logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Interviews

Nick Hudson

Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism,

Geschreven door

Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc


‘Front of Human Fractures' is Nick Hudson's first solo album. The release starts from the point of view of a queer man in the late 1930s. A melting pot of compositions for piano and two violins. Hudson is a prolific figure of the British underground scene. He is best known as the front man of the art-rock band The Academy Of Sun, which released the epic 'Quiet Earth' last year to critical acclaim .Hudson has also worked with Wayne Hussey (The Mission) and Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadian queercore icon GB Jones and Massive Attack's Shara Nelson.
You can read the review of 'Front of Human Factures' here.  
We had a nice chat with Nick about that release, how he survived corona times till now, his opinion about Brexit and the future plans.

‘Front of Human Fractures’ was you newest solo album , of course you already busy quite some years, tell us a little bit more about how it all started? And more about yourself?
It just happens to be my first solo album in around five years.  I'd finished a five-album cycle called The Phoenix Archaeologies in 2016, with a record called Ganymede In A State Of War, which was based on an unproduced play I wrote in Berlin earlier that year, after falling for one of the ushers at The Berliner Ensemble, where I was spending time with Robert Wilson's entourage.  I'd spent the subsequent five years developing The Academy Of Sun and after having toiled for twenty months on our vast double album The Quiet Earth, I felt compelled to work smaller and more intimately, and thus Font Of Human Fractures was teased out of the vapors.

Next to working together with big artists, you also well know as lead singer of The Academy of Sun, how is it with the band right now?
I don't know!  Half of them moved to a different hemisphere at various points throughout the pandemic and I myself am currently somewhat nomadic so even getting in a room together would require military strategizing right now.  That said, we've had an incredibly active few years in both live and recorded output so I think that entity can relax a little while.  It'll re-energies at some point.

What are the low and highs true all this years?
Of the pandemic years?  The highs were constituted by the forging of deeper, more compassionate friendships, and by subjecting myself to over a hundred films in the first lockdown.  And finishing a novel before I turned forty.  For which I'm still pursuing a publisher.  The lows were, as for many of us, innumerable: risking bed sores by embroidering the seat of my armchair to my rump as I stared forlornly at one of four walls in sepulchral silence for months on end, empty buckets of ice cream swooning a sad lament; missing my family, missing performing and playing music with people.  I did manage to issue a phenomenal amount of music though, which I guess suggests that creating is a necessity.  I didn't, nor did any of us, need such a harsh task master to hammer home this point, though.

This COVID got us all, but how did you ‘survive’ it?
Ice cream. Cinema. Cooking.  Whiskey.  Writing.  Studying.  We're all irrevocably changed by it, even if present circumstances propose a simulacrum of the before-times. 

You have made your solo album right in the middle of the pandemic, why not wait any longer?
I recorded most of it before.  And there was nothing else to do.  In times of duress and instability, artists create.  It's not a vocation as much as it's a compulsion.

I thought it was a very beautiful record.  A record that sounds fairy-tale like and shows some mysticism, darkness in a melancholic, alienating framework. Colourful and visual even. It is all very sophisticated. You are confronting light and darkness, is that conscious or not? What is your opinion about this?
Thank you very much indeed!  My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc.

What was the general reaction to the record
Honestly, I'm humbled by the response.  It seems to touch people very deeply.  I've had some very personal messages stating that certain songs have kept people going through awful times.  What better response could one hope for?  The Quietus declared that there's nobody around making music quite like this right now, which was a beautiful and kind sentiment to behold.

You have not been idle, meanwhile there is already a new record, ‘K69996ROMA:EP’ Can you tell us more about it? Is there a story behind it?
Artist tend to function reasonably well in isolation. They need it, in fact.  So dare I say many artists may have fared better during lockdown, given the conditions were close cousins of their natural state anyway, haha.  I had long wanted to sharpen my skills with MIDI and so during Lockdown One I threw myself into programming and found it a conducive tool for exorcising the more aggressive, rhythmic side of my compositional interests.  Plus after years of collaboration I wanted to make something entirely hermetic.  I'm a scholar of European cinema. Via all of these strands the tapestry that became the K69996ROMA:EP was woven.  The title tracks addresses the death of Pasolini. We Darken Horses casts Chris Marker's La Jetee under a quasi-pornographic light and If I Get Killed... is an abstract framing of the allegations that Alain Delon had a direct investment in the death of his bodyguard in the sixties.  (I'm not adopting any particular stance in this mythology, lest I provoke the ire of Mr Delon.)

Why a new album so soon after the previous release?
I have a huge backlog of music courtesy of being incarcerated in my studio flat for two years.  Plus the two releases share a gene pool.

What was the general reaction to the record
Confusion, excitement, fear.  Haha.  Adria Goycoolea, a magnificent filmmaker, created an extraordinary video for the Pasolini track, which has met justifiably rapturous responses.  He's brilliant and you should check out his other work.

Besides the pandemic, there is also the Brexit, which is causing some problems I heard in the news. How do you feel about this Brexit?
How do I feel about Brexit?  I feel like dragging down the sky with a net of poisoned fishhooks and pulverizing with thunder clouds the duplicitous and racist disaster-capitalist sewer-dwellers who brought it into being, alongside their tech-bro enablers and all the Bannons and their kin.  It's a wrecking ball.  I hate it, and I hate its lieutenants.

Does it make it difficult for you to gain a foothold in the rest of Europe? 
I'll find my way to Europe regardless.  But yes, there is extra bureaucracy.

It’s something I have read in an other interview. Can you tell me more about your interest in the former Soviet Union?
It sprang from my love of Tarkovsky.  Plus being born in the eighties one was very much aware of The Cold War in the air, even as a child.  Then I was continually drawn to Brutalism.  And I'm something of a low-key scholar of nuclear history.  I taught myself how to read the Cyrillic alphabet in between flipping burgers as a chef a few years back.  And the landscape, the cinema, the sheer vastness of the landmass, the fact it encompasses over ten time zones, the autonomous regions and their shamanic traditions, and all of this aside from but in addition to a beguilement at their political history, especially over the last fifty years.  You may have noticed there's a track called Surkov's Dream on Font Of Human Fractures.  Also my ex- was related to Tolstoy.

Let’s talk about the future, what are the future plans for you and other projects you’re doing?
I've just moved house so I'm deciding where to go next.  I'm developing a graphic novel with a Norwegian artist, based on a short script I wrote.  I'm in the early stages of developing a commission with a Moscow-based dance company.  A film I scored will have premiered by the time you read this.  I'm stepping away from music for a while to repair and recover from a densely hectic few years and to focus on writing.

Next to solo album and The Academy of Sun, are there any other projects anyway?
Aside from the above, I intend to get a film made and gradually evolve my Tarkovsky opera, which has been glacially forging itself since last summer.

To end this interview, what are your future ambitions , and do you have something like an end goal?
I intend to move to Europe, work more in theatre and film.  I would like to write for full orchestra and/or choir at some point.  Get novels published.  I'll likely live in Russia for a time.  I want to make crocodile ceviche.  Live in the Arctic for a while in total isolation.  Scott Walker reEnd goal?  Nah, there's no destination, just a journey.  Maybe I'll adopt the Peter Cook method and cease all activity save for phoning into regional radio shows as a fictional Nordic mariner.  Thank you for the awesome questions!

Thank you for answer them, hopefully we can see each other soon in better times,  and drink a couple Belgium Beers instead of Corona ?

Jules Maxwell

Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future

Geschreven door

Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future

Jules Maxwell is a composer and keyboard player with Dead Can Dance. His solo album Nocturnes is available from 5th March and his album ‘Burn’ with Lisa Gerrard is available from 7th May.
We have write a review about the single ‘Noyalain’ , that you can read here .
Of course Jules Maxwell is a top composer who is at home in many markets and is working on many projects. We had a nice chat with Jules about his recent releases. We also went back to the past and looked at future plans.

Although you  studied music at school, it was while you was studying for a Political Science degree at Queen’s University in Belfast (Maxwell is from Bangor, Northern Ireland) that you  became involved with making plays for the drama society.  You had always been interested in drama and theatre and making music, so this trinity of creative arts became central to you  extensive work with a whole host of different genres. Can you tell something more about it?
I’ve always been interested in drama and I believe that there is a vital connection between drama and music. I sometimes think I am more interested in drama than I am in music. I hear drama in great music whether it be in Teenage Kicks by The Undertones or Finlandia by Sibelius. I also believe there are connections to be had in dance. In 2008 I was taking part in a music and dance improvisation workshop with French percussionist Lê Quan Ninh and Kirstie Simson in London. Before we began, Ninh reminded us musicians of the importance of listening before playing. “The first thing a musician accompanying dance must do is listen” he told us. “Because dance is full of music already”.
So throughout the years making music for theatre plays and dance performances has always been an integral source of inspiration for me.

Most people know you from you work with Dead Can Dance,  can you tell something more about this? The high and lows?
Playing with Dead Can Dance has many highs. To be inside the music is a great privilege. To understand the workings of it has been a revelation for me, teaching me much about the power of simplicity. To be able to watch the audience at the shows from the stage is an amazing experience. And to play some incredible venues throughout the world, from open air amphitheatres on the edge of the Acropolis in Athens to The Ryman Auditorium in Nashville.  I also believe that Lisa and Brendan are two of the most important singers of their generation and it is an honour to make music with them.  Touring can be tough particularly if like me you have a young family at home.

In 2018, You emerged from the shadows with Your debut album's release, the eclectic, personal and intriguing, “Songs from The Cultural Backwater”. It was a success? Did it open some more doors? and was this a reason to step out of the shadows even more?
I had already quietly released two or three other albums before 2018 but Songs From The Cultural Backwater was the first album where I sang my own songs. Prior to that my albums featured other singers. So in that respect it did feel like a step out of the shadows for me. We had been living in a cafe in Picardie in Northern France and I had been performing monthly solo concerts for 3 or 4 years in the cafe, so it felt like an easy transition to make once the record was released. I was encouraged by the response to the album and yes, it has emboldened me to sing more and see what doors open for me as a singer.  

You’ve been forming a strong partnership with Lisa Gerrard - both sharing the creative realization that theatrical disciplines like improvisation and exploration are at the heart of your music, is that correct? How did this cooperation going?
Lisa and I improvised a piece called Rising of the Moon as the final encore of the Dead Can Dance shows on the 2012/13 world tour. We both connected with each other during that process. She is an amazing person to improvise with. Her voice is so versatile and nuanced and her conviction is second to none. It always feels charged and important.

Your latest release, Nocturnes, due to be released on the newly formed Archangelo Recordings on March 5th, is an album of eight instrumental songs, how where the main reactions on this release?
Nocturnes was started long before but came to fruition during the 2020 lockdown. I had made a few quiet piano pieces for a dance company called Vincent Dance Theatre in Brighton and these formed the backbone to the work. I am very proud of it and it has got some amazing reviews. We are releasing a limited edition double vinyl version of Nocturnes and it’s second volume follow up Cycles in March 2022.

There is also a new release ‘Burn’, can you tell me more about this release?
Burn is the result of a session Lisa Gerrard and I did for an album with The Mystery of the Bulgarian Voices. We had 4 songs on that album but several other ideas had emerged during the session which didn’t get used. Together with producer James Chapman I was able to shape a further 7 songs and these became the Burn album. It’s completely different to Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater.  It’s euphoric and quite electronic. It feels like an early eighties record to me.

Our writer has written a review of the single ‘Noyalain’ He wrote: ''It's not a track that leaves you cold, but one that gives you goosebumps. It is electronic, threatening, haunting and it has a vague hint of Vangelis. The review can be read here
I have read this statement in an interesting interview you had:’’ One of the really interesting things for me as a composer is just to always acknowledge how simple much of that music is. And that simplicity for me is kind of the holy grail’’; can you tell us some more about this statement?
Working with Dead Can Dance taught me that you can create very complex sounding music with two or three very simple elements. I believe that simplicity allows the listener room to bring themselves to the work and that can be exciting. In my experience it’s much harder than it seems to be simple. We find it difficult not to complicate things in life.

We are still living in strange times with this pandemic, which just doesn't seem to go away. How did you get through this period as a musician, composer and human being? Did it bring you inspiration? The positive and negative sides of this crisis for you?
The oddest part of the pandemic for me as an artist was to be told to “Stay Safe”. As if  staying safe would do me good. I believe that artists have a responsibility not to make safe decisions in order to make good authentic work. So that has been odd. I can’t stand online chats with people and I have missed the art of assembly. It was a joy to be at a recital recently in London with an audience of 1000 people just being quiet together. That’s a very powerful thing which we didn’t have for a while.

Making plans is still difficult now, here the cultural sector has it difficult also again … What are the further plans?
Dead Can Dance will tour Europe a lot in 2022 and I have the pleasure of opening for them on many of the shows, performing from Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. I am also planning to perform some shows with Lisa in late 2022 in which we will re-create the Burn album and take it further and deeper.

Next to the project with Lisa Gerrard, are there other project you busy with? Please tell us more about it?
I am working with a wonderful Fado singer called Lina from Lisboa on a new album with James Chapman. I am also creating an album with Jason Cooper who is the drummer from The Cure. Both should be released in early 2023 hopefully.

After all this years, and success , do you still have ambitions or ‘end goals’, things you want to do in the far future? Any other releases coming up?
The model we had in France of living and playing in a cafe interests me. To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you. That would excite me as an ambition for the future.

I think some composers or musicians will see you as a as a source of inspiration. With all the experience you have, what advice would you give them?
Show interest in people and listen more than play …

Dvkes

Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken

Geschreven door

Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken

Na het bejubelde debuut (“Push Through”) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo’s Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica. Indie pur sang!
DVKES verrast bovendien door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen?  Ja, én niet van de minste! Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) wilden maar al te graag samenwerken met dit Antwerpse trio.
De hypnotiserende grooves, het snijdende gitaargeluid, de weidse synths en de catchy songs worden in een smaakvol atypisch jasje gestoken. Je hoort onweerstaanbare indierock met een knipoog naar Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo.
Naar aanleiding van de release van ‘Echoplasm’ hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen.

