logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Interviews

Kunstorganisatie KAOS - Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle - Ambitie? - Met KAOS blijven verder werken aan residenties en andere kunstprojecten; het stigma van mensen met een psychische kwetsbaarheid wegwerken

Geschreven door


Kunstorganisatie KAOS - Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle - Ambitie? - Met KAOS blijven verder werken aan residenties en andere kunstprojecten; het stigma van mensen met een psychische kwetsbaarheid wegwerken


De Belgische vzw KAOS is één van drie partners van de 'Introspection Music Experience', een internationaal muziekproject ondersteund door het Creative Europe programma van de Europese Unie, rond het thema psychische kwetsbaarheid.
De bedoeling was een album met zestien nummers uit te brengen, gevolgd door een internationale toer van concerten in België, Griekenland en Spanje. Voor België werden Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND geselecteerd uit vijftig inzendingen. Op 25 februari gaat een online optreden Introspection Music Experience vanuit Museum Dr Guislain, Gent door
Meer informatie
https://soundofghent.be/event/soundofghent/introspection-music-experience/login
Facebook event  https://www.facebook.com/events/248321093496824/
Wij hadden hieromtrent een fijn gesprek met Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle.

Laten we met de deur in huis vallen, wat houdt dit project in?
Mike Michiels: KAOS, de organisatie waar ik voor werk als coördinator, behartigt het Belgische luik van het Europese Introspection Music Experience project. In het kort: KAOS is een organisatie uit Brussel die projecten doet met kunstenaars die al dan niet een psychische kwetsbaarheid hebben. Vanuit hun werk bekijken we hoe we kunnen samenwerken. Dat kan door middel van tentoonstellingen, dat was de eerste insteek toen we in 2011 van start gingen, maar soms ook via concerten en dergelijke. We werken vanuit een gedeeld atelier. Het doel is  ontmoetingen op te zetten tussen mensen met en zonder psychische kwetsbaarheid. ‘Introspection Music Experience’ is een Europees project, ondersteund door het Creatieve Europe programma van de Europese commissie, samen met Intras (Spanje) en EDRA (Griekenland). Er was oorspronkelijk ook een Britse partner maar die is er omwille van Brexit uitgestapt. Oorspronkelijk was het de bedoeling jonge muzikanten samen te brengen met mensen met een psychische kwetsbaarheid en die als songwriter te laten deelnemen. Wij hebben gekozen om muzikanten uit te nodigen die zowel muziek schrijven, maken en uitvoeren. Dankzij een open call via VI.BE hebben we daar vijftig reacties op gekregen, waarna we drie muzikanten selecteerden : Korneel Muylle van de band Slow Lee,  Chloë Nols en KRANKLAND. Vorig jaar zijn zij in februari nog naar Valladolid in Spanje geweest waar ze alle andere muzikanten van Griekenland en Spanje hebben ontmoet, workshops hebben gevolgd en jam sessies hebben gedaan.

Dat project is dus eigenlijk al voor de corona gestart, of heb ik het mis?
Mike: Dit project is inderdaad al langer bezig. Eind 2018 zijn we gestart met de samenwerking met de partnerorganisaties. In 2019 hebben we alles voorbereid en de open call gelanceerd op VI.BE. Thomas Werbrouck (KRANKLAND) is eind 2019 bij ons in residentie geweest en die heeft toen concreet met een aantal mensen samengewerkt en opnames gemaakt. Chloë en Korneel deden dat ook, maar dan in 2020.
Korneel Muylle: Ik had mooie plannen en vooruitzichten toen ik in november 2019 instapte in het project. Het plan was om verschillende residenties te doen in maart, april en mei 2020. Zonder alle beperkingen van de lockdown. Maar dat draaide, zoals iedereen weet, geheel anders uit.

Ik heb de (online) KAOS Talk (=gespreksavonden die georganiseerd worden in het kader van alle residenties bij KAOS) die jij mee organiseerde (19/02/2021) helaas niet volledig kunnen volgen; kun je misschien in het kort eens vertellen waar het over ging?
Korneel: Die avond stond in het teken van de vraag of er een link is tussen psychische kwetsbaarheid en creativiteit. Mensen met verschillende achtergronden kwamen hun kennis en ervaringen delen. Die link is er zeker! Maar in hoofde van veel mensen en media leeft nog altijd een soort van minachting of clichématig idee t.o.v. kunstenaars of creatieveling met een psychische kwetsbaarheid. We spraken vroeger en nu soms nog over insider en outsider kunst of over ArtBrut. Die opsplitsing en die manier van in hokjes denken, is passé en absoluut niet nodig!

Muziek creëren met als thema's stigma en psychische kwetsbaarheid en alzo de dialoog hierover aan te zwengelen is de belangrijkste reden van dit project,  lees ik. Welke impact hopen jullie dat het project zal hebben?
Korneel: In deze bijzondere tijden is het voor de culturele sector sowieso moeilijk om zich te tonen aan het publiek. Het is ook moeilijk om repetities in te plannen of op te nemen in de studio. Ook duidt de huidige periode aan hoe kwetsbaar mensen zijn. En hoe hard ze nood hebben aan steun. Er is niet iets als mensen zonder kwetsbaarheden, dus dit project kan zeker een soort impact hebben op deze mensen.

Kunnen we dan stellen, dat dit project op de juiste plaats en het juiste moment komt eigenlijk? Of is dat te ver gezocht.
Mike: Op de juiste plaats en het juiste moment: dat wil ik toch wat nuanceren. We zijn met KAOS actief sinds 2011. Het is niet iets nieuws voor ons. Laat dit toch duidelijk zijn. Als we bijvoorbeeld in contact komen met mensen met een psychotische kwetsbaarheid stellen we toch vast dat er veel mensen zijn die daar al veel langer mee kampen. Dat is niet veranderd door corona, of zo. Er is in deze tijden wellicht wel een grotere gevoeligheid, dat weet ik niet precies. Uiteraard heeft deze periode wel een invloed op sectoren als cultuur en horeca of zo. Maar wat ons project betreft hebben we dit al voor de ganse corona periode uitgetekend. Het Introspection Music Experience project is geen nieuw gegeven dat een specifieke link heeft met corona. Het is wel zo dat alles anders is verlopen dan gepland. Zowel de residenties zelf, de mogelijkheden qua ontmoetingen en het opnameproces voor de muzikanten. Het echte live gegeven hebben we moeten annuleren. De geplande live concerten en de KAOS talk zijn uiteindelijk een digitaal verhaal geworden via online streams.

Hoe belangrijk is muziek  op zich voor jullie in deze tijden?
Korneel: Ik voel mijzelf verstrengeld met muziek. Naar muziek luisteren of zelf muziek schrijven, is even belangrijk voor me. Ik zou niet weten hoe ik me zou voelen als ik niet bezig kan zijn met gitaar spelen, zingen en schrijven. Het is een uitlaatklep en het geeft zin aan mijn leven. Nu we amper kunnen repeteren en er geen optredens mogelijk zijn, hunker ik naar die warme momenten waarbij we samen met andere muzikanten en het publiek kunnen opgaan in magische muziek.
Mike: Ik denk dat we daar geen onderscheid mogen maken tussen mensen met of zonder een psychische kwetsbaarheid. In deze vreemde tijden kan muziek wel mensen helpen die eenzaam zijn, om zo gezelschap te vinden daarin. Maar eigenlijk is muziek gewoon altijd belangrijk. Met of zonder een corona crisis.

Deze corona heeft jullie wel verplicht anders te werk te gaan. Vertel er eens wat meer over?
Korneel: Het was enig gepruts met mondmaskers in de studio en het organische aspect van muziek creëren was soms wat zoek. We konden niet allemaal tegelijkertijd in de studio aanwezig zijn. Zo te werk gaan, was niet evident. Maar uit respect voor elkaar en de regels hadden we geen andere keuze dan deze restricties te respecteren.

Wat is volgens jullie de maatschappelijke impact op de cultuur in deze coronatijden?
Korneel: Ik denk dat veel muzikanten en mensen die in de cultuursector werken zich afgesneden voelen van hun eigen muzikale universum. Er is een groot gemis. Veel gevloek ook. De verschraling van de maatschappij door enkel economische belangen te laten primeren is wederom een feit. De veelzijdigheid die elke individu in zicht heeft, krijgt een plaats door een song, een creatie, een theaterstuk, een gedicht of wat dan ook. Creatieve mensen moeten echter ook hun kinderen eten geven en de huur betalen. Velen zitten in de penarie of hebben een andere job moet zoeken. De verrijking van het leven gaat hier onder lijden. De gages en budgetten waren al niet vet, en zo te horen worden die nog kleiner… . Hopelijk wordt de cultuursector gereanimeerd en opgewaardeerd.

De cijfers van de geestelijke gezondheid zijn naar mijn mening een taboe geworden, je leest er weinig over, tenzij in de kantlijn of zo.. maar ze stijgen wel enorm. Klopt dat?
Mike: Over de cijfers zelf kan ik geen uitspraken doen, omdat ik dat niet weet. We vangen wel signalen op uiteraard. Die stelling lijkt wel te kloppen als ik spreek vanuit de plek waar we gevestigd zijn.  Langs de ene kant zijn er mensen die net nu meer ontspannen in het leven staan, door deze crisis. Omdat ze zich nu even kunnen terugtrekken. Door meer geïsoleerd te zitten, valt er soms een druk weg. Anderzijds zijn er anderen  -die komen nu meer en meer om de hoek kijken- die altijd wel nood hebben aan net dat sociaal contact en het nu door die maatregelen veel moeilijker hebben. Maar los daarvan zijn er altijd wachtlijsten, dat was ook al zo voor corona. Het gaat eigenlijk meer om de juiste zorg. Mensen die het voordien al psychisch moeilijk hadden, zitten door deze periode nog dieper in de put. Het is nog duidelijker geworden dat ze het moeilijk hebben. Het is te hopen dat dit na deze vreemde corona tijden toch ook opgepikt wordt, dat het probleem er al was. En dus niet voorbij is na de corona crisis. Maar dat is dus niet de insteek waaruit we werken. Met KAOS en het IME project werken we op vooroordelen en het stigma waar mensen met een psychische kwetsbaarheid mee geconfronteerd worden. We doen dit vanuit kunst. Door mensen met en zonder psychische problemen samen te brengen.

Ik had ook een vraag specifiek voor Korneel over de songkeuze. Spreek je – wat de teksten betreft – vanuit een persoonlijke ervaring? En is dat bij de andere ook zo?
Korneel:
Ik heb geprobeerd het stigma te ontkrachten. Mijn ene song “Holding The Line” gaat over het idee dat we als mens sterk moeten zijn en overeind dienen te blijven ondanks het feit dat het soms allemaal te veel wordt. Met dat nummer nodig ik alle mensen uit om ook hun minder leuke emoties te tonen en te vertellen. Ik ben zelf hoog sensitief en ervaar nog altijd drempels als ik mij iets minder voel om daarover te praten. Laten we beginnen met eerlijk te antwoorden als mensen vragen hoe het gaat. Zeg dan hoe je je echt voelt. We kunnen ons niet altijd even sterk voelen. Dat is een misvatting waar de ene persoon al meer onder lijdt  dan de andere.
Het andere nummer  “Hello Jesus” gaat over iemand met een psychose die denkt dat hij Jezus is. In een song vergroot ik natuurlijk alles wat uit, zoals de meeste songwriters neem ik aan, Het refrein - “Oh, take your helmet off, put your baseballbatt aside and let the fear just go away  - probeert een karikatuur te maken van een man die denkt dat we schrik moeten hebben en ons maar beter wapenen tegen mensen met een psychose. Dat is een misvatting die ongelukkig uitgedragen door vele mensen en media.

De reden van dit interview is de organisatie van het streaming optreden op 25/02. Waar mogen we ons aan verwachten?
Mike:
Om die vraag te beantwoorden raad ik aan om gewoon te kijken (haha). Het is ook gratis. Wat we geprobeerd hebben, nu we niet live kunnen spelen, is om een interessante locatie te hebben. In dit geval is dat Museum Dr. Guislain in Gent. Een prachtige locatie. De optredens zijn vanuit de expo zalen, tussen de werken die daar staan. Chloë treedt op met haar pianist, Korneel zou normaal met zijn band optreden maar dat ging nu niet. En KRANKLAND (thomas) maakt gebruik van cassettes en samples waarbij elke cassette een persoon voorstelt waarmee hij opnames maakte die hij in zijn songs verwerkt heeft. Er worden tussendoor ook interviews gedaan..

Videoclip KRANKLAND: 'Esperance #1' https://youtu.be/yGXsUY1INBw
Videoclip Chloë Nols: 'Sky High' https://youtu.be/tB1m9yq32Kw
Videoclip Korneel Muylle 'Hello Jesus' https://youtu.be/XY1q1HAr3Sg
Lyric videos:
https://youtu.be/hcwFhh_ZVO8 / KRANKLAND - 'Sulekho #2'
https://youtu.be/Ua4Zl7DSYI8 / Chloë Nols - 'Cassandra'
https://youtu.be/r2ceYHLNgfo / Korneel Muylle - 'Holding The Line'

Wat ‘streaming’ betreft, ik doe de laatste tijd er veel: er staat steeds ‘live streaming’, al krijg ik dus de indruk, aangezien je ook zegt ‘Montage’, dat van ‘live’ niet veel sprake is.
Mike: Daarom noemen we het ook een streaming en geen live streaming. Wat wel live was, waren de drie KAOS Talks vanuit Museum Dr. Guislain. We zijn ook een kleine organisatie, en het is moeilijk om die dingen echt live te doen. De podiumwissels na de optredens van de verschillende artiesten zijn praktisch gezien al moeilijk bijvoorbeeld.

Wat hopen jullie hiermee te bereiken? Of beter nog: wie?
Korneel: Iedereen en in het bijzonder mensen die de stigma’s als voor waar aannemen. Ik denk dat het een deel is van onze cultuur en manier van denken. Net zoals velen bang zijn van spinnen of het donker. Als we de zaken bespreekbaar maken, hoop ik dat mensen reflecteren over hun eigen denken.

Heeft dat eigenlijk nog zin? Wordt dat echt bekeken? Is het niet beter gewoon te wachten tot echt optreden weer kan? Je mening over Streaming graag
Mike:
het is voorlopig dit of stilstaan, vrees ik. Zelf heb ik wel enkele malen een (betaald) online concert gevolgd. Dat is op een bepaalde manier vreemd maar het is toch ook fijn om te merken dat er op dat moment nog andere mensen genieten van een stream en er toch een soort spanning in de lucht hangt als alles gaat beginnen. Maar het is natuurlijk in de verste verte niet te vergelijken met het echte werk.

Laten we het hebben over de toekomst. Zijn er nog andere plannen?
Mike: Het was de bedoeling om na deze Belgische editie met alle muzikanten van het project via een Europese tour met in Valladolid, Athene en Brussel te passeren. Maar dat gaat dus niet. We hebben bekeken of we het konden uitstellen maar dat lijkt ook niet realistisch. Concreet kunnen we er nog niet veel over zeggen maar we zijn aan het bekijken of we ook iets online kunnen doen. Normaal gezien komt dat nog voor de zomer. Er is ook een documentaire gemaakt rond het proces. Hoe alles is gelopen. In het geval van het Belgische luik van het IME project zijn dat interviews en de voorbereidingen van het optreden zelf. Tenslotte komt er ook een e-book met het oog op het reproduceren van het project door andere organisaties. Met mogelijk een ander ‘doelpubliek’.

Wat zijn de verdere ambities van KAOS, Mike? En als muzikant, Korneel? Is er iets als een ‘’einddoel’ , of zijn jullie daar niet mee bezig?
Mike: Met KAOS blijven we verder werken aan residenties en andere kunstprojecten in verschillende disciplines maar steeds met de link naar het stigma ten opzichte van mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ontmoeting blijven opzetten om van daaruit iets aan de beeldvorming te doen. We gaan zeker ook exploreren hoe we de online component in onze werking kunnen integreren omdat we merken dat we op deze manier toch ook andere mensen kunnen bereiken die anders moeilijker tot bij onze projecten geraken.
Korneel: Ik vond het zeer leuk om muziek te mogen maken voor zo’n mooi project. Het was wel een uitdaging omdat ik het stigma wil ontkrachten en niet bekrachtigen. Door aan het project deel te nemen, besef ik hoe ongenuanceerd onze blik op de wereld soms is. Ik ben er nog altijd niet echt uit hoe we het stigma uit de wereld kunnen bannen en of ik zelf wel vrij ben van stigmatiseren. Deze reflectie en ervaring neem ik dan ook mee als muzikant naar andere thema’s en zaken waarover ik songs zal schrijven. Dat wil ik ook uitdragen op het podium. Met Slow Lee wil ik nog meer songs maken, maar nummers schrijven kan ik niet vastpinnen op één missie of visie. Zoals veel muzikanten het reeds stelden: “muziek is als kakken en daar heb je niet in te kiezen.” Mooie songs maken en magische momenten proberen te vatten op een podium, in een repetitieruimte of in een opnamestudio. Daar draait het om. De energie ervaren van een nieuwe song of een magisch optreden: daar kan niet veel tegen op.

Bedankt voor het fijne gesprek.. hopelijk kunnen we dit binnenkort toch eens face to face voeren tussen pot en pint.

Q-some BigBand - Manten Van Gils - We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!

Geschreven door

Q-some BigBand - Manten Van Gils - We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!

We citeren: 'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some Big Band met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een eerste stevige stap zetten als hedendaags ensemble.' 
Het volledige nieuws artikel kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/news/item/80721-even-voorstellen-q-some-big-band-release-dreamin.html .
Laten we de clichés rondom big bands maar overboord gooien. Momenteel weten zij elkaar te ontmoeten vanuit uiteenlopende stijlen en genres om zo muziek te brengen binnen een erg breed kader. Jazz overheerst bij Q-some BigBand  . De band stelde zijn debuut 'Dreaming' voor in de Bijloke, Gent  Wij genoten met volle teugen van het magisch samenspel en de prachtige klankenwereld. Een intens totaalbeleven!
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80801-q-some-bigband-een-intens-totaalbeleven-uiteenlopende-emoties-door-een-magisch-samenspel.html 
Naar aanleiding van die streaming, de release van het debuut en de verdere toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met bezieler en oprichter Manten Van Gils.

