logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Erik Vandamme

Erik Vandamme

Persistence Tour 2019 - Mokerslagen uitdelen binnen een gevarieerd aanbod
Persistence Tour 2019

Persistence Tour is een jaarlijks evenement die hardcore en aanverwante muziekstijlen doet samenkomen. In 2019 houdt Persistence tour halt in o.a. Duitsland, UK en Zwitserland. Maar dus ook weer in België. Deze keer echter niet in Torhout maar in de Brielpoort Deinze. Een festival op een vrijdagavond laten beginnen omstreeks half zes in de avond, is altijd een beetje een risico. Echter was Brielpoort heel goed vol gelopen, al was dat vooral vanaf ongeveer kwart voor acht toen Walls Of Jericho de tent volledig zou afbreken. Bovendien willen we een pluim op de hoed steken van de locatie in Deinze die duidelijk groter is waardoor je zelfs op de drukke momenten niet het gevoel krijgt op elkaar gepakt te staan. Ook zijn de ingang en uitgang van elkaar gescheiden, wat het veiligheidsgevoel ten goede komt. Als kers op de taart stelt de organisatie heel bewust een affiche samen waar zowel het hardcore, thrash metal als punk publiek aan zijn trekken komt. Het dak ging er dan ook geregeld af door dat voortdurende uitdelen van mokerslagen, binnen een enorm gevarieerd aanbod.

Take Offense (***) moest het doen met een half gevulde zaal, ook wij waren pas laat gearriveerd en zagen de band net zijn laatste nummers van hun set inzetten. Iets te weinig om ons een compleet beeld te vormen van dit optreden, maar net genoeg om ons te overtuigen dat we hier een band zien die een gevoelige snaar raakt van ons hardcore en co hart. Eigenlijk niets meer, maar ook niets minder. Er ontbrak net iets te weinig vuurwerk binnen de set, om ons compleet over de streep te trekken. We houden het dan ook bij een fijne openingsact die wel degelijk de lont aan het vuur kon steken, om de boel te laten ontploffen. In die missie zijn de heren door een energieke aanpak die aan de ribben kleeft, dus wel geslaagd.

De verrassing van de avond kwam echter dankzij een Russische beer die dankzij mokerslagen op Russische wijze, het dak er voor het eerst compleet liet afgaan. Siberian Meat Grinder (****) combineert doorsnee Hardcore met Thrash metal elementen. Een interessant mengelmoes waardoor wervelstormen ontstaan. De gemaskerde frontman haalt vervaarlijk uit, en brult zich de keel schor en maant de aanwezigen aan tot bewegen. De eerste pits zijn dan ook snel een feit. Zonder medelijden raast deze Siberische trein van begin tot einde over de hoofden van de aanwezigen heen. Tot niemand nog stil staat.

Booze & Glory (****) tapt dan weer uit een heel ander vaatje. Het was eerste instantie afwachten hoe het publiek zou reageren op de toch eerder oi!punk getinte set van deze heren. Echter bleek de zaal prompt over te koken. Of dat in afwachting was van wat nog moest komen, laten we in het midden. De heren van Booze & Glory konden echter op heel wat bijval rekenen. Kortom , Booze & Glory brengt een potje zogenaamde oi!punk met een saus dat wat doet denken aan bands als Dropkick Murphys. Waardoor een kolkend feest ontstaat, en de aanhoorder dus meteen ook een spiegel wordt voorgehouden. Een ingesteldheid waarop stilstaan dus onmogelijk is, maar waarbij je dus eveneens de neiging voelt om alle heilige huisjes prompt met grond gelijk te maken. Een missie waarin booze & glory dus door een energieke en bijzonder verschroeiende aanpak, met brio slaagt!

De zaal was nu wel genoeg opgewarmd na die Russische orkaan, en dat oi punk feestje. Echter zou die temperatuur pas naar een echt kookpunt stijgen dankzij Walls of Jericho (*****) - wegens dat sterretjes beperkt zijn tot vijf kan ik er niet meer geven, want ze verdienen er tien.
Walls of Jericho legt de lat, voortgestuwd door een enorm spraakzame en beweeglijke frontvrouw, vanaf de eerste noot , enorm hoog. De band windt er geen doekjes om en prompt ontstaan verschillende pits, en gaan crowdsufers de lucht in. De security komt prompt handen tekort. Ook de gitaristen van Walls of Jericho duiken in het publiek en de heel goed bij stem zijnde frontvrouw zoekt haar publiek letterlijk op. Ze kan tevens op onze sympathie rekenen omdat ze de mensen van de veiligheid alle lof toewuift, en het publiek vraagt om voor hen te applaudisseren. Net dat respect naar entourage, organisatie , de bandleden en de fans zorgt ervoor dat  Walls of Jericho iedereen uit haar hand doet eten, van vooraan tot helemaal naar achter. Ook heeft de energieke hardcore die de dame en heren brengen daar iets mee te maken. De liefelijk uitziende frontvrouw blijkt bovendien een klasse entertainer, en een katje om niet zonder handschoenen aan te pakken, en die echter door een charismatische uitstraling je hart diep raakt. Top concert van een top hardcore band die hier weer zijn eigen grens verlegt. Absolute hoogtepunt van de avond.

Na deze orkaanuitbarsting had het publiek blijkbaar nood aan wat rust in het hoofd. De korte sets volgden elkaar dan ook in een ijltempo op. Municipal Waste (***) was eigenlijk met pure thrash metal een beetje de vreemde eend in de bijt. Het publiek bestond grotendeels uit liefhebbers van Hardcore. Daardoor bleven de aanwezigen opvallend stil bij de nochtans zeer razendsnelle, verschroeiende set van Municipal Waste - op een paar pitjes vooraan na dan. De band legt nochtans zijn volledige gewicht in de weegschaal om de aanwezigen aan te zetten tot het bouwen van een wervelend thrash metal feestje; het bleef wat uit waardoor de respons wat mager bleek over dat half uur. Jammer, want Municipal Waste behoort, wat ons betreft, tot het betere Thrash metal dat ik de laatste jaren ben tegen gekomen. Deze match hebben ze helaas, mede door de omstandigheden, dus niet kunnen winnen. Of het moet zijn op de punten van verdienstelijke medespeler. Voor de aanwezigen was het echter eerder een fijn rustpunt tussen al dat hardcore geweld door, om even bij te komen.

