logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Egyptian Blue
ufomammut_4ad_1...
Interviews

Transport Aerian

Transport Aerian - We moeten, zeker in deze tijden, een balans blijven vinden tussen optredens en online activiteiten, om te tonen aan ons publiek ‘we zijn er voor jullie’. Dat is heel belangrijk

Geschreven door

Transport Aerian - We moeten, zeker in deze tijden, een balans blijven vinden tussen optredens en online activiteiten, om te tonen aan ons publiek ‘we zijn er voor jullie’. Dat is heel belangrijk

Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en met een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld; een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald: politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens.
Het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen.  We hadden, naar aanleiding van deze release, een fijn gesprek met de band, zijnde Hamlet, Stefan Boeykens , Umut Eldem, Paul De Smet. En we polsten ook naar de toekomstplannen, ondanks deze tijden waarin we leven. Een tijd waarin plannen moeilijk is.

Ook al gaat dit interview over de nieuwste release ‘Skywound’, ik wou toch even vragen hoe het de band is vergaan sinds het ontstaan? De hoogte- en dieptepunten? Want jullie zijn toch al sinds ergens 2008 of zo bezig
Hamlet: Dat is een moeilijke vraag, waarvan wat de heren hier aanwezig betreft, ik en Stefan het antwoord kennen. Die erbij was sinds het begin van het project in 2008/2009.  Het is altijd een project geweest rond mezelf en Stefan die niet alleen als vaste gitarist, maar ook als co-writer fungeert binnen Transport Aerian. Er waren wel wat optredens en zelfs opnames sinds 2009, maar de echte geboorte van de band tel ik vanaf 2013, toen ik besloot om in de studio te kruipen om de plaat “Bleeding” op te nemen. Toen hadden we een contract met het Amerikaanse platenlabel Melodic Revolution Records, waarmee we nog steeds samen werken.
Sinds dan hebben we ondertussen drie albums en een live album uitgebracht. Het was in eerste instantie niet echt de bedoeling een band te creëren; het was een soort egotrip als je dat zo kunt noemen – ik produceerde alles meestal alleen, af en toe met andere gast-muzikanten. En toen is er wat veranderd: ik heb nog bij een andere progressieve metal band gespeeld die redelijk actief was en ik was positief verrast en gefascineerd door de underground live scene in ons land. Daarmee ben ik in 2019 gestopt en ik wilde Transport Aerian transformeren als het ware. In die mate dat het een live band zou worden, in samenwerking met andere muzikanten. Toen ik op een bepaald moment een advertentie zag staan van een jonge getalenteerde drummer, vond ik dat een goede start en zo is Paul bij ons terecht gekomen. Toen heb ik ook met Umut gesproken, een schitterende pianist die ik al een tijdje ken. Stefan was de allereerste en de enige keuze als een gitarist en hij was gelukkig beschikbaar – sinds Therianthrope in 2017 hadden wij elkaar niet meer gezien. En zo is de bal aan het rollen gegaan en nu zijn we voor het eerst wel een echte band. Toen door Corona uiteindelijk alles werd gesloten, waren er maar twee opties: ofwel de handdoek in de ring gooien want we profileren ons als een live band en wilden eerst een sort van reunion tour doen, ofwel maken we iets samen in band formaat. Dan heb ik het concept album ‘Skywound’ geschreven, waarbij iedereen binnen de band zijn bijdrage heeft geleverd. Dat was voor mij belangrijk. Ik heb dan alles geproduceerd in mijn eigen thuisstudio. En zo is de bal aan het rollen geraakt, voor deze nieuwe plaat. Op dat vlak waren deze coronatijden eerder een zegen dan een vloek, want daardoor hebben we een kwalitatief album op de markt kunnen brengen. Dat is een positief kantje aan deze tijden.

Dus als ik het goed begrijp hebben deze coronatijden eerder gezorgd voor nieuwe ideeën die zijn ontstaan of zo? Of hoe moet ik dat zien?
Stefan: Ik denk dat de drang om samen iets te doen eerder is aangewakkerd in deze tijden. Omdat we gedwongen waren ons thuis terug te trekken, moesten we daar interactief mee omspringen. Het klikt goed tussen ons alle vier. We waren een solide band geworden, waarbij iedereen dezelfde kant uitkeek, en wilden daar absoluut iets mee doen. En dan was dit het alternatief.
Umut: Ik sluit me daarbij aan. We hadden het gevoel dat we iets moesten doen, iets creëren, want dat was in deze huidige situatie de enige optie.
Paul: De meeste bands maken muziek door samen te jammen. Dat ging niet meer, en daardoor hebben veel bands wel die handdoek in de ring gegooid. En wij hebben het dus anders aangepakt.
Hamlet: (lacht) dat bewijst trouwens mijn punt dat samen in een garage jammen geen efficiënte methode om muziek te maken is. Er moet één richting en één concept zijn.

Sommige bands zijn er sterker uit gekomen, andere hebben de stekker uitgetrokken. Jullie zijn er dus sterker uit gekomen uit deze corona tijden als ik het zo hoor? Los daarvan: proficiat met de nieuwe plaat! Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus, licht ingetogen, emotievol als gedreven, explosief, waarbij de registers kunnen worden opengetrokken.
Is bewust gekozen voor deze gevarieerde aanpak? En is het niet zo dat je daardoor je publiek beperkt, want dit is muziek voor avonturiers die houden van experimenteren – waar ik ook fan van ben – maar om een ruim publiek aan te spreken lijkt me moeilijker? Sportpaleizen uitverkopen en zo. Zie ik dat verkeerd, of is dat niet de ambitie?

Hamlet: Ja en nee. Muziek maken bestaat niet enkel uit de muziek zelf, maar ook marketing  en promotie. De nieuwe manier van muziek maken nu is zo: je maakt een single, een muziek video, je publiceert het en melkt het volledig uit. Dan maak je de volgende. Na een tijdje is het album klaar en duw je al die nummers op een plaat. Dat is een methode die in de pop wereld en ook de rock wereld effectief werkt, ook dankzij streaming. Maar het creëert wel een niche rond concept albums die gemaakt zijn. Er zijn best wel bands die op die manier muziek maken en daar succes mee hebben, maar ook hun publiek aanspreken. De marketing en promotie kant rond muziek maken is, ook bij concept of progressieve muziek, belangrijk. Er toch zijn er voldoende succesvolle bands die ook iets zinnigs willen zeggen – zeker in progressieve of alternatieve rock...
Maar neem ook bijvoorbeeld Lana Del Rey. Ze is een popzangeres, maar haar teksten staan vol met referenties naar literatuur en verschillende culturele gebeurtenissen. Het werkt commercieel, want ze is een pop act die wel op grote podia staat, maar het betekent niet dat er niets in haar muziek zit dat ook het intellectuele of denkende publiek kan aanspreken. Hetzelfde geldt voor sommige grote alternatieve of zelfs progressieve bands, zoals TOOL, Perfect Circle, Radiohead.  Ik sluit daarom ook niet uit dat  ook een band als Transport Aerian kan doorbreken naar grotere podia.
Stefan: Als ik voor mezelf spreek: voor mij is muziek maken een hobby, ik heb een hoofdactiviteit. Misschien ligt dat voor Paul en Umut anders. Omdat ze meer in de richting van professioneel muziek maken zitten, kan het mogelijk anders zijn. Maar ik kan enkel voor mezelf spreken. Voor mij is het leuk als dat gebeurt: op een groot podium staan. Doordat ik er dus niet vanaf hang, heb ik er geen commerciële of performance verwachtingen over. Het feit dat we kunnen samen spelen en de interactie om samen iets te doen, is voor mij persoonlijk belangrijker. Of we daardoor op een klein of groot podium staan maakt me weinig uit. Uiteraard wil je ermee naar buiten komen; als je traint voor een voetbal match is dat ook met de bedoeling op het veld te staan.
Paul: Ik volg die mening, het is nodig dat je een publiek hebt waaraan je uw muziek kunt tonen. Maar voor mij is het binnen deze band vooral belangrijk te blijven nieuwe muziek maken, dat progressief is. Er zijn naar mijn mening teveel bands die steeds terugkeren naar vroeger, maar eigenlijk is het de bedoeling om vooruit te kijken en vernieuwend te zijn. Dat we daardoor niet in die grote zalen kunnen staan of moeilijker, maakt weinig uit. Muziek maken en uitbrengen, en nieuwe grenzen ontdekken is voor mij het belangrijkste nu.
Umut: Ik sluit me daar ook bij aan. Het is wel belangrijk dat je als muzikant en band kan blijven groeien. Door meer albums en meer optredens, blijven we verdere stappen zetten. Waar dit ons brengt maakt niet uit, we moeten gewoon blijven groeien.

Is het ook niet zo dat je als Belgische band meer beperkt zit? Er zijn voldoende landen waar progressieve metal wel hoge ogen gooit, maar is België niet te klein of moeilijk te vermurwen, waardoor echt doorbreken moeilijker wordt?
Hamlet: Ik zie daar feitelijk drie invalshoeken. België is klein, dat betekent ook dat de podium indeling klein is. Wat wij hier hebben in de underground wereld, is vergelijkbaar met een heel grote stad in de grotere landen. In principe zorgt het ervoor dat je gemakkelijker binnen je eigen landsgrens je publiek kunt bereiken. De andere invalshoek, België is groot binnen typische avant-garde muziek. Univers Zéro is bijvoorbeeld een van de grootste avant-garde bands in de wereld – en ze zijn Belgisch! Dat betekent dat je hier ook een publiek hebt met een open geest naar dit soort muziek toe: het experimentele en mystieke. Maar dan ook: Progressieve rock is niet enkel een genre, maar vooral een beweging. En dat is internationaal, dat bekleedt niet enkel het puur eigen podium. Dat zorgt voor een soort niche die wereldwijd wordt gewaardeerd. En daarop willen we ons, zonder het Belgische podium te negeren, op richten. En eigenlijk: we worden hier beter aanvaard dan ik ooit gedacht had.
Umut: Dat is voor mij net de betekenis van het woordje ‘progressief’: nieuwe ideeën die ontstaan, nieuwe wegen inslaan. Dat is typisch daaraan. En dat is ook de werkwijze voor onze band.

Het leuke aan Transport Aerian is dat jullie bij elke schijf wel weer iets anders verzinnen, een aanpak waardoor jullie het de luisteraar niet gemakkelijk maken. Ik houd net daardoor zoveel van jullie – laat dit duidelijk zijn – maar verlies je daar, naast nieuwe liefhebbers, ook geen fans door? Door steeds anders te schakelen? Is dat geen probleem?
Hamlet: Dat is een schitterende vraag. Kijk, het brengt ons bij het antwoord op de vorige vraag. Voor mij persoonlijk betekent progressieve rock ‘bewegen’. Er zijn bepaalde artiesten die ik vroeger schitterend vond, maar omdat ze hetzelfde decennia lang blijven doen, vind ik hun nieuwste werken persoonlijk iets minder interessant. Er is geen beweging meer. Is dat daarom slechter? Nee, wat kwaliteit betreft zeker niet. Met zulke top muzikanten is slechte muziek maken onmogelijk. Ik denk ook dat, grotendeels, hun doelpubliek – zelfs als het over progressieve rock fans gaat – zulke herhaling van hetzelfde van hun idolen vereisen. Maar, ik vind dat het als progressieve rock band belangrijk is te durven niet te doen wat de fans van het genre van je verwachten. Niet in “het genre” maar wel in “de beweging” blijven dus.
Wat Skywound betreft: het thema bepaalt hoe je schrijft. Met deze nieuwe plaat keren we terug naar de basis van de progressieve rock uit de jaren ’70, maar ook uit de alternatieve rock van de jaren ‘90 en heel wat elementen van hedendaagse progressieve en de zogenoemde Bristol scene. Dat is bewust, want het thema is hoe mensen omgaan met deze turbulente tijden waarin we nog steeds leven, waardoor ze automatisch terugkijken naar de geschiedenis. Er worden vergelijkingen gemaakt. Voor ons is het niet echt het belangrijkste of het publiek het leuk vindt of niet. Voor ons is het belangrijkste dat we kunnen zeggen wat we willen zeggen. Ik kijk ook niet naar welke fans onze muziek niet meer kopen of accepteren. Ik kijk naar wie het wel doet, en ik zie toch dat dit conceptalbum goed aanslaat, als ik de reacties hoor. Maar uiteraard, door te evolueren zal je allicht ergens fans verliezen. Dat is het logische risico dat je neemt. Maar een probleem? Nee, wat mij betreft. Ik zie wel dat we sinds onze release van ‘Skywound’ sterk blijven groeien, o.a. op sociale media of het publiek op de concerten. Als je weet dat we nu meer volgers hebben dan bijvoorbeeld met ‘Theriantrhrope’, nochtans een album vol met grotere namen die meededen, dan denk ik dat we op de juiste weg zitten.
Stefan: ik denk dat we vanuit onze achtergrond zeer gevarieerde muzieksmaken hebben. Vanuit een muzikale opvoeding en veel naar muziek te luisteren. Daardoor komt er iets anders uit dan dat je zelf zou bedenken. Waardoor automatisch dingen veranderen, bij elke nieuwe plaat. Hamlet stuurt ons daar wel in. Maar ook voor onszelf. We maken geen reproductie van een oude song. Zo ga ik een gitaarpartij, die Hamlet heeft opgenomen, op mijn eigen manier doen. Dat is ook fijn dat dit kan; dat geeft ook een ander resultaat en dat is eigenlijk met ons allemaal zo. Het wordt iets anders door er samen aan te werken. Ook in de live set is dat zo, bijvoorbeeld. En die weg zullen we, ook al heb ik geen glazen bol, blijven volgen want dat houdt het ook boeiend. Dus ja, ergens is dat een bewuste keuze..
Paul: Als je kijkt naar iemand als Miles Davis, een van mijn grote idolen , kun je ook zeggen dat hij progressief was omdat hij steeds opnieuw vernieuwend wil zijn. Hij heeft daardoor veel publiek bij gekregen, maar automatisch verlies je ook publiek. Dat is het risico dat je dan moet durven nemen. Maar daarvoor bewonder ik hem net, omdat hij constant iets nieuws probeert. En zolang ook wij dat kunnen doen is dat fantastisch.
Umut: Zoals Stefan zei: het heeft allemaal te maken met onze muzikale doorstromingen. Progressieve muziek moet gewoon iets nieuws zijn, elke keer. Het is niet altijd een goed idee om steeds hetzelfde publiek aan te spreken. Het is goed dat je ook daarin kunt evolueren.  We hebben daardoor al succes geboekt, en zijn van plan op deze elan door te gaan.

‘Therianthrope’ was een mijlpaal,  een commercieel succes, dat moeilijk te evenaren leek, maar toch slagen jullie er wel in – ook al heb ik al een kritiek gelezen dat de nieuwe plaat niet dat niveau haalt?
Paul: Ik vind dat niet echt kritiek, iedereen heeft zijn eigen mening. Er zijn ook mensen die ‘Skywound’ beter vinden dan ‘Darkblue’. Het gaat gewoon om progressieve muziek creëren. Ik beschouw die review ook niet echt als kritiek, want hij was ook positief over de plaat.
Hamlet: Op de vraag wat is commercieel succes? Kijk dat is driedelig. Ten eerste, zitten er heel veel niveaus tussen een hongerige artiest en de rockster. Ten tweede, heel veel bands die wij beschouwen als succesvol leven niet van hun muziek, ze hebben een job daarnaast. En ten derde - commercieel zijn wat is dat? Zorgt dit voor bekend zijn binnen bepaalde cult circles?
Uiteraard wel.. maar word ik daardoor rijk en moet ik stoppen met mijn gewone job? Nee, zeker niet. En dat wil ik ook trouwens niet doen, mijn job zit immers ook in de culturele sector, gewoon wat breder dan muziek. Dus wat is commercieel...?