Laten we beginnen met een persoonlijke vraag. Wie zijn je grote invloeden? Waarom een Bigband?
Ik speel al jaren trombone en ben eveneens in aanraking gekomen met het fenomeen big band. Sinds mijn 16de ongeveer, via de plaatselijke harmonie, ben ik eigenlijk daar wat in gesleurd, en daar ben ik niet meer van losgeraakt. Het is gewoon zeer leuk om, met 4 in een sectie en bij uitbreiding met 16 of meer , in een big band samen groove te maken, muziek tot leven te brengen. Echt teamwerk is dat.
Wat de vraag betreft, wie zijn mijn grote invloeden? Persoonlijk luister ik vooral veel klassieke muziek eigenlijk. Componisten als Beethoven, Chopin, Händel.
Wat de jazz betreft Chet Baker, en ook artiesten als onze eigen Bert Joris. Ook muzikanten als Toots Thielemans bijvoorbeeld.

Wat de Belgische jazz betreft , hoor ik de naam Bert Joris veel de revue passeren
Terecht ook, als ik mijn top tien big band albums bekijk staat bvb het album ‘The music of Bert Joris’ met het BJO, of de 'September Sessions' van BJO daar zeker in.. Bert Joris schrijft geniale melodieën, die een ongeëvenaarde flow en drive hebben. Bovendien kiest Bert daarbij ook altijd het elegantste harmonische pad, zonder onnodige complexiteit maar daarom lang niet altijd zo eenvoudig als het lijkt als hij of het BJO het speelt. Hij is zo’n  bijzondere parel binnen de scene – om  te koesteren!

Voor wie jullie nog niet kent, wie zijn Q-some BigBand? Vertel ons meer over jullie ontstaan?
De big band is eigenlijk ontstaan onder een andere naam, Quintessence Bigband, in 2015. Vooral omdat ik op zoek was naar een forum om mijn eigen muziek te spelen. Het niet zo eenvoudig om mensen te vinden die jouw composities willen spelen, en willen meegaan in jouw verhaal. Dat verhaal is ook met de jaren gegroeid en uitgekristalliseerd,. Het is ook niet het idee geweest om alles alleen te schrijven, en als vanzelf kwamen er ook andere componisten met hun inbreng. Er staan dus ook enkele composities van andere componisten op, naast de mijne, op onze plaat.

Q-some BigBand bestaat uit een voor een topmuzikanten .  Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat is een kwestie van een netwerk opbouwen eigenlijk. Ik heb bijvoorbeeld een trompetspeler opgebeld en die heeft op zijn beurt vier andere opgebeld. Zo ontstaat een geleidelijke wisselwerking waardoor je meer en meer kan aanvullen en tot een geheel komen. Uiteraard lukt dat niet direct, je hebt altijd mensen die zich toch niet kunnen vinden in het aanbod, of andere bezigheden hebben. Maar dat is bij elke band zo eigenlijk.

Soms worden jullie in een adem genoemd met Brussels Jazz Orchestra? Hoe sta je daar tegenover?
We doen sowieso andere dingen, maar momenteel kunnen we niet tippen aan BJO. Brussel Jazz Orchestra is gewoon absolute top, en zijn bovendien al zo lang bezig. Dat zal in het begin ook niet vanzelf zijn gegaan, maar nu hebben die toch een enorme reputatie opgebouwd waar wij nog veraf zitten eigenlijk. Het is leuk om daarmee te worden geassocieerd, maar langs de andere kant is het toch ook allemaal erg relatief.

‘Jazz’ is een rode draad in jullie muziek, maar er schuilen toch meer muziekstijlen in het geheel. Klopt dat?
We zijn daar eigenlijk niet zo mee bezig. Het is niet fout om te denken in welk vakje het thuishoort, maar het is niet zo dat we een stuk schrijven en daarbij nadenken of dat nu ja dan nee aanleunt bij jazz. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig aan een stuk ergens in de lijn van ‘Norwegian Woods’ zoals Buddy Rich het deed, of 'La Fiesta' van Chick Corea. Als je dat begint te schrijven , kom je natuurlijk andere dingen tegen, maar ik sta daar niet bij stil of zo. Ik ben dus ook niet bezig in de trend van ‘’oei nu is het geen jazz’’ meer ofzo. Binnen onze big band vullen we elkaar ook aan. Een van onze muzikanten geeft les en is met gaming bezig en spreekt met zijn leerlingen over pop – een andere heeft affiliaties met brass band.  Elk van die invloeden zit verweven binnen onze muziek, maar we zijn er dus niet bewust mee bezig of dat nu ja dan nee aanleunt bij jazz of niet.

Wat is jazz eigenlijk tegenwoordig?
Ik heb ergens een definitie gelezen ‘jazz is elke keer iets anders’, of in de woorden van David Byrne: “als je iets gezegd hebt, waarom zou je het dan herhalen?”  en dan heb ik het vooral over het improvisatorische gedeelte binnen jazz. Een klassiek orkest probeert telkens  de partituur zo goed mogelijk te benaderen, en binnen dat concept telkens diezelfde top kwaliteit te leveren. Daar is erg weinig speelruimte t.o.v. het ideaal.
Terwijl bij jazz er al eens iets mag gebeuren, of het een andere kant mag uitgaan. Bij een big band ligt dat iets complexer: als je met 18 man op het podium staat moet je meer afspraken maken, een lijn trekken, dan kun je minder improviseren en is het minder evident om iets te laten gebeuren in vergelijking met een kwartet bvb. Er worden dus meer afspraken gemaakt daaromtrent met elkaar. Zoals: iemand die klaar is met zijn solo, geeft een signaal en dan kan de rest daar op inpikken.
Om terug op uw vraag in te gaan: er wordt nog steeds te veel in vastgeroeste frames gedacht. Op dat vlak is het bvb jammer dat er in veel conservatoria nog steeds een betonnen muur staat tussen jazz en klassiek . Het zou bijvoorbeeld een verrijking zijn moest een klassieke muziek leerling ook eens blues kunnen spelen,  of dat een jazz pianist ook Bach in zijn vingers krijgt. Dat gebeurt sporadisch maar nog veel te weinig en vaak op initiatief van de muzikant zelf ...
Maar dus wat is jazz, eigenlijk zijn we daar dus, zoals uitgelegd, niet echt mee bezig..

Ik heb ook het gevoel dat jazz tegenwoordig zelfs bij jongeren 'in' is , vooral omdat 'die op zoek zijn naar prikkels', wist de bezieler van Inside jazz Jens me te vertellen. Komt er een jong publiek naar jullie optredens? En klopt die stelling?
Niet per se denk ik. Het is ook al een hele tijd geleden dat we nog eens publiek hebben gezien (haha).
Echt data daarover heb ik niet, ik moet toegeven, er zit iets in mijn hoofd om iets te maken specifiek voor kinderen. Een soort jazz opera, je kunt daar al iets van vinden: http://www.aminorella.com/ Dat is dus iets waar ik echt zit op te broeden om te doen. Ik geloof er dus sterk in dat jazz ook bij jongeren en kinderen kan aanslaan. En eigenlijk blijven ook die dingen die een ouder publiek aanspreken toch ook nog steeds draaien, denk aan de Lindy Hop, dus ja.
Wat die prikkels betreft. Dat is ook een tijdelijk fenomeen denk ik. Je kunt niet blijvend geprikkeld worden. Ik ben er zeker van dat er ooit een periode komt dat mensen terug met een boek in de zetel willen zitten en hun GSM opzij leggen. Dingen veranderen. En evolueren.

Ik heb jullie live streaming gezien, en was danig onder de indruk over hoe jullie elkaar perfect aanvullen en aanvoelen. Het applaus in onze huiskamer was vanuit het hart. Toch moet het onwezenlijk hebben aangevoeld na elke song geen applaus te horen. Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen?
Je voelt dat vooral in de stilte net na een stuk. Met een live publiek wil je, tussen het stuk en het applaus, die ingehouden adem, vol van emotie, zo lang mogelijk ‘horen’… Degene die als eerste het applaus aanzet, verbreekt die magie, en dat wil je als muzikant zo lang mogelijk uitstellen!
Dan als in de presentatie diezelfde persoon de stilte doorbreekt, dat voelt raar aan. Maar ik, en de 17 muzikanten rondom mij, zaten zo vol adrenaline en we hadden zoveel plezier in het spelen op een podium dat dit eigenlijk, zeker tijdens het spelen, niet zo erg stoorde. Het heeft ons dus om die reden zeker niet tegengehouden om dit te doen, mede omdat streaming nog het beste is dat we kunnen doen om ons te tonen aan het publiek en samen te kunnen spelen. Uiteraard willen we live spelen, voor publiek. Daar bestaat geen discussie over. Maar eigenlijk is een live stream gewoon een visitekaartje, om uiteindelijk live te gaan spelen.
Dus ja, terwijl je aan het spelen bent, ben je gewoon 100% bezig met de muziek en met wat je bezig bent, waardoor je daar niet aan denkt voor een lege zaal te spelen.
Al bij al kunnen we concluderen, het is nog steeds live stream , het zal nooit de live ervaring vervangen. Niet voor de muzikanten, niet voor het publiek. Zoveel is zeker.

Die stiltes heb je eigenlijk wel goed opgevangen door te praten tegen het publiek thuis, vond ik
Ja, dat mag ook niet overdreven zijn omdat het anders te onnatuurlijk over komt. We hebben vooral het beste product proberen neerzetten, dan hoort daar wel wat interactie naar de mensen thuis bij om het toch een tikje persoonlijk te maken.

Hoe sta je tegenover live streaming na deze ervaring? Voor herhaling vatbaar?
Ik denk dat het woord kunstmatig hier echt van toepassing is. Maar heel deze corona dwingt ons gewoon tot een kunstmatige afstand naar onze medemens toe. Wat voor ieder van ons als onnatuurlijk aanvoelt. Er zijn wel mensen die dat zelfs prima vinden, en zich daar op hun gemak bij voelen. Maar muzikanten zijn per definitie beter als ze gewoon kunnen spelen voor publiek. We hebben dat contact en interactie hard nodig, maar dat is omgekeerd ook zo van publiek naar muzikant toe denk ik.
Dus om de vraag te beantwoorden is zo een streaming voor herhaling vatbaar? Zeker wel als het nodig is, zeker niet als het niet nodig is.

De reden van dit interview is uiteraard de release van jullie debuut ‘'Dreamin'', een plaat die de jazz in een breed kader brengt , de grens doet vervagen en andere stijlen worden aangesproken. Wat is je mening?
Het resultaat is gewoon het werk van vier verschillende componisten. Dat gevarieerde gaat nog sterker zijn in de tweede plaat , gewoon omdat op ‘dreamin’' nog vooral composities van mij staan, dat is historisch nu eenmaal zo gegroeid.
Op onze volgende plaat gaat dat evenwichtiger zijn en gaan we elkaar - ook bewust - meer beïnvloeden. Dus ik ben heel benieuwd naar het resultaat. En we zijn ook een masterclass met Michael Abene aan het organiseren,  een Amerikaanse topcomponist en Grammy-winnaar. Dat gaat ook zijn invloed hebben op de tweede plaat. Maar zoals eerder aangegeven, we zijn niet erg bewust bezig met welk etiket we daar  gaan opplakken. Dat is de job van de recensent he (lacht)

Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
Vooral tonen aan de wereld dat we er zijn, wat we waard zijn, het afleveren van een visitekaartje naar de buitenwereld toe. Tonen aan de wereld wat we doen. En ik denk dat we daar ook in geslaagd zijn eigenlijk. Het resultaat mag er zijn vind ik. En dat is ook wat er aan het gebeuren is, dat deze release ons op de kaart zet binnen dit wereldje…  het afleveren van een visitekaartje naar de buitenwereld, de promotie en het publiek. Ons eerste kindje heeft een naam… en een karakter! (lacht)

Ik veronderstel dat door deze corona crisis ook voor jullie dingen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Ons release concert ging echt live gebeuren op 14 maart, dat is dus niet doorgegaan. Dat is ondertussen al ik weet niet hoeveel keer verzet, we zijn nu al aanbeland in ergens in mei dit jaar. Laten we ons hopen dat we rond die periode dus weer iets kunnen doen, en allemaal een vaccin hebben gekregen. Die hardnekkigheid om het vooral te doen blijft wel overeind staan, en niet alleen bij ons, maar ook bij de organisatoren van die concerten.

Hoe ben je als collectief, muzikant en ook als mens omgegaan met deze crisis waarin we nog steeds leven?
Vooral in het begin was dat heel moeilijk, ik kan er zelf niet goed tegen dat ik niets om handen heb. Ik heb ondertussen andere bezigheden waar ik kan op inzetten. Ik ben ondertussen vader geworden, op tien maart is mijn zoon geboren. Dat zorgt meteen voor een extra bezigheid, een toffe zelfs.
 Ik ben ook aan verbouwingen begonnen. Ik heb ook een nieuw type trombone uitgevonden en gepatenteerd, en ben bezig om die op de markt te brengen.
Dus ja, ondertussen heb ik mijn handen vol. Ik denk dat iedereen zijn manier heeft om daarmee om te gaan. En dan zijn die streams wel goed om je terug bij de les te brengen, wat optreden en muziek spelen betreft. Vooral het gevoel , we zijn nog één band, we zijn er nog allemaal, en we zijn niet vergeten waarom we dit doen…

Er zijn nog weinig perspectieven. Maar hoe ziet de toekomst voor Q-some BigBanderuit?
Er zijn zeker perspectieven. We hadden in 2019 al beslist om een tweede cd op te nemen twee jaar later. Die komt er dus ook aan in september van dit jaar. We zitten dus op planning. We hebben ook een samenwerking in de steigers staan met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt. Dat gaat door in november. Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar.

Deze Zomer? Eventueel corona proof?
Zelfs dat wordt wellicht niet gemakkelijk, er zijn al enkele festivals die niet doorgaan. De Gentse Feesten bijvoorbeeld zoals ik hoor.  En coronaproof is ook niet hetzelfde natuurlijk, maar ieder alternatief voor een streaming zullen we omarmen.

Wat Mechelen betreft, is er iets als een cultuur beleving in Mechelen? Ik dacht van wel ..
Er zijn in Mechelen absoluut fantastische initiatieven . Dat is ook al relatief lang bezig. We krijgen ook een ondersteuning van deze stad en dat is ook heel hard nodig. Cultuur leeft dus echt in Mechelen, en ik zie dat ook nog sterk  evolueren  Dus ja Mechelen zit cultureel nog steeds in de lift, zoveel is duidelijk

Om af te sluiten , wat zijn je verdere ambities met Q-some BigBand maar ook als muzikant? Is er een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt?
De ambitie is om ons zo goed mogelijk op kaart te zetten met kwalitatieve, eigen producties en toffe samenwerkingen.  We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie gauw live en kunnen die gesprek eens face to face over doen…

Tragedian - Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable

Geschreven door

Tragedian - Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable

Tragedian is a multicultural metal band from Hamburg with a range of influences from heavy metal to speed and melodic power metal, taking their favourite elements from each genre and making their own interpretation. Formed in 2002 by guitarist, songwriter and producer Gabriele Palermo, they have shared the stage with bands such as Mob Rules, Paragon, Pagan's Mind, Dark Sky, The Unity, Burning Point and Cryonic Temple, including a supporting tour with the latter bands through Sweden and Finland in 2009.
Although we are repeating ourselves with this statement, we repeat it again. It is impossible in these times to look above the surface, within a genre or style of music where you often can't see the trees through the forest. To sound original even within that concept? It is a difficult task. Take the typical power/speed metal music style, where epic storylines go hand in hand with tons of bombast, screeching riffs and sledgehammer-like drumming. Spiced with towering narratives, which tends to make the listener scream out many a heroic lyric from the top of his lungs with his fist in the air.
German power/speed metal Tragedian uses that doomed concept extensively on its latest gem 'Seven Dimensions' We have to be honest and say that we were left a little hungry. Sure it sounds good in its genre, the epic storyline and heroic lyrics go hand in hand with tons of bombast, screeching riffs and fierce drumming. Which convinces the fan in the genre. But most of all, within their genre this band is still absolute top, and that's what finally won us over.
You can read our complete review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80736-seven-dimensions.html  
About this release, the general reactions and of course also the pandemic we still live in, and the future plans we had a nice conversation with bandleader Gabriel Palermo

Tragedian has been around for a few years now, what were the highs and lows until now?
When i formed Tragedian in August 2002 i had no idea what to expect. Would we be loved , hated, respected, rejected, left for dead or burned at the stake. For sure i can say till now it's been a hell of a ride, we definitely had our share of sunny and rainy days.
The Highs: Being in the practice room for the first time as the band formed, playing our first gig in April 2003 at the world renowned Headbangers Ballroom in Hamburg, Signing our first deal with Musicbuymail in 2008, going on tour through Sweden and Finland with Burning Point, assembling an all italian band with musicians from some favourite bands of mine, collaborating with Bob Katsionis, Wade Black, Zak Stevens, Learning from Kai Hansen music production and how to listen to frequency and our newly formed co'operation with Pride & Joy Music.
The lows: Having to cancel a high profile gig with Rebellion less than 24 hours due to a childish ex band member, forgiving, trusting and reinstating that childish ex member for a second time. Finding out our last label lost its distributer and the contract expired 4 months after release and to avoid returns, our last release wasn't in anywhere to be found, my mother dying in the middle of the "Unholy Divine" production and just as we were about to get announced to appear at a major metal festival , the covid pandemic hit and put that and all other plans off.

