Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie



Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Nothing But Thi...

Christina Vantzou

Christina Vantzou - There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling to start new projects

Geschreven door

Christina Vantzou - There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling to start new projects

BRDCST is a music festival par excellence and BRDCST returned to the AB in April 2022 with a selection of bands of all kinds and different musical styles—a great place to encounter a variety of artists and musical approaches.  One of these encounters was the Greek-American composer and filmmaker Christina Vantzou, who lives in Brussels.  She is surrounded by multi-instrumentalists, excellent musicians, and a singer who, through her operatic voice, radiates pure emotion. The bass clarinet, bass flute and cello are combined with finely crafted, gentle electronic soundscapes.   An excerpt from a review of this performance reads: ’’Christina Vantzou and the ensemble make you dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on your mood. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough.''
The full review you can read here: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85898-brdcst-2022-dag-2-de-kunst-van-het-experimenteren-uit-de-doeken-doen 

Following this performance, we had a nice conversation with Christina about past, present and future plans. We also asked her how she experienced this performance herself, and how’s she’s survived the COVID period. We asked her about working with Mark Linkous, and how it changed her.  She also tell us about her life in Brussels…

How it all started, for our readers who don’t know you, can you tell us a little bit more about yourself?
I’m half  Greek, half American. I moved to Brussels 2003 after finishing art school in Baltimore. I entered the realm of music more as a fan; I was always a deep listener but I didn’t start working on music until later in life…

You moved from US to Brussels? A big step.. why Brussels?
My father is Greek and there was the possibility with the European Union, to move to Europe. Belgium happened by chance, almost an accident. There was a airplane needing to stop in Brussels unexpectedly on the way to Athens.  Based on that first connection in Brussels, I decided to move there;  You could say it was almost like invisible forces brought me there.

How does it feel to live in Belgium?
We have a very nice music community in Belgium, in Antwerp I have a lot friends and there are so many inspired and inspiring things going on.  I mean that sincerely.  All the arts are supported, but defiantly music has a place in Belgium.  Take Meakusma Festival for example.  

You first become known as one-half of the audio-visual duo The Dead Texan, Is this project still exist can you tell more about it? I found only one record ? Or did I miss something?
We stopped after that one record. We did some touring in Europe and wanted to give a follow up record a try, but all activities stopped 10 years ago now.  

What I like is that you have some albums out and call them number 1,2,3 and number 4 – no. 4 was released in 2018 – Is there a connection between them? Something like a through line? 
I thought in series from the outset, the idea to go from number to number until 9.  This approach involves a future timeline that I don’t know yet. A kind of deep trust is formed with oneself.  From 1 to 9  felt like an assigned mission, or something like that. You never know.  But, after 4 is out, at least I can rest assured that next is 5 (probably).. A kind of support system is built in that way if that makes sense?  

Your last album ‘Multi Natural’ is not number 5 then? 
The numbered albums are altogether available on Kranky, and ‘Multi Natural’ is something released by a very nice Antwerp label, Edições CN, A friend’s label actually (Lieven Martens). He ask me if I wanted to be a part of another kind of series. This series of  records loosely revolves around the theme of ‘the traveling artist’, and recording / documenting in some way.  We started that in 2018; I was doing a lot traveling in that period. That record became a very natural  process. I had the chance to go to a lot of amazing places in the world, often with family or my partner, John Also Bennett.  We brought a simple zoom field recorder with us.  Sometimes it was a journey through places I’d never been before to.  Multi-Natural stems from this traveling energy.  I also traveled through the archives of previous recording sessions.  Minna Choi, for example, is head on track one conducting a string quartet.  She arranged, orchestrated and conducted albums No. 1 and 2 and co-wrote a track on No. 3.

You also have a project ‘CV & JAB (Christina Vantzou And John Also Bennett)’ Can you tell more about this project?
 ‘CV & JAB’ have released two records released, and we’re working on a third.  John plays piano, flute and electronics.  I play keyboard and electronics. Our styles combine very nicely. We use a lot of field recordings from our travels in this project.  We try to make recording quick and efficient, without too much slog.   We both like improvising and are open to such things. There is a chemistry between us that is inspiring and we’ll continue. 

Many collaborations have included performing with Mark Linkous (Sparklehorse) – who unfrankly passed away too early in 2010 - how was it working with Mark Linkous? 
Mark was a huge inspiration to me. I credit him for sparking, (sparkling) something inside me.  Before meeting Mark I’d been involved with music for many years, but didn’t yet feel like I could make an album.  That changed after I meet Mark. Everything about him represented an approach to music I hadn’t yet considered, but that I could easily relate too.    With Mark, some magic was always present.  Although deep in his process, he was very gentle working with me.  A super intuitive person; his world was so beautiful and inspirational.  It was paramount to have this experience with him.  After his passing away, I’ve felt he’s there.  Continuing to watch over me from somewhere. 

You are a busy artist. How do you keep up with all your projects and collaborations?
Starting on a project can be a long term commitment.  It can take a year, two years, or more to release an album. You find yourself going through a labyrinth, coordinating and making arrangements. It can be troubled and traumatic at times.  Those kinds of intense collaborations, for me, are best if they start very naturally.  I travel a lot, thanks to music and family.  I try to do my best to make time for multiple collaborations.  It’s nice to have this chemistry, to work on sound together. Sharing, or some kind of gathering and playing is essential to music.  Experiencing multiple perspectives is also key.  There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling inside to start new projects.   I listen to that feeling  and  if the feeling is good I’m doing it.  This might look strange from the outside.  And there’s often a change of heart while trying many many possibilities out.  In music, following the heart is the best practice.

Next to all the things you do, you are also creating surreal videos/abstract films and performing with ensembles across 4 continents. I’m very interested in the visual part, can you tell us more about that?
In my Art school days I got into video, and the making of films. The film making practice goes back to those days and holding onto a fantasy of working with film as a medium.   Music and Image are a happy couple.  There are so many parallels when I think about cutting film and cutting sound.   There’s a value system to both too, and it’s interesting to me.    I try to generate an equal equation between both.  With every album I try to keep that practice alive. 

Are there other projects you’re busy with right now?
Yes, there’s a collaboration with Félicia Atkinson.  She lived in Brussels many years ago so we’ve know each other a long time.  She is also a visual artist working with sound. Or a sound artist working between several mediums.  We’ve made some recordings and have performed twice together, once at Commend in NYC and once at the Paris Philharmonie.  We’ll continue working together, with voice, acoustic instruments and electronics—it’s a project I’m really excited about.  I also made a contribution to a Dopplereffekt single from their last full length album ‘Neurotelepathy’. And the next release that I’m a part of is with pianist Michael Harrison and John Also Bennett, coming out on September 3rd on Canadian label, Séance Centre. 

I saw you live at BRDCST in Brussels, extraordinary performance that was;  What struck me, apart from your visual performance, you are surrounded with multi-instrumentalists, top musicians and a singer who radiates pure emotion through her penetrating operatic voice. Where did you find them, how did this cooperation come about? the magic seems to work between you all so well…? 
I was very lucky to be with such a lovely group on stage.  JAB was on there - he played bass flute / juno / modular synths / piano.   Ben Bertrand was on stage, playing bass clarinet.  Ezra Fieremans playing piano is a good friend. There was also Gent-based cellist Vincent Werbrouck. Androula Kafa is the singer. Androula and I had only meet a few weeks before the concert!  It had been decided that the lineup was going to be a five-piece.  But with musicians precarious, busy schedules there’s always a question of who is available.     The concert was approaching and Androula literally popped up.  A friend helped connect us while I was in Cyprus for an extended stay after a performance.  And it click between us. I agree about her voice. It’s got something that you can’t quite describe with words.   

As the review of the performance stated: “The performance makes me dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on our minds. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough to blow us away as well.” I find that very remarkable. was that a conscious choice to work this way?
That’s really positive feedback, so glad you felt it this way.  I really believe in the suggestive power of sound and sound’s ability to work on the imagination of those who listen to it.  I truly believe in that power. Without visuals, you can dream away, the power is so strong.    It’s not a conscious choice.  It’s not like we follow a formula and then get that power. It’s more natural. Multi Natural haha.   It’s something in a performances that people have been doing for ages.  In the ancient world, all over the world, people used sound as a form of contact.  For practical purposes and mystical ones: traveling families, trade, a culture’s means of communication. It’s fascinating.  It’s something I really want in the performances.

How did you experience the concert in Brussels yourself, and how where the reactions?
It was very exciting, and also a strange and beautiful situation.  Since COVID, it was the first festival and the first ensemble performance.   There was a long period prior where we did not know when we could do this again.  It was nice that BRDCST could be the meet up.   We got some good reviews from friends and things about the performance. FUJI|||||||||||TA just before us was amazing.   

I also have some COVID questions. After that COVID time (it’s not over yet, but it  gets better) it must be a blast to be back on stage… how did it feel to go back on stage after long time?
It felt good to be with a group on stage, to work through soundcheck again, enter the venue again, to rehearse together.   The rehearsal was kind of the highlight for me - we did this at Les Ateliers Claus.

Next to all plans we talk about, you said there going to be No. 5, when?
Not sure yet, it’s still in production, but we working on it! 

You have come a very long way, and clearly left your musical and cinematic mark. After all these years, are there still ambitions or goals you want to achieve? And which ones?

Yes, I feel that with the music I’m still finding new paths, again and again. Still finding a way in the world around me, getting inspired by everything around.  My ambition is to keep doing this, renew myself time and time again.   I’m always researching new possibilities, in this lifetime, and any otherlife times. (haha)

Pics homepag @Megan Bruinen

Can you put some links to your website and projects, where people can find you? Thanks for this nice interview



Dishwasher_ - Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie …

Geschreven door

Dishwasher_ - Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie …

De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ hadden in oktober 2021 een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_ ; ze zij nu in 2022 Artist in Residence* bij muziekclub N9. Ze speelde een top set, het eerste weekend van juli hier,  en hadden naderhand een kort maar zeer fijn gesprek met de band

In de eerste plaats proficiat met jullie fijn optreden; jullie zijn ‘artist in Residence’ bij muziekclub N9; welke invloed heeft dat op jullie carrière als band?
Door het vele spelen groei je vooral als band, je plukt daar de vruchten van. Het samenwerken met mensen binnen de scene, om te zien wat mogelijk is zorgt ook voor die verdere doorgroei. Door hier Resident te zijn, spelen we bovendien telkens een thuismatch, we voelen ons hier na al die tijd dan ook thuis komen eigenlijk. Je weet uiteindelijk hoe die zaal klinkt, kent de akoestiek. Dat geeft ons een comfortabel gevoel. We kunnen hierdoor ook op onszelf repteren en krijgen mogelijkheden om onszelf dus als band verder te blijven ontwikkelen en ontplooien. Door deze ervaring kunnen we ook zien hoever we kunnen geraken  als muzikant en band. Door te experimenteren met monitors en dit soort dingen leren we  eveneens heel veel bij, door live te spelen voor een publiek leren we dan weer hoe dat publiek te bespelen en kennen. Niks dan voordelen  dus deze ervaring

Het viel me op dat het zelfvertrouwen sterk gegroeid is op een paar maanden tijd, de eerste keer zag ik jullie in januari. Maar wat is de volgende stap nu eigenlijk?
Binnen een maand of zo zitten we in de studio, en gaan een debuut plaat maken dat is de volgende stap. We gaan ook in het Buitenland spelen, in Wales. Een klein toertje maken, kijken wat dit geeft. dat  is in grote lijnen wat we nu willen doen met de band.

Ik vermoed dat jullie niet de ambitie hebben om Sportpaleis uit te verkopen of zo, wat is dan wel jullie ambitie met Dishwasher_?
Nee, sportpaleis hoeft niet. Gewoon veel spelen is onze voornaamste ambitie. Met een vast publiek, of fans een connectie kunnen opbouwen is wat ons betreft, belangrijker dan in een sportpaleis staan. Dat kunnen er weinig zijn, maar als we al enkele mensen kunnen overtuigen die ons blijven volgen in wat we doen? Dat zou heel mooi zijn. Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie.. De rest komt dan wel , of niet. Maar heel belangrijk. We moeten er zelf wel blijven achter staan en in geloven. We zouden misschien een soort muziek kunnen maken dat een groot publiek aanspreekt, waardoor we wel in dat sportpaleis zouden kunnen staan, maar dat strookt niet met wie we zijn en wat we willen doen.

Maar dan kun je toch ook in een sportpaleis staan, genoeg voorbeelden van bands die nog steeds doen wat ze wel graag doen, maar het geluk hebben daarmee door te breken (mits enkele kleine toegevingen weliswaar)?
Uiteraard kan dit, er zijn wellicht wel muziekstijlen waarbij dit perfect mogelijk is. Maar ik denk met wat wij doen, een grote zaal of sportpaleis gewoon te hoog gegrepen is. We brengen luistermuziek, waarbij een dichte connectie  met mensen nodig is. Dat kun je moeilijk in zo een grote zaal, daarom hebben we zo zaaltjes als dit (of clubs) nodig om dat publiek bij wijze van spreken te kunnen raken en aanraken.

Wat muziekstijl betreft leunen jullie, ondanks dat experimenteren, nog steeds hard aan bij jazz. Mede door die warme saxofoon klank, dat maakt jullie toch uniek. Wat vind je daar zelf van dat je steeds in dat hokje jazz wordt geduwd?
We maken iets  waar we achter staan, als men daar een stijl wil op kleven, dan is dat gewoon maar zo. Dat is trouwens  het mooie aan muziek maken dat er eigenlijk geen hokjes zijn.. Je ziet en hoort gewoon dingen om je heen als muzikant, filtert die en doet er iets mee. Dat is de basis van hoe we tewerk gaan. Het heeft ook veel te maken met je achtergrond, die heeft een invloed op wat je doet als muzikant. We hebben  jazz gestudeerd, dus die invloed zit er dus sowieso in. We kunnen dat ook niet echt zelf controleren wat andere mensen daarvan vinden of denken. We kunnen enkel controleren wat we zelf doen.

Jullie klinken vooral heel ‘groovy’ en dat heeft vooral te maken met de warme saxofoon klanken , die doen je letterlijk wegzweven. Maar zoals je aangeeft, iedereen voelt daar persoonlijk wel zelf iets bij…
Nog een vraagje over Corona. Heeft deze tijden jullie als band veranderd, doen botsen op grenzen (sommige bands zijn ermee gestopt), zijn jullie er sterker uit gekomen?
We waren alle drie bezig met andere projecten, en zijn net voor corona samen gekomen. door COVID en dat die andere projecten min of meer stil vielen. Konden we ons volop concentreren op Dishwasher_ Wellicht was het zonder COVID gewoon een soort zij project gebleven, maar dat is nu anders beginnen evolueren.  Maar zelfs dat weet je nooit , het kon even goed helemaal anders zijn gelopen. Er is ook iets dat opvalt. Nu is er plots een overaanbod aan optredens, terwijl er in die periode niets was dat kon worden ingepland. Dat is natuurlijk super fijn. Ik denk dat we daar de vruchten van plukken nu.