De band die over een stevige portie talent beschikt. “Humo’s Rock Rally”, “De Nieuwe Lichting 2020” en opgepikt door “KEXP” , zijn maar een paar voorbeelden, hoe groot was die impact van al die voorbeelden om te groeien als band?
Hoe groot die impact is, is een moeilijk om te meten. Het heeft uiteraard wel deuren voor ons geopend in de zin dat we wat radio airplay kregen. Dat is met de vorige plaat niet het geval geweest. Door deelname aan die wedstrijden leerden meer mensen ons kennen. Daardoor konden we meer gaan spelen. Daar zijn ook contacten uit ontstaan, waardoor we gemakkelijker partners hebben gevonden om die nieuwe plaat aan de man te brengen.

Met jullie debuut ‘Push Through’ bewezen jullie uit het heel goede hout gesneden te zijn, hoe waren de algemene reacties?
Die debuutplaat is onverwacht goed ontvangen geweest, zowel door pers als publiek. Heel mooie reviews…. Dat is wel heel fijn voor een eerste plaat. We zijn nog steeds blij met de vorige plaat en spelen er live nog altijd verschillende nummers uit.

Dat brengt  ons inderdaad bij de nieuwe plaat ‘Echoplasm’ , zijn er geen extra zenuwen? Want je weet wat ze zeggen over ‘die tweede moeilijke’, omdat de eerste een succes was, liggen bij sommigen de verwachtingen heel hoog?
Ik begrijp dat, maar we hebben onszelf daarom geen extra druk opgelegd. Je probeert uiteraard een plaat zo goed mogelijk te maken, dus een beetje druk is er uiteraard. Bij iedere nieuwe plaat moet je gewoon jezelf opnieuw bewijzen. De opnames van deze plaat zijn wel heel moeilijk verlopen. We zijn aan de nieuwe plaat beginnen schrijven en halverwege het proces heeft een van de gitaristen er om persoonlijke reden de stekker uit getrokken. Daardoor heeft het allemaal wat langer geduurd. In 2019 zijn we de studio ingegaan voor die nieuwe plaat en halverwege het proces zijn we gestopt omdat onze drummer ziek was. Hij heeft kanker gehad. In februari 2020 was de plaat klaar en dan zaten we plots met een virus dat nog steeds een invloed op ons leven heeft. De tweede plaat was dus een moeilijke bevalling, maar niet perse op creatief vlak. 

Corona is een ‘dankbaar’ onderwerp voor journalisten ? nu, hoe heb je deze tijden doorstaan? Heeft dat geen rem gezet op jullie als band, want jullie waren pas echt aan het groeien? Ben je er sterker uit gekomen als band?
Tijdens de pandemie hebben we vooral de nieuwe nummers gerepeteerd omdat er shows in de agenda stonden, maar die shows werden telkens weer gecanceld. Nieuw materiaal schrijven in de periode vond ik erg moeilijk. Er stond al een plaat klaar en de toekomst was zo onduidelijk. De ziekte van Antoni maakte het niet gemakkelijker. Het heeft ons wel dichter bij elkaar gebracht. We beseften dat wat we samen doen, een soort van privilege is , een geluk. Plots voelde het aan alsof alles met een vingerknip kon weggenomen worden van ons. De herstelling van Antoni, hij was ondertussen ook vader geworden, dat heeft op ons allemaal een enorme impact gehad. We hebben echt beseft wat we hebben aan elkaar. Het leek zelfs alsof corona gewoon een futiliteit was in vergelijking met de gezondheidsproblemen van Antoni.

Wat muziekstijl betreft, valt er op DVKES eigenlijk niet echt een label te kleven, wel veel post punk/krautrock gerelateerd? Vanwaar die voorliefde voor die toch typische jaren ’80 muziek?
Die sound is organisch gegroeid. We proberen met elke nieuwe plaat iets nieuws te doen. En dan gaat het vooral over de verpakking van de songs. Die neigt wel naar die’80s sound. Dat heeft misschien ook te maken met onze producer Micha. Hij heeft aan die plaat, samen met ons, zijn eigen kleur gegeven. Een groot deel van die sound, dat experimenteren, komt door zijn invloed. Ik wil niet teveel uitweiden over die technische kant, maar hij heeft daar dus zeker een experimenteel kantje aan toegevoegd. Het is dus niet perse een voorliefde voor de jaren ’80.

Micha zijn invloed klinkt zeker door, maar wie zijn je persoonlijke grote invloeden? En de invloeden van de andere bandleden?
Iedereen heeft zijn eigen invloeden, daarom is het voor mij moeilijk te antwoorden voor de rest. Voor mij persoonlijk is Devo bijvoorbeeld een grote invloed. Talking Heads, komt er ook in voor.  Ik ben ook een grote fan van Serge Gainsbourg, dat komt misschien minder naar voor in de sound op de plaat. Of misschien eerder onbewust. Ook Tame Impala komt terug in een nummer als “Undercover”. Maar het gebeurt zonder er bij na te denken. Vraag me om iets te schrijven in de stijl van bijvoorbeeld Tame Impala, dan lukt dat niet…

In bepaalde media worden ook die vergelijkingen gemaakt met bands als Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo. Ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je zelf tegenover die vergelijkingen?
Er zijn zeker bepaalde zaken die kloppen, zoals Tame Impala en Goat. De vergelijking met Goat heeft ook veel te maken met de dames die zingen op onze plaat. Goat heeft ook zangeressen. De “female backing vocals” , waren trouwens ook een idee van Micha. Maar elk bandlid heeft wel andere favoriete artiesten. Er zal zeker en vast iets kloppen van die vergelijkingen. Ik vind het geen slechte vergelijking. Integendeel! Raymond Scott klopt zeker. Hij was de hoofdinvloed voor de elektronische klanken op de plaat. 

Mij valt vooral dat aanstekelijke op, maar ook dat jullie de comfortzone durven verlaten, trekt me nog het meest over de streep. Een bewuste keuze?
Merci! Het aanstekelijke is bewust. Ik zoek altijd naar een “hook” voor de nummers. De comfortzone? Ik beluister graag platen waar je een lijn vind in de sound, dat lukt bij ons niet direct. We schrijven vanuit verschillende invalshoeken. Daardoor staan er dus ook verschillende dingen op de plaat. Waardoor we inderdaad die comfortzone verlaten. Maar dat vind ik wel leuk om te doen eigenlijk. Maar bewust? Nee, dat niet.

DVKES verrast inderdaad  door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe heb je die toptalenten gevonden?
We waren voor de opnames al van plan om iets te doen met vrouwenstemmen. Met Lara heb ik een persoonlijke connectie, in die zin dat ik eens vervanging heb gedaan bij Intergalactic Lovers op gitaar. En ook onze drummer Antoni is al op tour geweest met hen. Naomi is dan weer een ex-collega van mij. We gaven les op dezelfde school. Ciska kennen we via Micha. Wij zijn nog altijd heel dankbaar dat ze wilden meedoen!

Jullie doen het grote werk, en zij hebben wel een meerwaarde aan de plaat. Gaan die ook mee live optreden?
Ze zijn zeker een meerwaarde! Ze hebben samen met ons de sound van de plaat gevormd. Live doen ze niet allemaal mee. Ciska komt uit Limburg. Niet zo praktisch om te repeteren. Naomi doet wel mee. Lara wil graag, maar ze is zelf met een plaat bezig geweest en heeft gezondheidsproblemen gekend. Het komt er sowieso wel eens van! Maar er doen wel 3 dames mee op het podium. Mijn vriendin Nathalie Wijnen zingt mee. Ze heeft ook het artwork van de plaat gemaakt. Naomi zingt dus mee en ook Tessa Vanhees. Tessa heeft ook gezongen op de plaat. Dat is de vriendin van onze drummer.

Wat zijn eigenlijk je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat? Of waar hoop je op?
Ik ga niet teveel hopen. Want ik leg de lat niet graag te hoog wat verwachtingen betreft. Ik hoop gewoon dat we veel mogen spelen. Daar kijken we echt naar uit. Afgelopen zomer hebben we wat gespeeld, maar laat ons hopen dat daar een vervolg op komt. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest hoop dat de impact van die nieuwe plaat zal zijn.

De twee shows in Vooruit, Gent (met Ramkot) zijn ondertussen uitverkocht, niet teveel zenuwen daardoor, schept dat niet extra hoge verwachtingen dan?
We zijn ontzettend blij dat we die shows kunnen doen. Op zich ligt de druk niet echt bij ons omdat we de mensen moeten warm maken voor de hoofdact. Maar we gaan alles uit de kast halen om het publiek in te pakken uiteraard.

Hoe groot was de honger om terug live op te treden eigenlijk , en hoe was de echte live ervaring na al die tijd ?
Ik moet toegeven dat ik toch zenuwachtig was bij dat eerste optreden. Het was zo lang geleden. Ik had het gevoel dat ik op een of andere manier opnieuw moest beginnen. Ik was ook vergeten wat adrenaline doet met mijn lichaam en geest.  Na het optreden naar huis rijden en niet kunnen slapen tot een uur of vijf, diep onder de indruk van dat optreden. Het was dus ergens stresserend, maar ook mooi. Ik besefte opnieuw waarom we het doen.

Ik heb van bepaalde bands zelfs vernomen dat ze de indruk hadden dat ze bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ als het ware, dat alles een beetje stroever ging in repetities en bij dat eerste optreden, was dat bij jou ook zo?
Bij de repetities heb ik dat wel ondervonden. Ik wou tijdens het jammen wat improviseren en dacht ‘tiens dat lukt precies niet goed meer’. Als ik iets in mijn hoofd heb, kan ik dat spelen. Maar door lang stil te liggen, lukte dat niet meteen. Ik heb tijdens de lockdown veel gespeeld, maar niet op het scherp van de snee. Het is gelukkig teruggekomen! 

Hebben jullie tijdens die periode dat je niet kon optreden, streaming gedaan en hoe sta je tegenover dat fenomeen? Is de drempel om iets te ontdekken bijvoorbeeld niet gemakkelijker via die weg?
Met DVKES hebben we geen streams gedaan. We hebben via een projectsubsidie van de overheid wel een show gedaan in 4AD in Diksmuide. We wilden dat graag doen met een echt publiek en hebben de streams links laten liggen. Met een andere band (STATUE) heb ik wel een stream gedaan. Dat was op zich leuk om te doen, maar ook beetje raar. Wat de drempel betreft; die is inderdaad lager. Je kan gemakkelijk een nieuwe band ontdekken als toeschouwer. Ik denk ook dat je gemakkelijk nieuwe mensen kan leren kennen met dezelfde muzikale interesse. Dat laagdrempelige is wel interessant, maar pre-corona bestonden streams ook al. De AB doet dat al heel lang dacht ik. Door de pandemie was het even de enige manier om een optreden te beleven, maar het is en blijft toch niet hetzelfde.

Om die lijn door te trekken naar sociale media (Facebook en zo) of Spotify , hoe groot is de impact op jullie als band?
Het medium zelf is vrij praktisch, je kunt de mensen die geïnteresseerd zijn gemakkelijker bereiken. Maar er is ook een overaanbod. Dat maakt het moeilijk! Zowel voor Spotify als voor sociale media. Voor de komst van sociale media zal het ook moeilijk geweest zijn om er uit te springen. Ik heb alleszins een haat-liefdesrelatie met sociale media.

Ik had ook een vraag die ik aan menig Gentse band stel, zit er iets in het water in Gent dat er zoveel rock en andere interessante bands ontstaan daar?
PFOS? Haha.. nee maar dat is eigenlijk een beetje in elke grote stad denk ik. Je legt gemakkelijker contact met gelijkgestemde en er is meer infrastructuur. Goede zalen, interessante cafés,…Er zijn meer ontmoetingen en misschien beïnvloeden mensen elkaar meer in de stad. Dat geldt niet alleen voor Gent. Denk aan Antwerpen, Brussel, Luik,..

Wat zijn de verdere plannen, naast enkele shows met Ramkot?
Er staan nog shows gepland, twee shows in Nederland. Ook in De Zwerver in Leffinge (15/01), Café Café in Hasselt (25/11) en De Wollewei in Turnhout (27/11). Er zit nog veel leuks aan te komen, maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Daarnaast gaan we ook verder werken aan nieuwe nummers. Ik moet bekennen dat ik weinig geschreven heb in de pandemie. Veel mensen hebben zich gesmeten om nieuwe songs te schrijven tijdens die periode, ik dus niet. Maar nu die shows terug in aantocht zijn, zie ik het weer helemaal zitten om opnieuw te schrijven.

Wat zijn de uiteindelijke ambities, is er iets als een einddoel dat je voor ogen hebt?
Zoals ik daarnet al heb aangehaald probeer ik die verwachtingen niet te hoog gespannen te houden. We zullen wel zien. Het heeft geen nut de lat te hoog te willen leggen. We zijn vooral blij dat we terug kunnen gaan optreden, dat is al een grote ambitie op zich in deze tijden. We willen zoveel mogelijk harten veroveren op die manier. Ik leg die lat bewust niet te hoog, want als die verwachtingen niet ingelost worden kun je alleen maar teleurgesteld zijn. We zien wel wat er komt.

En ambities naar het buitenland toe?
Natuurlijk! Dat zou cool zijn. We hebben twee shows in Nederland volgend jaar, het is een start van wie weet.. geen idee. Maar buitenland zeker!