Why did you choose for power and speed metal, a music style where you often can't see the wood for the trees anymore (as they say in our country)?
I wouldn't say i chose it. it was more of me combining all the styles of music i love and listen to without really knowing how to classify it. My start into music was Rainbow, Deep Purple and Black Sabbath. Then somewhere in the mid 80's i discovered Yngwie Malmsteen and Shrapnel Records and immediately fell in love with bands like Fifth Angel, Racer X, Apocrypha & Project Driver. At the same time i was also into the trending glam bands of the day like Ratt, Dokken, Quiet Riot but mostly the ones that had more integrity like House Of Lords, Shark Island, Hurricane and Pretty Maids. Up till that point i was composing music like 80's Pretty Maids and House of Lords that had the commercial edge like Dokken and Ratt mixed the musical integrity of the Shrapnel bands. Then I discovered Return To Heaven Denied from Labyrinth by accident and was totally blown away. That inspired me to add some speed to the songs. Until i moved to Europe in summer of 2000,  i had no idea the movement of melodic power , heavy speed metal already existed. This was pre internet days so bands like Stratovarious & Axel Rudi Pell were nonexistent in North America.I didn't know bands like Pretty Maids still existed since there last release in America was Jump The Gun in 1990. After moving to Hamburg and diving head first into a new music world, my songs took the shape of how the world knows them today.

You have been through a lot of personnel changes, did that have a positive or negative influence on the band?
That depends on who you ask. There are those who think it's kept the band fresh and new sounding due to every recording having a new line up,  others are wondering what the hell is wrong with me and if I’m really difficult as a person to work and deal with on a personal level. When reading past reviews, many would start off "Take out your score cards, there is not only a new album but a new line up as well". Despite opinions the truth to the matter is that i never formed Tragedian as a solo project with revolving door musicians nor am i that difficult. It was just a matter of finding the right chemistry of musicians that gel not only musically together but personally as well. I'm more than content to say that the current lineup is the one i wanted since the beginning. Were all on the same page musically and personally, a well-functioning team.

You recently released a new album, with a new singer, how and where did you find him (he fits perfectly in the picture)?
I first met Joan shortly after he arrived in Hamburg. He connected with me via Facebook introducing himself asking if i knew a Power Metal band looking for a singer and we would chat from time to time. When time came to play our next show with our friends Q5 in August 2018, i had a feeling it was going to be the last show for a while due to internal conflicts going on at the moment and it was time to reevaluate the situation. Shortly after the gig , the singer and i mutually agreed to part company. I spoke to the other members and we agreed to carry on and find another singer. At the suggestion of Ice Warrior Records, i got in touch with Wild Steele from the Italian band Shadows Of Steel but that was very short lived once he found out we were more than a hobby band. Then it dawned on me, there is a singer in Hamburg looking for a band. So i checked out his profiles on sound cloud, YouTube and imagined his voice over my songs. I contacted him and invited him to an audition and the rest is history.

How were the general reactions to the new singer so far?
Nothing but positive, many if not all say he's the best singer we've ever had. Of course there have been some negative opinions about his voice but the same happened when Roy Khan joined Kamelot. Joan's voice is not  of a typical  Power Metal singer with the obvious influences. He's also influenced by Bobby Kimball and Glenn Hughes and he adds that element to our songs.

What convinces me is that, after all these years, you still present yourselves as masters of your trade, and that you will not rest on your laurels. After all these years, you no longer have to prove anything, but you still do. Your opinion on this statement?
To say we are masters of our trade is an overstatement. No matter what you do there's always room for improvement and you do learn something new every day. When a new album was recorded, we did the best to our ability at that time and of course after the album is out you go back and listen and make a list of either stuff that came out really good or cringe at some error either from playing or recording wise. Right about the time when we start the follow up album, the list from the previous album comes out to see what and where we can better ourselves and the productions. Regarding resting on our laurels, it won't happen because no matter what a true artist will never be satisfied. You might feel content at the moment with what you achieved but never 100% satisfied. The only thing we have to prove is to our fans and ourselves that we can continue to deliver the goods.

And the new album? How were the reactions?
The reactions were either very positive, truthful and directly to the point. We did recieve 2 or 3 very nasty reviews. So nasty that our Bassist Dawid asked me if i slept with the reviewers wife or mother. I understand and get it, not everyone is going to dig or like what you’re doing and the more neutral reviews Cleary stated that but at the same time pointed out our good and strong points and still recommended the albums for fans of this style of music. I do read all reviews as they come in but i don't take them seriously or let the extremely great ones go to my head and i told the other guys they should do the same.

This corona may have caused some of your plans to fall through the cracks. Which ones?
Mostly all the live shows and a festival appearance we had for 2020 and for the foreseeable future. Hopefully in 2022 we can get back to a normal with gigs and touring of some sort.

Are there any other plans this year? Including any live gigs?
Till now we do have a show planned with Mob Rules and El Pistolero in Dessau Germany on April 1,st. Whether its going to happen or not , it’s still up in the air and we are preparing for it regardless. We already started working on our follow up to "Seven Dimensions" and yes it will be the same line up, first time in the bands history that the same lineup records 2 albums in a row.

If live gigs don't work out, would you opt for live streaming? if so, why or why not?
Why not, it would be a way to get new music out to the fans and masses until the pandemic blows over. We participated in a live stream in cooperation with the Markthalle in Hamburg last May. I must say it was strange in some ways, playing  a big empty hall with only band, and crew with no one going hurray after every song.

Isn't it true that 'networking' through streaming, social media and so on becomes even more important than before because of this crisis?
Most definitely, it’s the only way the masses can see something new until normal concerts are allowed again.

How did you survive this crisis as a musician (but also as a human being)?
Besides Tragedian i work with sound design and compose film, soundtrack and commercial music for advertisements. At the same time I’m writing material for a solo album and for the Wade Black Project. Thanks to my girlfriend who i met before the second lockdown in Germany, I’m able to remain stain till now.

A general question in that direction, how do you personally think music and culture will survive this crisis?
First of for music and culture to survive the industry and bands have to pull and stick together. Second, the powers to be have to finally recognize that being a musician , actor, producer, engineer, rigger, lighting director, tour manager, roadie etc. are legitimate jobs in the real world and many jobs and existences are at stake. The entertainment business needs support for the time being. Once things get somewhat back to normal, it will have to be a tight ship and everyone will have to scratch each other’s back for a while till things are stable. Fans can support the bands by buying merch and continue to stream the music and as soon as the halls open support the scene regardless how big or small.

After all these years, do you still have goals or ambitions you want to achieve?
Definitely! with Tragedian the goal is to carry on writing new albums without repeating the previous release and push the envelope as far as to the edge as possible. I would like to record a mix album of some of our songs acoustic and some orchestral and actually perform  it live at a theater among an intimate setting.

Thanks for answer the questions, I do hope we can see you guys soon on stage somewhere
Thank you for the opportunity and as soon as life is back to normal, we'll be heading your way. I do hope to meet you for a Triple Karmeliet.

Inside Jazz - Jens Tytgat - Met de mensen met wie ik samenwerk, samen kunnen blijven groeien; blijven kunnen doen voor een nog heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich

Geschreven door

Inside Jazz - Jens Tytgat - Met de mensen met wie ik samenwerk, samen kunnen blijven groeien; blijven kunnen doen voor een nog heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich


Jazz leeft in ons land, er is een ware scene ontstaan rond die stijl. Jazz is geëvolueerd naar een groot publiek toe. Veel organisaties hebben gezorgd dat dit genre in de schijnwerpers is komen te staan. Eén daarvan is Inside Jazz , die al sinds 2006 veel top muzikanten onder zijn vleugels heeft genomen, o.m. Bram De Looze, Teun Verbruggen, Julien Tassin, Naima Joris, Lara Rosseel en nog zoveel andere.
Check ze gerust uit op de website
https://www.insidejazz.be/

In kader van ‘De Week van de Belgische Muziek’, van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via facebook. Belgische jazz parels worden in de kijker geplaatst.
We hadden een lang en fijn gesprek met bezieler Jens Tytgat. Het werd een leuke ontbijt babbel in een ZOOM gesprek , waarbij de koffie en de koffiekoeken helaas ontbraken. Het was een intens gesprek , dat bleef overeind staan. We kregen ook een primeurtje van één van hun grote beloftes voor 2021, Naima Joris. Ook daarover lees je meer in dit artikel.

Voor onze lezers die Inside Jazz niet moesten kennen. Hoe is alles begonnen? Wie/wat is Inside Jazz?
Dat is begonnen circa 15 jaar geleden ongeveer. Ik zat met een maat in de huiskamer een wijntje te drinken, en had wat jazz muziek opgelegd. Je moet weten, ik zat toen een beetje in de rock en metal wereld. Ik had jazz ontdekt rond mijn 15/16. Toen ik dat oplegde bij mijn maat, was ik ondertussen wel al 23 a 24 jaar jong. Ik heb dus circa tien jaar jazz beluisterd op mijn eentje als het ware. Ik sprak hem aan over het feit dat ik zeer graag eens muzikanten in huis zou willen zien optreden. Je moet weten huiskamer concerten was toen niet zo echt ingeburgerd, of toch niet volledig.
Na nog een paar flessen wijn besloten we daar daadwerkelijk iets mee te doen. De locatie was een oude schuur als eindlocatie waar alle groepen samenkwamen op het einde , die we volledig hadden schoon gemaakt, en 4 verschillende huiskamers. En we hadden vijf groepen gecontacteerd. We hadden gewoon via de lokale bakker en o.a. Facebook dat net aan het opkomen was in die periode, een bericht gelanceerd daarover. Dat was niet met op voorhand inschrijven, maar de dag toekomen en we zien wel wat er gebeurt. We hadden het plan opgevat dat de ene groep van de ene naar de andere huiskamer zou gaan, tot de laatste kamer. We hadden gezien dat er ongeveer dertig tot veertig man kon meedoen. Tot onze verbazing stonden er 250 mensen. We hebben besloten om die groep in vier te snijden als het ware, waardoor elke groep kon doorschuiven. Daardoor werd prompt het huiskamer concert in de jazz uitgevonden. Daar waren trouwens heel wat programmatoren bij van culturele centra die dit mee volgden.
We hadden ontdekt dat er in Mechelen wel iets werd georganiseerd maar zij deden dat in fabrieken, musea en dergelijke, maar dit concept ‘jazz in de huiskamer’ was toch heel uniek. Dat concept is een beetje zijn eigen leven beginnen leiden, en is blijven lopen tot circa 2013. Dat begon zelfs groot te worden, we hebben in Gent nog dingen gedaan in die zin voor 600 tot 800 man. Zo ben ik ook in die jazz sector gerold eigenlijk. Er werd me door muzikanten en zo gevraagd of ik het zag zitten om daar iets mee te doen. Ik combineerde dit met mijn opleiding als leraar, ik ben dus ook leraar van beroep. We kregen ook een soort subsidies , en zo is Inside Jazz uitgegroeid tot een volwaardig management rond jazz. En zijn we ondertussen ook uitgegroeid tot een belangrijke speler in de jazz sector.

Jij hebt dus het concept ‘huiskamer concerten’ uitgevonden?
Althans binnen de jazz denk ik, we hadden toen verschillende interviews. Bijvoorbeeld bij Klara, nergens kenden ze dat toen. Men zei me dat er wel locatie concerten zijn rond jazz, zoals in Mechelen dus, rond musea en dergelijke meer. Maar huiskamerconcerten hadden ze nog nooit over gehoord.

De vraag ‘waar staat Inside Jazz voor’ is bij deze beantwoord dan?
Die vraag is inderdaad  hierboven beantwoord ‘in uw huis’ dat is uiteindelijk gewoon een zeer mooie naam geworden om te omschrijven hoe wij jazz bij mensen binnen brengen. Daar komt het op neer. Ondertussen is dat echter ook alles wat door elkaar, en niet halsstarrig vasthouden aan het oude swing, dat kan ook uiteraard. Maar ook Elektronica fusions en zo. Maar ook rock, pop toestanden verbonden aan jazz.

Waar komt de interesse voor jazz toch vandaan?
Rond die periode dat ik veertien of vijftien was download ik veel muziek, er werd toen veel muziek gedownload via Napster. Ik had toen nog niet echt geld om cd’s te kopen. Meestal download ik die en beluisterde ze, vooraleer eventueel aan te kopen. Zo was ik tijdens het downloaden, op zoek naar een drum ‘n bass plaat, terecht gekomen bij Art Blakey & the jazz Messengers. Toen ik naar die plaat zat te luisteren was ik daarvan diep onder de indruk.
Ik ben dan nog meer in die richting gaan zoeken en toen kwam ik bij Coltrane en Miles Davis terecht en is er dus een heel andere wereld open gegaan. Miles Davis ging trouwens over van oude Bop naar Elektronische fusion alsof dat de normaalste zaak was. Ik  begon gaandeweg dit ook wat breder en breder te bekijken en ondervond dat elk genre dat ik tot op heden leuk vond, terug te vinden was in jazz. Ik hou ook van muziek met heel veel opbouw, heel veel kleur. Een pop of rock nummer dat wat aanmodderde, waar ook niets mis mee is, spreekt me gewoon niet aan. Dat vond ik ook terug in de metal scene, en dat is bij jazz heel veel het geval. Ook niet altijd, maar toch.

Wat is Jazz anno 2021 voor je? Is dat meer improviseren dan vroeger?
Ik krijg het gevoel dat we daar een opsplitsing beginnen te krijgen. Je hebt daar eigenlijk twee generaties in. De generatie die aanleunt bij de veertig tot vijftig en die vind je bij de jazz die aanleunt bij de jaren ’90. Heel mooie jazz, waarbij je soms eens aangenaam wordt verrast. Wat ik nu wel merk bij muzikanten als Lara Rosseel of Julien Tassin en Bram De Looze. Die hebben geleerd van diezelfde mensen, maar zetten dit zodanig naar hun hand dat je je afvraagt is het nu jazz? Blues? Of Americana? En dan verlaat je eigenlijk het pad van dat puur improvisatorisch. Improviseren is voor mij op het podium dat niet perfect naspelen van partituren, zoals in rock of pop nummers. Experimenteel is meer wat ze doen in de niche van de jazz. Dat improviseren wordt nog gedaan, maar tegenwoordig kiezen ze meer voor een vorm die aanleunt bij rock, pop of elektronica binnen die jazz of de pure jazz. Ze willen daarom niet te ver gaan wat dat improviseren betreft.

Het valt me ook op dat er veel jonge mensen op een jazz concert aanwezig zijn, maar ook de muzikanten , die zelf erg jong zijn. Ligt de verklaring bij die uiteenzetting?
Veel jongeren, niet allemaal, kennen doorgaans enkele nummers omdat ze zeer pragmatisch naar luisteren. Dat is meestal de categorie onder de veertig. Ouderen luisteren gemakkelijker naar een volledig album. En die doen daar ook langer mee, voor ze iets nieuws willen leren kennen. Het tweede verschil, veel jongeren willen voortdurend geprikkeld worden. En als je kijkt naar de jazz waar veel jongeren naartoe gaan, die bands en artiesten leunen heel dicht aan bij het geven van prikkels. Vroeger was jazz ook niet echt sexy, nu is dat toch meer interessant gemaakt doordat we in België ook een zeer sterke jazz scene hebben momenteel. Daardoor kiezen ook veel meer programmatoren voor jazz, ook zalen en dergelijke als AB die dat vroeger nooit deden, maken de overstap naar jazz. Het aanbod jazz is door die prikkels ook meer uitgebreider dan vroeger. En daar spelen dus ook bijvoorbeeld Handelsbeurs, of Bijloke en Flagey of Bozar in Brussel gretig op in. Dat was vroeger toch allemaal minder het geval. Door  het aanbieden van die bredere omkadering, spreekt jazz trouwens ook meer en meer jongeren aan. En dat verklaart zo een beetje alles.

Tot daar de uiteenzetting van het begrip jazz. Over Inside Jazz - Wat zijn de hoogte- en eventuele dieptepunten tot nu toe?
Een eerste dieptepunt was de moeilijke beslissing om geen huiskamerconcerten meer te doen. Ik kon dat steeds minder combineren met voltijds in het onderwijs staan. En het daarbovenop voltijds begeleiden van muzikanten. Dus moest ik een keuze maken. Langs een kant wel jammer dat ik dit moest opgeven, maar het heeft me de kans gegeven om Inside Jazz meer uit te bouwen zoals het nu is.
Het tweede dieptepunt is wel degelijk de corona tijden waarin we nu leven. Meer dan driehonderd concerten die we moesten annuleren en opnieuw boeken. Dat was jammer, maar het pijnlijke is dat je de muzikanten voortdurend moet teleurstellen. Tenslotte doe ik deze job binnen Inside Jazz nog altijd voor de muzikanten. Als je naast het financiële plaatje, die mensen moet ontgoochelen en dat concerten blijvend worden uitgesteld. Dan weet je dat het bijna niet meer te recupereren valt. Als je dan hoort dat er muzikanten zijn die hun instrument moeten verkopen om rond te geraken en zo, ja dan voelt dit moment wel aan als een groot dieptepunt.
De hoogtepunten? Toch hun succesverhaal , met al die mensen waar ik mee heb samen gewerkt zoals een Bram De Looze die keer op keer een succes was in al zijn projecten, zowel op als naast het podium. Hij treedt ook als trio aan in de Bijloke op 12 februari trouwens .https://soundofghent.be/event/debijloke/bram-de-looze-trio De voorbereiding lopen vlot, dat is weer iets om enorm naar uit te zien. Ook de samenwerking met Stéphane Galland en nu recent Naima Joris en Teun Verbruggen zijn toch hoogtepunten te noemen.  Ik durf met mijn hand op het hart zeggen dat er niet alleen Belgische, maar ook Europese toppers zitten bij Inside Jazz en dat is zeker het voornaamste hoogtepunt, om het vertrouwen te krijgen om meer dan tien jaar met sommige van hen te mogen samenwerken.

