logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Interviews

KLEIN - For play our music live it’s important when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us

Geschreven door

KLEIN - For play our music live  it’s important when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us

Jérôme Klein trained in piano and drums at the Conservatory of Luxembourg. Then he went to the jazz department of the Brussels Conservatoire where he graduated with a degree in piano, drums and vibraphone. From classical to pop rock and free improvisation, the artist practices his art on various stages. After the release of a first EP a few years ago, KLEIN, led by Jérôme Klein, released a stunning first album at the end of December entitled 'Sonder', an adventurous, colorful record. You can read the review of this EP here , we also had a nice conversation with Jérôme and sounded out plans for the future.

You trained in piano and drums at the Conservatory of Luxembourg. Then you went to the jazz department of the Brussels Conservatory where you graduated with a degree in piano, drums and vibraphone. How did everything else work out for you because you did classical as well as pop and jazz I think? Tell us a bit more about yourself
When you start playing music, you often begin with classic music. I indeed was trained in Luxembourg, because I was born there and lived in Luxembourg. I learn to know jazz and improvisation music quite late, when I was 17 or 18 years old. Back in the time there was also pop and rock music. But the training was always classic indeed, specially piano.  That was the first instrument, I also did classical percussion. Then I discover jazz and went to Brussels to study jazz. There I did jazz drums , vibraphone and jazz piano. It started to get a little bit too much doing the three instruments. So , after three years I did the master in drums.  That’s how I get in Belgium, I lived in Brussels for ten years. I learn to know the scene back then.

There is indeed a big jazz scene in Brussels, not only there, but I been going to some jazz concerts in the neighborhood of AB
The music scene in Belgium is glowing, the styles of music are very diverse.  Not only in Brussels, but I lived there and there is that mix of Wallonia and Flemish in one city.

What were the highs and lows until now?
The highs are always when we can play for a crowd of people, touring around the world. When we released the first EP in 2018/2019 we been everywhere in the world, it was an amazing time. Three  times in India , went to Korea, want to Canada. I mean we were going on tour like everywhere, also in Europe. So , that was the highs. The Lows? That’s the time we living in now I think that’s not only for us. In 2020, when we were on the highest, it stopped because of this corona thing. That was the low moment. And that is the high and low at the same moment actually. Meeting people where the highs, three times in India was something very special. Good and bad at the same time, because it is another country and another culture.

India looks like something interesting?
. We know very little about it here in the West, what is it like to perform there, do you think you would like to live there?
Here we only see pictures or what’s on TV. But you have to be there, to see it. It’s a whole different world. We were touring there, and were glad to be back home. It was a little bit to much, in good and bad way, but we gone back there. But living there? No, it’s too much, really too much. Living here is a lot more slow done than there, it’s really going to fast there, no I would not like living there. Too much people, too much going on and to hard living there I think.

Who are your main influences?
That’s a difficult question to answer, it goes in so much directions. There are so many music styles and bands I listen to. It’s very divers. For this album it’s a mix between jazz and also pop influences. And also electronic music. When I listen to electronic music this influence are artists like those American producer  SON LUX and that English guy  SOHN I also like jazz from the  traditional  to modern jazz. Improvisation on music I like the most. Because I was doing vocals on this EP I also discover singer-songwriters.

At the end of December you released a stunning first album called 'Sonder', an adventurous, colorful record.  How was the general response?
The band is now existing for three or four years, it was a long waiting for the fans. But people did not know what to expect. We got very good reactions actually. In Belgium, France and Luxembourg. But actually also in German. And that was very surprising. Soo we hope to go more there to play live, in Germany. And Belgium of course. And France, our label Cristal Records is a French label. So they can help us to play there, I’m also half French. In Luxembourg we really in the middle between France, Belgium and Germany. It’s nice to be in the middle of it.

In addition to your own virtuoso contribution, you are also surrounded by top musicians, how and where did you find each other, so how did this cooperation come about?
We know each other very , very, very long actually. Charles Stoltz i know from high school back then. Pol Belardi I did about the most projects together with. Since 20 years. And Niels Engel , who play drums, I have meet 15 years ago. So yes we have much experience true a lot other projects together. Next to that, they kind of know my taste in music. So they can really relate to that. The perfectly where to push it or bring it up, to bring it to a higher level.. And also Pol Belardi, who play vibraphone is also a multi-instrumentalist. He plays bass, piano and drums. Sometimes we mix together, and play a different instrument. It’s like a family working with this guys is wonderful.

That explains a lot to me. It’s something I just hear and feel that you guys really perfect touch and complement
It’s nice to see that you really hear that. We next to play music together, also very good  we friends that’s important. We love together, share together there is that chemistry on stage… and glad you hear that on the record to .

Personally, I was especially impressed by that surprising and colorful, I compare it to a Picasso painting where you keep discovering something new when you look at it. The unexpected turns are what make it so fascinating. Do you agree with this statement and was that a conscious choice?
There is a lot different information in this album. And also its music that is always involving. Because of this improvisation, you not get everything on the first listening. When we play concerts that is important to, because there is always that improvisation. We never stay on the same path, that’s the way we really like doing it. And when you listen to the album, you find that there to. Small things actually.

There is also a rather dark and melancholic side to 'Sonder' - is that a conscious choice? Are you melancholy?
I feel comfortably in that melancholy and dark side, not really sad. It’s a bit like the Belgium weather, grey and raining, but for some reason I feel quite comfortable in that situation. That’s what that dark side is coming from. But it’s not something bad or to sad.

There is also a personal story behind some songs. Some songs are  about fake, about how people pretend, especially on social media, that their lives are great. Can you tell more about it? It's very topical, actually.
It’s not only about social media, but it’s the fact that people need to fake that they are be somebody important or something like that. Everywhere on TV, advertising, and social media there is nothing real anymore. There are no idea’s anymore , they just doing it because they think they need doing it.. it’s all to Fake this days, social media is a example of that. that confusing me a lot. Corona made this things worse. I need the real stuff, there are too much people pretending.. that’s sad. And that’s why the text also going about the times we living in with this corona stuff.

An advantage of these coronation times for a journalist? if you are without questions, you can always ask (haha); how did you survive these times? and was it or was it not an extra source of inspiration?
It was a source of inspiration because we had a lot of time. We wanted to get this album out in 2020 actually. It came out one year later. We did a lot work before. We could go deeper into it, because we not hat the stress to bring it out fast. We had just one year more time to release it. It of course was hard because we could not doing concerts and things anymore, but at the other hand we had time… and  that helped us a lot to work on this album

At the other hand, some bands quite in this days, it are difficult times. Did you feel that you came out stronger? Didn't the fact that you couldn't perform anymore and had too much time on your hands create doubts?
There was a month where things really stopped. That was a difficult moment, because we not know what to do and where we had to go. As an artist you need to create. And need doing something, that was a really shock for us as musician and artist. But most of time we stay being creative with this project, and therefore I think we continue with what we been doing. Because it not stop or something. In some way this times was good for creating things for many artists. I even think the next years there going to be a lot releases from many artists because they been so creative in this times that they had time for doing that.

Some other part I like about this album. Is the singing part, it not happens much in jazz relegated records.. again a conscious choice? I like your voice btw
The idea was to have a voice in it. In the beginning the idea was to invite other singers, not that I would do it. I never sing before, it’s new for me. At the end we had something like, if we want tour and play it live it’s not easy to aske a singer every time, so we made this decision to do the singing part myself. It’s nice doing it, in jazz you can say a lot with instruments. But with words it’s more explaining and intense when you can sing .and also because this album is a mixture of jazz and pop we thought it would be good to have this singing part in it. It also bring a new color into the music that you can sing it.

Like we said. Performances are still sparse, but still, where can we see you live soon and what are the further tour plans?
The time to create this record was pretty bad because we could not play it live. But we not  wanted to wait another year to release it. We had a tour plan we should have play in Denmark. There are some concerts planned. We play in Luxembourg, we also have a booker in Belgium, we play some shows with this Belgium duo Glass museum. We play in Italy, in April. Soo it’s coming, but right now for December and January it was all canceled . the album is still fresh and new, so I hope from April on we can go back on tour.

I have doing some concerts with masks on and seating places..
For some concerts, like jazz , is nice doing that. But we not want do that anymore, for our music it’s more nice when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us. It’s better than nothing, but it’s not the same kind of experience.

And other plans, new music already or inspiration for new projects? what does your future look like?
There’s always plans. There is a new song coming out next month. I also play for other people and other projects. I play with this Belgium band NextApe. A new album coming with Ben Wendel  a great American saxophonist, that is for next year. I also doing something with a nice singer in Luxembourg Claire Parsons. Also a new album coming out there, so there is a lot of projects and plans. For this plan KLEIN we really looking forward to play live, that’s the biggest plan with this band. We actually more a live band, creating things on stage.

I had a interview with a band, and they said they could not create new music as long the circle is not round. Writing songs, release an album and the next step is play the music you released on stage.. you think the same way? Is it impossible to create new songs, before you really play the past release live?
That’s true, if you not play the music live it doesn’t make sense. We really live two year in the middle, before we can close the cirle.

You indeed also play in other bands. How do you find the balance between the two: front man/sideman? And what are the future plans with those other bands?
It’s something really different when you sideman in en a band or be front man of a band. With KLEIN it’s really my songs. I doing everything myself , also looking for bookers and things. As sideman it’s a lot easier. U just need to be there and doing you stuff. It’s just more intense do work on you own project. Sideman is sometimes nice because you can just think about the music. And that’s the biggest different. And about the balance? I begin to say ‘no’ sometimes you know. It’s not good to do too much different stuff.. It’s occurs hard to say no because I want to play live and stuff, but for the creative process I sometimes just need doing that. Better for me, and the project to. If you doing too much, and you can’t do it 100% , it’s better to say ‘no’ sometimes because otherwise it gets too much..

What are you ambitions as musician and with KLEIN (or other projects) and is there something like a ‘end goal’ or something like that?
There is never an end goal. You always have some goals, but when you reach one goal, there is another coming up. You always learning; the goal and ambitions for us is to play as much as possible, to play in nice venue like Ancienne Belgique or something like that. Even its jazz music it’s still poppy, so we can reach that level to play in clubs like that. and making new albums and things, just keep creating and play live more and more is the most important ambition. And also the fact of living out of the music would be nice. At the moment I’m teaching music to. It was a goal to make a living of my music, but that’s more difficult now. Also selling music is not easy this days, and corona not made it better. You sell some LP’s of course but not CD’s and stuff anymore. Because of streaming the artist not get so much at the end , and that make it’s not easy to reach that goal.

The good thing about streaming (and social media) is that people in , let’s say Japan, find you music more easy than it was without that. So why still release albums than, if it’s so difficult to sell cd’s?
It’s true that thanks to that people can recognize you, that’s why you need to play live. There are still people who listen to music, and want the object that’s why we still release, there is still a big crowd on people want buy, that’s why I keep doing it. The younger generation listen to Spotify but still want to buy vinyl, for those people we keep doing it. But play live is maybe more important for a artist than it was before.

Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage very soon

Decline The Fall - Our biggest ambition is to reach a stable way that we living from our music

Geschreven door

Decline The Fall - Our biggest ambition is to reach a stable way that we living from our music

Decline The Fall’s string of successes since forming in 2015 is merely a glimpse of what the five-piece band has to offer. Following the release of their debut album Our Own Demise, Decline The Fall are ready to explode on the international scene and descend onto the metalcore world with their compelling and refreshing music.
Decline The Fall are Kris Farrugia, Ehren Fenech, John ‘Castiel’ Gatt and Matthew ‘BomBom’ Mercieca but calling them band members doesn’t do them justice, this is a brotherhood. When it was time to step up to the plate, Decline The Fall rose. Collectively the five-piece are a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what they are made of.
Unfortunately, the panademic threw a spanner in the works, but the band was not deterred. They are very active on social media, and have a very interesting YouTube channel. https://www.youtube.com/channel/UCr9vS_9LEiJi-ZP6sh6HxzQ 
We had a nice chat with John 'Castiel' Gatt about social media and the debut album. We also got a glimpse of the future plans of the band.

W
ho are Decline The Fall? How did everything start, tell more about yourself?
Decline The Fall started 7 years ago and always been a band that represents ‘’Never Giving Up’’. Our name is Decline The Fall so we want to be an inspiration to those that want to do what they love. We try to speak about subjects that not many people speak about as ‘’Our Own Demise’’ speaks about our perspective in this world especially in Malta ( Where we come from) We moved to Slovenia a year and a half ago, mostly for music and it’s been a lot of fun!

To me it’s not really important what style you playing, but you know when it’ comes to concert promoters and things, the first thing they ask is ‘what style you playing’?
Yes, that’s indeed the biggest problem. To us it doesn’t matter we just play metal you know, but if we had to put it under one style it would be metalcore or numetal-core

As far as music style goes, there are indeed many possibilities  But  who were your big sources of inspiration?
Most of us are listen to different kind of music. Nu-metal is something I’m inspired by, most of us are inspirited by that too, Especially when we were younger. But we also listen to very heavy music. When it comes to inspirations there is a whole range of bands and music styles that emerge as inspiration but you can hear that in our music.

You debut 'Our Own Demise'  came out in middle of this pandemic. Very difficult times, but how important was this debut for your career and did it open some doors?
The problem was that all gigs we would do to promote the album got cancelled. So it was difficult to make it to open doors. We had a plan to go on tour, and things, and then.. well you know how it’s been going the last two years.. At the other hand I’m happy because we had good reviews and response for our debut, so that was nice. But for the rest we could not do much. I just think it would have been so much better if the situation was different.

But it’s not that you been sit back and relax, that’s a good reaction on this difficult times I guess. You are very active on the social media, how important is social media for you? And does it bring you the fame you are aiming for? or the recognition? Especially the YouTube channel is interesting, partly because of the stories behind it, besides the music. A conscious approach? And does it really help?  -
It’s the only thing we really could do. We live together here, and well the social media was our only weapon to ensure that we stay in the limelight.. to keep in touch with the fans, to promote the album and things. It kept us busy and motivated to do something with our music as well. Soo yes it does help us to go through this bad times we are living in.

I like that ‘live hangout’ how did you guys come on the idea? It’s like we are hanging out with you guys , and relax and drinking some beer together. Well done. And are there plans for more ‘live hangout’ clips in the future?
Spending some time with the fans, and having a conversation was the idea. We first wanted to do one YouTube clip in that way. We got pretty good reactions on that, so we sure going to do more ‘live hangout’ with the fans on YouTube.

Your debut ‘Our Own Demise’ has been received with praises, both locally and internationally. For me it’s a blast of all kind of emotions, going from anger, to frustration and pain. Is this correct? And is that a conscious choice?
Yes, that is correct. We wanted to let free our emotions of frustrations and anger about what’s happening around us.

And was this pandemic an inspiration for the album?
It is an inspiration for the second album. We finished the first album before the pandemic. But now we are creating the second album due the pandemic, so yes a couple of songs are inspired by that.

So there is a new album coming up? When?
We are not sure about the WHEN yet because we still plan to promote the first album this year. So hopefully next year we’ll have something new for sure.

Did you came out stronger as band true this pandemic as band you think?
Living together during a pandemic has definitely made us stronger. Unfortunately we had to go through a couple of changes in the band but all decisions based on what’s best for the band to keep moving forward

Something else In my opinion this is music you have to hear live, ones on stage the magic really works, right?
We are eagerly waiting to get back on stage because that’s where the magic happens in my opinion. It’s addicting and very satisfying.

We already have live concerts here, with seats and mouth masks, for jazz concerts which I also attend no problem, but with metal (and certainly your metal genre) it is a problem, right?
It’s of course better than nothing. But at metal concerts, you just need the energy between the band on stage and the crowd in front of you. It not working with seats, it’s not the same..

