logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Interviews

Behind The Veil - Zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is het doel op zich

Geschreven door

Behind The Veil - Zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is het doel op zich

Behind The Veil speelde op Metalworksfest Battle, 15 januari 2022 ll, hun allereerste optreden, naar we vernamen … hoe dan ook waren zij sterk op elkaar ingespeeld.  In hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter.  Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Lees hier het verslag nog eens na. 
Zij waren de publiekslieveling van de avond … En wonnen dan ook de publieksprijs. Onlangs mochten we aanwezig zijn op een repetitie van de band, en stellen ook daar vast dat Behind The Veil een band is die vriendschap verbindt met virtuositeit. Een gevarieerd palet aan metal horen we. We hadden een fijn gesprek met de volledige band.

Volgens bepaalde bronnen was jullie optreden op Metal Works Battle op 15 januari jullie eerste optreden, lijkt me sterk want jullie vullen elkaar zodanig perfect aan waardoor het aanvoelt alsof je dit al twintig jaar samen doet. Vertel eens wat meer over hoe de band is ontstaan
Sofie: Ik had via Facebook een annonce geplaatst dat ik op zoek was naar een nieuwe band. Ik kreeg daar wat reacties op, we zijn samen iets gaan drinken en dat klikte wel. Het grappige is, Arne was er toen niet bij, maar ik had hem toevallig al leren kennen op Graspop het jaar ervoor, en wie zag ik op de eerste repetitie…
Arne: Klopt, Onze drummer Jan, wou me bij z'n nieuwe band en toen ik vernam dat Sofie naast me ging staan, was het wel een blij weerzien.
Rest van de band: Inderdaad. Na dat zoekertje hebben we daar allemaal prompt op gereageerd. We zijn dan allemaal samen gekomen en dat klikte heel goed. Zo is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan. Dat was in 2020, net voor de corona.  We hebben nog één of twee repetities gehad net voor de eerste lockdown… Maar wel bijzonder jammer eigenlijk, net toen we ons gingen lanceren was het weer gedaan. In die periode tussen de eerste lockdown en januari 2022, net voor die battle, hebben we niet zoveel meer kunnen repeteren. Dempsey is er bij gekomen enkele maanden voor de battle en maakte onze groep compleet. Veel tijd om onze set samen te stellen was er echter niet, dus het was best wel spannend. 

Dat is natuurlijk een ferme streep door de rekening. Dat jullie zo een prestatie neerzetten maakt het des te meer opmerkelijk, maar uiteraard zijn jullie allemaal geen groentjes in dat wereldje en hebben jullie al wat water doorzwommen. Maar toch dat jullie elkaar zo blindelings vinden is echt indrukwekkend! Het gaat er ook zo natuurlijk aan toe …
Die ervaring is een vertrekpunt, inderdaad. Maar we voelden ook, op die weinige repetities dat het plaatje gewoon klopt tussen die verschillende karakters, uit vaak zelfs uiteenlopende muzikale strekkingen, dat doet toch veel. Voor sommige was het eigenlijk op Metalworksfest Battle de eerste ervaring op een podium ooit, voor andere niet.

Het enige jammere aan dat optreden, metal en zitplaatsen het gaat echt niet samen. Maar doordat jullie muziek een intens karakter heeft, viel dat al bij al nog mee. Hoe voelde het voor jullie aan op het podium zo voor een zittend publiek op te treden?
De zenuwen waren zwaar gespannen, maar de ontlading compleet eens we dat podium betraden. Net doordat we zo goed overeen komen  naast dat podium ook. Dat speelt zeker mee. Alles zat gewoon goed, we moesten als laatste optreden en kregen het publiek ook goed mee. We hadden die publieksprijs ook niet zien aankomen eerlijk gezegd, dat was pas de kers op de taart.

Nu we op dat punt aanbeland zijn .. Ik stel ook altijd wel vragen over corona, heeft dat een invloed gehad op jullie als band? Het botsen op grenzen, zijn jullie er sterker uitgekomen? Of was het misschien een bron van inspiratie?
Het was voor ons zeker moeilijk om door te bijten, omdat we net ons gingen gaan lanceren op het moment dat alles stopte. We stuurden nummers naar elkaar door via messenger , maar hadden nergens het gevoel dat we de handdoek in de ring zouden gooien. We hebben, ondanks dat, gewoon door gegaan en niet op gegeven. Dat we eigenlijk vrienden zijn naast dat podium, zoals voorheen al aangegeven, heeft  uiteraard ook geholpen. We trokken ons aan elkaar op. Je ziet dat ook op de repetitie dat we zeer gemoedelijk met elkaar omgaan.

Zeker en vast, ik had ook een vraag over de bandnaam. (Terloops) Zit er een bepaalde betekenis achter de naam ‘Behind The Veil’?
De betekenis ‘achter de sluier’ sluit wel aan bij het mysterieuze binnen onze muziek, laat het daar bij houden.

Ik zou het zelf willen omschrijven als ‘metal voor donkere geesten’… Is dat hoe je je muziek kunt omschrijven?
Dat is een mooie omschrijving, we komen zoals hierboven al gezegd uiteenlopende metal genres en we vullen daar elkaar perfect in aan, en brengen onze eigen invloeden mee binnen de band. En die sluiten wel aan bij het iets meer donkere en mysterieuze. We horen vooral niet in een vakje, daardoor. Als men daar achter vraagt (ter promotie) en dat is soms misschien nodig, dan zien we ons als alternatieve metalband met een open geest.

Het is trouwens altijd leuk om een combinatie te zien en horen tussen vrouwelijke en mannelijke vocalen. Dat zorgt altijd voor een extra dosis pittigheid.  Was dat een bewuste keuze?
Sofie: Dat is gewoon heel naturel gebeurd, op de eerste repetitie hebben we iets geprobeerd samen en dat klikte goed, dus zijn we dat gewoon blijven doen.
Arne: In het begin was dat wel een aanpassing. Ik kom uit de Death metal, ik ben gewoon van zwaar te zingen en het was dus voor mij even wennen, maar ik vond het een uitdaging en het klikt dus heel goed met Sofie. We vullen en voelen elkaar vocaal perfect aan, dus ja heel naturel.

Wat zijn de verdere plannen? Staan er ook festivals op het programma?
De volgende stap is een debuut album uitbrengen, we hebben al enkele nieuwe songs klaar en werken verder daar naartoe. Op Alcatraz spelen is ook zeker een ambitie, en we hopen dat dit via een plaat misschien lukt, het is zeker een droom daar te mogen spelen. En dromen mag. En uiteraard nog veel mooie optredens doen, links en rechts. Een goede set maken, nummers schrijven en daarop verder blijven bouwen dus.

Zijn er ook plannen naar het buitenland toe, en welke landen genieten jullie voorkeur?
We sluiten het buitenland zeker niet uit. Op dit moment zouden we al blij zijn dat we de buurlanden halen, want door corona zijn buitenlandse optredens nog net iets moeilijker. We hebben elk wel onze voorkeuren of dromen om buitenlandse shows of festivals te spelen.

Ik vond op de repetitie zeker ene eyeopener, die ene song toen ik jou (Arne) aansprak genoot mijn voorkeur, “Beside You”, het beginnen met een zachtere stem van Sofie en opbouwen naar een climax; met knappe drum en gitaar solo’s. Een heel gevarieerd palet moet ik zeggen…Er blijft zeker iets hangen “Emoties” … De teksten raken. Ik veronderstel dat daar ook een persoonlijk verhaal achter schuilt. Is het overbrengen van emoties een manier om je frustratie, pijn of eventuele woede een plaats te geven als songschrijver, alsook voor de rest van de band? Het is alsof je tegen een muur van emoties terecht komt, prachtig.
Sofie: niet zozeer nu, maar wel van vroegere ervaring. Dat koffertje dat je meesleept en dat geldt voor ieder van ons, maar ook voor iedere songschrijver, dus eigenlijk is het altijd zeer persoonlijk en een manier om dat een plaats te geven.
Arne: ik sluit me daarbij aan, teksten worden vaak vanuit persoonlijk oogpunt geschreven en net als elke schrijver maak je gebruik van wat artistieke vrijheid.

In deze tijden bleek voor velen sociale media de enige manier om te communiceren, via o.m. streaming. Hebben jullie dat ook overwogen ? Hoe belangrijk of net niet is sociale media voor jullie? Ik ken bands die een eigen youtube kanaal hebben waar ze video’s posten over het leven van alle dag… of een 83 jarige folk zangeres die een eigen podcast is begonnen; Hoe zit dat bij jullie?
Veel meer bereik, maar iedere band heeft dat dus is er een overaanbod daarvan. Het is ook gratis reclame, je moet er niet voor betalen. Sociale media is op dat vlak een goede manier om met je fans in contact te komen, er nieuwe bij te winnen, en te blijven contacten te onderhouden… en je zo in de schijnwerper te zetten als band.

Op dat overaanbod wil ik ingaan, ik ben dus wel fan. Maar moest ik nu jullie gewoon willen leren kennen als globale muziekliefhebber, wat maakt jullie zo bijzonder binnen dat overaanbod, dat ik jullie zou moeten leren kennen?
We zijn niet doorsnee, je kunt ons niet in een hokje duwen, daardoor kunnen we een heel ruim publiek aan metal liefhebbers aanspreken die daarvoor open staan. Dat maakt ons toch uniek in dat wereldje. En ook, in onze muziek zit heel veel oprechte emoties verborgen. Het is gemeend wat we zingen en instrumentaal naar voor brengen, geen show verkopen.

Naast de sociale media, hebben jullie ook overwogen om iets te doen met streaming om eventueel je songs te promoten via een YouTube filmpje? Ik heb 73 streamings gedaan tijdens die periode van lockdown, de meeste nogal slaapverwekkend, niet zozeer doordat het een slechte band was, maar gewoon dat is het niet… Maar toch is het ‘iets’ om te ontdekken … Hoe sta je daar zelf tegenover?
We hebben daar nog niet echt  over nagedacht, en ook niet de capaciteiten voor om dat nu te doen. We focussen ons dus op live kunnen optreden, en zodra dat kan, daarop inzetten. En zo ons publiek winnen. Bij een streaming moet de sound en alles perfect zitten om dat ander publiek over de streep te kunnen trekken, daarvoor moet je die capaciteiten wel hebben. Als dat mogelijk zou zijn, sluiten we dat natuurlijk niet uit maar onze focus ligt nu op live shows en ons album.

Wat zijn de ambities van de band, en hebben jullie ook een soort doel dat jullie willen bereiken (buiten wereld dominantie want dat doet iedereen al) ?
Sofie: Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jou muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is een doel op zich. Voor ons als band, maar voor elke muzikant. Dat ze met een goed gevoel naar huis gaan, en na de show nog even komen babbelen met jou over het optreden. Als je dat telkens opnieuw en opnieuw kunt bereiken jaren en jaren lang? Dat is gewoon de max! Dat is het mooiste dat er is.

Dat lijkt me een heel mooie doel om naar toe te werken. Jullie kunnen , dankzij die grote variatie, zeker op festivals als Graspop en zo staan, zeker weten! Veel succes en we blijven jullie op de voet volgen!

Rheinzand - Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment

Geschreven door

Rheinzand - Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment

Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun elektronische mengelmoes van funky, exotische en trippy soundscapes zorgt de band voor een zon in je hart. Na het succesvolle album ‘Rheinzand’ brengt de band nu een nieuwe schijf op de markt ‘Atlantis Atlantis’ ; over deze release hadden we een fijn gesprek met Mo Disko. Eveneens polsten we naar de grote verschillen tussen deze schijf en de voorganger en keken even vooruit naar de verdere plannen.

Om maar met de deur in huis te vallen, jullie muziek op ‘Rheinzand’ ‘de perfecte dansplaat om de zomer in te zetten’ schreef ik daarover, kwam uit in 2020 midden in de pandemie (of toch de start daarvan).  Hoe werd die release ontvangen? En was het niet beter geweest die release wat uit te stellen, want dit is toch muziek die je live moet beleven, vind ik?
De plaat is een beetje tussen alles in gevallen, er waren zeer veel releases in die periode. Op het einde van het jaar is de plaat bij Piccadilly records op nummer 1 beland op hun album lijst, dat is toch een opsteek. Daardoor heeft de plaat wat meer aandacht gekregen. Die aandacht die we in het begin hebben gemist, hebben we toen wel gekregen. Dat is dus wel positief geweest.

Tracks van het album zoals 'Blind' werden gepromoot door DJ Harvey tijdens zijn zomerresidentie in Pikes Ibiza, en de band had tracks op de eerste twee volumes van zijn Mercury Rising compilaties. Hoe is die samenwerking verlopen en opent het andere deuren?
Die support van DJ Harvey is eigenlijk al veel langer feitelijk. Het is iemand die onze muziek leuk vindt, en de nieuwe nummers gaat ie ook promoten. Hij heeft inderdaad drie complicaties gemaakt voor die plaat. Hij heeft een zeer internationaal publiek en speelt overal ter wereld, dus dat opent voor ons zeker nieuwe deuren.  Ook in het buitenland.

Is het als Belgische band ook niet interessant om eerst in het buitenland wat naam te maken, vooraleer je in het binnenland doorbreekt? En daarop aansluitend, heb je het gevoel dat het voor een Belgische band nog steeds moeilijker is om in eigen land voet op de bodem te krijgen, terwijl het in bet buitenland beter lukt?
Zeker. We hebben al veel leuke dingen gedaan, maar hier in eigen land lukt het moeizaam om ergens te kunnen optreden. Waarom? We hebben er het raden naar. Het is er totaal niet van gekomen om hier te spelen, ook nu nog niet. Buiten die streaming is het dus zelfs nu nog niet gelukt.

Hoe heb je als band (en mens) deze coronatijden doorstaan trouwens? Zijn jullie er sterker uitgekomen? En was het een inspiratie voor dit nieuwe album ?
Nadat we die nominatie hadden gehad bij Piccadilly records gaf dat wel een boost om er toch tegenaan te vliegen. Over de vorige plaat hadden we acht jaar gedaan, dat wilden we nu sneller doen. we hadden tijdens de tweede lockdown een pak minder werk, alles lag stil. Daarom zijn we snel beginnen werken aan nieuw materiaal. Het was uiteraard een totaal andere werkwijze dan de vorige plaat, alles ging heel snel deze keer. Het is uiteindelijk een zeer avontuurlijk traject geworden.