Wat die artiesten betreft , neem nu Bram De Looze; moest die een Amerikaan zijn, was die in mijn ogen wereldberoemd, hij heeft een uitzonderlijk talent als pianist die je niet elke dag tegen komt
Met Mixmonk, één van zijn projecten met Joey Baron en Robin Verheyen, stonden we in Bozar. Een heel sterke formatie, we gaan trouwens een nieuwe plaat opnemen in 2022. En daarmee ook toeren. Om verder te gaan over die avond in Bozar. Dat was op dezelfde dag dat John Zorn daar ook aanwezig was. Die was enorm onder de indruk van Bram zijn performance in Bozar. Hij wou hem prompt contacteren voor een samenwerking. Bram heeft een artikel mogen schrijven in Zorn zijn boek. Bram mag ondertussen ook samen spelen met enkele grote artiesten binnen de scene zoals Joey Baron . Hij speelt ook bij grote namen als Mark Feldman en dergelijke. De crème de la crème van de huidige jazz eigenlijk. Absolute wereldtop. En allemaal zijn ze diep onder de indruk. Bram blijft daar opvallend ‘down to earth’ bij en dat is meteen zijn grote sterkte. Moest hij nu een Amerikaan zijn , zou het misschien vlotter zijn gegaan, maar zou hij misschien ook bezweken zijn aan de druk door de grote concurrentie, het is dus een beetje dubbel.

Een ontdekking vorige zomer was Naima Joris, ik zag ze ook live (via streaming) op het festival Brussels Jazz Festival. Ze heeft enorm veel potentieel, de enige opmerking die ik kreeg van mensen is dat ze enkel een beetje onzeker op het podium staat
Die onzekerheid is niet zo verwonderlijk, je moet weten , ze is 39 en buiten dat ze met haar vader sporadisch op het podium stond , heeft ze nooit in de schijnwerpers gestaan, en nu plots wel. Ik geef een voorbeeld, ik leer u kennen als een talentvolle poëet die zijn poëzie enkel heeft gedaan in zijn eigen kamer, en plots neem ik u mee om op te treden in een uitverkochte Democrazy of Singel. En er zitten plots honderden mensen voor je, en je mag geen fouten maken want het is voor een zeer professioneel publiek van kenners. Dan kun je je wel voorstellen hoe confronterend dat moet zijn. En dat is bij Naima ook het geval nu, maar ze is zeker aan het groeien en blijft groeien. Ik maak me sterk als haar release van haar EP, die in mei uitkomt, voor de deur staat dat ze nog veel verder zal staan. Stress zal er zeker zijn, maar ze zal dat meer kunnen kanaliseren denk ik. Ik denk zelfs als al die concerten en zo voorbij zijn, na de zomer dat die onzekerheid volledig weg zal zijn. Zeker weten. Ze is zich daar zeker van bewust , ze heeft dat aspect onzekerheid trouwens zelf aangekaart onlangs in een project ‘De wereld staat stil’ in Berchem. Ze heeft daar een nummer gespeeld met Tom Pintens. En heeft dat daar zelf aangegeven.

De reden van dit interview is ‘de Week van de Belgische muziek’ waar ook Inside Jazz iets aan toevoegt. Waar mogen we ons aan verwachten? En hoe gaat het in zijn werk?
Twee jaar geleden was er een Belgium Jazz meeting en we hebben daar club Telex afgehuurd en hebben daar zelf na de uren van de gewone show case,  verdere avonden georganiseerd. Dat sloeg enorm aan en het plan was om dat opnieuw te doen, en dus de Belgische jazz in de kijker zetten. We waren van plan om daarrond vorig jaar iets te doen, wegens het welslagen van dat concept en de laaiend enthousiaste reacties in binnen- en buitenland. Ondertussen werden we geconfronteerd met Corona en werden de plannen in de koelkast gestopt. In augustus kwam dat plan weer naar boven, en toen in oktober de tweede lockdown eraan kwam, kwamen we te weten dat er in het teken van ‘De Week van de Belgische Muziek’ wel dingen stonden te gebeuren. Toen waren er nog geen gesprekken geweest met United Jazz. Toen zijn we gaandeweg er beginnen aan bouwen. We wilden vooral iets doen rond die muzikanten  die door die corona een heel jaar niet konden spelen. En opeens waren er nog andere muzikanten en organisaties die ons wezen op concerten die werkelijk zo subliem waren dat ze zeker aan dat project mochten worden toegevoegd. Zoals bijvoorbeeld Pentadox op Gent Jazz. Of het optreden van MiXMONK.
Aangezien die concerten toch wel ergens op de websites staan besloten we die ook in dit project in te calculeren. Samen met United Jazz zijn we gaan bekijken wat kan en zo. En zo is dan het plan verder uitgewerkt. Er zitten ook wel enkele verrassingen in zoals de nieuwe single van Naima en zo, enkele belangrijke nieuwigheden die belangrijk zijn voor ons. Op die manier kunnen we de bands die hun toer in het water zagen vallen in beeld brengen, en dat combineren met andere zaken. Door een programma samen te stellen van wat nog moet uitkomen en filmpjes. Het event is via facebook, maar de bedoeling is wel dat er youtube en andere links tussen zitten. Maar allemaal via het event op facebook dus. https://www.facebook.com/events/490999121886741/

Streaming is een alternatieve oplossing in deze tijden, staan er naast deze in kader van ‘de Week van de Belgische Muziek’ nog streaming concerten op de planning?
Ja; die zijn er zeker nog maar enkel als blijkt dat er nog geen live publiek is toegelaten. Dan zouden we die streaming eventueel kunnen gebruiken om een bepaalde band of release daardoor te kunnen promoten. Vooral ook omdat het zo hartverscheurend is om al het werk dat de muzikanten hebben gedaan te moeten verschuiven en blijven verschuiven. Daarom is die streaming een eventuele oplossing om hen een podium plaats te geven. Maar wat er ook gebeurt, met of zonder publiek, elk project wordt sowieso gelanceerd, dat is sowieso onze insteek.

Wat is je mening over streaming feitelijk? Het nieuwe normaal, of liever niet?
Wat dat betreft ga ik een voorbeeld geven. We hadden een reeks van vijftien concerten met Donder op de planning staan. En heel veel organisaties uit verschillende landen belden me op en zeiden me, we kunnen het niet doen zoals gepland met publiek maar willen het wel via live streaming doen. Als ge dat voor een gehele toer moet doen, ligt dat zeer moeilijk. Voor één concert is dat echter wel doenbaar. Maar voor de volledige toer dat doen is gewoon niet interessant omdat als je in Moskou, Gent of New York woont, je kunt sowieso die live stream volgen. Dus heeft het weinig zin dat meerdere keren te doen. En ook , sommige muziek moet je voelen. Plus de interactie met het publiek achteraf is zeer belangrijk. Maar ook wat platenverkoop en zo betreft. Dat heb je allemaal niet met live streaming.
Wat het bekijken en luisteren betreft, ikzelf heb een perfecte installatie in huis waardoor ik op dezelfde manier kan luisteren en kijken alsof ik zelf in de zaal zit. Maar, en daar hebben ze een onderzoek over gedaan, de meeste mensen doen dat gewoon via de boxen van hun computer. En dat is toch niet hetzelfde geluid als in een zaal. Ook daar knelt het schoentje. Maar als alternatief in deze tijden is het natuurlijk een perfecte oplossing, zonder meer. Maar dan eerder dus voor een eenmalige streaming van dat bepaald concert.

Om terug te keren naar Inside Jazz . Welke bands of artiesten moeten we in het oog houden de komende tijden. Geef gerust enkele tips?
Wat wel belangrijk is, ik werk niet echt met bands maar met muzikanten. Om maar te zeggen ik werk bijvoorbeeld met Bram De Looze, en al zijn verschillende projecten. Of Lara Rosseel, en haar uiteenlopende projecten. En zo kan ik doorgaan. Maar het draait dus om die muzikant. Als ik dan zeg ‘ik kan u die aanraden met dit of dat project’ is heel anders dan ‘ik kan u die aanraden’. 
Wat 2022 betreft ga je sowieso veel horen over Lara Rosseel. En zeker Julien Tassin. Wat die laatste betreft, het is altijd moeilijk om een Franstalige Vlaamse artiest in onze Vlaamse regionen voet aan de grond te krijgen. De man is nochtans zeer veelzijdig. Een knappe solo coronaplaat gemaakt, een prima trio plaat. Hij heeft toekomst plannen met een Amerikaanse trompetspeler Ron Miles. Het interessante aan Julie Tassin, zijn familie komt uit de Blues traditie en hij gebruikt die informatie om Blues, jazz en Americana te verwerken tot een heel bijzonder geheel. Maar echt zodanig dat je zult weggeblazen worden.
En om nog even terug te komen op Lara Rosseel. Ze heeft een prachtige plaat uitgebracht, ‘De Grote Vrouw’. Het verwonderlijke, die plaat is ondanks dat ze die door corona niet echt goed kon voorstellen, zo goed als uitverkocht. Die is ook op de radio en zo opgepikt. Haar muziek is ook ongelofelijk mooi en uniek. Dat zijn persoonlijk de twee die er bovenuit steken. En ook het tien jaar bestaan van Too Noisy Fish. Veel mensen kennen dat wel als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijke meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen – zowel op nationale als internationale concerten – zijn die vol bewondering voor de intense totaalbeleving van een concert van hen. En ik denk dat veel mensen na corona daar echt nood zullen aan hebben. Dat kunnen ze dus vinden bij deze Too Noisy Fish. Over Bram hebben we het gehad.
Ook iets waar ik naar uitkijk, is een project van Teun Verbruggen. ,een project samen met Bram De Looze Bling IO met Ikue Mori & Chris Speed, gaat op tour in Mei (16/5 tem 21/5). En natuurlijk de toekomstplannen met Naima Joris, We hebben namelijk zeer goed nieuws te melden wat Naima betreft. Ze is verkozen tot Belpop belofte voor 2021 op Radio 1, dat is een  beetje hetzelfde als de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Dat is alvast goed nieuws voor Naima wiens toekomst er in het nieuw jaar veelbelovend uitziet. Ook is het uitkijken naar de release van haar EP.

We hadden het terloops al even over corona, hoe heb je als organisatie (en ook als mens) deze crisis doorstaan?
Als mens ben ik er redelijk ‘zen’ in , moet ik toegeven. Maar de job als management is dat ik als bemiddelaar tussen alle partijen kom te staan; ik hoor dus de bekommernissen vanuit de zaal, de labels, de artiesten .
En ik heb ook mijn eigen frustratie wegens annulaties  en dergelijke meer. Bij de eerste lockdown kon ik dat allemaal nogal redelijk goed plaatsen. Maar nu sinds de laatste weken, nadat ik weer die klap heb gehad om alles af te lassen voor maart/april begint het wat zwaar wegen. Het komt zelfs harder binnen dan ik had gedacht.
Wat ik me wel kan inbeelden, als we hier gaan uitkomen dat we er sterker gaan uitkomen dan voordien. Langs de andere kant zal het moeilijk worden om korte tijd weer te komen op een punt waar we voordien stonden. We waren heel hard aan het groeien, 2020/2021 zouden top jaren zijn geweest voor Inside Jazz. En daar had ik het dus wel even moeilijk mee. Maar ik ben ook iemand die dat snel weer kan plaatsen. Ik had het gisteren even moeilijk, kruip in mijn bed en sta met volle moed terug op.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
De bestaande instanties en de mensen die onder de subsidieregeling vielen zullen dit denk ik wel overleven. Maar velen zullen daar toch heel anders uit komen dan voordien. Als je ziet dat veel boekers naar Busker zijn gegaan, wat op zich een zeer goede set is omdat het goed samen werken is met Busker. En ook zal het voor velen uitkomen, als je mag blijven werken, dat samenwerken beter is. Maar langs de andere kant is het een kind dat je opgeeft. Ook al zijn de perspectieven mooier. Als ik door omstandigheden Inside Jazz moet opgeven om  net hetzelfde te doen bij een andere organisatie, doe ik wellicht nog steeds hetzelfde als nu. Maar je geeft wel iets op waar je zoveel jaren je hart in hebt gestoken. Je zal die verandering niet direct merken, maar ook al is morgen alles gedaan , je zult er toch nog een jaar of drie mee zitten met die gevolgen, zonder meer.

Wat zijn de verdere toekomstplannen, in zoverre dat mogelijk is?
We waren enorm druk bezig met Internationaliseren van onze projecten. Er waren al internationale organisaties die met ons wilden samen werken. Door niet naar internationale beurzen te kunnen gaan en dergelijke nu, is dat nu toch mijn doel geworden zo snel als mogelijk die projecten dus verder internationaal verder uit te bouwen.

Naast de recente toekomstplannen, is er een soort einddoel? Of ben je daar niet mee bezig?
Nee, mijn enig doel is balans tussen mijn privé en mijn werk bij Inside Jazz. Waardoor ik dit nog veel jaren kan blijven doen. Dat is zeer belangrijk En ook dat ik met de mensen wie ik samenwerk, samen kan blijven groeien. En dat kunnen blijven doen voor een nog een heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich. Een einddoel is dat niet, want ik zal toch nog een jaar of dertig minstens moeten kunnen doorgaan..

Laten we het daarbij houden ? hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tijdens een kop koffie in een bar of wat weet ik veel…

Fireforce - Ik haal graag eer uit wat ik zelf doe! Ik ben een waterman, ik creëer graag en hou van zelf creëren

Geschreven door

Fireforce - Ik haal graag eer uit wat ik zelf doe! Ik ben een waterman, ik creëer graag en hou van zelf creëren

FireForce is in ons land een nog steeds sterk onderschatte combat/power metal band, die al sinds 2008 bezig is. Vorig jaar bracht FireForce, in een nieuwe line-up, een zeer goed ontvangen EP uit en ook live bewees de band stevig in de combats te staan.
De band bracht een nieuwe plaat uit ‘The War Rages On’.
Na het interview met Erwin Suetens in kader van ‘Interviews in tijden van corona’ http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78213-fireforce-het-is-niet-dat-wereldoorlog-drie-losgebarsten-is-met-gebombardeerde-steden-en-hongersnoden-we-overleven-dit-wel-zolang-we-maar-genoeg-toiletpapier-hebben.html , was deze release de perfecte kans om het te hebben over de nieuwe plaat, de toekomstplannen, en nog veel meer …

FireForce bestaat al een tijdje  en is nog steeds een rots in de branding. Ik wil het niet hebben over dieptepunten,  er is al genoeg negativiteit in het nieuws. Wat waren voor jou de hoogtepunten?
De gigs op het PPM festival in 2013 en 2014, oen het grootste indoor metalfestival van Europa, verder het spelen in Cyprus en Athene, het optreden op AMF (Antwerp Metalfest) in 2018, de beste plaat van Fireforce ooit, ‘Rage Of War’ opnemen en uitbrengen!

Er was een periode dat FireForce meer in het buitenland dan in het binnenland speelde. Heb je daar een verklaring voor? Of is dat de typische Belgische mentaliteit (waar we het in het verleden al over hadden)
In het buitenland word je sneller als ‘vol’ aanzien. Een Belgische band moet, als hij niet meteen de juiste connecties heeft, zich altijd eerst bewijzen in het buitenland alvorens hier erkenning te krijgen. In het buitenland zijn de mensen ook sneller geneigd om grotere afstanden af te leggen om een band te zien. Hier in België is 50km soms al een onoverbrugbare afstand: “We zullen wel wachten tot ze onder onze kerktoren komen spelen”. Op die manier speel je telkens voor een handvol mensen, waar ik geen probleem mee heb, maar het is als band gewoon leuker om voor een groter publiek te spelen, het bezorgt je zoveel genoegdoening om dat mee te maken, en dat kan in het Buitenland toch gemakkelijker dan hier.
Pas op ik wil geen afbreuk doen aan kleine organisaties in eigen land waar vijftig man op afkomen, ver van. Wat wel typisch is aan de Belgische mentaliteit. De respons die we in het buitenland krijgen in vergelijking met in het binnenland is ook veel groter. Ook al hebben we hier zeker onze trouwe fan base. Trouwens, ook iets typisch Belgisch: hier spelen we bijvoorbeeld in het voorprogramma van een Buitenlandse band.. in het Buitenland spelen we in het voorprogramma van een plaatselijke band, het chauvinisme in die landen is gewoon veel groter dan bij ons. Hier krijg je dat typische neerkijken op eigen kweek.

In kader van onze interviews samen, waar komt die adoratie voor oorlogen en alles eromheen; het is toch een overheersend onderwerp bij FireForce?
Die adoratie van geschiedenis komt van mijn vader, die had een hele bibliotheek met boeken over de geschiedenis, door de eeuwen heen, oorlogen en dergelijke meer. Hij was ook een hater van de standaard geneugtes als koers of voetbal. Ik ben daar van gespaard gebleven . Maar de geschiedenis en oorlogvoering was compleet zijn ding. Ik was als kind al gefascineerd door al die boeken en wat daarin te lezen en te zien was over heraldiek, wapens, tactieken, geschiedenis en dergelijk meer. En uiteraard ook boeken over de Eerste  en de Tweede Wereldoorlog. Daardoor kijk je uiteindelijk heel anders naar de wereld om je heen. Waar we van komen om te hebben wat we nu hebben. Ook als we op reis gingen , ging mijn vader niet op het strand liggen; Hij ging wel wandelen, en bezocht vooral musea. En toen ging ik als jongeling uiteraard mee. Ook daar heb ik die adoratie voor geschiedenis opgedaan. Ik herinner me een trip naar Londen waar we zo een plaats bezochten en gefascineerd keken naar de geschiedenis van de steen van Rosetta. Nu nog , als ik met de band ergens ga spelen, kijk ik eerst via google maps of daar geen geschiedkundige plaatsen in de buurt zijn om te bezoeken.