"Na al die jaren staat deze band nog steeds stevig in de schoenen, de jarenlange ervaring mondt gelukkig niet uit in een routineklus. Ignite omarmt zijn publiek nog steeds met even veel wederzijds respect als in de jaren '90, en daarvoor kan je alleen maar waardering opbrengen." Dit schreven we in 2017 over de set van Ignite (****1/2) op Rock Herk. Laat dit laatste nu het meest opvallende pluspunt zijn bij zowel Ignite maar ook bij headliner Sick of It All. Beide bands zijn ondertussen uitgegroeid tot top acts binnen de scene, en hebben dus eigenlijk niets meer te bewijzen. Maar Ignite bewijst dus dat dit niet hoeft te resulteren in het afleveren van een doorsnee routineklus, integendeel. Vanaf die eerste noot grijpt de band je, door middel van technisch hoogstaand vernuft te combineren met een muur van hardcore geweld, bij de strot en laat je niet meer los tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht bent gekomen. Het duurde niet lang of iedereen stond mee te springen, moshen en crowdsurfen tot ver naar achter. En dat is dus niet alleen doordat Ignite na al die jaren nog steeds enorm hoogstaande hardcore naar voor brengt, maar ook doordat de band nog steeds die enorm spontaniteit uitstraalt zoals jonge wolven in het vak.

Ook bij Sick Of It All (****1/2) is net dat zijn grote sterkte. Het publiek omarmen alsof je uw eerste show ooit aan het spelen bent. Daaruit kunnen menig groot geworden bands nog iets leren. Want zonder dat publiek zou een band als Sick Of It All niet staan, waar hij nu staat, op het podium van een gerenommeerd hardcore festival als Persistence tour als headliner. Ook anno 2018 ontpopt de beweeglijke frontman zich tot charismatisch entertainer, en laat zich omringen door muzikanten die in hardcore muziek leven en hun instrumenten bespelen. Dat laatste is heel belangrijke om de boodschap naar je fans over te brengen. Die reageren door nog een laatste keer, samen met de band zelf, alles uit de kast te halen om dat dak er nog maar eens compleet te laten afgaan. Da chaos naderhand was niet te overzien, waaruit we kunnen besluiten dat elk van de bands in zijn opzet zijn geslaagd. Een energiek en krachtig feest neerpoten, waar inderdaad mokerslagen worden uitgedeeld, binnen een gevarieerd aanbod, die van begin tot einde van de avond lekker aan je ribben blijven kleven.

Besluit - Persistence Tour is een evenement dat één doel heeft na de nieuwjaarsdagen,  een ultiem HC, thrash en punk feest bouwen waardoor de fans van die muziekstijlen het jaar weer met een knal van formaat kunnen inzetten. In Torhout vond ik eerlijk gezegd dat dit publiek al te vaak op elkaar gepakt zat, bij de in en uitgang - iedereen kwam binnen en buiten langs diezelfde deur - zorgde dit vaak zelfs voor een onveilige situatie. Dat kwam, wat mij betreft, ook de gezelligheid niet ten goede. Dat euvel is in Deinze compleet weggewerkt. Er is steeds voldoende plaats, ook bij drukke momenten. Daardoor ontstaat een wervelend feest.
Zoals dat hoort bij doorsnee HC feestjes gaat het dak er dan ook telkens opnieuw compleet af. Zonder meer is dit door de inzet van de bands op het podium, maar eveneens door de inzet van de organisatie en de entourage rond het festival die ervoor hebben gezorgd deze editie van Persistence tour een meer dan geslaagde editie geworden, waarbij uiteindelijk de performance van 'de vrouw en haar band 'nog het meest in het oog sprong. Zonder afbreuk te doen aan de rest op deze heel geslaagde HC avond in de Brielpoort, Deinze.

Organisatie: Heartbreaktunes

maandag 28 januari 2019 17:24

Zuperking

Uniek zijn is dezer dagen eigenlijk onmogelijk geworden, alles is wel eens ooit voorgedaan. Maar toch ontdekken we nog bijna maandelijks tot dagelijks bands of artiesten die net door een bijzonder aanstekelijke en tot de verbeelding sprekende inbreng toch net iets meer uniek kunnen genoemd worden dan de doorsnee rock- en punkbands. Eén daarvan is de Belgische rock act Beuk, die met Nederlandstalige rockmuziek ons in 2018 al een paar keer heeft omvergeblazen. Nu, er is ook een Duitstalige versie van Beuk. Die luistert naar de naam Zuperking. De groep rond zanger en gitarist Frank Bahmuller, geboren en getogen in Stuttgart, werd opgericht in 2003. De band kende enkele personeelswissels, en laste zelfs een pauze in van circa vijf jaar. Sinds 2018 trekt Zuperking weer de boer op om, we citeren ''Eager to play, always ready to party and they are going to blow your mind''.
Hoewel ze puur muzikaal eigenlijk niet in de zelfde richting liggen als Beuk, gaan beide bands wat manier van brengen van hun lekker aanstekelijke rock en punk muziek wel degelijk dezelfde kant uit, zo merken we voortdurend op bij het beluisteren van 'Zuperking'.  
Met 'Zuperking' onder de arm draait de band inderdaad een gloednieuwe bladzijde om en is duidelijk klaar om zijn plaats binnen het rock- en punkgebeuren terug in te nemen. Vanaf het catchy en aanstekelijke “Scheisdreck” tot “Untergang”, “Egotripper”, “Die Mauer” en afsluiter “Lacherlich” valt ons de humoristische kijk op. Maar de band houdt je meteen ook een soort spiegel voor. Vandaar dat we in het begin van deze recensie ook verwijzen naar een band als Beuk. Want net zoals die laatste straalt Zuperking iets uitzonderlijk uit dat ervoor zorgt dat dus niet alleen daken er zullen afvliegen, maar dat je ook dooreen wordt geschud en wakker wordt uit je roze bubbel. Het grote pluspunt aan deze schijf is trouwens dat de songs smeken om live te worden gebracht. Pas op het podium komen ze nog het best tot hun recht, en daarmee is de vergelijking met Beuk dus compleet.
We kunnen dan ook, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, losweg stellen dat Zuperking het Duitstalige antwoord is op Nederlandse rockbands als Beuk. Met diezelfde energieke ingesteldheid ramt Zuperking als een losgeslagen bulldozer alle heilige huisjes omver, en laat geen spaander heel van je hersenpan. Dit allemaal gekruid met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Dat dit bovendien allemaal gebracht wordt in het Duits is een enorme meerwaarde binnen het geheel, en zorgt ervoor dat we wel degelijk een heel unieke rock- en punkband voorgeschoteld krijgen, die zonder moeite kan wedijveren met menig punk en rock act in gelijk welke taal en strekking. Want puurder dan dit kan rock-'n-roll  niet zijn.