Ik dacht dat ‘Therianthrope’ ook een commercieel succes was, of had ik het mis, waardoor het moeilijker was om beter te doen met die derde? Of is dat niet zo?
Hamlet: ‘Darkblue’ was eerder een groot succes dan ‘Therianthrope’, zeker in progressieve rock middens en dat is toch heel wat.. En nee, ik vond het niet moeilijker nu of meer druk bij ‘Skywound’, in tegendeel. Doordat we nu met een schitterende band zitten met Stefan, wat die doet met zijn gitaar dat is overweldigend. En een schitterende drummer als Paul tot een klasse componist als Umut vervolledigen dat plaatje. Daardoor was het nu eerder comfortabeler deze plaat te maken.. en voelden we zeker geen druk ‘om beter te doen dan’. Natuurlijk, als ik heel veel geld op mijn rekening had voor een top studio, zou ik dat wel doen. Maar mijn filosofie is nog steeds, als het geen top studio is waar je zo lang zit als moet om alles te doen zoals je dat precies wil - dan hoeft het niet. Engineer-for-hire zal uiteraard zorgen dat alles transparant en goed klinkt, maar om een gepersonaliseerde productie te maken, moet je samenwerken met het gepaste team, en met het gepaste instrumentarium werken. Dat is al een pak duurder en wat moeilijker te vinden. Dat is pas waar echt een top studio werkt. Andersom, je kan werken met wat je hebt, als je weet wat je wil en wat je precies doet. Gelukkig genoeg ben ik zelf een gecertificeerd geluidsman en heb een kleine homestudio waar ik alles zelf kan doen.
Stefan: Je moet het doen met wat je voor handen hebt. Het is ook heel bevrijdend dat je met een minimum aan apparatuur in je leefruimte thuis iets kunt doen. Met de elektrische gitaar, als de vaatwasser staat te draaien, heb je daar geen last van. Met zang is dat al iets delicater. Technisch kun je zeer ver geraken. Je moet, zoals Hamlet zegt, naar een zeer hoog productie niveau gaan om er een hoorbaar verschil uit te halen. Ik zeg ook niet dat het niet beter kan. Er zijn bands die hun albums opnieuw remasteren, dat is voor een reden. Ik denk echter dat we, aangezien de muziek goed zit bij ons, toch wel op een hoog niveau geraakt zijn.

Iets heel anders. Er staat ook een prachtige samenwerking met Rachel Bauer. Waar en hoe hebben jullie haar gevonden en hoe is die samenwerking verlopen?
Hamlet: Rachel is een essentieel deel van mijn leven en ook een artistieke partner. Ze heeft ook meegewerkt aan de vorige platen en doet soms haar eigen remixen van onze nummers, maar ze wil absoluut niet als extra bandlid erbij komen. Ze leent wel graag haar stem uit. Haar stem past perfect in wat ik wil met mijn muziek. Moest het niet zo zijn, deed ik het met iemand anders. De keuze van een gastmuzikant hangt af van wat je wil zeggen met die gastmuzikant en op dat vlak past haar stem en uitstraling dus perfect binnen onze muziek. Ik kijk altijd naar de interessante en individuele stemmen – puur technische muzikanten interesseren mij immers absoluut niet.
Paul : Ik sluit me daarbij aan, Rachel haar stem past perfect bij de sfeer op het album, ik ken eigenlijk niemand anders die het zo zou kunnen.
Stefan: We staan sowieso open voor muzikale samenwerkingen met anderen. Het is wellicht iets anders, doordat we als band werken met een scala aan klanken, klinkt het misschien anders dan bij vorige platen. Meer als band geluid. Bij ‘Therianthrope’ waren we echt op zoek naar breed gaan, terwijl die gastmuzikanten op hun eigen wijze iets bijbrengen. Als je daarmee op het podium staat, krijg je een andere dynamiek. Het compacte met ons vier op het podium heeft ook zijn charme. Je hebt genoeg rock bands die met een kleine bezetting enorm krachtig klinken. Je hoeft niet met tien op een podium te staan om een “wall of sound” te maken, of juist zeer subtiel te gaan.
Umut: Dat vind ik net het mooie aan ons: omdat we een kleine band zijn, zorg je voor meer kleuren. Maar los daarvan heeft Rachel dat zeer mooi gedaan op deze plaat en ook met vroegere; haar stem past binnen dat concept.

Ik vind jullie muziek trouwens ook zo filmisch en fantasieprikkelend. Zijn er ambities om er iets mee te doen voor film of TV series?
Hamlet: Film is niet mijn sterke kant. Met ‘Skywound’ hebben we een concept album gemaakt dat het een verhaal is, dan is die visuele kant wel interessant. Maar dat is ook een reden waarom we zijn beginnen samenwerken met Hans Boeykens, de broer van Stefan, ook bekend onder de naam Pinda in de Belgische strip wereld. Die grafische beelden kunnen zorgen voor een soort atmosferische totaalbeleving waardoor een link wordt gelegd tussen het abstracte en de concrete kunst om het zo te zeggen. Ik had zeker een idee om een visuele kant toe te voegen aan ‘Skywound’, maar dat zal meer in de richting van stopmotion zijn dan. Ook Umut is bezig met visuele kunsten, dus er zijn zeker mogelijkheden in die richting.
Umut: Ja dat klopt. Ik werk inderdaad met visuele kunst in het kader van mijn doctoraatsonderzoek en dat is een verbinding met wat we hier doen, met onze muziek. De rol van de visuele effecten is om de muziek te versterken. Dat lijkt wel een interessante piste om te doen. Daarin zie ik zeker mogelijkheden.
Paul: Ik dacht niet direct aan film muziek maar ik vind het een interessante vraag, en had er nooit echt over nagedacht. Het kan inderdaad iets interessant worden naar de toekomst, dank voor de inspiratie (lacht).
Stefan: Wat ik wel vind, als muziek die je al kent plots terecht komt in een TV serie of film bijvoorbeeld. Dat er een soort extra dimensie om de hoek komt kijken. Ik hou ook wel van muziek die in de lijn van de film ligt en zo een extra contrast daaraan toevoegt. Ik denk dus dat het zeker de moeite loont om, als de vraag zich stelt, daar iets mee te doen met onze muziek. Zeker en vast.

Hoe waren de algemene reacties op ‘Skywound’ tot nu?
Hamlet: Zeer positief, zowel van magazines, als blogs en wat we merken op de sociale media en zien in de ogen van publiek tijdens live optredens. Ook een goede barometer van hoe goed het album het doet is de niet-zo-legale download sites en torrents – ik doe zoiets zelf uiteraard niet – en ik luister ook geen muziek digitaal. Ik heb alles op de fysieke dragers - maar ik volg wat in deze donkere wereld met onze muziek aan de hand is. Veel artiesten klagen dat het een diefstal van hun kunst is, en feitelijk is het wel zo, maar het is ook gratis promotie en een manier een publiek te bereiken dat anders toch geen muziek gaat of soms zelfs kan kopen. En een goede parameter om naar te kijken als je wil zien hoe veel publiek je bereikt, zonder je project proactief te promoten: als je daar, los van de betalende liefhebbers, veel luisteraars hebt, is dat een goede parameter om te zien of je het goed hebt gedaan of niet.
Stefan: We hebben een paar keer de kans gehad om de nieuwe plaat voor een publiek te spelen. Dat is zeker een goede parameter, omdat je dan een directe reactie krijgt en dat is heel positief geweest. Die bevestiging die je krijgt van iemand die je een schouderklopje geeft, of een mooi lijntje in een review. Dat komt wel binnen.
Paul: Daarom is het goed om zoveel mogelijk live op te treden.

Jullie hebben al een cd release show gehad. Komen er nog live voorstellingen? Het ziet er weer moeilijk uit. Moest het niet lukken, zouden jullie dat vervangen door streaming?
Hamlet: Dat is zeker het plan. Er waren enkele concerten in 2021 die waren afgelast. De planning die we nu liggen hebben, is voor de lente en zomer van 2022. In de hoop dat het dan weer kan. Maar nu is het gewoon onveilig. Ik doe niet mee aan het koor van stemmen die iets roepen zoals “geef onze vrijheid terug!”. Hoe kan je in godsnaam protesten tegen het virus? Het is een pandemie die de hele wereld treft. Uiteraard zouden we graag optreden, maar we zorgen ook voor de gezondheid van onze fanbase! Ik wil niet de reden zijn van iemand zijn gezondheid te beschadigen. Het plan is om dan januari en februari te vullen met o.a. Streaming en dergelijke. Of interviews zoals we nu doen. Maar optredens staan vanaf maart wel al gepland!
Stefan: We kunnen, wat die streaming betreft, kijken of het lukt. We hebben het geluk gehad een radioshow te doen, wat bijzonder leuk was. Als er dingen in die richting op ons afkomen, zou een manier zijn om een beetje dat live gevoel naar de huiskamer te brengen als het ware. Want je hebt die drive om, naast de repetities, je product te kunnen tonen aan het publiek. Liefst live, maar als het zo kan staan we daar voor open.
Umut: We moeten te allen prijzen actief blijven. Of dat nu live is of iets anders, voor ons is dat de belangrijkste drijfveer als band.
Paul: Ik zie niet echt problemen , we blijven actief, via interviews, via links en rechts nog een optreden of ja die streaming waarom niet.. we blijven actief samen, om ons te kunnen tonen aan ons publiek.

Wat die streaming betreft, ik heb er circa 74 gedaan in die periode voor de lichte versoepeling. Ik heb wel gemerkt dat de drempel om iets te ontdekken buiten mijn comfortzone lager ligt. Hebben jullie dat ook ondervonden?
Hamlet: Absoluut. De grote beperking van deze Corona is niet dat optredens worden afgelast; het grote probleem is het plannen van buitenlandse activiteiten. Want een groot deel van ons publiek zit in het buitenland. We moeten daarom een balans blijven vinden tussen optreden, online activiteiten om te tonen aan ons publiek: ‘we zijn er voor jullie!’ Dat is in deze tijden heel belangrijk. Ik denk dat daar die streaming en live radio shows een goed alternatief zouden kunnen vormen. Maar ik hoop dat het niet, zoals sommige voorspellen, nog twee jaar of zo gaat duren.

Wat zijn, naast eventuele concerten, de volgende plannen met de band? Of zijn jullie met andere projecten bezig, nieuwe songs?
Hamlet: Het plan is om alle mogelijke facetten van ‘Skywound’ te tonen, niet alleen wat de muziek betreft, maar ook dieper ingaan op de teksten en het concept. En net dat gaan we dit jaar, en ook volgend jaar nog doen. De muziek zelf is dus leuk, maar het moet ook over het concept gaan. We zijn een ‘concept band’ en zolang dat concept niet volledig is uitgewerkt, en er dus geen nieuw concept uitkomt, zal er ook geen nieuwe plaat uitkomen. De muziek schrijven is geen probleem, dus ergens kan het zelfs snel, maar ik vind dat het concept ‘Skywound’ nu maar voor 20% uitgewerkt is. Er zit nog veel potentieel in wat betreft live optredens, visuals... Zolang dat niet voorbij is, komt er in principe niets nieuw; wat niet wil zeggen als er iets op ons afkomt dat we daar niets mee gaan doen… maar toch…
Paul: Ik denk voordat we echt aan iets nieuws kunnen beginnen dat je dit concept inderdaad eerst moet kunnen afhandelen. Maar voor we met een nieuw album zouden beginnen, zie ik dat wel zitten om eventueel een live album uit te brengen. Dat is ook interessant om oudere songs te leren kennen. Op een andere manier, omdat we met deze volledige band anders klinken. En ook de groep als een live ervaring te laten zien, want we zijn dus wel een live band in de eerste plaats. Sommigen zullen zelfs zeggen, live is beter dan het album, dat is zelfs wat ik het liefst zou horen als het over een live plaat gaat.
Stefan: Ik denk dat die piste iets is waar we kunnen op hopen. We hebben nu al samen gespeeld, dus waarom dit niet in een soort live album gieten? We zijn zoekende en zitten nog niet op het ideaal. Het zou dus zeker leuk zijn om een deel van het materiaal live te brengen, uiteraard met delen van ‘Skywound’, maar de songs van de vorige albums passen daar ook heel goed bij. Ik ben als muziekliefhebber ook wel fan van een live album van groepen die ik graag hoor. Omdat je daar een heel andere visie of drive krijgt, soms wat ruwer of meer doorleefd dan op een studio plaat. Het gelikte van die studio valt weg, maar in de plaats krijg je de emotie van de muziek. Ik kijk daar dus zeker naar uit.
Umut: We hebben een sterke energie op het podium. Daarom zou een live album zeker leuk zijn. Anderzijds ik zie ook dat ‘skywound’ veel meer bevat om te geven, dan wat er nu al is mee gebeurd. Dus daar ligt nog een hele weg open om van alles mee te gaan doen zoals Hamlet zei.

Jullie hebben al heel wat bereikt, ook grenzen verlegs, zijn er na al die grensverleggende muziekstukjes, nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?

Hamlet: je moet daar een onderscheid maken tussen eigen muzikale ambities, en ambities als band.
Als een band moet je proberen een juist publiek te bereiken en overtuigen, en altijd expansief groeien, maar ook niet vergeten waarvoor je samen muziek maakt: zeggen wat je wil zeggen.
Als muzikant moet je wel jouw beperkingen, sterke en zwakke kanten goed kennen om een product eigenlijk te kunnen finaliseren – ik ken immers heel veel muzikanten die nog altijd geen enkel nummer of album uitgebracht hebben. Niet omdat ze geen talent hebben, integendeel – dit zijn meestal heel goede instrumentalisten, maar ze zijn nog altijd op zoek naar de ideale klank, een ideale productie of het ideaal moment. Maar dat ideaal bestaat niet. Zo’n moment komt nooit. Je moet kunnen zeggen: dat is het, stop nu, het product is klaar! 
Umut: Er is een balans tussen realistische mogelijkheden en het hebben van dromen. Ik vraag me dan ook af wat mijn mogelijkheden zijn, wat kan ik doen, en daarom is het belangrijk om flexibel te zijn en open-minded te zijn. Zolang wij flexibel blijven, kunnen we als band ook blijven groeien en die dromen nastreven.
Paul: Ik vind dat we onze eerste mijlpaal of doelstelling al hebben bereikt met dit nieuwe album, ik zou niet direct weten wat er nog meer nodig is, behalve dan misschien een nog wat groter publiek bereiken.
Stefan: Het zou inderdaad leuk zijn om hiermee nog wat meer naar buiten te komen. We moeten ook realistisch zijn. We zijn niet het soort band die onmiddellijk elke week drie optredens gaat boeken. Dat is voor ieder van ons moeilijk te combineren. Er zijn nog mogelijkheden: op vlak van interactie kunnen we nog steeds groeien. Het zou heel fijn zijn om dat ook daadwerkelijk te kunnen tonen op het podium. We spelen op elkaar in, maar kunnen dat dan ook bewijzen. Ook dat is een ambitie op zich, om als band daar naar toe te groeien.

Pics homepag @Linde van Syngel

Laat ons daarmee dit gesprek afsluiten. Heel veel succes met de release van deze plaat en de promotie

Sam Dunscombe

Sam Dunscombe - In the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile

Geschreven door
Sam Dunscombe - In the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile

Recently, we travelled to Ancienne Belgique in Brussels for a special double bill evening with John Also Bennett and Sam Dunscombe. Both performers succeed in creating an intense atmosphere, which prompts images to appear before your retina that stimulate the imagination. Sam Dunscombe also recently released her debut, another disc that appeals to the imagination. Enough food for a fine conversation, we had this interview on a Saturday morning in Berlin, unfortunately not face to face but via ZOOM. You can read the report of this fine gig again here .