Maar is het niet net door dat overaanbod aan organisaties en optredens, dat het voor sommige organisaties net moeilijk is om zalen vol te krijgen of om bands om ergens geboekt te worden?. Want oorspronkelijk waren deze avonden gepland in Huysmanhoeve trouwens
Op korte termijn is dat wel zo, vooral omdat iedereen nu tegelijkertijd op die kar springt en absoluut wil spelen. Bands die een plaat hebben uitgebracht, en die overal willen voorstellen bijvoorbeeld. Maar dat is ook beetje normaal, dat dit nu allemaal samen komt waardoor het moeilijker is om echt iets te organiseren, maar ook dat komt wel weer goed.

Jullie brengen ook een plaat uit , die jullie gaan voorstellen veronderstel ik. Wanneer komt die plaat uit?
Als alles goed verloopt volgend jaar, we kruipen dus spoedig samen in de studio. Maar ook hier weet je nooit hoe het echt evolueert. Maar we werken eraan.

Bedankt voor dit kort en fijn gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen we blijven jullie op de voet volgen

Volg de activiteiten van Dishwasher_ verder op de voet via hun Facebook pagina: https://www.facebook.com/dishwasherunderscore/ https://dishwasher1.bandcamp.com/album/improv-jazz-in-the-rain


Eosine - Wij geven de voorkeur aan het clubcircuit. Omdat we willen spelen met bands waar we van houden, en die vind je ook niet in grote arena's

Geschreven door

Eosine - Wij geven de voorkeur aan het clubcircuit. Omdat we willen spelen met bands waar we van houden, en die vind je ook niet in grote arena's

Eosine is een Belgische dreampop band opgericht door Elena Lacroix. Hun songs variëren van etherisch klinkende tot meer luidruchtigere shoegaze momenten. Geïnspireerd door de warme sfeer van bands als Slowdive en Beach House, kunnen de melodieën van Eosine meer getormenteerd zijn , vol vocale harmonieën. Hun muziek brengt ook wat meer donkere, koude indrukken naar boven, achtervolgd door dampende stemmen.
De band bracht onlangs zijn debuut EP 'Obsidian' uit en kwam die presenteren op Les Nuits Botanique. We schreven erover '' Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun geluid. De gitaren gaan aan het eind de hoogte in en de boodschap "More Women On Stage" wordt een statement.
Naar aanleiding van dit statement, de release van hun EP en het concert in Botanique, hadden we een leuk gesprek met zangeres Elena en bassist Brieuc.

Wie is Eosine? Vertel ons wat meer over jullie zelf, hoe is alles begonnen?
Elena: Vier jaar geleden begon ik muziek te componeren in mijn kamer. Ik heb altijd al live willen spelen, begin 2020 ben ik een band begonnen. Ik ben op zoek gegaan naar muzikanten, op sociale media en zo. Begin 2021 zijn we ook begonnen met live spelen, en nu hebben we de juiste compositie gevonden om door te gaan naar de volgende pagina.

De band is begonnen in het midden van deze corona tijden, was dit geen slechte timing?
Elena: Ik zie dit niet echt als een slechte timing. We vonden de mogelijkheden om songs te componeren en afspraken te maken om onze muziek te schrijven ik heb ook enkele demo's opgenomen en zijn dan naar de studio gegaan om samen een EP op te nemen . We hebben ook een aantal video's gemaakt om te projecteren tijdens het spelen. Voor ons was het de perfecte tijd om te beginnen, we konden niet vaak live spelen tegen die tijd, en konden werken aan onze muziek. dus het was meer als voorbereiding van dingen, zonder te hoeven haasten.

Ik heb ook interviews gehad met bands die net begonnen zijn, en gestopt zijn vanwege deze corona, maar het lijkt erop dat jullie inspiratie hebben gevonden en er sterker uit zijn gekomen?
: Ik denk dat de reden waarom we doorgaan, is dat we al een heleboel nummers hadden gecomponeerd voor deze corona. Het was een goed ding om ze te arrangeren om een betere setlist te maken, om live te spelen.

Jullie zitten bij het label 'JauneOrange', hoe belangrijk is dit label voor jullie geweest?
Elena: Dat is een heel grappig verhaal. Het was ons allereerste concert in september 2020. Een lid van een band die vlak na ons zou spelen, was COVID positief. En leden van JauneOrange waren op zoek naar een band om hen te vervangen. Na het concert vroeg de zanger van de vervangende band (die deel uitmaakt van het personeel van het label) of we deel wilden uitmaken van het collectief. Het was grappig omdat we nog nooit eerder hadden gespeeld, het was pas ons eerste concert..

Ik zag jullie op Les Nuits Botanique en vond het een aanstekelijke, gevarieerde combinatie van dreampop en rock. De charismatische frontvrouw heeft een overtuigende stem en is een klasse entertainer . Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun sound. alsof je al twintig jaar op het podium staat, klasse! Wat vind je zelf?
Brieuc: Voor mezelf, ik ben pas een paar maanden geleden bij de band gekomen. Ik heb maar een vijftal optredens gedaan in mijn leven. Ik denk dat het allemaal heel natuurlijk komt. We gaan naar veel optredens, en vinden inspiratie door andere bands op het podium te zien spelen.
Elena: Ik ga niet beweren dat we goede muzikanten zijn of zo. Maar, zoals hij zei, we vinden zeker inspiratie in het schrijven van songs, het creëren ervan op het podium gewoon door andere bands live te zien spelen en daarvan te leren. en ook, door de pandemie, hadden we de kans om veel te experimenteren. het gaat niet echt over technische dingen, maar meer over gevoelens en inspiratie komende van onze favoriete bands. We zijn veel meer bezig met het live voelen van de muziek, in het bijzijn van andere mensen. We zijn niet gestresst over de techniek omdat dat niet ons punt is of zo, dat maakt dat we ons erg comfortabel voelen op het podium, dat helpt veel.

Jullie hebben een debuut EP uitgebracht (dacht ik) in 2021 'Obsidian'; hoe waren de reacties en heeft die release wat deuren geopend?
Elena: er is iets wat we veel horen in recensies … Is dat we veel luidruchtige energie hebben op het podium, en deze EP is een soort van meer laidback. We slaagden er niet in om dat gevoel op het podium, in onze muziek te vatten op de EP en dit is het hoofddoel voor onze volgende EP . Om te proberen die energie op het podium, ook in de plaat te krijgen.

Ik hou van je muziek en ben een fan, anders zou ik dit interview niet doen, maar als je me moest overtuigen. Wat maakt jullie zo uniek dat ik jullie zou kiezen in de overvloed van 'dream pop related songs'?
Brieuc: We zijn een erg jonge band, de gemiddelde leeftijd ligt rond de 20 jaar. We maken moderne muziek, en hebben onze inspiratie vooral uit de jaren '90 gehaald. We proberen het echt op onze eigen manier te doen.

Ik vond de uitspraak 'meer vrouwen op het podium' trouwens ook wel leuk, heb je daar een verklaring voor? Is de drempel om rock te spelen zo hoog voor vrouwen in het jaar 2022?
Elena: het grootste probleem als je zegt dat je een vrouw bent en gitaar speelt, dan reageren ze 'o ja, je speelt popmuziek' en stoppen ze je in die richting. Dat is een misinterpretatie van wat we op het podium doen. Het zijn zeker meisjes die rock spelen, maar veel mannen denken dat vrouwen op het podium alleen maar popmuziek spelen, dat is nog steeds gebruikelijk in deze tijd. Toch. Dit moet echt afgelopen zijn met dit soort bewegingen. Dit op de achterkant van onze gitaar zetten is de eerste stap om deze misvatting te stoppen. Het is niet dat het verkeerd is om zachte muziek te spelen, maar rockmuziek is niet alleen voor mannen en het lijkt erop dat de gemeenschap dat nog steeds op deze manier ziet.
Brieuc: Ik ben het met je eens, er is nog een lange weg te gaan, voordat vrouwen de kracht vinden om die drempel over te gaan, en zich niet neer te leggen bij wat de markering en dergelijke hen opleggen. Een paar weken geleden speelden we op een festival in Luik. Er waren een tiental bands, en nauwelijks drie vrouwen onder hen (en al twee in Eosine). Dat is jammer, wij willen daar absoluut verandering in zien, vandaar deze verklaring.

Toch zijn er voorbeelden genoeg in de rockscene, ik noem er maar een paar, Siouxsie, Madonna, Kate Bush, Kim Wilde, Patti Smith en die zijn uit 'mijn tijd'; en toch is dit nog een moeilijk begaanbaar pad … Heb jij het gevoel dat dit - naast muziek - nog steeds een moeilijk pad is?
Elena: het verschil is er nog steeds, ja. Maar sommige dingen beginnen te veranderen.  Ik zit op de medische faculteit. Er zijn veel meer vrouwelijke dan mannelijke studenten. Dat is positief om te zien dat de tendens nu verandert naar meer gelijkheid. Maar er is nog een lange weg te gaan denk ik. Soms zijn er nog steeds reacties 'je speelt goed gitaar voor een meisje' het wordt beter, maar er is nog een lange weg te gaan.
Brieuc : wat ook belangrijk is, wij hebben deze uitspraak niet uitgevonden. Het is gecreëerd door een Franse artieste Lola Frichet en we wilden haar statement hierin volgen.
Elena: dit was inderdaad zeer belangrijk voor ons, we willen deze verklaring zoveel mogelijk blijven volgen.

Ik zou het ook willen hebben over de toekomstplannen, hoe zien die eruit?
Brieuc: We spelen een paar optredens in de nabije toekomst. We spelen op Fête de la Musique à Marchin https://www.facebook.com/events/1019224665614617/  (18 juni) op 1 juli in Saint-Vith.  En ook op het Micro Festival (Luik) https://microfestival.be/  (6 augustus)
Elena: naast het spelen van optredens, werken we aan onze tweede EP. Heel binnenkort komt er een nieuwe video uit. Dat is het wel zo'n beetje voor de nabije toekomst.

Ik hoor dat jullie veel optreden in Wallonië? Maar niet in Vlaanderen? Is het moeilijk voor een Waalse band om voet aan de grond te krijgen in Vlaanderen, figuurlijk dan, want ik hoor veel Vlaamse bands die niet doorbreken in Wallonië en omgekeerd. Voelen jullie dat probleem ook?
Elena: we zouden graag in Vlaanderen spelen, maar we hebben niet echt grote contacten we hopen bookers te vinden die ons in Vlaanderen willen laten spelen, door in Wallonië op te treden vinden we enkel Waalse organisatoren en het is een beetje moeilijk om hier weg te geraken door de juiste persoon te vinden.
Brieuc: als we live kunnen spelen, komen er misschien wat meer mogelijkheden we zien wel wat er gebeurt.

Geef jezelf de tijd om te groeien. Naast het maken van plannen, wat zijn jullie ambities, is er een doel dat jullie voor ogen hebben?
Brieuc: een volledig album maken op een dag, is een hoofddoel. En natuurlijk blijven toeren en zoveel mogelijk optredens doen als we kunnen.
Elena: Dat klopt. We hebben nog veel nummers op te nemen, maar het enige wat we moeten doen is onze muziek op het podium spelen, en dat volledige album opnemen is een doel en ambitie die we hebben. De nummers zijn al gecomponeerd en we kunnen niet wachten om ze te arrangeren en op te nemen als een full band album.

Wat verkiezen jullie, een groot podium op Rock Werchter, Sportpaleizen uitverkopen of een naam worden in het clubcircuit? en waarom?
Elena: Ik denk dat we liever naam maken in het clubcircuit. We houden niet echt van popmuziek, we houden van noise, Larsens en dat soort dingen. we willen zeker spelen met bands die we goed vinden, en die vind je ook niet in grote arena's.
Brieuc: we doen graag optredens waar mensen verbonden zijn met wat we op het podium doen, zoals op Nuits Botanique, daarom denk ik dat het clubcircuit de beste plaats is om naartoe te gaan.
Elena: We focussen op coherent blijven met onszelf we willen gewoon onszelf zijn in alles wat we doen , spreken van proberen te spelen in grotere gebieden en spelen met bands die hetzelfde voelen. We willen niet in een richting geduwd worden die we niet leuk vinden, om beroemder te worden. Een wereldster worden is geen doel of ambitie.

Maar er zijn bands die die keuze wel maken. Als jij de kans zou krijgen, zou je het dan niet doen?
Elena: Ik denk het niet.
Brieuc: Beroemdheid is niet ons hoofddoel. Het doel is, zoals we al eerder zeiden, spelen met bands die we leuk vinden en zij doen dat niet.
Elena: Onze eerste single Antares was 7 minuten lang, en ons label wilde dat we een ander nummer uitbrachten, korter, maar dat was niet hoe ik de dingen zag. Dus besloot ik om Antares toch uit te brengen, en dit is de weg die ik zou willen volgen

Wie zijn die bands waar je mee wilt spelen? Wie zijn je inspiratiebronnen?
Elena: het leuke aan Eosine is dat we allemaal naar verschillende soorten muziek luisteren. Beach House is er natuurlijk een van, de meer dreampop , bands als Diiv mijn doel is om te spelen in support van Girls in Hawaii een band die me heel erg geïnspireerd heeft. Deze bands die we aanbidden zijn allemaal middelmaat of zelfs groter, rock bands, we zijn niet in voor grote popsterren.

Pics homepag @Leily Malherbe

Ik hoop dat je een manier vind om je doelen te archiveren, en dat we je binnenkort ook in Vlaanderen op het podium kunnen zien. Veel geluk met alles wat je live doet

David Newbould

David Newbould - Ik spendeer veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is van begin tot eind

Geschreven door

David Newbould - Ik spendeer veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is van begin tot eind

David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en versterkte volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven dat hij vaak op het podium en onderweg doorbracht. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, ‘Power Up!’ (Blackbird Record Label, 10 juni 2022), een plaat waarvan de boodschappen van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven worden voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met David, ook polsen we naar hoe hij de coronatijden heeft doorstaan, de hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière en de verdere toekomstplannen zoals (hopelijk) een Europese tour.