Tracklist: Scheisdreck; Untergang; Egotripper; Die Mauer; Lacherlich

maandag 28 januari 2019 17:20

Post Mortem

Hoewel in de omschrijving van 'genre' doom/gothic moet staan, valt op Splendidula geen label te kleven. Dat merkten we al toen deze uit Genk afkomstige band zijn debuut 'Splendidula' op de markt bracht, toen in eigen beheer. Via Inverse Records bracht de band nu een gloednieuwe schijf op de markt: 'Post Mortem'. We moeten ons al excuseren bij de topmuzikanten binnen de band, want het meest opvallende hoogtepunt aan deze schijf is de zeer tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. Daarmee kan je dus Kristien Cools haar stem nog het best vergelijken. En dat is als compliment bedoeld.
Dankzij een intensieve instrumentale intro met “Post” kom je in een doomsfeertje terecht, waarna we vertrokken zijn voor een trip die je koude rillingen zal bezorgen tot op het bot. ‘Splendidula’ verstaat namelijk de uitzonderlijke kunst om doom en andere gothic-genres zowel instrumentaal als vocaal tot kunstvorm te verheffen. Luister maar naar het wondermooie “Insanity”, een song die je letterlijk bij de keel grijpt. Vooral dus doordat Kristien haar stem je bedwelmt, maar ook tot waanzin drijft. Beter dan dit kunnen we het niet uitdrukken. Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was. Net zoals voornoemde sirenes in de wateren spelen met het gemoed van de scheepslieden, speelt Kristien dus ook met ons gevoel. En laat ons telkens totaal verweesd achter, in een donkere hoek waar het eigenlijk ook fijn vertoeven is.
Het extra mooie aan deze schijf: elke song ademt diezelfde atmosfeer uit. Dat is zowel bij “Nami” als “Aturienoto” tot “Stream Of Consciousness” het geval. Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk. En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.

Tracklist: Post; Nami; Too Close To Me; .38; Insanity; Aturienoto; Stream of Consciousness; Mortem.

donderdag 17 januari 2019 17:05

Border Guards

Als zangeres van het akoestische folkgezelschap The Golden Glows weet Katleen Scheir sinds 2005 haar stempel te drukken op het folkgebeuren in ons land en ver daarbuiten. De band bracht het in 2018 tot 'residence artist' in onze Ancienne Belgique in Brussel, en dat is toch heel wat. Met 'Border Guards' bracht Katleen Scheir haar debuut op de markt. In de traditie van Joni Mitchell, Alela Diane en Beth Gibbons gooit de jongedame haar grootste wapen in de strijd. Die bijzonder breekbare engelenstem die je ontroert of een glimlach op het gezicht tovert. Spelen met emoties is dan ook de rode draad op het debuut, en daarvoor is bewust gekozen. In de biografie lezen we namelijk: ''Border Guards bevat een selectie van 12 uiterst persoonlijke, emotionele maar vaak ook hoopvolle songs. Katleen Scheir vertelt in de songs haar persoonlijke verhaal: van opgroeien in een ontwricht gezin, volwassen worden met vallen en opstaan en het proces van een slepende ziekte waaraan haar moeder in 2016 overlijdt. "
Vanaf de eerste sprankelende parel “Back To My Isle” legt Katleen de lat enorm hoog om de aanhoorder een krop in de keel te bezorgen. Maar gelukkig bevatten de beste emotioneel mooie songs als “Border Guards”, “Here And Now” en “I Know Your Planet” voldoende zonneschijn om er niet voor te zorgen dat je daardoor depressief dreigt te worden. Eerder zijn die songs gedrenkt in een badje van melancholie tot weemoedigheid. Echter schuilt er telkens hoop achter de donkere wolken. Uit het leven van elke dag gegrepen dus. De jongedame laat zich bovendien omringen door klassemuzikanten die haar songs naar een Hemels hoog niveau tillen. We citeren: ''Katleen deed voor de opnames van ‘Border Guards’ in de Sputnik Studio beroep op haar vaste bandleden: Martine de Kok op piano en accordeon,  Lotte De Blieck op bas en Hans Dockx op drums.Daarnaast hoor je op het album bijdragen van trompettist Jon Birdsong (Black Flower, Beck, Jan Swerts), gitarist Geert Hellings (Guido Belcanto, Jim White), zangeres Nel Ponsaers (The Golden Glows, Stef Kamil Carlens), violist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems), celliste Charlotte Vavourakis , trombonist Maarten Scheir (Ambrassband) en de Italiaanse Grammy-genomineerde mondharmonicavirtuoos Fabrizio Poggi (Garth Hudson, Robert Plant, The Blind Boys of Alabama). "
Op dit gevarieerde elan blijft de jongedame, geruggesteund door een sprankelende pianoklank of een viool-inbreng die je naar verre oorden doet zweven, dan ook doorgaan tot het bittere einde. Op songs als “The Green Road”, “Lullaby For Achilles”, “Gypsy” en “Narcissus” brengt Katleen melancholie en weemoedigheid samen tot een sprankelend en goudeerlijk geheel waarbij je dus een traan wegpinkt, maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken.
'Border Guard' is een best persoonlijke plaat geworden waarbij Katleen Scheir haar ziel volledig bloot legt. De songs vertellen echter niet enkel haar, maar ook mijn en uw verhaal. En dat zorgt ervoor dat dit bijzonder aantrekkelijk fokdebuut een schijf is die aan je ribben zal kleven, van begin tot einde; die je enerzijds zal ontroeren, waarbij je een traan wegpinkt van verdriet en innerlijke gemoedsrust en anderzijds dus ook een glimlach op de lippen zal toveren bij het eerste zonlicht van de dag, want die schijnt na elke donkere wolk, weet je wel. Door middel van haar bijzonder uiteenlopend stembereik hypnotiseert Katleen je letterlijk, en laat ze je met een goed gevoel vanbinnen achter, waarbij tranen van verdriet, maar eveneens van intensieve vreugde tot het oneindige met elkaar worden verbonden.