Collectively  you guys a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what you are made of by playing alongside genre legends like Mayhem, Rotting Christ and, most notably, Lacuna Coil. This was followed by their first invite in 2019 to perform at the well-known Hills of Rock Festival in Plovdiv, Bulgaria with over 50,000 attendees. How important where this tours for you as band?
It's how we got all the experience we have now! By meeting all these legends and people with a lot of experience and stories to share with us We’ve been a fan of Lacuna Coil ever since we were young so for us it was such a great honor to share the stage with them and to have them over at our gig in Romania. Hill of Rock was one of the greatest experiences of our lives so far. They treated us very well and we had such an awesome time! We can’t wait to do it again

Is there something like a true rock scene in your country? If there is, why we don’t about it here? ?
Malta is a small island with the biggest percentage of bands. I think the rock scene is very much alive but we are very limited on how many gigs we can do and how much money we can actually get by just playing metal

L
iving from you music is possible?
Unfortunately it is not possible at the moment but that’s what we are working on. Even if the band becomes self-sustainable , we’re happy with that.

Recent you bring out a brand new video ‘Sinister’ a real sinister song, is there a story behind this song?
Sinister is our perspective on how people tend to judge one another especially us that look different cause of the style we portray and music we listen to. We created the room in Ehren’s (Drummer) bedroom with garbage bags and spray paint , it was very fun!

Is the new album going in that same direction?
This new album is going to be named ‘’Perspectives’’ and it’s going to be about different perspectives in life from different people that we would want to talk about and not many people tend to do.

Let’s look at the future, what are the future plans for the band? Going on tour hopefully I guess? And maybe in Belgium to?
We have a couple of shows and tours booked this year if they don’t get cancelled due to Covid. Belgium is a place we really want to visit and have shows there but so far we have nothing booked there yet.

What are the ambitions of Decline The Fall next to world domination, something that everyone want this days?
To see as much as possible from the world is one of our greatest ambitions. We love traveling and to share our music with all these beautiful places is a dream

Is there also something like a ‘end goal’ ? or you not busy with that?
We don’t have something like a ‘end goal’, I mean, death is an end goal (haha) I guess. But no we’re not busy with that. We always see what’s the next step.

Is there something more you want to tell our readers?
If you want to know more about the band visit www.declinethefall.com  !

Thanks for this nice interview, hope to see you on stage soon, especially in Belgium of course

Vonamor - Because we wanted to make the album come out, we needed to continue. In a way, these hard times have been an extra reason not to give up and to keep going

Geschreven door

Vonamor - Because we wanted to make the album come out, we needed to continue. In a way, these hard times have been an extra reason not to give up and to keep going

VONAMOR is a pretty new Italian darkwave-related band, though Francesca Bottaro, Giulia Bottaro & Luca Guidobaldi had worked with other underground bands before focusing on this project. Riding on the success of their single Take Your Heart by VONAMOR - YouTube and ahead of their self-titled debut album (out on February 18), Rome-based darkwave / electro rock trio VONAMOR presents You the People by VONAMOR - YouTube with a hypnotic fast-paced and colorful video clip featuring dystopian imagery focused on the messed-up and borderline world in which we live. The sound weaves together stories of men, power and protest worldwide to a sharp dialogue between male and female voices. 

Who is VONAMOR? Tell us a little bit about yourself
Luca Guidobaldi: We are an Italian band, we started this band in 2016. But the three of us already had some experience in other band projects from the Roman underground scene. We come from slightly different musical backgrounds and we actually started to cooperate together thanks to a common acquaintance that asked us to work on the score of an animated short movie. That was the occasion that brought the three of us together. After that, we started a band and that’s how it all began. We play something between darkwave, the new wave from the ‘80s and some inspirations from the ‘70s and electronic, more contemporary music.
Giulia Bottaro: One important thing in this story is that we are true friends, almost family - we are personally very close to one another. My sister Francesca and I met Luca and Francesco (our fourth VONAMOR who composed and recorded the guitars of the album), and we immediately became artistically fond of one another and very good friends. We had common roots, both culturally and musically speaking, and we really wanted to make music that could cut apart from commercial music. Luckily, we found out we all walked in the same direction. So that’s how the story started.

Although you get the label 'darkwave', there is clearly more to it. I also hear experimental music that goes beyond the boundaries of the genre, is that right? The extra interesting thing is the vocal delivery, with a dark side, very danceable, but also mysterious. Is that right? Is this also a conscious choice?
Giulia: This is true: through our music, we want to convey something that’s not been labeled or “tagged” yet. It’s correct what you say, we really don’t want to stick to a single genre or mannerism. There are so many different shades in music and it would be a pity to just stay within the boundaries of one genre. That mysterious thing is particularly important for us, because music (like life in general) is deeply mysterious. The connection between us who write and compose and you who are listening is indeed a mysterious, mystical connection that is to be treasured. We don’t want to do something too simple, without mystery. It would miss something, wouldn’t it? It’s beautiful that you can feel with your heart and emotions something that is not so simple to understand - it’s not straightforward, I mean. That’s for sure something we want to create with our music and share with our listeners.
Luca: Life is made of nuances. That is true also when it comes to relationships between human beings. And yes, there is an experimental way of composing music for us, and the lyrics are an important part of our music, too. We want people to wake up, to read through the lines, spending some quality time with our music. It can be that two listeners hear something completely different in our songs, and have different feelings about it. But that’s perfectly fine for us, because that’s exactly what we want. So, “mysterious” is a word that we definitely like a lot.

I've been watching the recent video of ‘You the People’ on YouTube. It’s a very confronting video, about the past and the war. I feel that there are stories in the songs. It’s something that you also want to do, confront people with what’s going on in the world?
Giulia: My sister Francesca is the director of this video. We really want to convey our meaning through images, lyrics and music. That’s important to us - to give a full view of our music. And it is exactly the combination between those three things that we wanted to convey through the video clip of “You the People”. And the historical experience of the world, through the use of archive footage material, is also a part of that, which is extremely important to us. Because we think we really can’t forget our past, it’s important that we keep thinking about what happened back then to face our present. We fear that we are really missing something nowadays, running so fast in this world we live in, erasing the past so quickly, so easily…
Luca: We indeed wanted people to confront the past, with history, that is also a history made of pain and wars. In this video we wanted to talk about humans, their relationship with progress and technology. It seems that these days, we tend to forget the past easily. If we hear the news this very today, it seems that we are now once again on the brink of a new war - just think about what is happening right now in Ukraine. Ukraine is so close to Europe, it is not in  land far away and still this is happening right now, under our eyes,  it makes you think. That’s some message we wanted to convey in this video. We should be sensitive, and not forget the past.

Besides the danceable ones, there is also something melancholic and wistful in some of the songs. Like in 'Never Betray Us', which pierces straight through my heart, very intense. Is there a story behind that, because this one is very emotional (that comes back sometimes, by the way)?
Giulia: We wanted to make you feel, when you listen to our songs, we wanted to make you feel as if you were on a trip - on a train, I mean (laughter). You go from one landscape to another, from one emotion to another. That’s indeed something we really wanted to do. It’s like life, there are moments you feel more lighthearted - and you want to dance and enjoy life. And other moments in which you feel sad or thoughtful, then you can hear more emotional parts, like 'Never Betray Us'. Because that’s how you can feel sometimes - you might miss someone… this feeling of loss you can catch in this song. We wanted to put all this in our record. That’s why there is this variation between danceable and more melancholic songs. For sure it is not an album I would have written when I was 18. It’s an album you can write if you have faced certain experiences in your life - both good or bad, like we had.

The band is releasing its debut, after all these years why have you been waiting so long for this debut album?
Luca: It’s the first album from VONAMOR, that’s correct. We wrote this album some time ago, and of course due to this pandemic the release has been postponed for a while… The album should have been coming out earlier, then it was stopped due to the pandemic. But at some point, we could not keep waiting anymore. So we are releasing it now. Also we felt like it was NOW the right time to release this album, in this strange time we are living in.
Giulia: At the beginning of the project we thought we meant to write score music for films only. To write for moving images, for animated or live-action movies, short films and documentaries as we have been doing since 2016. But when we went to the recording studio to record one of our musical scores, our producer Lucio Leoni asked us “Why don’t we make an album out of this? Not just a soundtrack, but a full album?”. And that’s how we came up with this album - thanks, Lucio!

You are absolutely right, it’s the right time to create this album because in these times we need danceable songs and find a way for our emotions, you find it all in this album. But how have the reactions about the singles and new album been so far?
Giulia: There have been some very good reactions on the video clips and singles. Actually, we have already received some extremely positive feedback - we have to thank Shauna from Shameless Promotion, because she has been doing a wonderful job promoting us. This music, which is in 5 different languages, can be somehow difficult to understand in Italy. But it was meant to be really a more cosmopolitan, truly European project and we are super happy to read such positive reviews and comments coming from the USA and other countries, from other parts of Europe and even from the Far East. I think it’s been appreciated much more than in our own country.
Luca: It was good to see all these good reactions on the singles. But the nicest thing really was to bring our music all around Europe, because we believe this album truly belongs to a European culture. So, we wanted to deliver this album outside Italy and create connections all over the world. So we are happy with the positive reactions till now. We just wanted to put together a good record in the old-fashioned way… creating connections just through music, without Tik Tok (no offense, but it’s not our cup of tea!), but a record that could work not only for the Italian public, that was important to us.

I didn't have the feeling that this is an old-fashioned record, rather you dare to leave the comfort zone. But maybe it’s difficult for people who only want to hear one style of music. I guess that’s something you did not want to do?
Giulia: We like a lot of genres and different bands, it’s not just classic darkwave. We did not listen only to darkwave, for instance, we all used to listen to The Beatles or The Beach Boys when we were young and this is something we keep with us while writing and playing. There are so many different influences in our music. It’s true, we did not want to make an album thinking of just one style of music, that’s something we are not interested in. We want to experiment. And we didn’t want to write music for people who only listen to commercial music - no offense, again! (laughter), but we try to reach those who are open to more genres.

You also had to deal with the COVID story, what impact did that have on you as a person (and a band)? Did you come out of it stronger, some bands faced their limits and quit, for others it was a form of inspiration?
Luca: I think that this pandemic was bad for everyone. We all had to experience a whole new sense of  isolation. Not only as musicians, all our human and social connections with family, band mates and other people changed a little bit. Actually, as musicians the three of us were lucky at the end of the day, because we live close to each other and we are somehow as close  as a family. We just had the opportunity to keep meeting each other during this tough time. That was a good thing: sharing the experience, sharing our feelings among us, made it all a little easier. And because we wanted  our album to come out, we needed to continue and it  was an extra reason not to give up and to keep going. At the end of the trip, we feel stronger now.

Let's also talk about the future, what are the further plans for the future? as far as plans can be made...
Giulia: The moment is of course a bit tough to make plans. Because we still don’t know if we can go back on tour and things like that. For sure we want to play this Spring, as soon as possible, we would definitely like to go on tour to promote this album on stage, possibly also in outdoor festivals. We also like the mix between music, performance and images, so we are thinking about setting up concerts featuring performers, video-projections, etc., experiment more ways of performing. That’s a plan for the future.
Luca: We hope we can play live soon, that’s the most important thing. At this moment it’s still not easy because of COVID and the conditions that are still not good enough to have a ‘normal’ gig. We want to play in clubs in Italy, but we would also like to play in clubs in Europe, eventually Belgium. Do you know any good clubs? (laughter). Coming back on stage is something we miss the most, that’s the plan for now.

Next to making plans, what are your ambitions as a band and musicians? And are there any goals you wish to achieve?
Luca: As we said, just the fact that our music can reach out to people, that’s the biggest ambition and goal we have as musicians and as a band. To reach out to people all around Europe in the first place, and maybe around the world: that’s the best! And we want to keep doing that, because it gives us a lot of strength. I think this answers the question. Also in our personal lives, we think that music is the perfect way to connect with people.
Giulia: Another dream we have is to keep writing music for many, many years ahead - for movies as well, that’s a big dream, too. It’s wonderful to see when your music is connected with images, when an instrument gives a certain twist to a character or a landscape - that’s a big dream we have. And also in the far future, that’s the most important goal: keep composing… and keep sharing our music with people as long as we can.

One other thing, Luca I see there on the wall a picture of David Bowie, you must know David Bowie is not only my inspiration in music terms, he is my guide to my personal life in many ways. How important is David Bowie to you? Because if his picture is there on your wall… it must be
Luca: Oh yes, of course, David Bowie was an absolute superstar throughout his whole career, a one-of–a-kind, unconventional artist who has certainly been a major source of inspiration for all of us and for VONAMOR’s music. There would be so many things to say about Bowie but maybe the thing I would focus on right now is that he was definitely someone who was not afraid to change, to experiment, to take completely different directions from those that people expected from him. He liked to play with genres, borrowing things here and there to create his own unique style; for example you know in the “Ziggy Stardust” album you can find a lot of musical rock’n roll influences from the ‘50s and the early ‘60s, but still it felt so new, fresh and personal. And later on in his career you find him playing with Nine Inch Nails… wow!
Giulia: Yes, we LOVE David Bowie. At the same time, within the same song, he could make people dance, he could make people think, with a lot of irony and sarcasm and with a superb mix of retro taste and experimental twists that made him deliver hits after hits. He also wanted to create an artistic community, supported other very good bands and promoted them even when he was super-famous and could even retire on an ivory tower. A great artist!

Thanks for this nice interview, I hope that we can see you on stage in Belgium very soon, and of course good luck with the album and everything you create now and in the future

Wanheda - We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven dus

Geschreven door

Wanheda - We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven dus

Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt. Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. Naast de  analyse van die plaat, keken we ook naar de verdere toekomstplannen van de band.

Voor zij die de band nog niet kennen, wie zijn WANHEDA? Hoe is alles begonnen, en wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Jan Boucké: We zijn zes vrienden die samen muziek maken. Hoe het begonnen is? Daarvoor moeten we terugkeren naar eind december 2014. Wat is begonnen als een jam tussen twee van ons, (Jan Boucké en Jan Peeters) we kennen elkaar al  heel ons leven. We hebben samen in andere bands gespeeld, met o.a. Jan Verduyckt (JV). Door elkaar zowat terug te vinden is de goesting ontstaan om samen nieuwe muziek te maken. We zijn wat beginnen jammen en hebben gaandeweg nieuwe leden aangetrokken waaronder Jasper Simon die de toetsen verzorgt. Dat was in 2017. We zijn als voltallige band beginnen repeteren in 2017, met kleine wissels. Zo ben ik gestart als bassist, maar sinds augustus 2018 heeft Nick Van Vynckt dit ingevuld en heb ik de ritme-gitaar fakkel van Jan Peeters (JP) overgenomen. Vorig jaar heeft Quinten Van Gils ons vervoegd als drummer. We zijn dus gewoon relatief jonge mensen die vanuit het graag samen muziek maken, deze band hebben opgestart.
Een hoogtepunt is ongetwijfeld onze tour in de lente van 2019 met afsluitend optreden op de Forest stage van het geweldige Dunk!festival. We hebben de afgelopen jaren hard gewerkt aan nieuwe muziek, waar ‘Desert of Real’ het resultaat van is. Het schrijf- en opnameproces heeft ons veel geleerd en was zeker eentje van vallen en opstaan. We zijn fier op het eindresultaat en kunnen dat eigenlijk nu ook wel al als een hoogtepunt beschouwen.

Op zich zitten jullie dus al een tijdje in de muziekwereld, het is niet zo dat dit jullie eerste project is?
Jan Boucké: Samen met de andere Jannen en Quinten hebben we in een metalcore band, Balances, gezeten. Nick en Jasper hebben ook in een ander project gespeeld. Ieder van ons heeft dus wel in verschillende bands gespeeld, dus ja we zitten al een tijdje in de muziekwereld. Als ik voor mezelf kan spreken, toch al een veertiental jaar dat we hier en daar in groepjes spelen en zo. Het is dus niet ons eerste project, maar wel het eerste waar het totaalplaatje echt klopt. Het voelt heel vertrouwd en comfortabel aan.