Ik baseer dit interview op het vorige dat we hadden in kader van ‘interviews in tijden van corona’. Toen was je volop bezig aan een nieuwe plaat, nu is het zover. Wat zijn je persoonlijke verwachtingen?
Ik hoop vooral dat deze plaat zorgt voor nog wat meer naamsbekendheid. Er zijn mensen die ons nog niet kenden, en nu dus wel fan geworden zijn. Ik hoop dat we door deze plaat nog meer mensen warm kunnen maken voor FireForce. Maar vooral hoop ik dat de plaat niet in de vergetelheid geraakt door de COVID perikelen, die er toch voor zorgen dat je niet de promotie kunt doen , en ermee op tournee gaan,  zoals gewoonlijk. We plannen binnenkort wel een soort streaming concert maar daar houdt het feitelijk mee op. Dus ik hoop dat de plaat ondanks die weinige mogelijkheden toch aanslaat en niet in de vergeethoek terecht komt.

Wat is er voor jou zo bijzonder aan? Haal uw kooptrucjes maar boven
?
Ik ben eerlijk gezegd geen goede verkoper, maar met het hand op het hart, dit is de beste plaat die we ooit hebben gemaakt. Met de beste bezetting ooit. Laat het me daar bij houden ?

Welke richting gaat de plaat uit? Zijn er verrassende wendingen waar we rekening mee moeten houden? Niet dat er iets verkeerd mee is, AC/DC doet dit al meer dan veertig jaar en komt er ook mee weg
Het is niet dat ik per se iets probeer te vermijden, als het past in het concept dat ik voor ogen heb , wil ik wel eens afwijken. Maar ik heb dit concept al jaren voor ogen en daar hou ik me ook aan. Op de nieuwe plaat komt er bijvoorbeeld in “From Scout To Liberator” een klein vrolijk stukje in, dat heb ik erin gestopt omdat het er gewoon bij hoort.

Matt Asselberghs is de nieuwe zanger binnen de band, hoe ben je bij hem terecht gekomen?
Matt is gitarist van de Franse Band Nightmare. In 2012 hebben FireForce , Crimson Glory en Nightmare een korte toer samen gedaan in België en Duitsland. En daar hebben we elkaar leren kennen. Toen Marcus, onze voormalige gitarist door omstandigheden ermee ophield, vroegen we ons af of Matt hier wilde inspringen. Hetzelfde gebeurde met Søren. Hij veranderde ook van job, moest veel in het weekend werken, en zag het niet meer zitten om in zijn schaarse vrije tijd heen en weer te reizen. We zochten verder naar een vervanger, deden een paar shows met invaller Johnny, en beseften toen dat we al een talent in eigen rangen hadden. Matt heeft ons toen een demo gestuurd van het nummer “Ram It” met zang, en ik was helemaal van de kaart van wat ik hoorde . Zijn stem is warm, gevoelig en zit boordevol emoties. Elk woord dat hij zingt , komt duidelijk vanuit zijn hart, dat hoor en voel je ook.

In datzelfde interview zei je ook ‘’
het is enkel een paar maand niets ‘groots’ doen. Met niet teveel mensen op een hoop zitten. Het is niet dat Wereldoorlog Drie losgebarsten is met gebombardeerde steden en hongersnoden. We overleven dit wel. Zolang we maar genoeg toiletpapier hebben…’’ Ondertussen zijn die ‘enkele  paar maanden’ toch al wat langer geworden, en er is nog steeds geen perspectief in zicht. Nog steeds eens met die mening?
Het toiletpapier is bijna op (haha) Ik sta eigenlijk nog wel achter die stelling. Helaas slaagt onze regering erin alles zodanig te mismeesteren waardoor het alsnog in de soep aan het lopen is. Om maar een voorbeeld te geven, we hebben nu een vaccin. Op facebook circuleert zo een meme waar staat ‘Duitsland vaccineert er zoveel, en België Jos. ‘’ grappig, maar het is ook gewoon zo. Deze regering blijft maar aanmodderen en ter plaatse trappelen. Wat mij betreft zouden ze gewoon drie weken alles moeten dicht gooien, maar dan ook alles! Dus ik sta nog steeds achter die stelling, maar het moet dringend een korte pijn zijn.. 

Toen ik de vraag stelde ‘wat is je uiteindelijke doelstelling’ zei je daarop ‘’Komt er iets moois uit, prima! Komt er niets moois uit, jammer, maar nog altijd prima - want nogmaals, ik doe dit uit passie, niet voor mijn ego op te krikken.” Dat vond ik zeer mooi verwoord
?. Nu alles nog langer blijft duren, nog steeds eens met die mening?
Ja; zonder meer. Ik ben een waterman, ik creëer graag. Ik hou van zelf creëren. Om maar een voorbeeld te geven, ik kan me niet zo vinden in bands die hoog oplopen met covers spelen, niet dat het niet mag, maar om daar echt eer uit te halen? Nee, ik haal graag eer uit wat ik zelf doe!

Ik ben vooral bezorgd over de kappers, horeca en dergelijke meer die al maanden zwarte sneeuw zien. Graag je mening daarover?
Het is allemaal niet evident voor die mensen. Je moet maar een kappers zaak of een café hebben, die mensen moeten geholpen worden. Ze hebben hier niet achter gevraagd, en blijven op hun honger zitten. Letterlijk vaak, het is schrijnend soms. Maar dat geldt ook voor muzikanten die er geld mee willen verdienen, moest dat bij mij nu zo zijn , stond ik op straat. Als ze de horeca en cultuur blijven doodknijpen , zullen er veel zaken sneuvelen. Die zaken moeten worden blijven afbetaald, maar als je er je geld niet mee kunt verdienen , wordt het zuur. Er zijn er wel die het hoofd boven water proberen te houden doen door take away of zo… Ik probeer op regelmatige basis toch iets te kopen bij bepaalde mensen die hard getroffen zijn door deze crisis. Dat is mijn sociale plicht!

Ook in 2021 zit alles nog op zijn gat van live optredens; zijn er plannen om jullie nieuwe plaat dan maar via streaming voor te stellen? Hoe sta je daar tegenover?
Waar? In mijn bed (haha), het staat op de planning  Ergens in April. Hoe ik er tegenover sta? Het vervangt nooit een echte show. Dat is ook met die corona proof concerten, ik heb er een gezien waar je met mondmaskers en zo zat naar te kijken. Zelfs dat voelde niet ‘echt’ . Het is beter dan niets, maar je mist gewoon die interactie met het publiek. Dat is gewoon nodig voor een band, en ook voor het publiek zelf.

Indien streaming het nieuwe normaal wordt, hoe zou je dat vinden?
Moest er nu een groep zijn die je absoluut wil zien, ja dan is dat mooi meegenomen. Maar het kan zijn dat je na twee nummers ‘ het hebt gezien’ dus nee, liever niet…

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Er zullen bands zijn die ermee ophouden of zo. Kijk naar de bassist van Nightwish die de handdoek in de ring gooit. Er zullen zeker bands of artiesten zijn die zullen volgen en ermee ophouden.

Wat zijn de verdere plannen voor de band?
Zoveel mogelijk promotie maken, én dus netwerken en zo. Dat is het enige dat we kunnen doen, dat we zoveel mogelijk mensen bewust kunnen maken dat er een nieuwe plaat uit is. Dat kunnen we enkel door er dus ‘online’ over te praten. Maar plannen voor optredens? Ik zie overal data van optredens opschuiven, ik zie ook geen festivals doorgaan als Graspop… Dat is mijn groot probleem, ik wil van alles plannen.. maar het is gewoon afwachten.

Wat netwerken betreft, is sociale media niet meer dan ooit belangrijk om je te tonen als band?
Dat is helaas nog de enige manier om officieel in elkaar contact te zijn. Buiten gaan werken mag er eigenlijk niets meer, ook al is dat ook niet altijd veilig met zoveel mensen in een bedrijf samen zitten … maar goed. Netwerken wordt sowieso meer en meer belangrijk als muzikant om jezelf te verkopen.

Pics homepag @Rudy De Doncker

Bedankt Erwin. Volgende keer moeten we dat tussen pot en pint weer eens overdoen dit interview, veel succes met de nieuwe plaat.

Alex Koo - Als je vraagt, wat is jazz? Dan is het vooral uniek hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent in die muziekscene

Geschreven door

Alex Koo - Als je vraagt , was is jazz? Dan is het vooral uniek hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent in die muziekscene

De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na in de jazz scene , alsook in andere genres. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er nogal wat klanken uit . Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch, zelfs buitenaards doen klinken.
We waren getuige van een magisch concert dat Alex Koo gaf, samen met Attila Gyarfas en Ralph Alessi in Flagey Brussel, ter gelegenheid van Brussels Jazz Festival. Het verslag van dit streaming festival kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/80618-brussels-jazz-festival-2021-ontelbare-klanktapijtjes-in-een-gevarieerde-omkadering.html
Samen met die top muzikanten bracht Alex onlangs een nieuwe parel uit ‘Identified Flying Object’ voor. Een plaat die goed werd onthaald. Op deze plaat tonen ze aan dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip.
We hadden een fijn gesprek met Alex over die nieuwe release, ook enkele persoonlijke anekdotes uit het leven gegrepen en de eventuele toekomstplannen kwamen te sprake.

Alex, ik heb je biografie gelezen. Je begon reeds op erg jonge leeftijd met piano en werd al op je tiende laureaat in de Cantabile Pianowedstrijd met twee extra onderscheidingen, vertel er eens wat meer over?
Ik was klassiek opgeleid. Een beetje in navolging van mijn broers, die ook allemaal klassieke muziek pianisten zijn. Ik ben ook op zeer jonge leeftijd begonnen met piano, reeds op mijn 5de. Laat ons zeggen dat ik sneller piano kon spelen dan lezen (haha). Ik heb ook altijd een zeer snelle ‘klik’ gehad met die piano. Ik heb ook wel even Cello geprobeerd en ook voetbal en zo, maar de affiniteit met piano? Dat klikte direct, die vingers bewegen op die toetsen en zo.. ik heb er dus altijd een heel goede voeling mee gehad met die piano.

Als ik het goed las, ben je geboren in Waregem maar je broers nog in Japan? Vertel eens wat meer over je jeugd
Dat klopt ja. Ik was zelfs een ongelukje volgens mijn moeder. Dat heb ik zelfs pas ontdekt op mijn 23ste (haha)

Er schuilt ook een boeiend verhaal, hoe je vader en moeder elkaar hebben gevonden, je hebt dat al zeer veel verteld. Het feit dat hij van Missionaris (volgens ik las) naar Atheïst is overgeschakeld , vind ik opmerkzaam. Kun je daar iets meer over vertellen
Ik heb het er nooit persoonlijk met hem over gehad, dat is ook niet van de ene dag op de andere gebeurd. Wat met de kerk is gebeurd, was eigenlijk vrij smerig, en dat heeft hem dus zeer diep geraakt. Hij heeft dan ook alle banden doorgeknipt. Maar hij bleef wel altijd geloven in het woord van het Evangelie, dat de goedheid van de mens het kwaad zal overwinnen. Hij volgde dat woord ook in de zin dat je de armen moet helpen en goed zijn voor uw naaste. Dat hij zijn geloof in God is kwijtgeraakt,  is geleidelijk gebeurd, toen hij in België kwam is hij bijvoorbeeld lid geworden van vrijzinnige verengingen en zo. Hij heeft er ook voor gezorgd dat wij, zijn kinderen, zo neutraal mogelijk werden opgevoed. Uiteindelijk is hij dus meer Atheïst geworden. Hij is wel blijven geloven in de positieve dingen die dat geloof hem hebben gegeven als mens. Ook de persoon Jezus is hij altijd toch wel  ergens blijven in geloven.

Ben je door wat je vader is overkomen, je geloof kwijt gespeeld?
Om eerlijk te zijn, ik heb nooit geloofd. Als er toch iets is , dan is het eerder dat ik de mensheid beschouw als iets miniem en klein binnen een groter geheel dat  het heelal toch is.. Er zijn gewoon belangrijkere en grotere dingen dan puur ons bestaan, zoals de mens vaak denkt dat ze Opperwezens zijn, wat dus totaal niet het geval is. Hetzelfde met onze planeet, binnen het heelal. Binnen die context zijn we allemaal kleine miertjes . Ik ben dus zeker een Atheïst, maar ik ben zeker ook niet iemand die andermans mening daarover minimaliseert. Integendeel. Dat wil ik alvast benadrukken. Ik denk, los daarvan, dat je gewoon moet proberen een goed leven te leiden respectvol naar je medemens toe.. Als er een religie is waar ik wel in geloof , is het wellicht muziek en alles daaromheen.

Ondanks het indrukwekkend parcours dat je muzikaal hebt afgelegd, vind ik je heel bescheiden. Heeft dat daar mee te maken dan?
Misschien wel ergens, door de mensen waar ik mee samen speel, ik zie mezelf gewoon niet als een groot of belangrijk iemand. Ik vind mezelf daardoor niet echt bescheiden moet ik toegeven. Ik denk dat ik zelfs redelijk arrogant kan zijn zelfs (haha). Ik kan dat niveau van mijn helden nog steeds niet bereiken, het enige dat ik kan doen is dat proberen te benaderen. Op dat vlak is mijn leven zelfs een beetje saai, ik zit altijd maar te oefenen en te oefenen en hoor iets passeren en denk :‘’woow dat  is iets dat ik niet kan , maar toch zou willen kunnen “. en dan wil ik ook proberen benaderen . Dus als , ik denk nog steeds niet dat het zo is, ik bescheiden ben , komt het doordat ik me steeds probeer over te geven aan de muziek en probeer te groeien en te blijven groeien daarin.

Je hebt op jonge leeftijd ook met groten op aarde samengewerkt zoals Mark Turner, Kurt Elling, Ralph Alessi, Peter Bernstein, Benjamin Herman, Bert Joris, Mike Mainieri, John Ruocco, Jasper Blom, Martijn Vink, Dré Pallemaerts, …? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Meestal toch door toevallige omstandigheden eigenlijk. Bert Joris had ik eens gebeld om samen een concert te doen in Nederland, toen ik voor een festival een gast mocht uitnodigen. Wat de Amerikaanse muzikanten betreft? Ook dat berust op een dosis geluk hebben, ik was in  New York , ze vragen je eens voor een repetitie of zo, en zo leg je vrij vlug contacten.
En ook gewoon zelf durven vragen, veel mensen staan daar precies toch wat angstig tegenover. Het scheelt wel als je die mensen al een beetje persoonlijk kent natuurlijk. 
Wat ook een feit is, dat  die top muzikanten ook maar gewoon mensen van vlees en bloed zijn, en dus vaak zelfs zeer sympathiek en benaderbaar zijn. Zeker binnen dat jazz wereldje, zijn die toch allemaal zeer bescheiden. Neem nu een Bert Joris om een Belgisch voorbeeld te nemen, daar heb ik gewoon eens mee in discussie gegaan over het gebruik van een bepaald akkoord,  dat ik op een andere manier noteer als hij (haha) … Je zit daar dus als 19 jarige een discussie te voeren met een icoon van de jazz . Maar Bert stelt zich daar heel open in op. Zelfde met Mark Turner, om nog een voorbeeld te geven, als je hem vraagt , was is je doel, is zijn antwoord vrij saai (haha) hij wil alleen maar beter en beter worden, die zit hele dagen te oefenen in zijn kamer om dat te bereiken. Die bescheidenheid is groot binnen die scene. Mensen die arrogant zijn geworden daarin , zijn gewoon gestopt met zoeken.. Dat is bijvoorbeeld als mensen een discussie beginnen over wat is jazz en daar direct een label op kleven, uit gebrek van avonturisme. Of angst voor het onbekende, wat leidt tot deze conclusies. Het gaat er gewoon om dat je jezelf moet durven verbeteren en blijven evolueren als muzikant. Daarom is die bescheidenheid heel belangrijk.

Wat is jazz voor jou?
Wel ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daarop moet antwoorden eigenlijk. Maar laat het me zo uitdrukken. Jazz is meer een mentaliteit.
Als je nu toch alles in hokjes wil verdelen, een klassieke muzikant die oefent vooral om  puur als instrumentalist het repertoire van klassieke componisten zo goed mogelijk na te spelen. Een pop muzikant focust zich dan weer op het songschrijven proces en muziek maken daarrond.
Wat een jazz muzikant doet is een beetje van beide kanten. Het constant leren uit werk van anderen, en daar dus net als de pop muzikant uw eigen songs en muziek rond maken. Wat je dus als jazz muzikant doet , is dus niet alleen het bestuderen van andermans werk en het eigen songschrijven, maar ook die derde factor: het ontwikkelen van je eigen improvisatietaal. Een jazz muzikant is 70% van de tijd bezig met het uitbouwen van zijn persoonlijke arsenaal in improvisatie, waardoor we op dat vlak dus eigenlijk eerder uniek zijn. Omdat wij constant bezig zijn met ideeën en improvisatie uitwerken, waar geen enkele andere stroming zo diep mee bezig is in onze Westerse wereld toch.
Om te vergelijken, een profvoetballer traint om te kunnen reageren op wat er in een bepaalde situatie op het veld gebeurt, en als jazz muzikant moeten we eigenlijk hetzelfde kunnen doen. Inspelen op wat er rondom ons gebeurt, en daar onze eigen interpretatie aan geven door daarmee te improviseren tot het oneindige. En ook al ligt het rendement uiteindelijk bijzonder laag, je doet dat gewoon.
Om maar een voorbeeld te geven wat mezelf betreft … Ik ben al een half jaar bezig met nieuwe harmonieën uit te dokteren, en uiteindelijk zal ik daar wellicht maar dertig seconden uit gebruiken op een optreden bijvoorbeeld. Dus ook al ligt dat rendement bij een jazz muzikant laag, je doet het gewoon omdat je daar als jazz muzikant gewoon verslaafd  zijt aan die adrenaline omdat je op dat moment niet weet wat er gebeurt, en om daar over te kunnen improviseren.
Dus als je vraagt was is jazz? Dan is het dus het vooral het unieke hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent  in die globale muziekwereld.