Ik wou het eigenlijk niet teveel over die corona hebben tijdens dit interview. De reden van dit interview is het nieuwe album dat op 1 april op de markt komt (geen aprilvis hoop ik ? ) Met ‘Atlantis Atlanis’ bewandelen jullie dezelfde weg; ik hou ook van de melancholie en dat beetje mysterieuze dat naar boven komt, zeker door de stem van Charlotte (prachtig trouwens); is dat een bewuste keuze op die manier tewerk gaan?
We zouden het niet over corona hebben, maar daar is corona alweer (haha) want het feit dat alles meer melancholisch klinkt, is net gelinkt aan die situatie waarin we zaten. Het zit in je hoofd, het is ook een gemis dat we niets konden doen,  het verlangen naar een meer ‘normaal leven’ het verlangen naar terug sociale contacten en mensen ontmoeten en live spelen. Dat zorgt allemaal voor een toch wel melancholische inbreng binnen het geheel.

Er komen ook mannelijke vocalen in voor, het combineren van die twee zorgt voor een kleurrijk klankentapijt. Ook hier weer, een bewuste keuze om zo te werk te gaan?
Dat is eigenlijk van in het begin zo geweest eigenlijk, ook op de vorige schijf dus. Bij ons tweede nummer is Charlotte erbij gekomen, en sindsdien is dat altijd zo geweest die combinatie tussen onze beide stemmen.

Ik hoor dus nog steeds met dezelfde ingrediënten,  maar ook een evolutie in het schrijven van liedjes, het gebruik van andere talen en meer songstructuur. Ook hier, een bewuste keuze?
Ook dat zat er al van het begin in, dat is er gewoon automatisch uit gekomen eigenlijk. Een andere taal heeft, zelfs al begrijp je die taal niet, iets poëtisch of magisch tot exotisch. Nederlands is ook een mooie taal. Als Vlaming zijn we ingesteld dat we vrij vlot een nieuwe taal kunnen aanleren, dat zit in onze DNA. Dus ja die inbreng van verschillende talen was en is nog steeds een bewuste keuze, net omdat je daardoor het kleurenpalet enorm kunt uitbreiden.

Wat is volgens jullie zelf het grote verschil tussen deze release en de vorige?
De vorige plaat was meer vanuit de ‘dance’ optiek en hoe kunnen we die naar de dansvloer brengen. Nu hebben we bewust alle drie de talenten die in de groep zitten, alle mogelijkheden daarvan meer willen boven halen. Meer intensiever ook. De nummers zijn meer sound based. Het is ook meer vertrokken vanuit de nummers en dan daar alles rond gebouwd, en dat is een totaal andere oefening. Ook de mengeling van andere genres, wat op de vorige plaat ook al naar voor kwam, komt er ook nu weer uit maar op een meer artistieke wijze.

Gaan jullie deze plaat nu wel live kunnen voorstellen, want dit vraagt om een avondje zweven over de dansvloer?
We zijn dus ook aan het repeteren om live te spelen, er is al een live optreden dat vast staat dat is op de Gentse Feesten (15 juli 2022) op Sint-Jacobs. Daar zien we enorm naar uit, de rest is nog wat koffie dik kijken. De laatste drie optredens hebben we al enkele nummers gebracht, maar nu is het een complete set rond de nieuwe plaat, dus daar zien we zeker naar uit..

Wat zijn de algemene verwachtingen voor deze release? En zijn er al reacties geweest?
We hebben al goede reviews en reacties gekregen vanuit Engeland. Persgewijs mogen we dus niet klagen, maar ik heb er dus zeker een goed oog in dat het allemaal goed gaat komen met die plaat, op basis van die eerste positieve reacties o.a. Ik heb ook het gevoel dat de plaat door een heel breed publiek wordt aanvaard, ook dat is fijn. We zijn vooral benieuwd of die bevindingen ook zullen uitkomen ‘on stage’, maar heb er dus zeker een goed gevoel bij ja.

Wat zijn de verdere plannen, de komende jaren?
Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment. Om klaar te zijn tegen de Gentse Feesten, en hopelijk komt daar nog wat bij.

Ik had kort na jullie streaming concert in de Minard Gent een interview met jullie, op de vraag wat zijn jullie ambities kwam als antwoord: “Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden.’’ Daar zijn jullie met die nieuwe en de vorige plaat zeer goed in geslaagd, is dat nog steeds de ambitie?
Dat is zeker nog onze ambitie, nog meer mensen verleiden met onze muziek. En door middel van deze nieuwe plaat. Er mogen gerust nog wat meer zieltjes veroverd worden om eerlijk te zijn.

Een Sportpaleis uitverkopen met een heuse dans act, of toch maar iets uitbouwen binnen een club circuit? Wat geniet je voorkeur?
Het buitenland in elk geval, vanuit die hoek groeit alles automatisch naar het binnenland toe. Met de band heb ik dat nog niet zoveel gedaan, in het buitenland. Als DJ lukte dat wel gemakkelijker, maar als band komt daar veel meer bij kijken zo gaan optreden. Of een buitenlandse tour, dan komt er veel meer bij kijken.

Pics homepag @Victor Pattyn

Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes met de release en het samenstellen van deze live set en hopelijk zie ik jullie live in Gent

Causenation - Voor de productie van het volgende album gaan we nog professioneler tewerk gaan, en we houden voor ogen dat de inbreng van elk van ons even groot is

Geschreven door

Causenation - Voor de productie van het volgende album gaan we nog professioneler tewerk gaan, en we houden voor ogen dat de inbreng van elk van ons even groot is

Causenation
is een electro project opgericht in  2015. We citeren: ''De band werd opgericht in Antwerpen. Aanleiding was het idee om terug muziek te maken na een jaar of 20 daar niet meer mee bezig te zijn geweest.'' Met ‘Promises of Hope and Fear’ bewees de band uit het goede hout gesneden te zijn, we hadden net vooraf nog een interview met  Ivan Heyligen aka Vain Sacrosanct, over verleden en toekomst van Causenation,  hier
Anno 2022 is de band klaar voor een nieuw hoofdstuk. Op BIM Fest zagen we een solide band, waarbij elke schakel even belangrijk is. Na het optreden hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en de volgende bladzijdes die ze willen omslaan

Tijdens ons laatste interview in 2020 hadden we het over corona en de impact toen, ook over EBM muziek in zijn geheel; hoe heb je als muzikant en band deze tijden doorstaan? Hoe staat het er twee jaar later voor?
Jonas: Vanuit mijn standpunt bekeken, ik ben pas vorig jaar erbij gekomen bij Causenation. Mijn eigen project was on hold gezet , dus ik was heel blij dat ik me weer met muziek kon bezig houden en in de tijden dat we niet konden optreden hebben we gewoon goed kunnen  repeteren. Dus voor mij was het een stap voorwaarts, na een toch wat moeilijke periode
Vain: Live hebben we niet veel kunnen doen. Dat was het grote probleem. Persoonlijk heb ik die tijd gebruikt om nieuwe nummers te schrijven.. In die twee jaar heb ik 25 nummers geschreven, waardoor een proces is ontstaan om naar een nieuw album toe te werken. Het plan is om elke demo die is gemaakt, goed te bekijken, met inbreng van iedereen binnen de band, dat vind ik enorm belangrijk.  We konden uiteindelijk ook terug samen repeteren en door die voorbereiding waren we er zeker van dat we , eens de coronamaatregelen zouden versoepelen, er automatisch terug mogelijkheden uit de hoed zouden worden getoverd

Ieders inbreng is even belangrijk, en dat viel me tijdens het optreden ook op dat jullie elkaar blindelings vinden, maar ook enorm veel variatie bieden en je kunt op jullie muziek geen stijl kleven. Is dat bewust?
Jonas: het is grappig dat je dit zegt, want voor ik bij de band kwam had men mij aangeraden om die muziek van Causenation eens te beluisteren , en Dimitri (Wool-e-discs - nvdr) zei me dat het moeilijk was om er een stijl op te kleven. Mijn antwoord was, ja maar het past wel allemaal binnen het plaatje dat wordt aangeboden. Als mensen naar Causenation komen kijken moeten ze zich niet verwachten aan één stijl, maar aan een groot geheel aan stijlen die perfect bij elkaar past. En dat werkt zeker!
Van Der Goes: Ieder van ons heeft zijn eigen muzikale achtergrond, en brengt dat in de band. Ik ga ook naar die clubs waar er muziek wordt gedraaid dat je niet kunt labelen. Clubs waar in de jaren ’80 zowel de post punk als aanverwante stijlen werd gedraaid dus. En dat spreekt me ook aan binnen dat concept, je zou dus inderdaad kunnen stellen dat het een bewuste keuze is om zo tewerk te gaan.

In 2021 brachten jullie ‘Promises of Hope and Fear ‘ uit , een verwijzing naar deze tijden of is dat ver gezocht?
Vain: ‘Promises of hope en fear’ is een samentrekking van woorden die terugkomen in de teksten. ‘The Things you Promise’ gaat over mijn eerste huwelijk dat op de klippen liep.  Er zitten voor de rest veel verwijzingen naar die drie sleutelwoorden: beloftes, hoop en angst. Het is een zeer persoonlijke en biografische plaat geweest, op een paar nummers na dan. Zoals ‘Demons of the night’ gaat over politiek, en de manier waarop de politiek het ons lastig maakt een aanklacht daartegen dus. Ook de beslissingen die de politiek neemt over de hoofden van de gewone mensen en de gevolgen daarvan, het zit er allemaal in verweven. Zeer blij dat ik dit heb kunnen doen. Voor mij is deze plaat dus vooral een  proces waar ik ben door gemoeten eigenlijk. Door alles van mij af te schrijven, en emotioneel in muziek te steken. Is dat ook gelukt.

Het is een zeer confronterende plaat, zowel voor jouzelf maar ook voor mij als luisteraar. En dat keert ook terug in jullie live set eigenlijk. Die uiteenlopende emoties tussen woede, pijn en uitgelatenheid tot vreugde.
Jonas: De bedoeling van bepaalde persoonlijke songs, ook echt kunnen over brengen naar het publiek is enorm belangrijk. Dus dat is zeker weer een bewuste weg die we volgen, op het podium de mensen datzelfde gevoel geven dat wij hadden.
Vain: Het mag gezegd dat de inbreng van Van der Goes daar zeker een rol heeft in gespeeld. Hij komt van een veel zachtere achtergrond dan ik, en bracht op instrumentaal vlak meer gevoel binnen het concept Causenation. Ik ben blij dat hij erbij is gekomen, want hij is heel down to earth zoals men zegt, introvert. In tegenstelling tot mij, we zijn zelfs wat tegenpolen op dat vlak en dat trekt aan natuurlijk. Dat is ook op het podium het geval. We plagen elkander voortdurend op het podium. Maar ook met Jonas is het fijn samenwerken, we vullen elkaar perfect aan zoals eerder gezegd en dat zorgt voor die uiteenlopende emoties die naar boven komen.
Van Der Goes: Wat me bij Causenation zo aanspreekt, het gaat over echte emoties, echte geschiedenis en echte verhalen. Dat proberen we ook te brengen binnen de harmonie en arrangementen

Jullie staan op het podium met Portion Control, gisteren was er A Split Second. Er  is vandaag ook Absolute Body Control. Uiteraard zijn jullie al wat gewoon  maar hoe voelt het om met toch zulke grootheden binnen EBM op een podium te staan van BIM Fest en hoe heb je het festival ervaren?
Jonas: Voor mij is het een rollercoaster aan emoties. Het is niet dat ik jaloers ben op die grote namen die het al hebben gemaakt. Het is voor mij een hele ervaring om samen te spelen met zulke grote bands, voor mij is dit een gloednieuw begin als drummer van Causenation. Het voelt onwerkelijk aan eigenlijk, maar nog geen enkele van diezelfde grote muzikanten doet vanuit de hoogte daarom. Prachtig eigenlijk!
Vain: Er zijn mensen die zeggen: "het waren de gouden jaren toen", Maar het is wat postpunk en gerelateerde bands betreft toch terug aan het opkomen, kijk naar een band als Whispering Sons die al een heel parcours hebben afgelegd,  en ook heel belangrijk zijn geweest om die scene terug op kaart te zetten of jonge bands of muzikanten zoals True Zebra of Ultra Sun, heel hoopvol naar de toekomst toe. Trouwens mogen we een pluim op de hoed steken van kleinere labels als Wool-e-discs en Alfa Matrix hebben daar ook een rol in gespeeld, Whispering Sons is ooit bij die eerste gelanceerd geweest. Die labels zijn super belangrijk voor die Belgische scene en hebben dan ook gezorgd voor een herlancering van de Belgische EBM of donkere Elektronische muziek scene. Het belang van kleine labels is dus heel belangrijk, zeker in deze tijden om de scene levendig te houden. En wat ook belangrijk is, je kunt de sfeer pas echt opsnuiven op die kleine festivals. Die zijn even belangrijk voor diezelfde scene. Want grote platenmaatschappijen zien dat niet meer zitten.

Is dat ook niet wat veranderd, dat bijvoorbeeld tien jaar geleden zulke bands of artiesten ook bij die grote maatschappij of  in de media de kans kregen om in de schijnwerpers te staan?
Jonas: Alles is meer gefocust op de grote media gebeurtenissen nu, vroeger stonden er soms wel andere dingen in de krant. Maar dat is voor mij niet zo belangrijk, wel wat er binnen die kleine kringen gebeurd. Het is op zich heel jammer dat het zo evolueert, want muziek waar gevoel in zit krijgt daardoor nog weinig kansen, maar het is gewoon zo en dat was vroeger wel anders ja…
Vain: muzikale stijlen die populair zijn komen in golven en geraken verweven met elkaar. Dat doet dan weer nieuwe stijlen ontstaan. Bij de hedendaagse EBM merk je dat ook maar het blijft belangrijk om een jong publiek te bereiken.
Weet je, zonet sprak ik nog met een vader die zijn zoon van 13 had meegebracht naar dit festival en hij was bezig over hoe knap hij ons optreden wel vond. Mijn antwoord, nadat ik hem bedankte voor het compliment, was dat hij zijn zoontje een laptop met Cubase of Ableton (opnamesoftware om muziek te componeren) moet kopen en dat hij hem moet aanmoedigen om ook soortgelijke elektronische muziek te maken want het is bij jonge gastjes als dat ventje van 13 waar je de EBM zaadjes moet doen ontspruiten. De rest volgt vanzelf wel.