Sam, let's start with a standard question, how did everything start, who and what are your sources of inspiration? and how did you end up in that special world of, let's say experimental electronic music?

My first inspirations came from pop music actually. I started playing Clarinet when I was 12 years old. I was always interested in using music and performance as a way of expressing myself. I’m Classical trained, but I found out that Classical music is not the best tool for me. I got into the more experimental music, because it give me a way to try new things out. Mixing and matching the stuff I’m interested in, I find in that possibility in more experimental music. As for Electronics… I have seen some powerful musicians when I was around 18, living in Melbourne (Australia) I really got interested into that sort of music because it had this sort of physical or material power. I wanted to experiment with that and try to understand it. Why the feeling in my body was so strong, for example, even when the sound was very quiet (I’m not necessary talking about noise music, although I make that too). When I started in this area, I stared to play music with people of the same age, and they had a lot stuff like effects pedals, synthesisers, microphones, and mixing tables and things, I not had anything of that. I was in some pop bands that days, and learnt a lot from that experience, that was how I earned my money, but it wasn’t a lot. So I saved up over half a year to buy a computer, and I started to learn computer programming for music, that’s how I start to get with Electronics. I figured if I could learn to program, I didn’t need to buy all the electronic pieces. I’m glad I did start that way because it give me the chance to find out how everything works, to learn about signal processing etc. That’s the way it started.

I wanted to pick in on you say silence into music, I’m very interested in Brian Eno. Like you say, you can make Electronic music or silence. I can hear that in you music to, just like Brian Eno did, you can make the silence in music so strong that it blow you away I see that correct? Is that also how you doing it?

That inspiration for doing it this way come from a few different experiences: playing new music, working with Wandelweiser composers and aesthetics, and also Japanese improvisers when I lived in Tokyo. The rime of Silence is something that you can do in a room. The other one is I have done some field recording. Field recording is particularly interesting in places that feel silent, because really there’s no such thing - the “silence” is a quality of ambience. The stillness you find in such places, I’m very interested… so yes, ideas of stillness, silence, and stasis are very important to me…

It’s not that  I can’t  put a music style, that’s what I like about you. But  How would you describe your musical style by the way? Why Clarinet?

My music style? Running in five directions at the same time is a short and direct description about my music style, I guess. I play things that are pretty much based in free improvisation, both noisey and very quiet. I also make spectral and just intonation music, and using something like acoustic walls. I feel it’s a very stylistic trend in Berlin at the moment, to work with intonation, but my interest comes more from the field of spectralism and also from natural acoustic phenomena you encounter in field recording sometimes, than it does from the tradition of Just Intonation composers. The music I make is just extremely eclectic, and I guess it’s just whatever I’m interested at the time being. And that changes all the time…

I love your music, but is it not true that it’s not easy to bring this in big stadium or something, Not that this is you ambition anyway I guess. But, Doesn't that limit the audience you can reach? A wide audience or radio feedback would be nice,?

That’s a interesting question actually. There is a attitude in experimental music sometimes like ‘fuck the audience’ But I don’t feel that way. One of the things I love is to build an association with the audience. Having feedback, and have the sense of being together in a space where everyone who is there enjoy it, including myself. So the audience is important to me, but I guess it’s the size of that audience doesn’t matter to me. When there are enough people than I’m happy, that can be 200 or 50 or 5. In my 20s I played in some bands, and played for really big crowds.  For 2000 people, sometimes 10,000, it’s a very different energy that you get. It’s not that you are more disconnected when there are that many people. But when I play for let’s say 50 people I feel that everyone in the room is included in what happens. But when you have 10 000 you see the people in the front room that dancing and having the time of their lives, you still only really feel a connection to the 50 people directly in front of you, really. But you feel you can’t reach everyone, that is the big different I guess.

 Some things I have read at your website. You earned a DMA from UC San Diego in 2018, and works as the archivist to the estate of French-Romanian composer Horatiu Radulescu. Can you tell something more about that?

In the experimental music Horatiu Radulescu was one of the biggest artists during his life, but there is not a lot of his work available at the moment, especially not when I started to work with his music. Some things that are available are more like some acoustic noise music or something, very aggressive.  Even when it’s delicate and quiet it has this roughness inside. Maybe not real aggression but intensity. I got interest in his music a long time ago. I decided to make a version of a piece of his music  with clarinet. I wanted to put multiple sounds together with masses of similar instruments. If you have 7 clarinets playing multiphonics, the spectra can be very complex, with 20, 30, or more parts. So there is that intensity and relationship to space in his music that triggers me. So when I was making this work, I been contacting his widow (Horatin Radulescu died in 2008). I told her I was working on his music and would like to meet her. We became friends pretty quickly. So now I work to help republish his music, and make it available again. And fixing up old tapes, digitising his materials, and stuff like that. That’s how I got into that job.

Talking about available, it’s not easy to find something of you music either, except on bandcamp, but not at Spotify to give a example?

No, there is an album coming out somewhere in march 2022. On Mode Records. It will be called “Horatiu Radulescu: plasmatic music volume one’’ there are three works on them. One is for 7 clarinets, one is for 42 clarinets and 42 flutes together, and one is a “posthumous duo” with Radulescu, where I remix old tape recordings he made and add a lot of new material on the synthesiser. And well maybe that will end up on Spotify… But yes, in 2022, I think there will be some more stuff coming available!

I look forward to that,. I have read. Also you interested in the multi-dimensional perception of time, which has led to explorations in spectralism, just-intonation, improvisation, the performance of complex-notated repertoire, field recording, audio engineering, and live electronic performance. Can you tell more about this to?

I’m very interested in that moments on a performance when it seems that time stops. That’s a feeling that you get when those then minutes of a song not sound long , but very short. Or sometimes the opposite, a minute stretches out forever. It’s something very special when that happens. Even better is when you feel both long and short at the same time. It would happen in those pieces of music that are two hours long. I got into this by playing long form works by Morton Feldman, Horatiu Radulescu, Pierluigi Billone, and others. There are a number of ways this sense of timelessness can happen - sometime with tuning (“perfect” intonation - although of course that’s kind of impossible - is timeless as there are no markers of temporality in there), this with long duration, or with intense focussed listening at different dynamics, the feeling of being overwhelmed, and so much more. And with new complexity also, there’s a common interest in trying to portray multiple timelines / time scales at the same time (maybe someone like Chikako Morishita or Richard Barrett for example do this). And in field recording you have the experience of displacing times (reliving the past, but listening in a different situation, etc etc).

Well, I was really interested to think about what exactly it might be that tied all of this stuff together, and I realised that what was interesting me about all these different types of work was that it alters your sense of how time passes quite drastically.

Something very interesting to find out. The reason of this interview. You recently released your album ‘Outside Ludlow/Desert Disco, there's a special story behind it (that's something we can also read in the biography) but tell us more about that special trip?

I Lived in California for seven years. I did a lot field recording and camping all around the State. One of my other projects in that direction will be released in the middle of next year, based on a lot of field recordings of California. So in 2018 I was out camping and recording in the desert with my good friend Joe Mariglio. We went to an old mining town, completely abandoned, and not much left. There was once a gold mine, and it was next to the railway and route 66 as well. The gold mine is still full of gold but for some reason company figured out the gold is more valuably when you keep in the ground (haha). It’s strange, they still keep buying and selling it but they just don’t take it out, I do not understand the world sometimes (haha).

But anyway it’s for me  a very poetic place because of all this levels you see there. The different times people lived there and basically failed. In the 19the century there were looking for minerals, in the begin 20ths there was the railway, and they had to build a big water tank. You see human activity starting and stopping there over and over again, with these moments of failure repeatedly captured over and over again in time, and then they just kind of disintegrate. You can see that in those places how it happened, and that is very interesting to see; that’s also expressive for the South California project in general. Because that’s something that keeps happening, it’s very likely that a lot of the cities and growth there will die soon in the future, as there’s simply no water there, no way to really sustain life.

But the fact that people keep try and failed was very important to me to create this field recording album. I wanted to make people feel that to. That’s the backstory why I was so excited about this place.

So that’s the backstory. Then as we were camping there, we were walking through the remnants of this town, and then out into the open desert a little. And suddenly I saw tangled around a cactus, this big ball of 1/4” tape. Kind of an unbelievable find for a sound artist! So I immediately grabbed as much as I could - it was in really bad shape, falling apart really, it must have been there for a very long time.

Did you find the owner of those tapes by the way?

No, that would be totally impossible I think. When you look at the LP cover, just on the left of the photo is where we found the tapes. And as you can see there is nothing there but desert. It’s been abandoned for about 40 years now, since that mine shut. I realized it had some Disco music on it, so I think it’s something from about 1978 or something.

I liked the feeling that I was on that trip to, very intensify , little bit scary but specially overwhelming. Is that how you wanted to do this? To make people feel it this way?

That scary feeling is a little bit like what you feel there in that place. It’s not that you are not welcome, but this place just doesn’t care about you or something. It feels like you are irrelevant up there. Just another ant in the desert… It’s like you walk in a forest and been overwhelmed because it beautiful and you feel surrounded, or walk on the beach and see the size of the water and feel a sense of awe and also a sense of lightness or elevation. And in the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile. Emotionally I was also impressed by the sadness of this places. Where people just try, and failed, over and over again. That feeling I wanted to bring in my music, and also on stage. And that can be overwhelming or scary for people, but scary is not the right word…

I also had this feeling that this music could be made for a film or TV Series, are there any plans in that direction? Or did you have done it before and want do it again?

I did some soundtracks in collaboration with a few people: a filmmaker called OB de Alessi, together with my band Golden Fur, with my partner Michiko, and also I have done some things by myself in this direction. I think I will be working with people in Seattle next year to make a movie as well. I actually have done several things I suppose, and I’m very interested in the link between sound and image. If you do it right, you can create this feeling in between disconnected and connected, and sort of put the viewer in a strange relationship to space. That’s what I want to do.

That’s something I missed about the wonderful concert, the connection between visuals and music. It would be much more impressive then it was already, with using visuals on a screen I think. It’s maybe something to use in the future on you concerts?

Defiantly, when I take the Field recordings I make some video’s too, just in case. So that’s for sure something I’m interested in. I love  the films of James Benning, if you know him. You can find some illegally uploaded on YouTube of his work calling ‘The California trilogy’ it’s a film on different locations all over California (but the quality is very bad, if possible watch it in the cinema or at least on dvd to get the real experience!). One about farming, one about the dessert and one about the city. I see that in 2016 and it was a massive influence doing something myself, what I did on this record. Those visuals it’s like that experience of time I was talking about, in this case I think it comes from the structural limits he placed on himself to make the film. For me personal it’s even sometimes heartbreaking just watching it, and that certainly has to do with the fact that I’ve been there, but more than that it is just so beautiful to see this sort of mosaic of different locations slowly unfolding, so beautifully shot. Soo yes it’s something I’m very interested in.

How where the reactions till now?

Honesty I normally don’t expect anyone to be interest in my work at all. So it was a big surprise for me, all this positive reactions. I love to share it and make it. But I assume that what I’m doing is not interesting for a lot of people. So it’s a very nice surprise that I get some good reviews , or people like you contact me for an interview. Or if someone contacts me and says they enjoyed listening to my music. All these reactions are surprising and touching. The LP sold out on bandcamp pretty soon, so I guess it proves that people are interested in what I’m doing… Particularly this LP has an interesting story, I guess it captures people’s imagination. But I’m just happy to share it.

You live in Berlin, a city that appeals to my personal imagination, is it really such a city that provides inspiration, some of my personal idols like David Bowie have made their most memorable works there?

There is a lot to say about Berlin. For the Germans it’s a place where the people can go to create. It’s a place where the artists and party animals and weirdos will go. There is something magic in the air that is creative and give you energy. Personally I think the reason why it’s so inspiring is that everyone believe the story. People just move here to be creative and productive. The collective belief in this city is proving the prophesy. In a way, I not sure there is something special about Berlin, it just happens to be the place where things going on. Socially they do a lot to support the arts and culture, and generally I feel like it’s a place where you can imagine a new way of living and then actually just do it. It’s one of the only places in the world where you can be a professional artist and survive well, the city supports this, and they are also very supportive to artists with children. Also in this pandemic the city was very supporting there artists. There is a sense of security here for artists, something I never had in Australia for example.

It’s what confuses me the most , when there is a new problem with COVID the first thing they close is culture, very confusing.

Yes, and still businessman get to travel over the world and having fancy dinners in New York.(haha) Look, I think music and Art is a form where people feeling satisfied and happy without consuming too much. Other situations they encourage people to buy things. That capitalism encourages to buy things they don’t need to full that big hole in themselves (haha) and in art and music it’s not a way of real consuming things, that’s why they closed down first, before say a shopping mall with thousands of customers. What art and culture brings is people to make fulfilled and satisfied, and I hope that in the future this can become a important part to continue after this pandemic.

Now we start talking about that subject. like everyone else in this world, you also have been living in this pandemic, how did you survive as person and musician?

I think a lot of people had the same experience. You very quickly get confronted with yourself. All those things you ignored in the past, because you keep being busy. But then you sitting home and been confronted with those thoughts you have ignored because you simply had no time to think about it. It makes you think about your life and relevant everything. There also was a difference between people who had to care of someone (like children or older parents or sick partners etc), and people who living alone. Not sure what experience is more worse then the other. It’ s not a competition because we all had a terrible time. But.. my experience, I have a daughter and she was 2 years old. In the start of the pandemic we lived in a small apartment, we moved to a bigger place. It was so overwhelming to be in a place 24hours for five weeks or something, that I realize I not had time for myself to think anymore. That was the hard part of it…

Did this times give you some more inspiration, or not really?

I started to focus on recording music in that times. But that’s common to other musicians I think. There is in the past 16 months and more, a lot music has been released. More than ever. Also because a lot artists can’t tour anymore. Next to release new music, people get to be more experimental in their own homes. There been some strange records coming out where I like to listen to. For me personally, it gave me the permission to make mistakes, because I did not have to rush for something, and when you take risks you make more mistakes, so in regular life often you don’t take risks. But when you DO take risks you can find something that’s interesting to work with, something you didn’t think about before. That’s the inspiration this pandemic give to me. Allowed me to listen to my own intuition more.

Can you tell some more about other future projects? What are you future plans?

There is been a project I been working on for five or six years now, thirty-three field recordings from South California. Also, I did research and composition into music for use with psychedelic drugs (in psychotherapy), not that I have done this specific therapy (although I have taken psychedelic drugs, and read about them a lot). Honestly I found out the music used by the psychiatrists was pretty terrible. I created something with that, and will bring it to the audience in both an LP, and as a touring project. You don’t have to take the drugs to enjoy it, though, and I hope it’s interesting for everyone! And there is the Radelescu cd coming out. There is a big group with other musicians in Berlin, that’s an ongoing project. That’s one thing good about the pandemic btw. For the first time we were all in the same place because of the lockdown, so you could easy do rehearsals with large groups of people who are usually always touring and moving around. Let us hope it leads to interesting work as well, those cooperations. And of course returning to playing on stage in the ‘normal’ way. A lot is going to happen, but I have no idea when. But nothing ever stops, things keep moving.

One of my last questions, what are you future ambitions is there any end goal ore something you want to achieve?

It’s particularly interesting to think what I am  going to do when I finish this work? The Radulescu music I’ve been working on since 2015, the California recordings since 2016. The psychedelic music since 2019/2020… I’ve been working on these projects for many years, and they’re all coming out in 2022. What’s next? I’m a little bit excited to think about what I’m going to do next. What for me important is for me, I just like sharing. One thing I can say about myself is that I never seem to hold one line or direction for very long. Everything changes, and I hope it will keep changing in the future… I love learning and discovering new things, working in different areas. So it’s something that keeps me busy, that question, because at the moment I don’t know what’s next… Maybe I’ll make a pop record! But like I said, it’s the need to keep sharing that keeps me going. 