Pics homepag @Natalie Wijnen

Ik hoop het voor jullie, maar misschien is het wel goed de lat niet te hoog te leggen om niet te hard te worden ontgoocheld. Bedankt voor dit fijne gesprek

Joe Vestich

Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition

Geschreven door

Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition

Joe Vestich is a singer, songwriter, guitarist and visual artist who moved to Finland in 1986. Joe has played with Dave Lindholm, Heikki Silvennoinen and Aku Syrjä in bands such as Northwind, Screaming Thunders and Messengers. Joe has also collaborated on albums with Costello Hautamäki, Jonne Aaron, SF-Blues and Paleface. Joe is now having new material and touring extensively as a solo artist, duo and with his own Joe Vestich Band. Occasionally, when schedules permit, Joe also duets with Dave Lindholm and Heikki Silvennoinen. Joe's music ranges smoothly from folk to country and rock´n´roll to rhythm´n´blues. This is a man worth listening to!  We of course talk about his new release ‘Steal the Wind’ and the influence he had, but also future plans.

Joe, start by telling us more about yourself? How did it all start, who and what were your big influences?
I’m from USA but living in Finland since 1986. I came over here as a university student. I used to play little concerts in small pubs. I started play some acoustic sets, back in that year. I was approached by a very important musician here, Dave Lindholmi. He is like a legend over here. He asked me to play some gigs with him, and said he liked my way of playing. I was getting back to USA, but next summer I was playing big festivals and that’s how it all started here in Finland.

You have shared the stage with Dave Lindholm, Heikki Silvennoisen and Aku Syrjän kanssa, how did those collaborations come about? And what influence did they have on you carrier as musician?
We all share the same into roots music, those guys where big into Blues. I was more a country guy in that time. I was playing Johnny Cash and Hank Williams and those things. But there is a connection between Country and Blues, for sure. At least that kind of country music I like. Soo I don’t think they been influence me, but we shared the same interest in the music, the legend and things.

That’s something interesting you say there is a connection between Country and Blues, what is that connection exactly then?
The chord barriers are quite the same, I would say. The words, at least in the old traditional country. At the moment there is stuff that is not real country anymore I think. It’s usually sad songs, in country but also in Blues, that’s a connection to. Things like, you lost your girl and now you drinking that stuff. It’s there in Blues and Country. The only difference is the beats, that’s quite different.

You also said ‘the old country’ what’s wrong about the ‘new country’ for you than?
It’s not real country anymore, it’s more like kind a of pop music. My former band made, in America, is now CEO of Warner music , he is the number one of Warner music and country music. I send him the record and he said ‘’Joe this is great, but this is retro Americana Roots music and we are a mainstream country’’. But that’s the problem in America, I get to play there every year, right now it’s pretty mixed up. It’s the politics and things there.. I have friends on both sides republicans and democrats. When they ask me what side I ‘am I tell I live in Finland. I’m more liberal minded, but not get involved in it. But like it is now, America it is getting worse in America, and that have a influxes on how they think about music and stuff to.

About influences. Finland, the country itself , did that have an influence on your music style?
Not sure the country itself have an  influence on me as musician. I set up in my mind and heart, what kind a music I want to do. For a long time, this music was not so much accepted in Finland. But it’s rolling a lot now. Thanks to internet and social media all types of music coming in, it’s easy to catch it. Soo we could get young people get interest in country and Blues. Soo the country changed, not by me, but the internet and things.. that’s more the thing I guess.

What where the highs and lows till now for you after 40 years?
That’s a difficult question to answer. There is been a lot highs and a lot lows (haha). In the late 70’s me and my brother had a band that was very popular. We had full houses everywhere, big crowds. But we were young and there was boys and girls, and drugs. Unfortunately it didn’t last. Soo that was sure something very big. But nowadays we still get a good full house, no matter where we coming. That’s a high to. Specially the big clubs, I like concerts also and festivals. When you have a big crowd follow around you, that’s something you have in those clubs. And that are moments of highs. The lows? Par example two years ago in Florida I was play in a Bicro bar ((not understood this to well)) half way to the there was the owner, a very ruff women, and she just give me half the money and said ‘this is not working, pack up and get out’ that’s one of those sad moments that we can call one of the lows. But that’s a American problem ,  I think sure in this days. Like we talk about before here. There is a lot going on there…

Let’s talk about the new album. Joe Vestich band is your solo project, with 'steal the wind' you bring out another warm-hearted masterpiece. A kind of cozy 'campfire' feeling comes over me, without sounding too corny.  There are even some folk influence and somewhere I even hear some Bob Dylan passing by. What is your opinion about this statement?
I agree with you. When I was a kid my father was big into Folk music. He was a big fan of Pete Seeger and Woody Guthrie. When I was very young my dad use to listen to a band called The Winston tree , they were big in the early 60ths. In America, they were students in the south-California. Were my dad was. That sure had his influence on me. About Bob Dylan? Country have had a big influence on Bob Dylan, that’s why there is this link.   

Bob Dylan was also a protest singer ,  I find in your voice and thing, that there is some kind of madness or frustration coming out , especially in this new album Is that correct?
That frustration is having a lot to do with this pandemic we are living in. No gigs, no work. And the money I have saved to make the record, I had to use to pay the rent. In that way there was a frustration. About the way things were going and how difficult it was to make this album, got me frustrated and that’ is sure coming back in this album.

I suppose these corona times have had an influence on you too. To what extent have these times influenced your career, positively and negatively? Writing new songs?
There sure was a lot writing going on, because there was not much to do. I even have material for the next record (haha).

It's also a very varied record, some songs like 'Rocket girl' (the title covers the load) are really rock others rather subdued is that a path you consciously follow?
There is a connection between rock’n’roll and country , the old country is coming from the Blues and rock music, like Elvis and things

That’s what I liked the most about this record, it’s a combination of all this styles between country, folk and blues, wonderful?
Great to hear that, when I was young I listen a lot to the Beatles they touched on everything. They did country stuff, and pretty heavy things like ‘Helter Skelter’. Also The Rolling stones have this blend of Country, rock’n’roll and blues in there sound, they started as a Blues band.

Let’s say all rock music started with Blues and a specially black people play music?
It all started with slaves playing blues, and even they were slaves, they play happy music. That’s where it indeed all started, as far as I know.

Now we talk about play Blues, how it comes there are still more older people at Blues gigs?
I’m doing a lot Blues gigs, 12 November it was the release gig of the new album here in Finland. I’m doing a lot mixes of styles, we brought the whole album but in between we bring some old blues classic. But also things like Chuck Berry and Elvis stuff. And I have noticed , at least here in Finland, more and more younger people coming to this kind of concerts. And to our gigs. But when I hear my friends, who doing more Blues then I do that’s most a older crowd of fans, that’s true. It’s maybe because I mix things that make the young music fans coming to. A lot of those younger people also love Johnny Cash.. Before the pandemic I used to play a lot in Russia. And there is a blues scene, full of young people.

I guess it’s indeed because you mix things up … Anyway, something else about the record. Other songs have a melancholic to wistful side, again the question is that a deliberate choice?
Most of the songs are about women and relationships. It’s again about the blues thing we been talking about earlier. A lot relationships turn out pretty bad. That’s what this melancholic thing is all about I guess. Par example, that song ‘Rocking girl’ you mention. She coming to the release concert, en lives in Helsinki. We are still great friends. And I wanted celebrate what a cool girl she is.. also that’s this melancholic part. And that’s rock’n’roll to. 

What are your expectations of this release and what audience do you want to reach with it?
It’s just such a tuff business now because there are so many great bands and artists and songwriters this days. More than ever before. This Americana Blues Roots music is growing a lot. It’s very popular in Benelux county’s like Holland, Luxembourg and Belgium. But also in Germany. It’s growing pretty quickly in Finland but also Russia. I only hope that I get more gigs because of this record, I know people not buy records anymore this days, but I do hope this release can give me more gigs. Specially in Benelux. Because I see quiet many American Roots bands are coming there, also Germany. I still feel strong and health  to play gigs and travel. Play more places, and play for more people that’s why I doing this for.. that’s my expectation of this new record to, to keep going on that way.

I guess you’re going on tour with this album,? Anywhere, where can we see you on stage? What are your further plans for this and next years?
I’m doing some gigs in Finland, but normally in December I’m up to Lapland in the far north. In some ski resorts. In usual ,normal times, we get a lot tours in England. They like Roots music a lot there. Usual I’m a whole month up there. Now we just  have to wait because it’s not sure the situation is getting any better with this pandemic at all. Nothing, and also that English tour, is for sure now. We made reservation, but it’s still not sure anymore… I hope pretty soon, because otherwise I will be without work next month.

Are there any other project next to Joe Vestich band in the near future? Tell more about it?
What I normally doing , and hope is going to happen is, next to the ski season up North. In the middle of the winter I go to USA. I go to Pennsylvania where I grow up, and going to Florida. And I want to go to Texas. He producer work with all the big artists there, we do couple gigs with John in Texas and then we come back here in Finland for a few weeks, and hopefully in Europe. If I can find a booking agent there. I hope to set up some gigs in Belgium and Holland to. And come with John , and a Finish band to Europe next summer.. 

After all these years, do you still have some ‘end goal’ or ambitions? Something you want to do, but not doing before or something?
The times when I really feel good is on a gig. When you up there with the band playing and you making people happy, that’s after all those years still my goal and ambition.  When they smile, dance and have fun that’s a real thrill for me. Nothing have changed for me in that way. I liked play in Russia, the crowd that have fun, after all this year it’s still my biggest ambition.

With all you experience what is your advice to young artist who look up at what you have done and still doing?
I would just say, believe in yourself. Don’t ever give up, and stay away from alcohol and drugs. At least, don’t let it take control. I have seen , especially in Finland, seen guys falling down because just too much alcohol. It’s getting better with younger musicians, but from the older generations I have seen guys go down because they made alcohol and drugs control their lives.. Soo also be healthy, that’s another advice I would like to give. It’s a tuff job to be on the route all the time. For me exercise is very important I seen a lot people my age going down because they did not care about themselves. That’s pity.  Soo you have to be healthy in this kind of business but for you musicians just believe in yourself, in every way. And just go for it, no matter what. It’s in your heart or blood, you just have to go for it!

That’ s a wonderful advice to end this interview. I hope to see you on stage in Belgium in one of the nice clubs we have here, and good luck with you upcoming record. Is there anything you want to say to our readers?
I really hope to see you, I never been in Benelux. I have meet some Belgium and Holland people and also Luxembourg. When I started university here there were a lot guys from those country’s here. Soo yes  I just hope to Belgium, and meet you all…

Iwein Denayer

Iwein Denayer - Ik denk dat veel mensen die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd

Geschreven door

We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenman death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''
 In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release “. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Naar aanleiding van deze recensie hadden we een gesprek met Iwein Denayer die echter in nog veel andere projecten betrokken is.
We keerden terug naar 2016, een vorig interview  https://www.snoozecontrol.be/interviews/5129/ en wilden weten hoe het hem ondertussen is vergaan.
Uiteraard kwam ook het onderwerp COVID en alles daaromheen aan bod, en polsten we  ook naar de toekomstplannen.

Iwein, ons laatste interview dateert al van 2016. Het ging toen over je projecten Doodsangst en Humanity Defiled? Ondertussen is er veel water door de zee gestroomd, hoe is het je vergaan ondertussen?
Ik ben onlangs van job veranderd, dat was een grote stap na 22 jaar. Ook wel emotioneel eigenlijk. Ik ben ook beginnen schrijven, ik was enkele jaren geleden met een blog gestart. Ik heb dat lang geheim gehouden, maar dit jaar heb ik er voor gekozen dat publiek te maken. Ik heb daar zeer veel positieve reacties op gekregen. Uiteindelijk heeft de hoofdredacteur van Sociaal.net (https://sociaal.net/ )  me gecontacteerd met de vraag of ik vaste columnist wil worden van de website. Dat doe ik ondertussen met veel plezier, want ik schrijf wel graag. Dat is er op eerder persoonlijk vlak dus veranderd.
Op muzikaal vlak? Met Humanity Defiled hebben we enkele jaren geleden een nieuwe EP uitgebracht met verschillende bevriende gast zangers die niet de minste zijn. Mannen als Jo Vissers , de zanger van onze huidige groep, Roel Moustie een maat waarbij ik meespeelde in mijn eerste hardcore band, Wim Vandenbrande die in de deathmetal zijn sporen heeft verdiend en Bart Govers, ook wel bekend als de gitarist van Fleddy Melculy. Met Barry – zoals ze zeggen – heb ik ook redelijk lang in een hardcore band gespeeld. Het verbaast me, gezien zijn heuse stembereik, dat hij nog niet bij een deathmetal band zingt eigenlijk. Begin dit jaar was er dan die split met Déhà (waarover je een recensie hebt geschreven).  - https://humanitydefiled.bandcamp.com/ - een heel leuke beleving, de man is van veel markten thuis. En dat is het zo een beetje voorlopig.