Het is niet dat jullie dus per se in het post-rock genre hebben gezeten. Waarom dan post-rock? Post-Rock is door de jaren heen één van mijn favoriete muziekstijlen geworden, mede dankzij o.a. Dunk!festival (waarover later enkele vragen) en een optreden van Explosions in the Sky in 2007 (wat eigenlijk best laat is om ‘into ‘ die stijl te geraken). Maar toch? Wat is jullie verhaal? Hoe zijn jullie in post-rock gerold?
Jan Boucké: Wij houden allemaal van uiteenlopende muziekstijlen, dat gaat van jazz naar klassieke muziek over post-rock, tot blues en metal en nog zo veel meer. Alles waar een gitaar in zit eigenlijk. We hebben ook niet bewust gekozen voor post-rock, dat is gewoon zo gegroeid. We kenden wel bands als Explosions in the Sky of Russian Circles. Je rolt daar gewoon in, je schrijft muziek vanuit wat je graag hoort en waar je jou goed bij voelt.
Jan Peeters: We komen ook allemaal een beetje uit het harde instrumentale muziek gebeuren, en vandaar uit is ook de interesse gegroeid eigenlijk voor dat post rock en post metal genre. Bovendien is er een perfecte match tussen al de muzikanten binnen de band, dat ervoor zorgt dat we die richting uitgaan. Maar bewust is dat dus inderdaad niet, het is gewoon zo gegroeid.
Jan Boucké: Het label ‘post-rock’ gebruiken we de laatste tijd ook niet meer zo vaak. We zien ons eerdere als een instrumentale band. Vanuit dat oogpunt dat we houden van gitaar muziek en alles daarrond.

Het is trouwens haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt boven het maaiveld uit te zien, en toch slagen sommigne daar wel in door een verrassende aanpak, op basis van ‘Desert of Real’ stel ik vast dat jullie daar dus wel in slagen. Maar waarom denk je zelf dat je als band boven dat maaiveld uitsteekt? Enkele bedenkingen die ik heb neergepend over deze nieuwe plaat ‘’ een combinatie van loudness en intimiteit mengeling, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Wat is je mening?
Jan Boucké: Dat is eigenlijk gegroeid uit de manier van schrijven van onze songs, vooral door JV. Van daaruit groeit ook die afwisseling van uitbarstingen laat ons maar stellen. Dat is trouwens wat WANHEDA een beetje definieert eigenlijk. Dus niet vanuit het standpunt van klassieke post-rock die traag op gang komt en de laatste drie minuten in een climax zit. Bij ons zal je dat niet zo heel vaak terug vinden. Dat ligt ook aan de manier waarop we de nummers samen proberen af te werken. En de mix die gewoon ontstaat, dus zeker niet bewust. Als we het goed vinden, komt dat gewoon.
Jan Peeters: We starten vanuit een basis, en bekijken dan wat we er verder kunnen mee doen. Niet te ver, niet te lang. Dat zorgt allemaal voor een eerder gevarieerde mix.

Het voornaamste pluspunt aan ‘Desert of Real’ is dat elke song je fantasie prikkelt. Emoties die je diep raken, uiteenlopend, en waarbij je zelf mag invullen wat je daarbij voelt. Ook hier weer, een bewuste aanpak?
Jan Boucké: Dat ligt een beetje in de richting van het antwoord op de vorige vraag. Er zit een rode draad in als het ware. En wat de mensen daarbij voelen kunnen ze inderdaad zelf invullen, dat is ook weer zo gegroeid door dat mixen en van alles uitproberen zonder ons aan een bepaalde lijn te houden. Te durven variëren en dingen uitproberen.
Nick Van Vynckt: Er zijn veel mensen die bijvoorbeeld de song ‘Nothing Ever Goes Away’ een heel triestig nummer vinden, anderen vinden het eerder iets melancholisch en nog anderen zullen er een nostalgisch euforisch gevoel bij krijgen. Dat varieert dus echt van persoon tot persoon hoe je de songs ervaart.

Deze vraag heb ik uit een ander interview:
 Je gebruikte een klassiek verhaal als basis: "Het oordeel van Parijs" uit de Griekse mythologie. Wil je me er meer over vertellen?
Jan Verduyckt: Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in geschiedenis en ook Griekse Mythologie. Technologie en sociale media in het bijzonder zijn een beetje de nieuwe religie geworden van de 21ste eeuw. We zijn er door verbonden, ook letterlijk. Maar zoals de meeste religies is er ook een duistere kant aan deze evolutie. De emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones, en technologie, in het bijzonder. Dat is ook iets uit de Griekse Mythologie dat heel erg tot uiting komt, iedereen heeft een mening op de sociale media. ‘Het oordeel van Parijs’ dus. Waarbij personen zich voorstellen als de perfecte mens, die de waarheid in pacht heeft. We willen zeker sociale media niet afstempelen als ronduit slecht. Het heeft uiteraard ook enorme voordelen. We kennen echter nog niet helemaal de effecten van sociale media op ons mentaal welzijn en onze samenleving. Het album is een beetje een waarschuwing, want ook het verhaal “het oordeel van Paris” eindigt met de vernietiging van Troj’s samenleving. Waarbij de mens koos voor oppervlakkige schoonheid (Kallos) boven kracht (Dunamis) en wijsheid (Phronesis). Met Kallos sluiten we dan ook ons album af. Terwijl we met ‘To Kallisti, The Most Beautiful’ ons album openen. Dit stond geschreven op de twistappel die de godin van de twist ‘Eris’ gooide tussen de aanwezigen van een goddelijk huwelijk. We spreken als het ware hier de luisteraar mee aan en brengen hem zo binnen in de digitale & fictieve wereld van de technologie. We beschouwen de twistappel als technologie en sociale media die ongeremd en onherroepelijk in onze samenleving zijn gekropen. De rest van het album heeft meer betrekking op het mentaal welzijn omtrent het gebruik van sociale media en de maatschappelijke tweedracht die sociale media in vele gevallen veroorzaakt. Denk maar aan de discussies omtrent vaccinaties of bijvoorbeeld de tweedracht die er was in de Verenigde Staten bij de niet herverkiezing van Trump. In vele gevallen zien deze tegenstanders op sociale media telkens en enkel hun eigen versies van de feiten. Ik zei al dat we door sociale media verbonden zijn, maar kan deze digitale wereld echt onze sociale fysieke ontmoetingen vervangen? Een interessante vraag in tijden van lockdowns en veel roep naar meer aandacht voor ons sociaal welzijn.
Jan Peeters: Op sociale media is alles precies altijd maar positief, en de mensen zetten steeds dat masker op dat het bij hen allemaal goed draait . Het grote gelijk. Waarbij er dus die mooie link is met die Griekse Mythologie, inderdaad. In zekere zin is het dus een vergiftigd geschenk die sociale media.

Ik ben het eens dat de sociale media een vloek kan zijn of inderdaad een vergiftigd geschenk (ook maar al te vaak ondervonden) , maar het is toch ook een zegen . Want zonder die sociale media kun je je in deze tijden moeilijk in de schijnwerpers laten plaatsen als muzikant , kunstenaar of band. De sociale media zorgt er voor, in tegenstelling tot vroeger, dat je liefhebbers gemakkelijker kunt bereiken?
Jan Boucké: Absoluut, daar zijn we ons ook heel bewust van. We zijn ook blij dat we daardoor zoveel mensen kunnen bereiken, het is indrukwekkend dat je door iets online te zetten aan de andere kant van de wereld mensen naar uw muziek kunnen luisteren of fan kunnen worden van jou als muzikant of band. Dat was vroeger wel anders. Dat is dus het geschenk, we zijn op dat vlak ook wel filosofisch ingesteld. We willen – en dat hebben we met onze EP ‘The Cenozoic Implosion’ ook gedaan – kritisch durven kijken hoe de mensheid daarmee omgaat. En dan komt toch ook het minder fijne kantje boven drijven van diezelfde sociale media. Er kan bijvoorbeeld ook een verslaving uit voortkomen, zoals daarnet al even gezegd. Daar hebben we dus de aandacht op gevestigd met deze plaat. De gevaren ervan? Wat doet dit met u als mens? Die dingen wilden we in de schijnwerper zetten bij deze plaat.
Jan Peeters: We willen dus ook niet zeggen dat sociale media slecht is, of niet zou moeten bestaan. Anders hadden we waarschijnlijk dit interview niet (of moeilijker) gehad. Maar we mogen die gevaren zeker niet uit het oog verliezen, zoals inderdaad die verslaving. En het algemene denkpatroon dat je heel populair bent of zo, maar dat eigenlijk niet bent of enkel veilig achter een scherm. Er is gewoon een groot verschil tussen online, en hier met ons zes muziek zitten maken om maar te zeggen.  En daar ligt voor ons een beetje het verschil dat we willen aankaarten, dat die sociale media niet heilig is, zoals sommige het laten uitschijnen.

Heeft de naam ‘WANHEDA’ daar trouwens iets mee te maken? Hoe zijn jullie op die naam gekomen en wat is de betekenis?
Jan: Toen we de band oprichten hadden we een lange naam die te moeilijk was om te onthouden en zo, we zijn op WANHEDA heel toevallig gekomen, er zit niet echt een betekenis achter. Dat typische aan post-rock met al die lange namen, dat wilden we een beetje vermijden. Meer moet je daar niet achter zoeken. De naam komt uit ‘The 100’, een serie waarvan het onderwerp ons wel aansprak, maar het is zeker geen ode aan de serie. We vonden dat onze muziek gewoon een kort en krachtige naam nodig had.
Jasper Simon: Het klinkt en is gemakkelijk om te onthouden, meer moet je daar niet achter zoeken eigenlijk.

Dus geen lang verhaal over mythes en wat weet ik veel zoals bij sommige bands waarmee ik een interview had (haha). Maar goed… De plaat is sinds 2 februari op de markt, veel reviews of zo zijn er nog niet dacht ik of zijn er al reacties en hoe waren die? En vooral wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen van deze plaat?
Jan Boucké: Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden, de reacties zijn tot nu toe heel positief en lovend; het is gewoon soms moeilijk om te geloven dat het zo positief is eigenlijk. Ok, de verwachtingen? We vonden wel dat we een goede plaat hebben gemaakt, we voelden ons er goed bij. Alles zat voor ons alle zes goed in elkaar. En dan kun je alleen maar hopen dat er nog mensen zijn die er ook graag naar luisteren. Het is gewoon moeilijk om daar een verwachting bij te plaatsen eigenlijk.
Nick Van Vynckt: Op basis van de reacties die we nu gekregen hebben overstijgt het feitelijk al onze verwachtingen. Niemand van ons had verwacht dat we review na review zoveel positieve feedback zouden lezen, zoals je daarnet zegt van een emotionele plaat die de fantasie prikkelt. Eigenlijk hebben we op dat vlak ons doel al bereikt.
Jan Peeters: Het is sowieso heel emotioneel, het is een lang proces geweest en je werkt daar al zo lang naartoe. We steken bijvoorbeeld trompet in onze nummers, niet het meest geliefde instrument bij doorsnee post-rock gerelateerde, maar ook daar kregen we positieve reacties op. Dus ja zoals hier al gezegd.. we zijn echt verwonderd dat de impact zo positief is uitgedraaid. Een andere verwachting, die we nog niet hebben kunnen inlossen door gekende omstandigheden, is zoveel mogelijk live kunnen spelen.

Wat ik ook zo interessant vind aan de plaat, dat je na meerdere luisterbeurten telkens iets nieuw of anders ontdekt. Ook nu weer, is dat bewust of onbewust zo gegroeid?
Jan Boucké: Het is feitelijk fijn om te horen, dat één luisterbeurt niet voldoende is. Dat je binnen alle instrumenten en invloeden die we hebben gebruikt, toch nog iets nieuws opmerkt is zeker en vast fijn om vast te stellen. Bewust? Niet echt, dat is dus ook weer gegroeid door onze manier van werken waarover we het eerder hadden. Het schrijfproces dus. De momenten in de studio, de muzikanten die daartoe hebben bijgedragen. De mix en de mastering, iedereen heeft daar zijn steentje aan bij gedragen.
Jan Peeters: Het komt ook voort uit hoe die plaat uiteindelijk in elkaar is geknutseld. We hebben iemand aangesproken die veel ervaring heeft, maar niet echt de affectie met post-rock per se. Stijn Debontridder was echt de perfecte producer voor deze plaat. En de combinatie met mensen die dat wel hebben, zorgt er dus voor dat het veel kanten uitgaat, dat er in veel lagen wordt gewerkt en dat je dus uit eindelijk die ontdekkingen doet na meer luisterbeurten.

Hoe heb je als band, muzikant of als mens deze coronatijden doorstaan? En waarom midden in deze tijden een plaat uitbrengen en nog niet wat langer wachten?
Jan Boucké: Zonder corona had die plaat gewoon vroeger uit gekomen, het is gewoon een jaar uitgesteld. Het schrijfproces was gewoon al bezig van het jaar na het uitbrengen van onze EP , in 2019, we hebben dus zeker onze tijd genomen voor een nieuwe plaat. We voelden ook geen druk natuurlijk, er zaten geen 500 000 mensen te wachten op een nieuwe plaat van ons bij wijze van spreken (haha). Corona heeft dus wel wat roet in het eten gegooid, maar uiteindelijk moet je die plaat toch eens uitbrengen, blijven wachten is echt geen optie. De situatie is nu nog steeds niet perfect, maar toch iets beter.
Jan Peeters: Je moet jezelf als band blijven uitdagen. En als je meer dan een jaar steeds op met hetzelfde blijft zitten, dat is al heel lang, begint er wat roest op te komen. Dus ja, het moest gewoon nu. Het moment om ze uit te brengen was nu eigenlijk, los daarvan, perfect.

Was deze tijd een bron voor inspiratie en ben je er als band sterker uitgekomen of net niet?
Jan Boucké: We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven. Dat we stukken konden verbeteren en samen eraan werken, daaruit zijn we dus sterker uit gekomen. Niet per se uit die coronatijden eigenlijk. De combinatie tussen corona en rustig aan de plaat kunnen werken, dat was de sleutel.
Jasper Simon: Vooral dus dat we bezig waren met de plaat, geen stress hadden om te repeteren want we konden toch geen live shows doen, zorgde voor minder druk op de schouders waardoor we ons daarop konden focussen. Daardoor zijn we inderdaad sterker naar elkaar toegegroeid.
Jan Peeters: We kunnen zelfs nog sterker eruit komen als alles weer ‘normaal’ verloopt, want dat is nu ook nog steeds niet. Als we een paar jaar verder zitten en daarop kunnen terugkijken.

Live optreden lukt inderdaad nog steeds maar met mondjesmaat , en in niet altijd ideale omstandigheden. er is een optreden dat is uitgesteld tot 26 maart bijvoorbeeld? Staan er nog andere optredens op de planning?
Jan Boucké: Onze release show is voorzien komende zaterdag (26 februari). Dan dus 26 maart in Kinky Star. Er staat ook nog een show in mei op de planning, er komen zeker nog wel enkele bij. In het najaar gaan we wellicht op tour naar het Oosten van Europa. Er komen dus zeker nog mogelijkheden aan… maar bij alles is en blijft het toch nog steeds beetje koffiedik kijken.

Oost-Europa? Dus jullie lonken naar het buitenland als ik het goed begrijp?
Jan Boucké: Na onze EP release zijn we op tour geweest, we hebben zes landen gedaan op zeven dagen, zeer vermoeiend en veel kilometers op de teller. En we wilden dat absoluut nog eens over doen, maar deze keer met een andere band erbij. We gaan ook wat shows in Duitsland spelen bijvoorbeeld. Het is al even geleden, we staan echt te poppelen om terug op te gaan treden, dus ja ook in het buitenland omdat dit ons toen zo goed is bevallen.

Jullie stonden in 2019 op Dunk!festival. Het festival heeft Belgische post-rock op de wereldkaart gezet, jullie horen daar ook thuis , zeker met deze nieuwe plaat.. Zijn er plannen om daar te spelen dit jaar?
Jan Boucké: We hebben daar inderdaad in 2019 gespeeld, en dat was een schitterende ervaring. Ze mogen ons dus altijd vragen. We gaan zelf al veel jaren naar Dunk!festival.

Ik vind het persoonlijk een beetje jammer dat ze van locatie veranderen, de magie van in het bos tussen die bomen en zo vervalt een beetje , ook al is Vooruit met zijn mooie zalen zeker een aanrader. Je mening?
Jan Peeters: Op het eerste zicht is dat wel jammer, die Forest stage was iets uniek en bijzonder, maar ik denk dat de organisatie niet zo maar die keuze heeft gemaakt, dat er meer bij speelt. Ik denk dat je vertrouwen moet hebben in een organisatie die dit al jaren met hart en ziel doet, en de nieuwe locatie niet zomaar lukraak heeft gekozen. Die verandering van locatie is echt goed overwogen genomen, in een podcast met Luc en Wout kwam het ter sprake en daaruit bleek dat het moeilijker werd om te organiseren op de gekende locatie, dan moet je kort op de bal spelen en een andere oplossing zoeken. Vooruit Gent biedt waaier aan mogelijkheden, heeft enkele mooie zalen waar van alles kan worden mee gedaan.