I don’t think you a artist who keep doing the things over and over again 40 years or longer that’s for sure?

When I was a kid, one of my inspirations was Prince. On a certain moment he was stop caring what anyone thought about him. He made some wonderful stuff, and some terrible. But he always tried something new, and invented himself over and over again. I respect that, that’s what I want to do in my life. Also, Something interesting, and pity about Prince, he died too young but the last two last albums he made started to exploring a new direction again, what would have been interesting to see where it brings him.


Soo please become Prince, but please live much longer to…Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage soon again

 

Emmy d’Arc

Emmy d'Arc - Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden ,ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus

Geschreven door

Emmy d'Arc - Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden ,ik  zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn  ambitie dus

Haar echte naam is Ine Tiolants, ze is nu 25 jaar oud en won de MNM Rising Star in 2018. Sindsdien heeft zij besloten een pseudoniem te gebruiken. Emmy d’Arc is een rijzende ster in het Belgische circuit.
Naar aanleiding van haar recente , zeer persoonlijke EP, hadden we een fijn gesprek met deze jonge talentvolle componiste, die onlangs in het voorprogramma van Gabriel Rios mocht optreden in de AB Brussel.
Het verslag van onze Franse collega’s kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/fr/concerts/item/84234-sur-la-route-des-caraibes-et-de-l-amerique-latine-gabriel-rios.html
Ook in De Casino, Sint-Niklaas liet ze in het voorprogramma van Kids With Buns  - http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/82504-kids-with-buns-een-setje-bol-van-melancholie.html -  een diepe indruk achter:
Redenen genoeg dus om te polsen naar de toekomstplannen ...

Emmy (of eerder Ine), hoe is alles begonnen? Waarom niet gewoon onder je eigen naam platen blijven uitbrengen? vertel eens wat over jezelf
Oorspronkelijk ben ik wel begonnen onder mijn naam ‘Ine’, maar ben van naam veranderd. Ik wou deze naam heel graag houden, maar dat had niet de beste keuze geweest. De naam was zodanig kort en simpel dat ie niet zo voor de hand liggend is om terug te vinden.? De verwijzing naar Jeanne d’Arc zit daar bij mij wel in. De vrouw en de legende, maar ook het vuur dat daar achter zit , spreekt me aan bij deze historische figuur. Ook de kracht die erachter zit, en dat ze echt vocht voor de dingen waar ze echt in geloofde. Dat sprak me aan.

Hoe zou je je muziekstijl omschrijven, er zit country in, er zit folk in … maar er is zoveel aan de hand bij jou, en vooral die bijzondere stem dat je het niet kan plaatsen (wat ik net zo goed vind trouwens). Hoe zie je het zelf?
Die ‘Country’ plakt men er eerder op  de kledingstijl, denk ik. Ik heb ook wel vaak een cover van Johnny Cash gezongen, dat is een andere link. Neem nu de EP die heeft ook nog geen uitgesproken stijl. Ik ben voorlopig eerder nog zoekende. De richting zal bij de volgende release wel duidelijker worden.

Ondertussen heb je al een mooi parcours afgelegd, met o.a. de overwinningen op MNM Rising Star in 2018. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Zoiets winnen was natuurlijk een fijne ‘promo’ actie. Ik heb daardoor ook vooral veel mensen leren kennen. Het was een eerste stap in het wereldje; op dat vlak heeft dit dus wel deuren geopend.

Je hebt ondertussen al enkele knappe singles, en EP’s uitgebracht , een van de recente ‘Reveal’ is een heel persoonlijk verhaal, ben je niet bang teveel van jezelf bloot te geven op die wijze?
Nee, eigenlijk niet, het is niet zo eigenaardig allemaal. Iedereen maakt wel gelijkaardige dingen mee. Als ik de vraag krijg over wat het gaat, zou ik daar niet echt een uitleg over geven. Iedereen kan zich op een of andere manier wel vinden in die persoonlijke verhalen die ik vertel met mijn nummers

Ik vond de EP trouwens vooral een positief kantje bevatten; ondanks het breekbare en intieme straal je enorm veel sterkte uit. Klopt dit?
Dat is vooral leuk om te horen, het is gewoon moeilijk om mezelf daarin te beoordelen eigenlijk. Ik bedoel wel, ondanks dat ik nog jong ben, heb ik de dingen die ik heb meegemaakt en geleerd heb leren omkaderen binnen mijn muziek.

Ook de nieuwste single ‘'It wasn’t you’ is zo een zeer gevoelige en krachtige song, ook hier is dat dus een bewuste weg die je kiest?
Het is gewoon wie ik ben, of dat bewust is laat ik in het midden eigenlijk. Ik ben, , gewoon een gevoelig mens, mijn emoties zwaaien ook vaak van de ene kant naar de andere. J

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Ik ben wel blij met de reacties ja,. Op mijn facebookpagina en op de fanpage https://www.facebook.com/groups/2013251228943951 het is leuk om zo een trouwe fanbase te hebben . De nummers hebben eveneens een eerste draai gekregen op de radio, dus ja ben wel blij met de reacties en hoop uiteraard op meer van dat in de toekomst.

Wat facebook betreft, daar wil ik even op inpikken. Is sociale media echt zo belangrijk voor jou als artieste? Of als mens? Hoe zie je dat?
Om eerlijk te zijn, als het niet een manier was om mezelf als artieste te promoten zou ik eerlijk gezegd mijn tijd niet op social media willen verdoen, geef ik toe. Ik heb er vorige week nog een nummer over geschreven. Vermoedelijk ben ik in de verkeerde tijd geboren (haha). De zogezegde ‘puntentelling’ met likes en dergelijke dat is niet wie ik ben en waar ik me kan in vinden. Maar als promotie is het zeker een goed hulpmiddel, zonder meer.

Naast die sociale media, is er ook streaming zoals Spotify. Is het in die tijden nog interessant om daadwerkelijk iets uit te brengen eigenlijk?
Vroeger kon je daadwerkelijk iets mee verdienen met cd’s uitbrengen, met die streaming verdien je heel weinig. Nu moet je het als artiest dus vooral van je shows hebben. Het is op zich wel nuttig om het naar de mensen te brengen, waardoor ze je ontdekken en dus daadwerkelijk naar die optredens komen. Om van te leven denk ik dat Spotify dus niet veel uit haalt, maar om uzelf in de kijker te zetten en een ervoor te zorgen dat je publiek je ontdekt, is het zeker een goed medium,  eigenlijk dezelfde functie als de sociale media waar we het over hadden.  

Hoe heb je trouwens als jonge vrouw deze coronatijden doorstaan en hebben die een impact gehad op uw schrijfproces?
Ik ben begonnen bij de eerste lockdown en dat kwam me niet echt slecht uit., ik ben van nature eerder een huismus, dat helpt ook wel denk ik. J In dat opzicht had ik er dus niet echt veel last van, omdat ik graag op mijn eentje ben en zo. Nu denk ik wel, wat die optredens betreft die niet zijn doorgegaan en zo, hoe het zou zijn gelopen in normale omstandigheden. Op dat vlak is het wel spijtig dat ik niet kon of weinig optreden eigenlijk in die periode. Voor de rest ben ik niet iemand die daar gaat over klagen, want het is voor de hele wereld hetzelfde. Het is wat het is, en we passen ons wel aan en zien wel waar we uitkomen. Het heeft ook helemaal geen invloed gehad op mijn schrijfproces, om daarop in te pikken.

Heb je het gevoel er sterker te zijn uit gekomen uit deze tijden, denk je? Als mens of muzikante/artieste?
Ik ben daardoor nog meer op mezelf dan voordien eigenlijk. Moest corona voorbij zijn, denk ik dat ik nog steeds niet zoveel uit mijn kot zou komen. Ik denk dat deze tijden ervoor hebben gezorgd dat ik me nog meer comfortabel voel in het op mijn eentje zijn, in mijn kot. Laat het ons zo stellen.

Je stond in het voorprogramma van Gabriel Rios in AB, onze Franstalige collega was er enthousiast over, hoe heb je dit concert ervaren en hoe waren de algemene reacties?
AB was wel iets speciaal, het was heel leuk om daar op het podium te mogen staan. Ik had al filmpjes gezien van voorbeelden van mij die daar ooit hebben gespeeld, en dat je daar dan zelf mag staan doet toch iets met een mens. Ancienne Belgique is gewoon een prachtige zaal.

Je hebt ondertussen eigenlijk al zeer mooie optredens kunnen doen, wat waren de hoogtepunten tot nu toe, en waar heb je de mooiste herinneringen aan?
In het voorprogramma van Novastar was een van de leukste en tofste concerten die ik heb gedaan. Maar ik heb feitelijk van elk concert en moment genoten, en ook de dingen die eraan komen zie ik enorm naar uit. Ik heb er zeer veel zin in.

Waar kunnen we u nog live zien en wat zijn de verdere plannen (in zoverre daar plannen kunnen worden gemaakt)?
Ik moet nog enkele voorprogramma’s doen in AB en er staan nog enkele voorprogramma’s voor grotere artiesten op het programma , ook daar kijk ik enorm naar uit

Mooie plannen dus, maar is het niet moeilijk om te plannen. We zitten ondertussen in de vierde golf
Dat is niet altijd even gemakkelijk nee, maar ik denk dat ik nu mijn tijd moet gebruiken om nummers te schrijven.. Net omdat we niet echt kunnen plannen, ga ik die tijd dus gebruiken om nummers klaar te krijgen.

16 nummers? Dus volgend jaar een full album?
Dat hangt er vanaf. Kan even goed eerst een nieuwe EP zijn. Geen idee, we gaan dat nog bekijken hoe we dat praktisch gaan uitwerken verder  Ik ben vooral nu gewoon blij met die eerste EP, en nu is het hard werken, op naar de volgende release.

Waar komt je inspiratie vandaan bij zo een schrijfproces eigenlijk?
Het is heel bizar, ik denk dat veel mensen dat hebben. Eerst is er een melodie, dan komen daar klanken op en uiteindelijk worden dat woorden. En uiteindelijk is daar een verhaal uit gekomen, waarvan ik begot niet weet vanwaar dat gekomen is. Maar eigenlijk bewust me afvragen waar dat vandaan komt? Geen idee dus.. het komt gewoon. De link naar iets dat je meemaakt, en dat in mijn hoofd zit .. laat het ons daarbij houden. Gewone dingen uit het dagelijkse leven. Maar het kan ook anders, het varieert en hangt af van het moment!

Wat zijn je ambities en is er een soort doel dat je wil bereiken?
Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden, tenzij je ’t enkel voor jezelf maakt natuurlijk J Ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Ik blijf gewoon verder werken. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus. Ik zie dus wel wat er op mij afkomt.

Als je moest kiezen, sportpaleizen en Rock Werchter headliner zijn of eerder in het kleine clubcircuit naam en faam bereiken, wat geniet je voorkeur?
Om eerlijk te zijn , headliner op Rock Werchter toch. En sportpaleis mag er ook nog bij (haha). Ik ben uiteraard nuchter & realist, maar je vraagt naar mijn voorkeur he. ;-)

En het Buitenland eventueel?
Geen idee eigenlijk, ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, ik heb eerder iets van ‘we zien wel waar we uitkomen’ Zolang ik me amuseer is het ok voor mij. Mezelf blijven dus, dat is al moeilijk genoeg (haha)

Dat is een zeer goede ingesteldheid. Blijf gerust gewoon jezelf, je bent goed bezig. Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot snel op een van de optredens

Bornholm

Bornholm - I think there are people who are listening to different types of metal music and there are musicians who play what they believe in. I always wanted to do my own music and not to belong to any scene or something like that

Geschreven door

Bornholm is a pagan metal band formed in Budapest in 2000. Named after the Danish island of Bornholm, the band was founded by Ferenc Olajos, Vesanus, Astaroth, Mordan and Melkor. In the beginning they were very focused on their idols Bathory, but also on symphonic black metal, like that of Dimmu Borgir. In 2001 they recorded their first demo ‘Awakening of the Ancient Ones’ EP. After a few line-up changes, they released their debut album ‘On the Way of the Hunting Moon’ in 2005, with only guitarist Astaroth left from the original line-up.
After European tours with the bands Arcturus, Mayhem and Enslaved, they released their second album ‘March for Glory and Revenge’ in 2009. Because so much time had passed during the first two albums, the band worked on the follow-up album while touring for the album, but it too was only released in January 2013 and is called ‘Inexorable Defiance’. In 2013, they also accompanied Alestorm, Arkona, Ex Deo, Varg, Kalmah, Wolfchant and Thyrfing on the Paganfest European tour.
Of course, the band has not been sitting still in the meantime.  In 2016, the band released an album 'Primaeval Pantheons' and on 5 November a brand new disc 'Apotheosis'.
On the occasion of this release, we had a nice conversation with Peter Sallai , singer and inspirator of the band.

Who is Bornholm? How did it all started, tell some more about yourself?
The band was formed in North-Hungary in 2000 by me, and I am the musical mind behind it since then. I am a guitarist and singer on stage. It is not easy to talk about 20 years in an answer  and I did it in several previous interviews. Everything started when I left my previous bands and I thought I wanted to make something different. Something darker, spiritual and something that is more than just music. Black Metal is far more than just music, it was back in time when we started the band and I found my place in this musical world. We came from a different era, everything was far more real and there were awesome bands in the scene internationally. Something has disappeared since then and we try to bring back something, to continue and to find what have been lost. But it is very important to say that we are not living from the past, the present is more important. What we do, we do it here and now.

With over 20 years of experience and five studio albums till now,
BORNHOLM are no longer strangers to the scene. What where the low and highs till now?
I can answer similarly. So many highs and lows, but the most important is that we are here, and we can do what we want. As I think back it is clear to me that it was necessary to go through all these things. How many highs and lows are in the life of a person? In a band's life even more.

Now we ready to talk about ‘Apotheosis’. I like the doomy atmosphere, and very intensive way you guys bring back the most scary thoughts, but it also feels like ‘a blanket against dark thoughts’ to me. You agree? Is that intentional?
No, absolutely not. Dark thoughts are important, and we do not want to help anyone to fight with their own demons or to find answers to their questions. This album is about reality. This is full of heretic thoughts, sometimes surprising and so different way of thinking. Good and bad is subjective, and the most important to unify the opposites. Not to decide, but to merge them, all opposites. There is a force that is an angel and demon together, you can call it Lucifer, Prometheus or as you want... and there is a being on earth also that has good and evil inside, and it is the man itself. So rise above these things, be your own god, the only one what governs you is yourself. If you act without knowledge, it causes chaos, it is not about that. More like to form a new order from chaos. It has a doomy atmosphere, of course, because we are at the end of the current world. The two columns are crumbling now, the two pillars of science and religion. You can see those two things collapsing, and rising  a new order, which is a synthesis of these two things called Gnosis. But at first everyone goes to Hell to experience the reality behind the fake modern world of silly rationalism. This is the way to free the mind and to become something else. Something godlike. It is a process, and that is the reason of the title "Apotheosis". Love the darkness, learn from it, and get the light also to become everything. Everyone is their own savior. It is dangerous to talk about it nowadays when religion and the science are showing their ugliest face. I am above these things, I don't take part of the game. I just show it.

Can you say it’s a very personal album then?
All of our albums mirroring my personal thoughts, so of course it is. It contains occult references, but through my eyes but I tried not to be so subjective. I try to be like a medium, not a prophet if you know what I mean. Every album is a fingerprint of an era, a blueprint of a period of my life, what else can be? For me the music is a form of expression of art, not a tool to entertain someone. Today everybody wants to entertain as much people as they can, for the biggest amount of money they can reach. Everything is loud, harsh and empty. But I think if someone says the truth that is against everything everyone going to hear it. I want to be the enemy of this world, no to help to survive, but a tool for the many to destroy it, because it is necessary. People feel that there is no future, they afraid of the tomorrow... why? Form your own future and there's nothing to fear of. Yes, it is dangerous, but the courage, the spirit of the true rebellion is missing now. Back in time when this genre - metal- was not so accepted, everybody was more courageous, now we see a bunch of smooth, slimy, empty bands who are taking care of the feelings of everyone. This album is not like that, and Black Metal is not like that. Not about to serve something - good or evil -, but to rule. This aristocratic attitude is that what is missing now from Black Metal. Do not serve, as Lucifer said, don't even you going to be cast down to hell. Do your own will, that is the most important.