Eén van de antwoorden was: ‘’
Wat Doodsangst betreft ben ik wel met iets bijzonders bezig. We zijn een heel klein dorpje maar met een groot cultureel hart. In het buurtcafé zijn er regelmatig 'evenementen'. De voorzitter van de werkgroep heeft me aangesproken om iets te doen met muziek en teksten. In de recent gerestaureerde kerk zou hij graag mijn muziek gebruiken voor een speciaal project, ergens in oktober of november. Met muziek van Doodsangst. Een combinatie tussen mijn muziek en poëzie.’’ Is daar ooit iets van gekomen? Vertel gerust…
Dat is er uiteindelijk van gekomen. Uiteindelijk in 2019 naar aanleiding van Halloween. De voorzitter is iemand die graag toneel doet en schrijft, en hij heeft een kort verhaal geschreven over Kleudde en een dorpslegende van uit onze regionen. De moerasduivel. En hij had me gevraagd daar muziek bij te voorzien. Er komt niet echt gitaar in, het is meer synthesizer gericht met griezelige geluiden daarbij. Dat is heel goed in de smaak gevallen. (check het uit: https://doodsangst.bandcamp.com/track/kleudde-en-de-moerasduivel )

Is er verder nog iets gedaan met Doodsangst?
Op dit moment niet echt. Maar ik zit wel met plannen om het wel te doen, misschien eens een full album. Omdat ik toch met meer ideeën in mijn hoofd zit in die richting eigenlijk, dan pure death metal. Een meer atmosferische kant op. Ook met wat old school black metal elementen daaraan toegevoegd.. Wat  Doodsangst betreft zijn er ook minder grenzen, ik kan daarin naar hartenlust gaan experimenteren met die donkere gedachten, dat is bij het strakke Death metal parcours wel lichtjes anders. Met akoestische gitaar en keyboards. Als ik daar tijd en energie voor vind , wil ik daar zeker werk van maken, want heb er wel goesting in eigenlijk.

Onlangs heb ik  inderdaad die prachtige split plaat onder de loep genomen van Humanity Defiled met Déha, ik hield vooral van de intense donkere paden die jullie bewandelen, en ondanks dat jullie wat verschillend zijn, vullen jullie projecten elkaar perfect aan. Klopt dat? En staan er nog releases of samenwerkingen met hen op de planning? Live of op plaat?
Er komt zeker en vast nog meer aan.. Om maar een beeld te geven hoe geweldig het is om met die man te werken. Hij vroeg me, wat heb je nog allemaal gedaan. Ik heb hardcore, metalcore gespeeld, en hij zei dat hij die old school hardcore wel zag zitten om te doen. Toen hebben we op drie namiddagen negen nummers afgewerkt, compleet old school hardcore getint. Dat is ondertussen ingeblikt, begin januari 2022 spreken we nog eens af en dan gaan we demo’s opsturen naar bevriende zangers, en die gaan daar hun stem komen opzetten. Ik mag hierover nog niets verklappen, maar er zitten een paar kanjers tussen.

“Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.” Schreef ik erover, klopt dit? Is het een manier om de buitenwereld ook met jou demonen te confronteren, hoe moet ik dat zien?
Ik denk dat het een stuk is, de samenleving en mensen een spiegel voorhouden. Maar ook uzelf naar buiten brengen, als het ware. De beste manier om anderen, en uzelf, te verbeteren is door zelf uit uw kot te durven komen. Over wat er mis loopt in je leven en zo. Het is dus voor een stuk therapeutisch. Dat zegt Déhà ook eigenlijk, hij moet dat gewoon doen om zijn demonen het hoofd te bieden. Ik schrijf daar ook over, zonder wiskundig mee bezig te zijn, ik zie wel waar ik uitkom. Meestal komt dat in een opwelling. Déhà (zijn echte naam is Olmo Lipani, hij is een Siciliaan) heeft dat dan maal twintig, om maar een beeld te vormen.

Heeft dat niet gezorgd voor ‘goesting’, om nog zo split albums uit te brengen met andere bands? Met wie eventueel?
Soms heb ik daar zeker goesting voor, maar ik zet de stap niet. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Waarom? Ik denk dat ik mezelf nog steeds enorm onderschat. Ik heb het daar met een vriend over gehad, dat we geboren onderpresteerders  zijn.  Wat een ander doet is allemaal beter, en wat ik doe, doen we maar. Mijn eigen werk schatten naar waarde is voor mij heel moeilijk. Dat zorgt er dus voor dat ik een afwachtende houding aanneem wat o.a. dat betreft. Dat is de reden waarom ik ook niet snel naar iemand zal toestappen, met het idee van “die zal dat niet interessant vinden of zo…”

Houdt die ingesteldheid je dan niet tegen om te groeien? Ook al is dat niet per se je ambitie
Dat klopt wel. Pas later realiseer ik me wel dat ik bepaalde kansen heb gemist, dat is wel zo. Maar het is dus mijn job niet. Dat ik dit met mijn job wel gedaan heb, een nieuwe stap zetten, lukt me beter omdat ik daar mijzelf wel naar waarde meen te schatten dan dat wat het maken van muziek betreft. Zeer raar, maar het is gewoon zo…  Het is prachtig dat je daarin kunt uitblinken en die stap durft zetten en daar je job kunt van maken. Zoals Jeroen Camerlynck heeft dat enkele jaren gedaan, die had een regulaire job, en dat is toch goed gelukt. Wat ik ook heb als ik iets uitbreng, krijg ik een stroom van aandacht. Een interview hier, een review daar. En je krijgt meestal positieve feedback. En dan stopt dat, en dan krijg ik daar een weerbots van. De angst om te mislukken? Ik denk dat het dat een beetje is.. De reden waarom ik die stap niet zet is ook, als je dat doet heb je geen rust meer en dat heb ik wel nodig. Na mijn job die sowieso zwaar weegt op mijn geestelijke gesteldheid, heb ik dat dus nodig. Daardoor zet ik die stap dus niet echt wat muziek maken betreft denk ik.. angst.

Muziek is inderdaad niet jouw job , maar toch heb ook jij problemen ondervonden om als muzikant in deze pandemie en COVID tijden je ding te doen? Hoe heb je die tijden doorstaan?
Die split is er dus gekomen, maar eigenlijk heb ik niet zoveel last gehad van die lockdowns en zo. Als je in je studio thuis op je eentje wat kunt knutselen met jouw muziek, zit je sowieso alleen en kan je gewoon je ding doen. Dat is wel anders als je met een band speelt, en plots niet meer kunt repeteren of live spelen. Ik speel ondertussen in een groep  XBurnedX  en op dat vlak is het wel anders geweest uiteraard. Onze bassist heeft een zeldzame ademhaling aandoening, die zit aan zijn derde paar longen. We hebben onlangs onze eerst show gespeeld. Dus ja, dat bands gefrustreerd waren kan ik wel begrijpen ja.. voor mij dus niet.

Heeft die tijd niet gezorgd voor het ontstaan van nieuwe ideeën? Of eerder niet?
Ja, dat full album voor Doodsangst waar ik het daarnet over had. Die negen nummers met Déhà staan op de planning. Dat in eigen studio dingen opnemen staat op het moment wat op een laag pitje, omdat ik ook eens terug met een band wilde spelen wat ik recent ben beginnen doen dus. We staan ondertussen op Facebook en Instagram en één nummer dat gefilmd is tijdens ons eerste optreden, staat online. ( https://www.facebook.com/XBurnedX

Hoe denk jij persoonlijk dat de cultuur (het lijkt wel alsof ze binnenkort weer de klos zullen zijn o.m., de evenementen sector en zo) deze crisis zullen overleven?
Dat er heel veel slachtoffers gaan vallen. Cafés waar van tijd tot tijd eens optredens zijn, kleine theaters, als je niet een beetje reserve hebt, val je gewoon uit de boot. En zelfs wie al een reserve had zal het niet gemakkelijk hebben, want die staat ondertussen ook onder druk. Cultuur staat gewoon enorm onder druk. Er zal meer investering zijn in zorg en welzijn. Er gaat meer geïnvesteerd worden in klimaat. En daardoor gaan er sectoren zijn die minder geld zullen krijgen, waaronder helaas Cultuur, vrees ik een beetje. En dan heb ik het nog niet gehad over de uitzichtloosheid die bij veel mensen groeit. Er zijn daar helaas voorbeelden genoeg van, mensen die daardoor uit het leven zijn gestapt. Dat zie ik helaas in de cultuursector ook gebeuren… Sectoren die dus afhangen van subsidies gaan eronder lijden, langs de andere kant als er een sociale of economische crisis is, zie je bijvoorbeeld dat punk en hardcore begint te floreren. Maatschappijkritiek en kwaadheid. Twee jaar geleden ben ik eens naar een show geweest in een oude douche plaats, met enkele groepen uit Gent en een band uit Zuid-Korea. Als die een vliegtuigticket kunnen betalen om naar huis te geraken, zijn die blij. Zulke dingen als DIY dingen zullen meer en meer boven water komen. Zo ben ik onlangs naar een hardcore show geweest in Knokke-Heist, zeer kleinschalig, die tickets waren in een mum van tijd uitverkocht. Er zijn zelfs nog 100 tickets vrij gemaakt, en ook die waren op minder dan een half uur weg. Je ziet, DIY organisaties komen zeker boven drijven, en voor die organisaties maakt het niet uit of de cultuur op zijn gat zit of niet, ze zullen hun stem wel laten horen.

Naar mijn mening moeten we inderdaad misschien terug naar kleinschalige organisaties, grote evenementen zullen wellicht een probleem blijven ergens (ik denk dan aan Rock Werchter, Pukkelpop en zo). Je mening
Mijn mening zal er wellicht niet toe doen, maar ik ben persoonlijk altijd al fan geweest van eerder kleinschalige evenementen . Ieperfest is een heel mooi voorbeeld daarvan. Heel kleinschalig,  met hart en ziel gedaan. Die hebben nog steeds een aparte More Than Music tent, waar je info kan vinden over van alles en nog wat. Mijn persoonlijke mening, laat dit duidelijk zijn. Je hoort dikwijls, ‘wij gaan daar naartoe voor de sfeer’ dus ze kopen een ticket dat even goed voor een echte muziekliefhebber kon zijn geweest. En dan heb ik iets van; dat festival is uitverkocht is en een muziekliefhebber zit zonder. Dat vind ik beetje belachelijk, maar iedereen doet wat ie wil. Als ik naar een festival ga, wil ik alles gezien hebben,  en zelfs als ik iets niet goed vind, ga ik toch even zien. Muziek wordt anders een wegwerpproduct en dat vind ik persoonlijk niet kunnen. Maar nogmaals, iedereen moet zelf weten wat ie doet… Ik denk wel dat we die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd. En dat ook bewezen heeft.

De vraag is intussen beantwoord. Zijn er ondertussen nog plannen met de gekende projecten of andere dingen waar je mee bezig bent?
Die vraag is inderdaad al beantwoord. Het kan wel zijn dat ik wat dingen door elkaar doe, de nieuwe band waar ik inzit en dat combineren met Doodsangst en / of Humanity Defiled. We zien wel wat er op mij afkomt.. Als er dan op het einde van het jaar twee albums liggen, maar ik ga niet teveel plannen om niet teveel verwachtingen te creëren.

Op de vraag of je met die projecten live gaat optreden zei je. ‘’
Het is niet mijn bedoeling om echt 'live te gaan optreden'. De tijd en zo ontbreken een beetje. Maar ik heb niet echt de ambitie met mijn muziek op te treden.”
Is dat nog steeds zo, of is er toch de honger om op een podium te gaan staan ondertussen?
Buiten met de band, waar de nummers samen worden gemaakt, niet met mijn solo projecten dat is dus nog steeds zo. Met Humanity Defiled zie ik dat niet zitten, en met Doodsangst zeker niet je hebt een hele rits effecten nodig, en dat is niet te doen. Dus nee, live optreden met mijn projecten zit er nog steeds niet in… ik sta nog steeds achter die mening … ?

Je zit al een tijdje in de business ook al is het puur hobby, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken (buiten het gedoodverfde wereld dominantie) ?
Ik zit er al een tijdje in, muziek spelen doe ik toch al sinds mijn 18ste. Opnemen thuis is pas echt begonnen in een later stadium, en dat is een droom die uitkwam, die eerste opnames van Doodsangst was in 2012/2013. Dus toch ook al een tiental jaren. Ambities? Projecten waar ik mee bezig ben, zoals die negen nummers met Déhà en de zangers die hebben toegezegd dat is al een ‘ambitie’ die we aan het uitwerken zijn. Met een echt doel ben ik niet zo bezig. De appreciatie en erkenning voor wat ik doe, als dat kan blijven bestaan zoals het nu is? Dat is een ambitie en doel op zich als het ware. Wat je aan het doen bent dat het iets waard is voor iemand.. Leg ik mijn lat dan wat te laag? Misschien, maar ik ben er wel iets mee en het is een stimulans om weer iets anders te doen.

Ik wil niet pushen, maar ik vind toch dat je zou moeten overwegen om met een Doodsangst set live te gaan optreden… maar goed …
bedankt voor dit fijne gesprek en zeer veel succes in alles wat je doet. We zien elkaar hopelijk spoedig. En blijven al je projecten op de voet volgen

 

Beyond The Labyrinth

Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’

Geschreven door

Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’


De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland.  Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.

Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.

Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond.  Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
 Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?

Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.

Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan.  Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)

Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.

Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten.  Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)

Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld.  Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.

Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was.  Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal :  Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand.  De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee.  In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe. 
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd.  Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…

Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’,  daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)

Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more.  Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.

Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.

Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar.  Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.

Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen

Julien Firmin

Julien Firmin - Mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek

Geschreven door

Julien Firmin - Mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek

Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die je via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich niets aantrekt van hypes, maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt. Muzikale intermezzo’s en vocals om u tegen te zeggen. Zijn titelloos eerste album dateert van 2018 en wordt aanzien als een veelbelovend debuut. Dit bracht hem op tal van mooie podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, wat in schril contrast staat met de debuutplaat. Het muzikale verhaal van Michael had op deze manier geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid, die te horen is. ‘Hands Out The Samples’ kwam eind oktober uit; wij hadden een fijn gesprek met Michael over de verwachtingen, de toekomstplannen, de inspiratiebronnen en ook het water in Gent …

Julien (feitelijk is het Michael) vertel eens wat meer over jezelf? Hoe is alles begonnen, waarom die naam, ik heb ergens gelezen dat het te maken heeft met de naam van je grootvader?
Het is gewoon zo, ik heb enkele jaren geleden besloten om zelf liedjes te gaan maken. En dat te lanceren als een solo project, zeg maar. Ik had een naam nodig, en Michael De Busscher klinkt niet echt sexy (haha). Mijn tweede en derde naam zijn Julien en Firmin, mijn beide grootvaders. Dus ja, ik heb gewoon de twee voornamen van mijn grootvaders gekozen.