Ik had in dat laatste interview ook enkel algemene vragen over het EBM genre gezet, daar ga ik niet meer echt op ingaan, maar er is iets waarmee ik al veel jaren op de maag zit. Dikwijls hoor je binnen het genre meestal hetzelfde terug komen, in het verlengde van bands als Front242 of Neon Jugdement, het is absoluut onmogelijk origineel te klinken; wat zorgt ervoor dat je als band toch boven dat maaiveld kan uitsteken?
Vain : Het is natuurlijk een zeer afgebakend genre. Ik beweer niet dat wij strikte EBM maken alhoewel er zware invloeden zijn van bands zoals Neon Judgement, Front 242 en Absolute Body Control maar evengoed hoor je stijlen terugkomen in onze muziek die doen denken aan Depeche Mode en Gary Numan.
Zoals Augusto hiervoor al zei brengt hij met zijn muzikale achtergrond een andere stijl binnen het concept van de band en dat is zeer belangrijk geweest bij het ontstaan van "Promises of Hope and Fear"
Er is een bepaalde openheid en respect tussen ons drie die veel ruimte laat voor eigen inbreng dus elks heeft zijn invloed en dat hoor je terug, niet enkel in de huidige maar ook in de nieuwere nummers.
We staan trouwens te popelen om met z'n drieën terug in de studio te kruipen omdat ook daar de synergie ontstaat die zich later transleert op het podium.

Waar zie je jezelf binnen dat verhaal als band en muzikant?
Vain: Zoals we eerder hebben gezegd, we zijn volop aan het werken aan een nieuwe plaat. Er zijn 25 songs klaar Sommige songs zijn nog niet afgewerkt. Het eerste album is met hardware en software. Al mijn zakgeld zat in die eerste plaat. We gaan daar bij het volgende album wat professioneler aan werken. Maar dus steeds voor ogen houden dat we elk van ons daar een inbreng in hebben, dat is de grote verandering bij het nieuwe album en we zijn van plan daar op verder te borduren. Dat is dus het grote verschil, dat we  duidelijk samen gaan werken aan deze plaat. Het idee is er, maar nog geen release datum. We hopen tegen het einde van 2023. We willen niets overhaasten. Een ander plan is om veel meer shows te gaan doen. BIM fest is een groot moment voor ons, het is het tweede grote festival binnen de Belgische scene. Ik hoop ook te kunnen spelen op Sinnersday volgende jaar, enkele shows in Duitsland.

Toen ik vroeg wat jullie einddoel of ambitie was kreeg ik als antwoord ‘’
Op een groot podium staan voor een groot publiek zou leuk zijn. Gewoon voor de ervaring en het gevoel alleen al. We hopen ooit  op BIM of W-Fest te kunnen spelen.’’ Die eerste mijlpaal is bereikt , jullie stonden op BIM fest. Heeft COVID geen domper gezet op een verdere doorgroei  denk je?  Had je nu verder gestaan zonder COVID denk je?
Vain: Geen idee eigenlijk. Vorig jaar hebben wij een optreden gedaan met Enzo Kreft als headliner, en toen zijn zowel de organisatie van Sinnersday als BIM fest me komen vertellen dat wij op de lijst staan voor hun festival. BIM fest wist ik dat het in orde ging komen. Beide zijn al eens uitgesteld geweest, en bands die toen niet zijn geweest komen allemaal terug. Dus ik denk dat het in 2023 wel zou moeten lukken om op Sinnersday te staan. Ik hoop het ook, en het is ook wat een doel eigenlijk. Ook omdat we tegen dan nieuwe nummers kunnen spelen en zo.
Jonas: Vooral ondertussen kennis opdoen over die nieuwe nummers, en daar aan bouwen en hopen dat dit doel echt kan bereikt worden. Als je met drie bent heb je iets meer impact dan op mijn eentje, dat heb ik zelf ondervonden bij COVID. Voor mij is Causenation op het juiste moment gekomen, dus voor mij is alles wat erbij komt best ok.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik blijf jullie op de voet volgen. En hopelijk tot binnenkort nog eens on stage

Belgian Quo Band - Een legendarische arena als het Sportpaleis, dat spreekt tot onze verbeelding

Geschreven door

Belgian Quo Band - Een legendarische arena als het Sportpaleis, dat spreekt tot onze verbeelding

Ons land heeft misschien wel de beste Status Quo-tribute band van Europa. De Belgian Quo Band speelde al zowat overal, van de Gentse Feesten tot de UK en Mali en straks voor het eerst in Zwitserland, van het grootste fanfestival van Status Quo tot invallen voor de echte Quo in Duitsland, … Nog één venue staat na de 15 jaar dat de band bestaat nog steeds op hun bucketlist: het Sportpaleis in Antwerpen. Tijd voor een interview met drummer Wes, dachten we zo bij Musiczine.

Jullie stonden reeds in heel wat landen op het podium met de Belgian Quo Band. Hoe komen jullie nu in Zwitserland terecht?  
Wes: We kregen zopas de bevestiging dat we spelen op een optreden tijdens het festival Manifestation Villageoise in Boudevilliers (Neuchâtel, Zwitserland) op vrijdag 6 mei. Het wordt ons eerste optreden op Zwitserse bodem. Dat ze ons daar vragen is een hele prestatie. Wij doen alles in eigen beheer en hebben geen boekingskantoor, promotor of een professionele manager. Dit is voor ons nog altijd gewoon een hobby.

De Belgian Quo Band bestaat 15 jaar. Wat waren de hoogtepunten?
Wes: Over die 15 jaar valt veel te vertellen. We deden optredens in België, Nederland, Duitsland, Engeland, Oostenrijk en Mali (Afrika),  in de gevangenissen van Wortel en Gent stonden op de Gentse Feesten, de Paulusfeesten, Genk on Stage, Marktrock in Poperinge en de Bierfeesten in Oudenaarde, we mochten het voorprogramma doen van 10 CC, Clouseau, Johnny Logan, The Scabs, Frank Boeijen, De Kreuners, Oscar & The Wolf, Soulsister, … Maar er zijn ook andere hoogtepunten, zoals onze verschillende ontmoetingen met bandleden van Status Quo en dat we sinds 2012 vermeld worden op de website van Status Quo als ‘erkende’ tribute-band. In 2014 deden we onze wereldrecordpoging luchtgitaar spelen tijdens de Gentse Feesten. In 2015 speelden we vier optredens op één dag, op vier verschillende locaties over heel Vlaanderen, met eeen crew van 25 mensen. In 2017 brouwden we ons eigen bier gebrouwen voor ons tienjarig bestaan. Een jaar later deden we liefst 25 radio-interviews in twee dagen. Dit jaar zijn we gevraagd om op te treden tijdens de grootste Status Quo fan-meeting in Engeland. We mogen er het voorprogramma doen van John Coghlan, de originele drummer van Status Quo die op die avond zijn laatste optreden zal geven en vervolgens zijn drumstokken opbergt. Net als bij eerdere optredens in de UK worden we hiervoor gevolgd door een bus vol Belgische fans.

15 jaar on the road, Hoe hou je dat vol?
Wes: Ik zeg vaak dat in een band zitten moeilijker is dan een huwelijk. Misschien daarom dat ik nooit ben getrouwd. Je moet overeenkomen met verschillende mensen, elk weekend ben je samen, alle neuzen moeten in dezelfde richting staan, vakanties moeten afgestemd worden op elkaar, vaak zitten we uren samen in een busje of delen we zelfs een hotelkamer... Het is dus zeker niet altijd eenvoudig. Een flinke dosis relativeringsvermogen, een laaiend enthousiast publiek en nu en dan een ‘biersessie’ na een geslaagd optreden doen wonderen. Die drie zaken zijn volgens mij de beste lijm voor een band.

Hoe hebben jullie corona doorstaan?
Wes: De voorbije jaren waren voor iedereen anders denk ik, welke job of hobby je ook uitoefent. Voor ons was het echter nog ingrijpender. In de week hebben we een normale job, maar voor corona waren we bijna elk weekend op de baan om op te treden, vaak in het buitenland en op hotel. Het was dus heel vreemd om plots echt constant thuis te zitten. In die periode hebben we ook afscheid moeten nemen van enkele vrienden en fans die gestorven zijn aan de gevolgen van corona. Dan zit je daar achter je pc, elk in zijn kot, naar de uitvaart te kijken van een makker. Er hebben bij mij zeker meermaals tranen gevloeid. Er zijn bij mij wel een paar keer sombere gedachten geweest, dat geef ik grif toe. We hadden plannen om vorig jaar door het land te rijden met een aangepaste vrachtwagen en voor de deur van enkele fans een pop-up-optredentje te doen, maar dat mocht niet. Toen zouden we bij een paar fans akoestische bubbel-optredentjes gaan doen, zonder financiële vergoeding, maar gewoon om toch iets te doen en samen te zijn, maar ook dat mocht plots niet meer. Dan kreeg ik wel eens zwarte gedachten in de zin van: komt dit ooit nog goed? Ik kan mij echt geen leven inbeelden zonder muziek. Maar uiteindelijk is er toch altijd iets om je aan op te trekken. Ik kan echter begrijpen dat er toch mensen bezweken zijn en andere (soms fatale) keuzes hebben gemaakt.

Wat is het geheim van het succes met de Belgian Quo Band?
Wes: Ik denk dat we onszelf mogen uitroepen tot de meest succesvolle tribute-band van het land. Zeker als je het parcours van de band bekijkt: welke stunts we al gedaan hebben, waar we al allemaal hebben opgetreden, het aantal optredens, hoe vaak we al in de pers kwamen, het aantal fans die telkens naar de shows komt, … Dit krijg je echt niet cadeau. Het is een kwestie van hard werken aan je show, investeren in materiaal om dichter bij het origineel te komen, zorgen dat je ‘in the picture’ blijft, respect tonen naar je fans en hen ook eens iets terug geven, … Vele andere artiesten willen snel resultaat en geven veel te vlug op. Het is een kwestie van te blijven werken en erin te geloven. Soms heb ik meerdere jaren contact met een organisatie voor er een optreden wordt vastgelegd. Maar uiteraard begint alles met een goeie act: de muziek van Status Quo is ideaal om sfeer te brengen bij verschillende soorten van muziekliefhebbers. Status Quo heeft een heel hoge verbindingsfactor en daar zitten de luchtgitaren zeker voor een groot stuk tussen. Wij spiegelen ons vooral aan hoe Status Quo live klinkt en zelfs onze setlist is bijna identiek. Je moet immers niet slimmer willen zijn dan je leermeesters…

Jij bent zowel drummer als manager, pr-man, bookingsagent en tourmanager?
Wes: Klopt, al doe ik uiteraard ook niet letterlijk alles in mijn eentje. Ik heb wel graag overzicht en ik moet ook toegeven dat ik graag de touwtjes strak in handen hou. Nog meer mensen bij de band betrekken betekent nog meer meningen en ook nog meer mensen die moeten betaald worden. Enkel door veel zelf te doen kunnen we het betaalbaar houden voor organisatoren. Ik ben trouwens niet graag afhankelijk en heb een duidelijke eigen visie en doel. Soms lachen ze wel eens in de band, omdat ik regelmatig zeg “het was goed, maar is toch nog een beetje werk aan”. Ik ben gewoon veeleisend, vrees ik. Het is altijd voor verbetering vatbaar. Als je denkt dat je perfect bent, kan het enkel maar naar beneden gaan. Gelukkig kan ik voor bepaalde zaken op de anderen rekenen. Gitarist Geert verwerkt alle contracten en volgt deze op. Hij stelt ook de setlist samen. Lieven, de bassist, is vooral bezig met de website en grafisch is hij ook heel sterk. Rik, onze lead-gitarist, is vaak de bemiddelaar, hij heeft het meeste gezonde verstand. Als de meningen eens verschillen, is Rik vaak degene die de middenweg weet te vinden.

Valt dat allemaal te combineren met je visuele beperking?
Wes: Reeds sinds mijn geboorte ben ik slechtziend. Ik mag daardoor bv. niet met een auto rijden. Op het podium heb ik een extra groot afgedrukte playlist. De titels van de nummers zijn vaak beperkt tot één woord of afkorting zodat we groter kunnen printen en het toch nog overzichtelijk kunnen houden. Gemiddeld bestaat mijn playlist uit vier pagina’s in A3-formaat en meestal staan er vijf nummers per pagina. Mijn setlist moet ik dan nog op een koffertje leggen, want als die op de vloer zou liggen kan ik er toch niets van zien. Het vervelendste is dat ik geen mensen herken, wat soms wel eens gênant kan zijn als iemand letterlijk al tientallen keren naar een optreden is komen kijken en ik die nog steeds niet herken als ze goeiedag zeggen. Gelukkig beschik ik over een goeie dosis humor en weet ik die situatie dan wel recht te trekken.

In 2017 merkte ik tijdens een optreden in Nederland plots dat ik mijn setlist niet meer kon lezen. Bleek dat mijn ogen onverwachts fel achteruit gingen en een ingreep noodzakelijk was. We hadden net vier dagen na elkaar een optreden en ik moest tussendoor naar het ziekenhuis voor nog meer onderzoeken. De ene avond stonden we nog op het podium in Duitsland, ’s morgens zat ik in de wachtkamer van UZ Leuven en ’s avonds was ik al weer aan het optreden in Oostende. Ik hoorde toen dat een dringende ingreep noodzakelijk was en de kans om blind te worden reëel was. Dat zijn van die momenten waarop het soms moeilijk is om de knop helemaal om te schakelen.