Tracklist: Back to My Isle (3:50)  Border Guards (2:29) Here And Now (5:13) I Know Your Planet (3:48) Bump On My Road (3:33) The Green Road (4:44) Lullaby For Achilles (3:39) Gypsy (4:45) Narcissus (2:09) Out Of The Comfort Zone (3:33)  That's Where She Belongs (3:32) The Sun (2:45)

donderdag 17 januari 2019 17:01

Haven

Breng twee bijzondere en tot de verbeelding sprekende artiesten in hun genre samen en er ontstaat een magie die we niet anders kunnen omschrijven als onaards. Innerwoud (ofwel Pieter-Jan Van Assche) is een imposant contrabasspeler, die geluiden uit dat instrument tovert waarvan we tot op heden het bestaan nog niet kenden.
Voor zijn nieuwste project 'Haven' werkte hij samen met sopraan Astrid Stockman. Deze artieste speelde theaterrollen als ‘Venus’ (Venus & Adonis, Blow), ‘Belinda’ (Dido &  Aeneas) en ‘Donna Elevira’ (Transparent - Laika). En dat is maar een kleine greep uit het aanbod.
Elke song op ‘Haven’ is opgebouwd rond die contrabas gecombineerd met het Hemels hoog stembereik van Astrid. Waardoor we prompt zijn aanbeland in een theaterzaal waar een sopraan haar publiek op het puntje van de stoel doet zitten. Eens de stem de hoogte ingaat, bezorgt Astrid je dan ook kippenvel en een krop in de keel en gaan de haren op onze armen prompt recht staan van innerlijk genot. Geruggesteund door die al even grensverleggende contrabasgeluiden, die je wegvoeren naar heel, heel verre oorden.  Het meest interessante aan dit meesterwerk echter is dat beide artiesten elkaar blindelings lijken te vinden, en bovendien hun hele gewicht in de weegschaal werpen om de aanhoorder een perfecte trip aan te bieden. De perfectie wordt dan ook over elk van de vier songs op deze schijf gewoon overschreden, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen.
'Haven' van Innerwoud & Astrid Stockman zorgt voor een intensieve, deugddoende donkere trip die je de adem afsnijdt. Beide artiesten zijn in ieder geval virtuozen wat stem en contrabas betreft. Eens die bijzondere stem van Astrid en uitzonderlijke contrabas inbreng van Innerwoud met elkaar in aanraking komen ontstaat echter iets magisch dat je zonder meer kunt bestempelen als onaards. Elke keer opnieuw, ook na meerdere luisterbeurten, drijven we dan ook weg naar die ongekende oorden ver verwijderd van de harde realiteit van het leven. Binnen een donkere omkadering, zonder pijn te doen maar eerder door een zwarte walm over je hart te doen neerdalen die je tot diepe innerlijke gemoedsrust brengt.

Tracklist: Elegy I 05:46; Elegy II 11:55; Elegy III 01:59; Elegy IV 11:01

Haven
Innerwoud en Astrid Stockman
Consouling Sounds

donderdag 17 januari 2019 16:44

Pendulum

Bram Weijters is een Belgische jazzpianist die vanuit uiteenlopende projecten grenzen heeft verlegd in de jazz en aanverwante gebeuren. De man is een meester in het improviseren tot in het oneindige. Eén van die projecten is een samenwerking de met Amerikaanse trompettist Chad McCullough. De heren vinden elkaar al ruimschoots tien jaar en vullen elkaar ondertussen blindelings aan. Dat is ook te merken aan de nieuwste releases die ze samen op de markt brachten. 'Pendulum' is ondertussen de vijfde schijf waarop beide heren samenwerken.
‘Pendulum’ is een conceptalbum ronde 'de tijd'. De mens blijft doorheen de eeuwen gefascineerd door dat gegeven. En dat vinden we ook terug op deze schijf. Vaak intimistisch of dan eerder door je een krop in de keel te bezorgen of tot tranen toe te bewegen wordt dat fenomeen uit de doeken gedaan. Van de prille ochtend 'A Different Light' - ochtendstond heeft goud in de mond -, over de loop van de dag, met vallen en opstaan, golven van intens geluk en even groot verdriet, gaat de tijd verder naar de middag om te eindigen in de stilte van de avond en de nacht.
Geïnspireerd door het muzikale genie van Bach en zijn ordening van muzikale werken als het Well Tempered Klavier en de Goldberg-variatie zorgt dit duo ervoor dat de aanhoorder zijn of haar stelling van die tijd zelf kan invullen. Er zit voldoende variatie tot improvisatie binnen de schijf, waardoor je als aanhoorder dus je fantasie wat moet laten werken wat die tijd betreft. Zo maken we een vreugdesprong bij het trompetgeschal van Chad op “Escapement” of krijgen we een krop in de keel bij de gevoelige piano-inbreng van Bram op “The Same But Different”. De heren weigeren zich trouwens ook vast te pinnen op één muziekstijl, streepjes klassiek en jazz worden door elkaar geschud alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.  Songs na song blijven Bram en Chad ons verrassen en buiten adem achter laten.
Het ongrijpbare tot vaak onbereikbare van het gegeven de tijd wordt op deze schijf voortdurend uit de doeken gedaan. Bram Weijters & Chad McCullough prikkelen vooral de fantasie van de aanhoorder door het brengen van een heel filmische, intimistische kijk op die tijd. Net zoals een componist als Bach zijn tijd ver vooruit was, verlegt dit duo bovendien grenzen in het klassieke en jazzgebeuren waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Net doordat beide heren elkaar blindelings vinden in dit concept ontstaat dan ook iets magisch mooi en toch ook ongrijpbaar, waardoor je als luisteraar letterlijk wegzweeft in de tijd... naar verleden, heden en toekomst.
Als het de bedoeling was om ons met al die aspecten te confronteren in dat circa 59 minuten en 25 knappe parels van songs, of ons een spiegel voor te houden van 'de tijd' waarin we leven, hebben geleefd en zullen leven, dan is het duo met 'Pendulum' volledig in zijn opzet geslaagd.