David, voor de lezers die je niet kennen, vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen? wie waren je grote inspiratiebronnen?
Ik ben opgegroeid in Toronto. Toen ik 8 of 9 was begon ik te zingen in mijn schoolkoor, en dat raakte echt een snaar zoals ze zeggen. Ik had jarenlang deze duellerende passies van koormuziek aan de ene kant, pop en hardrock aan de andere. Ik speelde drums toen ik jong was en op een gegeven moment schakelde ik over op gitaar, wat het enige werd wat ik wilde doen. Ooit. Toen ik me na een jaar of twee voor het eerst verdiepte in het heilige driemanschap van Neil Young (hometown legend), Bruce Springsteen, en Bob Dylan, veranderde dat echt mijn leven. Vooral met Neil voor het eerst, toen ik op mijn 15e of 16e de Live Rust video zag en me realiseerde dat er plaats was voor alles waar ik van hield in één kunstvorm... het zette me op het pad waar ik denk ik nu nog steeds op zit. Ik moet Ed van de bakkerij-afdeling voor alles bedanken, hij leende me die VHS.

Je hebt een lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Het meest recente hoogtepunt is de bouw van een studio achter mijn huis in 2021, waardoor ik veel nieuwe dingen kan leren en mezelf harder kan pushen dan ooit. Ook zo jong van de middelbare school naar NYC verhuizen en het op de een of andere manier laten werken en een soort carrière opbouwen, dat is iets waar ik me goed bij voel. Ook in Austin Texas wonen, een van de grootste steden ter wereld, en het meemaken. Het is goud, die plek. Eindelijk in staat zijn om dit voort te zetten na de geboorte van mijn zoon 7 jaar geleden, schrijven en spelen met minder innerlijke beperkingen nu ik hem op de achtergrond heb gezet in mijn leven. Het is bevrijdend.
Minpunten: mijn onvermogen tot nu toe om een manier te vinden om naar Europa te komen en te gaan spelen. Het ziet ernaar uit dat daar dit jaar verandering in komt, dus ik kan dat van de lijst schrappen, en terug blijven gaan. Een algemeen dieptepunt is gewoon het feit dat ik al zovele jaren geen "structurele planning"-gen heb gehad, terwijl ik wou dat ik dat wel had, wat resulteert in soms sporadisch toeren en meer thuiszitten, schrijven en op lokale podia spelen. Het is soms moeilijk voor me om uit mijn eigen weg te gaan. Het enige waar ik me op kan concentreren is schrijven en opnemen. Dat is het. Al het andere is een strijd. Maar dat heb ik ingezien. En soms is het leven wat je maakt van wat je op je bord hebt liggen als het er is, nietwaar?

Een kleine vraag over de coronatijden die we de laatste twee jaar hebben meegemaakt, hoe heb je die beleefd? wat was het een bron van inspiratie?
Zoals iedereen bracht ik de meeste tijd thuis door en wenste ik dat ik een normaal leven kon leiden in een normale maatschappij. Absoluut mijn bron van inspiratie was mijn familie, en het maken van dit album met Scot Sax. Het was een goede creatieve uitlaatklep voor ons beiden, en het heeft me er ook toe aangezet om mijn eigen studio te gaan bouwen. De beperkingen die ik voor mezelf had, waren dat ik liedjes schreef en ze demode op garageband, en voor al het andere moest ik ergens anders heen. Nu kan ik dat thuis doen.

Je bent een reizende artiest (heb ik ergens gelezen), hoe voelde het om niet op de route te gaan?
Slecht! Ik hou van toeren, ik hou ervan om steeds voor nieuwe mensen te spelen en een beetje nomadisch te zijn. Ik heb nu een gezin dus ik kan niet maanden achtereen op pad, maar ik hou er zeker van om op pad te kunnen zijn, meer dan bijna alles.

Wat kunnen muziekfans verwachten als ze een exemplaar van het nieuwe album 'Power Up' op de kop tikken?
Een soort van eigenzinnige, gutturale nummers die het hele gamma bestrijken, denk ik. Met wat luide gitaren en ouderwetse drum miking methodes (mijn favoriet). Ik hoop dat ze er iets unieks in vinden dat hen op een persoonlijk niveau raakt en ook aansluit bij wat ze in de eerste plaats zo leuk vinden aan muziek. Zoals ze altijd zeggen, "schrijf het liedje dat je zou willen dat er was"...mijn favoriete albums zijn altijd degene die een leegte lijken te vullen.

Het is een zeer aanstekelijke plaat, vol van diverse emoties, doet je verlangen naar lange zomeravonden rond het kampvuur, is dat zo? Is dat een bewuste keuze?
Bedankt dat je dat zegt. Ik zou niet per se zeggen dat het een bewuste keuze is, nee. Wat betreft uiteenlopende emoties, ja, ik probeer mijn platen interessant te maken en een spectrum te bestrijken. Ik spendeer enorm veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is met tempowissels van begin tot eind. Wat het kampvuurverlangen betreft, dat is echt cool, maar ik denk gewoon aan het liedje als ik het schrijf. Hoewel ik veel zomers doorbracht rond kampvuren in het noorden van Ontario toen ik jonger was, en op elk moment na de leeftijd van 15 of zo had ik mijn gitaar bij me, dus dat is er. Een andere van mijn favoriete artiesten toen ik jong was, was Jim Croce, en hij had altijd een goede door de weg getekende kampvuur vibe in zijn liedjes, dus misschien is het allemaal in mij gesijpeld. En natuurlijk de invloed van Neil Young die in die tijd als een geest om me heen zweefde. Ik denk dat veel van mijn favoriete muziek tot op zekere hoogte geworteld is in folkmuziek, dus er is altijd een beetje van dat thuis-element.

Je stem doet me vaag een beetje denken aan Bob Dylan maar dan minder hees, een bijzonder warme stem die me een goed gevoel van binnen geeft. Zijn er nog andere singer-songwriters waarmee je te vergelijken bent?
Sommige  mensen waar ik zelfs nog nooit veel tijd aan besteed heb om naar te luisteren, zoals Richard Thompson, Hal Ketchum, Loudon Wainwright. Ik ken ze alle drie en heb er veel respect voor, maar elke gelijkenis is puur toeval. Af en toe maakt iemand een vergelijking met een James McMurtry of Springsteen of Dylan, en dat klinkt voor mij iets zinniger. Niet dat *ik* me met hen vergelijk, maar dat is allemaal muziek die diep in mijn bloed zit.

Ik hou ook van de gevarieerde aanpak, van intiem tot die catchyness die je in country vindt, is dat een bewuste aanpak? Wat is jouw mening over deze uitspraak?
Op een gegeven moment realiseerde ik me jaren geleden dat het er bij het schrijven van songs niet om ging een refrein of catchy element te vermijden. Ik realiseerde me dat ook al hou ik van coupletten, hoe kan ik ontkennen dat wanneer dat refrein of refrein komt, ik er ben! Het zit zo - ik hou van Townes Van Zandt, Jeff Buckley... mensen die je met een tekst of vocale aanstellerij helemaal naar zich toe kunnen trekken. Maar de manier waarop ik schrijf, zelfs als ik begin met zoiets, komt er meestal een deel dat ik wil herhalen, een deel dat ik wil blijven terugkomen in het lied ... een anker, een resolutie. Dus dat zal er altijd zijn. Maar lyrische voldoening is een beetje de naam van het spel voor mij, dus dat zal er ook zijn.

Wat zijn de verdere plannen? op tournee? mogelijk Europa?
Ja - ik kom in september/okt naar Europa voor een solo-promotietournee, en dan kom ik volgend jaar terug met mijn band. Ik kijk er echt naar uit om daarheen te gaan en voor publiek te spelen. Ik zal hier in de VS ook toeren - veel donderdag-zondag tournees en hopelijk een paar 1-2 weken naar het noordoosten, terug naar Texas, en naar het westen. Volgend jaar zal de kalender hopelijk ook meer gevuld zijn.

Mocht je naar België komen laat het me weten; ooit in België geweest en wat is je ervaring met Europa?
Ik ben er nog nooit geweest, maar ik ben er vrij zeker van dat ik er in de herfst zal zijn. Ik kan niet wachten! Ik stuur mijn muziek al sinds 2013 naar Euro/Americana radiostations, en heb goede respons gekregen, mensen vragen wanneer ik daar kan komen spelen etc.. Ik ben twee keer in Europa geweest in mijn leven, toen ik jonger was als backpacker denk ik dat je zou zeggen. Nederland, Duitsland, Praag, Engeland, Ierland... Ik vond het allemaal geweldig, maar dat was om de wereld te zien. Al een lange tijd ben ik op zoek om een publiek op te bouwen door te toeren. Ik heb vrienden die daar 1, 2, 3 keer per jaar toeren en daar hele andere carrières hebben. Dan Baird, Jace Everett, Tim Easton... het is een basis die ik graag wil cultiveren en waar ik naar terug wil blijven komen.

Nu we het er toch over hebben, wat is volgens jou het verschil tussen de Amerikaanse en de Europese scene?
Nou, dit is allemaal uit de tweede hand, want ik heb er nog nooit opgetreden, maar het lijkt erop dat het enthousiasme voor goede muziek in veel delen van Europa behoorlijk intens is. Misschien omdat elk land zijn eigen scene heeft, en ze respecteren de afstand die mensen afleggen om voor hen te komen spelen. Terwijl hier elk gebied zijn eigen ding heeft, sommige gebieden zijn echt in de kunst, anderen willen gewoon dat mensen covernummers spelen in hun sportbar. Dus ik weet het niet. Vraag het me nog eens over 6 maanden!

Ik wil graag wat vragen stellen over sociale media en Spotify en zo? Hoe belangrijk is dat voor jou als artiest en muzikant?
Nou...ik denk dat de asociale media de plek is waar veel bekend wordt over nieuwe releases, tour data, etc... Ik bedoel het is de open lucht marktplaats voor alles, is het niet? Aan de andere kant, zou ik willen dat het niet zo overheerste zoals het nu doet. Vaak mis ik het om gewoon na te denken en dingen te weten te komen die ik wil door de oude routine van jezelf omringen met mensen en dingen die je leuk vindt, en het woord dringt tot je door. Als een sociaal hulpmiddel kan ik het niet uitstaan. Als een set van zakelijke tools ... Jezelf gehoord krijgen door het lawaai daar is een kunst op zich, en door de jaren heen ben ik het werk gaan respecteren dat mensen erin steken om een miljoen YouTube views te krijgen, en ik erken de manieren waarop het op zijn beurt een carrière vooruit helpt. Ik wil gewoon... als ik zoveel tijd heb, wil ik een liedje schrijven.
Ik deed een wekelijkse livestream voor het eerste jaar van Covid. Hoewel het in theorie een geweldige manier is om mensen te bereiken, ben ik er na een tijdje mee gestopt. Het voelde als The Twilight Zone. Mensen leven nu van livestreams, zelfs voor Covid bedoel ik. Nou, dat lijkt cool. Maar is het dat ook? Mijn noordelijke ster voor een artiest om een connectie te maken is nog steeds dat een fan een liedje hoort, en ze live gaat zien. En de live ervaring is waar de deal wordt bezegeld. Dus al het andere is een soort van middel om dat doel te bereiken. Ik kan me een weg banen door een couplet, brug, en refrein. Al het andere is een beetje moeilijk!

En, waarom nog platen maken, als je alles op Spotify kan vinden?
Goede vraag. Ik heb geen idee. Het is de kunstvorm waar ik van hou. Waarom dragen mensen nog steeds horloges?

Ja ook zoiets
? … zijn er na al die jaren nog ambities of doelen die je wilt bereiken in je carrière?
Veel. Meer platen te maken en artiest-fan relaties te cultiveren.  Erik, dank je voor al deze doordachte vragen

Pics homepag @Ryan Knaack

Ronni Le Tekro

Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity

Geschreven door

Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity
Ronni le Tekro
Erik Vandamme

Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is an American guitarist who moved to Norway around 2000. He was at the heart of The Rockats & The Havalinas. Ledfoot recently released a beautiful record, 'White Crow', about which we wrote: "Ledfoot is an artist, singer-songwriter and top musician who has made his mark on the rock scene throughout the years. He delivers adrenaline rush and goosebumps that make our rock heart beat faster" . He always invents himself, as he proves with his collaboration with Ronni Le Tekro (a Norwegian melodic rock guitarist, known from TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal and Mads Eriksen). The gentlemen worked together for the first time in 2009 on Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album 'Damned' in Ronni's studio. It clicked between these two master guitarists, a friendship was born and musical studio and live collaborations followed, but there was no real duo album yet. That time has now come. In October the duo released an album from 'A Death Divine'.
You can read the review of this release 
A Death Divine (musiczine.net)
About this release we  had a pleasant conversation with Ronni Le Tekro. And went a little deeper into his immense career. Despite those many years in the music world, the man is still full of plans, as it turns out. Happy reading.

Ronni, you have been in the music world for many years. How did it all start?
I started playing guitar at the age of 10,formed my first band ROQUEFIRE in 1977  and established TNT in 1982.Since then i have released 13 studio albums with TNT,4 Live albums with TNT and 7 solo albums plus participated on countless productions

Who were your initial influences?
My initial influences was The Beatles as well as underground progrock and power pop. Such as City Boy, Be Bop de Luxe, Steve  Hillage etc.

What is the biggest change for you, besides digitalization ?
The biggest change is the actual Hard rock Scene, that has become even bigger

What does the Norwegian folk and Blues scene look like?
Norwegian Folk and blues Scene I`m not that familiar with except LEDFOOT ,but I know there`s a   lot of good stuff out there, especially in folk music

The reason for this interview is your collaboration with Ledfood, you've already worked together in 2009; how did that collaboration start?
I met Ledfoot for the first time when he came to our studio (www.studiostudio.no) to record his solo album with British producer John Fryer. Since then we worked closely on other artists` productions as well as participating on each other’s respective albums.

You also work together again for 'A Death Divine'. How did it go this time?
A DEATH DIVINE was a true journey through the musical possibilities you can create as a duo. It was a great studio session

I was especially impressed by the folk and blues atmosphere and the cross-pollination between the two of you. You find each other blindly. Would you like your opinion on this proposition?
Thank you for the kind words, and I think your theory is right. We blend sounds ,expressions and sensitivity into a unique blend of guitars that let the compositions breathe, It`s almost clairvoyant. We read each other’s minds.

I loved the way you guys go wild and wild on the one hand, but on the other hand you hit the sensitive chord. What were the general reactions to this release?
The general reactions have been very good. It’s certainly a different album that craves the listeners attention

In addition to this cooperation, you also have a solo career and are involved in many other projects. One of them is TNT, with which you will be releasing a new record in 2018? Can we expect something new from this corner?
Regarding TNT we`re on `hold`right now due to corona but will tour again next fall and in 2022

What were the reactions to ''XIII'' anyway?
XIII ‘got OK reactions although we hoped for better feedback. I think there are some brilliant songs on that album and we worked a lot with it.