Ondertussen heb je zowel solo als met andere projecten al heel wat parels uitgebracht, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Kort door de bocht was 2019 zeker en vast een hoogtepunt en zijn er tot nu toe nog niet al te veel dieptepunten geweest.

Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Dat is altijd een moeilijke vraag om te beantwoorden. Om daar met een genre op te antwoorden, gaat niet echt lukken. Maar ik denk dat het een mooie samenvoeging  is van verschillende elementen uit muziek waar ik zelf naar luister, en ook daar kan ik zeer breed gaan. Daar zit vooral een melancholisch kantje aan. Als ik naar muziek luister is het net dat wat me het meest raakt, laat het ons zo zeggen. Wat ik wil doen, en ook naar de toekomst toe, is me niet vastpinnen op één genre. Ik vind het net heel leuk om verschillende elementen te combineren. Net omdat ik dus naar zoveel verschillende soorten muziek luister, dat is voor mij heel belangrijk.

Welke artiesten zijn dan je inspiratiebronnen?
Ik heb vroeger in een rockbandje gespeeld, en toen luisterde ik naar hardere muziek. Nu wel minder vaak , maar dat zit er toch nog steeds een beetje in. Vooral de intensiviteit rond die hardere muziek. Die soort intensiviteit die je ook terugvindt bij artiesten als PJ Harvey, Nick Cave of Tom Waits bijvoorbeeld. Toch wel enkele artiesten die een grote invloed op mij hebben gehad. Maar ook bands uit de jaren ’90 zoals Radiohead of Sparklehorse, luister ik ook veel naar. Een grote diversiteit aan inspiratiebronnen dus. Productiegewijs spreken bands als Radiohead me trouwens ook aan. Hoe ze soms dingen doen, zonder dat je het echt doorhebt, is zeer opmerkelijk, ook dat is een inspiratie voor mij.

Tom Waits hoor ik zeker terug in je muziek. Dat breekbare binnen je stem maakt je net sterk vind ik. Het doet me inderdaad denken aan iemand als Tom Waits of ook Nick Cave die sterk klinken door zijn breekbaarheid..  Is dat bewust dat je daarvoor kiest? Of hoe moet ik dat zien?
Ik snap wat je bedoelt, en beschouw het ook als een compliment.  Wat het bewust betreft? Muziek maken is een vorm van expressie. Als ik mijn gitaar neem en iets begin te zingen is dat iets dat er als het ware vanzelf insluipt. Het is dus niet zo dat ik bij voorbaat denk ik ga een breekbaar nummer maken of zo, het is dus zeker niet bewust. Dat zijn dingen die gewoon organisch gebeuren.

Het is ook niet iets dat uit je persoonlijk leven komt of zo?
Er komt zeker wel inspiratie uit mijn persoonlijk leven. Bij mijn eerste plaat iets meer. Maar nu probeer ik meer tekstueel te denken, dat was vroeger meer een ‘bijzaak’ bij wijze van spreken. Teksten schrijven duurt bij mij gewoon lang. Maar gaandeweg begin ik het belang daarvan meer en meer in te zien. Dus vroeger schreef ik uit eigen ervaring, omdat dit gemakkelijk zou zijn. En nu probeer ik dat een beetje uit te breiden. Het is niet zo dat alles wat ik schrijf over mijn eigen leven gaat, zeker niet dus.

Een ander punt dat ik ergens heb gelezen. Je wordt ook soms genoemd als ‘de Belgische variant van Daniel Norgren’ ook hier weer, ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je tegenover die vergelijking?
Ik had het daarnet al over inspiratiebronnen. Maar ik ben een zeer grote fan van Daniel Norgren. Hij maakt, en dat kan ik niet anders omschrijven, heel mooie liedjes. En soms met weinig, kan hij heel mooi dingen maken die heel diep gaan, dat vind ik opmerkelijk en wil ik ook doen. Het is dus een vergelijking waar ik wel achter sta, maar ik wil niet per se muziek maken zoals hij ze maakt, dat dan weer niet. Maar ik heb er veel naar geluisterd, en dat zal dus zeker zijn invloed hebben op hoe ik het zelf aanpak, dat dan weer wel.

‘Hands out The samples’ komt uit … Ingetogenheid, met een bluesy ondertoon zowel in de instrumentatie als in de vocals; je wordt er helemaal warm van
?, een soort warmte die je tot gemoedsrust brengt. Is dat een bewuste keuze?
Ik moet toegeven als ik terugkijk naar mijn eerste plaat, die heb ik volledig zelf opgenomen. Als ik daarop terug kijk, merkte ik dat ik vaak hetzelfde trucje boven haal. Dat wilde ik nu absoluut vermijden. Nu heb ik het anders aangepakt. Ik speel al een paar jaar samen met een live band. Ik heb voor deze plaat de bewuste keuze gemaakt om hen  meer te betrekken in deze nieuwe plaat. Wat we hebben geprobeerd is het zo klein mogelijk te houden. En met ook veel meer contrasten.
Om een voorbeeld te geven, Mattias Geernaert, is wel een liefhebber van minimalistische muziek. Hij heeft op die manier zijn stempel gedrukt. Het paste ook perfect binnen het concept. Ook bij de inbreng van de andere muzikanten was dit het geval. Dus eigenlijk was die weg opgaan zeker een bewuste keuze.

Dat viel me dus ook op. Het is niet alleen je stem die me wegblies. Ook instrumentaal worden echt gensters geslagen in mijn hart; hoe hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk?
Het zijn heel goede vrienden van mij. Onze drummer Tom Leyman, die ook bij Ramkot het mooie weer maakt, ken ik al sinds ik zes jaar oud was. We hebben als jonge gasten ons eerste bandje samen gespeeld. Toen was ik de drummer en hij de gitarist, en nu is dat een beetje omgekeerd. De andere twee heb ik leren kennen doordat we allemaal voor hetzelfde bedrijf werkten. Na het uitbrengen van mijn eerste plaat heb ik hen gewoon gevraagd of ze interesse hadden om op de kar te springen. Al gauw merkte ik dat het , zowel op persoonlijk als muzikaal vlak, heel goed klikte. Het zijn stuk voor stuk heel goede muzikanten, die heel enthousiast hieraan meewerken. Die ook in andere ongelofelijke projecten zitten, dus ik mag van geluk spreken dat zij het zien zitten om ook op die kar te springen.

Ja, dat is ook iets. Een band als Ramkot brengt een nieuwe plaat uit, en ook de andere muzikanten hebben het druk met hun projecten. Valt dit allemaal nog te combineren met Julien Firmin dan?
Dat lukt voorlopig zeer goed, het gaat daarbij om de juiste afspraken maken. Ze zijn ook heel gemotiveerd om van Julien Firmin iets mooi te maken. Het is niet altijd evident als je repetities moet plannen en zo, als iedereen een drukke agenda heeft. Maar op een of andere manier zie ik dat zeker lukken. 

Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze plaat en welk publiek wil je ermee bereiken?
Ik probeer de lat wat die verwachtingen betreft niet te hoog te leggen. Er is namelijk een overaanbod , iedereen is een beetje muziek aan het uitbrengen nu het terug weer kan. Ook live optredens komt weer op gang, en ook daar is er een overaanbod.  Ik besef dat het moeilijk zal worden om boven dat maaiveld van nieuwe releases en zo uit te steken. Ik hoop gewoon dat de plaat veel beluisterd wordt. Want we hebben er veel tijd, en gevoel in gelegd. Dat er leuke optredens van komen zou ook leuk zijn. Wat het doel publiek betreft? Ik merk dat het publiek dat naar ons komt kijken heel gevarieerd is, het is wellicht geen muziek voor kinderen of jonge tieners. Maar op de shows komen zowel twintigers als vijftigers of zestigers opdagen. Het is echter niet dat ik bewust een doel publiek heb of zo. Er zit een zekere toegankelijkheid in onze muziek. Dus, hoe breder het publiek, hoe liever dat ik het heb.

Is jullie muziek niet eerder voor avonturiers? Muziekliefhebbers die houden van de comfortzone verlaten en buiten de lijntjes kleuren?
Ik heb gewoon geen zin om binnen de lijntjes te lopen eigenlijk, dat doe ik bewust. Dat is dus absoluut niet de bedoeling, het is gewoon de bedoeling te kijken welke sfeer er bij een bepaalde song werkt, en daar iets mee te doen.

Je hebt het daarnet al even aangehaald. Optreden. Staan er al live optredens gepland?
De release show zal doorgaan op 10 november . 10 december Bij de vieze gasten.  En 22 december  Café De Loge. En ook nog enkele kleine privé concertjes. Dat is wat er voorlopig gepland staat. De rest is nog beetje koffiedik kijken eigenlijk. Maar meestal komt er nog wel iets anders uit de bus. Nu, deze zomer hebben we het geluk gehad om hier en daar onze nieuwe nummers live te kunnen brengen. Vooral enkele toevoegingen Zoals Bar Mirwaar: (10/11 )  Copacobana en Theresia  en ook wat andere zaken. Solo heb ik ook het voorprogramma van Jasper Steverlinck gedaan. We hebben dus wel wat kunnen spelen, en laat het ons hopen dat het nog een beetje kan doorgaan op deze wijze.

Wat zijn de verdere plannen?
Voorlopig zijn er nog geen concrete tour plannen voor volgend jaar. We gaan nu even kijken wat de release doet nu. Ondertussen ben ik ook al bezig aan nieuwe nummers. Een plaat zal niet voor volgend jaar zijn daarom, maar we blijven gewoon rustig verder werken.

Je bent niet bezig met andere projecten eventueel?
Ik heb er wel aan gedacht dat het leuk zou zijn om iets anders te doen, ik ga dat niet direct pushen of zo. Voorlopig ligt de focus op Julien Firmin. Als er ondertussen iets op mijn pad zou komen, dan zien we wel. …

Ik vind dat je muziek ook zou passen bij muziek voor film of TV serie, geen ambitie in die richting?
Dat zou ik zeker willen doen, ik ben de laatste tijd bezig met producties in mijn studio. Dus ja, als zo een mogelijkheid op datzelfde pad zou komen wil ik dat zeker graag doen.

We zijn nu – min of meer toch – bij corona aanbeland; Hoe heb je deze tijden eigenlijk beleefd? En welke impact heeft dit gehad op jou als muzikant en zo?
Ik had, net voor corona begon, al ingepland om nieuwe muziek te maken. Voor mij heeft deze periode ervoor gezorgd dat ik wat meer tijd had om me af te zonderen en nummers te schrijven zeg maar. Na een tijdje begon het wel te knagen om terug op het podium te staan. Maar op zich kwam het eigenlijk wel goed uit, en was het een tijd voor bezinning die ik kon gebruiken eigenlijk. Om muziek te schrijven en me daar even op te focussen.

Live optreden kan terug een beetje, hoe heb je dat kunnen inkaderen in die periode, live streaming? Of geen voorstander daarvan?
We hebben er enkele gedaan, niet  echt veel. Er was ook daar een beetje een overaanbod na een tijdje. Ik vond het ook niet zo leuk om te doen eigenlijk. Net door o.a. dat overaanbod. Ik vond het ook niet zo leuk om naar te kijken eigenlijk. Het is totaal niet vergelijkbaar met een live concert voor een publiek, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. We hebben wel van die kans gebruik gemaakt, om enkele van die nieuwe nummers via streaming te tonen aan het publiek, dat wel. Dat was een leuke en leerrijke ervaring. Dus op zich ben ik wel blij dat we dat gedaan hebben, maar ik wil daar toch niet te ver in gaan.

Ik heb zelf in die periode enorm veel streamings gedaan en volg je daar wel in; wat me daarbij opviel is dat de drempel om iets te ontdekken buiten je comfortzone wel gemakkelijker is; heb je daar zelf ook iets van ondervonden dat je een heel ander publiek aansprak daardoor?
Of we zelf daardoor een ander publiek hebben aangesproken weet ik niet , maar dat een live streaming ervoor zorgt dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je eigen comfortzone ligt kan wel kloppen. Doordat het meer toegankelijk is. Bij een optreden doe je dat wellicht ook wel eens, iets gaan zien dat je niet echt kent. Maar bij zo een live streaming is het gewoon gemakkelijk, want je kunt vanuit je luie zetel zitten kijken… maar het is niet zo dat ik gemerkt heb dat we daardoor een ander publiek hebben aangesproken, dat dus niet.

Ik wou het ook eens over Gent hebben, er broeit iets daar, de bands en artiesten schieten als paddenstoelen uit de grond, en met succes; heb je daar een verklaring voor? Of zit er iets in het water in Gent?
Het is zeker een feit dat er in Gent heel goede muzikanten rond lopen. Hoe het echt komt daar heb ik geen idee over, het kan iets te maken hebben met het feit dat Gent niet per se heel groot is en je door op café te gaan of naar een optreden nogal vrij snel andere muzikanten leert kennen. Waardoor fijne samenwerkingen ontstaan, die weer zorgen voor een nieuw project of band. Maar aan het water in Gent ligt het zeker niet (haha).

Wat zijn je grote ambities, is er iets als een ‘einddoel’ of ‘doelstelling’?
Als jonge beginner was het mijn grote droom om door te breken met muziek en er van te kunnen leven. Het lijkt me nog steeds ongelofelijk om van muziek je beroep te kunnen maken en daarvan te leven. Maar dat is niet zo gemakkelijk. Als dat nooit gebeurd zou ik dat niet zo erg vinden; maar mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek. Ik maak graag muziek, en als dat ook geapprecieerd wordt door mensen? Dan is op zich mijn doel bereikt.