Na 15 jaar zullen jullie al wel enkele leuke anekdotes hebben?
Wes: Toen we ooit samen met Marina Wally geboekt waren, wou zij koste wat het kost met ons op de foto. We deden ook eens een optreden diep in Duitsland en hadden een extra show weten te versieren ergens halverwege de trip. Dit bleek echter een slechte zet: er kwam amper drie man opdagen en we moesten met al ons materiaal twee verdiepingen omhoog, zonder lift. De organisator had een slechte datum gekozen en heel weinig gedaan om het optreden deftig aan te kondigen.

Waren er wel eens spanningen in de Belgian Quo Band?
Wes: Uiteraard waren die er wel eens, met hoe meer mensen je samenwerkt, met hoe meer meningen je moet rekening houden. Ik stippel elk jaar een ‘route’ uit voor de band: welke stunts willen we doen, wanneer (en hoe vaak) nemen we vakantie, willen we investeren in bepaalde zaken (podiumdecor, gratis promomateriaal voor de fans, ....). Ik houd steeds met iedereen zijn mening rekening, maar als iemand plots of maanden na de beslissing toch moeilijk gaat doen of de afspraken wil veranderen, ja, dan wordt het gevaarlijk en ga ik op mijn achterpoten staan. We hebben dat in de loop der jaren spijtig genoeg toch een tweetal keren meegemaakt en dan moet je soms moeilijke keuzes maken.

Behalve elk jaar een stunt is er ook elk jaar een optreden voor een goed doel. Wat wordt het dit jaar?
Wes: We proberen elk jaar minstens één optreden gratis te doen voor het goede doel. Zo droegen we al ons steentje bij voor het onderzoek naar muco, ALS, kanker, ... maar we deden ook al enkele gratis optredens voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat is zo’n dankbaar en ongeremd publiek. Op andere optredens is er bij het publiek soms wat schroom om zich eens goed te laten gaan tijdens het luchtgitaar spelen, maar die mensen hebben dat totaal niet en juist daarom is dit zo fijn om voor deze mensen te mogen spelen. De sfeer zit er altijd direct in. We zijn voor dit jaar nog op zoek naar een event waarvan de opbrengst integraal naar het goede doel gaat. We komen volledig gratis optreden en vragen hier dus geen vergoeding voor. We hebben zelf ook al genoeg ellende ervaren en vinden het daarom belangrijk om iets terug te doen. Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wie weet staan we bij jullie op het podium!

Jullie hebben de bandleden van Status Quo vast al vaak ontmoet?
Wes: We hebben in de loop der jaren zeker een goed contact opgebouwd met onze grote voorbeelden. In het begin verliep dit vooral via een officiële meet & greet, maar we komen hen ook regelmatig spontaan tegen na een show. Na hun optreden in de AB enkele jaren terug hebben we samen nog pintjes gedronken in de foyer. De drummer, bassist en gitarist kwamen ongepland even langs en zo konden we een leuk praatje maken. We kwamen de bassist ook al tegen op straat in Manchester, de dag van hun optreden daar. Enkele jaren terug stuurde de bassist ons nog een videoboodschap voor ons tienjarige bestaan. Ze weten dus zeker wie we zijn en wat we doen.

Wat was het absolute hoogtepunt in al die jaren?
Wes: Dat is een moeilijke vraag. Het meeste plezier haal ik uit optredens waar de sfeer echt fenomenaal is. Dan denk ik aan optredens tijdens de Gentse Feesten of ons eerste optreden na een sabbatjaar. Of toen we twee optredens deden in Engeland en er een bus fans is meegereisd. Tijdens de Walhalla Zomerfeesten in Nederland maakten we ook eens mee dat we na een optreden letterlijk niet zonder kleerscheuren door het publiek konden lopen. Iedereen wilde op de foto en er werd letterlijk aan onze kleren getrokken om toch maar een foto te kunnen maken.

Hoe komt het Sportpaleis op de bucketlist van de Belgian Quo Band?
Wes: Als jonge gast had ik uiteraard heel wat muzikale dromen: een plaat opnemen met eigen werk, optreden voor een paar duizend man, in het buitenland optreden, interviews op radio-televisie of je eigen foto in de ‘boekskes’, … Ik heb het allemaal gedaan en ben nu al heel dankbaar voor al die mooie dingen. Er is echter nog één iets wat ik van mijn bucket-list wil schrappen: een mooi voorprogramma voor een grote act in een uitverkocht Sportpaleis. Zo’n grote zaal, legendarische cultuurtempel, een arena vol mensen, …. Dat spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het komt ook door mijn visuele beperking, denk ik. Al heel mijn leven probeer ik in het ‘hier en nu’ te leven. De kans bestaat immers dat ik ooit blind word. Het lijkt me magisch om vanachter mijn drumstel zo’n massa mensen te kunnen zien. Moest dat ons lukken…

Mean To You - The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done, gives me satisfaction

Geschreven door

Mean To You - The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done, gives me satisfaction

Started as a band in 2013, Mean To You is now a one-man project. The guys parted ways in 2016 so Mulles, the bassist continued this project on his own. The new EP ‘Strong’, coming out end of 2021,  contains 6 groovy guitar and bass oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. While the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed pieces, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft songs, but all driven by the concept and lyrics of falling or failing in life, but getting back up and keep fighting for your goals. We had an interview with Marc Mulles about the release, the project itself and future plans.

I must admit there is not much about you on the internet (or much has escaped me) so to begin with, tell me more about yourself?
Unfortunately no, but I think you need to dig a bit further. J Regarding Mean to You, it's a bit harder to read about the project on the internet since I/we've been off the scene for a few years. Nevertheless, you can read something small here and there about myself, my previous and current band activities. I’m Mulles, 35 years old, and I live in Luxembourg. I got my first bass when I was 17 and started to play along with my favorite bands. That’s how I learned to play the bass or even music, as I am an autodidact person. Most of it I learned by ear, by reading tabs, or by watching learning videos. I personally never took lessons or anything else.  I was interested in progressive rock music very early on. Influenced by the music my parents listened to, heavier bands came along later. Later then, age 19, I got familiar with some band and live experiences. Since then, I only played rock, heavy metal, or prog rock with my bands. After several band projects, I’m playing today in a modern melodic death metal band called Miles to Perdition, which is a bit more present on the internet today. As I see Mean to You as my little side project, I would consider Miles to Perdition as my main band.

Started as a band, in 2013 , it's now a one man project, that's quite remarkable why took that step and how hard was this to bear?
Started as a band in 2013, we parted ways in 2016, I try now to continue this project in a versatile way. Sadly certain circumstances and inconsistencies drove us this way. As a founding member of this project and independent musician, I personally never wanted Mean to You to stop this way. So after all the years, I decided to continue, as there were still a lot of written parts, songs in progress, and even unfinished demo tracks from the “early days”, which I always wanted to record, but never got the possibility for. Not more than 2 years ago I dug them all out and started working on them again. I started writing the tabs down for each song or idea and after a few months, I finished 12 rock/metal songs I wanted to bring to the record. First I thought of recording a full album but changed my mind a bit later. There will now be two EPs with 6 tracks on each. I feel very comfortable with this whole situation. Nowadays, thanks to the internet, we are very spoiled. All doors are open to us, it’s pretty easy to do your stuff. You don’t feel stressed anymore as there are no discussions with other band members, obligations, or deadlines. I am in total control here. The individual work is quite easy because practically the whole world and numerous possibilities are at your disposal. I contacted a few musicians, a drummer, a guitarist, and a singer. I could have done all the guitar parts myself but this was during a period I wanted to finish the whole album as quickly as possible because I already lost a bit of time with some local musicians, which I asked before the three who ended up on the record. They were quite motivated to help me out and recorded all the stuff I asked them for in a very fast, straightforward, and professional way. Because I'm also very enthusiastic about electronic music and synthesizers, I released another album called „Electronicum I“ a complete instrumental electro album while waiting for some tracks to be recorded.

T
o start with, I reviewed your EP 'Strong' and was deeply impressed, that's why I absolutely wanted to do an interview, I got the feeling there's a story behind a lot of songs about frustration, pain or anger? Is that right or am I wrong?
Review EP
Strong EP (musiczine.net)
The EP „Strong“ contains 6 groovy guitar and bass-oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. As the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed parts, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft tracks, yet all driven by the concept and lyrics of falling down or failing in life but getting up again and standing fighting for your goals.
Strong, the opener and the title song is about the goals you want to achieve in life, the battles you need to fight, and the prejudices you should ignore to get through.
Back off is about dealing with oppression, struggling with the impact of being treated badly, your anxieties or emotions related to social and political issues, and finally finding your way out of a rut.
You lost your crown is about an unnecessary relationship and someone who struggled through, someone who has been cheated on, the traumatic experience and its implications.
Act of Reasoning deals with the same topics as „Strong“. But the song is more like a motivational kind of song with inspirational lyrics as a reminder about appreciating yourself, life, and your decisions.
What else? Talks about someone who is finally free. Someone who took the wrong direction takes his revenge now for being pushed for too long and discovers new strengths again.
Fallen is the most contradicting song of the Ep, as the previous songs are more like motivating someone to deal with daily problems, this one ends in a very depressive way. But I’m totally fine with it...No happy end here J

With this EP 'Strong' you make, in my opinion, not only a statement about your own life, but also about mine in a scorching and stunning way that makes many a sacred house in our subconscious go up in arms. Or am i wrong and is it unconscious?
Wow, man! That is a good question. It is really impressive to see how much you can interpret from this EP. I mean the lyrics are here and there quite deep, but I would not say that there’s that much about me in the lyrics. During the writing process, I love to project myself into different situations. I`m honest, I`m living a good life, a moderate life. Today, I have a good job, I`m healthy and I always had the opportunity to live my life along with my principles and needs. Unfortunately, other people are not so lucky, so what I try is to project myself, objectively into other people`s perspectives. They may not be fortunate enough to live in prosperity or normal circumstances and are therefore easily excluded from society. This reflection may lead to the point to appreciate more what you are or what you have in life.

Actually, it all started with one song I first called "Strong". This was just the working title at first. I like to work with working titles during the writing process. I write songs and listen to them later. My gut feeling or whatever I feel while listening to the songs will immediately be reflected in the working title. I can remember songs better that way and can easily sort them out later on. I quickly came up with a concept that should be about the strength of individuals and their fights in life.

The album came out last year actually (in full pandemic) how was the general response?
Rather mediocre. I mean family and friends were very surprised that I brought the project back to life and that I released an EP so fast by myself. Their feedback meant a lot to me and it felt pretty grateful. But, as hard as it is, there isn’t a real fan base, as there are no gigs. It’s hard to reach people via your social media accounts when you don’t play live. On the other hand, of course, I'm still waiting for various reviews. But the reviews I've read so far make me very happy. So far I have no complaints.

Speaking of which, how did you survive these COVID times, and was that an inspiration too?
I think the pandemic was pretty much the same for all of us. Although it certainly was way harder for a lot of people. I count myself among the people who had a bit more luck. Precautions were of course taken as in many other countries, but Luxembourg was one of the countries where, despite the virus, we fortunately still had many opportunities to keep ourselves busy elsewhere. We were not locked up and were still able to enjoy our freedom as much as possible, which unfortunately was not the case in many other countries. The precautionary measures didn't hit me that badly, since I'm not a big party-goer anyway and I tend to count myself among the loners. Otherwise, I was able to keep me busy with various household chores that were overdue for a long time anyway. However, there was still the music, the creativity, writing new songs, and of course the preparations for the new album, which took a lot of time. I would therefore not count myself among those on the basis that the pandemic has contributed to my creativity or even my inspiration. In order not to despair, I tried as best I could not to let this pandemic get to me and let it negatively influence me.

A little bit in the same direction. Did you come out stronger as a musician, do you think? Did you come out of these times stronger, or did you rather hit your limits (some have thrown in the towel, others have started releasing nonstop releases)
I wouldn't say I've gotten any stronger or weaker because, as I said before, I haven't let the pandemic affect me. Nevertheless, I was already aware that times had gotten a little harder, but this still motivates me to keep going and not give up. For a while, it even seemed to me that people didn't care much about music anymore. People had their own problems, existential problems, it seemed to me that music had become secondary all this time. But, as you can see, I was wrong. Concerts are organized slowly again, people are thirsty for the events again. And that gives you the feeling that music is and remains an important part of our society today.

It’s difficult to making plans , but still, what are the future plans? Are there any tour plans to?
I haven't even toyed with the idea of ​​performing live with Mean to You until now. I started this experiment to let my creativity run free, and I don't want anything to change that. Never say never! I perform live with my other band and that's enough for me so far. You have to start again from scratch, recruit musicians, rehearse the songs, organize events, and in the end, thanks to my experience, a lot of things would get stuck on me again. So, I prefer to resign myself to the idea that future live performances with Mean to You are not on the agenda yet. But, like I said. Never say Never!

After this EP, what is the next step for you?
Well, as you can imagine a bit of promo work for the Ep is still ongoing. I certainly will contact some radio stations and rock/metal magazines to put the name Mean to You and the new Ep in circulation. Further, I will try to continue Mean to You in its versatile way, just like before...no boundaries here. There’s still another EP of 6 songs to drop, as well as a rock album of 12 songs written in the early days of Mean to You. I dug them out and rearranged them too, just for fun. This will be a complete auto production, where I played and recorded all the instruments myself. A new Electronicum album is planned, and I will work on some more styles as well. More progressive and heavier songs have already been written. We will see what the future brings. It depends all on my motivation as well J As I don’t have anyone to rely on, I can do whatever I want J

What are you ambitions as musician?
I like trying things that are completely new to me. I also like going in directions to play styles I've never played before. There are still many styles of music I would like to pursue. I like recording songs in the studio. I feel comfortable in the studio because it gives me the feeling of progressing. The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done gives me satisfaction.

And next to that, do you have some goals you want to archive (or not busy with that)?
I'm actually very modest when it comes to music. Since I'm rather relaxed about the whole thing as it's more just a hobby for me, I don't follow any larger goal. The most important thing for me is to have fun and stay true to myself. I will try to continue this project as best as I can. I still have no precise idea in which direction this will lead. But one thing is for sure I will never stop writing music and songs that I enjoy.