Is there still time for a solo release?
I`m currently working on a solo album due for release in 2021.Very excited about that. It’s my main project right now.

Like many musicians, you, too, have suffered from the corona crisis. How did you survive this period as a musician but also as a human being?
During the corona crisis I have survived producing music and touring small venues  as well as help from friends and families.

Many bands and musicians show themselves through streaming channels, as live concerts are difficult. How do you feel about this solution?
I feel that streaming concerts is nothing for me right now. It just feels weird and adds to the loneliness

How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think the culture and music business will be fine when the disease is gone. It will bloom

After all these years, do you still have ambitions or goals you want to achieve? In other words, what they have the general plans for the future
My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity. It would be nice to play Madison Square Garden one more time though. I will keep touring and creating as long as I can.

Let's keep it here, hopefully we'll see each other again 'on stage ' soon.
Thank you for the interview and showing interest in our music


WUK?! - We houden van variatie - Onze muziekstijl omschrijven? ‘Hard, Fast and Heavy!’

Geschreven door

WUK?! - We houden van variatie - Onze muziekstijl omschrijven? ‘Hard, Fast and Heavy!’

WUK?! ofwel When Union Kills is een vrij jonge heavy/thrashmetalband die ook knipoogt naar deathmetal. De band stond in 2019 nog  op Frietrock in Oud-Turnhout en we waren diep onder de indruk van die energiebommetjes die deze jonge snaken op ons afschoten. Als oude rotten in het vak zijn we ondertussen toch al wat gewoon, maar wat we hier kregen, sloeg ons met verstomming. Geloof me, dat komt niet meer zo vaak voor tegenwoordig. Ondertussen brachten ze een demo uit – de recensie kun je hier nog eens nalezen .
- ze mochten optreden op Metalworksfest Battle, waar ze helaas niet in de prijzen vielen. Maar ze hadden ietwat de omstandigheden tegen.
Over die battle, de demo en de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met de band op een zonnige zondagochtend tijdens de Brunch. 

Vertel eens was meer over WUK?! Hoe is alles begonnen en graag wat achtergrond informatie?
Nelis: Het is begonnen met een gemeenschappelijke interesse in muziek, rond 2016/2017,  tussen mij (Nelis) en Jonis. Dat was toen nog samen met Dayron.  We waren in eerste instantie op zoek naar een locatie om te repeteren en kwamen in een stoffig oud kot terecht. En daar hebben we onze eerste nummers geschreven.
Jonis: Onze gitarist is toen gestopt, er is een nieuwe gitarist in de plaats gekomen. We vonden in eerste instantie geen drummer, en uiteindelijk heeft Nelis zelf beslist om iemand te leren drummen en dat was Bieke. En uiteindelijk is Seba er in 2019 bij gekomen. En nu zijn we dus compleet

Ik heb jullie leren kennen op Frietrock in 2019 en jullie brachten toen ook een demo uit, heeft dit bepaalde deuren geopend toen?
Nelis: om eerlijk te zijn we niet zo tevreden over de Demo, kwalitatief is er niet uitgekomen wat we hadden gehoopt en verwacht, zeker voor het financiële plaatje dat daaraan vast hing. Nu ik zelf ook muziek productie doe, heb ik het gevoel dat dit merkelijk beter kon. Wat wel deuren heeft geopend, is dat we daar wel financiële inkomsten hebben van gekregen. Voor een kleine band is dat wel belangrijk, we konden daardoor ook T-shirts aanbieden en zo. We hebben er vooral veel uit geleerd, door die demo te maken. Frietrock was onze eerste optreden buiten West-Vlaanderen , dus een ervaring op zich. 

WUK?! brengt het soort heavy thrash/death waardoor je als liefhebber adrenalinestoten door je lijf voelt gieren. En dat is de verdienste van alle elementen binnen deze klasse band. Is dat de juiste omschrijving? Hoe zouden jullie zichzelf voorstellen?
Nelis: De band is van ons, ik schrijf wel de meeste muziek, maar iedereen heeft daar even veel inspraak in dat is voor ons heel belangrijk. 
Bieke: het gaat er vooral om dat we heel goede vrienden zijn, ieder van ons schrijft wel een stuk – ik schrijf ook teksten – en het is een project dat we allemaal samen doen dat is inderdaad heel belangrijk. 
Jonis: Wat muziekstijl betreft, durven we wel variëren ; ons laatste nummer gaat meer de richting uit van Hardcore. 
Bieke: we proberen er wat variatie in te brengen zodat niet alles teveel op elkaar lijkt.
Nelis: laat het ons houden bij ‘Hard, Fast and Heavy’ 

‘Hard,  Fast and Heavy’ , een goede omschrijving. Dat brengt me bij de volgende vraag … Jullie optreden op Metalworks Battle eerder dit jaar was voor mij er weer pal op, ik had zelfs een briefje ingevuld om op jullie te stemmen, maar omstandigheden ‘met zitplaatsen’ past niet echt met het concept dat jullie aanbieden? Mee eens? … Hoe heb je zelf die battle beleefd?

Nelis: Onze vuurdoop om eens voor een volle zaal te spelen, komt binnenkort. We spelen in het voorprogramma van Bizkit Park (zie: https://www.facebook.com/events/1231924583976717 ). Dat optreden is uitverkocht. Dat is een show waar we ons nu volop voor aan het voorbereiden zijn, zeker omdat we hopen uit een volle zaal een moshpit te krijgen daarmee. Maar voor een zittend publiek? Tja… voor sommige muziekstijlen gaat dat wel , maar bij ons past het niet echt. De ervaring van een op een groot podium te spelen was meer dan de max! De organisatie had wel iets zeer moois in elkaar gestoken op korte tijd. Jammer dat het metalworksfest niet kon doorgaan. We vonden het jammer dat we naast de prijzen grepen want we hadden echt het gevoel dat we het publiek mee hadden. Uit de opmerkingen van de jury hebben we wel wat geleerd, er zaten wat opmerkingen tussen waar we een wat vreemd gevoel bij hadden bvb dat onze muziek te gevarieerd was, maar dat is natuurlijk van een perspectief van één persoon, wij vinden dit juist een troef in onze band.

Jullie waren net goed bezig, en toen was er de eerste lockdown; welke impact heeft dit op jullie gehad als band? Sommige bands botsten op hun limiet en hielden ermee op, andere zijn er sterker uit gekomen, of vonden zelfs inspiratie. Hoe zit dat bij jullie?
Nelis: we hadden net een concert stop ingelast, om te werken aan een repertoire en podium act ; vernieuwingen daar in te brengen en om daar iets meer mee te gaan doen, De zoektocht naar een tweede zanger is dan ook gestart. Enorm veel plannen dus… en toen mocht plots niets meer. Een dikke streep door de rekening uiteraard. 
Bieke: een jaar dat je niet mocht samen komen, ook niet om te repeteren, dat is een verloren jaar eigenlijk.
Jonis: plus we repteren in een horeca zaak, en daar mochten we ook al niet binnen. 
Nelis: ik ben in die periode begonnen met muziek productie. Daardoor hebben we wel enkele nieuwe nummers kunnen uitbrengen, dat was ook een stimulans om de stekker er ondanks alles, niet uit te trekken. Het is onze bedoeling om nog meer nummers uit te brengen, en die demo wat achterwege te laten. 

Er liggen dus nieuwe nummers klaar, gaat daar iets worden mee gedaan?
Nelis: Het is de bedoeling dat we met een full album voor de pinnen komen, hopelijk tegen eind van het jaar. Vooral ook om dat eerste deel van WUK?! af te sluiten en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, daarom willen we al die nummers op plaat zetten.

Ik heb jullie naam al op enkele affiches gezien als Gullegem Metal Fest op 28 mei, 25 jaar Eternal Breath in juni en het optreden als voorprogramma van Bizkit Park. Is het de bedoeling daar ook nieuwe nummers te brengen dan? 
Nelis: we hebben drie vaste shows, en op die langere shows zitten er wel nieuwe nummers. In deze van een half uur niet. Maar het is zeker de bedoeling om nu bij de volgende shows al nieuwe nummers te brengen, ja. 

Wat zijn de verdere plannen? Misschien iets naar het buitenland toe of zo? 
Nelis: De belangrijkste show die nu op het programma staat is deze met Bizkit Park. En in het maken van dat album zal sowieso veel werk en tijd kruipen. Dus vooral veel concertervaring op doen is het voornaamste plan nu, naast dat album. 
Jonis: Wat het buitenland betreft zijn er nog geen plannen, maar moesten we een aanbieding krijgen om bijvoorbeeld in het Noorden van Frankrijk of zo te mogen optreden, wat haalbaar is van afstand, zullen we daar zeker op ingaan. Maar we zijn zelf niet van plan om te gaan zoeken naar hoe en waar we kunnen optreden in het buitenland om het moment. Het moet haalbaar blijven.

Het moet combineerbaar blijven met jullie job, gezin , familie, …; zijn er ambities om professioneel iets te doen met muziek eigenlijk?
Nelis: interesse in professioneel iets doen met muziek? Ik wel. Maar wat de band betreft lijkt die piste moeilijk, moesten we al eens op het niveau kunnen geraken van een Spoil Engine of zo, en op die manier eens op tour kunt gaan naar het Buitenland, dan kun je wel iets meer verdienen met je muziek. 

Wat is dan wel de beste ambitie? Als je mocht kiezen headliner zijn op Graspop of het Sportpaleis uitverkopen, mits wat toegevingen te doen? Of een vaste naam worden binnen het club circuit? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Nelis: Ik zou liever uitgroeien tot een vaste naam binnen het Club Circuit eigenlijk. Op die manier bouw je echt een fanbase op. Ik denk dat het zelfs ‘gemakkelijker’ bij wijze van spreken om op het podium te staan van Graspop dan een vaste naam te worden in het Club Circuit. Als je de juiste mensen kent, bestaat eerder de kans dat je op een festival als Alcatraz of Graspop kan staan. Maar zo een naam uitbouwen in dat Club Circuit? Mensen vinden die je overal kan volgen en blijven volgen, waar je ook optreedt, is op dat vlak veel moeilijker eigenlijk.

Inderdaad , er is nochtans een manier om dat doel te bereiken. Je meer profileren op de sociale media, kijk naar Dyscordia die hebben een eigen ‘Dyscordia Army’ op Facebook, en leggen zelfs bussen in om hun fans naar de optredens te vervoeren. Een optie voor jullie een WUK?! Fanclub op FB? 
Nelis: We zullen daar toch eens iets moeten op vinden, want we merken wel als we iets posten op facebook bijvoorbeeld dat er plots veel meer interesse en circulatie is doordat je iets post. Dus ja, die sociale media kan zeker een boost geven aan de band. We zullen er eens werk moeten van maken. 
Seba: Onze optredens en zo kunnen wel zorgen dat er op FB ook meer wordt gepost, zoals de vooruitzichten nu, er moet wel ‘nieuws’ zijn om te posten uiteraard. Dat je met de band bezig bent , anders heeft iets posten op FB ook weinig zin.

Wat is het uiteindelijke doel met deze band? Ben je daar niet mee bezig?  Of sluit dat aan bij wat we al hadden gezegd
Nelis: vroeger was dat professioneel muzikant worden, en doorbreken met de band . maar dat lijkt dus niet echt realistisch. Een naam kunnen uitbouwen binnen dat circuit, zoals eerder vermeld , lijkt me het voornaamste doel.
Bieke: En het moet vooral leuk blijven, er mag geen druk ontstaan. Ons blijven amuseren samen binnen alles wat ons op ons afkomt, is dus minsten een even belangrijke doelstelling. Moesten we dan toch groeien en de kans krijgen om  groter te worden? Dat moet toch voorop blijven staan..

Je hebt bands die hun marketing een andere richting in duwen , bewust of niet, om toch dat doel ‘een groot publiek bereiken’ te kunnen bewerkstelligen, maar ik zie dat jullie dit niet doen dus?
Nelis: Soms horen we dat wel dat mensen ons zeggen ‘je moet je nummers zo of zo schrijven’ maar ik weiger dat te doen, omdat we nog altijd vrij zijn om te doen wat we zelf willen. We gaan dus niet iets doen waar we niet achter staan, om per se dat doel van ‘een ruimer publiek bereiken’ te bewerkstelligen , dat zit niet in ons om dat te doen. We moeten er zelf 100% achter staan. Dat hebben we ook ondervonden met ons hardcore nummer dat er reactie op kwam ‘je speelt thrash metal en nu doe je dat’? kijk als we goesting hadden om eens hardcore te doen, is dat onze keuze.

Wat maakt jullie ‘uniek’ zodat ik jullie live zou zien?
Nelis: Omdat wij een grote variatie aan muziekstijlen aanbieden, ik heb veel respect voor bands die dat doen het soort muziek brengen waarbij je na één nummer al alles een beetje hebt gehoord, dat is niet wat wij willen doen. En dat maakt ons toch uniek dat we dus een gevarieerd pakket aanbieden. 
Bieke: en ook dat we dat spelplezier uitstralen, die Fun die we samen hebben als band, Dat we niet een band zijn die toegevingen gaan doen om tegemoet te komen aan wat andere verwachten, we blijven onszelf trouw en onze vriendschapsband. Dat stralen we ook uit.
Nelis: We zijn wellicht niet de strakste band, maar we doen wat we graag doen, brengen variatie en brengen die energie graag over. Dat maakt ons dus uniek. 

Dat overtuigt me alvast. We blijven jullie op de voet volgen, ik hoop jullie spoedig terug aan het werk te zien. En veel succes met alles wat jullie doen, en met de release van jullie full album.