In 2019 bracht je het album ‘Appleblueseagreen‘ uit met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een plaat die overal zeer goed werd ontvangen. Ook in het gerenommeerde jazzblad Downbeat kreeg die plaat vier sterren. Opmerkelijk vond je. Opende deze schijf nieuwe deuren?
‘Downbeat’ is zo gewoonweg  HET magazine wat jazz betreft op wereldvlak; dat die de plaat vier sterren gaven was al waanzinnig , maar dat ze het uiteindelijk nog eens in de lijst  van ‘beste albums van 2019’ hebben gezet dat was indrukwekkend eigenlijk! Zeker gezien het status van dat magazine als de wereldtop van jazz. Dat was ook een enorme boost voor mijn carrière achteraf gezien. Zeker omdat het een moeilijke cd was om in elkaar te krijgen.
Toen ik in New York woonde , wilde ik die opnemen in een bepaalde studio, die net op dat moment begon te verhuizen. Het was dus een werk van lange adem, met veel vallen en opstaan. En dat al die inspanningen zo werden beloond, dat was enorm!
Ondertussen was ik naar België verhuisd, waar men mij nog niet echt kende eigenlijk. Ik had hier gewoon nog geen carrière uitgebouwd. Na die release was er echter plots een tsunami aan media aandacht. Mede dus door die review in ‘Downbeat’. En dat heeft zeker meerdere deuren doen open zwaaien. Die cd wordt trouwens nog steeds veel verkocht, ook in Amerika.. dat is toch allemaal onrechtstreeks het gevolg van die ‘Downbeat’ review. Daardoor heb ik hier en daar toch een fanbase opgebouwd, dus ja… die plaat heeft zeker deuren geopend. Maar dus vooral op vlak van meer media aandacht en algemene erkenning binnen de culturele sector, of bij programmatoren  en zo… Door die steun kun je dingen maken en doen die je voordien niet kon doen.

Ook je parcours op de podia is indrukwekkend:
North Sea Jazz Festival, Bimhuis, Muziekgebouw aan’t IJ, Lantaren/Venster (NL), Casa del Jazz (IT), ShapeShifter Lab (NY), Warsaw Summer Jazz Days (PO), Kongsberg Jazz Festival (NO), Jass sur Son 31 (FR), Copenhagen Jazz Festival (DK), Flagey, bFlat Tokyo (JP) , dat is heel wat. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dat is dus ook onrechtstreeks door mensen te leren kennen binnen die scene, en ook van verschillende nationaliteiten. Dat gaat dan een beetje als een lopend vuurtje, waardoor je wel aanbiedingen krijgt om daar te mogen spelen. Sommige van die muzikanten waarmee ik heb samen gespeeld , nodigen u wel eens uit hier en daar. Zo kom je ook  op plekken waar je nooit hebt gespeeld. Dat is niet alles, als je avontuurlijk ingesteld bent en veel wil doen , gaan op dat vlak ook gemakkelijker deuren open. Dat  kwam ook door mijn ietwat nomadisch bestaan en dat gaf me toch wel een grote bewegingsvrijheid. Sommige muzikanten die ik leerde kennen bijvoorbeeld, hadden al op hun 23e een huis gekocht en dat was dan letterlijk een reden om bijvoorbeeld niet een jaartje naar het buitenland te studeren, of om even op verschillende plekken te wonen. Die ‘bezitting’ stond in de weg. Is achteraf gezien toch jammer, denk ik.

Je nieuwste plaat 'Identified Flying Object' met Attila Gyárfás & Ralph Alessi … Vanwaar komt die titel en hoe waren de reacties tot nu toe?
Wel i.p.v. UFO (Unidentified Flying Object)  zijn wij IFO (Identified Flying Object) gewoon een half mopje (haha) …  Onze improvisaties op deze plaat zijn ook wat meer spacy en boordevol soundscapes. En dan is het leuk als de titel ook wat in die richting gaat. Vier sterren in de Standaard en toch nog wel een paar mooie reviews. Veel viersterren reviews en positieve commentaar, eigenlijk zeer goed dus. Ondanks het feit dat de door de lockdown veel in het water is gevallen, is de release dus wel zeer succesvol verlopen. Bijna elke media die met jazz te maken heeft, heeft er aandacht aan geschonken. Daar ben ik dus wel echt blij om. Het is ook een cd waar ik echt achter sta, mede omdat 80% draait om improvisatie. Buiten een bepaald deel, is het dus een en al improviseren wat we hebben gedaan. De eerste tracks vooral, de vier andere tracks 1, 2, 3 en 6 , die beginnen met een gecomponeerd thema, maar ook daar zit improvisatie verborgen.
Review Musiczine
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80739-identified-flying-object.html

Indien je mij de plaat wil doen kopen, vertel me , waarom ik dat zou doen?

Ik heb ervoor willen zorgen dat we niet steeds eenzelfde parcours volgen, we doen ook wel noise elementen. We wilden wie we zijn als band zo breed mogelijk behouden. Het is een zeer meditatieve plaat. We proberen ook goed te luisteren naar elkaar. Ik had onlangs een interview waar het ter sprake kwam, het woord ‘entertainment’. Bij mij draait het niet zozeer om entertainen maar om de beleving. Wat we vooral willen bereiken is het oproepen van beelden, dat is voor mij het mooiste compliment als iemand me zegt ‘toen ik jullie live zag werd ik meegenomen op een trip die vele kanten uit ging’ dat gevoel hebben we willen overbrengen op deze plaat.

Ik heb je ook live gezien (enfin via streaming) op Brussels Jazz Festival onlangs, met Attila Gyárfás & Ralph Alessi; hoe voelt het om zo voor een lege zaal op te treden?
Raar, maar ook heel tof. Flagey is een zeer mooie zaal, je krijgt veel energie vanuit de zaal zelf. Ook van het team dat daar werkt, het enthousiasme van de medewerkers en zo geeft je een soort boost.
Wellicht is het voor iemand die zit te kijken heel anders, ikzelf krijg echter wel het gevoel dat we een concert hebben gespeeld. Je wist dat de mensen aan het kijken waren, en we waren ook zeer blij achteraf met de reacties op chat en zo  en het besef dat er veel mensen hebben zitten kijken. Je voelt wel als zo een streaming echt goed wordt georganiseerd dat het dichtbij een concertbeleving komt. Het zal uiteraard nooit hetzelfde zijn, maar dit was top georganiseerd en dan komt dat gevoel toch heel dichtbij. En in deze tijden moeten we gewoon proberen zo dicht mogelijk bij die normale concertbeleving te komen, en dan is een goede streaming zeker een oplossing.
Om eerlijk te zijn, als ik het objectief mag bekijken,  en ik heb toch wat live streams gezien, dan kan ik toch zeggen dat Flagey aan de wereld heeft laten zien ‘zo organiseer je een goede live stream’

Jullie konden , gezien jullie status, er zich makkelijk van af maken door een routineklus af te leveren; maar jullie stralen tonnen spelplezier uit. Je sprak het publiek thuis zelfs aan … Prachtig! Wat vond je van het festival zelf eigenlijk, los van jullie optreden?

We zijn van nature uit alle drie muzikanten die steeds alles 100% geven, bovendien hebben we eigenlijk allemaal toch al honderden concerten gespeeld, die ervaring speelt ook een rol uiteraard. Ook in allerlei situaties , zelfs op recepties waar niemand echt luistert. Elke keer probeer ik daar het beste uit te halen, dat ligt gewoon in mijn natuur en dat is bij de andere jongens dus ook het geval. Er is ook een goede kruisbestuiving tussen ons drie. Er is bij ons ook een voortdurende wisselwerking van energie. Waarbij bijvoorbeeld Ralph zijn trompet een piek moment krijgt en dat wij daarop inspelen, of ik dat doe en de andere aanvullen; de combinatie van al die aspecten zorgt er dus voor dat we inderdaad dat spelplezier uitstralen.

Hoe sta je tegenover die streaming, indien het ‘het nieuwe normaal’ zou worden?

Dat zit al een beetje in het antwoord hierboven, alles wat ervoor zorgt dat de muziek bij de mensen terecht komt , sta ik 100% achter. Ook al zal het nooit de echte concertbeleving vervangen, ik sta hier zeker achter. Want het is belangrijk dat de mensen beseffen dat we blijven bezig zijn. Daarom is streaming zeker een goede oplossing, om te tonen aan de mensen dat we op onze honger zitten om zo snel mogelijk weer voor een publiek op te treden.

Nu we toch bij corona aanbeland zijn, hoe heb je deze crisis tot nu toe beleefd? En zijn er bij jou plannen in het water gevallen? Ik veronderstel de release van je nieuwe plaat voorstellen

Vooral bij dit project is onze release al drie keer uitgesteld. De bedoeling was eerst een tournee doen, dan opnemen in de studio. Dat was in Maart vorig jaar. Daar is niets van in huis gekomen. Daarna hebben we alles verplaatste naar mei/juni, ook dat werd afgelast. Uiteindelijk zijn we in september de cd gaan opnemen zonder concertreeks dan maar. Dus we hebben eigenlijk nog niet samen gespeeld op een podium, dat streaming concert was de eerste keer dus. We speelden op een bepaald moment zelfs met de gedachte om de release uit te stellen naar later in het seizoen, maar hebben toch besloten het nu te doen. Dus ondanks alles zijn we toch feitelijk altijd een beetje bezig gebleven. Corona gaat me als muzikant nooit kapot krijgen, maar heeft wel gezorgd voor een serieuze deuk in de productiviteit. Je kunt er depressief van worden, ik heb het ook niet gemakkelijk gehad, maar door te blijven doorgaan, lukt dat eigenlijk wel.

Er zijn mensen die me vertelden dat ze in die corona tijden een rustpunt hebben gevonden, waarbij ze meer songs schreven en geen stress hadden om al die optredens te moeten plannen?

Ik had dat ook in de eerste lockdown. Ik had plots veel tijd om van alles te doen, zelfs tot nu in januari. Maar nu begint het allemaal een beetje te wegen. Temeer omdat ik nu al klaar ben met materiaal voor de komende drie jaar of zo. Ik heb mijn eerste solo-elektronica album uitgebracht (‘Kimono Garden’), een boek van ‘Piano-Etudes’ geschreven die ik in Bozar ging voorstellen (afgelast in november), nieuwe composities voor nieuwe projecten…  dus al bij al was dat wel een voordeel. Maar nu zit ik toch op een punt dat mijn to-do list af is en dat ik echt gewoon weer op het podium moet staan.

Er stond ook een duo samenwerking met
Craig Taborn, toch dé jazzpianist van het moment, op het programma. Komt die samenwerking er nog  later? En hoe ben je bij hem terecht gekomen?
Ik ging normaal gezien ‘Artist in Residence’ van het Brussels Jazz Festival zijn, een grote eer natuurlijk. Iets waar ik enorm naar uitkeek. Ik heb daar carte-blance voor gekregen voor drie projecten. We hebben maar één kunnen doen, en Craig kon hier niet geraken. We hopen dat toch te kunnen doen op een volgende editie, ofwel op een ander moment dat het wel weer kan. Maar voorlopig is het nog even afwachten tot er meer duidelijkheid in zicht is voor de live-sector.

Wat zijn - in zoverre dat nog kan tegenwoordig - de verdere plannen voor 2021?
De presentatie van mijn ‘Études voor Piano’ in de grote zaal in Bozar. Dat is eigen een collectie, zeg maar een boek, van piano-études die ik heb gecomponeerd, waar ik heel enthousiast over ben. Het is ook een beetje een terugkeer naar mijn klassieke roots, maar waar ik ook wat experimenteer met andere technieken: spelen met de armen bijvoorbeeld... En dan natuurlijk de live-concerten met ‘Identified Flying Object’. Er staat een tournee gepland in mei en dan spelen we hopelijk nog vele concerten in de zomer en volgend seizoen, daar wordt aan gewerkt as we speak.

Is er na zo een indrukwekkend parcours nog een soort ambitie of einddoel dat je wil bereiken?
Ik zou graag eens iets willen doen met dans. Ik ben een heel grote fan van ‘Rosas’ van Anne Teresa De Keersmaeker. In Brussel gaan mijn vrouw en ik vaak naar hun dansvoorstellingen, of gingen. Ik zou dus zeer graag eens muziek componeren voor dans. Ook filmmuziek, ooit wil ik graag eens iets componeren voor een film of serie.

Pics homepag @ Lorena Del Mare

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit spoedig kunnen overdoen tussen pot en pint …

Everdawn - I feel we will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives

Geschreven door

Everdawn - I feel we will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives

American Everdawn is actually pretty much the continuation of Midnight Eternal. Let me clarify. Midnight Eternal was started in 2014 and, after a self-titled EP in 2015, also provided a self-titled debut album in 2016. While working on the second full-length album, three of the five band members were unhappy with vocalist Raine Hilai's vocal input. However, she herself claimed to be taking over all social media under the name Midnight Eternal. The remaining trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (guitar, vocals) and Boris Zaks (keyboards) - did not want to take any risks and decided to continue under the name Everdawn. Alina Gavrilenko, a professional opera singer (soprano), took her place behind the microphone and bassist Mike LePond is the band's most recent addition (although he was also there at the very beginning).
'Cleopatra' has eleven tracks that can be described as symphonic metal. High time to ask the band some questions about the past, the new release and their future plans. but also much more.
We had a nice talk with guitarist Richard Fisher.

EVERDAWN was originally created in March 2014 under the moniker Midnight Eterna, can you tell us more about how it all started?
Boris and I were playing in another band that had metaphorically hit a wall.  Nothing was happening.  We were both frustrated with the situation.  Boris then asked me if I was interested in starting a new project because he had a few songs he was working at the time and wanted to release them.  I said yes to his proposal.  We then brought Dan Prestup into the project as our drummer because Boris had worked with him in the past and we knew he was an amazing drummer.  Once we had a couple of songs ready to go,  we reached out to Mike LePond about lending his bass playing prowess to the material and he accepted.  Midnight Eternal was born.  Fast forward,  we then go on to release our debut self titled album in 2016,  tour America with Queensryche (2016),  and tour Europe with Therion (2018).

Fast forward to 2019,
EVERDAWN welcomed talented Russian-born Canadian singer Alina Gavrilenko, Where do you found each other?
We were introduced to Alina through Mike.  Mike had come to know her through a project they had done together called Diamorte.  We then reached out to her about auditioning for our band.  She told us she was interested and from there we sent her a couple of songs for her to learn and record to.  After hearing the recordings we were impressed.   Next we set up an in person audition so that we could meet and jam together.  Once we did this we felt a great chemistry together.  It felt as if we had known her from the very start.  We then asked her to join and the rest is history.

After all these years, what are the highs and lows
I would say a low point for me would have to do with the drama created when we parted ways with our former singer.  She hijacked our band Midnight Eternal's social media making it impossible to continue on under that name.   Highlights for me would include touring America with Queensryche,  seeing Europe for the first time on tour with Therion, and now releasing our new album "Cleopatra" for the whole world to hear.

The reason for this interview is the release of "Cleopatra" on February 7. This record was supposed to come out last year. Right?
The album from a mixing and mastering point of view was completed at the end of 2019.  We signed with Sensory Records in 2020  just as the pandemic started to really take affect all over the world.  Because of this the album release was delayed.  The label felt that waiting till the new year (2021) would be the best option.  We are so happy to finally release this album as it has been a long time in the making!

What are your personal expectations of this new release?

I hope that this album re-introduces us positively to the symphonic metal scene across the globe.  We also hope that this album draws enough attention from people to where we can tour play and both festival and club gigs around the world!

To be honest, I haven't listened to the record yet. Should you want to sell it to me, tell me why I should buy this record? Feel free to use your best sales tricks
People should buy our album "Cleopatra"  because I feel the album has the perfect blend of pounding double bass drums,  heavy metallic guitars,  epic keyboards, and soaring melodic vocals.  To me, this album would be a very worthy addition to any fans record collection who enjoy Nightwish,  Epica, Delain, or even Kamelot.  I suggest you buy the album,  put some nice headphones on, and enjoy the ride!

I have read that there is a certain story behind the single "Stranded In Bangalore" ? Is that true, please enlighten us a bit more
"Stranded In Banglore" is a mystical song that incorporates the elements of Asian culture from the Western point of view. This song is for anyone who has ever felt completely lost yet unconditionally found to feeling the mind and heart go to battle. No one is strong enough to always let the mind win. Within the lyrics, the beautiful Indian city of Bangalore serves as a global backdrop to the shared, human experience endured when we are affected, attached or in love.

Is there also a story line behind the full album actually? If so , which one?

Well to be clear, this album is not a concept album.  Each song has its own story/subject matter.  We named the album "Cleopatra"  because we felt that song really encapsulated the sound and style the band was trying to achieve on a whole.  We also felt "Cleopatra"  would lend itself to some stunning visuals for the album artwork.

Like so many bands and musicians, this corona crisis was (and still is) a stretch. How did you experience this crisis as a musician, band and also as a human being ?
Well as a performing musician it's been tough.  Not being able to perform live concerts, both with Everdawn as well as other projects has been frustrating as that's one of my favorite parts of being a musician.  There is no other experience like performing music in front of a crowd.  Another aspect that has been affected is how I teach guitar.  I have had to start teaching my guitar students over the internet via Facetime and Zoom.  Thankfully the process of this has gone pretty smooth and my students have been able to keep learning in this hard and troubling time.  With regards to the band,  we have not been able to all be in the same place because of the travel restrictions.  Thankfully though,  we all have our own home studios and have been able to stay creative and work on new material for our next album.