Daar sluit ik me bij aan. Wat zijn, naast live optreden in binnen- en buitenland,  de verdere toekomstplannen voor WANHEDA?
Jan Peeters: Het meeste is al aangehaald eigenlijk, de voornaamste planning is het promoten van de plaat door daarmee zoveel mogelijk te gaan optreden. En daarna beginnen aan het proces van een nieuwe plaat, en niet zo lang wachten op die uit te brengen deze keer. Dat zijn zo een beetje de concrete plannen eigenlijk.

Wat is jullie grootste ambitie en doelstelling? Buiten de wereld veroveren en het Sportpaleis uitverkopen? Of toch AB (waarin sommige post-rock bands in slagen)
Jan Peeters: Dunk!festival was iets wat we absoluut wilden doen, een doel op zich en dat is dus al gelukt. Er zijn zeker nog andere festivals die we graag zouden doen zoals ArcTanGent in Engeland. Gelinkt aan Dunk wat betreft sfeer en dergelijke. In een zaal als AB spelen , dat is ook een ambitie en doel dat we willen bereiken, een van de mooiste zalen in België. Het geluid doen voor WANHEDA in de AB is sowieso één van mijn persoonlijke dromen.

Ancienne Belgique lijkt me voor jullie toch haalbaar? De grotere en kleinere post-rock bands hebben daar gespeeld, Sportpaleis staan zelfs de grotere niet (65daysofstatic heb ik wel het voorprogramma gezien van The Cure)
Jan Peeters: In de post-rock wereld is er eigenlijk geen enkele band die echt in het sportpaleis terecht komt, zelfs de grote niet. Het is gewoon een kleiner en beperkter publiek voor dat genre. Realistischer lijkt dan wel AB. En voor de rest nog volop touren met deze plaat, en misschien eens in Amerika spelen lijkt ook wel leuk.

Ik speel nog even in op dat je met post-rock dus wel een iets beperkter publiek aanspreekt. Is dat geen rem op jullie ambitie als band? Met eerder commerciële metal of rock kunnen jullie wellicht nog verder geraken, of is dat ook weer niet echt een ambitie want dan moet je iets gaan doen waar je misschien niet achter staat? 
Jan Peeters: Niet met deze band nee, met andere projecten kon dat eventueel wel. Maar met deze band is dat niet de ambitie nee. We zitten met zes mensen met een grote motivatie, om heel hard te werken. We willen nu onze focus nog niet afsplitsen of veranderen.

Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig op één of ander podia

Rotten Mind - Swedish garagerock band - I don't have a goal with my music, I just have to make music and so I do

Geschreven door

Rotten Mind - Swedish garagerock band - I don't have a goal with my music, I just have to make music and so I do

The band has a new album called ‘Unflavored’. The review of the album you can read here .

Off course we’ re beside the music also interested in the minds behind the band. A band that could do it well in Belgium because we have pretty much bands who are representative or similar to Rotten Mind. A scene with bands like Equal Idiots, Sons, The Idiots, Dirk etc… So we had a talk with Jacob Arvidsson (guitars and vocals).

First of all: congratulations with your fifth and again superb album. Was it difficult or easy to make this time?
Thank you. It wasn’t either difficult or easy, we just took our time more this time. Both with writing the songs and in the studio. We kinda did the same thing as we always do, but we had a lot more time. And Kristofer, who recorded the album, was much more like a producer than what we’ve had before.

Each band has his own way to make songs, how do you make songs?
It’s usually me or Johan who has an idea, and then we make something out of it together. It could be a riff or a verse and chorus, or basically anything and we kinda jam it until there’s a song. But we’ve also written songs in other ways, like sometimes I have a full song and just show it to the others.

What’s the main goal you want to reach with the music?
I don’t really have a goal or anything like that. It’s just what I do. I have to play music, so I do it. But of course we wanna go places as well. We wanna tour as much as we can, we wanna play fun live shows, we wanna evolve with the music

What do you want it do with the listeners?
It doesn’t really matter to me if they wanna dance to it or if they wanna sit down and listen or whatever. If they like it, that’s cool

I saw you’ve got a new bass player? What’s the story behind and was it easy to find a new one?
The story is that our old bass player quit the band after just 3 shows. I was talking to Liz, our new bass player, about playing together since she moved to Uppsala a couple of years back, but it never happened. When we thought about who was going to play bass, we thought she seemed perfect for it, so we just asked her to join the band right away.

You’re gonna tour mainly in Germany to promote the record. A pity that the band can’t come around here but for the moment i think the band is not well known in our region. Is it difficult this days (with the covid and stuff…) to tour through whole Europe?
It is difficult to plan a tour now. We never know for sure that it’s going to happen, but we are quite certain it’ll be fine this time. We don’t want to postpone this again. And we also have a show booked in Belgium, it’ll be announced soon!

What can we expect at a Rotten Mind performance?
Hopefully a good time! We are trying our best to play as good as we can and I hope that’s good enough.

Are there particular themes you wanna tell us with ‘Unflavored’?
I always try to write about personal stuff. Like, things that matter to me It doesn’t have to be very deep or so but I write about life in general. The song ”Unflavored” for example is just something funny we talked about while we were out drinking. It’s about people who listen to alternative or extreme music that always try to say to other people they have no taste because they don’t like weird music. It’s quite funny if you think about it.

Which words, nouns you wanna post for “Rotten Mind”? I mean i would say: energetic, punk, fun
Oh this is a hard question: Loser punks.

Have you a message for the listeners in Belgium?
See you soon!

Thanks for your time

Myrddin - Ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen

Geschreven door

Myrddin - Ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen

Met 'Monstruos Y Duendes Vol. 3: Médyn' bewandelt Myrddin een ingetogen pad, de grenzen van het minimalisme aftastend. Deze flamenco sound drijft je naar de mooiste oorden.
De recensie van deze ‘parel van een schijf’ kan je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met Myrddin over deze release, over zijn toekomstplannen en we keerden ook even terug naar het verleden.

Waar komt de interesse van muziek vandaan, ik las eerder dat die interesse er in eerste instantie er niet echt was tot je klarinet hoorde spelen en dat wijs vond. Vertel ons wat meer? Waarom Flamenco? Waar komt die interesse vandaan?
Ik groeide op omringd door heel veel muzikanten, er kwamen dagelijks wel muzikanten over de vloer bij ons thuis. Ik was dus altijd al omringd geweest door muziek. Maar als kind was ik meer bezig met buiten in de bossen spelen, boogschieten, ... Op een bepaald moment wilden mijn ouders een groepje beginnen, en ik viel altijd in slaap aan mijn instrument (haha). Na een tijdje ben ik klarinet beginnen spelen. Nog later, ik was onder de indruk van mijn broers, die deden zo een beetje Catalaanse Roma muziek. Ik wilde dat absoluut leren, omdat het iets levendig was die muziek. Dat sprak me wel aan. Zoals ook bij Flamenco het geval is. Toen heb ik mijn vader gevraagd of hij me dat kon leren, Flamenco. Hij wilde dat zeker doen, maar zei ook “je weet niet waar je aan gaat beginnen”. Ik was er nogal snel mee weg, en gaandeweg is dat op een natuurlijke wijze verder gegroeid. Tot op het punt waar we nu staan.

Flamenco is ook niet een stijl die je in onze Westerse cultuur veel tegen komt, het is diep genesteld in verschillende culturen los van die Westerse?
Flamenco is gewoon een mengelmoes van uiteenlopende culturen. De Moren hebben 900 jaar in Syrië gezeten, je kunt denken. Ook de Joden hebben hun inbreng in de Flamenco. Het zit diep genesteld in zoveel uiteenlopende culturen ondertussen, ook al is dat allemaal vrij traag gegaan.

Je zit al een hele tijd in dat muziekwereldje, wat zijn tot nu toe je hoogte en diepte punten in je carrière?
Mijn hoogtepunten zijn als ik heel creatief bezig ben. Dat is kort en bondig, als ik heel hard aan het werk en ben aan mijn muziek ben ik gewoon op mijn best. Die voldoening die me dan overvalt, is telkens een hoogtepunt.

Dat klopt want in een interview las ik dat je constant bezig bent met gitaar spelen en ook pentekeningen? Of heb ik iets gemist? Klopt dat …
Dat klopt ook, ik ben constant daarmee bezig, ook met die pentekeningen maken, een plezierig hobby tussendoor eigenlijk. Ook de hoezen van mijn laatste album uitgaves tekende ik zelf.

Een interessant interview dat ik heb gezien over de samenwerking met je dochter, je hebt de microbe letterlijk doorgegeven. Hoe fijn is het samenwerken met haar en heeft ze dezelfde interesse opgepikt?
We werken en spelen gewoon graag samen , laat het ons daarbij houden.

De reden van dit interview is uiteraard de release van ‘Monstruos y Duendes Vol. 3 : Médyn’ Ik hield vooral van de complexiteit en de hartstochtelijke wijze waarop je die flamenco stijl eigenlijk ontleedt en er zoveel interessante dingen aan hebt toegevoegd. Klopt het dat je graag buiten de comfortzone treedt of zie ik dat verkeerd?

Nee, dat is zo. Ik maak al gans mijn leven mijn eigen muziek. Dat was al zo vanaf dat ik de eerste keer een gitaar in mijn handen nam, zelf muziek maken en schrijven. Ik kom van een thuis waar ik zoveel muziek gehoord heb, dat die invloeden tot uiting komen in mijn eigen muziek. Het is dus heel natuurlijk gegroeid dat ik niet fanatiek me vastpin op enkel die Flamenco, gewoon daardoor. Dus die comfortzone verlaten gaat automatisch, gewoon op mijn buikgevoel afgaande.

Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt dat een hypnotiserende inwerking. Je trekt de (Flamenco) registers open, of doet ons eerder  wegglijden in diepe gedachten. De sound is dus nog diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie, magische sprookjesachtige wereld af. Sjiek! Ook hier een bewuste keuze?
Graag, als je er dingen bij ziet, zoveel te beter uiteraard. Dat is zeker mijn bedoeling, dat lange nummer is een ode aan mijn kleinzoon. Dus ja.. het is zeker de bedoeling om beelden op te wekken bij de luisteraar.

Waar komt de inspiratie om songs te schrijven vandaan?
Dat kan ik vaak zelf niet overzien. Er zijn zodanig veel prikkels die je elke dag tegenkomt waarover je eindeloze combinaties kunt maken. Je kunt gewoon op een dag iets zien en daar is die inspiratie al, waar dat vandaan komt is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Voorbij alle wiskunde dus. Maar vooral, ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Zonder dat is er geen cirkel, geen prikkel en dan klopt het plaatje niet. Ontvankelijk kunnen zijn is heel belangrijk om songs te kunnen schrijven. Dat is op zich een gave, en één van de moeilijkste dingen die er bestaan. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen.

In een ander interview over de vraag waar je inspiratie vandaan kwam, is het antwoord: ‘’ En inspiratie? Och, de meest banale dingen, dat ik boodschappen doe, of zo. Dingen die er voor zorgen dat ik niet de ganse dag met die gitaar bezig ben….’’ . Kun je daar wat dieper op ingaan?
Ik heb dat zelfs als ik optreed, dat ik volledig weg ben en denk aan de dagdagelijkse dingen. Na vijf minuten heb ik dan iets van ‘ben ik nu eigenlijk aan het optreden’. Dat is dus ook zo bij componeren, als ik vrij ontvankelijk ben denk ik gewoon aan andere dingen. Je kunt het dus eigenlijk gewoon niet verwoorden zoiets.

Hoe waren de algemene reacties op deze prachtige schijf?
De plaat komt eigenlijk pas volgende week uit (dit interview was op 11 januari) de reviews die er wel zijn verschenen waren algemeen positief.. niets meer en minder, ben ik blij om.

Deze tijden zijn een zegen vragen samen te stellen, er is altijd de link naar deze pandemie waarin we leven. Hoe heb je deze tijden als muzikant (en mens) doorstaan, heeft het voor nieuwe inspiratie gezorgd?
Ik heb, buiten in de eerste lockdown, niet zoveel verschil gemerkt eigenlijk. Maar ook met dat lang thuis zitten heb ik geen problemen gehad eigenlijk. Ik zit sowieso veel alleen. Het niet kunnen optreden heb ik niet echt gemist eigenlijk, maar ben wel blij dat ik kon en kan blijven componeren. Moest ik niet kunnen componeren dat zou dat wel een probleem zijn eigenlijk. Dan was ik vermoedelijk zelfs niet verder gegaan met muziek maken. Wat optreden betreft, als ik lang niet meer heb opgetreden en er dan weer een optreden is dan zijn dat meestal mijn beste concerten. Het voelt gewoon onnatuurlijk aan voor mij om elke dag te moeten optreden, dan liever van tijd tot tijd eens. Ok, als je veel speelt stijgt het robot gehalte, de motoriek verbetert maar het vertellen op zich gaat achteruit. Dus vrij weinig spelen, maar wel op mooie plekken met wijze mensen rondom mij is naast het componeren het beste wat er is.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die steeds wordt geviseerd als er weer eens strengere maatregelen worden getroffen, deze tijden zal overleven?

Ik stel me vooral vragen over het feit dat we ons eigenlijk bezig houden met problemen die maar een fractie zijn van wat er echt op ons afkomt. Ik vrees dat er dramatische dingen te wachten staan die alles overstijgen. Al de politiek, al het gezever en alle ego’s moeten allemaal verdwijnen. Meer kan ik er echt niet over zeggen eerlijk gezegd.

Maar terug naar dit project, er is ook een volume vier? Of heb ik het mis? En welke richting zal die uitgaan; kun je er al wat meer over vertellen?
Die komt er zeker aan, we nemen daar onze tijd voor. En wie weet komt daar nog meer.. mijn broer zei me waarom doe je niet levenslang door met ‘volumes’ maken? Ik speelde gewoon met het idee dat ik net genoeg had opgenomen voor vier platen, daarna zien we wel weer. Vandaar die volumes dus. Die vierde komt er dus zeker aan, ben er volop aan bezig. Wanneer die eraan komt is nog een vraagteken. Maar ik heb zeker al nieuwe nummers.

Over de toekomst gesproken, wat zijn de plannen voor de nabije en verdere toekomst?
Ik ben al een tijdje bezig met liederen op basis van teksten van Guido Gezelle. De grootste Vlaming ooit. Hij is mijn lievelingspoëet. Daar ben ik dus muziek op aan het maken. We gaan er ook mee optreden, en nog dit jaar een plaat opnemen. Ik werk ook samen met een heel goede danser, en daar wil ook wel iets mee doen naar de toekomst toe. Daarnaast wil ik nog veel muziek schrijven, iets voor een koor doen. En een gitaar concerto, dat wil ik ook nog eens doen.

Staan er ook andere projecten op de planning? Iets samen releasen met je dochter bijvoorbeeld die eveneens een pracht muzikante is (de appel valt niet ver van de boom dat is wel duidelijk)?
Samen met mijn dochter een plaat opnemen, staat ook op de planning, graag nog dit jaar zelfs. Het is een samenwerking die heel spontaan en organisch verloopt, haar muziek ligt meer in sfeerbeleving en niet per se Flamenco, maar we vullen en voelen elkander perfect en heel naturel aan.

Wat zijn na al die jaren je verdere ambities en is er nog een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt?
De gitaar is zeer fysiek, ik weet zeker dat ik binnen circa twintig jaar dit niet meer zo intens zal kunnen blijven doen. Het belangrijkste voor mij, dat is een ambitie op zich: dat ik in staat blijf om muziek te blijven schrijven en te componeren. Dat is zo een beetje mijn voornaamste doel. Dat nog heel lang kunnen blijven doen dus.

Misschien, als ervaren muzikant, een tip die je jonge muzikanten die in jouw voetsporen willen treden zou willen meegeven?