Dick De Graaf

Dick De Graaf - Die rugzak met ervaringen zeul je altijd met je mee, maar hoe je het uitwerkt, is voor mij de beste manier om te werk te gaan, door risico’s te nemen

Geschreven door

Dick De Graaf - Die rugzak met ervaringen zeul je altijd met je mee, maar hoe je het uitwerkt, is voor mij de beste manier om te werk te gaan, door risico’s te nemen

Dick de Graaf is veertig jaar musicus. In die vier decennia heeft hij ontelbare momenten omarmd en gestapeld … Is het dan niet waard om daar een monument voor op te richten, klank en beeld samengevat? Dat is nu gebeurd met een zogeheten gatefold, waarin een veertig pagina’s dik boek en een elpee zijn opgeborgen: ‘Dick de Graaf - 40 jaar thuis op het jazzpodium - FESTIVE’ .
Naar aanleiding van een concertreek, die hem op 21 mei naar de Lokerse JazzKlub http://www.lokersejazzklub.be/concertagenda/357-2022-05-21-dick-de-graaf-festive brengt, hadden we een fijn gesprek met Dick De Graaf over veertig jaar jazz… en veel meer

Dick, veertig jaar als musicus en vooral in de jazz wereld, mogen we even terugkeren in de tijd, waar is de voorliefde voor jazz ontstaan? Hoe is alles begonnen?
De voorliefde voor jazz is reeds ontstaan  in mijn middelbare schooltijd.  Ik speelde wel gitaar in die periode dat ik 16 tot 17 jaar was, en volgde ook les. Ik had toen wel interesse in instrumentale muziek waarin werd geïmproviseerd. Niet zozeer jazz daarom, maar ook Emerson Lake and Palmer, Focus in Nederland, Frank Zappa tot Eric Clapton. Gaandeweg is die interesse in jazz er gekomen door radio programma, in Nederland had je toen nog verschillende zuilen. En die hadden allemaal wel een jazz programma, je kon toch tot vier a vijf keer per week, vooral in de min of meer late avond, wel ergens een jazz programma oppikken. Jazz & blues van Michiel De Ruyter en Aad Bos, dat waren pioniers op dat gebied. En de festivals die in die tijd werden georganiseerd, zoals het Loosdrecht Jazz Festival dat later verhuisde naar Singer in Laren, die werden ook live uitgezonden, en dat ging gewoon door na twaalf uur middernacht. Zo ben ik er mee in aanraking gekomen. In de radio studio’s in Hilversum waren er ook nog eens concerten. Dat waren best wel hype dingen, zoals bands met Fender Rhodes pianisten zoals Jan Huydts Rob Franken. Rond 1971/1972 ontstond een radio programma Session. Dat waren echt jamsessies met bekende muzikanten binnen jazz. Er was en geweldig swingende huisband met organist Cees Schrama, gitarist Joop Scholten en drummer Louis Debij en dan kwam er een of andere Amerikaanse ster mee jammen. Die kwam er na de pauze dan bij, en dat werd dan live uitgezonden. Dat heeft dertig jaar bestaan of zo, ik heb er later zelf nog in gespeeld. In jazzcafé Niek Vollebregt in Laren in Noord-Holland, daar had je ook een big band op maandagavond. De Skymasters speelden daar. Daarnaast had ik ook een vriend die speelde Saxofoon, ik speelde toen wat dwarsfluit en zo, ik improviseerde zelf maar dan meer op de rockachtige tot bluesachtige manier. Hij had in Amsterdam de geïmproviseerde muziek van Misha Mengelberg, Han Bennink en Willem Breuker ontdekt, dat vond ik zo interessant omdat het tegen alle regels ingaat. Ik vond sommige jazz wat netjes, en die Amsterdammers vonden dat lekker brutaal. Dat heeft geleid tot de mix die ik er zelf van gemaakt heb, met andere stijlen. Tussen de verschillende werelden in. Kortom, het is allemaal in de middelbare school ontstaan, toen ben ik gaan studeren in Utrecht. Daar is ook de rocktempel Trivoli Vredenburg ontstaan, dat toen nog gewoon Muziekcentrum Vredenburg heette. Er waren talloze test concerten waar al die Amerikaanse groepen op afkwamen. Daardoor had je op de meest uiteenlopende momenten in Vredeburg jazz concerten om de akoestiek te testen. Alle grote namen binnen de scene kwamen daar voorbij, en ik woonde om de hoek. Je krijgt daardoor veel informatie binnen die vanuit de live muziek scene op een natuurlijke wijze binnen sijpelt. Echt platen kopen was toen nog niet aan de orde, dat is pas in de jaren ’90 gekomen dat je die cd’s ook kon gaan kopen.

Je hebt jazz dus eigenlijk zien en horen evolueren, als ik het goed begrijp letterlijk zelfs …  maar je zei iets dat me wel triggert. Buiten de regels, maar jazz is toch sowieso buiten de regels?
Ja , maar ik heb toch op een bepaald moment gemerkt in de workshops. Er waren vrij veel improvisatie workshops. Ik ben trouwens op saxofoon overgegaan omdat er in de studententijd in de big band een plek was. Gaandeweg ben ik in het conservatorium terecht gekomen waar een soort jazz pedagogie gegeven werd. Dat waren radio musici die dat onderwijs gaven. Die hadden onder elkaar een manier van jazz lesgeven bedacht, en daaruit is een soort jazz theorie ontstaan eigenlijk. En die werd ook aangeleerd. En het is dus op die manier sterker geworden, dat er een soort regels waren waaraan je zou moeten voldoen. Ik ben daar zelf altijd creatief mee omgegaan, ik heb zelf 30 jaar les gegeven op conservatoria. Er is een theorie, er is een vorm van goed of fout, maar in de woorden van Thelonious Monk: een foute noot is een goede noot!

Ik zou daar verder op willen inpikken. Wat is de betekenis van jazz anno 2022 voor jou, aangezien de grote evolutie naar het meer improviserende karakter daarvan?
Het improviserende karakter , dat is voor mij altijd heel essentieel geweest. Dat begon bij mij zelfs al heel vroeg. Je luistert naar een stuk, dat stuk heeft een melodie, een ritme en een vorm, en eigenlijk wil je daar onmiddellijk iets aan toevoegen. Dat is een jazz muzikant in een notendop. Als jazz musicus ben je een componerende improvisator. En dat idee van ‘componerende improvisator’ dat zie ik heel veel terug in de hedendaagse jazz. Dat is zelfs veel meer geworden door de jaren heen. Ik ben er zelf altijd een voorstander van geweest , maar tegenwoordig is het gewoon schering en inslag en dat daarbij de genres van de muziek met het grootste gemak overschreden worden, zoals Turkse musici die zich toevoegen aan een band met Academische jazz musici bijvoorbeeld; en waar dan pop musici en jongens met Grunge die er dan weer nieuwe ritmes aan toevoegen. Die melange van er is niets, behalve wat wij ervan maken, dat vind ik het sterke punt aan de jazz op dit moment.

Ondertussen heb je heel wat hoogtepunten gekend, ook wel dieptepunten – wie niet – wat waren in die veertig jaar de meest gedenkwaardige momenten (of zijn er dat teveel om op te sommen)
Dat is een lastige vraag, want voor je het weet wordt het ‘Opa vertelt’ (haha). Als ik gewoon naar de laatste tien jaar kijk, en misschien nog effe terug … Tussen 2010 en 2017 heb ik doctoraat onderzoek gedaan naar compositie technieken. Daar heb ik ook muziek mee geschreven, en opgenomen op twee cd’s. En die ene BIRD Buzz, die heb ik gepresenteerd in een concert op de avond die voorafging de verdediging van  mijn proefschrift bij de Universiteit. Dat zelfde repertoire van die cd heb ik zes maand later gespeeld op het North Sea Jazz festival. Het verschil tussen die twee concerten, is een van de belangrijkste events die ik me voor de geest haal. Bij dat eerste concert zat de oppositie van de commissie van de universiteit , ze zaten nog net niet in toga, er zaten ook studenten en ex-studenten. En dan dus die rij streng kijkende mensen. Dat had een soort bedrukte sfeer.
Dat werd een stuk beter bij de tweede set. Het verschil tussen dat ene concert, en het laaiende enthousiaste onthaal op North Sea jazz. De mensen stonden in rijen tot buiten, er kon niemand meer in. Dat contrast, was een enorm hoogtepunt.
Je hebt dan ook iets als ‘na en voor COVID’ want die COVID heeft er ook ingehakt. Ik heb twee concerten midden in COVID gedaan, eentje midden in de periode in een kloosterzaal waar ook concerten werden gegeven. Daar kon ik solo gaan optreden. En dat was een heel emotioneel, voor het eerst weer met een publiek kunnen optreden. En ook een festival in Amersfoort. Het na al die tijd terug in contact komen met publiek, waren zeker en vast hoogtepunten.  En dat gaat nog steeds een beetje door eerlijk gezegd, vorige week nog een klein concertje in de Bibliotheek in Den Haag. En dan hadden de mensen ook zoiets van , wat fijn dat we weer dicht bij elkaar kunnen zitten, en dicht bij de muziek. En dat weer kunnen voelen. Dat is een hoogtepunt op zich, na die periode ja. Nog een hoogtepunt, jarenlang heb ik een septet gehad, en een van de hoogtepunten bij dat project waar we heel klein mee begonnen zijn. Een van de beste concerten was met de muziek van Jimi Hendrix , de songs werden voor die bezetting bewerkt met blazers, steeldrums, viool, trombone, gitaar en basgitaar, een heel kleurrijk ensemble om ervoor te zorgen dat die muziek van Jimi Hendrix echt zou klinken als in een soort jazz setting; in het voorprogramma van de Yellow Jackets en de Mingus Dynasty Bigband met duizenden enthousiaste mensen voor ons, ook dat was een heel leuke herinnering. Dan heb ik het wel over 2001, dat is al dik twintig jaar geleden. 

Middenin de covid-19 lockdown groeide de inspiratie voor nieuwe composities; kunnen we stellen dat deze COVID tijden eerder een zegen dan een vloek waren voor jou? Veel bands/artiesten gaven er de brui aan, anderen zijn er sterker uit gekomen? Hoe zit dat met jou?
Ik heb de tijd kunnen nemen om mijn versie van de eerste cellosuite van Bach, compleet met improvisaties of te nemen in de noodgedwongen lege Hillegondakerk in Rotterdam, en deze op YouTube gezet wat me veel belangstelling en reacties heeft opgeleverd. Daarnaast heb ik een aantal composities geschreven die uiteindelijk op het album FESTIVE terecht gekomen zijn, zoals Passeggiata anno Corona, Wetland en Alla Prima.

Je verkent vaak de grensgebieden van jazz, klassiek en wereldmuziek. Dat kan een risicovolle onderneming zijn; hoe heb je dat aangepakt en hoe gaat het doorgaans als je die grenzen aftast? En waarom doe je het vooral (je zou in je comfortzone kunnen blijven maar doet het niet ,wat me wel aanspreekt)
Zoals ik daarnet al heb verteld, heb ik de jazz leren grijpen en begrijpen , door live concerten te zien. En ik heb mezelf altijd het best kunnen ontwikkelen door in bands te spelen. Door dat te doen, en te experimenteren, heb ik de kans gehad om mezelf te ontwikkelen. Als je in een band speelt, kom je in een soort routine terecht,  en op een bepaald moment heb je de mogelijkheden wat uitgeput. Op dat moment kun je gaan praten, studeren of componeren. Op dat moment vind ik het leuk om een andere setting te kiezen, en daarmee aan de slag te gaan. Uiteraard die rugzak met ervaringen zeul je altijd met je mee, maar hoe je het uitwerkt is voor mij de beste manier om tewerk te gaan, door risico’s te nemen.
Ik heb nu bijvoorbeeld een afspraak gemaakt voor een zij project van North Sea Jazz, het fringe festival North Sea Round Town. Dat zijn heel veel kleine concerten doorheen de stad. En ik heb gedacht , ik ga weer een nieuwe stap wagen. Nu ben ik bezig met een stel jongeren van negentien a twintig jaar  die brengen een soort ‘funk, rap, rock, shoegaze en grunge’ . daar moet ik dus gewoon bij zijn.
Wat ik interessant vind is om te zien of we een muzikaal gesprek kunnen voeren samen. Ik doe ook iets met de organist van de Laurenskerk in Rotterdam, Hayo Berema.  Je moet weten binnen de klassieke muziek is de kerkorganist de enige die echt improviseert. Hayo is daar heel ver in gegaan. We improviseren samen op enorme hoogte, ook dat is een enorme uitdaging. We hebben een aantal improvisaties deze maand uitgebracht op de cd SPLIT LEVEL. Ik hou gewoon van mezelf blijven uitdagen. Jezelf opnieuw uitvinden, dat is wat ik bewust steeds opnieuw probeer te doen. Het houdt me bezig.

Ik vind dat prachtig, want je zit in een positie dat je jezelf niets meer hoeft te bewijzen eigenlijk
Daar gaat het ook niet om uiteindelijk. In de jaren ’90 heb ik korte tijd een kwartet geleid met de avant garde pianist Mischa Mengelberg, bassist Arnold Dooyeweerd en drummer John Engels.  In de Nederlandse jazz wereld dachten ze, dat moeten we gaan bekijken, dat wordt bloed aan de palen. Dat zijn mensen die helemaal niet bij elkaar passen. Maar dat werd een heel goeie, boeiende muzikale conversatie, met hartelijk leuke concerten. Een Nederlandse criticus zei ‘’De Graaf is erin geslaagd, wat veel mensen niet kunnen, examen doen’. Maar zo zie ik dat dus helemaal niet. Het is gewoon een manier om het muzikaal verhaal dat je vertelt, ook voor het publiek interessant te houden.

Je hebt met de grote namen binnen de scene samengewerkt, aan welke samenwerking heb je de mooiste herinneringen?
In 1982. Mijn ontdekking in Utrecht door trompettist Jeff Reynolds die mij vroeg voor zijn Maiden Voyage Big Band in Asterdam, waar ik met veel goede musici in contact kwam en die leidde tot mijn doorbraak in de Nederlandse jazzwereld. Uit de jaren ’90 herinner ik me drummer Billy Hart’s enthousiasme over mijn uitvoering van (afgekeurd want te lang) Peace tijdens de opnamen van de cd New York Straight Ahead. Ook heb ik geweldige herinneringen aan de optredens tijdens mijn reizen in Mali met koraspeler Toumani Diabaté, zanger en gitarist Habib Koité, en gnomi-speler Bassekou Koyaté. Heel bijzonder vond ik ook een optreden in Bursa met de oud-speler en gitarist  Erkan Ogur tijdens. Het was een optreden met popfestivalachtige allure.

Dit interview is natuurlijk naar aanleiding van Boek en Elpee ‘Dick De graaf – 40 jaar thuis op het jazzpodium - FESTIVE’; wat mogen we verwachten? En hoe selecteer je dat toch, ook al is het best een dik boek… Je moet toch keuzes maken?
Met de muziek wilde ik een synthese maken tussen gevoel en verstand eigenlijk. Mijn voorlaatste project, BIRD Buzz waar ik het daarnet over had, was het resultaat van een studie die ik had gedaan. En dat heeft ook goed gewerkt. De critici zeiden ‘gelukkig maar dat je niet kon horen dat het een of andere studie is die je op muziek hebt gezet, het komt natuurlijk over’. Ikzelf werd echter getriggerd door de coronatijd, want toen kreeg ik ook de mogelijkheid een cd te maken, en het idee werd aangereikt door John Weijers, de baas van Zennez Record om,  als de focus zou liggen op 40 jaar in de business, er dan ook een boek bij te doen met illustraties. Bij de selectie van de muziek heb ik dus opgelet dat er wel nog iets inzit uit die compositietjes tijdens dat studie project. Maar dat 80% meer intuïtief zou zijn. Daar wilde ik echt naartoe. En het boek ja, het moesten veertig pagina’s zijn, maar waren er 95 en moest gewoon worden terug gebracht.  Mijn vriend Wiljan van den Akker, emiritus hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde, zei me is dat boek te lang? Ik kan het meer dan de helft korter maken, zonder dat je daar last van hebt. En die heeft dan deze redactie gemaakt. Het was dus allemaal wel de bedoeling dat het persoonlijk was, maar dat het ook een blik wierp op de wedergeboorte van alles door de jaren heen , dat dit dus ook een beetje zichtbaar was.