Most of my interviews, I think with many, are about this crisis. That's why this question. The culture sector is one of the most affected sectors. How do you personally think culture and music will survive this crisis?
While music and culture are in a tough predicament at the moment,  I feel it will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives.  It helps keep our sanity as a society.  As long as artists keep creating and fans keep supporting them,  it will continue to live on.

Live performance is not in the cards yet, are there plans to do something through live streaming?

At the moment there are no plans to do a live stream performance.  This is due to the fact that our singer Alina lives in Canada and the rest of us live in the United States.  Once travel restrictions between the US and Canada are lifted, we might consider  doing it.

Live streaming does not replace a real concert of course, but in these times it is a welcome alternative. What is your opinion about this?
I think live concert streams are a great alternative way for bands to perform for their fans.  Sure, it's not the same as actually being there in person but it gives fans the opportunity to see their favorite bands play in the safety of comfort of their own home.  To me, staying safe should be a major priority for everyone during these unprecedented times.

Networking and social media are becoming increasingly important, especially in these times. What is your opinion on this statement?
I would definitely agree that networking and social media are very important for not only gaining and attracting new fans but also to keep current fans and followers in the loop as far as what is going on in terms of touring,  new music, video content, etc.  Social media is an absolute must for any band new or established.

Does it then still make sense to release a physical record? If so, why?

I think there will always be fans that want to buy physical products such as cds and vinyl so I feel that it still makes sense to release a physical record.  This is especially true of the fans in the metal genre.  Speaking for myself,  I am an avid music buyer/fan.  I love supporting my favorite artists by purchasing their releases on both cd and vinyl.  It would be a very sad day if all physical media went away which is why I want to keep it alive!

As far as possible, what are the band's further plans?
Well our main plan is to complete the writing and demoing process of our next album.  We have over 20 songs we are working on at the moment and we hope to start recording by the spring or summertime of 2021.  We're also planning to film a music video sometime this year to also help promote our new album "Cleopatra".

What are the band's further ambitions? Is there also some kind of end goal or are you not consciously working on that?
Just like every aspiring band,  we hope to gain a massive audience around the globe,  release albums that the fans fall in love with, and play huge sold out gigs all around the world!  That is our dream!

Thanks for this nice conversation, hopefully we can do this again when live performances are possible and you pass our country

His Trust Fund - Ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren

Geschreven door

His Trust Fund - Ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren

His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund’s eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari brengt His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit ‘The Free Market Love You’. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.
We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold.

His Trust Fund bestaat al enkele jaren en heeft o.a. een EP uitgebracht. Hoe is alles begonnen?
Het is eigenlijk begonnen toen ikzelf een gitaar heb opgepakt circa 18 jaar geleden. Ik heb toen bij verschillende bandjes gespeeld waaronder The Bony King Of Nowhere helemaal in het begin. Door die ervaring is de interesse beginnen groeien om zelf een band op te richten. Dat is ondertussen tien jaar geleden. En dan ben ik met de gitarist Menno, die nog steeds in de band zit, begonnen met ‘His Trust Fund’.

Wat waren de hoogtepunten tot nu toe?
Ons release concert in De Studio vond ik zeer fijn. Eigenlijk hoop ik dat deze plaat die we nu uitbrengen een hoogtepunt mag worden, daar gaan we voor.

Je laat je omringen door top muzikanten, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat was een proces van lange adem. De gitarist heb ik meer dan tien jaar geleden al gevonden. Dan zijn er twee andere contrabas spelers geweest voor ik bij de huidige ben terecht gekomen. Het is allemaal verlopen via vrienden die ik ondertussen al had binnen de muziekwereld.

Ik heb gelezen dat met de release van ‘The Free Market Loves You’ een jongensdroom in vervulling gaat
Misschien dan eerder een tienerjongensdroom, doordat ik op mijn 15ste weinig zin vond in het leven, maar wel veel zin vond in het luisteren naar artiesten als Bob Dylan, Neil Young, Creedence Clearwater Revival en dergelijke. De muziek van mijn vader eigenlijk. Allemaal gitaar gebaseerde muziek.  Ik heb hiervoor dan ook een enorme adoratie opgebouwd door de jaren heen. Sindsdien is die wens er altijd geweest om dit soort album te kunnen uitbrengen.

‘The Free Market Loves You’ is ook een eerbetoon van een idealistische romanticus aan de liberale meritocratie die je  grootgebracht heeft, lees ik in de biografie. Kun je daar meer over vertellen?
‘Meritocratie’ is een samenleving waar mensen worden beloond naar gelang hun kunde en vaardigheden. Ik heb het altijd een beetje moeilijk gehad hoe de wereld gestructureerd is geweest. Ik ben op dat vlak een idealist, je kunt je ertegen verzetten maar je kunt je niet buiten die wereld denken. De titel van de plaat is dan ook enerzijds oprecht, anderzijds ook sarcastisch. Ik ben bijvoorbeeld zeer blij met de kansen die ik krijg, dat is niet altijd evident. Maar tegelijkertijd stel ik me daar heel veel vragen bij.

Betreft kansen krijgen , zou het niet gemakkelijker zijn om in de UK of Amerika te wonen i.p.v. in België om deze plaat aan de man te brengen? Vooral wat het financiële plaatje betreft?
Ja, maar tegelijkertijd is er daar dan ook veel meer concurrentie. En het is ook vaak lastiger leven in die landen denk ik, vooral als je naar onze sociale zekerheid kijkt , die vind je nergens anders. Daar heeft de lagere klasse het veel slechter dan bij ons. Net door die sociale zekerheid die je daar niet hebt. Of heel weinig. Ik hoop dat mijn muziek echter internationaal genoeg zou moeten zijn om ook daar via ons land voet aan de bodem te krijgen.

In je  nummers gedenk je de oeuvres van Paul Simon, Bob Dylan, Nina Simone, Caetano Veloso, … artiesten van een vervlogen periode, die jou nog steeds het meest naar de keel grijpen. Waar komt de adoratie voor deze artiesten vandaan?
Die adoratie komt inderdaad vanuit de platenkast van mijn vader. En ook van mijn moeder, al was dat daar dan de zachtere kant. Als 15-jarige prikkelde me dat enorm, en nu nog steeds eigenlijk. Je krijgt een vakmanschap bij die artiesten dat je nu minder ziet; om een voorbeeld te geven Bob Dylan was een folk zanger die later meer pop muziek is beginnen brengen. Het heeft er ook voor gezorgd dat roots muziek geen echte roots meer is, alles is globaal geworden. Het is ook iets dat niet meer echt mogelijk is , en net dat verleden toen het wel mogelijk was , sprak en spreekt me nog steeds aan dus.

Ik vind het wel opmerkelijk dat je naar de platenkast van je ouders teruggrijpt, ik herinner me als ik 15 was dat ik me eerder daar tegen afzette door bijvoorbeeld punk te luisteren?
Dat heeft ook een grappige voetnoot, want toen zei mijn vader ook ‘’zet die muziek eens af’’ (haha) Ik luisterde ook naar andere dingen zoals bijvoorbeeld Rage Against The Machine, Nirvana en zo. Maar ik las ook in interviews dat Kurt Cobain bijvoorbeeld fan was van Neil Young tot David Bowie. Om maar te zeggen dat het bij mij ook zoiets is.

Wat me opvalt, ik hoor een vleugje Leonard Cohen en Jeff Buckley, vol weemoed die mijn hart intens verwarmt. Zoals enkel artiesten van dat kaliber dat kunnen. Bewuste keuze?
Leonard Cohen is zeker mijn held, ik vind hem één van de grootste dichters van de vorige eeuw.. Ik vind dat ook een heel aimabele mens , of hij dat is geweest voor zijn omgeving laat ik in het midden. Maar zijn interviews zijn zeer inspirerend. Zijn muziek en teksten leunen ook dicht aan bij zichzelf. Iets heel persoonlijk, en dat spreekt me enorm aan. En dat is het bij mij ook, een heel persoonlijk verhaal eigenlijk.

Er schuilt eveneens een verdoken melancholie in de muziek vind ik
Dat is gewoon een gevoel dat nauw aansluit bij wie ik ben. Ik ben zeer melancholisch van aard, zonder meer. Ik denk graag na, soms teveel zelfs. Ik ben ook iemand die daar soms moedeloos door word. Dat is dus eigenlijk gewoon wie ik ben. Ook al geef ik die indruk niet direct, dat is wat zich afspeelt in mijn onderbewustzijn.

Heb je al reacties gekregen van mensen die al iets hebben gehoord van de plaat eigenlijk?
Buiten mijn vriendenkring niet veel eigenlijk, de plaat is wel verstuurd naar verschillende journalisten. Wat ik dan hoor via het promotiekantoor is dat het wel goed ontvangen wordt. De laatste concerten die we hebben gespeeld , kwamen veel van die nieuwe nummers in voor, en die werden toen ook goed ontvangen dus ja.

Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen eigenlijk?
Ik hoop toch vooral op een groter bereik met deze plaat dan met ons vorige album. We hebben ook meerdere singles uitgebracht, we worden ook soms gedraaid op Radio 1 op een programma ‘Belpop late night’. Het is al beter dan niets. Ik hoop dat het vooral een navolging heeft. Om maar te zeggen, als je kijkt naar het oeuvre van bijvoorbeeld Tom Waits. Dat zijn niet echt hit machines maar die hebben hun vaste fan base die hen trouw volgt, ik hoop dat deze plaat  een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren. En een eigen fan base te kweken.

Wat zijn, naast de release van dit debuut de eventuele plannen voor 2021?
We hebben een live stream in Trix om onze plaat voor te stellen, op 17 februari: https://www.facebook.com/events/noordersingel-28-2140-antwerpen-belgi%C3%AB/live-stream-his-trust-fund-trix-club/173332161205039/ .  De rest is allemaal koffiedik kijken dit jaar, het is moeilijk om echt iets te plannen zoals het er nu naar uitziet. De meeste dingen die we hadden zijn afgelast.

Subtiel heb ik het dus al even over de coronacrisis gehad, want ‘eventueel’ , maar zijn er plannen in het water gevallen eigenlijk?
Normaal gesproken speelden we in de Handelsbeurs, Gent, en ook dat is nu niet mogelijk. We hadden ook graag in De Studio een release concert gehad, maar dat valt allemaal niet te regelen nu. We weten niet wanneer alles weer van start gaat.

Om op die streaming verder te gaan, ‘het nieuwe normaal’? Hoe sta je er tegenover?
Het is een oplossing, maar het nieuwe normaal liever niet. Ik zou dat dus heel jammer vinden. Het is een wederzijdse kruisbestuiving, publiek is een essentieel onderdeel van optredens. Je hebt die nodig. Om maar te zeggen je hebt een publiek van 600 mensen, tijdens een streaming concert weet je gewoon niet of die er zijn. Je mist gewoon de fysieke aanwezigheid van die mensen. Ook als publiek, je moet wachten en wat weet ik veel. Er is gewoon iets uniek van een concert beleving dat je nooit via streaming kunt creëren.

De impact van die streaming, ook van Spotify en sociale media is steeds groter. Heeft het dan eigenlijk nog zin om platen uit te brengen denk je?
Ja, mijn muziek staat ook op spotify. Maar ik heb nog altijd iets in handen, een plaat die je moet omdraaien en zo. Ook het geluid is toch heel anders dan via streaming. Ik denk dat er toch nog een behoefte bestaat bij mensen.

Sommigen zeggen dat het zorgt voor een rust moment waardoor ze meer beginnen muziek schrijven? En hoe zit dat bij jou?
Misschien zorgt het wel bij sommigen voor een zeker rustpunt, minder chaotisch en hectisch doordat ze meer tijd hebben, maar ook daar valt een kanttekening bij te plaatsen eigenlijk.

Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Ik kan me moeilijk voorstellen dat kunstbeleving niet zal zijn zoals het was. Het zou wel eens de onderlaag van de cultuursector zwaar kunnen aantasten. Het is erg moeilijk daar de vinger op te leggen. Ik vermoed dat er in de zomer een versoepeling van de maatregelen zal zijn, zoals vorig jaar, maar dat de grote evenementen pas in de zomer van 2022 van start zullen kunnen gaan. 

Om af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities als muzikant en als band? Heb je een soort doel dat je wil bereiken?
Vooral zie ik al uit naar het uitbrengen van een tweede plaat eigenlijk. Een akoestische plaat eventueel, en ja… moest het weer mogelijk zijn terug kunnen toeren. Dat is al een ambitie op zich tegenwoordig.

Is er nog een opmerking naar de wereld toe?
Vooral dat mensen minder angstig zouden mogen zijn, er is een zeker angstklimaat. Je moet voorzichtig zijn met mensen die het moeilijk hebben. Het is ook niet niets uiteraard, er wordt ons iets essentieel menselijk afgenomen: het gewoon elkaar ontmoeten. Maar angst is geen goede raadgever.

Pics homepag @Dries Segers

Dankjewel voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort, echt live ?

Ansatz Der Maschine - Al de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis is mijn voornaamste ambitie

Geschreven door

Ansatz Der Maschine - Al de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis  is mijn voornaamste ambitie

De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
Door de corona crisis zag de band hun release tour in het water vallen. Ook al waren er wat coronaproof concerten later in 2020. Onlangs speelde Ansatz Der Maschine een streaming concert in de Vooruit Gent, een organisatie van Sound of Ghent, wij waren er als de kippen bij.
Ons verslag kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80627-ansatz-der-maschine-sound-of-ghent-intensiteit-in-het-kwadraat.html
We hadden een fijn gesprek met bezieler Mathijs Bertel.

Ansatz Der Maschine is eigenlijk begonnen als een eenmalig project van jou en Alexander, heb ik gelezen. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dan spreek je al van iets van zestien of zeventien jaar geleden eigenlijk. We zaten samen met elkaar op school. We speelden toen ook al bij enkele bands en werden wel eens gevraagd voor theaterfestivals of zo. Er werd gevraagd om eens iets samen te doen, en van het één kwam het ander. We hebben, ik en Alexander, eigenlijk enkele maanden intensief daar aan gewerkt, als 18 jarige terwijl we veel andere dingen konden doen (haha). Ik had dat opgestuurd voor een soort wedstrijd van KBC. We hebben die prijs gewonnen en dat zorgde voor wat feedback op de radio en zo, dus dachten we daar toch wat meer mee te doen. Wat dus in eerste instantie niet de bedoeling was , maar het winnen van die wedstrijd en alles daaromheen was een echte boost om dat net wel te doen. Alexander zat toen in Australië, en die moest dan bellen, een afstand die we moeilijk konden overbruggen maar het lukte toch. Alexander is er na zijn reis naar Australië wel vrij vlug uitgestapt, omdat hij er geen zin meer mee had, en het moeilijk kon combineren met andere activiteiten. Hij was er eigenlijk enkel het eerste jaar bij, maar alle credit naar hem toe, want we hebben de band samen gesticht dat is toch wel belangrijk om te vermelden.

Uiteindelijk is de band beginnen uitgroeien tot een achtkoppige collectief, ook nu weer hoe is dat proces ontstaan?
Het is pas sinds zeer recent een vaste line-up. We hebben heel wat formaties gehad, en veel gast muzikanten. Ik ken er nogal vrij veel, dat scheelt. In het begin was het enkel ik en Alexander, en van mijn standpunt uit zocht ik naar manieren om die Elektronica live toch uit te breiden. Daarvoor ben ik gaan zoeken naar muzikanten die perfect binnen dat plaatje passen. Energie geven naar het publiek toe, is voor mij het enige dat van belang is. Daarin wil ik groeien en voortdurend veranderen. Daardoor hebben we op elke plaat wel met andere muzikanten gewerkt, in oogpunt van het verhaal dat ik wilde vertellen. Al heb ik nu wel het gevoel dat we onze draai gevonden hebben, waardoor er dus toch een eerder vaste line up is ontstaan na al die jaren.

Wat zijn tot nu toe de hoogtepunten, het debuut ‘The Postman is a Girl’ was alvast een schot in de roos. Vertel ons wat meer?
Hoogtepunten? Het is doorheen de jaren altijd een beetje een hobbelig parcours van diepte- en hoogtepunten. Maar zo een hoogtepunt dat erboven uitsteekt was toch ons optreden in Koeweit. Dat was op vraag van de Belgische Ambassade. We zijn ook op TV geweest toen, het was dan ook niet zo evident om daar terecht te komen. Ook in de studio en zo, hoe ze de bandnaam in het Arabisch uitspreken en zo. We speelden ook in een zaal met een video wall  zoals bijvoorbeeld Massive Attack, allemaal zeer overweldigend. Dat was dus een heel unieke belevenis .Voor de rest? We hebben ooit eens de Gentse Feesten op Sint-Jacobs afgesloten, het regende pijpenstelen voor het concert, en dat plein stond overvol tot ver naar achter. Een prachtig beeld.

Waren de nummers op jullie EP en eerste twee albums zo goed als instrumentaal? (correct me when i’m wrong) . Waarom de omslag naar zang (wat mij betreft een schot in de roos)?
Dat heeft gewoon te maken met het centrale gevoel waar ik naar op zoek ben als ik een plaat maak. En dan zoek ik de middelen die daarbij passen, op een bepaalde moment was dat een zangstem. En zo is dat geleidelijk gegroeid. Pas op, ik vind  pure Instrumentale muziek op zich nog steeds heel leuk om te doen. Wat ik ook een beetje heb als componist, ik ben een heel onrustige ziel. Dat kan voor de muzikanten rondom mij een zegen of een vloek zijn. Ik hou van enorm veel afwisseling, ik kan na een minuut al weer met een ander idee voor de proppen komen. Daardoor gaat de muziek dus uit van elektronica naar prompt indie folk toestanden of zo.

Ik heb jullie eigenlijk via dat album ‘Heat’ leren kennen in 2012. Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?