Tracklist: Opening 03:45; A Different Light 02:32; Raindrop 03:27; The Same Prelude 02:03; The Same Melody 01:35; Still Dark 02:26; Suspended Weight 01:53; Crackle 02:17; Spiral Part One 03:18; Escapement 01:39; The Same But Different 02:52; Ratchet Wheel 02:03; Different Prelude 03:02; The Same Path 01:27; Which Way 02:38; The Same Waltz Part One 02:25; Crystals 01:29; At Ease 02:19; The Same Twelve Notes 02:28; Spiral Part Two 01:44; Different But The Same 02:12; Pondering 02:36; A Different Night 02:52; Closing 00:51.

Blues/Jazz
Pendulum
Bram Weijters & Chad McCullough

donderdag 17 januari 2019 16:30

The Art Of Trees

De Italiaanse progressieve metalband Althea ontstond feitelijk al in 1998. Waarom dat aan ons is voorbij gegaan, is tot op heden nog steeds een raadsel. Echter na enige demo's en bezettingsperikelen bleef het redelijk stil rond de band. Pas in 2014 brengt Althea een volwaardige EP uit: 'Eleven'. Gevolgd door een knappe progressieve metal schijf 'Memories Have No Name'. De band ontving hiervoor zeer goede recensies.
Sinds begin januari ligt er nieuw werk in de winkel: 'The Art of Trees'. Een knappe schijf boordevol melancholie en intensiviteit, die doet denken aan een wandeling in de bossen en het daarbij bewonderen van de bomen rondom u. Inderdaad, de kunst van de boom uit de doeken gedaan.
De toon wordt al gezet bij “For Now”. Een heel warme song die wordt opgebouwd naar een zekere climax, zonder echt door de geluidsmuur te gaan. Eerder valt het serene karakter van de songs ons nog het meest op. Daarbij is de warme stem van zanger Allissio Accardo een enorme meerwaarde binnen het geheel. Bij elke songs speelt de man dan ook heel bewust met de emoties van de aanhoorder, en doet hij een zekere gemoedsrust over jou neerdalen. Zonder je in slaap te wiegen, maar eerder door de aanhoorder onder te dompelen in badjes van weemoedigheid raakt Althea telkens een gevoelige snaar.
Zowel vocaal als instrumentaal blijkt Althea bovendien een zekere zin voor improviseren naar voor te brengen en zelfs lichtjes te experimenteren. Het wordt de aanhoorder echter ook niet al te moeilijk gemaakt. De songs moeten namelijk gemakkelijk in het gehoor liggen, maar intensief genoeg zijn om je niet in slaap te wiegen of al te melig te gaan klinken. Een opzet waarin Althea met brio slaagt. De gehele plaat ademt dan ook iets hartverwarmend uit, vergelijkbaar met wat je voelt na die fijne boswandeling. Alsof je al de problemen in het dagelijkse leven even kunt vergeten, door je te storten in walmen van diepe intensiviteit zonder al te grote woorden te gebruiken. Maar eerder door de eenvoud vergelijkbaar met een wandeling in dat bos, en het aanschouwen van de schoonheid van de natuur rondom u.
Althea brengt een bijzonder aantrekkelijke progressieve rockplaat uit, die je enkele luisterbeurten moet gunnen. Want na elke beurt ontdek je weer bijzonderheden die je voorheen niet had opgemerkt.
'The Art of Trees' is een melancholische ontdekkingsreis in het bos van het leven, die je dan ook na elke luisterbeurt opnieuw zal verwonderen en diep raken. Dankzij de bijzonder intensieve manier waarop de songs je hart raken, op een heel bijzondere plaats en op een zeer eenvoudige maar al even intensieve wijze.

Tracklist: For Now; Deformed To Frame; One More Time; Today; Evelyn; Not Me; The Shade; The Art Of Trees; Away From Me; Burnout.

Jan De Wilde - Hèhè! Wat een Jan - theatertour 75 jaar Jan De Wilde
Jan De Wilde is naast Willem Vermandere, Zjef Van Uytsel, Wannes Van De Velde, Kris De bruyne en zoveel andere één van de grote iconen binnen de kleinkunst en aanverwant gebeuren. We zetten dat laatste er trouwens heel bewust bij, want de man in dat hokje kleinkunst duwen is hem tekort doen. Jan De Wilde is altijd de bescheidenheid zelf gebleven, zijn eenvoud gecombineerd met uitzonderlijk talent , zorgt er echter voor dat ook na circa 50 jaar op de planken verschillende van zijn theater concerten ter gelegenheid van zijn 75ste verjaardag, compleet zijn uitverkocht. Waaronder deze in Ancienne Belgique op deze zondag namiddag.