Je laat je ook omringen door top muzikanten, waar heb je hen allemaal gevonden
Dat had dan weer te maken  met de pianist Barry Green waar ik tegenaan liep. Die komt uit Engeland, maar heeft zich enkele jaren geleden in Nederland gevestigd. Hij sprak me aan, wegens een pianist in het conservatorium waar ie werkt, waarmee ik in de jaren ’80 heb mee gespeeld. Die had hem aangeraden mij aan te spreken. Niets minder waar dan dat, want het was meteen symbiotisch. En toen hadden we een gig in Antwerpen bij mensen thuis,  toen heeft ie me aangespoord om er een bassist bij te nemen.  Ik kende een heel goede bassist, Jos Machel , daar had ik al vaak mee samen gespeeld. Toen heb ik gezegd, we doen het gewoon En toen kreeg ik het idee om gewoon weer een kwartet te maken. En zo ben ik terecht gekomen bij Pascal Vermeer. Het zijn allemaal jongens die dingen doen goed gesteund door de traditie , maar ook jongens met een heel open blik naar nieuwe dingen ontdekken en  de randen daarvan op te zoeken. We konden niet samen komen, dus is alles telefonisch en via zoom verlopen. Om zo ideeën uit te wisselen. Dus, aansluitende bij de vorige vraag, zo een soort repertoire is het. Het is met goede mensen die elkaar al grotendeels kenden, waarmee we voelden dat alles heel goed op zijn plek viel in de studio. Daardoor werd het een kroon op een heel lange loopbaan eigenlijk, deze Elpee.

De songs op de Elpee zijn geïnspireerd op persoonlijke verhalen, er komen veel emoties boven drijven als ik er naar luister, geef je niet wat teveel jezelf bloot als je zoiets doet denk je?
Daar heb ik voor gekozen, en dat is de consequentie van wat ik net gezegd heb eigenlijk. Intuïtief zijn, en minder gedragen door een compositie systeem. Wat ik hoor en voel schrijf ik gewoon op en de herinneringen die komen dan maar boven. Het is zoals het is gewoon eigenlijk.

In mei ga je op tournee hiermee, het brengt je naar Lokerse JazzKlub, ken je de locatie? En de Belgische jazz scene?
Het is lang geleden eigenlijk, een van de mooiste en leukste herinneringen was een optreden op een festival in Gouvy, ergens begin jaren ’90. En ook Jazz onder de Toren, maar weet niet meer precies waar dat was. Ik heb gespeeld in Lion s’envoile in Luik. Ook in Kortrijk. In Jazz Case, van Cees Van de Ven heb ik ook gespeeld. Die mij trouwens op het spoor gezet heeft van de Lokerse JazzKlub.  Er zijn ondertussen veel mogelijkheden bij gekomen, ik hoop dat dit interview ervoor zorgt dat er promotors in België eventueel me boeken.

Dat is ook iets dat me opvalt, ondanks je enorme parcours heb ik je naam hier in ons land nog niet veel tegen gekomen, is het zo moeilijk om als Nederlander voet aan de grond te krijgen in België?
Het is raar, maar er heeft altijd een klein muurtje gestaan tussen Nederland en België toch... Er is gewoon niet zoveel uitwisseling tussen beide landen, of toch te weinig, maar dat is algemeen niet alleen bij jazz. Ik heb Klara meerdere malen gecontacteerd, en geen enkele reactie gehad... heel vreemd. Het hoe en waarom heb ik het raden naar. Het rare, als ik mails of zo krijg uit België, lijkt mijn muziek daar goed te bevallen. Misschien nog wel beter dan in Nederland, maar tot effectieve kansen om daar dan op te treden of op de radio te komen? Dat weer niet, maar ik geef de hoop niet op.

Dick , wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar?
Ik heb ondertussen al vijf tot zes nieuwe stukken gemaakt voor het kwartet, dus ik vermoed dat we voor het einde van het jaar weer de studio ingaan. Voor een cd , misschien weer vinyl. Ik ga dus ook met die jonge jongens aan de slag, voor dat ‘shoegaze en aanverwant’ project, dat duo met organist Hayo Boerema willen we ook internationaal mee verder gaan. Hij zet in op festivals, en soms hebben die klassiek orgelfestivals wel behoefte aan ‘iets geks’, en daar bedoelt hij dan mij mee (haha). Daar verheug ik me op. Wat ik ook al van tijd doe, gecombineerd met de samenwerking met die organist, bezig blijven met solo optredens. Dat is het zo een beetje.

Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen , dingen die je nog absoluut wil doen?
De ambities is, je moet je plek kennen. Er zijn veel jonge talenten die nodig aan de bak moeten komen. En die ga ik niet in de weg zetten. Ik haal de krenten uit de pap, maar ik wil gewoon nog enkele dingen graag doen. Zoals nog eens een keer filmpjes maken waar ik uitleg welke systemen in gebruikt heb voor dat doctoraatonderzoek dat ik gedaan heb , voor jonge mensen. En in begrijpelijke taal. Ik ben ook op zoek naar big bands waar ik als gast muzikant, mijn eigen muziek zou kunnen spelen. Gewoon een selectie uit mijn repertoire laten arengeren voor grote ensembles. En daar als solist optreden, dat is iets wat ik zeer graag zou willen doen. En verder gewoon veel muziek schrijven …

Welk advies zou je jonge jazz muzikanten willen geven, die in je voetsporen willen treden?
Leg de nadruk op het verhaal dat je wilt vertellen. Volg de reis van de held. Het verhaal dat besloten ligt in jouw muziek, maar dat ook verbonden is aan bepaalde emoties, poëzie, literatuur, de dagelijkse werkelijkheid. Probeer daarbij een composing performer te zijn. Het bepalen van jouw grondgebied als improvisator kun je zo op een creatieve manier afbakenen en vervolgens op jouw eigen wijze invullen. Laat je vervolgens niet van de wijs brengen door het succes van anderen, maar breng wel in kaart wat in de huidige ‘markt’ werkt en wat niet. Zonder je daar vervolgens al te veel van aan te trekken (haha) .

Ik vind het prachtig dat je ondanks je ambitie en nog steeds jezelf heruitvinden, je nog steeds de jeugd omarmt en niet ziet als concurrentie, er is geen generatiekloof bij jou wat helaas wel soms het geval is ook binnen de muziek…
Welke jonge jazz ensemble zou je ons aanraden eens te checken en waarom? Geef gerust enkele tips
Het is soms pijnlijk om in COVID voor iedereen er te staan . Er zijn nog zoveel afspraken die telkens zijn uitgesteld. Je moet vriendelijk op de deur blijven kloppen, dat geldt ook voor de Belgische podia. En dankbaar zijn voor wat je gegund wordt, ik heb niet de ambitie daarbij iemand in de weg te gaan staan. In Nederland loopt net als in België veel jong talent rond in de jazz en langs de randen daarvan. Als voorbeeld noem ik een groot ensemble dat bestaat uit (ex)studenten van Codarts in Rotterdam, het conservatorium waar ik zelf ben afgestudeerd en waar ik 32 jaar lang als docent verbonden ben geweest: Coal Harbour heeft als thema jazz meets classic en geeft dat op de podia op een boeiende manier ook audiovisueel) vorm; Dan alt- en sopraan saxofonist Kika Sprangers: mijn ideaal van composing performer geeft zij op een weergaloze manier vorm. Net als Tineke Postma trouwens, die is niet meer zo piepjong en heeft inmiddels haar sporen in de internationale jazz verdiend. Kijk ook uit naar composing performer Marike van Dijk, dit jaar heeft ze de compositieopdracht van het NJF. Beide dames heb ik vele jaren geleden  tot mijn studenten mogen rekenen.

Bedankt voor dit interview

Bex Burch

Bex Burch - Two things I keep in mind when I play music, ‘I don’t know what to expect… that means surrender’ and ‘I mean every note’

Geschreven door

Bex Burch - Two things I keep in mind when I play music, ‘I don’t know what to expect… that means surrender’ and ‘I mean every note’

Bex Burch is a composer, percussionist, producer, and instrument maker. Employing the gyil (Ghanaian xylophone) in new and unexpected ways outside of its traditional setting she has carved out a unique sonic space for herself. Her restless creativity and desire to embrace new musical challenges across a range of percussive instruments have led to collaborations with a diverse range of artists. We saw her perform three projects at BRDCST festival, Ancienne Belgique.
You can read the review here
BRDCST 2022 - dag 3 - Wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek (musiczine.net)

Her versatility - in each project we see a different side of her and her colleagues - appeals to the imagination. That is why we wanted to interview her. It was a pleasant conversation about BRDCST, all its projects and its past, present and future plans. But also about Berlin…

Can you tell more about yourself, how things started? And what are the high and lows in your career till now?
I was only three years old when I felt the need to hit everything for sound, but I didn’t know I would become a musician, I didn’t really know that was an option, it all came very joyfully and naturally. The highs and lows? Well, last weekend at BRDCST festival in Brussels was a high, following the pandemic when everything was closed down, it felt so joyful to go back on stage and be giving everything. I have learnt in the last two years how much I need this, this is who I am. Even after three back-to-back gigs and my arms aching, I didn’t want the last show to end.

I personally think that this is a predominant feeling in any composer, musician or artist. For so many years, we had come to regard what we were doing as something normal, as if it would never stop. This pandemic has confronted us with the finite, is that true for you as well? How did you endure those times and did it make you bump into limits? Or was it a source of inspiration?
I’m grateful for these two years, it gave me space and time to question myself. To figure out who I am as an artist. It was also a very creative time.  Before the pandemic I had produced three albums in seven years. But during this time I made about 20 hours of new music. Boing! and Flock are the public releases so far.

What music has a big influence on what you are doing? And what was your source of inspiration? I read in an interview that Steve Reich was a big influence? Can you tell more about it?
The music, scene and community of Ghana where I lived in my twenties was a very big influence. Thomas Sekgura’s music and generous teaching is a massive influence that still lives on in so many of my generation of musicians that got to play and study with him. There was something magical about his playing. When he was composing or playing music, he just has a hypnotic effect so the only thing you can do is listen to what he is doing. That makes me want to chase the feeling that Thomas had, not to emulate him, but to find that for myself. Yes, I also have that influence from Steve Reich’s music, and Beethoven, Stranisky, Schostakovich and more notably, the scene in London were I lived for about 15 years. Playing with my bandmates, learning from everyone, every time, especially playing music with my elders, they lift me up to another level I can’t access (yet), so Peter Zummo, Koo Nimo, Evelyn Glennie – these are all influences on me as an artist.

How did you first get into to creating music of your own and what drew you to the art form jazz?
Finding the hunger to create came from recognising that in other people and wanting to find my own true voice. And in terms of the jazz community, I’m not a jazz musician but I have played with people who have worked and been apprentice to that tradition. The community, first in London then wider afield, have shown me an openness and generosity towards my music. When those musicians find a way to play my music, they are also teaching me. I am growing and will keep learning and growing but I’m not doing this on my own. That’s my experience of jazz – the people, the community. 

Employing the gyil (Ghanaian xylophone) in new and unexpected ways outside of its traditional setting seems to be the common thread through most of your projects, where did the interest in the instrument and percussion come from? Does that also have something to do with what we talked about earlier?
It’s because I don’t want to make Dagaare (Thomas’s tradition) music. Dagaare music is so powerful. I’m very lucky that I could live there for three years and experience this. But I’m not there as an apprentice right now, I’m from Leeds, via London, Ghana, Belfast, now I live in Berlin. Two things I keep in mind when I create music are ‘I don’t know what to expect…that means surrender’ and ‘Mean every note’. It starts with listening and I make sounds that my ear wants to hear. So the reason why the gyil goes in a new direction outside of its traditional setting, is because it’s just coming from me.

You said you are living in Berlin now. Berlin has captured my imagination all my life. My great idol and inspiration David Bowie made his best records in Berlin. One of my favorites albums is 'Berlin' by Lou Reed. But is Berlin really as magical as they say? I would like to hear more about it...
There is indeed something powerful about Berlin that’s so hard to explain. I am coming from London which is also a magical place to live. I moved to Berlin last year. There is just something about this city, the quality of the sunlight here that accesses different ideas in me. Yes, there is something magical here that feeds me inspiration, every day.

I would also like to talk about your appearance at the festival BRDCST. Despite that common thread, there were still noticeable differences between the three projects you were on stage with at BRDCST, what do you personally see as the big differences?
That was the first time I played the three projects next to each other. It was a special moment, but the difference is for the audience, not for me. We each experience music in our own way. Vula Viel is the oldest of the three projects. We are like family. We find each other blindfolded. I was focused on one project for so many years, and it’s one part of my creativity. Working with Leafcutter John on ‘Boing!’ opens all my limitations. Leafcutter John is someone who makes his own instruments and whatever he can dream, he does it. As a result, I’m also allowed to expand my own limits and I feel I can be more present in each moment to whatever I am dreaming. With Flock I can use different creative muscles again. The reason why we’re called Flock is because like a flock or murmuration of birds, starlings, we move in so many different ways in the sky. You don’t know who is leading, we just fly in all directions, switch the brain off and something greater than the sum of the parts is leading.  

I liked each of the concerts, but Flock appealed to me the most? Just because of the endless improvising and the addition of saxophone (I'm a huge fan of trumpet and sax). Which project do you prefer or do you like each of them equally? That’s what you already said. What were the main reactions on your shows? How was the experience playing at that festival?
I’m very grateful to BRDCST for making this happen. It was a milestone that I will never forget, being able to do these three projects together in one evening. The reactions were incredible. But then again, it’s still the audience who decide how they think about things. Because our job is to do our best and bring ourselves to the stage. Then it’s out of our hands, and it’s yours now, it belongs to the audience. So to share this with you all at BRDCST was an amazing experience and feel the energy and reactions from you all. 

You talk about the audience, but honestly the people who go to festivals like BRDCST are critical music lovers (including myself) who still go for the music. Have you experienced the difference between audiences at regular festivals or these rather 'underground' events?
Yes, that’s the amazing thing actually. Every single performance is different for me. I’m not sure if the audience knows how much they affect us on stage. It’s a real conversation between the bands and the crowd. The audience has a huge effect on what happens and I learn things from every performance. It’s something magical.