We kregen door die plaat wel iets meer airplay op de radio. Wat ook mooi vind ik, is dat we als band in dat typische club circuit kunnen spelen, en worden gevraagd. Dat is op zich niet zo evident. Maar daarin zijn we toch geslaagd. Met de vorige plaat was dat ook al een beetje, maar dankzij ‘Heat’ werden we toch wel iets meer een vaste waarde binnen dat typische club circuit, en daardoor is die plaat toch een springplank gebleken. Die kleine clubs waar je met honderd man of zo staat, die doe ik eigenlijk zelf het liefst. En dat is een voordeel , ook voor ons, dat we in ons land een fantastisch club circuit hebben.

Er werkten toen  ook verschillende gastvocalisten mee aan deze plaat. Wanneer is Sophia (in zoverre dat klopt) uitgegroeid tot een vaste waarde?

Sophia heeft op ‘Heat’ een nummer mee gespeeld. Het werd nogal vrij vlug duidelijk dat zij vocaal perfect paste binnen het concept. Ik zocht eigenlijk ook een nieuwe zangeres, en in de zoektocht kwam ik toch bij Sophia terecht. Ik had in eerste instantie verschillende vocalisten, maar het moest nog live gebracht worden ook. Ik heb Sophia leren kennen via haar band Little dots , maar ze zit in veel andere projecten zoals STIL.. Zeker checken.

Eén van de redenen van dit interview is de release van ‘Burial Songs’ begin vorig jaar. Een filmische plaat met toch ook een persoonlijk en droevig verhaal?
Eigenlijk los van een verdriet dat we te verwerken hadden, is die plaat er gekomen, vanuit het idee ‘wanneer breng je de beste platen uit’, als je emotioneel op een punt zit dat je uw verdriet, pijn tot vreugde ergens kwijt moet kunnen. En dit was gewoon zo een moment om daarmee om te gaan, en dat een plaats te geven. Eigenlijk los van dat persoonlijke verdriet. Gewoon dus de aanvaarding en het verwerkingsproces. Er zijn wel bepaalde dingen gebeurd in die periode, maar eigenlijk hebben die daar dus rechtstreeks niet zoveel mee te maken. Het was pijnlijk, maar dat zijn dingen die iedereen wel eens meemaakt. Dus kon ik dat vrij snel een plaats geven. Maar het proces van die aanvaarding en verwerking vond ik wel een interessant concept om uit te werken.

Toch heb ik de indruk dat er telkens een zon schijnt achter de donkere wolken, het omgaan met verdriet en pijn is enorm vertegenwoordigd? Je mening?
Mooi dat je dit zegt, want dat is net het gevoel dat ik er wilde insteken eigenlijk. Wanneer maak je iets nostalgisch weemoedig of melancholisch als er een stukje zon in voor komt. Bij ieder nummer is dat ook heel anders. Die warmte en dat toch melancholisch donker, moet toch ook altijd een beetje positiviteit bevatten , vind ik.

Voor deze plaat is samengewerkt met een man waarvoor ik enorm veel bewondering heb, Amenra-frontman Colin H. Van Eeckhout. Hoe hij omgaat met het gegeven verdriet, dat is ware kunst. Hoe is die samenwerking ontstaan? En in hoeverre drukt hij zijn stempel op die plaat?
Onze eerste platen zijn gereleaset op Vlas Vegas label, dat komt van een cd winkel die op de Vlasmarkt in Kortrijk gelegen was . Er was de Band Hitch uit Kortrijk , die hadden dat label. En we speelden op de Label Night in  De Kreun in Kortrijk. Daar heb ik ook Colin leren kennen. Nu de muziek van Amenra is echt overweldigend, je ontsnapt er niet aan als je een optreden van hen meemaakt. Ik was op zoek naar een spoken word inbreng, en kwam op die manier bij Colin terecht, ik stuurde hem de tekst door en hij was er direct mee weg. Colin is naast een heel begenadigd artiest gewoon een zeer beminnelijk mens. We hebben eigenlijk zeer goed samengewerkt om er een zeer mooie tekst van te maken. We hebben dan ook een clip opgenomen in IJsland , weer zo een andere mijlpaal.

Jullie hebben ook samengewerkt met Valgeir Sigurðsson? In sommige interviews lees ik dat je een enorme adoratie hebt voor IJsland, of bands als Sigur Ros en MUM? Heb ik het juist, waar komt die adoratie vandaan?
Die bands zitten een beetje in dezelfde lijn wat het soort melancholie betreft waarmee ik zelf mijn muziek naar voor breng. MUM was dat meer in de begin periode.
Wat Valgeir betreft , een zeer kalme mens om mee samen te werken.
Wat IJsland betreft, ik was daar eens geweest met mijn vriendin. De natuur is daar baas, dat spreekt me enorm aan. Die sfeer daar.

Het zijn bijzonder vreemde tijden… Jullie speelden een streaming concert in Gent. Vertel je ervaring hierover?
Ik heb getwijfeld om het te doen, omdat we niet alles konden opstellen dat we gewoonlijk doen. Normaal zitten we met meer visuele effecten bezig en boxen achteraan. Dat kon nu niet omdat er geen publiek in de zaal was. Dus daarom twijfelde ik wel even, omdat we maar 30% brachten van wat we normaal doen. Het draait om energie overbrengen naar je publiek, en dat is via live streaming toch niet zo evident om te doen. We hebben ook maar de helft van de set gespeeld dan we normaal spelen, en er de beste nummers proberen uit te kiezen. En ook onze structuur aangepast, en gewoon doorgespeeld.

Ik was vooral onder de indruk hoe jullie experimenteren – als het ware – met emoties, en dan die stem van Sophia als kers op de taart , om je compleet weg te voeren.  Dat jullie het  via streaming konden verwezenlijken, was opmerkelijk. Je mening?
Die samenwerking met Sophia is zeker een mijlpaal. Ik krijg echt het gevoel dat ze perfect past binnen het concept, de manier waarop ze haar nummers brengt en ze bewijst dat. We proberen ook altijd een collage te doen, microscopische muziek , zegt onze gitarist Gianni Marzo er soms over. En dan is het belangrijk dat elk puzzelstukje perfect past binnen het geheel. Dat is op plaat zo, ook live proberen we dat te doen. Maar dan moet je de muzikant binnen de band zijn eigen ding kunnen laten doen. En dat is toch gelukt dus, daar ben ik wel blij om want het was een moeizaam proces zonder publiek.

Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen (weet wel dat het publiek thuis genoot)?
Een beetje eng, en ook meer stresserend dan een gewoon optreden. Wat dus niet is veranderd, we spelen al onze nummers gewoon aan elkaar en nemen geen pauze daartussen. Dat hebben we nu ook gedaan. Dat is belangrijk om de magie niet te doorbreken. Je hebt echter geen idee hoe het publiek reageert daarop via streaming. Ik moet wel zeggen , we hebben in september /oktober wel enkele optredens gespeeld binnen coronaproof met mondmaskers en regels van binnen en buiten komen. We merkten toen al dat het een minder boeiende sfeer was, net daardoor. En na de show is het ook de zaal of club zo snel mogelijk verlaten, dus ergens was dat al een beetje een oefening hoe het bij die streaming aan toe gaat. Maar we zijn natuurlijk ook gewoon blij dat we hebben kunnen optreden, ook al was het op deze wijze.

Ik vind dat bij jullie muziek het applaus ook niet hoort tijdens de set, maar pas daarna, net omdat die magie anders verloren zou gaan. Je mening?
Onze muziek kun je ook een beetje vergelijken hoe je naar een film zit te kijken. Net doordat het verhaal zo uiteenlopend is, het ene nummer is Elektronica , het ander folk en zo verder. Ik wil die trip dan ook bewust een uur laten duren, zodat de mensen hun verbeelding wordt geprikkeld. Dat is een verschil met een singer-songwriter, wat ook schitterend klinkt uiteraard alle respect daarvoor, die een persoonlijk verhaal vertelt in een soort proces. Bij ons is dat dus duidelijk in een filmisch geheel, waardoor dat applaus inderdaad best pas achteraf gebeurt. Om inderdaad die magie waarover ik het had, niet verloren te laten gaan.

Over het filmisch geheel, heb je dan geen interesse om muziek te maken voor film of series bijvoorbeeld?
Jawel, we hebben wel wat gedaan voor theater en dans. En de laatste plaat is wel wat gebruikt voor TV programma’s. VRT doet dat soms wel. Moest dat dus op ons afkomen, zie ik dat zeker zitten. Maar eerlijk? Het enige wat ik echt graag doe is live gaan optreden. En dat heb je niet bij film muziek dus ja…

Hoe heb je als muzikant en mens de coronaperiode doorstaan?
Onze Release show was voorzien op 12 maart 2020, en net voordien hebben ze alles dicht gegooid dat was toch confronterend. Je moet weten, we hebben toch een kleine drie jaar daar aan gewerkt en dan plots boeken toe en gedaan. Dat hakt er zeker in. Het voelt als een topsporter die traint voor een bepaalde grote wedstrijd, en dan plots is er niets… dat is echt onwezenlijk. Je zakt dan toch in een soort manie-depressieve toestand als het ware. We hebben dat echter ook snel gerelativeerd. Met alle begrip voor de situatie, het moet gewoon. We zijn ook een band die ook niet echt buiten kan spelen, en eerder voor binnen clubs geschikt is , dat maakte het in de zomer met die corona proof concerten buiten dan weer moeilijk. Ook omdat veel organisatoren, helemaal terecht, op veilig speelden.
In augustus kwamen er dan plots wat meer mogelijkheden, maar dat duurde weer niet lang. Ik dacht ook nu van in februari of maart terug te kunnen gaan spelen, maar ook dat zit er toch precies niet in. Dus ja het is een beetje een manie-depressief proces als het ware , dat je doormaakt als muzikant en als mens eigenlijk. Nu, er zijn mensen die in veel grotere miserie zitten uiteraard. 

Hoe denk je dat cultuursector en andere zwaar getroffen sectoren als de horeca deze crisis zal overleven?
Ik vind nu wel dat de culturele sector door middel van die livestream of bijvoorbeeld Podium 19 daar zeer interactief mee is omgesprongen. Dat is toch een voorbeeld van hoe mensen  positief daarmee omgaan, waar de overheid hopelijk ook lessen uit trekt.
Voor de coronacrisis werden we door sommige toch een beetje als een paria bekeken,  had ik de indruk, door o.a. de besparingen die eraan zouden komen. Ik hoop dus vooral dat de mensen die de cultuur niet zo goed genegen zijn, nu toch beseffen dat de cultuur daar dus zeer braaf en dus ook zeer interactief is mee om gesprongen met deze crisis, en dat dit wat ogen opent bij diezelfde mensen.

Wat zijn - als het weer mag - de verdere plannen voor de toekomst?
Ja, zoals ik had gezegd , ik had gehoopt nu toch in februari of maart terug te kunnen optreden. Het is dus moeilijk om echt iets te gaan plannen op deze wijze. Ik was ook bezig aan een theater productie, maar die valt nu ook in het water. Dus ja het is gewoon allemaal koffiedik kijken en hopen dat we in de loop van het jaar een paar shows kunnen spelen.. Ik denk dat als we eerlijk moeten zijn , dat we ons moeten focussen op 2022…

Wat me opvalt nu is dat de grotere bands amper iets hebben uitgebracht eigenlijk?
Die grotere bands zijn ook te groot voor het club circuit geworden, die hebben die grote podia als Sportpaleis en zo nodig, en kunnen zeker niets doen nu. Wij kunnen dat bijvoorbeeld wel, eens in de Kreun gaan spelen of zo, maar zij dus niet meer eigenlijk. En ja , dan valt er heel wat weg voor die grotere bands.

Zijn er na al die jaren (je zit toch al circa twintig jaar in de business) nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken of ben je daar niet bewust mee bezig?
Ik ben niet echt mee bezig met een doelstelling, je mag ambitieus zijn natuurlijk maar het is niet dat ik nu bijvoorbeeld honderdduizend cd’s wil verkopen of in het Sportpaleis staan. Als er een grote ambitie is? Dat we in het clubcircuit waar we nu zitten, onze stempel kunnen blijven drukken. Dus gewoon de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis, is mijn voornaamste ambitie.

Heel veel succes en hopelijk komt er voor jullie - en de hele sector - eindelijk een perspectief om terug op de podia te staan voor een publiek

SJ Hoffman & Clairval - Na elk album moet je een streep trekken onder het verleden

Geschreven door

SJ Hoffman & Clairval - Na elk album moet je een streep trekken onder het verleden

SJ Hoffman & Clairval hebben samen het heel interessante instrumentale album ‘Sweet Seclusion’ uitgebracht. We gingen eens te rade bij Steven Borgerhoff en Sam Pieter Janssens om meer te weten te komen over dat album.

Dit lijkt een vervolg op ‘Waves Holding Time’, het laatste album van SJ Hoffman waar Sam aan meegewerkt heeft. Is ‘Sweet Seclusion’ een verzameling tracks die al in aanmerking kwamen voor dat album?
Steven: Dit album staat helemaal los van die vorige plaat. We zijn voor ‘Sweet Seclusion’ gestart met een blanco pagina. Oude ideetjes die nog in de kast lagen, hebben we daar bewust laten liggen. Na elke plaat moet je een streep onder het verleden trekken en aan nieuw materiaal werken.

Was het van bij het begin duidelijk dat het een grotendeels instrumentaal album zou worden?
Steven: Er was niet echt een welomlijnd idee of concept toen we zijn gestart. Het was zelfs niet de bedoeling dat er enkele maanden later al een album zou gereleased worden. Het begon simpelweg met het over en weer mailen van ideetjes die we vervolgens langzamerhand hebben uitgewerkt. Het proces was dus heel intuïtief. Toen we na enkele maanden nog eens door al ons materiaal gingen, vonden we het te goed om er niet iets meer mee te doen. 

Jullie spelen beiden verschillende instrumenten, was er een taakverdeling bij het componeren?
Sam: De afspraak was dat er geen afspraken waren. Deze plaat kon enkel tot stand komen omdat er geen grenzen werden opgelegd. We hebben de vrijheid die de lockdown ons paradoxaal genoeg gaf met beide handen gegrepen en al snel mailden we elkaar ideetjes door die ik dan in mijn homestudio finaliseerde.

Was de verleiding niet groot om toch lyrics toe te voegen?
Steven: Neen, eigenlijk niet. Het voelde heel natuurlijk aan om de muziek voor zich te laten spreken. Slechts op één track (“I Need More Space”) vonden we dat er nog vocalen moesten worden toegevoegd. En dan hebben we de tekst bewust minimalistisch gehouden. Echt héél minimalistisch eigenlijk. (lacht)

Hoe gaat deze samenwerking verder?
Sam: We bekijken nog of we met deze muziek misschien iets live kunnen doen. Ik heb al veel experimentelere muziek gezien op onze podia. Allemaal in de veronderstelling dat live spelen opnieuw mogelijk wordt, uiteraard.  

Er spelen twee sleutelfiguren van And Then Came Fall mee en toch staat er Clairval als ‘nom de plume’.
Sam: Als Clairval heb in 2020 ook al een album uitgebracht met piano-soundscapes: ‘Ondulé’. Deze ‘Sweet Seclusion’ sluit daar naadloos op aan. Dat Annelies Tanghe van And Then Came Fall meedoet, is natuurlijk niet toevallig. Annelies is mijn bandmate bij ATCF en woont twee straten van me vandaan, maar het belangrijkste: ze is gewoon een steengoede vocaliste.

De cover van “Sky And Sand” van Paul Kalkbrenner springt er om verschillende redenen uit op het album. Wie is met dat idee afgekomen?
Steven: De originele song passeerde toevallig op de radio toen we wat ideetjes aan het uitwisselen waren. Ik vroeg Sam wat hij ervan vond als we de oorspronkelijke versie eens zouden uitbenen en hij zag dat meteen zitten. We hebben ook een versie met mijn stem opgenomen, maar na de sessie van Annelies wisten we onmiddellijk dat die versie er boenk op zat. Ik ken geen betere stem in Vlaanderen dan die van Annelies. Waanzin!
Sam: Annelies heeft om vocals op te nemen meestal maar enkele takes nodig. Zo ook voor “Sky And Sand”. We zijn heel blij dat ze heeft meegewerkt aan dit project.

Hoe zijn jullie bij Tom Barman uitgekomen voor de foto op de hoes?
Steven: We hebben met mijn uitgeverij Borgerhoff&Lamberigts het fotoboek van Tom Barman uitgegeven. Ik zag zijn foto’s in die periode dus regelmatig langskomen. En de hoesfoto vond ik zo treffend passen bij de sfeer van de plaat en de lockdown. 

Jullie zitten beiden bij het label Starman Records en toch komt ‘Sweet Seclusion’ uit bij Klankkast. Een bewuste keuze?
Sam: Gezien het huidige (muziek)klimaat vonden we het een rustgevend idee om dit kleinood op ons eigen ritme en op kleine schaal uit te brengen. Klankkast is het label waarop ik een aantal eigen producties release. Deze soundtrack is evenwel voor iedereen te beluisteren op alle streaming services. Na vier dagen hebben we op Spotify alleen al de kaap van 10.000 streams overschreden!
Steven: de plaat is op vinyl verkrijgbaar, maar ook daar hebben we het bewust ‘klein’ gehouden. Er zijn slechts 100 genummerde exemplaren geperst.

Als jullie tijdens de viruscrisis dit album konden maken en uitbrengen, dan komt er wellicht ook nog nieuw werk aan van SJ Hoffman en And Then Came Fall?
Steven: Ik werk altijd aan nieuw materiaal. Ik zit wel al met wat ideetjes in mijn hoofd over hoe het volgende album zou moeten klinken. Maar het zal alleszins wel weer een andere weg zijn die ik wil inslaan. Zo blijft het spannend. Niets zo erg als een doorslagje maken van je vorige plaat. Een leven zonder muziek, dat wil ik me zelfs niet voorstellen…

CD review
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80598-sweet-seclusion.html

Pagina 10 van 26