Laat jaargang 31 maar vlug komen.
Helaas laten we bands als Amenra (from Belgium with love) en The Prodigy (from UK without the late Keith Flint) aan ons voorbij gaan. Maar zoals reeds eerder gezegd, trop is teveel en na 4 dagen is het lichaam op en het vat helemaal leeg.
Toch nog een welgemeende dank u wel aan alle medewerkers en vrijwilligers van dit heerlijke festival.  De organisatie is echt, jaar na jaar, top. En de vriendelijkheid van de mensen kent nergens zijn gelijke.  Houden zo!
Tot slot misschien nog vlug vermelden dat in 2025  3 festivaldagen ruim volstaan ;-) en dat de organisatie van de merchverkoop van de bands het enige minpuntje was tegenover de voorgaande edities. Afschaffen die volledig georkestreerde handel en terug naar de spontane en chaotische toestanden van vroeger met rechtstreeks contact met de bands en hun crew.
Tot eind juni 2025!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6162-jera-on-air-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Jera On Air

Feest in 't Park 2024 - Voor elk wat wils

Geschreven door

Feest in 't Park 2024 - Voor elk wat wils
Feest in ’t Park 2024
Minnewaterpark
Brugge
2024-06-29
Kristof Acke

Op 29 juni 2024 vond Feest in 't Park plaats op het prachtige terrein van het Cactusfestival, dat later in juli zal plaatsvinden. Ondanks het wisselvallige weer werd het een onvergetelijke dag vol muziek en sfeer.

Bij aankomst werden festivalgangers hartelijk verwelkomd door de fanfareband Brazzmatazz. De band bracht een vrolijke, dynamische sfeer die het publiek direct in de feeststemming bracht.

De Belgische-Congolese zangeres Reinel Bakole opende het podium met haar unieke mix van jazz, neo-soul en Afrikaanse invloeden. In juli ook nog te zien op Gent Jazz, maar hier dus al gratis te bekijken, wist zij het publiek te betoveren met haar warme stem, soulvolle melodieën en dans. Haar optreden was een ware muzikale reis, waarbij ze het publiek meenam door een divers repertoire van intieme ballads tot ritmische nummers.

Vervolgens was het de beurt aan Think of One, een band die bekendstaat om hun eclectische mix van wereldmuziek, jazz en rock. De Antwerpse groep bracht een energieke show vol verrassende muzikale wendingen. Met hun aanstekelijke grooves en meeslepende ritmes wisten ze het publiek moeiteloos aan het dansen te krijgen, ondanks de af en toe dreigende regenwolken.

Het Portugese OMIRI bracht daarna een unieke performance die traditionele Portugese muziek vermengde met moderne elektronische beats. Zijn innovatieve aanpak en visueel indrukwekkende show gecombineerd met twee danseressen maakten indruk op het publiek. De combinatie van folkloristische elementen met hedendaagse technologie zorgde voor een vernieuwende en fascinerende ervaring.

Als afsluiter stond de Oekraïense band Go_A op het podium. Deze groep, die bekendheid verwierf met hun deelname aan het Eurovisiesongfestival, bracht een energieke mix van folk en elektronische muziek. Hun krachtige en opzwepende ritmes vormden een perfecte afsluiting van de dag.
Ondanks de regenbuien die af en toe spelbreker was, wist Go_A het publiek warm te houden en de energie hoog te houden tot het einde van hun set.

Tussen de concerten door en na de afsluiter van de hoofdact gaf Team DAMP een stomende DJ-set in de tent naast het podium. Hun opzwepende beats zorgden ervoor dat het feest ook buiten het hoofdpodium gewoon doorging, en lieten de festivalgangers dansen tot in de late uurtjes.

Feest in 't Park 2024 was een dag vol muzikale hoogtepunten en ondanks het wisselvallige weer met meer dan 13.000 bezoekers een groot succes. Het festival bewees opnieuw een divers en boeiend programma te kunnen bieden dat voor elk wat wils had.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6403-feest-in-t-park-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Feest in ’t Park, Brugge

Pagina 1 van 113