What are your future plans? 
Flock has a few choice and exclusive live shows. We are playing Moers, and London in the summer. I am so excited that we will release our debut album Flock by Flock is out May 20 on Strut https://flock.bandcamp.com/album/flock-2 I’m also looking forward to finding out how we grow and develop over the days, weeks, years. Leafcutter John and I are also recording new music. We have some incredible gigs in the autumn together which will also change / develop how we make music together. I am also working on solo material and Vula Viel are in a new chapter of reinvention.

You do so many projects, how do you actually keep them all apart?
That’s easy, don’t even have to think about it. Because it’s just different parts of me. I’m never confused with what I’m doing. It’s just a way of using different creative muscles, and yet I don’t think of them as “apart” because they are all connected within me too.

There is also a visual appeal to your music that fits in with the concept of cinema or TV series. Maybe do something with movies or TV series? Is that an ambition? And what are your ambitions anyway?
I’ve been thinking about my ambitions a lot the last two years. I have worked hard for years and now I’m working hard on surrender and meaning every note. That’s the most important ambition I have. Doing something for movies or TV series can be a part of that, sure. For me I try to make music that I need to make. When opportunities come, like BRDCST, movies or anything like that, I take them with both hands. So, the intention is more a creative based one. Making the best music I can make, but most importantly making the music I need to make. When opportunities come, I’m ready for them.

Next to ambitions.. are there any goals you want to archive? Or are you not busy with that?
If I can do the best I can do, and make music I need to make. That’s the only real goal I want to achieve. That way I can keep growing in what I’m doing and look forward to discovering where that takes me. As I expand I become more of myself and can find more of what I’m supposed to be making. I spoke about elders earlier, I know they have something I don’t, and that one day I will. It’s time, and there are no shortcuts.

How far do you want to grow, I mean is there a limit in growing? The music you bring is more for a club circuit I think (nothing wrong with that) but don't you want to grow into a world star and sell out big stadiums and stuff? Or is that not an ambition?
The ideal would be if everyone in the whole world hears my music. Not because everyone is going to like it, but only because if one person needs it for one moment then they will get it. I don’t need everyone to buy my records or love them, that’s not in my hands. The same with my label, I work to give the music the best chance to reach the people who really need it and I do my best at each stage, learning and hopefully doing better next time. That’s all.

You also said you have your own label. Can you tell more about that?
Vula Viel Records - it is about promoting the music I believe in. it’s all about people, the scenes, communities I talked about earlier. My label is about the team too, the people I am working with.

Last year we released Skylla and Boing!:

Pics homepag @Monika S. Jakubowska

Good luck in everything what you doing, hope to see you with one of you projects in Belgium again. And we can keep in contact
Thank you Erik! A pleasure talking to you, hope you can visit Berlin.

RVB Quartet

RVB Quartet - Rebekka Van Bockstal - Ambitie? Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit; maar ook op de festivals

Geschreven door

RVB Quartet - Rebekka Van Bockstal - Ambitie? Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit; maar ook op de festivals

‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet - genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal - komt uit op W.E.R.F. records, en is een uitstekende hedendaagse jazzplaat. Diepe bastonen, warme saxofoonklanken en een open harmonie zijn de kapstokken. We hadden over de release van hat album, het optreden in Leuven en de toekomstplannen een fijn gesprek met Rebekka.

Je hebt verschillende waters doorzwommen naast dit project… vertel eens wat meer over jezelf?
Het is allemaal begonnen in het conservatorium in Gent. Daar heb ik de muzikanten van het kwartet ook leren kennen. In Brussel heb ik mijn Master in de uitvoerende muziek (jazz)  gevolgd bij Peter Hertmans. Daarna heb ik een project op poten gezet Tadpole Evolution met twee zangers, twee blazers redelijk ambitieus, door de omvang van de band heb ik dat niet lang volgehouden. Ik heb op het einde van mijn studie nog een jaartje daarmee gespeeld, en iets opgenomen maar dat is nu even on hold. Dat zit in mijn achterhoofd om daar ooit wel iets mee te doen , maar nu ligt de focus bij mijn eigen kwartet RVB Quartet. Ook een project waar ik sinds het conservatorium mee bezig ben. Dat is mijn hoofdproject nu, al doe ik ook nog een gitaar duo project No Wasabi, met Machiel Hereman. Dat zijn de twee projecten waar ik intensief mee bezig ben. Pakweg tot  een jaar geleden heb ik er veel zij projecten naast gedaan, maar ik vind het fijn om me op die twee te focussen nu.

Gitaar en jazz, je komt het wel tegen maar toch… Vanwaar de voorkeur, de liefde voor de gitaar?
De liefde voor gitaar is eerst gekomen, ik ben met gitaar begonnen in de muziekschool. Jazz heb ik ontdekt via een leraar Johan Saerens, die afgestudeerd was aan het conservatorium. Die kon dat goed overbrengen en heeft me heel wat jazz muzikanten leren kennen. Rond mijn 16ste ben ik die specifieke jazz muziek beginnen luisteren, en ook spelen. De liefde voor gitaar komt van een leraar in het tweede leerjaar, Meester Tom, die speelde gitaar. Veel kinderen kozen piano op de academie, en ik het andere populaire instrument, de gitaar dankzij meester Tom

Hoe je de muzikanten van RVB Quartet hebt leren kennen heb je al verteld eigenlijk …
Na ‘Crossing Dimensions’ is de Bezetting wel veranderd  Marius Couvreur bleef op drums. Otto Kint (double bass) en Elias Storme (Sax) zijn  erbij gekomen. Elias en Marius ken ik uit Gent, Otto eerder via de Brusselse Scene.

In januari 2018 verscheen inderdaad ‘Crossing Dimensions’, het debuutalbum van RVB Quartet, hoe waren de reacties? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
Ja dat heeft zeker deuren geopend, we hebben dat uitgebracht via Solidude Records, dat heeft toch voor wat pers en radio aandacht – Klara en zo – gezorgd. Dus ja dat debuut heeft zeker een basis gevormd om voet aan de bodem te krijgen binnen dat typische jazz wereldje. Het is zeker een  leuke eerste stap geweest.

Ik heb je leren kennen midden in de corona tijden via een streaming, B-Jazz Rewind, Leuven Jazz; hoe was het om voor een lege zaal te spelen en hoe heb je die streaming ervaren?
De muziek voor onze tweede plaat was voor 80% klaar , dus we zaten te wachten om dit echt te kunnen uitbrengen en aan het publiek voor te stellen. Die streaming heeft ons een platform geboden om die nummers voor te stellen. En daardoor onze nieuwe muziek tot bij te mensen te kunnen brengen. Op het moment deed het raar om voor een lege zaal te spelen, maar langs de andere kant deed het deugd om terug iets te kunnen doen. we wisten dat mensen zaten te kijken, en na het concert kregen we ook reacties van mensen alsof ze er zelf bij waren. Ook al was dat eerder via de chatroom van de live streaming en niet face to face. Op dat vlak was het zeker een fijne ervaring. En deed dus ook deugd.

Heeft die streaming gezorgd voor het aanboren van een ‘ander publiek’ die doorsnee naar jouw muziek luistert, denk je? Bepaalde deuren laten open gaan die anders moeilijker zouden zijn open gegaan? Of hoe zie je dat?
Sowieso, de mensen uit je eigen kring zijn daarom niet per se jazz liefhebbers. Ook van leerlingen  kwam een reactie om ‘samen naar een concert te kijken ‘ we hebben daardoor een jonger publiek kunnen aantrekken die meer pop en rock muziek liefhebber zijn eigenlijk. Of de eerder populaire muziek bands beluisteren. In die mate hebben we dus wel een heel ander publiek aangesproken, maar in de mate dat het achteraf nog iets heeft opgeleverd dan weer niet.

Ondertussen is er ook een plaat uit ‘Operation Dinner Out’ een melancholisch meesterwerk, maar ook een vrij persoonlijke plaat toch? Was het manier om je emoties een plaats te geven? Of is dat ver gezocht …
Er zijn inderdaad specifieke gebeurtenissen waarmee ik aan de slag ben gegaan om nummers te schrijven. Maar ook over alledaagse banaliteiten. ‘Powerpoint’ heb ik geschreven naar aanleiding van de eerste veiligheidsraad die werd aangekondigd met powerpoint.. maar een song als ‘Ode aan Patrick’ is dan weer een ode aan mijn overleden Oom. Corona heeft dus ook ergens een inspiratie gevormd, bij songs als ‘Berkenstuifmeel’ en’ Powerpoint’ bijvoorbeeld.

Corona was dus ergens wel een inspiratiebron. Kun je stellen dat je als band sterker uit deze corona periode geraakt bent? Of op grenzen gebotst? Hoe moet ik dat zien?
In 2020 was 80% van onze muziek al klaar, dat is een voordeel. Ook heeft die tijd van pauze deugd gedaan om meer aan de sound te werken en te denken. En hoe we willen klinken op die tweede plaat, en daardoor zijn we er als band dus uiteindelijk sterker uit gekomen daardoor. 

Dat jullie al bezig waren met die tweede plaat heeft geholpen dus, want er zijn bands die er wel mee zijn gestopt
Het is een periode geweest waar veel bands zijn beginnen nadenken ‘is het dit nog waard’. Wij stelden vast dat het voor ons zeker waard is om ermee door te gaan.

Ik heb de plaat ook beluisterd; Improviseren is er naar mijn persoonlijke mening, niet echt bij, maar het klinkt kleurrijk binnen het genre en toegankelijk, waardoor de poprockliefhebber ook over de streep zal worden getrokken. Eens? Is dat een bewuste keuze?
Die toegankelijkheid, en die rock sound zit er zeker in. Dat er geen improvisatie inzit ben ik niet mee eens, in elk nummer is ruimte voor improvisaties. De reden waarom ik het jazz noem is trouwens net omdat er nog steeds ruimte is voor improvisatie.

Het is ook een vrij melancholische plaat geworden, ook weer een bewuste keuze? Of is die vraag al beantwoord?
Die melancholie zit in een paar stukken in. Er is dus een combinatie tussen melancholie en rock. Of dat bewust een melancholische plaat is geworden? Nee, dat was niet een bewuste keuze maar is op natuurlijke wijze gewoon zo gegroeid eigenlijk.

Hoe waren de algemene reacties op ‘Operation Dinner Out’
Heel fijn, we hebben er juist een tour achter de rug. Sinds februari is onze live show echt kunnen groeien. Het slot concert in Amor van de Roma was daarbij wel een knaller van formaat. De reacties waren heel positief, zeker en vast. Zijn we heel blij om.

Je merkt ook wel het verschil om voor een lege zaal, of voor publiek op te treden veronderstel ik?
Zonder publiek is goed voor één keer, dat zouden we niet kunnen volhouden om als tour te doen. die chemie tussen ons als band en het publiek is onbetaalbaar. En is een onmisbare schakel binnen wat we doen. alleen al die uiteenlopende setting, in cafés, op grote plekken dat wisselend publiek, nee dat is onvervangbaar! Het is steeds leuk, en voor ons telkens een andere manier om daarop in te gaan, zeer uitdagend. Bij een live streaming is er geen uitdaging aan.. dus ja we merken dat verschil zeker!

Jullie worden, ondanks andere invloeden, in het hokje van de jazz geduwd, ik veronderstel dat je dit geen probleem vindt. Wat is jazz anno 2022 in jouw ogen?
Zoals ik daarjuist al aangaf, zolang er ruimte is om naar hartenlust te improviseren Als iets niet echt vast staat, en er iets dynamisch kan gebeuren. Dat er dus een element van vrijheid en improvisatie is. Dat je de vrijheid hebt om in de studio er een andere drive aan te geven als live, en visa versa.  Dat je die vrijheid kunt benutten. Dan is dat in mijn ogen jazz.

Wat zijn de verdere plannen? Ook live uiteraard ?
We hebben dus ons eerste deel van live concerten afgerond in Amor van de Roma. Er staat voorlopig nog één concert eind oktober gepland in Hoeilaard. We zijn nu volop aan het zoeken waar we deze zomer zouden kunnen optreden. De plannen? Live verder blijven groeien, en onszelf blijven uitdagen en ik ben al volop aan het werken aan nieuwe nummers.

Is het geen probleem om geboekt te geraken, want naast een overaanbod aan releases, is er ook een overaanbod aan concerten waardoor je soms uit de boot kunt vallen; ondervinden jullie dat ook?
Ja,  het is moeilijk. Maar ik heb de indruk dat het altijd wel moeilijk is geweest om te boeken, er is altijd muziek en iets te doen , en is een kwestie om daar je plaats in te vinden. Maar nu begint het toch wel los te lopen langzamerhand. We krijgen al wat meer respons.

Naast ‘de plannen’, wat zijn de verdere ambities met dit project? Is er ook een soort doelstelling dat je absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit wat we nu hebben gedaan, maar ook festivals. Om die festival sfeer op te snuiven zou leuk zijn. En dat ook internationaal, naar het buitenland toe, gaan opzoeken. En zo snel mogelijk een volgende plaat uitbrengen. Dat is dan een korte termijn doelstelling. Maar voor de rest, spelen en blijven spelen en stillaan dus wat internationaler gaan denken.

Er zijn dus ambities voor het buitenland, welke landen genieten je voorkeur?
Frankrijk, maar ook Luxemburg en Duitsland hebben een leuke jazz scene. Nederland, de buurlanden dus. Hebben ook wel best een leuke jazz scene.

Als je zou kiezen om een Sportpaleis uit te verkopen, of een naam en faam uit te bouwen in het clubcircuit in Benelux? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Dan toch eerder een naam binnen het club circuit in Benelux. Omdat je dan op meerdere podia kunt spelen, Sportpaleis is een ‘ones in a live time’ ding. Of zo. De aandacht kan blijven duren als je in dat clubcircuit een naam hebt gemaakt, daarom liever het tweede.

De jazz sound wordt momenteel enorm gerespecteerd Hoe zou je je zelf verkopen om me te overtuigen fan te worden, als ik daarover zou twijfelen? Waarom zou ik voor RVB Quartet moeten kiezen?
Simpel, naar ons live komen zien en dan zal je direct verkocht zijn, zeker weten (haha). Omdat we op dat podium een extra vonk over brengen naar het publiek.

Is er nog iets dat me is ontgaan, dat je wil toevoegen aan dit gesprek?
Over het art-work van de hoes hebben we het nog niet gehad. Die is gemaakt door Nick Verhaegen. hij heeft de foto genomen en met de hand ontwikkeld.. Bij elk nummer hebben wij een foto gekozen uit zijn reeks die we er perfect vonden bij passen . Allemaal ontwikkeld met de hand in speciale vloeistoffen op basis van brandnetelblad bijvoorbeeld Waardoor dat een heel speciaal effect geeft, dat is toch iets bijzonder om te vermelden.