Onder de noemer ‘ Jan De Wilde ''Hèhè! Wat een Jan - theatertour 75 jaar Jan De Wilde’ start Jan De Wilde de theater tour dus in een tot de nok gevulde Ancienne Belgique. Opvallend daarbij, het publiek bestaat uit zowel prille zestigers of zeventigers, maar ook uit dertigers, veertigers en vijftigers. Die eerste hadden zelfs hun kinderen meegebracht. Opdat ook zij zouden proeven van wat we niet anders kunnen omschrijven als een avond of late namiddag ‘Vlaamse Cultuur opsnuiven van top niveau’.
Zichtbaar ontroerd door zo een ontvangst in de Ancienne Belgique , betreedt Jan De Wilde op die bescheiden wijze het podium. De man is een klasse verteller, dat zeiden we al, en zet zijn set in met enkele nummers die hij naar eigen zeggen al lang niet meer heeft gespeeld. Uiteraard gaat de meeste aandacht daarbij naar Jan uit. Maar hij laat zich eveneens omringen door top muzikanten, die hij dan ook op een voetstuk zet, al dan niet met een grappige kwinkslag.
Zo waren we weer eens onder de indruk van de aanstekelijke gitaar riffs van Eddy Peremans of bas/contrabas kunsten van Mario Vermandel. Kries Roose deed met zijn piano inbreng de haren op de armen recht komen. En ook Jo Soetaert is een drummer van top niveau. Echter waren we, met alle respect voor deze heren, het meest onder de indruk van het vioolspel van Liesbeth De Lombaert; in een versmelting met Jan De Wilde zijn stem, ontstond een magie waardoor we prompt zweefden naar andere oorden, en met een krop in de keel een traan wegpinkten , steeds met een glimlach op onze lippen.
Want dit moest vooral een feestelijk optreden worden. Geen tranendal. Later in de set werd de instrumentale inbreng aangevuld met het blazers kwartet bestaande uit: Wim De Pauw (trombone), Bart Coppé (bugel), Johan Van Neste (hoorn) en Geert Vanhassel (tuba), die door hun inbreng een grote meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel; de songs klonken daardoor zelfs nog voller dan voorheen. Jan laat bovendien niet na om zijn geluidsman Lieven Vanvaerenbergh en de man van het licht Pepijn De Paepe in de bloemen te zetten. Ook dat siert hem.
Jan De Wilde vertelde honderduit over zijn verleden, over hoe sommige songs zijn ontstaan. Over Meneer Pastoor, over zijn ouders. Soms met een traan, maar meestal met toevoeging van een grappige anekdote. Of hij brengt een ode aan Tom Waits wiens song 'Tom Trauber's Blues (Four Sheets to the wind in Copenhagen) in een kleinkunst kleedje wordt gestoken. Daarbij vertelt Jan hoe hij de tekst niet begreep, en het toch moest brengen. De man doet dat op zo een schitterende, pakkende wijze zoals enkel Tom Waits zelf dat zou kunnen doen. Een indrukwekkend moment waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal.
Bij de langere songs menen we dan weer Bob Dylan te herkennen, alleen staat Jan minder nukkig op het podium als de grootmeester. Hij straalt eerder van geluk en is vanaf de eerste tot de laatste noot zichtbaar ontroerd door zoveel liefde die hij ontvangt van zijn publiek en band.
Uiteraard mogen gedoodverfde hits als “De eerste sneeuw”, “De fanfare van honger en dorst” of ”Joke” en “Daar is de lente” niet ontbreken in de set. Maar feitelijk schotelt Jan De Wilde twee uur lang een set boordevol variatie tussen harten raken en bulderlach, zoals enkel grote artiesten dat kunnen. Wat de man ook is uiteraard! Laat dat duidelijk zijn.  Dat bewijst hij weer eens meermaals in een volgepakte Ancienne Belgique die hem bij elke song op een daverend applaus onthaalt, en op het einde van de set zelfs een staande ovatie.

Besluit: Het blijft ongelooflijk Jan De Wilde bezig te zien. Twee jaar geleden waren we al onder de indruk toen hij met zijn tournee 'Jan De Wilde & vrienden' vele theaters en zalen plat speelde. Zijn bescheidenheid siert hem ook nu weer, maar ik zie vooral elke keer de combinatie van een Vlaamse Troubadour in de stijl van een Guido Belcanto, een rasverteller in de richting van Willem Vermandere tot een klasse humorist als Urbanus. Bij de iets langere nummers passeert dan weer een Vlaamse Bob Dylan, en de man kan op de koop toe een uniek icoon als Tom Waits tot leven brengen en komt daar zelfs zonder problemen mee weg.
Kortom: Jan De Wilde bewijst op zijn 75ste nog steeds met het grootste gemak een uitverkochte zaal te doen lachen, huilen en diep te ontroeren. Op zijn eigen eenvoudige wijze zet hij daardoor de stelling '’schitteren in eenvoud'’ nog wat meer in de verf. Wat getuigt van pure klasse. We genoten met zoveel anderen dan ook met volle teugen van deze avond Vlaamse Cultuur verrijking van top niveau.

Jan De Wilde bezoekt nog vele theaterzalen in het kader van 'Hèhè! Wat een Jan! • Theatertour 2018-2019 • 75 jaar Jan De Wilde' – zie de site van Jan De Wilde

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/217
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Kat (ELPEE Deinze) over 8 jaar ELPEE - 19 tot 21-04-2019 

Kat, onze beste wensen voor het nieuwe jaar. Laten we even terugkeren in de tijd. 2018 was niet alleen een succesvol, maar ook turbulent jaar voor ELPEE? Met o.a. vandalisme? Vertel er eens wat meer over.
Ook voor jullie het beste en veel succes in 2019 !  2018 was alweer een druk jaar. Met het WK-Voetbal en de lange zomer werd het nog  drukker . Je hoort ons niet klagen.
Het onrustig  gevoel en  het suf piekeren vond ik veel erger dan de schade. In een café waar er nooit baldadigheden zijn,  was het voor iedereen moeilijk te vatten. De dader werd net op tijd gevat want ik werd echt ongerust. Uiteindelijk was het geen persoonlijke aanval  en was ik niet het enige slachtoffer. Een tijdje later kan ik het wel relativeren.   Mijn leven is niet om zeep omdat mijn ruiten ingeslagen waren,  er zijn ergere dingen dan dat. Laten we dit verhaal maar afsluiten en hopen dat het niet meer voorvalt.

Was de vorige editie succesvol te noemen? Kortom, hoe tevreden bent u over 7 jaar ELPEE en hoe waren de reacties?
7 Jaar Elpee was voor mij persoonlijk misschien wel de beste editie die we al hadden. Ik bekijk de dingen helemaal anders dan een bezoeker of een muzikant. Op 7 Jaar Elpee zat alles juist,  geen stress, veel volk,   goede bands, alles verliep vlot , dus we waren echt wel heel tevreden.