Als jong mens, zonder echte verantwoordelijkheden moet je op avontuur durven gaan doorheen dat wereldje. En dat niet alleen puur muzikaal. Gewoon leven, leven. Dat je open staat voor veel, en luistert naar al die schone muziek om je heen, en daarmee op avontuur durft trekken is de voornaamste tip die ik wil meegeven.

Bedankt voor het fijne gesprek, tot heel binnenkort en hopelijk zien we elkaar spoedig on stage. Veel succes in alles wat je doet!

Wiegedood - We zijn in deze tijden niet perse sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien

Geschreven door

Wiegedood - We zijn in deze tijden niet perse sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien


Wiegedood is een Belgische sludge/doom band die - in de voetsporen van o.m. Amenra - ondertussen zijn stempel heeft gedrukt op het donkere binnen de muziek. Met de trilogie ‘De Doden hebben het goed’ brachten ze een concept uit van top niveau, hun live optredens zijn zelfs nog tien keer zo intensiever.
Tijd om die bladzijde om te slaan en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, met ‘There’s Alwasy Blood at the end of the road’ zullen ze bij sommigen wenkbrauwen doen fronsen. Wij waren onder de indruk van de gedurfde weg die Wiegedood inslaat.
Voer genoeg voor een gezellig gesprek met Levy Seynaeve. Niet alleen de nieuwe schijf kwam aan bod, maar we bleken op veel vlakken op dezelfde golflengte te zitten. Eveneens werden de toekomstplannen uit de doeken gedaan.

Wie Wiegdood is, dat weet iedereen ondertussen ? . De trilogie ‘De Doden Hebben Het Goed’ was een mijlpaal die enorm veel deuren heeft geopend; hadden jullie na die release het gevoel in een zwart gat terecht te komen?
Nee, niet echt. We hebben altijd gezegd , we gaan die drie platen uitbrengen en van daaruit verder werken. Er waren zelfs mensen die dachten dat we gewoon drie platen gingen maken, en daarna stoppen. Op zich is het verfrissend geweest om dat concept achter ons te kunnen laten en een nieuwe bladzijde om te slaan. We zijn dus , na die trilogie, gestart met een leeg blad papier waarop we kunnen tekenen wat we wilden. We zaten dus niet echt in een put of zo, maar kruipen er gewoon uit met die nieuwe plaat..

De trilogie is  ook opgedragen aan Florent Pevee. Zijn ziel blijft ook in die nieuwe plaat verder leven?
Het is goed geweest dat we met die drie platen ons verdriet hebben kunnen uitdrukken over dat spijtige overlijden. Het is goed dat we dat hoofdstuk, zonder hem ooit te vergeten uiteraard, hebben kunnen afsluiten na die drie platen en niet blijven herkauwen. En dat we als band naar de toekomst toe kunnen verder werken. Met de nieuwe plaat hebben we dan ook bewust een andere weg in geslagen, met andere muzikale richtingen en andere teksten en dergelijke meer.

Ik kom weer veel uiteenlopende emoties tegen op de nieuwe plaat, ik heb ergens in een interview gelezen dat het vaak gaat over een persoonlijk verhaal, of persoonlijke verhalen liever, de inspiratie geraakt nooit op, werkt dit ook therapeutisch eigenlijk?
Ik vertrek altijd vanuit mijn eigen ervaringen als mens . Het verschil is dat ik met die nieuwe plaat wat af wilde van het triestige en droevige van de vorige twee platen. Niet bij de pakken blijven zitten en, met respect voor het verleden, vooruit kijken dat is de bedoeling met deze nieuwe plaat. Daarom heb ik er bewust een draai aan gegeven, dat je niet moet blijven lijden en terug recht moet kunnen staan en verder doen met je leven. Dat is dus zeker veranderd met die nieuwe plaat ja.

Het is raar om zeggen, maar er zit zelfs een meer feestelijker (tussen haakjes) kantje aan, ook bewust?
Dat is zeker bewust, we wilden de depressieve kant van Wiegedood wat achter ons laten, en de meer positieve kant van onszelf in de schijnwerper plaatsen met die nieuwe schijf. We blijven nog meer het emotionele bespelen, maar het gaat meer naar het epische, het ophemelende toe, i.p.v. te blijven wentelen in een vorm van zelfmedelijden en de negatieve kanten te blijven opzoeken. Dat is zeker bewust de bedoeling geweest van deze nieuwe plaat dus, daarvan afstappen.

Er blijft natuurlijk dat donker kantje, maar ik heb het gevoel dat we ook op dat vlak op dezelfde lijn zitten, ik hou ervan me te wentelen in een soort duisternis die aanvoelt als een deugddoend deken tegen de zware kanten van het leven; is dat bij jou ook zo? Ik voel dat het subtiel zelfs nog meer tot uiting komt op die nieuwe plaat, de positieve kant van de duisternis…
Sowieso zijn we allemaal een beetje buitenbeentjes. Ik ben ook zo opgegroeid eigenlijk, ik had in het middelbare niet echt veel maten. Ik had ook geen voeling met medestudenten met La Costa klakjes en die dingen, dat was mijn ding niet. Na de AC/DC en metal is bij mij punk en hardcore gekomen, en ook dat waren gasten die niet mee waren in wat echt hype was in die periode. Of wat er verwacht wordt van u. Tijdens zo een punk/HC sessie had ik voor het eerst mijn thuis gevonden. We hebben dat binnen de band nog steeds een beetje, dat we ook met het ouder worden niet perse de kudde volgen binnen  wat maatschappelijk wordt aanvaard of zo, dus ja.. dat gevoel keert ook nu nog terug in Wiegedood ja.

Op basis van het feit dat veel mensen naar Wiegedood komen kijken, zijn er meer mensen zoals jij (en mij) . Het comfortabel je daarin voelen, en thuis komen in die wereld, er is een publiek voor … Bij bands als Amenra en Oathbreaker bestaat dat gevoel ook…
Dat kracht kunnen putten uit donkere teksten over bijvoorbeeld zelfmoord, En dat het je  dan eerder een drive geeft om het anders  aan te pakken in het leven. Is een rode draad doorheen onze muziek. Het is dan ook zeer fijn dat je u daar comfortabel kunt in voelen, en leuk te zien en horen dat er wel degelijk een ruim publiek voor is blijkbaar.

Jullie worden in één adem genoemd met o.m. Amenra , maar beschikken over een eigen smoel; dat hebben jullie al voldoende bewezen, hoe zie je dat zelf? Is dat een bewuste keuze eigenlijk de richting van bands als Amenra te volgen?
We hebben zeker niet bewust die weg gevolgd , ik heb dus zelf  acht jaar bij Amenra gespeeld, maar ben er gestopt nu. En dat draag je wel mee natuurlijk. Ik heb ook super veel geleerd hoe het is om bij een band te spelen, we zijn trouwens nog steeds heel goede maten gebleven. Hoe je het best aanpakt, en een nuchtere kijk kunt blijven hebben op de zaak. En vooral hoe je dat zelf kunt aanpakken, zonder dat er per se een manager of zo moet aan te pas komen; Amenra was dus zeker een leerschool op dat vlak. Muzikaal is die invloed er uiteraard ook, maar we hebben ons altijd meer als een Death metal band willen profileren. Dus langs de ene kant zijn er wel gelijkenissen, maar langs de andere kant eerder tegengestelde dingen die eerder afwijken van die sound van Amenra. Terwijl bij Amenra het vaak eerder traag en lomp is, gaat het bij Wiegedood eerder de snelle en scherpe kant uit. Dus ja,

Ik wil nog even op de plaat terug komen. Met ‘There’s always blood at the end of the road’ brengen jullie een razend snel album uit, alsof alle frustratie en woede letterlijk worden uitgespuwd, sneller dan ooit. Klopt dit?
Er zit wel wat woede in deze plaat. Het opgesloten zitten tijdens de volledige lockdown heeft daar o.a. voor gezorgd. Het is van de Wereldoorlog gelden dat de mensheid zoiets meemaakt zoals nu, ook al is het niet te vergelijken. Maar er komt veel frustratie naar boven bij veel mensen, ook bij ons, door de omstandigheden waarin we nu leven. Dat komt ook wel tot uiting op deze nieuwe plaat. Op een bepaald moment heb ik het wel naast mij neer gelegd omdat ik het niet per se wilde hebben over die pandemie waarin we nu leven. Het is te zot om te blijven voort borduren op iets dat je toch niet kunt controleren of waar je echt iets kunt aan doen. Er zit dus zeker woede in deze nieuwe plaat, maar eigenlijk in alle muziek die ik tot nu toe al heb gemaakt eigenlijk. Het ligt me gewoon het best, om op die manier te werk te gaan eigenlijk, vertrekken vanuit een zekere woede. Het strookt gewoon meest bij mijn innerlijke zelve, ook al ben ik met het ouder worden wat rustiger geworden. Het is ook een manier om die woede te ventileren, daarover schrijven en zingen.

Dus als ik het goed begrijp heeft deze coronatijden voor inspiratie gezorgd?
Sowieso zeker doordat ik van het ene extreme, ik deed een 300 shows op een jaar en was nooit thuis naar compleet niets meer, in het compleet andere terecht kwam was dat bijzonder confronterend. Dat heeft dus zeker voor inspiratie gezorgd ja. Het is wel niet zo dat die situatie cruciaal was voor deze plaat uit te brengen, maar het feit dat we nu plots thuis zaten heeft zeker gezorgd voor inspiratie.

Met ‘There’s Always Blood at the End of the Road’ gaan  jullie vaak de iets meer psychedelische toer op, met een even grote ranzigheid als het vorige drieluik. Klopt dit?
Dat klopt wel ja, ik hou wel van bands in de richting van Captain Beefhart en bands in die richting. Die psychedelische muziek is altijd wel mijn ding geweest. Ook Frank Zappa is een inspiratie, en dat probeerden we er ook in te steken, het absurde en ritme veranderingen aanbrengen op onverwachte momenten. Dus ja zeker een bewuste keuze. Bepaalde dingen die samen komen, weg gaan en weer samen komen, ik vond het wel interessant om daar eens iets mee te doen… een soort uitdaging om dat dus ook binnen metal te verwerken.

Ondanks dat jullie op plaat enorm intens klinken, komt de muziek pas op het podium nog meer tot zijn recht, omver geblazen worden is bij optredens van jullie een understatement; er zijn weinigen die daar echt in slagen of het moet Amenra zijn… Hoe zie je dat zelf?  Kun je stellen dat de muziek van Wiegedood live nog beter tot zijn recht komt, en jullie een band zijn die je eerder live moet zien?
Sowieso proberen we op het podium het beste uit die plaat te halen, een soort moment opname. Op plaat is het ook allemaal wat beperkt eigenlijk. We zijn gewoon op ons krachtigste als we live spelen, zonder meer. Live kun je een soort bulldozer zijn die door de zaal raast, op plaat lukt dat gewoon moeilijker. Omdat je het daar niet echt in de hand hebt. We kunnen het alleen maar zo goed en intensief mogelijk doen klinken op plaat, de luisteraar heeft in dat geval zelf veel in handen. Live kun je die nummers gewoon vanuit het buikgevoel brengen, zonder scrupules. Pas dan kunnen we echt ons ding doen.

Wiegedood en Amenra (ook Oathbreaker) hebben eigenlijk de weg vrij gemaakt voor sludge gerichte bands. Is er nu niet een overaanbod van dit soort bands? Wordt het niet wat moeilijker voor jullie om boven dat maaiveld uit te steken dan?
Ik weet het niet goed eigenlijk. Het is altijd aan te moedigen als een muzikant of band muziek wil maken in die richting eigenlijk, daar is op zich totaal geen probleem mee. Voor mij persoonlijk lukt het niet zo vaak dat een band me echt omver blaast, ik ben vrij kritisch ingesteld. Soms lukt het niet van de eerste keer en is het net die derde plaat van een bepaalde band die wel iets los maakt, het is op zich dus zeker niet gemakkelijk om boven dat maaiveld uit te zien voor niemand. Het is langs de andere kant gewoon gemakkelijker dan ooit om muziek te spelen. Je hebt daar zoveel niet meer voor nodig dan vroeger.

Over live optredens gesproken, de release in de AB is uitgesteld in deze coronatijden. Ik ging er normaal ook bij zijn op 23 januari; is er al een nieuwe data bekend?
Nee er is nog geen nieuwe data bekend, helaas. We moeten bekijken met AB wat er mogelijk is, mede omdat nog andere shows zijn uitgesteld ondertussen. Het is moeilijk voor organisaties om echt iets te plannen, gezien de regering constant het geweer van schouder verandert. Het is dus allemaal wat koffiedik kijken.

Het is inderdaad zeer moeilijk voor de cultuursector om iets georganiseerd te krijgen de laatste twee jaar; hoe denk jij persoonlijk hoe de sector dit zal overleven?
Sowieso zullen er sneuvelen, maar ook altijd mensen gemotiveerd blijven om te doen wat ze willen doen en iets op poten te zetten om cultuur beleving levendig te houden. Waaronder wij zelf. Maar als het gedaan is gaan er nieuwe uit de grond gestampt worden, daar ben ik van overtuigd. Het landschap verandert , maar het houdt niet op na deze pandemie zeker niet.

Zijn jullie er sterker uitgekomen (sommige bands hebben de handdoek in de ring gegooid). Is er inspiratie voor nieuw werk?
We zijn er niet per se sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien. We zijn nog steeds drie van de beste maten gebleven. Het is zeker vermoeiend en deprimerend om op deze manier, maar op zicht verandert er niets binnen hoe we als vrienden en band in het leven staan. Het is niet de moment om nu plots de handdoek in de ring te gaan gooien eigenlijk. Het is wel zo dat we niet echt konden samen komen en op onze eigen manier verder hebben gewerkt , los van elkaar. Maar we hebben allemaal nog even veel interesse in wat er gebeurt binnen Wiegedood en dat is toch het belangrijkste.

Hoe ziet de toekomst er , ondanks die onzekere tijden, uit voor Wiegedood?
Als alles goed gaat zullen we in maart tien dagen naar Engeland gaan. Daarna staan er heel wat shows in de Baltische landen en Rusland gepland. In april, mei en juni zijn we wat aan het opnieuw boeken van wat is afgelast in januari; we gaan dat wat proberen op te vangen in die periode. Om maar te zeggen, onze nieuwste plaat is al meer dan een jaar geleden opgenomen. we hebben steeds gewacht met releasen tot het beter zou gaan, maar je kunt niet blijven wachten natuurlijk. Want nu is het nog niet zoveel beter ondertussen. Maar goed dat is wat nu op de planning staat, en waarvan we hopen dat het kan doorgaan allemaal.

Zover ik weet zijn jullie naast Wiegedood ook nog met andere projecten bezig (dacht ik); valt het nog te combineren?
Oathbreaker repeteert al bijna twee jaar niet meer echt, ik ben gestopt bij Amenra omdat dit een beetje teveel van het goede werd. Dus persoonlijk concentreer ik me vooral op Wiegedood. Gilles is bezig met zijn solo project Siem Reap , waarmee hij ook een plaat heeft opgenomen die een maand of twee uit is. Daar probeert hij ook wat shows mee te doen, maar op het moment valt alles heel goed te combineren en is het geen probleem. En anders is het de agenda’s samen leggen. In het verleden hebben we bewezen daar redelijk goed in te zijn in agenda’s op elkaar afstellen.

Ambities … Gezien jullie in toch meer ‘extreem metal ‘ vaarwater zitten spreek je sowieso een – ik wik mijn woorden – minder ruim publiek aan. Waardoor je wellicht nooit in een Sportpaleis zal staan zoals een band als Scorpions of ander heavy metal bands; niet dat het jullie ambitie is … Jullie hebben al op Graspop en zo gestaan, en heel wat bereikt . Hoe zie je dat zelf?
Sportpaleis is totaal geen ambitie voor ons. We hebben nu successen geboekt, en ik zou al heel tevreden zijn moesten we de komende tien of twintig jaar datzelfde succesverhaal kunnen behouden. De fans die we nu hebben, behouden, en mensen rondom ons hebben die er echt blijven in geloven is al een ambitie op zich eigenlijk. Voor mij hoeft het niet om in grote zalen te staan. Voor daar echt te geraken moet je vaak jezelf een beetje verloochenen, en dat is zeker niet onze bedoeling integendeel. Ik denk niet dat ik ooit een plaat zal schrijven die commercieel interessant genoeg is om iets te kunnen bereiken, dan schrijf ik ze liever niet omdat dat niet vanuit mezelf komt dan.