I have read  that Apotheosis is not only a showcase of
BORNHOLM’s tonal development, but also goes back to the origins of the band’s history, can you tell more about that?
Yes, musically we tried to step forward. This is a most essential album, the sound and themes containing so many things, that our music is about. We had to stop a bit, and the world also stopped around is. It gave us a chance to rethink everything, to reform and to define ourselves. I think this album is a milestone, a new beginning. This is what we are and we get rid of everything else that influenced us. If you listen to the album you hear our own metal. I guess it goes against the current trends, this is what we believe in. Of course it is not perfect, an artist is never satisfied with his own work, but we became the closest to it. We let the creativity flow, we tried to create our own world. We don't want to fit in the scene to go with the masses, we go against them. I think this is the power of this album. When I founded the band the situation was almost the same. In a totally different musical world, I started to do something that was totally the opposite of everything that was trendy back that time. We show the individuality, the true conviction of ourselves musically.

Also there is almost the fight between light and darkness, same thing agree, and is that intentional way you choose?
Darkness and light are not about the fight. Every light has a shadow and the darkness allows the light to shine, it gives the background for it where everything gets it's it's sensational. The right to the decision is the true power, not the way you choose. If you choose you'll be ruled by the way itself. This power is the will, the free and true will.  The light and the darkness just tools to fight not the aim or the power to serve. Serve your own will and wake up. A sculptor puts the clay on with one hand and takes off with the other, this is the way of creation. The hand me just the tool, left and right just the mirrored image of themselves. If you look at yourself, you can see it. You have everything to be the sculptor of your own life. Natural and supernatural are both the part of this world. Rational and irrational gives meaning to each other, nothing is less than the other.  Unify the mind and the heart in yourself and you become a different being. Do not listen to any of them separately. You are one system, do not fight inside, everything is a part of you. This is a pagan attitude which has been lost thousands of years ago. For us this is paganism, not a musical style or looking back to the never existed illusion of the past.

It also goes in many directions, you don't get bored for a second, during the virtuous walk through dark thoughts, here too conscious choice?
I write the music from inside, not only from the mind and not only from emotions, both of them has its own role during the process. I think to be conscious doesn't mean that I find out everything as a plan. It is dumb I think and the result going to be something that is not honest, not true. To be conscious is to know that if you do, you row, it's going to be unique because there are no two similar people in this world. Be the consciousness of something higher and become this higher self. There are things that are unexplainable in words or in writing, their nature is different. More understandable through symbols or seals. I just open myself and this is what comes out, some like it, some not, but that's I am. Our music is changing as the time is passing by, as the personality changing year by year, but the face is always recognizable. That is the most important, be yourself, but try to do everything better than before.

Meanwhile, there is the single 'I Am war God' and recent ‘ Spiritual Warfare‘, there is also a story behind it? which one?
This is not a concept album, it has no story, but there is a philosophical line that drives the listener through the whole album. "I am War God" is about the warrior's nature, the state of mind when somebody goes into a battle. It is ancient,  a genuine force that can be called god of something. Necessary thing, but not the aim of life. A tool of life, to survive and to win. In a physical world is needful to have physical power. In nature, war is a daily thing, but if you look around you see a calm, beautiful landscape from above.  "Spiritual Warfare" is about a different scene of the fight, an astral world a more hidden, unseen place where will fights against the will. A magical ceremony, a ritual has been never just a play. It is a tool to use these forces what governs the world, it is the gate to a field where everything will be decided. If you want to be more than you are, something will fight against you. The first thing is you will what's gone be attacked, this is the base of everything. If you win that fight you deserve to step forward.

What are your personal expectations of this record?
We can just play music and to record an album. But you know when it's releases it starts to live, it's own life after. We create the music, and after its repercussions to our lives. It is a very exciting process. So we haven't planned everything, we let it live and we are open for everything that comes. This is balanced, we create is and it creates our future after, like a butterfly effect. Everything can happen and nothing, let's see if it is true what we are talking about or not. My conviction is that it is, so this is a very exciting period. A lot of new things happen, and we try to fulfill the expectations.

Bornholm has a lot of changes within the lineup. I thought you were still the only original member of the band. Can you give me a reason for that?
Of course, there is a reason. That is the nature of this thing. Different people with different aims, different possibilities and talent. Sometimes to change is necessary. I could tell stories about everyone, but I think this interview is not about that. Who has to be here, is here. Who not, it is better for him to be elsewhere. I cannot force to do everyone, and I don't want to. Because personal problems, musical differences, lack of talent, family, a lot of things can cause this. If somebody works with people knows this perfectly. For me the band is like an entity, it is necessary to believe in to exist. If somebody doesn't believe in the band or its music, why should be here? Since the beginning I write the lion part of the music so I never let cause serious changes in the music if someone comes or goes.

I would like to clear up a misunderstanding, sometimes pagan black metal is associated with Satanism and worshipping the devil, of course it has nothing to do with that, but what is Pagan Black metal to you?
What people believe in is a not a musical style. You can express your thoughts, your opinion or your faith also through music. Journalist like to categorize the music, it is easier to write about a band if they belong to a genre etc. But it is artificial I think. The first is the music, and people can call it as they want. Look around in the world, is it sure that God is God and the devil is the devil? To doubt in everything is the way to knowledge. Atheism, of materialism is also just a religion... look, science today started to behave like a despotic religion. I say look for the truth inside of you, not outside. Do not kneel before anything. It is easier to exist in a system that was taught for you than to erase everything and build up something new, isn't it? There are god and devil inside, what I worship is deep behind the soul. To be pagan for me is to be independent. Not to believe what others say, doesn't matter how many of them doing that. A single truth is infinitely stronger than millions of lies, that is the reason that the biggest sin is not to believe. It doesn't matter, it is an organized religion, or an organized media, or rationalism, all is the same. Something you have to accept, but I don't.  This is paganism. To walk your own way, alone. There's no god above you, and there's no fear of anything in front of you. Live in the world, not on the internet, believe your own eyes, not the media and act as you want not the way as others want. You are being responsible just for yourself. A pagan, always looking for the eternal and the permanent, don't want to go anywhere, doing what the ancestors did thousands of years ago. To know the world, not to change it. Who doesn't know believes that it can be changed. There is an order in the universe and you cannot replace the Sun  to a planet.

Is there something like a typical Pagan Black metal scene in Hungary?
To be honest, I don't care other bands personally. We walk our own path and may bands formed and split up through the years, but that is not my business. We never had close friendship to other bands, and this is a lonely way. Black Metal attitude, you know. Better to separate from others. I think there are people who are listening to different types of metal music and there are musicians who play what they believe in. I always wanted to do my own music and not to belong to any scene or something like that.

We haven't talked about corona yet, what impact has this had on you as a band, or on you personally as a musician and human being?
Usually I don't talk about that, I have my own opinion. To be honest, absolutely nothing. It helped us to work calmly, gave time to think of us and the music we create but that's all. I do my work as before, I work at home 12 years ago... I'm doing my own business. I know it is trendy to worry about others and so on... but as I said, we are outsiders. If the world collapses, we create a new one for ourselves. There is the world of the masses who want to get back their old life, the problem is that I don't want to get back anything, because that world wasn't mine. That was the reason I started to play this kind of music, the philosophy of Black Metal rooted in somewhere elsewhere not in the modern ideologies. I see what was and also what comes. There is much more huge power behind it than any modern human being can imagine. This is a personal war, create and redeem yourself if you can and if you dare and step into a new age... or pass by with the old one.

What are the further plans for the end of the year and next year?
At first we want to relax a bit because there was extremely big work to create and to release the album, but of course we are preparing  for the shows next year. We are planning a tour in March across Europe with two Norwegian bands and we would like to play on as many festivals as we can. In the autumn there is a South-American round... but the most of the things just turning out. We goanna be in the rehearsal room most of the time I think until then.

Will there be a tour that will take you to Belgium, among other places?
Yes as I mentioned there will be and it going to Belgium as well! We played there years go and it is a beautiful country!

Apart from the band, I read in an interview that you also have a neofolk/ambient/martial project called 'Invinctus'… can you tell us more about that?
Nothing, it was just an album and I wanted to try something else not metal. It was a trip to another style, and not as meaningful or professional. Just a play. I'm not planning to continue that, Bornholm is enough for me to express my musical ideas. Maybe a really dark, violent, extreme metal project could be interesting to do, but not in the near future.

After all these years, do you still have goals and ambitions?
Of course I always have. That is the meaning of life for me, to continue my way to further goals. But I like to think just about the next step. There is so much music inside and to live a creative life is the best of all. To be a better musician as I was yesterday, to get closer the ideas what I have in my mind is always ambition. Never going to be 100% anything but to try to do it is a great way of life. To do better what I like to do. And the years passing by, that is the time. What was and what's going to be, both of them are non-existent. The present is the most important.

With all your experience in those twenty years, what is your advice to beginning bands?
I don't like to give advice to anyone. You know, if you give advice to someone, the responsibility is yours... Do your will at all times!

 

Iwein Denayer

Iwein Denayer - Ik denk dat veel mensen die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd

Geschreven door

We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenman death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''
 In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release “. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Naar aanleiding van deze recensie hadden we een gesprek met Iwein Denayer die echter in nog veel andere projecten betrokken is.
We keerden terug naar 2016, een vorig interview  https://www.snoozecontrol.be/interviews/5129/ en wilden weten hoe het hem ondertussen is vergaan.
Uiteraard kwam ook het onderwerp COVID en alles daaromheen aan bod, en polsten we  ook naar de toekomstplannen.

Iwein, ons laatste interview dateert al van 2016. Het ging toen over je projecten Doodsangst en Humanity Defiled? Ondertussen is er veel water door de zee gestroomd, hoe is het je vergaan ondertussen?
Ik ben onlangs van job veranderd, dat was een grote stap na 22 jaar. Ook wel emotioneel eigenlijk. Ik ben ook beginnen schrijven, ik was enkele jaren geleden met een blog gestart. Ik heb dat lang geheim gehouden, maar dit jaar heb ik er voor gekozen dat publiek te maken. Ik heb daar zeer veel positieve reacties op gekregen. Uiteindelijk heeft de hoofdredacteur van Sociaal.net (https://sociaal.net/ )  me gecontacteerd met de vraag of ik vaste columnist wil worden van de website. Dat doe ik ondertussen met veel plezier, want ik schrijf wel graag. Dat is er op eerder persoonlijk vlak dus veranderd.
Op muzikaal vlak? Met Humanity Defiled hebben we enkele jaren geleden een nieuwe EP uitgebracht met verschillende bevriende gast zangers die niet de minste zijn. Mannen als Jo Vissers , de zanger van onze huidige groep, Roel Moustie een maat waarbij ik meespeelde in mijn eerste hardcore band, Wim Vandenbrande die in de deathmetal zijn sporen heeft verdiend en Bart Govers, ook wel bekend als de gitarist van Fleddy Melculy. Met Barry – zoals ze zeggen – heb ik ook redelijk lang in een hardcore band gespeeld. Het verbaast me, gezien zijn heuse stembereik, dat hij nog niet bij een deathmetal band zingt eigenlijk. Begin dit jaar was er dan die split met Déhà (waarover je een recensie hebt geschreven).  - https://humanitydefiled.bandcamp.com/ - een heel leuke beleving, de man is van veel markten thuis. En dat is het zo een beetje voorlopig.

Eén van de antwoorden was: ‘’
Wat Doodsangst betreft ben ik wel met iets bijzonders bezig. We zijn een heel klein dorpje maar met een groot cultureel hart. In het buurtcafé zijn er regelmatig 'evenementen'. De voorzitter van de werkgroep heeft me aangesproken om iets te doen met muziek en teksten. In de recent gerestaureerde kerk zou hij graag mijn muziek gebruiken voor een speciaal project, ergens in oktober of november. Met muziek van Doodsangst. Een combinatie tussen mijn muziek en poëzie.’’ Is daar ooit iets van gekomen? Vertel gerust…
Dat is er uiteindelijk van gekomen. Uiteindelijk in 2019 naar aanleiding van Halloween. De voorzitter is iemand die graag toneel doet en schrijft, en hij heeft een kort verhaal geschreven over Kleudde en een dorpslegende van uit onze regionen. De moerasduivel. En hij had me gevraagd daar muziek bij te voorzien. Er komt niet echt gitaar in, het is meer synthesizer gericht met griezelige geluiden daarbij. Dat is heel goed in de smaak gevallen. (check het uit: https://doodsangst.bandcamp.com/track/kleudde-en-de-moerasduivel )

Is er verder nog iets gedaan met Doodsangst?
Op dit moment niet echt. Maar ik zit wel met plannen om het wel te doen, misschien eens een full album. Omdat ik toch met meer ideeën in mijn hoofd zit in die richting eigenlijk, dan pure death metal. Een meer atmosferische kant op. Ook met wat old school black metal elementen daaraan toegevoegd.. Wat  Doodsangst betreft zijn er ook minder grenzen, ik kan daarin naar hartenlust gaan experimenteren met die donkere gedachten, dat is bij het strakke Death metal parcours wel lichtjes anders. Met akoestische gitaar en keyboards. Als ik daar tijd en energie voor vind , wil ik daar zeker werk van maken, want heb er wel goesting in eigenlijk.

Onlangs heb ik  inderdaad die prachtige split plaat onder de loep genomen van Humanity Defiled met Déha, ik hield vooral van de intense donkere paden die jullie bewandelen, en ondanks dat jullie wat verschillend zijn, vullen jullie projecten elkaar perfect aan. Klopt dat? En staan er nog releases of samenwerkingen met hen op de planning? Live of op plaat?
Er komt zeker en vast nog meer aan.. Om maar een beeld te geven hoe geweldig het is om met die man te werken. Hij vroeg me, wat heb je nog allemaal gedaan. Ik heb hardcore, metalcore gespeeld, en hij zei dat hij die old school hardcore wel zag zitten om te doen. Toen hebben we op drie namiddagen negen nummers afgewerkt, compleet old school hardcore getint. Dat is ondertussen ingeblikt, begin januari 2022 spreken we nog eens af en dan gaan we demo’s opsturen naar bevriende zangers, en die gaan daar hun stem komen opzetten. Ik mag hierover nog niets verklappen, maar er zitten een paar kanjers tussen.

“Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.” Schreef ik erover, klopt dit? Is het een manier om de buitenwereld ook met jou demonen te confronteren, hoe moet ik dat zien?
Ik denk dat het een stuk is, de samenleving en mensen een spiegel voorhouden. Maar ook uzelf naar buiten brengen, als het ware. De beste manier om anderen, en uzelf, te verbeteren is door zelf uit uw kot te durven komen. Over wat er mis loopt in je leven en zo. Het is dus voor een stuk therapeutisch. Dat zegt Déhà ook eigenlijk, hij moet dat gewoon doen om zijn demonen het hoofd te bieden. Ik schrijf daar ook over, zonder wiskundig mee bezig te zijn, ik zie wel waar ik uitkom. Meestal komt dat in een opwelling. Déhà (zijn echte naam is Olmo Lipani, hij is een Siciliaan) heeft dat dan maal twintig, om maar een beeld te vormen.