Ondertussen zitten we aan 8 jaar ELPEE. Aan onze lezers die het nog niet moesten weten, wanneer en waar gaat het door? Wat is de kostprijs?
We hebben het een maand verschoven,  nu gaat het  door tijdens het Paasweekend.  19-20-21 april 2019
Combi 53 euro - Vrijdag 17 euro - Zaterdag 24 euro - Zondag 16 euro
In Elpee , Statieplein 15  / 9800 Deinze

Hoe en waar kunnen die tickets worden besteld?
Mensen die in de buurt wonen kunnen tickets kopen in Elpee.
Voor mensen die er niet geraken of te ver wonen :
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en dan sturen we de info.
We moeten het ieder jaar herhalen, wacht niet te lang, vol is vol en we houden het graag aangenaam, m.a.w. we steken het niet overvol.

Vorig jaar had u me gezegd dat u het liever in september zou laten doorgaan 'als het iets warmer is' waarom is nu toch gekozen voor april?

Een andere periode kiezen is niet zo simpel, er is altijd wel iets te doen en de klanten hebben toch liever een verlengd weekend zodat ze op maandag kunnen ‘uitrusten’ .  Vandaar, een maand later  maar wel tijdens een verlengd weekend.

Gaat alles door in de café zelf? Of is er een tent voorzien zoals voorheen?
We hadden nooit de bedoeling om iets groots op poten te zetten, er zijn trouwens al genoeg festivals. Heel misschien doen we met 10 Jaar Elpee  iets speciaals.
We hadden 2 edities buiten ( 4 en 5 jaar Elpee)  . Dit doen we niet meer, het slecht weer ,  tenten die bijna in de lucht vlogen , … het was niet goed voor mijn tikker (lacht) Aan een stationsbuurt is openlucht  niet evident.  Het verkeer, openbaar vervoer, passanten en een heel gedoe om de vergunningen rond te krijgen. We houden het graag wat veilig en dan ben ik ook rustiger ,  dat is beter voor iedereen. (lacht)
De tafels en stoelen vliegen buiten en de optredens gaan gewoon binnen door, buiten staan er zoals gewoonlijk tentjes, een buitenbar enz... Geen mobiele toiletten, maar gewoon binnen , eten kan om de hoek waar er een frituur is  en een Italiaans restaurant  en je zit maar op 100m van het centrum waar er nog andere eetgelegenheden zijn.  Het is een gezellig weekend zonder veel gedoe.  De aandacht gaat vooral naar een gemoedelijke sfeer, goede bands , een deftig geluid , het betaalbaar houden voor iedereen en niet te veel tra la la verkopen .

De affiche ziet er wederom heel gevarieerd uit. Welke band moeten we absoluut gaan zien? Geef gerust enkele gouden tips.
Allemaal Erik !

Waar blijft u toch telkens de inspiratie vandaan halen, want er is bijna elke week wel iets te doen in ELPEE?
De liefde voor mijn zaak , mensen en muziek zeker ?  Of zit het gewoon in mijn natuur ? Als je iets graag doet dan komt dat vanzelf. Dat is met alles zo . Ik luister  naar wat mensen willen als het nu over het café gaat of over optredens.  Niet alles is mogelijk maar als het kan doe ik er iets mee.  Mijn hoofd dat nooit stilstaat  helpt natuurlijk ook. (lacht)
20 Jaar geleden openden mensen een café en kwam het volk vanzelf, de glorietijden zijn al lang voorbij. Nu moet je mensen entertainen en zorgen dat ze graag in uw café zijn.   Het boeiend houden voor iedereen , voor mezelf ook.  Af en toe  het hoofd leegmaken en zelf eens op zwier gaan helpt ook.  Ik ben hier  al zo lang, de jaren van ’t Stationneke , 8 jaar in Elpee, dan ken je het volk wel en zo weet je  wat er  aanslaat  en wat niet, op alle vlakken.
Het feit dat klanten het allemaal waarderen geeft altijd weer een boost om verder te gaan. Mijn ideeënbus  is nog lang niet leeg.

Is er al een tijdschema bekend? Hoe laat beginnen de optredens en rond welk uur zijn ze gedaan?

Het tijdschema volgt binnenkort. We kunnen wel al zeggen dat we altijd in de late namiddag beginnen en we elke avond afsluiten met party..
Misschien niet onbelangrijk voor wie met de trein of bus komt . Laatavondtreinen en bussen zijn er niet. Heb je een probleem met vervoer of accommodatie?  Laat het ons weten en we helpen graag.

Op vrijdag zie ik o.a. Turbowarriors of Steel op de affiche staan, in een gewijzigde line-up? Sluiten zij de avond af?
TWOS en Woslom  openen het weekend, op vrijdag in de late namiddag.  TWOS zijn plezante kerels en brengen hun vrienden van Woslom uit Brazilië mee. Crossover party thrash en pure thrash metal om te starten !
Daarna volgt  Vicious Rumors  “Digital Dictator Anniversary Tour’ met als openers Air Raid (SW) en Niviane (US) .   Vicious Rumors sluit natuurlijk de avond af.  Vicious Rumors is een Amerikaanse power metal band, oorspronkelijk opgericht in 1979 in de San Francisco , California Bay Area.   