Jullie hebben inderdaad voldoende bereikt, en voldoende een stempel gezet op de Belgische Metal. Een mooi parcours trouwens. Maar toch, is er voor Wiegedood een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt? Iets dat je absoluut nog wil bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Niet echt nee, gewoon blijven muziek maken en verder doen zoals we nu bezig zijn, dat is ons voornaamste doel voor nu en de komende jaren. Om te zeggen, deze nieuwe plaat is pas uit en ik ben al aan het nadenken over de volgende plaat. En natuurlijk zoveel mogelijk live spelen met de plaat die nu uitgekomen is. En blijven nieuwe platen maken, waarvan ik na enkele jaren nog steeds heel tevreden kan zijn, dat is ook zo een doel dat ik voor ogen heb. Of dat ja dan nee in de Hardste lijst staat en we voor twee honderd of 1000 man spelen maakt me weinig uit. Moest het wel zijn, dat we voor een ruim publiek kunnen spelen zoveel te beter uiteraard, maar het is zeker geen ambitie of doel om perse voor een heel ruim publiek te spelen, behalve als we kunnen blijven doen wat we nu doen… we gaan dus zeker geen plaat maken om te zorgen dat we meer volk trekken, zeker niet.

Wiegedood is een band die vaak een inspiratie vormt voor jonge beginnende bands en muzikanten, me dunkt; wat is je advies aan die jonge beginnende bands en muzikanten die in je voetsporen zouden willen treden?
Veel spelen, en uw instrument leren beheersen is een must. Wat me ook opvalt,  bij sommige jonge bands ze hebben nog geen show gespeeld maar hebben al een manager. Begin met eerst ervaring op te doen, ga het niet direct groots gaan aanpakken. Probeer uw strepen te verdienen en zoveel mogelijk zelf te doen in de eerste plaats. Moet je daardoor in een kraakpand in Polen spelen voor 50 euro? Dat is dan een ervaring die ze je niet meer afnemen. En vooral amuseert u… leg jezelf niet teveel druk op, de rest komt dan wel vanzelf.

Laten we het daarbij houden, heel veel succes met de nieuwe plaat en hopelijk heel snel terug op het podium.. bedankt voor het fijne gesprek

Ross Jennings - My goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future

Geschreven door

Ross Jennings - My goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future

The solo debut album of English singer Ross Jennings has been released. There is also a double vinyl version. Ross is better known as the singer of the English prog rock/metal band Haken. ‘A shadow of my future self' is a very personal record. Inspiration came from relational problems and problems in the immediate surroundings.
You can read the review of that album here
Following this release, we had a nice conversation with Ross, we shed some light on how this record is put together and looked to the future with good hope.

Ross you are most well known
for being a founding member and the lead vocalist of the bands Haken and Novena, can you tell some more about this projects?
Certainly. For the unacquainted, I am a founding member and the lead vocalist of ‘Haken’ which I consider my main band. We were largely influenced by the likes of Dream Theater and set out with that model in mind yet the goal for Haken was always to explore a wider musical palette and see where that took us. Similarly, my side project ‘Novena’ flirts with a similar ethos, only with a slightly more theatrical approach and a different band formation consisting of two vocalists. At least in the case of our debut album ‘Eleventh Hour’ and sister EP ‘The Stopped Clock’ I was responsible for all the clean vocals and Gareth Mason too care of the heavier growling parts and spoken word performances. I’m proud of both projects equally and enjoy the different approaches to writing and working with each group.

Haken is still ‘on the route’ but you made your debut solo album , if I’m right, why bring out a solo album? Is this the place to purge or something like that? How must I see it?
The way to ‘see’ or ‘hear’ my solo album is not to think too deeply about band politics or personal ambition… of course that being said, I would love to see any project I work on succeed on its own merit but the truth is I had some very personal compositions that I felt had no home in the prog metal canon yet could serve me well as a solo outlet and reveal a true, authentic individual music identity . I had presented a chorus idea or two from these tracks in the past to see if they’d fit with anything Haken were writing but they usually wouldn’t work in that context, so I kept them in the bank in the event I ever had an opportunity to make a solo pop/rock record. Lo and behold, the pandemic offered me that time to work on it, so the timing in that sense was divine. Whilst I have ever intention to make a second album, and I do have the bulk of it written already, the focus now is on Haken’s next record and tours.

According to my sources, you had to deal with relational problems in your immediate environment that were a source of inspiration, can you tell us more about that?
Some issues had been brewing under the surface for a few years and reached a boiling point when I returned home from the last tour I had been out on in support of Devin Townsend. This was when all lock downs started, and no one could go anywhere or escape. Certainly, in my immediate environment we were able to work things out and writing the lyrics for these songs certainly played a huge part in reflecting on my own shortcomings. It was certainly a therapeutic personal experience doing that.

Unlike you  more well-known Progressive music,  this solo record follows a much more mainstream approach with Jennings directly citing Styx, Coldplay and Porcupine Tree as references. Is this correct and why this deliberate choice?
My tastes in popular music are vast and eclectic and this was the side of me that I felt needed to be expressed and represented on my solo album. I was growing a little tired of the extremely intricate and obsessively technical approach to writing at this point, so I  needed this release from a musician’s point of view. As a consumer of music, all that technical prog stuff requires a focus and concentration and can sometimes be a bit much, whereas the simple and catchy stuff is often just what the ears and the soul needs.

Some reflections I wrote down. That sensitivity and melancholy connected to these kind of subjects is already present on 'Words we Can't Unsay' but nowhere does the record sound too soppy or tacky, on the contrary. There is enough room for energetic fireworks such as the stunningly delivered one. do you agree with that statement? is that a deliberate choice?
The important thing for me was that the whole experience was fun. Fun to make and fun to listen to. However, aside from ‘Rocket Science’ which was deliberately goofy in a way, I was extremely careful not to cross that line into ‘Tacky’ territory. I’m singing about very personal and deep stuff so that could never be tacky because it’s all based on real events and sincere feelings. I still wanted this record to be ‘cool’ and meaningful as well as pleasurable.

One aspect speaks to the imagination, apart from the stunning guitar playing of course, your voice that sounds crystal clear on the one hand and warm and sensitive on the other, makes us feel at ease, without losing the rock content of course, here too a deliberate choice, how do you see that?
For me it stems from this idea that my voice is telling my story and attempting to convey the emotions I lived through. Quite often in my other projects I’ve found myself singing quite robotically in order to tap into to the technical nature of that music, usually doing take after take after take until it’s ‘technically’ perfect. Even with that there’ll be an element of post-production and it all ends up feeling far from human in my opinion. With this album it was most important for me that the vocals breathed organically. To capture the emotions in an authentic way, the majority of the vocals on this album were recorded in a handful of takes.

You are also surrounded by top musicians who have already proven their strength, how big was their impact on this disc?
In terms of my contributors on this record I couldn’t have been happier with the team I assembled, even if they aren’t A-list names (yet). Everything was demoed by myself but there are certain instruments that I can only play to a certain level so hiring a core band was essential to the quality of this record’s outcome. I am incredibly grateful to Vikram Shankar for going the extra mile with the string arrangements and sound design on many of the tracks. Nathan Navarro is a class act on bass and added some really spicy moments on this record where it counted. Simen Sandes on drums understood exactly what was required in the drum department and he delivered huge arena rock – ready performances for me. A very special mention should go to my mix engineer and co-producer Karim Sinno for being a guiding hand throughout the production. This record wouldn’t have sounded the same without him!

Although you also walk those paths solo as with a.o. Haken, may it be clear that on this 'A Shadow of My Future self' you leave your own emotional mark. I find that very remarkable, do you agree?
I was very conscious of the fact that stylistically this was always going to be extremely different from Haken and that for some fans it might not be their ‘cup of tea’, but it was important for me to explore and flesh out my own unique identity. My hope is that it can be enjoyed alongside everything else I do but also have its own audience who might in turn check out my work with Haken or Novena and vice versa. Hopefully my existing fans will listen to this album and start to recognize what elements of mine I bring to those bands.

A song that appeals to my imagination is 'Be the one' (a Dua Lipa cover) where you prove to be at home in many markets, are there more plans in that direction?
The bonus track is indeed a cover of a successful pop song by Dua Lipa. It was intended as an exercise in having a lot of fun with a simple track and basically making it rock! I was very fond of the layered vocals and production on that song, so it was really an experiment that turned out pretty cool. Novena also covered a ‘Billie Eilish’ track recently too… I’m not sure that’s a direction I will take regularly but never say never. I’m a fan of pop music, so if the song feels right, then why not? It’s only entertainment, folks!

Anyway, how where the reactions till now on this debut?
I’ve received some very positive and uplifting reviews from the prog community which surprises me the most, since I don’t consider this to be a prog record. It’s obvious however, that Haken is much loved in the community and they are a loyal crowd who will support whatever path we all take, collectively or individually, and that’s incredibly heartwarming to me. I am hoping the project branches out further into the mainstream. I would love to hear my tracks featured on TV shows for example, but I’m sure that will come in time. Right now, I’m just feeling really proud that I was even able to pull it off and excited to do another one when the timing is right.

One of the advantages of this pandemic, for me as a hobby journalist, is that I always know what to ask for. So;. how did you as a musician (and human being) experience these times?
It was a very polarizing experience. I both embraced the stillness and loathed the lack of movement. As someone who likes to keep busy, it was difficult, but I found a way to find balance in the end. I found some new perspectives on life, worked on my personal life, made a record or two and started a family so I am grateful for the experience. We have to live in gratitude and find the good in it otherwise life will just continue to throw us more of the same.

Was that also a source of inspiration or more of a rest?
The key word was balance. I found both in equal measures and one certainly complimented the other.

What are the future plans for you solo, going on tour with this record? Coming to Belgium to?
Touring is still proving to be problematic at the moment but if the demand is still there, I will certainly love to take ‘A Shadow of my Future Self’ out on the road at some point. I had some acoustic shows booked that had to be cancelled due to covid, so I will be most likely waiting for more of a sense of normality before making such commitments. My ‘Acoustic Shadows’ livestream event that aired last July will be made available again in some form early 2022 so that will be a nice addition to the solo repertoire for the time being.

And the future plans of you, other projects like Haken?
Both Haken and Novena intend to begin work on new material this year despite both bands losing a member each. I’m really excited for the new chapters to keep things fresh for both bands. Eventually, Haken will hit the road and finally perform material from ‘Virus’. We’re especially looking forward to the US tour with Symphony X this May!

Are there still other projects or collaborations you working on?  To give a example. On December 2020, You worked with Simen Sandnes, Filippo Rosati, Arzene, Bringsli, Thrailkill and Jogan J. Bakken, together under the name of "Simen Sandnes and Friends with Benefits" in a cover of Mariah Carey's "All I Want for Christmas Is You. Is there more coming up?
The ‘Friends with Benefits’ side gig is a whole lotta fun curated by Simen Sandnes. We returned this season with an arrangement of ‘Oh Holy Night’… I think it is the unwritten, unconfirmed and undiscussed plan to do a Christmas cover every year until we have a full album to put out in 10 years’ time… Now that I’ve said it, I guess there’s no going back on it…hahaha!  This aside, I did record a few other guest vocal performances on things that will trickle out this year no doubt. One of which is already out in the form of a duet with Mike Mills (Toehider) on the latest ‘Star One’ album ‘Revel in Time’ by Arjen Lucasssen. The track is called ‘Prescient’ and is great fusion of prog and space metal… The most important one for me on the books however, is the collaboration album I have made with former Spock’s Beard legends Neal Morse & Nick D’Virgilio. The album is called ‘Troika’ and is released via InsideOut Music in February. This album will explore another side of me as a singer-songwriter and vocalist as part of a 3 way harmony group.   

After all this years on tour and projects, do you still have ambitions, Is there a kind of goal or something like that, or are you not busy with that
My end goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future. I’ve had to work quite hard to make something of this, having never taken the path into music and performance from a young age, I still feel like my career in music is an ever-blossoming flower… To be able to do this for a comfortable living is enough but a taste of fame would also be nice, I’m not going to lie. I could die happy if one of my projects became a major headline act eventually.

I think as a well know artist you propyl been an inspiration to you musicians, what is your advice to your bands an musicians who want follow you path?
The music business is hard to crack and it’s difficult to know where it’s heading. The first thing to do is understand your goals. If it’s money and followers first, then you may be better looking to tiktok or become a YouTube musical influencer. Session Musicians get paid more and sound engineers get paid even more!  So that’s good to consider. If you’re like me and you just want to make great records and rock out for a living, just make sure you’re in tune with yourself and write songs all the time. Surround yourself with excellent people and players too. Everyone’s trying to make it, it seems so don’t lose heart if you’re not an overnight success. You’d probably regret that anyway. Stay authentic and true to your art. Be open to and find peace with whatever challenges come your way and do the hard work, it will pay off! Trust me, I’m still waiting for that pay off too!

Thanks for the interview I hope we can have this talk face to face soon, please put some links where people buy your music and merchandiser , or contact you?

www.rossjennings.co.uk
https://www.facebook.com/rossjenningsofficial
www.hakenmusic.com
www.novenaband.uk

Columbarium - We zullen al heel tevreden zijn als we een mooie plaat kunnen uitbrengen op een interessant label en op die manier enkele mooie optredens in de wacht kunnen slepen, dat is momenteel de voornaamste ambitie met Columbarium

Geschreven door

Columbarium - We zullen al heel tevreden zijn als we een mooie plaat kunnen uitbrengen op een interessant label en op die manier enkele mooie optredens in de wacht kunnen slepen, dat is momenteel de voornaamste ambitie met Columbarium

Onlangs kregen we het spijtige nieuws dat Loose License ermee ophoudt, een band die in de underground zijn stempel heeft gedrukt de laatste jaren. Gelukkig volgde kort daarop het heuglijke nieuws van de geboorte van een nieuw project Columbarium. Meer nog, op 17 december kwam een eerste single op de markt in de vorm van een tekstvideo ‘Rivers of Blood’ https://www.youtube.com/watch?v=7bJ9ocTlt-Q.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met zanger/bassist Pete Jules V. en we wilden graag weten waarom die naamverandering nodig was? We polsten ook naar de toekomstplannen.

Jullie hadden met Loose License toch een stempel gedrukt op de underground metal; waarom de handdoek in de ring gooien en die naamsverandering?
‘Eigenlijk is dat niet zo een grote verrassing, we wisten zelf al langer dat we die evolutie van Loose License naar Columbarium aan het doormaken waren. Ik liep daar al enkele jaren mee rond, de naam Loose License is eigenlijk ontstaan tien tot elf jaar geleden doordat onze drummer Mille en gitarist Marc op de souper van de motorclub besloten om enkele covers te spelen, nadat ze al lang zelf niets meer deden binnen de muziek. De Motorclub noemde ’t Los Plak’ en ze hebben dat eigenlijk, voor de grap, vertaald naar Loose License. Feitelijk was het een eenmalig gebeuren, gewoon om op die souper wat covers te spelen van Motörhead, Black Sabbath tot AC/DC. Ze vonden dat echter zodanig leuk dat er werd besloten om er meer mee te doen. In 2016 kwam Koen Biesbrouck erbij, die ook bekend is van de instrumentale avant-garde band Locus Control. Hij voegt er ook nog toetsen aan toe, en toen werd het plots toch allemaal wat serieuzer. Koen heeft een enorme muzikale injectie gegeven aan Loose License, toch ietwat in een andere richting dan waar we mee bezig waren. Op een bepaald moment kwamen we Wouter Nottebaert tegen, bassist van Dyscordia, die vertelde dat hij vond dat we goed bezig waren, maar hij vond toch persoonlijk dat we onze naam zouden moeten veranderen. Toen wist ik dat ik niet de enige was die met dat idee zat en dat was voor ons de ultieme insteek, om dat ook te doen.’