Heeft dat niet gezorgd voor ‘goesting’, om nog zo split albums uit te brengen met andere bands? Met wie eventueel?
Soms heb ik daar zeker goesting voor, maar ik zet de stap niet. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Waarom? Ik denk dat ik mezelf nog steeds enorm onderschat. Ik heb het daar met een vriend over gehad, dat we geboren onderpresteerders  zijn.  Wat een ander doet is allemaal beter, en wat ik doe, doen we maar. Mijn eigen werk schatten naar waarde is voor mij heel moeilijk. Dat zorgt er dus voor dat ik een afwachtende houding aanneem wat o.a. dat betreft. Dat is de reden waarom ik ook niet snel naar iemand zal toestappen, met het idee van “die zal dat niet interessant vinden of zo…”

Houdt die ingesteldheid je dan niet tegen om te groeien? Ook al is dat niet per se je ambitie
Dat klopt wel. Pas later realiseer ik me wel dat ik bepaalde kansen heb gemist, dat is wel zo. Maar het is dus mijn job niet. Dat ik dit met mijn job wel gedaan heb, een nieuwe stap zetten, lukt me beter omdat ik daar mijzelf wel naar waarde meen te schatten dan dat wat het maken van muziek betreft. Zeer raar, maar het is gewoon zo…  Het is prachtig dat je daarin kunt uitblinken en die stap durft zetten en daar je job kunt van maken. Zoals Jeroen Camerlynck heeft dat enkele jaren gedaan, die had een regulaire job, en dat is toch goed gelukt. Wat ik ook heb als ik iets uitbreng, krijg ik een stroom van aandacht. Een interview hier, een review daar. En je krijgt meestal positieve feedback. En dan stopt dat, en dan krijg ik daar een weerbots van. De angst om te mislukken? Ik denk dat het dat een beetje is.. De reden waarom ik die stap niet zet is ook, als je dat doet heb je geen rust meer en dat heb ik wel nodig. Na mijn job die sowieso zwaar weegt op mijn geestelijke gesteldheid, heb ik dat dus nodig. Daardoor zet ik die stap dus niet echt wat muziek maken betreft denk ik.. angst.

Muziek is inderdaad niet jouw job , maar toch heb ook jij problemen ondervonden om als muzikant in deze pandemie en COVID tijden je ding te doen? Hoe heb je die tijden doorstaan?
Die split is er dus gekomen, maar eigenlijk heb ik niet zoveel last gehad van die lockdowns en zo. Als je in je studio thuis op je eentje wat kunt knutselen met jouw muziek, zit je sowieso alleen en kan je gewoon je ding doen. Dat is wel anders als je met een band speelt, en plots niet meer kunt repeteren of live spelen. Ik speel ondertussen in een groep  XBurnedX  en op dat vlak is het wel anders geweest uiteraard. Onze bassist heeft een zeldzame ademhaling aandoening, die zit aan zijn derde paar longen. We hebben onlangs onze eerst show gespeeld. Dus ja, dat bands gefrustreerd waren kan ik wel begrijpen ja.. voor mij dus niet.

Heeft die tijd niet gezorgd voor het ontstaan van nieuwe ideeën? Of eerder niet?
Ja, dat full album voor Doodsangst waar ik het daarnet over had. Die negen nummers met Déhà staan op de planning. Dat in eigen studio dingen opnemen staat op het moment wat op een laag pitje, omdat ik ook eens terug met een band wilde spelen wat ik recent ben beginnen doen dus. We staan ondertussen op Facebook en Instagram en één nummer dat gefilmd is tijdens ons eerste optreden, staat online. ( https://www.facebook.com/XBurnedX

Hoe denk jij persoonlijk dat de cultuur (het lijkt wel alsof ze binnenkort weer de klos zullen zijn o.m., de evenementen sector en zo) deze crisis zullen overleven?
Dat er heel veel slachtoffers gaan vallen. Cafés waar van tijd tot tijd eens optredens zijn, kleine theaters, als je niet een beetje reserve hebt, val je gewoon uit de boot. En zelfs wie al een reserve had zal het niet gemakkelijk hebben, want die staat ondertussen ook onder druk. Cultuur staat gewoon enorm onder druk. Er zal meer investering zijn in zorg en welzijn. Er gaat meer geïnvesteerd worden in klimaat. En daardoor gaan er sectoren zijn die minder geld zullen krijgen, waaronder helaas Cultuur, vrees ik een beetje. En dan heb ik het nog niet gehad over de uitzichtloosheid die bij veel mensen groeit. Er zijn daar helaas voorbeelden genoeg van, mensen die daardoor uit het leven zijn gestapt. Dat zie ik helaas in de cultuursector ook gebeuren… Sectoren die dus afhangen van subsidies gaan eronder lijden, langs de andere kant als er een sociale of economische crisis is, zie je bijvoorbeeld dat punk en hardcore begint te floreren. Maatschappijkritiek en kwaadheid. Twee jaar geleden ben ik eens naar een show geweest in een oude douche plaats, met enkele groepen uit Gent en een band uit Zuid-Korea. Als die een vliegtuigticket kunnen betalen om naar huis te geraken, zijn die blij. Zulke dingen als DIY dingen zullen meer en meer boven water komen. Zo ben ik onlangs naar een hardcore show geweest in Knokke-Heist, zeer kleinschalig, die tickets waren in een mum van tijd uitverkocht. Er zijn zelfs nog 100 tickets vrij gemaakt, en ook die waren op minder dan een half uur weg. Je ziet, DIY organisaties komen zeker boven drijven, en voor die organisaties maakt het niet uit of de cultuur op zijn gat zit of niet, ze zullen hun stem wel laten horen.

Naar mijn mening moeten we inderdaad misschien terug naar kleinschalige organisaties, grote evenementen zullen wellicht een probleem blijven ergens (ik denk dan aan Rock Werchter, Pukkelpop en zo). Je mening
Mijn mening zal er wellicht niet toe doen, maar ik ben persoonlijk altijd al fan geweest van eerder kleinschalige evenementen . Ieperfest is een heel mooi voorbeeld daarvan. Heel kleinschalig,  met hart en ziel gedaan. Die hebben nog steeds een aparte More Than Music tent, waar je info kan vinden over van alles en nog wat. Mijn persoonlijke mening, laat dit duidelijk zijn. Je hoort dikwijls, ‘wij gaan daar naartoe voor de sfeer’ dus ze kopen een ticket dat even goed voor een echte muziekliefhebber kon zijn geweest. En dan heb ik iets van; dat festival is uitverkocht is en een muziekliefhebber zit zonder. Dat vind ik beetje belachelijk, maar iedereen doet wat ie wil. Als ik naar een festival ga, wil ik alles gezien hebben,  en zelfs als ik iets niet goed vind, ga ik toch even zien. Muziek wordt anders een wegwerpproduct en dat vind ik persoonlijk niet kunnen. Maar nogmaals, iedereen moet zelf weten wat ie doet… Ik denk wel dat we die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd. En dat ook bewezen heeft.

De vraag is intussen beantwoord. Zijn er ondertussen nog plannen met de gekende projecten of andere dingen waar je mee bezig bent?
Die vraag is inderdaad al beantwoord. Het kan wel zijn dat ik wat dingen door elkaar doe, de nieuwe band waar ik inzit en dat combineren met Doodsangst en / of Humanity Defiled. We zien wel wat er op mij afkomt.. Als er dan op het einde van het jaar twee albums liggen, maar ik ga niet teveel plannen om niet teveel verwachtingen te creëren.

Op de vraag of je met die projecten live gaat optreden zei je. ‘’
Het is niet mijn bedoeling om echt 'live te gaan optreden'. De tijd en zo ontbreken een beetje. Maar ik heb niet echt de ambitie met mijn muziek op te treden.”
Is dat nog steeds zo, of is er toch de honger om op een podium te gaan staan ondertussen?
Buiten met de band, waar de nummers samen worden gemaakt, niet met mijn solo projecten dat is dus nog steeds zo. Met Humanity Defiled zie ik dat niet zitten, en met Doodsangst zeker niet je hebt een hele rits effecten nodig, en dat is niet te doen. Dus nee, live optreden met mijn projecten zit er nog steeds niet in… ik sta nog steeds achter die mening … ?

Je zit al een tijdje in de business ook al is het puur hobby, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken (buiten het gedoodverfde wereld dominantie) ?
Ik zit er al een tijdje in, muziek spelen doe ik toch al sinds mijn 18ste. Opnemen thuis is pas echt begonnen in een later stadium, en dat is een droom die uitkwam, die eerste opnames van Doodsangst was in 2012/2013. Dus toch ook al een tiental jaren. Ambities? Projecten waar ik mee bezig ben, zoals die negen nummers met Déhà en de zangers die hebben toegezegd dat is al een ‘ambitie’ die we aan het uitwerken zijn. Met een echt doel ben ik niet zo bezig. De appreciatie en erkenning voor wat ik doe, als dat kan blijven bestaan zoals het nu is? Dat is een ambitie en doel op zich als het ware. Wat je aan het doen bent dat het iets waard is voor iemand.. Leg ik mijn lat dan wat te laag? Misschien, maar ik ben er wel iets mee en het is een stimulans om weer iets anders te doen.

Ik wil niet pushen, maar ik vind toch dat je zou moeten overwegen om met een Doodsangst set live te gaan optreden… maar goed …
bedankt voor dit fijne gesprek en zeer veel succes in alles wat je doet. We zien elkaar hopelijk spoedig. En blijven al je projecten op de voet volgen

 

Nick Hudson

Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism,

Geschreven door

Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc


‘Front of Human Fractures' is Nick Hudson's first solo album. The release starts from the point of view of a queer man in the late 1930s. A melting pot of compositions for piano and two violins. Hudson is a prolific figure of the British underground scene. He is best known as the front man of the art-rock band The Academy Of Sun, which released the epic 'Quiet Earth' last year to critical acclaim .Hudson has also worked with Wayne Hussey (The Mission) and Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadian queercore icon GB Jones and Massive Attack's Shara Nelson.
You can read the review of 'Front of Human Factures' here.  
We had a nice chat with Nick about that release, how he survived corona times till now, his opinion about Brexit and the future plans.

‘Front of Human Fractures’ was you newest solo album , of course you already busy quite some years, tell us a little bit more about how it all started? And more about yourself?
It just happens to be my first solo album in around five years.  I'd finished a five-album cycle called The Phoenix Archaeologies in 2016, with a record called Ganymede In A State Of War, which was based on an unproduced play I wrote in Berlin earlier that year, after falling for one of the ushers at The Berliner Ensemble, where I was spending time with Robert Wilson's entourage.  I'd spent the subsequent five years developing The Academy Of Sun and after having toiled for twenty months on our vast double album The Quiet Earth, I felt compelled to work smaller and more intimately, and thus Font Of Human Fractures was teased out of the vapors.

Next to working together with big artists, you also well know as lead singer of The Academy of Sun, how is it with the band right now?
I don't know!  Half of them moved to a different hemisphere at various points throughout the pandemic and I myself am currently somewhat nomadic so even getting in a room together would require military strategizing right now.  That said, we've had an incredibly active few years in both live and recorded output so I think that entity can relax a little while.  It'll re-energies at some point.

What are the low and highs true all this years?
Of the pandemic years?  The highs were constituted by the forging of deeper, more compassionate friendships, and by subjecting myself to over a hundred films in the first lockdown.  And finishing a novel before I turned forty.  For which I'm still pursuing a publisher.  The lows were, as for many of us, innumerable: risking bed sores by embroidering the seat of my armchair to my rump as I stared forlornly at one of four walls in sepulchral silence for months on end, empty buckets of ice cream swooning a sad lament; missing my family, missing performing and playing music with people.  I did manage to issue a phenomenal amount of music though, which I guess suggests that creating is a necessity.  I didn't, nor did any of us, need such a harsh task master to hammer home this point, though.

This COVID got us all, but how did you ‘survive’ it?
Ice cream. Cinema. Cooking.  Whiskey.  Writing.  Studying.  We're all irrevocably changed by it, even if present circumstances propose a simulacrum of the before-times. 

You have made your solo album right in the middle of the pandemic, why not wait any longer?
I recorded most of it before.  And there was nothing else to do.  In times of duress and instability, artists create.  It's not a vocation as much as it's a compulsion.

I thought it was a very beautiful record.  A record that sounds fairy-tale like and shows some mysticism, darkness in a melancholic, alienating framework. Colourful and visual even. It is all very sophisticated. You are confronting light and darkness, is that conscious or not? What is your opinion about this?
Thank you very much indeed!  My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc.

What was the general reaction to the record
Honestly, I'm humbled by the response.  It seems to touch people very deeply.  I've had some very personal messages stating that certain songs have kept people going through awful times.  What better response could one hope for?  The Quietus declared that there's nobody around making music quite like this right now, which was a beautiful and kind sentiment to behold.

You have not been idle, meanwhile there is already a new record, ‘K69996ROMA:EP’ Can you tell us more about it? Is there a story behind it?
Artist tend to function reasonably well in isolation. They need it, in fact.  So dare I say many artists may have fared better during lockdown, given the conditions were close cousins of their natural state anyway, haha.  I had long wanted to sharpen my skills with MIDI and so during Lockdown One I threw myself into programming and found it a conducive tool for exorcising the more aggressive, rhythmic side of my compositional interests.  Plus after years of collaboration I wanted to make something entirely hermetic.  I'm a scholar of European cinema. Via all of these strands the tapestry that became the K69996ROMA:EP was woven.  The title tracks addresses the death of Pasolini. We Darken Horses casts Chris Marker's La Jetee under a quasi-pornographic light and If I Get Killed... is an abstract framing of the allegations that Alain Delon had a direct investment in the death of his bodyguard in the sixties.  (I'm not adopting any particular stance in this mythology, lest I provoke the ire of Mr Delon.)

Why a new album so soon after the previous release?
I have a huge backlog of music courtesy of being incarcerated in my studio flat for two years.  Plus the two releases share a gene pool.

What was the general reaction to the record
Confusion, excitement, fear.  Haha.  Adria Goycoolea, a magnificent filmmaker, created an extraordinary video for the Pasolini track, which has met justifiably rapturous responses.  He's brilliant and you should check out his other work.

Besides the pandemic, there is also the Brexit, which is causing some problems I heard in the news. How do you feel about this Brexit?
How do I feel about Brexit?  I feel like dragging down the sky with a net of poisoned fishhooks and pulverizing with thunder clouds the duplicitous and racist disaster-capitalist sewer-dwellers who brought it into being, alongside their tech-bro enablers and all the Bannons and their kin.  It's a wrecking ball.  I hate it, and I hate its lieutenants.

Does it make it difficult for you to gain a foothold in the rest of Europe? 
I'll find my way to Europe regardless.  But yes, there is extra bureaucracy.

It’s something I have read in an other interview. Can you tell me more about your interest in the former Soviet Union?
It sprang from my love of Tarkovsky.  Plus being born in the eighties one was very much aware of The Cold War in the air, even as a child.  Then I was continually drawn to Brutalism.  And I'm something of a low-key scholar of nuclear history.  I taught myself how to read the Cyrillic alphabet in between flipping burgers as a chef a few years back.  And the landscape, the cinema, the sheer vastness of the landmass, the fact it encompasses over ten time zones, the autonomous regions and their shamanic traditions, and all of this aside from but in addition to a beguilement at their political history, especially over the last fifty years.  You may have noticed there's a track called Surkov's Dream on Font Of Human Fractures.  Also my ex- was related to Tolstoy.

Let’s talk about the future, what are the future plans for you and other projects you’re doing?
I've just moved house so I'm deciding where to go next.  I'm developing a graphic novel with a Norwegian artist, based on a short script I wrote.  I'm in the early stages of developing a commission with a Moscow-based dance company.  A film I scored will have premiered by the time you read this.  I'm stepping away from music for a while to repair and recover from a densely hectic few years and to focus on writing.

Next to solo album and The Academy of Sun, are there any other projects anyway?
Aside from the above, I intend to get a film made and gradually evolve my Tarkovsky opera, which has been glacially forging itself since last summer.