Is er geen ambitie om bijvoorbeeld in het buitenland door te breken?
Het zou leuk zijn moest dat in de toekomst gebeuren, dat we ook in het buitenland kunnen spelen. Maar ook daar ben ik realistisch. Het Gentse is al redelijk goed gelukt, we hebben al heel toffe shows gehad. Laat ons eerst kijken of we in de rest van Vlaanderen voet aan de bodem kunnen krijgen. En vandaaruit zien waar we uitkomen, ook hier weer als het gebeurt leuk, en anders is het geen ramp. Maar het zou leuk zijn om ook in het buitenland te kunnen staan. Er is ook niet een voorkeur voor welke landen wat dat betreft, het lijkt gewoon leuk om dat ook te kunnen doen zonder meer…

In België op de radio gedraaid worden of zo, is ook niet zo simpel. Wat lijkt je dan wel een realistisch doel? Het is ook niet je ambitie om net wel radio vriendelijke (bij wijze van spreken) muziek te gaan maken en eventueel in Sportpaleizen te gaan staan?
De promotie die met ons samen werkt vertelde ons al dat het moeilijk zal worden om die muziek op de radio te krijgen. De muziek die op radio gedraaid wordt, is niet per se de muziek die ik maak denk ik. Ik heb ook geen zin om per se muziek te maken die wel op de radio gedraaid wordt eigenlijk. Als dat betekent dat onze muziek niet op de radio gedraaid wordt is dat gewoon zo. Als ik door die plaat de kans krijg om op tour te gaan, of in het buitenland te gaan spelen zou ik dat zeker doen. Maar nogmaals, als dat niet gebeurt, is ook dat geen overkomelijk probleem.

Bedankt voor dit fijne gesprek …

Tensor

Tensor - We zijn uit deze tijden er niet perse sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn

Geschreven door

Tensor - We zijn uit deze tijden er niet perse sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn

Tensor werd in 2017 opgericht door Jeroen D'Hauwers, een veelzijdig gitarist die behoefte had aan een uitlaatklep voor zijn metal ideeën. Om te zorgen dat vaardigheid nodig is om zijn visie te vervullen, benaderde hij verschillende muzikanten die hun ervaring al hadden bewezen in andere bands en projecten. Met leden van Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries en Sanity's Rage, een jaar na de oprichting, bracht Tensor hun eerste demo uit. De twee track ‘The Collector’ demo (2018), werd met internationale bijval ontvangen, wat Tensor een goede start gaf. In 2019 bewezen dat ze de kwaliteiten hadden van een degelijke live band met maandelijkse optredens en een behoorlijke reputatie. Datzelfde jaar werd de EP ‘The Suicide Connection’ uitgebracht, en leken ze klaar voor het volgende niveau in hun reis als band. Corona gooide echter roet in het eten.
Op Pluto Fest hoopten ze de draad terug op te nemen, ze stonden daar als co-headliner voor Dyscordia, maar ook dit werd op het allerlaatste moment uitgesteld tot volgend jaar. Ondertussen brachten ze een video/single uit “Desperate Minds Desperate Measures”. Voer voor een mooi gesprek. We hadden een fijne babbel met zanger/frontman Kenny Molly over de impact van corona, de Belgische metal scene en hoe Tensor daarin kan passen. Plus uiteraard de toekomstplannen.

De band werd opgericht door Jeroen D’Hauwers 2017  en bestaat uit bandleden die al een hele bagage ervaring hebben, met leden van bands als Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries and Sanity’s Rage; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Sanity’s Rage en Herfst zijn een beetje rond dezelfde periode begonnen, in 2000. Ik was nog niet zo lang naar Jette verhuisd en ik was op zoek naar een band en was bij Sanity’s Rage uitgekomen. Die afkomstig zijn van Asse. De drummer van Herfst , die ook bij ons speelt, is eveneens van die kanten.  We kenden elkaar daardoor, maar echt contact hebben we niet gehad. In 2016 is mijn band on hold gegaan en Jeroen contacteerde me dat hij graag een nieuwe band zou oprichten. Zo is de boel aan het rollen gegaan… uiteindelijk hebben we ook een bassist gevonden in Nicky, die een zekere virtuositeit toevoegt aan de basis. Er zijn verschillende invloeden binnen onze band, vanuit verschillende kanten zodat we een beetje afwijken van de old school thrash , heel bewust.

Tensor bestaat nog maar van 2017, maar jullie slepen dus al heel wat ervaring mee, heeft dat ook een invloed gehad op de sound?
Absoluut! We hebben bewust gekozen voor een solide band, ik had zelf ook geen zin meer om terug van nul te beginnen, die periode had ik achter mij gelaten. En als je met anciens in het vak kunt samen werken, gaat dat allemaal veel vlotter vooruit. Dus ja bewust is toch gekozen voor ervaren muzikanten die weten met wat ze bezig zijn.

Wie waren, muzikaal gezien, je grootste invloeden, en in hoeverre heeft dat een invloed gehad op Tensor?
Er zijn verschillende invloeden. Pieter , de jongste is in de twintig, dweept met de eerder nieuwe generatie metal bands. Ik en Ruben zijn al wat meer anciens. Onze invloeden komen uit de Zweedse black en Death metal, hoewel ik ook een zeer sterke thrash achtergrond heb natuurlijk. Ook bij de andere bandleden is dat verschillend, voeg dat allemaal samen en je krijgt een hele rits uiteenlopende invloeden eigenlijk. En ja die zitten allemaal verstopt in de band. Zoals daarnet al even aangehaald. We profileren ons wel als thrash metal maar het is geen pure thrash net door die verschillende invloeden. Daarom kun je ook niet zeggen invloeden, we luisteren allemaal naar verschillende dingen die hun weg vinden binnen Tensor. Laat het me daarbij houden.

Ondertussen hebben jullie al wat op de markt gebracht. Heeft de eerste releases de demo ‘The Collector’ en de EP ‘The Suicide Connection’ bepaalde deuren geopend? En hoe waren de reacties daarop?
Het heeft gezorgd voor wat feedback in de media en het aanscherpen van connecties en zo, op die manier heeft het ‘deuren geopend’ . Op dat vlak zijn er wel wat mogelijkheden op ons afgekomen,  we hebben zelfs de grens over gestoken; er was interesse vanuit Nederland en Engeland, we waren dus volop aan het groeien… maar toen was er corona en stopte het plots allemaal…

De teksten gaan niet over de mooiste kant van het leven, is dat een manier geweest om zich af te zetten tegen persoonlijke ondervindingen? Hoe moet ik dat zien?
Ik kan niks schrijven dat ik zelf niet geloof. Zoals in heavy metal epische verhalen vertellen, is niet echt mijn stijl. Zonder prekerig te klinken, wil ik wel iets vertellen. Dat had ik afgesproken met Jeroen, dat ik teksten wilde brengen over specifieke dingen die me raken, maar dat ik daarbij niet te politiek, anti religieus of specifiek tegen een bepaalde groep of overtuiging zou gaan.  En op dat vlak schuilt daar zeker een persoonlijk verhaal achter. Daardoor blijft het herkenbaar, ook al hebben we daar een eigen aanvulling aan gegeven.

Jullie blijven ook nu nog die weg volgen heb ik de indruk. De nieuwste video
( https://www.youtube.com/watch?v=KIPTmnv5Oio ) springt in het oog door de intense beelden die waanzin verbinden met woede en pijn; Is het een soort statement tegen de maatschappij om je heen? Of hoe moet ik dat zien?
Die waanzin zit er zeker in, dat heeft te maken met wat we de laatste twee jaar meemaken; door deze corona tijden is de sociale media dol gedraaid. Er is in de mensen hun gedachten geen middenweg meer te vinden, het is zwart of wit en hun mening is de enige juiste. Dat je geen gezonde discussie meer kunt aangaan zonder dat iemand woedend wordt , komt meer en meer tot uiting. Dat onmiddellijk iemand veroordelen , het zit diep ingebakken door die coronatijden waarbij mensen meer tijd spenderen aan dat online zijn op die sociale media. Zelf probeer ik dat allemaal wel te plaatsen. Aan beide kanten van de discussie zie je die fanatieke kant verschijnen van : ‘jij bent verkeerd, en ik heb het juist’ en dat , die frustratie daarrond , komt tot uiting in deze video. En dat probeerde ik dus te omschrijven in mijn tekst.

De sociale media kan en mag toch niet de levensstandaard vormen?
De song gaat vooral over hoe iedereen plots een kenner en expert is geworden en zijn mening door de strot ramt.  Je hebt daardoor mensen die heel zachtaardig zijn in het dagelijkse leven, en op de sociale media blijken dat onuitstaanbare klootzakken te zijn. Dus nee, sociale media is geen standaard, maar sluipt wel dat dagelijkse leven zodanig binnen dat het een invloed heeft in goede maar ook kwade zin

Corona is voor ons als interviewers een dankbaar onderwerp
? maar het heeft ieder van ons zijn of haar leven overhoop gehaald, of net niet. Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden doorstaan?
Persoonlijk ben ik ondertussen papa geworden. Dat heeft sowieso een grote invloed ?. Als band? We hadden zeer hard geïnvesteerd en waren klaar om onze stempel te gaan drukken, we waren zelfs goed op weg. Optredens werden groter en groter, gelukkig konden we online via daMusic een streaming doen, ik stond daar eerst wat sceptisch tegenover, maar die streaming heeft wel gezorgd dat we in beeld bleven. Ik heb mijn mening daarover zelfs moeten bijstellen, een positieve ervaring. En nu hebben we dus een nieuw nummer uit, dus je leert flexibel zijn. We hebben dus niet zitten wachten tot het voorbij was, we hebben gewoon verder gewerkt met de middelen die we hadden.

Ben je er als band sterker uit gekomen en heeft het gezorgd voor nieuwe inspiratie? Of net niet?
We zijn uit deze tijden niet per se sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn. Als je zulke dingen als band overleeft, ben je dat sowieso want het is zeker niet evident voor geen enkele band en muzikant of artiest in die tijden die we nu hebben doorgemaakt. We doen ook allemaal wel andere dingen, sommige van ons geven les en zo, daardoor zitten we niet constant op elkaars lippen. Dat scheelt eigenlijk ook. We kunnen alles een beetje compenseren door dus met die andere dingen bezig te zijn.

Tensor was voorzien op Pluto Fest als co-headliner , jullie eerste optreden? En zorgde dit voor een extra zenuwachtigheid?
Het zou dit jaar ons tweede optreden zijn. Dat eerste optreden viel wat tegen wat publieke opkomst betreft, het was heel in het begin dat er terug mocht worden opgetreden en de goesting om naar buiten te komen was precies nog niet zo groot. Zeer spijtig van opkomst, maar wel zeer leuk om terug buiten te komen en het enthousiasme te voelen van de organisatoren en het publiek dat er wel was. Hoewel wij initieel ook niet te happig waren om al tussen de mensen te staan in een publieke omgeving, was dat snel over toen we er aankwamen en hier het bekende gig gevoel terugkwam. Zo zijn we uiteindelijk nog enkele uren nadien blijven plakken om te pintelieren met de andere bands en fans.  .. Pluto Fest zou de eerste grote worden dus, maar helaas besliste de regering net de week ervoor om de maatregelen voor kleine evenementen ook te verstrengen. Zij kregen dit niet meer logistiek geregeld naar controleposten, personeel en voorzieningen.

Wat je vraag betreft. Zenuwen heb ik sowieso, voor elke optreden. het is eerder een vorm van gezonde zenuwachtigheid. Het idee van onze nieuwe single uit te brengen als aanloop voor dat festival, ligt in die lijn, om daar iets mooi te brengen en ook iets nieuw. Er zitten ook nummers in onze set die we nog nooit hebben gebracht, kortom het moest een gedenkwaardig optreden worden waar fans ook onze nieuwe songs kunnen ontdekken.
Dat zal voor na Nieuwjaar zijn dus.

Zijn er dan nieuwe plannen, voor een nieuwe plaat of zo? Staan er nog andere live optredens op de planning?
Dat valt nog af te wachten, we zijn aan een nummer of vier aan het werken. We zijn ook van plan om met die single terug wat in de schijnwerpers te gaan staan. Of er interesse is om samen te werken, maar die wereld is veranderd door corona. We zijn in gesprek met sommigen, het is allemaal koffie dik kijken voorlopig… we doen er dus allemaal nog iets naast, dat scheelt voor het financiële onderdeel, er zijn nog andere projecten. Dat valt wel te combineren mits de juiste afspraken..
Wat live optredens betreft zijn we niet meer zelf op zoek gegaan gezien de onzekere tijden van de afgelopen maanden. We staan nu dus wel met 2 festivals (Bellingen en Oosterzele) die al enkele keren zijn uitgesteld, maar verder zullen we nu zien wat en waar het mogelijk is.

Zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent eigenlijk?
Zeker, mijn band Sanity's Rage doet een eerste try-out 11 december, om na Nieuwjaar een comeback te maken. Met als eerste gig een set in de Asgaard in Gent Brugge. Nicky heeft haar klassieke ensemble Alma Perdida, haar experimentele groep Al Di Miseria (The Advent Of March) en tijdens de lockdown periode is ze met haar echtgenoot een duo begonnen, Kiko & The Q, die een intieme interpretatie van classics gaande van Sinatra tot Nirvana. Echt de moeite.