The Shadow Machine - Jo Geboers - Voor mij blijft het voornaamste doel om de juiste mensen te blijven vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal

Geschreven door

The Shadow Machine - Jo Geboers - Voor mij blijft het voornaamste doel om de juiste mensen te blijven vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal

The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan nummers die voortkomen uit het creatieve domein van de grimmige onderwereld van het leven, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met behulp van emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepende vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen als Nick Cave of Matt Berninger (The National). Over die release en over de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met Jo Geboers.

Je solo project gaat wat diezelfde kant uit als ‘Low land home’ , maar biedt ook een straaltje hoop in donkere tijden. Wil dit zeggen dat het leven je iets meer toelacht? Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die ommezwaai?
Ik ben sowieso geen al te sombere mens, ik ben eerder idealistisch. Ik duw de moeilijkere momenten in mijn leven ook niet weg. Binnen die moeilijke momenten voor mezelf, anderen en de maatschappij probeer ik die hoop wel een plek te geven. Ondertussen ben ik papa geworden, dat is sowieso een leuke wending aan mijn leven, ook al waren de songs nog niet geschreven toen ik papa werd. Misschien laat het me gewoon tegenwoordig beter toe om die hoop toe te laten in mijn leven, en komt het daardoor. Vermoedelijk ligt het dus aan het feit dat ik me, in tegenstelling tot bij Low land home, beter kan focussen op die lichtpuntjes in het donker. Ik kan me er dus wel in vinden dat de solo plaat meer hoopvol of warmer klinkt.

Waarom niet gewoon onder je naam ‘Jo Geboers’ en per se The Shadow Machine?
Dit solo project is een soort alter-ego. Als ik het ‘Jo Geboers’ zou noemen dan is het puur en alleen van mij, en dat is nu niet compleet het geval. Ik vind mijn naam sowieso niet klinken als een artiestennaam. Ik was naar een naam aan het zoeken en had een lijst met twintig opties. Op een bepaald moment hoor ik een nummer van Big Thief waar ze zingt over ‘The shadow machine’. . Ik heb dat opgezocht , en begrijp nog niet 100% wat ze bedoelt maar ik had wel iets van ‘dat is het gewoon’. Deze plaat is een schaduw, maar er is geen schaduw zonder dat er een lichtpunt is. Dus die naam past perfect binnen het concept dat ik hier aanbied. In een nummer ‘Cities of Light’ zing ik ook ‘let the shadow on your side’. En het viel me op dat ik nogal vaak over ‘the shadow’ zing. Dat maakt het plaatje compleet.

De plaat ‘Cities of Light’ kwam tot stand tijdens de lockdown? Was die tijd dan een inspiratie om te herbronnen? Ben je er sterker uit gekomen, of op je grenzen gebotst?
De week voor de lockdown is Low Land Home gesplit. Grotendeels door het gevoel dat het op was, er is geen ruzie geweest, maar artistiek voelde ik dat we op ons tandvlees zaten wat dit project betreft. En toen was er de lockdown, en had ik het idee om eens echt te herbronnen. Maar na drie dagen was ik weer bezig met gitaar en piano spelen. Ik had plots weer een drive, er was ook niets anders te doen. ik werk als psycholoog , dus ik had een job naast met muziek bezig zijn. Ik had het dus eventjes echt gehad, maar vond plots die tweede adem om er toch terug in te vliegen. Op mijn eentje heb ik me intens beginnen bezig houden met songs schrijven en zo. Na enkele maanden, in de zomer , had ik toch enkele songs afgewerkt. Toen heb ik dat naar Gianni Marzo gestuurd, omdat ik dacht dat van de muzikanten die ik ken, is hij wellicht de aangewezen persoon wie me kan helpen om alles in te kleuren. In september heeft hij me , met zijn gitaar partijen, alles terug gestuurd. Dat beviel me enorm. Na een tijdje zijn daar enkele muzikanten bij gekomen, en begon het project echt vorm te krijgen. Na goed nadenken, heb ik besloten om, nu toch alles stil ligt , die vijf songs gewoon uit te brengen.  Gianni zag het wel zitten om me ook in de studio te helpen. Zeer intuïtief , heb ik dan Bert Vliegen gecontacteerd. Ik heb ooit samen met hem bij Astronaute gespeelt. Er was toen al een klik tussen ons, dus heb ik hem gekozen als producer. Hij heeft ook de nieuws songs van Whispering sons mee opgenomen, dus echt de perfecte persoon om ook mijn project onder zijn vleugels te nemen. We hebben daar, ook financieel, een compromis kunnen in vinden. Via Bert heb ik dan ook Dennis Mahieu (onze drummer) leren kennen, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Op een bepaald moment zaten we in december en zijn we allen die vijf nummers beginnen afwerken, het is dus zeer snel gegaan. Van maart tot februari dit jaar hebben we enkele singles uitgebracht, en nu dus de nieuwe EP . Live shows lukte voor Dennis moeilijk doordat hij het druk had met zoveel andere projecten. Via Dennis ben ik terecht gekomen bij Guilllaume Trota  en uiteindelijk ook Wannes Nimmegeers op bas. Plots had ik een hele band rondom mij. Waardoor het een combinatie is geworden tussen een solo project in de huiskamer, en live een echte band. Ondertussen is de EP dus uitgebracht, we hebben zeer mooie reacties gehad en veel plays op spotify – toch ook mooi meegenomen. We hebben ondertussen een boeker in België en Nederland, nu is het een kwestie van ons te lanceren op het podium zodra we de kans krijgen…  want ik ben toch vooral een live muzikant, ik heb nood aan interactie met de fans. In april kunnen we enkele keren spelen, en in de zomer ook… iedereen wil uiteraard spelen, en heeft iets nieuw uitgebracht dus ja, maar ik hoop dat we die kans toch krijgen.

Je zegt het zelf,  er is een overaanbod aan releases geweest in die periode, ben je niet een beetje bang dat jouw release wat tussen de mazen van het net zal verdwijnen binnen dat overaanbod?
Dat weet je dus nooit eigenlijk, we hadden vorig jaar nog een boeker. Ik had die eerste single uitgebracht met het idee ‘daarna zien we wel’. We hebben bewust gewacht tot oktober /november om nog eens een single te lossen. Op dat moment dacht ik toch , nu zitten we al op dat punt. Nog eens een jaar wachten vooraleer een EP uit te brengen leek me geen optie, omdat alles gewoon klaar was. Ik denk dat we gaan blijven singles releasen, dat is een beetje wat is aan het gebeuren in het muzieklandschap nu, dat je moet blijven iets uitbrengen om in de aandacht te kunnen blijven, tot live optreden weer compleet kan en mag.. je zou kunnen stellen om nog wat te wachten, en het is wel een risico door dat overaanbod, maar de nummers lagen klaren dus had het gewoon geen zin om nog langer te wachten…

Begrijp ik volledig, ik wou het ook over de nieuwe EP hebben. ‘Hoop’ is de rode draad op de schijf, dat hebben we al aangegeven eigenlijk, is het bewust een boodschap van hoop uit te zenden naar de luisteraar toe?
Dat is een weergave hoe ik me op dat moment echt voel, dus ja. Ik begin doorgaans aan een nummer te schrijven , en bedenk naderhand waar zou dit over kunnen gaan. Ik werk dus een beetje anders aan songs, dan doorsnee het geval is. Die boodschap van hoop is wel een belangrijke boodschap die ik daar bewust wilde in verwerken.

Je hebt een zeer warme stem die meteen doet denken aan vocalisten als Nick Cave, Matt Berninger maar ook de onlangs overleden Mark Lanegan. In de meeste reviews komt dat vermoedelijk voor jou  tot vervelends toe, naar boven. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Review
Cities of Light (musiczine.net)
Ik vind die vergelijking zeker niet erg, het is logisch als een stem in een bepaalde richting gaat dat men dat vergelijkt met een artiest die men kent. Dat zijn mensen waar ik één voor één naar opkijk dus ik zou niet weten waarom ik dat vervelend zou vinden, integendeel ik zie het als een compliment. Mensen hebben nu eenmaal een referentie of omkadering nodig.

Wat me vooral aanspreekt is dat je een deken aanbiedt in donkere gedachten, voel je je (net als ik ) comfortabel in die donkere hoek? Of hoe moet ik dat zien?
Laat me stellen, ik ga niet gauw schrijven over iets dat me super gelukkig maakt. Dat lijkt als een vervorming, alsof die dingen er niet zijn, maar die zijn er uiteraard wel. Maar ik schrijf gewoon liever over twijfels die ik heb, dan over zekerheden. Ik sta gewoon graag stil bij die onzekerheden of donkere gedachten, ook van anderen. Ik werk ook vaak s ’avonds aan mijn muziek. Het is ook een vorm van zelftherapie . Sommigen hebben graag dat alles vrolijk en uptempo klinkt, maar voor mij hoeft dat gewoon niet. Laat het ons daarbij houden.

Zitten uw ervaringen als psycholoog daar ook in verweven, of is het een manier om die pijn of frustratie die je tegenkomt van jou af te schrijven dan?
Niet concreet, sowieso is het logisch dat ik open sta voor de problemen van andere mensen. Door mijn beroep. Het ligt wellicht in verlengde, maar het is daarom niet per se dat ik daar uit inspiratie opdoe eigenlijk. Ik kijk vooral naar mezelf en stel vast dat ik niet de enige ben die zich zus of zo gevoeld heeft. Het is een beetje dat deken, waarin mensen zichzelf kunnen herkennen , daar draait het vooral om.

In een interview las ik: ‘’ Ik vind het heel belangrijk, dat we ons als mens kunnen tonen en niet als een wezen dat constant gelukkig moet zijn. Het is een soort levensfilosofie, die ik in muziek wil gieten.” Kun je dat eens wat meer toelichten?
Ik heb ooit veel les gehad over hoe je mensen hun gedachten kunt doen veranderen, bepaalde methodieken vinden om hen op gedachten te doen veranderen wanneer ze zich niet goed te voelen in hun vel. Echter, langs de andere kant , iemand die bijvoorbeeld depressief is, 90% van het probleem is , net worstelen met het feit dat hij zich beter wil voelen. Er heeft me eens iemand de muzikale Dirk De Wachter genoemd, omdat ik zijn boodschap een beetje verkondig ‘de kunst van het ongelukkig zijn’. Ik vind het een sterke boodschap. Er zijn dan wel mensen die daarop ingaan met ‘ik moet toch niet ongelukkig zijn?’ Uiteraard is dat niet het geval, maar je mag dat wel toelaten in je leven op sommige momenten. Ik merk ook in gesprekken, dat die levensdruk kleiner wordt als ze beseffen dat er niets mis is met soms eens ongelukkig zijn.

Ik denk dat de sociale media, waar je altijd het beeld krijgt van steeds gelukkig te moeten zijn, daar een rol in speelt. Dat brengt me bij, hoe belangrijk is de sociale media voor jou als muzikant (en mens)?
Je kunt er moeilijk omheen. Ik ga geen mensen vinden door op de straat aan de mensen mededelingen uit te delen, helaas niet. De sociale media is gewoon een belangrijke bron om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Op een of andere manier ben ik daar dus ook mee bezig om te zien hoeveel likes ik krijg en fans ik heb op die sociale media. Dat is echter dubbel, ik probeer ook de boodschap over te brengen naar diezelfde mensen. Dat is minstens even belangrijk. Een zoektocht hoe je dat doet, zonder te vervallen in mijn job als psycholoog, ik ben muzikant. Ik probeer de gulden middenweg te vinden tussen beide aspecten van die sociale media.

Ook iets belangrijk. Je gaat de medewerking aan met een hele rits toppers  als Bert Vliegen (Sophia, Whispering Sons) en gemasterd door Laurens Grossen (Whispering Sons, Rumours) . Waar heb je deze mensen gevonden en vooral, hoe belangrijk waren zij voor deze plaat?
Bert ken ik sowieso nog van vroeger. We hebben het contact altijd wat blijven bewaren, hij weet met wat ik bezig ben en ik met wat hij zich bezig houdt. Dus op dat vlak is het gewoon een kwestie van elkaar contacteren met de vraag wat hij ervan vindt en zo… dat wereldje is ook klein, je kunt eigenlijk bijna iedereen mailen. Maar het moet vooral klikken. Ik ben dus vooral blij dat het met Bert Vliegen klikt, want dat is belangrijk. ik ga niet gaan samenwerken met iemand, gewoon voor de naam of faam doe ik dus niet. Dat is het stomste dat je kunt doen. soms denk ik daar wel aan hoor om een ‘grotere artiest’ aan te spreken, maar als ik aanvoel dat die klik er niet zal zijn, heeft dat dus weinig zin.

De plaat is uit sinds februari; hoe waren de reacties? Zaten daar enkele verrassingen (negatief of positief ) tussen?
Review Musiczine.net - Cities of Light (musiczine.net)
De reacties waren zeer goed. De mainstream media bereiken is echter moeilijk, die grote namen meekrijgen is moeilijk. Het gebeurt, maar zelden. Langs de andere kant kreeg ik toch zeer goede recensie van musicsites. Ik ben gewoon blij dat ik aan de slag kan blijven, er komen nog mooie optredens aan en het zal geen twee of drie jaar duren eer er nieuwe muziek uitkomt. Dat ik terug mijn richting en tweede adem gevonden heb. Op die korte tijd hebben we dus al veel mensen kunnen bereiken. Dus ja, zeker tevreden over hoe het verloopt op het moment.

Je bent ook geselecteerd voor Humo’s rock rally 2022, hoe hoog schat je je eigen kansen?
Sinds deze week weten we dat de kansen beperkt zijn, omdat we niet  naar  de halve finales zijn geraakt; Zoiets kan zeker een springplank zijn, en je helpen. Maar met alle respect, The Shadow Machine past niet echt in het concept van echt stevige rock bands die op zo een wedstrijd blijven hangen. Meskerem Mees was een opvallende uitzondering op de regel, maar doorgaans zijn het catchy en strakke bands die ver geraken op zulke wedstrijden. Maar ik laat dat niet aan mijn hart komen,  het is wat het is. Ergens vind ik het ook niet zo erg dat we niet naar de halve finale zijn geraakt, het geeft me ook teveel stress om mijn muziek te zien als een concurrentie product te beschouwen, dus laat het dan maar zo.