Pics homepag @Nick Verhaeghe

Dat is inderdaad een mooi extraatje om dit gesprek af te sluiten …Veel succes in alles wat je doet, en ik doe er alles aan om je spoedig live te zien

Grid Ravage

Grid Ravage - Yves De Mey - Nieuwsgierigheid is een van de belangrijkste dingen in het leven, en dat zorgt ervoor dat ik mezelf dus voortdurend kan uitdagen. Alles wat ik niet ken, vind ik interessant …

Geschreven door

Grid Ravage - Yves De Mey - Nieuwsgierigheid is een van de belangrijkste dingen in het leven, en dat zorgt ervoor dat ik mezelf dus voortdurend kan uitdagen. Alles wat ik niet ken, vind ik interessant …

Grid Ravage  is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de ‘The Sound of the Belgian Underground’ schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club op het festival BRDCST in de AB . “Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde“, schreven we erover…
Naar aanleiding van dit optreden, en de release van het debuut album hadden we een fijn gesprek met Yves De Mey . ‘Grid Ravage’ van Grid Ravage is  een release  op het Dropa Disc label ,  #013 om precies te zijn. Check het vooral uit: dropadisc.com

Yves, je hebt een zeer productieve periode achter de rug, want net voor Grid Ravage was je met andere projecten ook bezig ? of heb ik het mis? Hoe is die periode verlopen, zeerzeker met die coronapandemie?
Dat is voor iedereen wel een moeilijke periode geweest. Mijn vaste job, ik doe geluidsafwerking voor tv en film, viel plots voor enkele maanden weg door corona. En ook alle concerten werden uiteraard geannuleerd. Zowel voor de bands en artiesten als voor de organisatoren die met de handen in het haar zaten en steeds opnieuw moesten schuiven met optredens… een ware hel. Op dat vlak ben ik wel blij dat alles een beetje meer genormaliseerd is, of toch in vergelijking met twee jaar geleden. Maar om terug te komen op die productieve periode: ik heb in die COVID periode niet stil gezeten, integendeel. Ik heb materiaal voor een aantal releases gemaakt, maar heb me daar niet echt voor gehaast. Ik heb een zekere afstand en traagheid in acht genomen om dat te doen. Het is ook geen inspirerende periode geweest, als in, ik heb geen inspiratie gehaald uit heel het COVID-gebeuren. Maar ik heb zeker niet stilgezeten, en daardoor heb ik die tijd toch al bij al goed kunnen doorstaan.

Het valt me inderdaad wel op dat veel artiesten, niet alleen jij, deze tijden hebben aangeboord om dingen te releasen; er is werkelijk een overaanbod aan releases van EP’s, singles en ander nieuw materiaal … Maw, was dit op dat vlak ook voor jou een productieve periode, zou dat dan anders zijn geweest zonder deze COVID periode denk je?
Ik denk dat veel artiesten ook muziek hebben opgespaard, in afwachting van de tijd dat alles weer open gaat en dat je terug kunt gaan spelen. Met inderdaad een overaanbod tot gevolg. Ook voor organisatoren is het overaanbod een probleem, ze moeten plots gaan kiezen of komen in een situatie waarbij een voordien uitverkocht concert nu plots maar voor de helft gevuld is.

Ik wou het niet teveel hebben over corona , maar je kunt er niet aan voorbij. Ik wou het ook hebben over jouw volledige carrière eigenlijk , want naast Grid Ravage is die ook interessant om in de kijker te zetten vind ik.  Sinds je eerste release ‘Pragmatic Guidance’ (1998) heb je een lange weg afgelegd; wat is voor jou de grootste verandering door de jaren heen?
In mijn eigen muziek? Ik denk vooral dat, na zoveel waters te hebben doorzwommen, tot zelfs voor die periode in 1998, het nu gemakkelijker is geworden om mezelf terug te horen in m’n eigen muziek. Ik bedoel maar, terwijl ik op die eerste plaat vooral zoekende was, dingen aan het uitproberen was, weet ik nu beter welke richting ik echt wil uitgaan als ik iets doe. Dat is wellicht de grote verandering door de jaren heen.

Als je die lange carrière overschouwt, wat zijn de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Ik ben gewoon dankbaar dat ik al heel mijn leven met mijn passie muziek kan bezig zijn. Ik hoef ook geen toegevingen te doen, mijn overleven hangt er niet van af. Die vrijheid die ik daarbij voel is heerlijk. Uiteraard zijn er wel momenten dat er eens iets fout gaat, maar dat hoort er gewoon bij. Ik zit in een geprivilegieerde situatie door dit te mogen doen, dus geen reden tot klagen. Ik spreek natuurlijk voor mezelf, er zijn collega’s die enkel leven van muziek maken. Dan ligt dat toch veel moeilijker. Trouwens, wat ik professioneel doe verschilt ook niet zoveel van het gegeven muziek maken, het vormt daardoor één mooi geheel uiteindelijk.

Tijdens je carrière heb je heel wat genres gecoverd. Hoe bewust ben je van deze genres?
Ik ben me daar heel bewust van, maar ik hoef ook niet per se binnen de limieten van een genre te werken. Ik kan bijvoorbeeld elementen uit drum’n’bass nemen en die combineren met elementen uit noise. Of eventueel jazz invloeden als dat moet zijn. Ik bedoel maar, dat kan alle kanten uitgaan. Als ik met iets bezig ben verlaat ik graag de comfortzone. Dus ja ik ben me zeer bewust van die genres die ik cover,  maar durf er ook heel bewust van weg te blijven, laat het me zo uitdrukken. Door het samenwerken met een drummer en een cellist krijg ik ook veel nieuwe input en ideeën die los staan van genres.

We willen het uiteraard ook hebben over Grid Ravage. Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
We zijn bij elkaar gekomen nadat een vriend van me - Koen Vandenhoudt van Sound in Motion en organisator van het Summer Bummer Festival - voorstelde dat we samen als band moesten spelen. Ik had aan Koen al aangegeven wel interesse te hebben om eens samen te spelen met een cellist en een drummer. Hij vond dit zelf ook wel interessant. Hij heeft me een drummer en cellist (Louis Evrard  drums, Gino Coomans – cello) voorgesteld. We hebben wat nummers voorbereid voor een liveset, enkele keren gerepeteerd, en dan het podium op. Het is dus zeer natuurlijk ontstaan, door een idee dat ik had en dat tegen iemand te vertellen die daarmee bewust aan het werk gegaan is. Heel fijn was dat.

Wat me opvalt is het verschil tussen de muziek op plaat. Live is het een muur van geluid die op je afkomt,, een verpletterende gewaarwording die ook op plaat terugkeert, maar iets meer subtiel. Klopt dit? En is dat een bewuste keuze?
Bewust is dat niet, het is hoe het organisch verloopt. Tijdens een live set zit je in het moment van het gebeuren zelf, de energie van het publiek dat voor jou staat zorgt ervoor dat je alle registers open trekt en ervoor gaat. De subtiliteit die je op plaat hoort is de rust die je thuis vind om je muziek te kunnen producen. Uiteraard ben ik daarmee aan het werk gegaan met die muziek, om die op plaat te krijgen. Maar dat wilde en jachtige van een live optreden valt weg als je thuis muziek zit te producen.  Dat is dan ook wat je daar letterlijk hoort op die plaat. Je kunt op plaat ook meer bezig zijn met de technische kantjes van de zaak, wat die subtiliteit ook in de hand werkt. En live heb ik dat dan weer minder in de hand, ook omdat daar vooral dan door de twee kompanen meer wordt geïmproviseerd. De nummers zoals ze op de plaat staan, kunnen we nooit echt live spelen. Ttz. dat kan wel maar dan is de ziel van het live spelen eruit, en dat is ook niet de bedoeling. Vandaar dus dat verschil. En dat hebben we op BRDCST ook toegepast. Het was ook het einde van het driedaagse festival en als je alles dan heel subtiel gaat brengen jaag je het volk misschien gewoon weg. Ik zit wel met het plan om met het trio eens een akoestische versie te doen en dus subtieler, maar in AB had ik gewoon goesting om er een stevige patat op te geven (haha).

Hoe waren de reacties op jullie optreden in de AB in het algemeen?
We hebben heel goede commentaren gehad, dat heeft me ook wel deugd gedaan. Grid Ravage is wellicht één van de meest toegankelijke projecten die ik ooit heb gedaan, daardoor spreekt het misschien ook een ruimer publiek aan. Ook omdat er meerdere muzikanten bezig zijn, is het voor het publiek gemakkelijker om aanknopingspunten te vinden, itt. ik die alleen achter mijn mengpaneel sta. Los van die aspecten doen we ook niet per se water bij onze wijn, ik denk dat het goed gelukt is.

Het is wel zo dat op een festival als BRDCST en ook The Sound of the Belgian Underground een vrij – laat het me stellen, en dat is ook positief bedoeld – kritisch publiek komt, dat letterlijk wel komt voor de muziek.  Op dat vlak lijkt me dat een extra overwinning, toch?
Dat is goed, want ik ben zelf ook een kritische muzikant en muziekliefhebber. En ik vind het trouwens helemaal niet erg om kritiek te krijgen. Als het gefundeerd is uiteraard.. Op The Sound of the Belgian Undergroud heb ik trouwens heel interessante dingen gehoord van die jongere garde die daar stond. Straf.

Ik volg je daarin … Wat de muziekstijl betreft, het is zeer moeilijk Grid Ravage in een hokje te duwen … Hoe zou je het zelf omschrijven?
Geen idee. Voor sommigen valt het misschien onder jazz, door de link met Summer Bummer, maar het is helemaal geen jazz wat wij doen. Het feit dat je er geen stijl kunt op kleven maar wel geboeid kan blijven luisteren en ervan genieten, is voor mij voldoende. Denk aan iets filmisch, iets organisch dat tot de verbeelding spreekt… dat omschrijft het zo een beetje.

Hoe gaat het met de Belgische underground?
Ook hier weer, geen idee eigenlijk. De underground, waar begint die en waar stopt die? Om maar een voorbeeld te geven, in Antwerpen zie ik veel underground concerten of festivals. Zoals onlangs KRAAK festival in Het Bos. En een paar km verderop gebeurde hetzelfde in De Studio.  Dan lijkt het me dat die underground  toch redelijk gezond is, in die zin dat daar toch wel wat publiek op afkomt. Ook als je ziet dat BRDCST drie dagen bijna helemaal uitverkocht is. Underground moet trouwens niet gigantisch groot worden want dan is het geen underground meer.

Waar zie je Grid Ravage in dit verhaal eigenlijk?
Ik heb nog steeds de ambitie om te blijven doen wat ik graag doe. En wil doen. Ik zou het zeker niet erg vinden om op grotere podia te gaan staan. Maar enkel met het overheersend gevoel dat ik bewust bezig ben met wat ik zélf wil doen, dat is voor mij de voornaamste voorwaarde. En daar past dus ook Grid Ravage in, in dat verhaal. Ik reken trouwens  het succes van een groep niet af op de zaal capaciteit , Ons optreden in het café van Het Bos en die twee in de grotere zalen van AB  zijn voor mij even belangrijk. Maar niet door de capaciteit van de zaal.

Wat zijn de verdere plannen met Grid Ravage trouwens?
Nieuwe nummers maken, en opnemen als ze daarvoor rijp zijn. En vooral zo snel mogelijk terug wat meer kunnen optreden . Het enige wat echt vast ligt is Meakusma Festival in Eupen (https://meakusma-festival.be/artists-2022/ ) maar dat is pas in september. Ik zou toch graag de kans krijgen om in de zomer nog wat te spelen. En ook de energie van het trio verder uitpuren, om te zien waar we uitkomen. Misschien bij iets anders dan wat het nu is, wie weet…

Staan er naast Grid Ravage nog andere projecten op de planning trouwens?
Ik had op 18 april 22 via Bandcamp, nog twee nummers online gegooid. Ik heb solo nog wel een paar platen klaar liggen. Ik heb nog een duo met een goede vriend (Peter Van Hoesen) van mij. Daaraan zou ik in de toekomst toch ook terug wat meer aandacht aan willen schenken, maar we zijn beide druk bezig… Dus solo, het duo met Peter (Sendai) , een trio en dan nog werk? Dat is een meer dan gevulde agenda…

Na zoveel platen  en projecten te hebben gemaakt, hoe blijf je jezelf  trouwens telkens opnieuw uitdagen?
Uitdagen? Ik heb gewoon gigantisch veel goesting om muziek te maken, steeds opnieuw en opnieuw, zo simpel is dat eigenlijk. Ik ben een klank-georiënteerde mens; als ik iets hoor dat me aanspreekt denk ik direct ‘’daar moet ik iets mee doen’  Ik ben in ieder geval heel nieuwsgierig en steeds bezig met de zoektocht naar een geluid dat ik nog nooit gehoord heb, en dat zorgt ervoor dat ik mezelf voortdurend kan uitdagen. Alles wat ik niet ken vind ik interessant. Dat kan tegen- of meevallen, maar ook dat is net het leuke daaraan.

Zo te horen is het dus niet echt je de ambitie om uit de underground een mainstream publiek te overtuigen? Of is dat wel de bedoeling?
Ondanks het feit dat ik uiteraard graag publiek heb, ben ik, wanneer ik muziek maak, nooit bezig met dat publiek. Het grote deel van de muziek die ik heb gemaakt, heeft nog niemand gehoord en is soms ook niet gemaakt om te laten horen. Ik maak een groot deel van mijn muziek voor mezelf. Dingen als mainstream doorbreken, spreekt me binnen dat verhaal niet aan.

Zijn er nog doelen die je absoluut wil bereiken?
Gewoon absoluut mijn goesting blijven doen, en zo lang mogelijk. We zijn maar een klein element in die grote universum waarin we leven, het zou al fijn zijn moesten we gewoon verder ons leven kunnen leiden dat we nu leiden, dat is al heel wat. En de artistieke mogelijkheden verder uitputten. Niet te ver vooruit kijken, en rustig verder doen… laat het ons daarbij houden, dat is  vaak al moeilijk genoeg.

Dus als je mocht kiezen een wereldster te worden enSsportpaleizen uitverkopen, of een gevestigde waarde kunnen blijven in het club circuit, dan geniet dat tweede je voorkeur?
Sowieso dat tweede, daar hoef ik zelfs niet aan toe te voegen.

Pics homepag @Wanda Detemmerman

Voila! Yves, heel hartelijke dank voor dit gesprek, veel succes met Grid Ravage en alles wat je doet, we blijven het  op de voet volgen

Pagina 6 van 32