Rijk worden met jullie muziek is wellicht geen ambitie, maar muzikaal brengen jullie het soort thrash metal waardoor je in landen als USA of zelfs Duitsland wel rijk zou zijn, denk ik ? Zijn er ambities voor het Buitenland eigenlijk?
We hebben wel gesprekken gehad in Duitsland, doordat het een groot land is; het is ook een gesloten land. Er is daar een bepaalde scene, om daar als Belgische band in te geraken is niet zo simpel. Sommige bands als Evil Invaders zijn er in geslaagd door een heel sterke markering en hard werken. De ambitie is er, maar het is voorlopig nog niet realistisch.

Wat is , los daarvan, de echte ambitie van Tensor? En jou als muzikant?
Het klinkt cliché, maar ik wil vooral mijn muziek verspreiden over zoveel mogelijk mensen. Als we daarbij niet teveel zelf moeten investeren, en dat kunnen financieren door onze optredens. En door onze verkoop, zou ik al heel blij zijn. Buitenland is sowieso een onderdeel van die ambitie. We waren zelfs bezig in 2019 met buitenland.

Over ambitie hadden we het al, is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik heb het er nog over gehad met de gitarist van mijn vroegere band, vroeger wilde ik groot worden. En bekend worden. Nu ben ik al blij dat ik nummers kan maken waar ik zelf 100% achter sta. En dat mensen daar ook oprecht kunnen van genieten, dat laten lukken is een doel op zich. En als je die twee kunt bereiken ben je als band zeer goed bezig, en is je doel zeker bereikt.

Dat brengt me bij België… het lijkt me voor een Belgische metalband nog steeds aartsmoeilijk om echt door te breken, heb je daar persoonlijk een verklaring voor?
Het is zo, als je niet bereid bent om je hele leven of toch een groot deel, te wijden aan je muziek lukt het niet. En dat is een Belgisch probleem ja, want velen haken af net omdat ze niet verder durven.. Een band als Aborted heeft daar op ingesprongen, er zit daar maar één Belg meer in, Buitenlandse muzikanten aantrekken die met die ingesteldheid iets willen doen met de muziek, en er verder willen in gaan dan rond die kerktoren. Dus ja.. je moet bereid zijn om dat risico te durven nemen.

Alcatraz Metal Fest heeft deze zomer bewezen dat je op basis van een zo goed als Belgische affiche ook succes kunt boeken. Mee eens, waarom doen andere festivals dat niet? En denk je dat ook dat ‘statement’ deuren zal openen voor bands als Tensor?
In 2009 heb ik met mijn andere band op Alcatraz gestaan, dus laat het ons hopen dat het ook lukt met Tensor. Het is dus zeker de bedoeling om met Tensor dat ook te doen, daarom willen we ons in het komende jaar in de spotlights spelen zodat die mogelijkheid er is. Als we bijvoorbeeld op een groter podium de fanbase van een headliner ( zoals bv het geval had kunnen zijn met Dyscordia) kunnen overtuigen, schept dat misschien mogelijkheden …

Dyscordia heeft zijn eigen ‘Army’ op Facebook, en boekt daar werkelijk successen mee. Zou dat niet iets zijn voor Tensor?
Het is dat wat we zouden moeten hebben, een soort fanbase, het is daar waar labels en zo op inspringen, op die impact dat zulke bands hebben op sociale media .. Zo een netwerk kunnen uitbouwen is dus zeker een interessante piste. Op die manier een promotor vinden en dergelijke, zou heel leuk zijn, waardoor je als band je kunt bezig houden met puur je muziek. Dus ja, graag..

Een ‘Tensor Army’ mag er dus aankomen, ik wens jullie nog heel veel succes uiteraard en laat ons hopen dat jullie zich zo spoedig mogelijk terug kunnen lanceren… , als we door dit gesprek een kleine bijdrage hebben kunnen leveren, dan zijn wij ook gelukkige mensen. Dank voor het fijne gesprek

Ramkot

Ramkot - Die energie van een uppercut in het gezicht, hoort bij de muziek die wij maken. Live resulteert dit gewoon in een andere soort energie dan op plaat

Geschreven door

Ramkot - Die energie van een uppercut in het gezicht, hoort bij de muziek die wij maken. Live resulteert dit gewoon in een andere soort energie dan op plaat

Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound. Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op uiteenlopende podia hebben bewezen uit het heel goede rockhout gesneden te zijn.
De band brengt begin november een nieuwe plaat uit ‘What Exactly Are you Looking For’. Reden genoeg voor een interessant interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben ‘overleefd’, de toekomstplannen en de ambities. We hadden dan ook een fijn gesprek met Hannes en Tim.

Om te beginnen citeer ik even van jullie vi.be pagina ‘’
Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan.” Kun je daar iets meer over vertellen?
Tim: Wat we daar vooral mee willen zeggen is dat we een rockband zijn, maar zeker niet vies zijn om eens de meer dansbare weg op te gaan conform de rock-’n-roll tradities waar we achter staan.
Hannes: Ik sluit me daarbij aan. We houden gewoon van standaard wissels, en zijn ook niet bang om eens iets anders te proberen binnen die context. Zoals een samenzang of iets van meerstemmigheid, zolang het maar knalt en ook op die manier binnen komt. Dat staat bij ons voorop.  We willen in dat ‘iets anders proberen’ ook niet te ver gaan, we zullen bijvoorbeeld geen nummer maken van vijftig minuten ofzo, dat past niet bij wie we zijn. We zijn en blijven een rockband, en die energie blijft dus voorop staan.

Wat is rock-‘n-roll eigenlijk? Je kunt een gezin met kinderen hebben, is dat ook rock-‘n-roll?
Hannes: Rock-’n-roll  is een breed begrip, daarom willen we ons ook niet laten vastpinnen op één stramien.. wat we doen, past gewoon bij onze naam ‘Ramkot’, maar je kunt daar dus wel breed in gaan zeker en vast.

Jullie debuut EP kwam in 2019 op de markt, heeft die deuren geopend, welke?
Hannes: Die EP heeft zeker deuren geopend. Het was ons eerste plaat die we hebben uitgebracht. Op die EP staat ook het nummer ‘Red’ waarmee we de Nieuwe Lichting van Studio Brussel hebben gewonnen. Het zet ons op de kaart hoe Ramkot klinkt op plaat, dat opent dus zeker bepaalde deuren.
Tim: Het was misschien niet de ideale moment om hem uit te brengen,. Maar dat wisten we toen nog niet uiteraard. We hebben wel nog lang die EP live kunnen voorstellen feitelijk, en kunnen gebruiken om ons te lanceren, net voor die lockdown. We hebben die dus wel voldoende live kunnen voorstellen en promoten ondanks die coronatijden, dat scheelt ook. Maar nu is het dus tijd voor een nieuwe bladzijde en een nieuwe EP

Winnaar zijn van De Nieuwe Lichting is uiteraard iets waar je helemaal terecht, mee mag en kan uitpakken, in hoeverre heeft dit een invloed gehad om jullie carrière?
Hannes: Het heeft zeker een invloed gehad, je merkt ook hoe je uw publiek merkelijk kunt verbreden door op een nationale zender te worden gedraaid. Je krijgt een veel groter bereik, en ook vaak mensen die je anders onmogelijk of toch veel moeilijker kunt bereiken. Je merkt ook hoeveel belangstelling er vanuit boekingskantoren, management en dergelijke meer is naar die nieuwe lichting toe. Als je bij die negen finalisten bent, en het wint geraak je gemakkelijker gelanceerd. Je moet het uiteraard nog zelf waar maken uiteraard. De muziek zelf staat op de eerste plaats, maar zo een moment moet je met twee handen grijpen als je die kans krijgt.

Heeft deze coronaperiode trouwens geen domper gezet op de feestvreugde? Welke impact heeft dit gehad om de band of op jullie als mens? Ben je er als band sterker uit gekomen?
Tim: Het heeft op heel veel manieren een invloed gehad. Plots kreeg je heel veel tijd om dingen te doen waar je anders geen tijd voor had. Die tijd hebben we benut door nieuwe muziek te schrijven. Midden in diezelfde lockdown is er dan die Nieuwe Lichting gekomen, waardoor meer mogelijkheden naar boven kwamen. Op die manier, door die corona en lockdown, konden we ons op een bepaalde wijze beter voorbereiden op wat daarna kwam. We  hebben onze set volledig op punt gezet, met o.a. nieuwe nummers, zodat we echt wel klaar waren om te gaan knallen op de festivals en zo. Een negatieve invloed heeft het dus zeker gehad, we hebben anderhalf jaar niet kunnen spelen, maar op dat vlak was het dus ook een positief verhaal eigenlijk. We hebben het zo positief mogelijk aangepakt, laat het ons daarbij houden. De zomer die we hebben gehad was ook zeer indrukwekkend, en een droom die uitkwam.

Ondertussen heeft Ramkot vooral op de podia zich kunnen bewijzen, aan welke festival of optreden hebben jullie de mooiste herinnering?
Hannes: De meest opmerkelijke waren de show op OLT Rivierenhof deze zomer, dat was de eerste na een lange tijd, of toch de eerste grote show. Ons optreden op Zeverrock , dat was toen het COVID safe pas werd ingevoerd, en we weer konden spelen voor een publiek dat dicht bij ons stond. Voor een staand publiek die gewoon mee gingen in het enthousiasme, een intens gevoel na al die tijd. Die tent stond zelfs helemaal vol, ondanks het feit dat we al heel vroeg stonden geprogrammeerd.
Tim: Ze waren allemaal wel op een of andere manier gedenkwaardig. Deze die Hannes opnoemt waren wel een soort mijlpalen, als je dat zo kunt noemen. De show die me het meest is bijgebleven is de show op Crammerock. We speelden vrij vroeg op de dag. Het is sowieso een fijn festival om daar te mogen spelen. Wij speelden rond drie uur in de namiddag op een vrijdag en tot het uur dat wij moesten beginnen stond daar heel weinig volk, plots stond die tent afgeladen vol voor ons. Dat was wel een kick.  Dat zorgt voor een adrenalinestoot van jewelste.
Hannes:  Er was ook een optreden in Nederland, in een klein zaaltje ( de naam van het festival heb ik niet begrepen) . Een festival op verschillende locaties, en wij stonden in een echt kleine zaal. Als je het wil hebben over rock-’n-roll gevoel,  dat was wel puur rock-’n-roll daar. Dat was dus ook een gedenkwaardige avond.

Hebben jullie in die periode dat live spelen niet kon, teruggegrepen naar live streaming?
Hannes: We hebben één live streaming gedaan. Het is een klinische situatie eigenlijk, Het was in de studio waar we onze nieuwe EP, die deze week uitkomt, opgenomen hebben. En we wisten dat het goed ging klinken omdat het is opgenomen door wie samen met ons de EP heeft geproducet maar qua energie en uw smijten, kan dat nooit hetzelfde zijn als voor een publiek.
Tim: Leuk om te doen, inderdaad, de setting zat wel goed en ook technisch bekeken was dat zeer goed gemaakt. Maar als je dan op die OLT show op een echt podium, en echt voor de mensen staat te spelen stel je toch vast dat is toch waar we het voor doen.

En toch, net zoals je zegt door op de radio gedraaid te worden een publiek bereikt dat je anders moeilijk kunt bereiken, is streaming ook geen goede manier om dat publiek aan te trekken, denk je?
Hannes: Er was in die periode een overaanbod aan live streaming eigenlijk, langs een kant is het wel leuk dat mensen via onze youtube en sociale media ons kunnen zien op die manier. Maar of we daar per se een publiek hebben bereikt dat we anders niet hadden bereikt? Daar hebben we niet echt iets van gemerkt.
Tim: Het was wel het eerste dat we ‘live’ deden na onze overwinning in de Nieuwe lichting, dus ergens hopen we wel mensen te kunnen hebben overtuigen om echt live te komen kijken. Dat wel, maar een super grote impact heeft dit niet gehad denk ik.

Dit interview draait uiteraard rond de release van ‘
What Exactly Are You Looking For’; persoonlijk vond ik het vooral een lekkere uppercut die maar blijft duren; kun je concluderen dat jullie daarom een band zijn die je eerder live moet zien of is dat kort door de bocht?
Hannes: Dat werkt in twee richtingen, ik heb ergens een citaat gelezen dat je beter op plaat moet klinken dan live. Of dat je live beter moet zijn dan op plaat, dat spreekt elkaar tegen maar ik denk dat het in twee richtingen werkt. Ik vind dat het op plaat moet klinken alsof je wordt weggeblazen als je daar naar luistert. Dat het hard binnen komt. Live kun je een slechter geluid hebben, maar kan dat worden gecompenseerd door de energie op het podium. Maar wij als rockband moeten het inderdaad wel van onze live presentatie hebben. Het is dus zeker muziek die je bij uitstek live moet beleven. Ik zou echter niet zonder het ene of het andere kunnen. Die twee kanten van muziek maken horen gewoon samen. Dus we willen zeker onze live reputatie benadrukken, maar willen dat het ook op plaat binnenkomt.
Tim: ik sluit me daarbij aan, die energie hoort bij de muziek die wij maken. Ik denk gewoon dat live een andere soort energie is dan op plaat. Op plaat moet je dat gewoon dus een beetje anders doen dan live eigenlijk.
Hannes: Op plaat kun je ook iets meer experimenteren, daar iets extra aan toevoegen , live zit je dan weer beperkt tot de set die je speelt. Het is gewoon een andere energie op of naast het podium.

Am I Alright Now”, een recente single van Ramkot rammelt beduidend minder dan pakweg “Valium” of “Red”, is dat bewust? Is het een andere weg dat jullie willen volgen?
Tim: Zoals daarnet al werd aangehaald, we willen eigenlijk gewoon ons goesting doen. en ook dat is gewoon ons goesting doen, want het nummer daarna “Eye To Eye” klinkt dan weer bijna net het tegenovergestelde. Bij “Am I Alright now’”wilden we gewoon eens buiten onze comfortzone een pop gerelateerd nummer maken. Maar wel binnen onze eigen stijl blijven, dat wel.
Kortom, we hebben over de hele EP onze eigen goesting gedaan, maar soms kan het anders klinken… zonder onze eigenheid uit het oog te verliezen.