Laat je daardoor dus zeker niet van je stuk brengen hoop ik?
Uiteraard niet,  het zou stom zijn om me daar door te laten beïnvloeden; er zijn maar drie jury leden die dat hebben beslist, de andere vonden dat we wel konden doorgaan. Trouwens als het daar alleen om draait moet ik dringend van genre veranderen. Voor mij is de belangrijkste voldoening dat ik terug muziek kan maken en daar volop mee bezig zijn. Als iemand mijn muziek niet goed vindt of zo, dan is dat maar zo. Het kan narcistisch klinken, maar het draait ook om mijn eigen spelplezier en wat ik zelf graag doe als het erop aankomt. En dus ik ga me daardoor zeker niet laten beïnvloeden, integendeel. Het is dus mooi meegenomen als mensen dat tof vinden, is dat niet zo ? so be it ?

Wat zijn de verdere toekomstplannen? Optredens en dergelijke? Festivals?
In april spelen we twee keer, in de Nachtwacht in Tielt, en ook in mijn geboortestad Lommel (in cc de adelberg)  (ik woon nu in Gent). In juli in Diksmuide. We zijn aan het kijken voor links en rechts wat kleinere festivals te kunnen doen, met een kleiner podium eventueel overdekt. Iets intiem dus. Dus voor de zomer, buiten enkele uitzonderingen, nog niets concreet maar we zullen zien.

Wat zijn je verdere ambities? En zijn er ook doelstellingen die je wil bereiken als muzikant en componist? Of ben je daar niet mee bezig
Ik krijg die vraag soms nog, maar ik heb niet echt een concreet doel voor ogen. Voor mij is het feit dat ik terug een richting gevonden heb waar ik me goed bij voel , een doel dat bereikt is. Voor mij blijft het doel om de juiste mensen te vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal. Ik ben ook niet de meest planmatige muzikant, het is gewoon eerder zien waar het naartoe gaat, telkens opnieuw nieuwe mensen leren kennen, en zo verder blijven bouwen aan mijn muziek. Stap per stap.

Als je moet kiezen een Sportpaleis uitverkopen of in het club circuit naam en faam kunnen uitbouwen? Wat verkies je en waarom
Sowieso de tweede optie. België heeft ontzettend veel mooie clubs zoals De Casino in Sint-Niklaas, Handelsbeurs en dergelijke meer. Ancienne Belgique als je wil. Er is een heel mooi circuit in ons land. Dus ja het tweede. Wat ook speelt, ik heb enorm veel artiesten gezien in Sportpaleis en Vorst Nationaal, waar ik fan van ben, en heb dat nooit 100% goed gevonden. Als ik bijvoorbeeld kijk naar een Billie Elish maar die komt alleen maar naar Sportpaleis, hoeft het voor mij niet meer, Zelfs een band waar ik enorme fan van ben, The National, komen bijvoorbeeld naar Vorst of zo, dan is de kans groot dat ik niet ga.

Dank voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig live op een of ander podium in het club circuit of op een festival

Patroness - Het is een balanceren tussen het donkere kantje en het toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen

Geschreven door

Patroness - Het is een balanceren tussen het donkere kantje en het toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen

Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt er doommetal en sludge-elementen aan toe. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam.  Patroness stelde zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen .
Ondertussen zit er een volgende plaat in de pijplijn, ‘Fatum’ die in april  op de markt wordt gebracht. We waren aanwezig op een try-out show, een door GRIMM (Gent) en Pryrefest op poten gezette mini-festival met ook KLudde, Cobracide en Mordkaul. Na hun schitterende optreden hadden we een fijn gesprek met de heren van Patroness, over de show, de nieuwe plaat en de verdere toekomstplannen.

Mijn vorig interview met jullie was in 2020, lees hier ; er is ondertussen wat water door de zee gelopen, vertel eens?
De grote verandering sinds 2020 is dat we een nieuwe drummer hebben binnen de band. Na het uitbrengen van onze EP zijn we even op tournee geweest, toen kwam corona en is de samenwerking met onze drummer gestopt. We hebben tijdens die corona al bij al nog veel kunnen spelen tussen de lockdowns in. De EP promoten en optredens , hebben we ook proberen werken aan de nieuw plaat. Het moeilijke aan die corona was schrijven van nieuwe nummers. Ook omdat we gewoon zijn om met zijn allen nummers live te schrijven  Dat onze nieuwe drummer technisch daar goed mee om kan, is met vallen en opstaan gelukt.

De coronacrisis is zelfs nog niet volledig opgelost ondertussen. Zijn jullie er als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Sommige zijn gestopt, andere hebben zelfs inspiratie gevonden door die tijden, hoe zit dat bij jullie?
Doordat we live hebben kunnen spelen, hebben we daar veel kunnen uit leren. We hebben de nieuwe nummers kunnen voorstellen. Zijn we daar als muzikanten wel sterker uit gekomen. De  motivatie is nooit tot op een vriespunt gezakt, doordat we altijd op een of andere manie hebben kunnen blijven werken aan die nieuwe nummers en zo.. Als we niet konden spelen, nummers schrijven en ze uitbrengen , kleine stapjes die ervoor zorgen dat je als band iets hebt om samen naar uit te kijken. Nu, ons pad had niet anders geweest als corona er niet was geweest, we zouden wellicht dezelfde plaat uitgebracht hebben als nu.

Ik zal maar letterlijk met de deur in huis vallen. Er komt een eerste single uit van jullie nieuwe plaat. Is dat een visitekaartje hoe die volledige plaat gaat klinken en welke richting gaat het uit?
De meeste elementen van onze nieuwe plaat zitten zeker verborgen in die single. Het was het laatste nummer dat we geschreven hadden, dus automatisch zitten de meeste elementen van wat we voordien hadden gedaan daar al in.

Ik wil het ook over dit optreden in Asgaard hebben, in het begin van de set werden bloemen gelegd, kandelaars op het podium en zo, in sterk contrast met de muziek die jullie brengen. Is dat iets bewust? En heeft dat een bepaalde betekenis?
Dat is zeer bewust, hoe klein of groot de show ook is, die aankleding op voorhand is belangrijk. Dat ziet er goed uit op foto, en de mensen zijn al een beetje benieuwd op voorhand als ze dat zien. En voor onszelf, het symboliseert wie we zijn. Ook al spelen we een soort extreme muziek, er is altijd die humor en zachtheid die we willen uitstralen.  We zijn een echte bloemetjes band , de band met die bloemetjes (haha) . maar nee kijk, we willen daarmee uitdrukken dat er ondanks de grauwheid binnen onze muziek, er ook stuk zachtheid is. Kijk naar de hoes van ‘Fatum’ waar je een vrouwelijke skelet ziet, die toch zeer zorgzaam is voor die baby skelet in haar armen. Daar draait het bij ons om , en dat willen we op het podium ook uitstralen.

Ook tijdens het optreden zelf viel dat op, het harde met een feestelijke stemming. Het was ook een vrij jong publiek?
Dat vrij jong publiek viel ons ook op, het is het jongste publiek waarvoor we ooit hebben gespeeld eigenlijk. Dat komt deels toch ook door Cobracide die een straffe show brachten trouwens. Die hebben ook wat jonge fans meegebracht blijkbaar. We zijn een band die zo toegankelijk mogelijk probeert te zijn, voor gelijk welke metal fan, en elke leeftijd. En dat speelse is dus heel bewust, het schipperen tussen onze donker kantje en dat toegankelijke. We vinden het belangrijk dat het publiek ons tof vindt, zonder onszelf iets op te leggen echter.

Jullie hebben dus ook live niet stil gezeten. Volgen er nog shows? Een release show?
We hebben eigenlijk bijna elke maand wel een optreden gedaan.   Er volgt een  show met God Dethroned in Wilrijk op vier juni, dan is onze release show gepland. Dat wordt een heel leuke avond met ook War Cloud uit US, Provectus en Junea https://www.facebook.com/events/1589943761354959  daar zetten we dus echt op in.

Op 23/4 komt de nieuwe plaat ‘Fatum’ uit, wat zijn de algemene verwachtingen?
We zijn eigenlijk zenuwachtig om de reacties, omdat we zelf heel blij zijn met deze release en de lat hoog  ligt. Dus de verwachtingen ook. We verwachten daarom niet per se dat we plots grote aanbiedingen of zo gaan krijgen. Maar dat we een stap vooruit hebben gezet, en binnen die context ook kansen kunnen krijgen wat optredens betreft. En dat de mensen dat ook voelen dat we die stap vooruit hebben gezet. Ook reviews in het Buitenland kijken we zeker naar uit.

Zijn er feitelijk ambities voor het buitenland?
Ambities zeker wel, we willen ons daar nog niet over uitspreken. Dat is ook niet altijd zo romantisch als dat vaak wordt voorgesteld in het buitenland optreden. Als we de kans krijgen,  zullen we die kansen zeker grijpen. We zeggen wel ‘Als’. Het is niet simpel om als Belgische band iets te bereiken in het Buitenland, in het Binnenland willen we echter wel die stap vooruit zetten, dat wel. Het buitenland nemen we eerder een afwachtende houding aan. In België willen we dus wel in elke zaal die op ons lijstje staat optreden. Die ambitie is er dus zeker!

Om die stap vooruit te zetten, zitten jullie met een toch meer extreem metal genre … Je botst op bepaalde grenzen? Een graspop publiek is hiervoor moeilijk te vinden bijvoorbeeld, of is dat dan weer geen ambitie?
Ik zie onszelf niet als ‘extreem’ maar eerder daar ergens tussen. Onze nummers bevatten zowel de eerder lichtvoetige als die extreme kantjes. Voorprogramma’s van een grotere band wil ik toch doen, dat moet lukken voor ons. Of Alcatraz zou toch ook moeten lukken. Alcatraz zet in op Belgische bands, dat zou leuk zijn. Het zou gewoon leuk zijn moesten we elke week of om de twee weken een show, en niet om de drie maand ergens eentje. Dat zou al heel leuk zijn. En dat is de stap vooruit die we willen maken, dat is wat die plaat zal doen. We hebben er ons hart en ziel, en geld (haha), in gestoken.

Zouden jullie eventuele commerciële toegevingen doen om dat doel dan wel te bereiken?
We willen er toch voor zorgen onze eigenheid te bewaren, dat is heel belangrijk. Dat pad verlaten om toch de commerciële weg op te gaan? Dat zit er zeker niet in! We hebben ambitie en willen vooruit, maar binnen een concept waar we zelf achter staan. We hebben een sound in ons hoofd, waar we heen willen gaan. We willen daarin  dus zeker en vast  verder evolueren, maar dus nooit ten koste van die eigenheid, dat is de belangrijkste voorwaarde Het zal dus altijd Patroness zijn en blijven.

Ik heb jullie ook zien staan op de affiche van Zingem Beeft? Dat is toch al knap
We werden gevraagd om het festival te openen, dat is tof. Dat is ook zo een ambitie. Het zou leuk zijn moesten de mensen  zich amuseren, en de volgende band denkt ‘moeten wij hierachter spelen?’ dat zou iets leuk zijn om mee te maken. Ook Die show op Crossfest in TRIX, waar we ook openen, dat is zo een show waarop we hopen mensen over de streep te trekken die ons nog niet kennen. Het zijn zulke shows dat we meer willen doen.

Een vraag in een heel andere richting, de sociale media, ik kom jullie er bij persoonlijke anekdotes wel tegen. Maar hoe belangrijk is sociale media voor jullie?
Een soort haat, en langs de andere kant is sociale media gewoon super belangrijk geworden om je te tonen aan een publiek. Het probleem is dat we daar niet goed in zijn. Er zijn er ook die het meest absurde posten , dat is ook niet de bedoeling uiteraard. Zien dat je in play lijstjes komt, zien dat er aandacht komt voor een video of zo, het is allemaal super belangrijk geworden. Het zijn allemaal soms domme dingetjes, maar het zorgt wel voor beweging. We proberen daar aan te werken, maar we zijn daar niet echt goed in dus… we proberen wel te vermijden dat we enkel iets posten als het op sociale media komt, dat we ook dingen die op websites of zo gepost worden aandacht geven vooraleer het op die sociale media verschijnt, maar het is een belangrijk wapen in de strijd geworden zonder meer die sociale media. Er is op een bepaald moment wel een discussie geweest moeten we dan nog eigenlijk iets uitbrengen? Maar toch vonden we van wel.

Is het nog evident om iets op plaat uit te brengen? Heeft dat nog zin in tijden van spotify en zo? En waarom?
We zijn ons ervan bewust dat het moeilijker wordt, muziek draait ook vaak om singles. In het metal genre worden zeker nog albums of vinyl verkocht, zeker in de prog metal en zo, er is daar nog een publiek dat iets tastbaar wil hebben. Er zijn zelfs band die cassettes hebben. Eigenlijk is het probleem niet dat mensen minder snel een plaat kopen het probleem, maar het overaanbod aan releases. Het is haast niet meer te volgen, ook niet voor de luisteraar. Daar schuilt ook het probleem dat een plaat kopen minder evident is voor velen. Maar er is nog een publiek voor, zeker in ons genre dus.

Is er een soort doel dat jullie voor ogen hebben? Of zijn jullie daar niet mee bezig?
Wereld dominantie (haha) nee, als we mogen dromen in alle clubs in België gespeeld hebben waaronder TRIX in de grote zaal of een Ancienne Belgique. Als dat gelukt is dan is on doel bereikt! En vooral hard werken en blijven werken! Of als zo een jonge gasten binnen vijftien jaar zouden zeggen dat Patroness een inspiratie was voor hen om een band te starten, dat is ook een doel eigenlijk.