To end this interview, what are your future ambitions , and do you have something like an end goal?
I intend to move to Europe, work more in theatre and film.  I would like to write for full orchestra and/or choir at some point.  Get novels published.  I'll likely live in Russia for a time.  I want to make crocodile ceviche.  Live in the Arctic for a while in total isolation.  Scott Walker reEnd goal?  Nah, there's no destination, just a journey.  Maybe I'll adopt the Peter Cook method and cease all activity save for phoning into regional radio shows as a fictional Nordic mariner.  Thank you for the awesome questions!

Thank you for answer them, hopefully we can see each other soon in better times,  and drink a couple Belgium Beers instead of Corona ?

Jules Maxwell

Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future

Geschreven door

Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future

Jules Maxwell is a composer and keyboard player with Dead Can Dance. His solo album Nocturnes is available from 5th March and his album ‘Burn’ with Lisa Gerrard is available from 7th May.
We have write a review about the single ‘Noyalain’ , that you can read here .
Of course Jules Maxwell is a top composer who is at home in many markets and is working on many projects. We had a nice chat with Jules about his recent releases. We also went back to the past and looked at future plans.

Although you  studied music at school, it was while you was studying for a Political Science degree at Queen’s University in Belfast (Maxwell is from Bangor, Northern Ireland) that you  became involved with making plays for the drama society.  You had always been interested in drama and theatre and making music, so this trinity of creative arts became central to you  extensive work with a whole host of different genres. Can you tell something more about it?
I’ve always been interested in drama and I believe that there is a vital connection between drama and music. I sometimes think I am more interested in drama than I am in music. I hear drama in great music whether it be in Teenage Kicks by The Undertones or Finlandia by Sibelius. I also believe there are connections to be had in dance. In 2008 I was taking part in a music and dance improvisation workshop with French percussionist Lê Quan Ninh and Kirstie Simson in London. Before we began, Ninh reminded us musicians of the importance of listening before playing. “The first thing a musician accompanying dance must do is listen” he told us. “Because dance is full of music already”.
So throughout the years making music for theatre plays and dance performances has always been an integral source of inspiration for me.

Most people know you from you work with Dead Can Dance,  can you tell something more about this? The high and lows?
Playing with Dead Can Dance has many highs. To be inside the music is a great privilege. To understand the workings of it has been a revelation for me, teaching me much about the power of simplicity. To be able to watch the audience at the shows from the stage is an amazing experience. And to play some incredible venues throughout the world, from open air amphitheatres on the edge of the Acropolis in Athens to The Ryman Auditorium in Nashville.  I also believe that Lisa and Brendan are two of the most important singers of their generation and it is an honour to make music with them.  Touring can be tough particularly if like me you have a young family at home.

In 2018, You emerged from the shadows with Your debut album's release, the eclectic, personal and intriguing, “Songs from The Cultural Backwater”. It was a success? Did it open some more doors? and was this a reason to step out of the shadows even more?
I had already quietly released two or three other albums before 2018 but Songs From The Cultural Backwater was the first album where I sang my own songs. Prior to that my albums featured other singers. So in that respect it did feel like a step out of the shadows for me. We had been living in a cafe in Picardie in Northern France and I had been performing monthly solo concerts for 3 or 4 years in the cafe, so it felt like an easy transition to make once the record was released. I was encouraged by the response to the album and yes, it has emboldened me to sing more and see what doors open for me as a singer.  

You’ve been forming a strong partnership with Lisa Gerrard - both sharing the creative realization that theatrical disciplines like improvisation and exploration are at the heart of your music, is that correct? How did this cooperation going?
Lisa and I improvised a piece called Rising of the Moon as the final encore of the Dead Can Dance shows on the 2012/13 world tour. We both connected with each other during that process. She is an amazing person to improvise with. Her voice is so versatile and nuanced and her conviction is second to none. It always feels charged and important.

Your latest release, Nocturnes, due to be released on the newly formed Archangelo Recordings on March 5th, is an album of eight instrumental songs, how where the main reactions on this release?
Nocturnes was started long before but came to fruition during the 2020 lockdown. I had made a few quiet piano pieces for a dance company called Vincent Dance Theatre in Brighton and these formed the backbone to the work. I am very proud of it and it has got some amazing reviews. We are releasing a limited edition double vinyl version of Nocturnes and it’s second volume follow up Cycles in March 2022.

There is also a new release ‘Burn’, can you tell me more about this release?
Burn is the result of a session Lisa Gerrard and I did for an album with The Mystery of the Bulgarian Voices. We had 4 songs on that album but several other ideas had emerged during the session which didn’t get used. Together with producer James Chapman I was able to shape a further 7 songs and these became the Burn album. It’s completely different to Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater.  It’s euphoric and quite electronic. It feels like an early eighties record to me.

Our writer has written a review of the single ‘Noyalain’ He wrote: ''It's not a track that leaves you cold, but one that gives you goosebumps. It is electronic, threatening, haunting and it has a vague hint of Vangelis. The review can be read here
I have read this statement in an interesting interview you had:’’ One of the really interesting things for me as a composer is just to always acknowledge how simple much of that music is. And that simplicity for me is kind of the holy grail’’; can you tell us some more about this statement?
Working with Dead Can Dance taught me that you can create very complex sounding music with two or three very simple elements. I believe that simplicity allows the listener room to bring themselves to the work and that can be exciting. In my experience it’s much harder than it seems to be simple. We find it difficult not to complicate things in life.

We are still living in strange times with this pandemic, which just doesn't seem to go away. How did you get through this period as a musician, composer and human being? Did it bring you inspiration? The positive and negative sides of this crisis for you?
The oddest part of the pandemic for me as an artist was to be told to “Stay Safe”. As if  staying safe would do me good. I believe that artists have a responsibility not to make safe decisions in order to make good authentic work. So that has been odd. I can’t stand online chats with people and I have missed the art of assembly. It was a joy to be at a recital recently in London with an audience of 1000 people just being quiet together. That’s a very powerful thing which we didn’t have for a while.

Making plans is still difficult now, here the cultural sector has it difficult also again … What are the further plans?
Dead Can Dance will tour Europe a lot in 2022 and I have the pleasure of opening for them on many of the shows, performing from Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. I am also planning to perform some shows with Lisa in late 2022 in which we will re-create the Burn album and take it further and deeper.

Next to the project with Lisa Gerrard, are there other project you busy with? Please tell us more about it?
I am working with a wonderful Fado singer called Lina from Lisboa on a new album with James Chapman. I am also creating an album with Jason Cooper who is the drummer from The Cure. Both should be released in early 2023 hopefully.

After all this years, and success , do you still have ambitions or ‘end goals’, things you want to do in the far future? Any other releases coming up?
The model we had in France of living and playing in a cafe interests me. To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you. That would excite me as an ambition for the future.

I think some composers or musicians will see you as a as a source of inspiration. With all the experience you have, what advice would you give them?
Show interest in people and listen more than play …

Dvkes

Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken

Geschreven door

Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken

Na het bejubelde debuut (“Push Through”) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo’s Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica. Indie pur sang!
DVKES verrast bovendien door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen?  Ja, én niet van de minste! Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) wilden maar al te graag samenwerken met dit Antwerpse trio.
De hypnotiserende grooves, het snijdende gitaargeluid, de weidse synths en de catchy songs worden in een smaakvol atypisch jasje gestoken. Je hoort onweerstaanbare indierock met een knipoog naar Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo.
Naar aanleiding van de release van ‘Echoplasm’ hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen.

De band die over een stevige portie talent beschikt. “Humo’s Rock Rally”, “De Nieuwe Lichting 2020” en opgepikt door “KEXP” , zijn maar een paar voorbeelden, hoe groot was die impact van al die voorbeelden om te groeien als band?
Hoe groot die impact is, is een moeilijk om te meten. Het heeft uiteraard wel deuren voor ons geopend in de zin dat we wat radio airplay kregen. Dat is met de vorige plaat niet het geval geweest. Door deelname aan die wedstrijden leerden meer mensen ons kennen. Daardoor konden we meer gaan spelen. Daar zijn ook contacten uit ontstaan, waardoor we gemakkelijker partners hebben gevonden om die nieuwe plaat aan de man te brengen.

Met jullie debuut ‘Push Through’ bewezen jullie uit het heel goede hout gesneden te zijn, hoe waren de algemene reacties?
Die debuutplaat is onverwacht goed ontvangen geweest, zowel door pers als publiek. Heel mooie reviews…. Dat is wel heel fijn voor een eerste plaat. We zijn nog steeds blij met de vorige plaat en spelen er live nog altijd verschillende nummers uit.

Dat brengt  ons inderdaad bij de nieuwe plaat ‘Echoplasm’ , zijn er geen extra zenuwen? Want je weet wat ze zeggen over ‘die tweede moeilijke’, omdat de eerste een succes was, liggen bij sommigen de verwachtingen heel hoog?
Ik begrijp dat, maar we hebben onszelf daarom geen extra druk opgelegd. Je probeert uiteraard een plaat zo goed mogelijk te maken, dus een beetje druk is er uiteraard. Bij iedere nieuwe plaat moet je gewoon jezelf opnieuw bewijzen. De opnames van deze plaat zijn wel heel moeilijk verlopen. We zijn aan de nieuwe plaat beginnen schrijven en halverwege het proces heeft een van de gitaristen er om persoonlijke reden de stekker uit getrokken. Daardoor heeft het allemaal wat langer geduurd. In 2019 zijn we de studio ingegaan voor die nieuwe plaat en halverwege het proces zijn we gestopt omdat onze drummer ziek was. Hij heeft kanker gehad. In februari 2020 was de plaat klaar en dan zaten we plots met een virus dat nog steeds een invloed op ons leven heeft. De tweede plaat was dus een moeilijke bevalling, maar niet perse op creatief vlak. 

Corona is een ‘dankbaar’ onderwerp voor journalisten ? nu, hoe heb je deze tijden doorstaan? Heeft dat geen rem gezet op jullie als band, want jullie waren pas echt aan het groeien? Ben je er sterker uit gekomen als band?
Tijdens de pandemie hebben we vooral de nieuwe nummers gerepeteerd omdat er shows in de agenda stonden, maar die shows werden telkens weer gecanceld. Nieuw materiaal schrijven in de periode vond ik erg moeilijk. Er stond al een plaat klaar en de toekomst was zo onduidelijk. De ziekte van Antoni maakte het niet gemakkelijker. Het heeft ons wel dichter bij elkaar gebracht. We beseften dat wat we samen doen, een soort van privilege is , een geluk. Plots voelde het aan alsof alles met een vingerknip kon weggenomen worden van ons. De herstelling van Antoni, hij was ondertussen ook vader geworden, dat heeft op ons allemaal een enorme impact gehad. We hebben echt beseft wat we hebben aan elkaar. Het leek zelfs alsof corona gewoon een futiliteit was in vergelijking met de gezondheidsproblemen van Antoni.

Wat muziekstijl betreft, valt er op DVKES eigenlijk niet echt een label te kleven, wel veel post punk/krautrock gerelateerd? Vanwaar die voorliefde voor die toch typische jaren ’80 muziek?
Die sound is organisch gegroeid. We proberen met elke nieuwe plaat iets nieuws te doen. En dan gaat het vooral over de verpakking van de songs. Die neigt wel naar die’80s sound. Dat heeft misschien ook te maken met onze producer Micha. Hij heeft aan die plaat, samen met ons, zijn eigen kleur gegeven. Een groot deel van die sound, dat experimenteren, komt door zijn invloed. Ik wil niet teveel uitweiden over die technische kant, maar hij heeft daar dus zeker een experimenteel kantje aan toegevoegd. Het is dus niet perse een voorliefde voor de jaren ’80.

Micha zijn invloed klinkt zeker door, maar wie zijn je persoonlijke grote invloeden? En de invloeden van de andere bandleden?
Iedereen heeft zijn eigen invloeden, daarom is het voor mij moeilijk te antwoorden voor de rest. Voor mij persoonlijk is Devo bijvoorbeeld een grote invloed. Talking Heads, komt er ook in voor.  Ik ben ook een grote fan van Serge Gainsbourg, dat komt misschien minder naar voor in de sound op de plaat. Of misschien eerder onbewust. Ook Tame Impala komt terug in een nummer als “Undercover”. Maar het gebeurt zonder er bij na te denken. Vraag me om iets te schrijven in de stijl van bijvoorbeeld Tame Impala, dan lukt dat niet…

In bepaalde media worden ook die vergelijkingen gemaakt met bands als Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo. Ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je zelf tegenover die vergelijkingen?
Er zijn zeker bepaalde zaken die kloppen, zoals Tame Impala en Goat. De vergelijking met Goat heeft ook veel te maken met de dames die zingen op onze plaat. Goat heeft ook zangeressen. De “female backing vocals” , waren trouwens ook een idee van Micha. Maar elk bandlid heeft wel andere favoriete artiesten. Er zal zeker en vast iets kloppen van die vergelijkingen. Ik vind het geen slechte vergelijking. Integendeel! Raymond Scott klopt zeker. Hij was de hoofdinvloed voor de elektronische klanken op de plaat. 

Mij valt vooral dat aanstekelijke op, maar ook dat jullie de comfortzone durven verlaten, trekt me nog het meest over de streep. Een bewuste keuze?
Merci! Het aanstekelijke is bewust. Ik zoek altijd naar een “hook” voor de nummers. De comfortzone? Ik beluister graag platen waar je een lijn vind in de sound, dat lukt bij ons niet direct. We schrijven vanuit verschillende invalshoeken. Daardoor staan er dus ook verschillende dingen op de plaat. Waardoor we inderdaad die comfortzone verlaten. Maar dat vind ik wel leuk om te doen eigenlijk. Maar bewust? Nee, dat niet.

DVKES verrast inderdaad  door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe heb je die toptalenten gevonden?
We waren voor de opnames al van plan om iets te doen met vrouwenstemmen. Met Lara heb ik een persoonlijke connectie, in die zin dat ik eens vervanging heb gedaan bij Intergalactic Lovers op gitaar. En ook onze drummer Antoni is al op tour geweest met hen. Naomi is dan weer een ex-collega van mij. We gaven les op dezelfde school. Ciska kennen we via Micha. Wij zijn nog altijd heel dankbaar dat ze wilden meedoen!

Jullie doen het grote werk, en zij hebben wel een meerwaarde aan de plaat. Gaan die ook mee live optreden?
Ze zijn zeker een meerwaarde! Ze hebben samen met ons de sound van de plaat gevormd. Live doen ze niet allemaal mee. Ciska komt uit Limburg. Niet zo praktisch om te repeteren. Naomi doet wel mee. Lara wil graag, maar ze is zelf met een plaat bezig geweest en heeft gezondheidsproblemen gekend. Het komt er sowieso wel eens van! Maar er doen wel 3 dames mee op het podium. Mijn vriendin Nathalie Wijnen zingt mee. Ze heeft ook het artwork van de plaat gemaakt. Naomi zingt dus mee en ook Tessa Vanhees. Tessa heeft ook gezongen op de plaat. Dat is de vriendin van onze drummer.

Wat zijn eigenlijk je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat? Of waar hoop je op?
Ik ga niet teveel hopen. Want ik leg de lat niet graag te hoog wat verwachtingen betreft. Ik hoop gewoon dat we veel mogen spelen. Daar kijken we echt naar uit. Afgelopen zomer hebben we wat gespeeld, maar laat ons hopen dat daar een vervolg op komt. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest hoop dat de impact van die nieuwe plaat zal zijn.

De twee shows in Vooruit, Gent (met Ramkot) zijn ondertussen uitverkocht, niet teveel zenuwen daardoor, schept dat niet extra hoge verwachtingen dan?
We zijn ontzettend blij dat we die shows kunnen doen. Op zich ligt de druk niet echt bij ons omdat we de mensen moeten warm maken voor de hoofdact. Maar we gaan alles uit de kast halen om het publiek in te pakken uiteraard.