Maar neem je dan niet een zeker risico, want met Loose License heb je toch je naam gemaakt, zeker binnen die underground metal, waartoe bijvoorbeeld bands als Fractured Insanity en zo behoren. Een goed product dat zijn naam verandert, verliest vaak een deel van zijn glans? Ben je daar niet een beetje bang voor?
‘Veranderen is nooit zonder risico, maar we denken wel dat we met Columbarium een serieuzere weg aan het inslaan zijn. Zo zijn we gaan zoeken naar een nieuwe klank, vroeger namen we alles zelf op. Op dat vlak zijn we op zoek gegaan naar een studio om onze muziek op te nemen, waardoor we productief op een hoger niveau bezig zijn dan met Loose License, dus op zich lijkt me dat geen risico, wel integendeel.’

Ik voel een iets rauwer geluid, diepe duisternis overvalt me, maar toch blijft die doomlink overeind, en toch zijn er ook wel wat death metal invloeden merkbaar, heb ik de indruk. Klopt dat of is dat te ver gezocht?
‘Dat klopt eigenlijk wel. Wat muzikale invloed en oorsprong betreft zijn we binnen de band twee verschillende koppels. Mille en ik zijn al meer dan dertig jaar vrienden. Wij zijn altijd liefhebber geweest van het zwaardere werk. Van de zware death metal tot grindcore. Marc van zijn kant hangt eerder in dat Black Sabbath-gerichte genre, terwijl Koen eerder houdt van bands als Rush en Mastodon en zo. Die twee toch verschillende achtergronden die samen komen, hoor je binnen Columbarium dus zeker doorschemeren. Als Marc een riff maakt, gaat die soms meer de richting uit van Black Sabbath, mijn riffs zijn wat anders dan die van Marc, net als mijn stem die meer de richting uitgaat van death metal. Die rauwheid zit er wel meer in bij Columbarium. De basis zal echter altijd doom metal blijven.’

Waar komt die naam eigenlijk vandaan, Columbarium? Heeft die een bepaalde betekenis?
‘Daar hangt een geschiedenis aan die heel belangrijk is voor de band. Een columbarium is een urnemuur op een begraafplaats, dat is de letterlijke betekenis en die past wel bij de sfeer van de band, natuurlijk. Ik heb samen met Mille in de jaren 90 al in een band gespeeld onder die naam Columbarium. We waren een tweemansband en speelden een mix van grindcore en doom metal. We zongen allebei, Mille van achter zijn drums en ik speelde bas met een gitaarvervormer daarop. We hebben nooit echt iets uitgebracht, behalve een onofficiële livedemo en ik heb ook nog een T-shirt uit die tijd. Dat project duurde van 1994 tot ergens 1997/1998. Ik weet niet of de naam Anesthesy je iets zegt, dat was in de jaren ’90 een Belgische thrash band, die een paar mooie cd’s hebben uitgebracht. Mille en ik waren al sinds midden de jaren 80 roadies van die band. De hoofdcomponist was Franky Libeert, daar gingen we zowat elk weekend mee op café, na de repetitie, hij was dus één van onze allerbeste vrienden. In die tijd speelden we met Franky en de bassist van Anesthesy in een band genaamd Arachnophobia waarmee we af en toe een voorprogramma deden van Anesthesy. Franky is echter in 1994 omgekomen in een auto-ongeval. Toen Franky overleden was, is ook Arachnophobia opgehouden te bestaan. Op zijn begrafenis zijn we meegegaan tot aan zijn graf. Op een bepaald moment passeerden we een bordje ‘Columbarium’ op het kerkhof waarop Mille zei: “Dat zou een goede naam zijn voor onze band als we samen met twee verder doen.” Daaropvolgend hebben Mille en ik beslist om door te gaan onder de naam Columbarium, deels ook als ode aan onze overleden vriend. En dus hebben we eigenlijk nu gewoon die naam terug uit de koelkast gehaald anno 2021/2022. Dat is dus het volledige verhaal rond Columbarium.’

Ik had in 2020 nog een interview met jullie en op mijn vraag ‘’ Loose License staat uiteraard niet op non actief. Hoe zie je de toekomst van de band? Zijn er nog groei mogelijkheden?’’ was het antwoord: Dat geloven we zeker. Eigenlijk is er niet echt iets wat we per se willen bereiken, we willen niet ontgoocheld zijn na een tijd. Dat elk bandlid zijn uiterste best moet doen en dat we een toekomstplan hebben, vinden we een evidentie. We willen wel zien wat we eruit kunnen halen. Zoals elke band willen we in de toekomst een goed album maken waarop we het beste van onszelf geven, misschien aansluiten bij een label, sleutelen aan onze sound, leuke optredens doen en misschien een paar speciale dingetjes zoals die cinemarelease van onze laatste videoclip.’
Staan jullie daar nog steeds achter? Is de naamverandering een onderdeel van die evolutie?

‘ Heel zeker. We hebben inderdaad gezegd dat we een goed album wilden maken, en dat komt er nu dus aan, toch ten minste dat is hoe wij er ons bij voelen, haha. We hebben muziek klaar liggen voor een full album. De opnames beginnen in principe ergens in februari. Waar we naar hebben gestreefd binnen de band, is de sound. Zoals aangegeven deden we dat op heden op eigen houtje. Alle opnames en productie deden we bij Koen, onze gitarist, thuis en dat was uiteindelijk ons geluid. Dat wilden we nu wat beter aanpakken, het geluid dat we echt wilden hebben we nu gevonden met Lander Cluyse van Hearse studio en de mastering hebben we laten doen in de VS door Brad Boatright van Audiosiege. De combinatie van die twee hoor je dus op de single ‘Rivers of Blood’. Toen we die zelf de eerste keer hoorden, werden we compleet omver geblazen door de sound. Dat is het dus wat we al zoveel jaren wilden. En binnen dat proces is de naamsverandering dus zeker een onderdeel. Binnenkort komt er een tweede nummer ‘Save Our Children’ en die twee songs gaan we als single uitbrengen als kennismaking met de band. Ergens tweede helft van 2022 willen dan het full album gaan uitbrengen.’

‘Rivers Of Blood’ zal een beetje de richting uitgaan van het album, of mogen we nog andere verrassende wendingen verwachten?
‘Het zal ongeveer die richting uitgaan, het komt er gewoon op neer – en dat is het grote verschil tussen Loose License en Columbarium – doom metal blijft de basis, daarover bestaat geen enkele discussie, maar met Koen erbij, die dus ook keyboards speelt, kleuren we nog veel meer buiten de lijntjes van dat typische doom genre, dat zal zeker tot uiting komen op de plaat. Er zal bijvoorbeeld ook een nummer op staan in de richting van Obituary, het snelste nummer dat we ooit gemaakt hebben, een song die heel ver buiten de comfortzone gaat van wat we ooit hebben gedaan. In een ander nummer zit dan weer een bluesy fragment, met een bluesy gitaar solo. Het gaat dus veel breder, maar de basis van doom moet wel overeind blijven, dat vinden we belangrijk. Als Koen cello, trompet of gelijk wat speelt op zijn keyboards, en het past bij het nummer, dan gaan we er gewoon voor, zonder limieten. De muziek zal dus wel meer uiteenlopend zijn dan wat we tot nu hebben gedaan, maar doom metal is en blijft de basis, dat is duidelijk.’

Laten we het ook eens over een bepaald virus hebben dat al twee jaar ons leven bepaalt en het overhoop haalt. Heeft deze coronatijd gezorgd voor inspiratie?, dat jullie er als band sterker zijn uitgekomen en hebben jullie meer nieuwe nummers kunnen schrijven? Zijn jullie er sterker uit gekomen of net op jullie grenzen gebotst?
‘Je leest vaak in interviews dat veel bands die periode hebben gebruikt om enorm veel nieuwe nummers te schrijven. Of intensief aan een nieuw album te werken. Bij ons is het eigenlijk net omgekeerd geweest, we moesten noodgedwongen deze periode gebruiken om even op de pauzeknop te drukken, daardoor werd ook alles uitgesteld. Wij kunnen geen nieuwe nummers vanop afstand maken, door mp3’tjes naar elkaar te sturen. Wij moeten dat kunnen doen in ons repetitiekot en dat is door die corona dus niet gelukt, gezien ons kot voor lange duur op slot ging, dat was een serieuze domper. Dus is er van veel nieuwe nummers en dergelijk weinig in huis gekomen. Wat de vraag betreft of we daar sterker zijn uitgekomen of op onze grenzen zijn gebotst? Daar hebben we geen last van gehad, we zijn heel goede vrienden binnen de band en dat is natuurlijk zo gebleven tijdens die periode. Het is alleen een veel te lange pauzeperiode geweest, waarvan we hopen dat die niet terugkeert nu we aan die plaat bezig zijn.’

Ik pik daarop in met misschien een algemene vraag, de cultuursector (binnen een heel brede omkadering) vangt al twee jaar de grote klappen op, ook het laatste overlegcomité is weer een dikke streep door de rekening. Hoe denken jullie persoonlijk dat die sector deze crisis kan overleven, en wat is je mening over dat voortdurend viseren van de sector?
‘Er zijn ondertussen veel mensen die hun job kwijt geraakt zijn binnen de sector, voor ons is het een hobby, iets wat we doen in onze vrije tijd en wij horen dus eigenlijk niet te klagen, er zijn mensen die wel zwaar en professioneel getroffen zijn, dat is veel erger. Ik zie het eerlijk gezegd niet gauw verbeteren, voor velen is dit een totale catastrofe, zoveel is duidelijk. Voor mensen die ervan moeten leven, en wiens agenda bomvol stond, is dit alweer een ramp. Dus ja, het is moeilijk te antwoorden op die vraag ... maar voor sommigen ziet het er niet goed uit, nee. Ik, en iedereen met mij denk ik, hoop dat het ooit stopt. Er heeft niet iemand de echte oplossing, dat is ondertussen al voldoende gebleken, onder andere in de politiek en van de kanten van de wetenschap, ondanks alle vaccinaties, waar we als band wel helemaal achter staan.’

Laten we het hebben over de toekomst. Wat zijn, naast de plaat die uitkomt, de verdere toekomstplannen met Columbarium?
‘We willen proberen meer mensen te bereiken met Columbarium dan wat we ooit deden met Loose License. Binnenkort komt dus, zoals aangegeven, onze eerste single op de markt. Die plaat die eraan komt, en de promotie daarrond vinden we wel belangrijk. Maar dus vooral meer mensen proberen bereiken, iets waar we met Loose License toch minder moeite in stopten. Als de plaat opgenomen is, gaan we ons best doen om een leuk label te vinden, met een goed label kun je toch wat meer mensen bereiken. Een label kan voor wat extra en meer shows zorgen. Met Loose License deden we circa tien, vijftien shows per jaar, dat is zeker niet slecht, maar als je ondersteund kunt worden door een label en misschien een boekingsagent, kan je wellicht die shows wat interessanter maken. Misschien eens iets in het buitenland. Wat meer mensen bereiken betreft, we hebben die clip van ‘Rivers Of Blood’ gepost op ons Youtube-kanaal en bereiken daar iets meer dan 700 mensen mee in twee weken tijd, we hebben dezelfde clip via een kennis laten posten op een doom-kanaal ‘666MrDoom’, het is een Griek die dat beheert en hij heeft meer dan 200.000 abonnees. Op een week bereik je daarmee 1200 mensen. Je kan dus niet verloochenen dat je via zulke kanalen en eventueel een label een breder publiek kunt bereiken.’

Hoe belangrijk is de sociale media in dit verhaal voor jullie? Eerlijk gezegd heb ik enkel FB in oogpunt van mijn hobby als muziekjournalist, hoe zie je dat zelf als muzikant en voor de band?
‘We zitten uiteraard liever tussen pot en pint over muziek of andere zaken te praten, ook met jou, dat weet je, wij zijn van die generatie, hahaha. Maar je kunt in deze tijden niet om de sociale media heen. Ik heb zelf twintigers in huis lopen, zonder de sociale media bereik je die niet. Ik zeg niet dat we speciaal die jonge mensen willen of kunnen bereiken met onze typische doom metal, maar het is ook niet zo dat we enkel de mensen van onze leeftijd willen bereiken, we merken dat er toch wat interesse is van de generatie na ons ook en dat is fantastisch. Sociale media kun je binnen de promotie van een band niet meer wegdenken, ook niet om de mensen van onze generatie te bereiken, of we dat nu leuk vinden of niet.’

Jullie gaan een nieuwe plaat uitbrengen, video’s op youtube, maar in deze tijden kan iedereen de muziek direct streamen via bijvoorbeeld Spotify (wat eigenlijk dezelfde functie heeft als ieder sociaal media kanaal, naambekendheid voor een band) is het dan nog interessant om effectief iets op de markt te brengen?
‘We zijn niet alleen de mannen van tussen pot en pint over muziek te spreken, maar ook van hardware dragers en al zeker vinyl. Er zijn nog steeds veel mensen, de echte liefhebbers, die graag fysiek iets in hun handen hebben, naast het kunnen streamen van de muziek, velen doen beide. Wij willen heel erg graag ons album ook op vinyl gaan uitbrengen. Vinyl zit nog steeds in de lift, de wachttijden voor de productie zijn enorm en lopen uit tot gemakkelijk een half jaar, daar moeten we wel rekening mee gaan houden straks. Er is zeker nog steeds een publiek voor (ook bij jongeren), maar ook shirts bijvoorbeeld, daar is wel vraag naar en daar wordt dus ook aan gewerkt.’

Ik denk dat jullie zowel met Loose license en zeker nu met Columbarium een zeer internationaal geluid voort brengen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat, als jullie een Amerikaanse, Duitse of andere buitenlandse band waren, jullie veel hoger zouden scoren. Klopt het dat ‘Belg’ zijn in zeker opzicht een handicap is binnen de metal ? Of zie ik dat verkeerd?
‘Hoh, alles is, mede door sociale media, streaming en het internet, zo geëvolueerd dat de wereld kleiner is geworden. Maar ook het aanbod is groter geworden. In de jaren 80 moest je als band cassettes rondsturen, bij wijze van spreken. Waardoor, als je als band in je garage een demo had gemaakt met vier nummers, het moeilijk was om dat echt uit te brengen. Nu gooi je het online en kan je theoretisch de hele wereld bereiken. Daardoor is het aanbod natuurlijk veel groter, en is het als band individueel moeilijker geworden om boven het maaiveld uit te steken. Maar dat hoeft niet per se iets te maken te hebben met uit welk land je komt. In dat opzicht denk ik niet dat Belg zijn een handicap is, het algemeen aanbod is gewoon groot. Er zijn plaatselijke labels als Dunk!records, Consouling Sounds, Babylon Doom Cult Records, Polder Records en dergelijke meer, super gemotiveerde mensen die vanuit België werken en die er toch ook voor zorgen dat sommige Belgische bands in het buitenland in de picture staan, dus neen, het hoeft geen handicap te zijn als Belg in deze tijden, dat geloof ik niet. De mensen van die labels stoppen enorm veel tijd in hun bands en dat verdient erg veel respect, ze zijn er niet zomaar.’

Wat is dan eigenlijk de ambitie met dit project (werelddominantie is niet meer nodig ondertussen? ?) en is een soort doel dat je voor ogen hebt?
‘Momenteel is het uitbrengen van die plaat het belangrijkste en mocht een label onze muziek voldoende kunnen appreciëren, dan zou dat fijn zijn om die steun te krijgen, maar we kunnen ook de muziek onafhankelijk uitbrengen. En dan zien we wel hoever we komen. Het draait uiteindelijk in de eerste plaats nog steeds om plezier te maken als band. We zijn heel goede vrienden, en dus als band vooral kunnen blijven dat speelse bewaren is belangrijk en hopelijk ook verder groeien. Dus een echt doel stellen dat we per se moéten bereiken, doen we niet. Maar het is gewoon al een aantal jaren onze grote wens om een goede plaat uit te brengen, de kwaliteit van die plaat staat zeker voorop. Live spelen is natuurlijk het allerleukste en hopelijk kunnen we dus in de komende jaren nog wat leuke shows doen, en hopelijk is de pandemie daar geen stok in de wielen …’

Wat ambitie betreft, zijn er ook plannen voor het buitenland?
Echte plannen niet, maar er zijn wel wat contacten hier en daar, meer niet. In Nederland hebben we een bevriende band waar we eigenlijk meer willen mee gaan spelen, we zien wel of daar iets uitkomt of niet. Onze try-out met Columbarium was in Tilburg in september samen met FAAL in de ‘Little Devil Bar’, dat was trouwens de eerste avond dat ze daar terug optredens mochten organiseren. Het dak ging er dus compleet af, het was echt een goeie avond. We hebben dus wel wat contacten in Nederland en Frankrijk, maar verder niet. We hopen met ons nieuw album iets extra leuk te kunnen doen, maar voor de rest blijft het voorlopig koffiedik kijken wat het buitenland betreft. Moesten we die kans krijgen, zou dat wel mooi zijn, natuurlijk. We moeten ons ook geen illusies maken binnen het doom genre. Als je ziet dat grotere bands als bijvoorbeeld een Hamferð uit Faeröer op een Europese tournee als hoofdact ook moet zalen vullen van 150 man ... Het zijn niet allemaal My Dying Brides in de doom metal wereld, natuurlijk. Het is sowieso een kleiner publiek, daarover moeten we ons geen illusies maken. We moeten eerlijk zijn, we staan ook nog niet zo ver als Marche Funèbre bijvoorbeeld dat al een schitterende en vlekkeloze staat van dienst heeft en af en toe een mooie show in het buitenland kan spelen. Ondanks het feit dat we al meer dan tien jaar actief zijn, is Columbarium een nieuwe band.’