Hannes:  Het is vooral belangrijk om als je naar “Am I Alright” of “Eye To Eye” luistert, je nog steeds hoort dat het Ramkot is , dat is voor ons heel belangrijk.

Staan er release shows op de planning? Wanneer en waar?
Tim: Onze release shows zijn op 1 & 2 december in VOORUIT, Gent ( https://www.vooruit.be/nl/agenda/3707/support_tbc/Ramkot ) ; die zijn ondertussen allebei uitverkocht.

Wat zijn de verdere plannen. Ook al is het nog steeds moeilijk om echt plannen te maken
Hannes: Er zijn wel enkele dingen bevestigd, ook voor 2022. Maar we zijn ook al bezig aan nieuwe muziek. Het grote plan is gewoon op deze weg door te gaan. En onze muziek zover mogelijk verspreiden.
Tim: Daar sluit ik me bij aan, we gaan gewoon blijven verder doen , en vooral knallen!

Over het volgende had ik het er al over met de muzikant ‘Julien Firmin’, jullie wel bekend,
? zit er iets in het water in Gent? Hoe komt het toch dat er vanuit Gent zoveel topmuzikanten boven water komen?
Tim: Gent heeft altijd al een specifieke scene gehad, rondom de Charlatan en zo.. Gent heeft iets ‘vies’ van sound, dat zit in de muren en wie weet ook in het water (haha). Gent is gewoon een stad met heel veel mogelijkheden. Om muziek of cultuur te beleven, en dat reikt zelfs verder dan muziek. Het is eerder een kunstenaarsstad. Waar je dus veel mogelijkheden krijgt om te doen wat je wil, maar waar er ook een publiek voor te vinden is.
Hannes: Er zijn ook zoveel zalen in Gent, zowel klein als groot. Zodat iedereen zich op zijn eigen manier kan ontplooien. Om maar te zeggen, op 100 m van mijn deur zijn al vier leuke zalen waar het fijn vertoeven is. Charlatan, Trefpunt, Kinky Star.

België hebben jullie ondertussen zo goed als veroverd, lonkt ook het buitenland, is dat een ambitie?
Hannes: Zeker en vast, we staan in de komende maanden regelmatig in Nederland. Maar ook andere landen als Duitsland staan op de lijst. Ook daaromtrent zijn ambities en plannen om naar daar af te zakken. En Frankrijk. Daar heb je toch ook een rock publiek, maar van de buurlanden is dat een moeilijker land om door te breken, maar we gaan toch proberen.

Over ambities gesproken, wat is jullie ultieme ambitie als band en muzikant buiten werelddominantie uiteraard?
Tim: Dat is een moeilijke vraag, onze ambitie is vooral zover mogelijk geraken dan we kunnen. En denken dat alles mogelijk is, daar naar streven, en zien hoever we echt geraken. Maar sowieso is het de bedoeling zover mogelijk te geraken met Ramkot. Zowel wat live spelen betreft, of platen maken en alles rond de band en onze muziek. Dat is de voornaamste ambitie. Het is gewoon moeilijk om daar één punt naar voor te brengen wat dat betreft eigenlijk.
Hannes: Inderdaad, we zijn nu alle kansen aan het grijpen die we voorgeschoteld krijgen. Om van Ramkot een vaste naam te maken, in welk muzieklandschap dan ook. Belangrijk daarbij is dat we zelf enthousiast blijven in wat we aan het doen zijn. Dat lijkt me het allerbelangrijkste en hopelijk kunnen we daar de vruchten van plukken. En een zo breed mogelijk publiek daarmee aanspreken, maar vooral ervoor zorgen dat we er zelf dus 100% achter blijven staan.. Als je met tegenzin op het podium moet kruipen, dat zou jammer zijn en dan houdt het ook op.

Is er ook een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt? Sportpaleizen uitverkopen en op Wembley staan bijvoorbeeld?
Hannes: Moest die kans zich voordoen, zou ik daar zo voor tekenen. Maar als je uzelf daarvoor moet verloochenen, dat wil ik niet. Als heel de wereld houdt van Ramkot zoals Ramkot nu is? Ja, graag zelfs. Maar, en dat blijf ik benadrukken, we moeten onszelf kunnen blijven.
Tim: Ik sluit me daar volledig bij aan, zover mogelijk geraken, blijven knallen zoals we nu bezig zijn en inderdaad onszelf blijven gelijk wat er op ons afkomt lijkt het voornaamste doel. Zoveel mensen proberen overtuigen, en onderweg zien we wel waar we uitkomen.

Heel veel succes met de nieuwe plaat en op alles wat op jullie afkomt, we blijven het uiteraard op de voet volgen

RONKER

RONKER - Ambitie? De focus nu op mooie shows spelen en ons laten zien aan het publiek en vandaar uit kunnen groeien

Geschreven door

RONKER - Ambitie? De focus nu op mooie shows spelen en ons laten zien aan het publiek en vandaar uit kunnen groeien

RONKER speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten binnen deze band hebben de klappen van de zweep al onder de knie in andere projecten, maar met RONKER tasten ze hun grenzen af, treden ze uit de comfortzone en  spelen ze op hoog niveau.
We hadden een fijn gesprek met de band over het ontstaan van RONKER, de impact van de coronacrisis, de toekomstplannen en Rage Against the Machine.

Naar onze lezers toe, wie is RONKER, en heeft de naam iets te maken met snurken? Die vraag hebben ze nog gesteld zeker?
Nee, met snurken heeft dat niets te maken. Al is dit inderdaad vaak de eerste vraag die mensen ons stellen. RONKER is een noisy gitaarband, met vette knipogen naar de 90’s en meer dan een stevige scheut melancholie. We hadden de naam al lang op onze shortlist staan (grijnst). Het moest echter nog klikken met het juiste muzikale palet. De bandleden spelen  in andere projecten en houden er dus een drukke agenda op na. We zijn al lang aan het flirten met een terugkeer naar onze muzikale roots, maar het was nooit echt de moment om er onze schouders onder te zetten. Wel was het een uitgemaakte zaak dat wanneer we ooit tijd zouden vinden voor onze comeback naar zware-gitaren-land, het kind RONKER zou heten. In 2020, net voor de lockdown, hadden we muzikaal dan eindelijk de ruimte. Bram en mezelf hadden net een heel melodische plaat gemaakt met onze band If Anything Happens To The Cat en het borrelde om iets muzikaals volledig anders te gaan doen. Door corona is het serieuzer geworden dan wat we aanvankelijk dachten. We hadden wat tijd nodig om de meest passende bezetting van de band en de muzikale richting die we wilden uitgaan, te achterhalen. Die tijd hebben we door corona wel kunnen nemen.

Als ik het goed begrijp is het eigenlijk begonnen als een zijproject? En heeft corona alles doen versnellen?
Onrechtstreeks wel, maar het werd ons heel duidelijk dat er veel meer in de muziek zat dan gewoon nostalgie ophalen. Daarom besloten we al relatief snel om er meer mee te gaan doen. We hebben er alle vier enorm veel zin in, en dat spat er af. We fungeren als band nogal democratisch en hebben elk van ons veel bewegingsruimte in wat we muzikaal naar de band brengen. Dat maakt het net zo interessant en dat wilden we ook bewust doen, niet binnen een bepaald lijntje of stijl lopen. Dat maakt het allemaal wat spannender of onvoorspelbaarder. De emotionele geladenheid van de band is dan ook nogal schizofreen; angst wordt snel agressie in de wereld van RONKER.

Dat merkte ik ook op het podium, de muziek ging eigenlijk alle kanten uit, van zulke bands hou ik enorm. Daardoor kun je op jullie muziek geen label kleven
De bedoeling was aanvankelijk om ons heel hoorbaar te laten inspireren door Black Sabbath, maar veel verder dan de snor van Tony Iommi zijn we niet geraakt. Dus begonnen we te zoeken naar klanken om daar aan toe te voegen. In Ronker stappen we alle vier uit onze muzikale comfortzone omdat we uit een heel verschillende genre komen ofwel een ander instrument bespelen. Zo is de bassist eigenlijk een drummer en de zanger een bassist. Binnen RONKER wilden we ook dat aspect uitspelen, en onze ‘versheid’ ombuigen naar een heel eigen sound. Er worden heel wat genres door de mangel gehaald, van heel 90’s dingen tot de beginsels van de HC-Punk of first wave of Black Metal. Daardoor gaat het, zoals je hebt gemerkt, inderdaad alle kanten uit op het podium.

Dat emotionele viel me ook op, zowel vocaal als instrumentaal. Schuilt daar iets van frustraties of zo achter? Of moet ik het zo zwaar niet zien
Het voorbije jaar is voor iedereen zo heftig geweest, we gaan dat verdriet zeker niet claimen. Je eerste optreden als band voelt als een ontlading. Maar door noodgedwongen pauze tijdens de crisis werd de anticipatie naar de show voor ons wel groot. Laat ons stellen dat er een hoop opgekropte emoties uitgezweet zijn.  De coronacrisis heeft echter niet veel rechtstreekse invloed gehad op de tekstuele inhoud van de nummers. Heel ver ga ik daar niet over uitweiden, maar door de lens van RONKER wordt er allerhande verwerkt.

Heeft die coronatijden jullie als band dan dichter bij elkaar gebracht, sommige trekken er de stekker uit, jullie zijn er dus sterker uit gekomen? Of moet ik dat zo niet zien?
Er waren uiteraard frustraties, maar ergens heeft die corona er ook voor gezorgd dat we echt tijd hadden om uit te zoeken waar we echt naartoe wilden. Waardoor we naar elkaar zijn toegegroeid in die twee jaar dat we niets konden doen. Er zijn ook nieuwe nummers uit gekomen. Het was best heftig en frustrerend om zo lang niet te kunnen optreden, maar er schuilt dus ook een positief verhaal achter.

Heb je in die coronatijden overwogen om live streamings te doen? Wat is jullie mening over het fenomeen?
Nee, we wilden ons debuut maken met zwetende lijven rondom ons. Livestreaming of sessies zijn een wijs medium, maar niemand heeft nood aan iemand die de markt nog meer komt verzadigen.

Komt er dan ook een plaat uit, want ik vernam voor het optreden dat jullie in november starten met opnames?
In november beginnen we met opnames. In het voorjaar plannen we heel wat shows te spelen om zo te werken aan een mooie release van onze EP. We gingen onlangs naar de studio en naar de producer, een bezoekje brengen en hebben daardoor alleen meer zin gekregen om er in te vliegen.

Is het in tijden van Spotify eigenlijk nog interessant iets op plaat uit te brengen denk je?
Zeker weten! Persoonlijk houden we allemaal van een fysiek muzikaal product en we denken dat er toch nog een publiek is die dat ook wil.  Muziek is de laatste jaren steeds minder tastbaar geworden, streamingsdiensten pushen ook steeds dezelfde eenheidsworst in je mond. Waardoor er snel veel releases van de radar verdwijnen. Een plaat releasen is iets vluchtig geworden en zeker online sterven er veel goede underground releases een snelle dood. Met
vinyl heb je toch meer muziekbeleving: het vergt geduld, maar de beloning als luisteraar is groter.  Ideaal verjaardagscadeau ook, zo een vinyl! (knipoog)

Naast eventuele releases, zijn er naast deze gewonnen thuismatch in Denderleeuw, nog plannen voor optredens?
In het najaar –nu dus- gaan we hier en daar wat guerrilla-optredens geven. Op 9 oktober staan we in Strijtem met Cyclone en zowat alle streekgenoten die iets van oversturing door hun gitaren jagen. Dat is een show waar we wel echt naar uitkijken. Vooral omdat ik persoonlijk een grote boon heb voor 80’s Thrash.  Voor de rest zijn we bezig met het plannen van ons voorjaarsoffensief, hou dus maar een oogje in het zeil.

Wat zijn de ambities met RONKER? Heb je bepaalde doelstellingen voor ogen?
Wellicht nog een mooie plaat uitbrengen, binnen dit en twee jaar, maar voorlopig focussen we ons op mooie shows spelen. Omdat onze muziek zoveel raakvlakken heeft met verschillende genres, zijn we ook van veel markten thuis. Stiekem willen we vooral veel spelen. Echt extreem veel spelen. Dat is nu onze grote ambitie. 

Laat ons eerlijk zijn als je in ons land vier keer rond de kerktoren bent gereden, ben je rond … Zijn er dan geen plannen om ook in het buitenland potten te gaan breken? Of is dat niet jullie ambitie?
We hebben met andere projecten al vaak in het buitenland getourd en dat is vaak een hit or miss-scenario. Natuurlijk zouden we –net als zowat elke band- een buitenlands verhaal willen schrijven, maar zoiets moet je opbouwen. Laat ons maar eerst beginnen bij onze tronie te tonen in de kleine clubs, dicht bij de actie.

Zou een mooie ambitie niet zijn dat je als band underground bekend zou kunnen worden, en binnen dat wereldje je stempel kunnen drukken en erkenning krijgen?
Dat is zeker een doel! Pas op, als Rage Against the Machine belt om mee op arena-tour te trotten, mag dat voor mij een schoon fin de carrière moment zijn. (lacht) Nee, serieus; RONKER, Run the Jewels en Rage Against the Machine! Wilt iemand arena’s beginnen boeken?

Pics homepag @Yngwie Vanhoucke

Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!
Jij bedankt Erik, voor al je mooie werk in de scene!

Pagina 5 van 27