Hoe groot was de honger om terug live op te treden eigenlijk , en hoe was de echte live ervaring na al die tijd ?
Ik moet toegeven dat ik toch zenuwachtig was bij dat eerste optreden. Het was zo lang geleden. Ik had het gevoel dat ik op een of andere manier opnieuw moest beginnen. Ik was ook vergeten wat adrenaline doet met mijn lichaam en geest.  Na het optreden naar huis rijden en niet kunnen slapen tot een uur of vijf, diep onder de indruk van dat optreden. Het was dus ergens stresserend, maar ook mooi. Ik besefte opnieuw waarom we het doen.

Ik heb van bepaalde bands zelfs vernomen dat ze de indruk hadden dat ze bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ als het ware, dat alles een beetje stroever ging in repetities en bij dat eerste optreden, was dat bij jou ook zo?
Bij de repetities heb ik dat wel ondervonden. Ik wou tijdens het jammen wat improviseren en dacht ‘tiens dat lukt precies niet goed meer’. Als ik iets in mijn hoofd heb, kan ik dat spelen. Maar door lang stil te liggen, lukte dat niet meteen. Ik heb tijdens de lockdown veel gespeeld, maar niet op het scherp van de snee. Het is gelukkig teruggekomen! 

Hebben jullie tijdens die periode dat je niet kon optreden, streaming gedaan en hoe sta je tegenover dat fenomeen? Is de drempel om iets te ontdekken bijvoorbeeld niet gemakkelijker via die weg?
Met DVKES hebben we geen streams gedaan. We hebben via een projectsubsidie van de overheid wel een show gedaan in 4AD in Diksmuide. We wilden dat graag doen met een echt publiek en hebben de streams links laten liggen. Met een andere band (STATUE) heb ik wel een stream gedaan. Dat was op zich leuk om te doen, maar ook beetje raar. Wat de drempel betreft; die is inderdaad lager. Je kan gemakkelijk een nieuwe band ontdekken als toeschouwer. Ik denk ook dat je gemakkelijk nieuwe mensen kan leren kennen met dezelfde muzikale interesse. Dat laagdrempelige is wel interessant, maar pre-corona bestonden streams ook al. De AB doet dat al heel lang dacht ik. Door de pandemie was het even de enige manier om een optreden te beleven, maar het is en blijft toch niet hetzelfde.

Om die lijn door te trekken naar sociale media (Facebook en zo) of Spotify , hoe groot is de impact op jullie als band?
Het medium zelf is vrij praktisch, je kunt de mensen die geïnteresseerd zijn gemakkelijker bereiken. Maar er is ook een overaanbod. Dat maakt het moeilijk! Zowel voor Spotify als voor sociale media. Voor de komst van sociale media zal het ook moeilijk geweest zijn om er uit te springen. Ik heb alleszins een haat-liefdesrelatie met sociale media.

Ik had ook een vraag die ik aan menig Gentse band stel, zit er iets in het water in Gent dat er zoveel rock en andere interessante bands ontstaan daar?
PFOS? Haha.. nee maar dat is eigenlijk een beetje in elke grote stad denk ik. Je legt gemakkelijker contact met gelijkgestemde en er is meer infrastructuur. Goede zalen, interessante cafés,…Er zijn meer ontmoetingen en misschien beïnvloeden mensen elkaar meer in de stad. Dat geldt niet alleen voor Gent. Denk aan Antwerpen, Brussel, Luik,..

Wat zijn de verdere plannen, naast enkele shows met Ramkot?
Er staan nog shows gepland, twee shows in Nederland. Ook in De Zwerver in Leffinge (15/01), Café Café in Hasselt (25/11) en De Wollewei in Turnhout (27/11). Er zit nog veel leuks aan te komen, maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Daarnaast gaan we ook verder werken aan nieuwe nummers. Ik moet bekennen dat ik weinig geschreven heb in de pandemie. Veel mensen hebben zich gesmeten om nieuwe songs te schrijven tijdens die periode, ik dus niet. Maar nu die shows terug in aantocht zijn, zie ik het weer helemaal zitten om opnieuw te schrijven.

Wat zijn de uiteindelijke ambities, is er iets als een einddoel dat je voor ogen hebt?
Zoals ik daarnet al heb aangehaald probeer ik die verwachtingen niet te hoog gespannen te houden. We zullen wel zien. Het heeft geen nut de lat te hoog te willen leggen. We zijn vooral blij dat we terug kunnen gaan optreden, dat is al een grote ambitie op zich in deze tijden. We willen zoveel mogelijk harten veroveren op die manier. Ik leg die lat bewust niet te hoog, want als die verwachtingen niet ingelost worden kun je alleen maar teleurgesteld zijn. We zien wel wat er komt.

En ambities naar het buitenland toe?
Natuurlijk! Dat zou cool zijn. We hebben twee shows in Nederland volgend jaar, het is een start van wie weet.. geen idee. Maar buitenland zeker!

Pics homepag @Natalie Wijnen

Ik hoop het voor jullie, maar misschien is het wel goed de lat niet te hoog te leggen om niet te hard te worden ontgoocheld. Bedankt voor dit fijne gesprek

Joe Vestich

Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition

Geschreven door

Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition

Joe Vestich is a singer, songwriter, guitarist and visual artist who moved to Finland in 1986. Joe has played with Dave Lindholm, Heikki Silvennoinen and Aku Syrjä in bands such as Northwind, Screaming Thunders and Messengers. Joe has also collaborated on albums with Costello Hautamäki, Jonne Aaron, SF-Blues and Paleface. Joe is now having new material and touring extensively as a solo artist, duo and with his own Joe Vestich Band. Occasionally, when schedules permit, Joe also duets with Dave Lindholm and Heikki Silvennoinen. Joe's music ranges smoothly from folk to country and rock´n´roll to rhythm´n´blues. This is a man worth listening to!  We of course talk about his new release ‘Steal the Wind’ and the influence he had, but also future plans.

Joe, start by telling us more about yourself? How did it all start, who and what were your big influences?
I’m from USA but living in Finland since 1986. I came over here as a university student. I used to play little concerts in small pubs. I started play some acoustic sets, back in that year. I was approached by a very important musician here, Dave Lindholmi. He is like a legend over here. He asked me to play some gigs with him, and said he liked my way of playing. I was getting back to USA, but next summer I was playing big festivals and that’s how it all started here in Finland.

You have shared the stage with Dave Lindholm, Heikki Silvennoisen and Aku Syrjän kanssa, how did those collaborations come about? And what influence did they have on you carrier as musician?
We all share the same into roots music, those guys where big into Blues. I was more a country guy in that time. I was playing Johnny Cash and Hank Williams and those things. But there is a connection between Country and Blues, for sure. At least that kind of country music I like. Soo I don’t think they been influence me, but we shared the same interest in the music, the legend and things.

That’s something interesting you say there is a connection between Country and Blues, what is that connection exactly then?
The chord barriers are quite the same, I would say. The words, at least in the old traditional country. At the moment there is stuff that is not real country anymore I think. It’s usually sad songs, in country but also in Blues, that’s a connection to. Things like, you lost your girl and now you drinking that stuff. It’s there in Blues and Country. The only difference is the beats, that’s quite different.

You also said ‘the old country’ what’s wrong about the ‘new country’ for you than?
It’s not real country anymore, it’s more like kind a of pop music. My former band made, in America, is now CEO of Warner music , he is the number one of Warner music and country music. I send him the record and he said ‘’Joe this is great, but this is retro Americana Roots music and we are a mainstream country’’. But that’s the problem in America, I get to play there every year, right now it’s pretty mixed up. It’s the politics and things there.. I have friends on both sides republicans and democrats. When they ask me what side I ‘am I tell I live in Finland. I’m more liberal minded, but not get involved in it. But like it is now, America it is getting worse in America, and that have a influxes on how they think about music and stuff to.

About influences. Finland, the country itself , did that have an influence on your music style?
Not sure the country itself have an  influence on me as musician. I set up in my mind and heart, what kind a music I want to do. For a long time, this music was not so much accepted in Finland. But it’s rolling a lot now. Thanks to internet and social media all types of music coming in, it’s easy to catch it. Soo we could get young people get interest in country and Blues. Soo the country changed, not by me, but the internet and things.. that’s more the thing I guess.

What where the highs and lows till now for you after 40 years?
That’s a difficult question to answer. There is been a lot highs and a lot lows (haha). In the late 70’s me and my brother had a band that was very popular. We had full houses everywhere, big crowds. But we were young and there was boys and girls, and drugs. Unfortunately it didn’t last. Soo that was sure something very big. But nowadays we still get a good full house, no matter where we coming. That’s a high to. Specially the big clubs, I like concerts also and festivals. When you have a big crowd follow around you, that’s something you have in those clubs. And that are moments of highs. The lows? Par example two years ago in Florida I was play in a Bicro bar ((not understood this to well)) half way to the there was the owner, a very ruff women, and she just give me half the money and said ‘this is not working, pack up and get out’ that’s one of those sad moments that we can call one of the lows. But that’s a American problem ,  I think sure in this days. Like we talk about before here. There is a lot going on there…

Let’s talk about the new album. Joe Vestich band is your solo project, with 'steal the wind' you bring out another warm-hearted masterpiece. A kind of cozy 'campfire' feeling comes over me, without sounding too corny.  There are even some folk influence and somewhere I even hear some Bob Dylan passing by. What is your opinion about this statement?
I agree with you. When I was a kid my father was big into Folk music. He was a big fan of Pete Seeger and Woody Guthrie. When I was very young my dad use to listen to a band called The Winston tree , they were big in the early 60ths. In America, they were students in the south-California. Were my dad was. That sure had his influence on me. About Bob Dylan? Country have had a big influence on Bob Dylan, that’s why there is this link.   

Bob Dylan was also a protest singer ,  I find in your voice and thing, that there is some kind of madness or frustration coming out , especially in this new album Is that correct?
That frustration is having a lot to do with this pandemic we are living in. No gigs, no work. And the money I have saved to make the record, I had to use to pay the rent. In that way there was a frustration. About the way things were going and how difficult it was to make this album, got me frustrated and that’ is sure coming back in this album.

I suppose these corona times have had an influence on you too. To what extent have these times influenced your career, positively and negatively? Writing new songs?
There sure was a lot writing going on, because there was not much to do. I even have material for the next record (haha).

It's also a very varied record, some songs like 'Rocket girl' (the title covers the load) are really rock others rather subdued is that a path you consciously follow?
There is a connection between rock’n’roll and country , the old country is coming from the Blues and rock music, like Elvis and things

That’s what I liked the most about this record, it’s a combination of all this styles between country, folk and blues, wonderful?
Great to hear that, when I was young I listen a lot to the Beatles they touched on everything. They did country stuff, and pretty heavy things like ‘Helter Skelter’. Also The Rolling stones have this blend of Country, rock’n’roll and blues in there sound, they started as a Blues band.

Let’s say all rock music started with Blues and a specially black people play music?
It all started with slaves playing blues, and even they were slaves, they play happy music. That’s where it indeed all started, as far as I know.

Now we talk about play Blues, how it comes there are still more older people at Blues gigs?
I’m doing a lot Blues gigs, 12 November it was the release gig of the new album here in Finland. I’m doing a lot mixes of styles, we brought the whole album but in between we bring some old blues classic. But also things like Chuck Berry and Elvis stuff. And I have noticed , at least here in Finland, more and more younger people coming to this kind of concerts. And to our gigs. But when I hear my friends, who doing more Blues then I do that’s most a older crowd of fans, that’s true. It’s maybe because I mix things that make the young music fans coming to. A lot of those younger people also love Johnny Cash.. Before the pandemic I used to play a lot in Russia. And there is a blues scene, full of young people.

I guess it’s indeed because you mix things up … Anyway, something else about the record. Other songs have a melancholic to wistful side, again the question is that a deliberate choice?
Most of the songs are about women and relationships. It’s again about the blues thing we been talking about earlier. A lot relationships turn out pretty bad. That’s what this melancholic thing is all about I guess. Par example, that song ‘Rocking girl’ you mention. She coming to the release concert, en lives in Helsinki. We are still great friends. And I wanted celebrate what a cool girl she is.. also that’s this melancholic part. And that’s rock’n’roll to. 

What are your expectations of this release and what audience do you want to reach with it?
It’s just such a tuff business now because there are so many great bands and artists and songwriters this days. More than ever before. This Americana Blues Roots music is growing a lot. It’s very popular in Benelux county’s like Holland, Luxembourg and Belgium. But also in Germany. It’s growing pretty quickly in Finland but also Russia. I only hope that I get more gigs because of this record, I know people not buy records anymore this days, but I do hope this release can give me more gigs. Specially in Benelux. Because I see quiet many American Roots bands are coming there, also Germany. I still feel strong and health  to play gigs and travel. Play more places, and play for more people that’s why I doing this for.. that’s my expectation of this new record to, to keep going on that way.

I guess you’re going on tour with this album,? Anywhere, where can we see you on stage? What are your further plans for this and next years?
I’m doing some gigs in Finland, but normally in December I’m up to Lapland in the far north. In some ski resorts. In usual ,normal times, we get a lot tours in England. They like Roots music a lot there. Usual I’m a whole month up there. Now we just  have to wait because it’s not sure the situation is getting any better with this pandemic at all. Nothing, and also that English tour, is for sure now. We made reservation, but it’s still not sure anymore… I hope pretty soon, because otherwise I will be without work next month.

Are there any other project next to Joe Vestich band in the near future? Tell more about it?
What I normally doing , and hope is going to happen is, next to the ski season up North. In the middle of the winter I go to USA. I go to Pennsylvania where I grow up, and going to Florida. And I want to go to Texas. He producer work with all the big artists there, we do couple gigs with John in Texas and then we come back here in Finland for a few weeks, and hopefully in Europe. If I can find a booking agent there. I hope to set up some gigs in Belgium and Holland to. And come with John , and a Finish band to Europe next summer.. 

After all these years, do you still have some ‘end goal’ or ambitions? Something you want to do, but not doing before or something?
The times when I really feel good is on a gig. When you up there with the band playing and you making people happy, that’s after all those years still my goal and ambition.  When they smile, dance and have fun that’s a real thrill for me. Nothing have changed for me in that way. I liked play in Russia, the crowd that have fun, after all this year it’s still my biggest ambition.

With all you experience what is your advice to young artist who look up at what you have done and still doing?
I would just say, believe in yourself. Don’t ever give up, and stay away from alcohol and drugs. At least, don’t let it take control. I have seen , especially in Finland, seen guys falling down because just too much alcohol. It’s getting better with younger musicians, but from the older generations I have seen guys go down because they made alcohol and drugs control their lives.. Soo also be healthy, that’s another advice I would like to give. It’s a tuff job to be on the route all the time. For me exercise is very important I seen a lot people my age going down because they did not care about themselves. That’s pity.  Soo you have to be healthy in this kind of business but for you musicians just believe in yourself, in every way. And just go for it, no matter what. It’s in your heart or blood, you just have to go for it!

That’ s a wonderful advice to end this interview. I hope to see you on stage in Belgium in one of the nice clubs we have here, and good luck with you upcoming record. Is there anything you want to say to our readers?
I really hope to see you, I never been in Benelux. I have meet some Belgium and Holland people and also Luxembourg. When I started university here there were a lot guys from those country’s here. Soo yes  I just hope to Belgium, and meet you all…

Beyond The Labyrinth

Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’

Geschreven door

Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’


De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland.  Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.

Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.

Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond.  Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
 Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?

Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.

Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan.  Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)

Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.

Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten.  Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)

Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld.  Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.

Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was.  Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal :  Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand.  De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee.  In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe. 
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd.  Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…

Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’,  daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)

Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more.  Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.

Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.

Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar.  Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.

Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen

Pagina 9 van 32