Een vraag over Slaughter fest dat vorig jaar ook al niet doorging, gaat het dit jaar door? En ook Pryrefest? Vertel er wat meer over (een link mag ook)
Slaughterfest is niet van ons. Dat wordt georganiseerd door het wijkcomité van 'den dam' in Antwerpen. Pyrefest gaat absoluut door! Wegens het grote succes van vorig jaar zijn het dit jaar zelfs 2 dagen. 23 en 24 september. 23 september richten we op heavy en thrash metal. Op 24 september komen de meer extreme bands (black/death metal en consoorten). Al dit lekkers gaat door in JV Vizit in wilrijk.

https://www.facebook.com/events/415130173528082

Dank voor dit fijne gesprek, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen

True Zebra - Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen

Geschreven door

True Zebra - Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen

True Zebra is het project rond Kevin Strauwen die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het balanceren tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook de rode draad op het  laatste werk 'Idiorhythmic'. De recensie kun je hier eens nalezen. 
We zagen True Zebra live op BIM Fest in De Casino (Sint-Niklaas) . Live zet hij de kenmerken in de verf. Naderhand hadden we een fijn gesprek over dat optreden, de release, de remix plaat ‘Weird Sex’ , de ambities en de verdere toekomstplannen .

Ik volg je al sinds je debuut in 2012 dat is tien jaar geleden, wat waren de diepte- en hoogtepunten tot nu toe?
Ik werk niet echt met dieptepunten. Ik heb ooit, helemaal in het begin een optreden gedaan op een lege Kaai in Antwerpen. Maar ook dat was geen dieptepunt, dat zijn herinneringen en een soort leerproces. Gewoon je best doen, of er nu veel of weinig publiek is. Daar draait het steeds om.

Dat je er gewoon voor gaat voelde ik gisteren wel tijdens je optreden, of je nu voor tien of duizend man speelt, speelt bij jou geen rol. Dat siert je wel
Dank u. Gewoon doen, dat lukt niet altijd, ik sta alleen op een podium, maak alles zelf tot en met de video dus een klein technische hapering kan je soms heel even uit je lood slaan. Ik voelde aan dat er snel een klik was tussen mij en het publiek. Na twee jaar niet optreden deed dat deugd.

Wat me opviel aan je optreden, heel energiek ben je bezig, je hebt een prachtige stem en springt nog eens in het publiek
Dat is iets dat op het moment zelf komt. Er was genoeg publiek maar ik kon me nog tussen de mensen duwen en rondlopen. Het hangt allemaal van het moment af en daar speel ik mee.

Hoe waren de reacties?
Als je reactie krijgt is het over het algemeen altijd wel positief. Ik heb wel eens gehad, op een ander optreden, dat iemand zei na het optreden ‘het vorige optreden vond ik niet zo goed’ maar dan weet ik ook niet waar het over gaat. En ik wil graag wel bijleren. Misschien voelde ik me niet goed die dag of zo... in elk geval de reacties meteen na een optreden zijn altijd goed.

Over je laatste plaat “Idiorhythmic’’ schreef ik ‘’
We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.'' Je klinkt binnen de EBM wel uniek, is dat een bewuste keuze? Ben je een muzikale kameleon binnen het elektronische muzieklandschap of is dat te ver gezocht?
Nee dat is niet ver gezocht, ik hoor dat nog van mensen. Mijn favoriete muziek komt uit alle hoeken. Net omdat mijn waaier aan muzikale invloeden zo breed is, sijpelt dat ook in mijn muziek en live performance en pas ik hierdoor als een ‘net iets anders’ in redelijk wat genres.

Het flirten met uitersten tussen donker en licht viel me ook op,  niet alleen op plaat maar ook live. wederom een bewuste keuze?
Dat is het leven. Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen. Voor mij is muziek een uitlaatklep. Het probleem is dat mensen niet willen horen als het slecht gaat, en het leren dat te omarmen een leerproces is. Ook dat probeer ik in mijn muziek te stoppen en sowieso komt het er onbewust toch in. Als iemand vraagt ‘hoe gaat het’ wees gewoon doodeerlijk… Er schuilt veel hoop in mijn muziek, het klinkt wel donker maar ik probeer dat lichtpuntje aan het einde van de tunnel te laten voelen.

Hoe waren de algemene reacties op die plaat (beetje op een slecht moment) , heeft het weer nieuwe deuren geopend?
De plaat moest er gewoon komen. Ze lag al een jaar klaar. Het was puur een emotioneel hoofdstuk dat ik van mij moest afschrijven. Er is wel een verschil met tien jaar geleden qua response, bij mijn eerste plaat had ik bijvoorbeeld een luistertip gekregen in De Standaard. Maar nu heeft de algemene en de zogezegde alternatieve media nog minder aandacht voor de kleinere bands en artiesten dan toen. Het is anders geworden op dat vlak. Zoals je in de ecologische sector greenwashing hebt is er in de muziek ook indiewashing.

Na al die jaren zijn er nog ambities of doelen die je absoluut wil bereiken? Buitenland?
Een van de dromen dat ik heb is ooit in Amerika optreden, Japan mag ook. Nu wordt alles sowieso even wat moeilijker omdat veel festivals twee jaar achterstand moeten inhalen. Grote kanonnen komen nu met een plaat en tour af en ze zijn duurder.

Was optreden op BIM Fest dan een mijlpaal voor jou?
Ik ben zeer blij hier terug te mogen staan, maar ik zie het niet zo. Het is een fijn samenzijn onder vrienden, publiek en muziek. Sommige van die vrienden zie ik ook als ik in Duitsland speel. Muziek maken is een deel van mijn levensadem maar het is ongelooflijk leuk als je op een plek toekomt zoals Bimfest dat een warm familiegevoel heeft en waar we veel kunnen lachen.

Als je moet kiezen, een groot podia afsluiten (Werchter, Sportpaleis) of toch maar iets meer uitbouwen binnen het club circuit? Wat verkies je en waarom?
Veel obscure, klein of grote plekken om muziek te vieren zijn welkom. True Zebra transformeert wel goed op veel locaties. Voorliefde voor de donkere plekken lijkt me aantrekkelijker aangezien de video ook een deel is van de zebra wereld.

In 2021 bracht je een remix EP uit ’Weird Sex’. Was dat een ‘tussendoortje tijdens de corona’ periode of hoe moet ik dat zien (die plaat is wat aan mij voorbij gegaan sorry)
Ik sta niet echt te springen voor remixen zonder kader maar ik had het plan om dit te laten remixen door vrouwen, vooral om een andere kijk te vinden wat ze daarmee konden doen met die nummers ‘Weird’ en ‘Sex’. Dat is helaas niet gelukt, ik kreeg daar weinig reactie op. Enkel de groep ‘Onrust’ reageerde positief. Dan was de keuze nadien snel gemaakt en ik was super tevreden dat Crash Course In Science, Implant, Hantrax en Intens positief reageerden. De EP is echt een apart eilandje geworden dat werkt.

Ik wou het ook eens hebben over deze COVID tijden.
Hoe heb je de laatste twee jaar deze coronatijden doorstaan?
Die eerste lockdown was een tijd om te herbronnen, dat viel goed mee na wat stress weken. Maar de tweede en derde voelde telkens eenzamer aan. Ook met mijn werk, ik heb een eco winkel met mijn ma, dat heeft toch een aantal maanden moeten sluiten. En dan open ik nog niet eens het deksel van wat ik zag in de maatschappij.

Is dat een bron van inspiratie? Ben je er sterker uit gekomen of op je grenzen gebotst?
Ik heb altijd iets gehad van, ook al luistert er niemand naar mijn muziek, ik zal dat altijd blijven doen en platen blijven uitbrengen. Soms denk ik wel , zoals iedereen, waarom doe ik het nog? Als ik een slechte review lees waar ik commentaar krijg dat de laatste plaat over seks gaat. Dat is niet zo , het gaat over een onbegrijpelijk en onwetende diepe connectie tussen twee mensen. Dan denk je wel eens ‘pfff …’. Ik doe alles alleen en er is nauwelijks een buffer dat kan soms vermoeiend zijn omdat je de enige bent die telkens moet vechten.

Heb je al nieuwe nummers?
Niet echt behalve een tweetal die zeker afgewerkt zullen worden. Ik heb gisteren wel iets nieuw live gebracht. Ik weet nog niet goed hoe ik de nieuwe nummers ga aanpakken. Ik ga dat nog eens aanvoelen. Maar ben er wel mee bezig, in mijn hoofd dan toch. De omzetting gaat ook over gevoelens overwinnen.

Wat zijn dan wel de verdere toekomstplannen ?
Zeker verder werken aan een nieuwe plaat en vooral meer optreden. Ik wil ook een nieuwe instrumentale soundtrack afwerken onder de naam ‘newuarts’. Ik zie wel welke richting het uitgaat. Dat er iets komt, is zeker. 

Jij slaagt er wel in om iets uniek te doen binnen de EBM, maar ik krijg de indruk dat veel fans op zoek gaan naar de zoveelste kopie van Front242 of Neon Judgement, zorgt dat ervoor dat ze jou meer ‘negeren’ binnen de scene? Of is dat net niet het geval?
Door het publiek niet, de meeste zijn opgegroeid of beïnvloed door de jaren ’80 en staan zeker open voor een meer avontuurlijke aanpak. Zelfs de harde kern EBM fans. De organisatoren hebben misschien meer vrees? Mijn sets kunnen gevarieerd zijn en passen in de meeste settings. Gewoon een bliksem energie delen met het publiek, dat is wat ik doe.

Dank voor dit fijne gesprek, en we blijven je ook na tien jaar nog steeds op de voet volgen

Judy Collins - I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind

Geschreven door

Judy Collins - I think there Isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind

Judith Marjorie Collins (Seattle, May 1, 1939) is an American singer-songwriter. She started out as a folk artist in the 1960s but switched in the 1970s to the more popular MOR genre ("middle of the road", mainstream melodic pop music with possible orchestral accompaniment). She sang mostly covers and also had some successes in Belgium and the Netherlands, including Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) and Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, from her album Judith). In 1970, she also had success with the traditional "Amazing Grace". The song "Suite: Judy blue eyes" by Stephen Stills is dedicated to her. Over the years, she has worked for human rights, UNICEF and the fight against landmines. She has not been sitting still, releasing her new album 'Spellbound'. On the occasion of this release, we had a nice chat with Judy, and also asked her how she keeps doing this? And of course, whether she still has ambitions or things she wants to achieve after all these years.

In a career that spans some 60 years, you witnessed the continued rise of modern folk music while remaining as remarkably prolific as ever. Congratulations that you still bring out new albums, where do you keep finding inspiration?
To kick start my career,  I been writing since 1969. All the songs on ‘Spellbound’ are stories about my live, they come together on this one album. And also before the pandemic I was still doing 120 shows in a year, so I not had time to make a new album. I had no vacation, and really needed that. When the pandemic came, I had a lot time to writing songs on the piano and practice, in this way the pandemic give me time to create ‘Spellbound’.

At the question in an interview. Why it took so long to write this new album, in a interview you answer “Probably because I didn’t have a pandemic to keep me at home.’’ That’s what you said already. But now we talking about this, how did you survive the pandemic years? You got stronger out of it or not?

I practice every day, walk in the park, I have phones calls with friends and kept my social live up. We also have enough places for food and things in NY, we did not need to worry about that. I still had conversations, online with friends and family. Honestly, I needed to rest… so in that way, this pandemic came right on time for me, but also the planet needed to rest.

I ask this, because in interviews I found out some artist encountered their limits and stopped, others came out stronger and even found inspiration. For you, it was more like a meditation and a moment to relax? Right?

That’s correct, like I said I been doing a lot of phone calls, read a lot poetry, I even started writing a book. I also started a podcast, my manager asked me ‘why don’t you do a podcast with a few people’. I’ve had podcasts with artist like Jeff Daniels, Clive Davis, Julia Cameron, Betty Buckley a few others and more that will be coming out soon. It’s great to get to know to know these people a lot more and it was fun doing it. So yes, it made me do things that I could not do when I was on tour all the time.

That you on your age still be active at social media, it’s wonderful.  How important is the social media and that podcast to you carrier?  And also, what is for you the biggest change true all these years, next to this digitalism?
The media, and specially the internet is an extensional way for doing what we love doing. We love talking to each other. Sharing art and things with the world. Everything on the internet satisfies the needs we already have. And makes them even a little easier. I spend a lot on the phone with my friends, like I said. I’m a big into communicate with them.  I also do a lot of my work by my phone, so I switch to ZOOM and having this interview, was not a big deal either. Social media and the internet have opened so much more doors, or at least in a much easier way. You know I was a computer hacker back in 1984. My first PC was an apple tune. I wanted to start a biography back then.  I found a way to print the pages, by reading magazines about this. My husband was a designer, and he told the people at Apple that his wife was able doing this all on her own, so they put me on the cover of the Apple magazine to tell the story about how I hack my own computer and turn it into a main function of the new world. So, I started using computers before they become popular, and my phone is always on. So yes, I’m just used to using the internet. I’m very comfortable with this way of communicating.

It’s a good thing that you been abled doing this and feel comfortable with it. But, why still making a new album now that people can listen at Spotify and things? What’s your opinion about this and how important is social media to you?
In that way I’m rather old school. I don’t like Spotify. Because they don’t pay the artists well. In my opinion they steal from the artists. But they made a deal with my record label. I’m not found about this deal, but the record labels have a mysterious connection with Spotify. But the robbing and stealing from artist is not a new form, it’s been here for many decays. It’s not new you know. I found out talking to a friend - another performer, that we’ve never been pay for the songs we have sung and have been on the radio. That’s something that happens since many years, so there is nothing new about this. We are the only country in the free world that is not having a performance orality. But there are so many things that are going wrong, we can’t do anything about. Like the situation in UK, some countries are in war and everything. We can sing about it but can’t do anything about it. So that’s why Spotify get away with that to.

I agree with this statement. But let’s talk about your new album coming up to. I have listened to you new album ‘Spellbound’’ a warmhearted album, you voice is still so pure and warm, I feel like getting away from to this world to a better one. How you keep doing this with you voice, you still sound as good as in your young years.  (you the same age as my dad, he still doing well, but some things getting less easier if you know what I mean)?
I just do everything I can to keep my voice clean. I exercise. I don’t smoke, I don’t drink, I’m sober for 44 years now! I’m one of the lucky ones to be my age, I know a lot of people and artist of my age who have getting ill and loosing there voice. I’ve also kept being involved with my trusted programmers. On the other hand, I have trained my voice to. My teacher who I worked with for 32 years, since 1956 until he died, he said to me ‘don’t worry learn to get further with that voice. There is a place in your voice that keeps you away from getting in trouble, if you don’t learn how to transition it can go wrong’. That’s what I was trained to do. I am doing all I can to take care of that voice, and that helps.