Over live optredens gesproken, staan er al gepland voor de toekomst met Columbarium? In zoverre plannen kunnen worden gemaakt?
‘We hebben er eentje staan op 29 januari bij onze vrienden van het schitterende ‘Skulls’ café in Geel en één met Marche Funèbre in Kid’s Rhythm ‘n’ Blues Kaffee in Antwerpen op 4 februari, maar die zitten ook al weer op de wip met de huidige maatregelen. Vingers kruisen dus dat die kunnen doorgaan, zowel voor ons als voor de venues. Verder is het erg lastig momenteel optredens te organiseren, zoals je weet. Als ‘nieuwe’ band beseffen we ook dat we ons weer helemaal moeten bewijzen, maar de commentaren zijn momenteel erg goed en daar zijn we echt dankbaar voor.’

… Als je moest kunnen kiezen tussen Alcatraz of Graspop, wat geniet je voorkeur?
‘Moeilijke vraag, op beide festivals wil iedere Belgische metal band wel staan, natuurlijk. Maar met de rug tegen de muur zou ik toch voor Alcatraz gaan. De twee festivals hebben ondertussen een heel andere sfeer, vind ik. De sfeer op Alcatraz is nog steeds gemoedelijker en meer ‘familiaal’, tussen vrienden als het ware. Ik zal niet zeggen, de echte metalheads, want die vind je op Graspop ook uiteraard. Alhoewel daar toch ook een publiek komt die al eens naar AC/DC op Studio Brussel luistert en daar is uiteraard ook niets mis mee. Bijna iedereen die op Alctraz rond loopt, is iemand die metal ademt en leeft, denk ik. Het feit dat ik zelf op minder dan een half uur fietsafstand van Alcatraz woon, heeft er misschien ook wel wat mee te maken, het is als het ware in mijn tuin en dat geeft het toch weer dat speciale karakter. Dan is Graspop toch een beetje anders. Maar ik kom ook graag op Graspop. En moest die kans zich ooit voordoen daar te mogen spelen? Euh, uiteraard, graag!’

Jullie waren nauw verbonden met de organisatie van het festival Doomsday, dat uiteraard compleet in het water viel door de gekende omstandigheden, komt er nog een editie in de toekomst?
‘Doomsday III zal zeker ooit doorgaan, we hadden zelfs een heel coole, Engelse Headliner geboekt, maar dat is dus door corona helemaal in het water gevallen. Die headliner viel weg, aan tafels gaan zitten met mondmasker zagen we ook niet zitten en daarom hebben we de handdoek in de ring geworpen. Maar er zijn dus zeker plannen om die editie, zodra het weer kan in een beetje normale omstandigheden, te laten doorgaan. Zeker en vast! Maar niet zoals de regels nu zijn, dan beginnen we er niet aan, dat is duidelijk… er zijn nu dus nog geen concrete plannen, maar het komt er zeker aan die derde editie.’

Pics homepag @Bart Vryghem

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie spoedig on stage terug

Belgica Erotica - new beat is back, bitches!

Geschreven door

Belgica Erotica - new beat is back, bitches!

Toegegeven, het was toeval dat de nieuwe single van Belgica Erotica op onze radar verscheen. Dat is een artiest die vandaag opnieuw new beat-tracks maakt en (digitaal) uitbrengt. Hij blijkt bovendien niet de enige te zijn. Een bescheiden revival van de new beat van eind jaren ’80, begin jaren ‘90, het klinkt voor sommigen misschien onwaarschijnlijk, maar het is realiteit. New beat is back, biches! Musiczine ging op onderzoek uit bij Johan Declercq, de man achter Belgica Erotica.

Heb je de new beat-periode zelf meegemaakt?
BE: Ik was nog te jong om uit te gaan. Ik zat destijds mijn prille tienertijd. Maar voor mij was het genre destijds een openbaring. Ik was voordien nauwelijks geïnteresseerd in muziek. Ik kreeg alleen de mainstream te horen en ik vond alles zo ‘fluffy’. Althans, met mijn puberale instelling van toen. En dan kwam new beat, muziek die een donkere, mysterieuze sfeer had. Dat was m’n eerste kennismaking met muziek die verder ging dan dat oppervlakkige op de commerciële radio die bij ons thuis opstond. Ik ontdekte via klasgenoten die cassettes voor mij kopieerden de tracks van Lords Of Acid en Erotic Dissidents. Die klonken niet alleen instrumentaal sfeervol, maar hadden dat expliciete concept erbovenop. Op die leeftijd voelde dat als ‘luisteren naar iets dat niet mag’ en dat gaf een extra kick. Toen de new beat tijd voorbij was, zat ik met een blijvende honger naar muziek die voor mij meer inhoud had en zo kwam uiteindelijk bij extreme metal terecht. Dat is nu al iets meer dan 30 jaar mijn genre, maar new beat was het begin van mijn muzikale interesse en daar ben ik het genre blijvend dankbaar voor.

Waarom riep new beat in die periode zoveel weerstand op?
BE: Ik kan alleen uit mijn beleving spreken, maar in mijn omgeving ondervond ik weinig tot geen weerstand tegen het genre. Ik kreeg zelfs van thuis uit een new beat shirt! Mijn ouders hadden dan wel niet die explicietere tracks gehoord. Die speelde ik in alle stilte op m’n walkman. Degenen die niet te spreken waren (die ik kende) over het genre, spraken over ‘er zitten geen echte teksten in’. Nooit begrepen dat voor mensen een song pas een song is als er een tekst in zit. Wat moet je dan zeggen van klassieke en orkestrale muziek?

De kritiek was soms terecht: onder de noemer van ‘new beat’ werd toen ook wel wat bagger uitgebracht. Of niet?
BE: In de eindperiode werd er zeker heel wat bagger uitgebracht,. Iedereen sprong op de kar en songs werden gemaakt puur om een song te hebben. Er zat geen idee of gevoel meer achter. En toen het schlagergenre zich ermee begon te moeien, was het einde helemaal zoek. Pure brol werd het!

New beat was de voedingsbodem voor house en techno. New beat wordt vaak vergeten als tussenstap tussen new wave en techno. Waarom is dat, denk je?
BE: Ik vermoed door het lelijke schaamteloze einde dat het genre destijds kreeg. Het werd een clowneske mode. Dat in combinatie met de eerder vernoemde schlagerartiesten die songs uitbrachten onder de noemer ‘new beat’. En dat was net alles waar het genre tegen was, tegen dat melige, dat oppervlakkige

Vandaag zijn – volgens Discogs – wereldwijd meer dan 750 mensen op zoek naar een origineel exemplaar van de maxi van ‘Move Your Ass And Feel The Beat’ van Erotic Dissidents. Wat was er zo bijzonder aan die single?
BE: Die track het heeft een apart sfeertje, en die vocalen van Nikkie Van Lierop die pittig waren…in die tijd voelde het als tiener als stiekem in een blootblad kijken. Die track was de audiovertaling daarvan.

Welke andere artiesten zijn een inspiratie voor Belgica Erotica?
BE: Zeker Taste Of Sugar, Fatal Error, Lords Of Acid, eigenlijk vele artiesten uit die tijd, of zeg maar het genre zowat in het algemeen. Maar ook extreme metal biedt me op een of andere manier inspiratie. Soms probeer ik de sfeer van bepaalde metalsongs te vertalen naar new beat. Niemand die het zal horen of begrijpen als ze m’n songs beluisteren. Enkel ik voel dat zo aan. Voorts komen ideeën soms op onverwachte momenten. Zo kwam de titel voor “Your Mistress Is Pregnant” uit het niets in m’n hoofd toen ik aan het kijken was naar een aflevering van Witse… Begrijpe wie het begrijpen kan!

Slechts weinig new beat-acts hadden ook een performance of live-act. Heb je zelf ideeën daarvoor? Of eerder een clip?
BE: Geen idee. Ik zou denken dat dat niet meer zou werken. Dan eerder een clip, en dan moet je al met een idee afkomen dat enerzijds origineel is, maar dat ook sterk refereert naar die tijdsgeest van toen. Bij een live-act zal dat misschien ook zo zijn.

Hoe reageren mensen als je vertelt dat je new beat-tracks maakt?
BE: Verbaasd en geamuseerd. En ze vragen of ze mijn muziek ergens kunnen beluisteren. Die vraag is gemakkelijk gesteld en dan moet ik gewoon een linkje doormailen. Soms vragen ze of ik daarmee bekend ga worden of dat ik misschien wil optreden op Tomorrowland. Maar die mensen weten duidelijk niets over hoe de muziekwereld in elkaar zit. Ik antwoord dan vaak dat dat niet zal lukken, omdat wat ik maak in het dance-genre als gedateerd en voorbij beschouwd wordt. Dat is zeker geen leugen.

New beat betekende in de muziekwereld ook de overgang van vinyl naar CD. Als je met Belgica Erotica van Bandcamp naar fysieke releases gaat, kies je dan voor vinyl of CD?
BE: Mochten er ook fysieke releases uitgebracht worden, dan zal ik rekening houden met de vraag. Ikzelf heb mijn muziek het liefst op CD, vooral omdat ik die dan in de auto kan afspelen, maar liefhebbers verkiezen dezer dagen liever vinyl.

Slechts weinig artiesten uit de new beat-scene van toen zijn nog actief, of het is Praga Khan en Lords Of Acid. Heb je met Belgica Erotica een carrière van 30 jaar voor ogen of is het een hobby die je enkel uit de kast haalt als je je hard genoeg verveelt?
BE: Het is een hobby, maar niet zozeer uit verveling. Wel om focus te hebben en om het idee dat in m’n hoofd zet vast te leggen. Ik krijg er telkens een kick van als ik aan een nummer begin en ik dan merk dat er een song uit aan het groeien is. Dat is een onbeschrijfelijk gevoel. De afwerking van het nummer is dan weer vaak een worsteling.

New beat nog steeds goed vinden is één ding, de stap zetten om zelf een track in elkaar te steken is nog wat anders. Wat heeft jou over de streep getrokken?

BE: Het is begonnen met ernaar te luisteren en net op dat moment achter de computer zitten. Dan ben ik beginnen knoeien met mijn muziekprogramma en had ik bijna direct een stukje new beat. Vervolgens slaagde ik er ook nog in om het uit te werken tot een volledig nummer. En dan ben ik begonnen aan een tweede nummer en merkte ik  dat het weer zo soepel verliep. Dat ik er echt in slaag iets in dat genre neer te schrijven en dat ik m’n creatieve ei er in kwijt kan en dat ik er plezier aan beleef. Op de koop toe kreeg ik al snel positieve reacties en dat overtuigde me om te besluiten dat ik daar toch iets meer moest mee gaan doen.

Was je eerder reeds actief in muziek?
BE: Ja, ik maakte cybergrindcore, een elektronische variant van grindcore. En net vóór ik met Belgica Erotica begon, had ik al enkele new beat-songs gemaakt onder de naam Reagan in Dynasty. Eén song daarvan is op een compilatie van Fenix Fire Records geraakt. Het was de bedoeling dat die compilatie op vinyl werd uitgebracht, maar het is om een of andere reden bij een digitale release gebleven en die release heeft niet veel aandacht gekregen.

Zijn er vandaag nog andere nieuwe new beat-releases? Is het genre aan een revival bezig?
BE: Sinds een aantal jaar zijn er opnieuw enkele artiesten die releases uitbrengen. Ik ben al enkele malen naar party’s geweest die gericht waren op een new beat-revival, maar die trokken toen weinig volk. Een slechte timing misschien? En kort daarna brak de covid-pandemie uit en lag alles stil. En nog steeds ligt alles stil.

Gebruik je dezelfde apparatuur als toen?
BE: Ik werk met een laptop en met oude, goedkope software. Die programma’s kocht ik vele jaren geleden. Eén programma kocht ik 21 jaar geleden in de Fnac voor 2.000 fr. (50 €). Voorts maak ik soms ook gebruik van online-software, die je zelfs niet hoeft te downloaden.

Die verwijzingen naar seks en erotiek, horen die gewoon bij het genre of is dat om een beetje te provoceren?
BE: Voor mij is het enerzijds bedoeld als humor, want naar mijn idee is seks het beste onderwerp voor moppen! En anderzijds is het proberen dat gevoel op te roepen dat ik destijds beleefde als tiener bij die expliciete songs die ik eerder vernoemde. Maar mijn concept kan je nog het beste samenvatten als ‘entertainment’.

Belgica Erotica bestaat al een paar jaar. Hoe zie je dat project nog evolueren?

BE: Fysieke releases, who knows? Ik heb geen idee hoe het zal evolueren. Ik wil me in de eerste plaats amuseren met deze muziek en het plezier van songschrijven beleven. Verder zien we wel wat er gebeurt of op de weg komt.

Je hebt nog andere projecten als Torpedo Tits en Screecher. Hoe passen die in het verhaal van Belgica Erotica?
BE: Screecher is de vertaling van mijn zin om techno temaken, geinspireerd op techno/acid/rave uit de eerste helft van de jaren ‘90. Vooral U96 is een act uit die tijd die me zwaar gebeten heeft. Hun debuut “Das Boot” en hun derde album ‘Club Bizarre’ zijn voor mij absolute toppers. Ook wil ik het gevoel vastleggen dat ik had als jonge studerende twintiger in die tijd. Torpedo Tits is cybergrindcore, waar ik me naar hartenlust mee kan uitleven en waar ik ieder van de pot gerukt idee of mop in kwijt kan. En ik hoop dat het de luisteraar vooral kan entertainen.

Je bent tegelijk ook liefhebber van extreme metal. Zou je ooit grunts of gitaren willen verwerken in een Belgica Erotica-track of is dat een grens te ver?
BE: Dat is een grens te ver, zeker de grunts. Wel probeer ik op vocaal vlak iets anders. Ik neem mijn eigen stem op, waarbij ik tracht te praten als horror-acteur Vincent Price. Dat verwerk ik in de songs van Belgica Erotica. Het begint me nu al een beetje te lukken of beter toch dan het begin.

Van welke metal-track zou je wel eens een dance-remix willen maken?
BE: Ik heb geen specifieke track in gedachten, maar ik denk dat een dance-remix het beste zou passen bij bepaalde goregrind-acts zoals Rectal Smegma uit Nederland of Grunt uit Portugal. Uiteraard droomt iedere liefhebber van techno en metal ervan remixen te maken van Fear Factory of Meshuggah, maar daar zijn mijn muzikale kwaliteiten voorlopig veel te zwak voor, vrees ik.

Welk van jouw idolen mag eens een remix maken van ene Belgica Erotica-track als “Boobs!” of “Master Bay Sion”?
BE: Een remix door U96 lijkt me tof. Of Meshuggah die met enkele samples uit de songs er een metal versie van maken… Een mens mag toch al eens dromen.

Wat brengt 2022 voor Belgica Erotica?
BE: Nieuwe songs komen er al zeker aan in 2022. De zin en het plezier zijn er nog altijd.

https://belgicaerotica.bandcamp.com/

Pagina 3 van 26