I also read you still try to walk many miles? That explains you exceptionally good condition
I have a watch that counts the steps you take, that’s something I’m using when I go walk in the streets. The fu funny thing is, when I sit down and play the piano the watch also counts my movement as steps but I’m just playing the keys at the piano. I don’t think that happens with the Apple watch, but I practice the piano and do 10,000 steps at day (haha)

You indeed got sober in 1978, congratulations.  You also lost your only son and got true worst days in your live. Good times to. But I feel there are a lot emotions in this new album, not real pain, but emotions that make me get in tears of happiness or something. Is this album a way to deal with the past? Or how can I see that?
Like I said, the songs tell the story of my life in a way. I just write about things that happen to me. I have something like ‘why not’ I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. As singer, artist, or writer it’s always been my intention to find out what is going on in my mind. It’s a process going true my whole life. There are some songs about NY, it’s really about the village. There is a song ‘Hell on wheels’ which tell a story about what actually happened to me. I was driving on a mountain road, have a couple drinks and I skidded against a fence between the road and the farm, and not far away from where I landed, I saw two baby children singing in the dirt. I almost killed them. That’s something I will never forget; I wrote songs about a couple people I knew in the ‘60’s. Called ‘Gilded Rooms’ it’s a song about people that I knew and still know. There is also ‘Prairie Dream’ that’s a song about the native Indians; I always felt very guilty about what happened to them in US. My father was born in the times when that happened. He was an Irish, rebellious artistic soul. There are many examples in this ‘Spellbound’ album. So yes, this album is sure a therapeutically practice to help deal with things that happened in the past, sure.

What I like the most you could make it yourself easy and relax, but this album is fresh and new. So it's not a routine job, but you are treading new paths, that's what I find so remarkable. was it your deliberate intention to choose that path?
Next to that this is a very personal album since I’m a writer and like doing new things. I always have to be challenged in some way. That’s also important, and that’s why I like treading those new paths.

Something that trigger me on you as artist. You’ve been a UNICEF Ambassador and won numerous awards include a Grammy and an honorary doctorate. And let’s not forget, you launched the careers of both Leonard Cohen and Joni Mitchell. How it was to work with them?
Leonard came to me in 1966. He had just written his first songs and brought them to me. And he patchily stays for the rest of his live.  He was a generous, amazing genius. Joni Mitchell’s music came to me in a mysterious way. My friend Al Cooper, called me in the middle of the night in 1967. He said there was a wonderful singer-songwriter that wanted to talk to me. It was Joni Mitchell. She sang ‘Both Sides Now’ for me. It was like Karma happened that night because that moment changed both our lives. She was writing songs, and I was the singer. But I did that for some people who are not so well known to. I was the first person to record Bob Dylan soon after his writing. There was also Tom Paxton and Janis Ian. I also recorded ‘Amazing Grace’, a song that I’m very proud of, it’s been a part of me for a long time… 

You just been mentioned Bob Dylan, I have read in an interview you thought he’ll never make a living, can you tell me more about that story?
It’s kind of funny story. In the beginning when I meet him, I indeed thought he was going nowhere (haha). But I know now, he is amazing, inspirer, wonderful person without any question. He takes everything to another level. But in those days, he really had no idea what he was doing (haha).

You also seen a lot changing in folk related music I guess; you still follow new bands or artists? What is your opinion about new music this days?
I love following new music! The current folk/Americana scene is brimming with some of the hottest talent like Brandi Carlile.  I am such a super fan!   I also love to have emerging artists join me on the road.  This year a young singer-songwriter out of Ireland, Bláind will join me on many of my shows.   And my 2015 recording with Ari Hest, brought me my first Grammy Nomination in over 40 years.  It's important to keep current and hear new music for your development at any age. 

After all these years, are there still ambitions or goals you want to archive?
I’m getting into writing new things, I want to finish my book. They are my most important ambitions, keep writing songs.. and that book, and I hope people will like it.

That is the most important. I guess there are talented singers who see you as their inspiration. What is the golden advice you would like to give them?
The most important thing is do not give up on what your dreams are. Never let people push you in another direction. Unless you trust them, and unless they really agree with the path you follow. So, just keep following YOUR dreams, whatever it takes and don’t ever give up on that, that’s my advice.

Wonderful statement to end this interview. Thanks, and hope to see you on stage in Belgium soon

 

Gisela Horat - I am always interested in exploring boundaries and trying out new things. For me, that is simply part of making music

Geschreven door

Gisela Horat - I am always interested in exploring boundaries and trying out new things. For me, that is simply part of making music


With her trio, Swiss composer Gisela Horat blends composed and improvised music. Tunes that seem to come out of nowhere are transformed into groovy sounds and lyrically reflect daily life with its happy and less happy moments, feelings and dreams. Exuberant, subdued, thoughtful and spontaneous, the music moves between pop, jazz and minimal music. Improvisation and exploring (and pushing) boundaries, jazz-related, in a particularly subtle, groovy way is the common thread, as they recently proved at the Lokerse Jazzklub where the trio put down an unforgettable performance.
You can read the report here.  
Enough reason to interview her about her many projects, a look at the past, her plans for the future and her ambitions as a musician and composer.

Gisela, tell me a bit more about yourself, your musical career? How did it all start? Where did the love for jazz and piano come from? Who were your sources of inspiration? In short, we would like to know a bit more about you
I grew up in a small village in Switzerland, with two brothers and three sisters. My first memory of music was, when my younger sisters were dancing to the folk music played by my father and my oldest brother. My dad did some folk music, dreaming of his own folk music band with his children, that’s why I took piano lessons. That band never became reality, but when I was 18, I expressed the wish to study classical piano at the conservatoire. My parents told me to learn something real, so I studied biology and nutritional sciences at ETH Zurich. One day I was attending a piano concert of Keith Jarrett with a fellow student, and that was an eye-opener. I wanted to be able to improvise and make music like that. After my graduating I had the choice to continue studying for doctorate and stay in natural science research or make music. And I chose to do something with music. That’s how it all started.

I don't like to put music in ‘pigeonhole’, like they say here, bands or artists, musicians and composers, but I guess you often get push into that 'jazz' direction, is that right? Do you see yourself as a jazz pianist?
But for promoting concert applications, however, I need the jazz pigeonhole. But, I see myself rather as a improvising musician, and not specifically as jazz musician, because I just make my own music.

That brings me to the question, what is jazz in the year 2022 in your eyes?
That is a really difficult question to answer. For me, jazz 2022 is simply all kinds of improvised music and so actually more an approach then a musical style.

Your compositions are inspired by your own experiences and impressions, I have read. Improvisation in the moment and mutual inspiration make the pieces sound different all the time, oscillating between calm and dynamic and moving somewhere between pop, jazz and minimal music. Can you tell more about the stories behind this compositions?
For example, the piece or improvisation entitled’ Leben’ (life), we also played in Lokerse Jazzklub. It can be found on almost all my CDs. It changed over time and always gives an up- to-date insight into my work. Gloomy or cheerful, longer or shorter, energetic or gentle, depends on all the moment of playing. It first appears on my first album, Jazz im Duo (Maria Geiger, Violin, Gisela Horat, Piano), Begegnungen (Coproduction with DRS2, 2002) But it also appears into the improvisations on the CD ‘2020’, inspired by the uncertain powerlessness and fear that the pandemic brought with it. I simply think about how and with what means I want to express a corresponding feeling. I am open to all musical possibilities. I usually start from a relatively simple basic musical idea. This may and should be changed, and it may exist only as an idea and is not played and is already implemented differently again and again from the beginning. This is then influenced by the respective concert venue and the acoustic conditions. And also, when I play concerts, it is important to me to involve the audience in what I do. My goal is to make sure that the audience can combine their own stories into the one I tell on stage. Because every life is different, and so I try to play in that way, that it stimulates the imagination of the audience as well.  That it’s essential to me.

I have seen you live in my hometown Lokeren in Lokerse JazzKlub, where you successfully stimulated my imagination and this of some other jazz fans up there. Now, how did you like that concert? And how were the reactions?
For about 4 months we did not play a concert at all, so it was a wonderful experience to play in Lokeren, we also have been playing in Mazy and in Liège. Both were just beautiful places to play. And of course, it was nice to be able to play concerts after all that time. It was a wonderful experience, because the people were so charming and kind, it’s nice to be back and Belgium was sure one nice trip for us.

Personally, I found the highlight not so much the improvisation itself, but rather the exploration of jazz-related boundaries in a particularly delicate to groovy way. is that how I may/can describe your music?
I am always interested in exploring boundaries and trying out new things. For me, that is simply part of making music. I try to play and feel the same musical idea differently over and over again. I don't always succeed, but it's like research for me, the curiosity to try and sometimes fail. For me, that is also a part of improvisation. It should also remain spontaneous

By the way, you are surrounded by two top musicians, the interplay between you and bassist Simon Iten is magical, as if you have known each other for thirty years or something. How did you find each other and is that true? That magic as if you had known each other for years?
In 2015 I had planned my first trio CD and my two fellow musicians at the time left the band from one day to the next. I needed a replacement within three months. So, I simply asked my nephew, Patrik Horat, who is also a drummer, if he could recommend two musicians for my trio. He knew Samuel and Simon from his studies and recommended them to me. We played a session and it fit immediately. Now we have been playing together for almost 7 years, and we understand each other better each time because we know each other better. I can’t explain what it is, but we can trust each other blindly. And also, we simply speak the same musical language, that’s why there is that magical connection between us I guess.

I was also impressed by Samuel Büttiker his drumming techniques in a subtle way, often intimism. As if his drum kit is a porcelain box that he is carefully polishing, but he also does that with enough power to perfectly complement and add value to the lines of bass and piano. your opinion about this statement as well and where did you find this top drummer?
He also has been recommended by my nephew. With Samuel it’s the same story than with Simon. Samuel and Simon are simply very sensitive people. As a trio, we always try to notice how the other one is doing. We are also on the same level as trio, it’s not that I play solo there, it’s a cooperation between the three of us who look in the same direction. Apart from the observations I mentioned before, that makes this magic work between us. I can give an example: in October we were playing a concert and there was a little girl telling her father when she saw us playing ‘’hey they are talking to each other ‘’ that is what it is all about…

I enjoyed an interplay between virtuosos who do not just play their instruments but literally bring them to life within a beautiful landscape, where exuberance and intimacy go hand in hand, is that a conscious way of working? and what is your opinion about this statement?
It's a conscious way of working. I understand working together to create and develop music in this way. In the rare practices we mainly work on it and develop our music further in this way.

You have certainly left a deep impression, but I was wondering what are the future plans?
I have noticed that CD recordings trigger a development surge. So, I have already planned the next recordings for autumn 2022. In the concerts we always play a part of the current CD and complement the concerts with the new ideas. Every concert is having a different repertoire. It depends on the reaction of the audience, if the reactions are more wildly, I play with more energy. In Lokeren, for example, it was "simply sad". The further development in composing music, goes in that direction of longer improvisational lines. That are the future plans in a nutshell.

I love how you say, you looking for a match between you and the audition, that interaction between, that’s what I felt to in Lokeren. Another thing. Next to this project, you also have a solo program and a Duo with the flutist Kristina Müller. That’s something that triggers me. Can you tell more about that? are there any releases coming up?
The project with Kristina Müller is currently on pause because she is going to be a mother for the second time. As soon as possible, we will resume the work as a duo. Here, we mainly improvise without guidelines and freely from the moment. You know when we started, she did not know about improvisation, and now she just likes improvisation. In the solo project, I decide very spontaneously what I want to play. It depends on my mood, the place, the instrument. I always just have a basic idea before the concert of how I want to structure it. I released my last solo CD in spring 2020 and plan to make new recordings in the studio in autumn 2022.

We have mentionned this pandemic already couple times now. How did you survive this COVID times, was it a source for inspiration? Did you become stronger out of these times?
Since all goals were dropped in one fell swoop, I decided in the spring of 2020 to make recordings with the trio in the autumn in order to push forward the musical development. I believe that with this decision I have forced another step in the development of the trio. It made us feel even more connected as a trio than before COVID. From that point of view, COVID has brought a lot to my musical development. But that we become stronger out of these times? We not know yet, because it’s not over yet.

I hear stories of people relationships, not only in music, become stronger other relationships broke up. How was your experience?
I experienced that a lot of peoplegot closer now. Personally, I did not lose a lot of friends. In my family we are also getting close, although we are living all over Switzerland. We set up meetings and things, from time to time. Also, because our parents are not here anymore. COVID has for me two sides.  At one side I was not able to play concerts. Due to my biological knowledge, I knew that a pandemic could happen anytime. …

You still on tour (I have seen on the website) everything still going on? Where can we see you on stage?
Next concerts with the trio are planned in Birmingham, London, Bruges and Winterthur (Switzerland). I will play Solo Piano at a small festival in Greiz in May and two concerts on the Azores in June. I am still trying to book additional concerts for the autumn. But booking has not become easier because of the pandemic at the moment. Many postponed concerts and the uncertainty whether the concerts will actually take place. Additionally, some venues closed during the pandemic due to commercial problems.

Next to future plans, what are you ambitions, as musician and with this or other projects (next to world domination)?
I simply want to develop my music even further. Trying out new things and developing and refining my musical language. Putting my musical identity into this world.  That’s my most important ambition. 

Next to ambitions are there any goals you want to archive? Or are you not busy with that?
I would just like to be recognized for my work in a wider field. so that booking becomes easier, and I can play in nice clubs in front of an audience that appreciates my work.
I want to touch the audience and make them think about things in life.

Pics homepage @Cedric Craps


Just keep trying, I  believe in you … Also, Thanks for this nice interview…All information about Gisela Horat and her projects you can find on the website https://www.gisela-horat.ch/index.php/en/  

 

Pagina 2 van 26