Zaterdagavond is wederom de 'hardste avond' van het weekend precies. Met Izegrim en Incarceration staan er zelfs kleppers van formaat op de affiche. Waren ze gemakkelijk te strikken? Want die spelen toch ook op grote podia.
Elpee zal altijd kleiner zijn en  soms is er  wat overtuiging nodig. Het gaat het  vooral om de beleving, de sfeer is hier alles, niet de capaciteit. Het publiek  is fanatiek , en de muzikanten moeten zich wel mengen tussen het volk, zo creëer je een familiaire sfeer.  Het hangt  van de bands af of ze zich daar kunnen in vinden of niet.
Ik probeer regelmatig naar andere shows/ festivals te gaan en dan kom  je altijd dezelfde mensen tegen , is het nu in eigen land of verder.  Muzikanten die zelf naar andere shows  gaan of nog eens doorzakken in een rock/metalcafé, daar hou ik van.   Izegrim is zeker zo’n band . Als ik ze tegenkom verschijnt er spontaan een glimlach, fijne mensen !
Izegrim was hier al eens samen met Flotsam & Jetsam , dus ze kennen het hier.  Een Nederlandse death/thrash band die al een lange weg heeft afgelegd en sinds 2008 tot op heden 3 EP's en 3 Full albums op hun palmares hebben . Izegrim brengt kwaliteit en hebben dit genre volledig onder de knie  . Izegrim wist door de jaren een  trouwe fanbase op te bouwen , ook in Vlaanderen.  Marloes nam lang  bass en zang voor haar rekening maar vorig jaar ruilde ze haar bass in voor de zang alleen, een nieuwe bassist kwam de band versterken en Izegrim is nu een kwintet . Izegrim staat  voor professionele  live shows . Laat u omver blazen !
Incarceration is iets speciaals. Jaren terug leerde ik Daniel kennen , alles begon toen Skeletal Remains hier voor de eerste keer kwam.  Vanaf toen begonnen we samen te werken tot op heden.   Incarceration stond jaren geleden al eens in Elpee.  Ik ben fan van  de mens Daniel ,  vol passie voor het genre en een met groot hart voor Elpee. Ik  zaag al jaren  om naar het feestweekend te komen (lacht) . Dit duo  omschrijft zichzelf als  killer old school death metal , Daniel en Michale  dat is een brok energie op het podium .
Vergeet ook  Burial en Fleshcrawl niet ;
Burial is een old school death metal band uit Terneuzen (NL) die in 1993 zijn debuutalbum " Relinquished Souls " uitbracht . Burial brengt technische brutale death metal van een hoog niveau die de mosterd hoofdzakelijk bij Death en Massacre haalde . Live staat deze band als een rots in de branding en de liefhebbers van kwaliteit en brutaliteit komen hier ongetwijfeld aan hun trekken .

Fleshcrawl : is een Duitse old school death metal band uit München die  eind jaren 80 werd opgericht. Ze moeten een eind rijden om te komen spelen in een klein Belgisch cafeetje.  Na 3 demo's werd in 1992 het aardige debuut uitgebracht .   Fleshcrawl werd de enige niet Zweedse death metal band die Zweedser klonk dan alle andere Zweedse death metal bands .
Sinds 1993 bracht de band het ene sterke album na het andere uit met als ultieme hoogtepunt " Made of Flesh " uit 2004 . Fleshcrawl behoort tot de top van de old school death metal en is live één van de vetste bands die je in dit genre kan zien ! Uitspraak van een fan : log vet brutaal en retestrak met een sound om spontaan van te gaan ejaculeren .  
We zetten de dozen Kleenex al klaar (lacht)
Bütcher staat garant voor speed/black/heavy metal en komen uit Antwerpen.  Snel, vuil en met een heerlijk old school geluid . Hun debuut  Bestial Fükkin’ Warmachine  doet de rijpere fans  terug in de tijd te gaan , en laat de jongeren  ontdekken.
Objector , deze jonge gasten stonden  jaren geleden aan de toog , heel fier hun eerste werk persoonlijk komen afgeven. Ik vond dat super !  Piepjonge gasten, die nog zo iets doen,  tegenwoordig is dat zeldzaam en dat vergeten we niet .   Objector  opent de zaterdag met een stevige portie thrash metal en stellen hun album Social Intolerance voor ! po

Met The Kids strikken jullie wel een Belgische legende? Is die avond een beetje rond hen gebouwd? Zoals in het verleden rond bijvoorbeeld Ostrogoth? Een soort 'concept avond rond één band met enkele toffe voorprogramma's?
De zondag , altijd de moeilijkste om te plannen. Niet elke caféklant is zot van metal en ze verdienen ook een dag.  The Kids , die moesten hier gewoon eens staan, en heeft weinig uitleg nodig . Een ferme brok Belgische punkgeschiedenis !    Iedereen kent toch  "There will be no next time"  en "Fascist Cops"   ?

Is het de bedoeling dat altijd te blijven doen op zondag eigenlijk?
Elk jaar twijfelen we , is die zondag echt nodig?  Die twijfel komt als het team en ik doodmoe zijn .  Daar leer je uit, zoals op 7 Jaar Elpee.  We zijn nu met meer vrijwilligers zo kan er meer afgelost worden.  Zolang het volk blijft komen,  gaan we  door.

Ik zie ook Luk Appleton op de affiche staan, is dat een soort akoestische set of zo dat Luk brengt?
Luke en de familie Appleton  zijn vrienden  en dan zeg je geen neen .  Met Iced Earth is het even rustig en gaat Luke solo en akoestische  touren. Hij zal voor een rustig moment zorgen op zondag. Met al de trouwe fans die hij hier heeft , kan dat niet mislukken.
Scott & Alien zijn van Deinze en trouwe tooghangers hier, de perfecte opener en ze zien het volledig zitten !

Naast 8 jaar ELPEE zijn er nog andere evenementen in ELPEE, waar kunnen we een bont overzicht vinden? Geef trouwens gerust enkele tips naar onze lezers toe.
Memoriam komt voor de derde keer op 2 jaar tijd , op vrijdag 25 januari 2019 . Carrion zal openen, en de tickets verkopen  snel. Wacht niet te lang. Vol is vol.
De show van Michale Graves ( The Misfits ) -  the Crimson Ghosts en de show van A Pale Horse Named Death / Transport League lopen ook goed, hetzelfde advies , wacht niet te lang voor een ticket.
De kalender is te zien op de site : www.muziekcafeelpee.be
En op de facebookpaginga : https://www.facebook.com/pg/elpeedeinze/events/?ref=page_internal
De agenda staat ook in Rock Tribune .

Bedankt voor dit fijne interview, en tot op het evenement!

donderdag 03 januari 2019 14:13

The Island

The Heard is een gloednieuwe rock/doomband uit Zweden. Nu ja, nieuw kun je deze band niet noemen. De leden van The Heard hebben al wat watertjes doorzwommen. The Head bestaat uit Crucified Barbara-gitariste Klara Force Rönnqvist Fors, bassiste Ida Evileye Stenbacka en drummer Nikki Wicked (a.k.a. Jannicke Lindström) in samenwerking met Deathstars-bassist Jonas Skinny Disco Kangur (leadgitaar) and performer, model en zanger Pepper Potemkin. Dat er op dit debuut van de band 'The Island' geen speld tussen te krijgen is? Het is dan ook niet zo verwonderlijk. Deze schijf kwam op de markt via Despotz Records. We legden ons oor even te luisteren.
Variatie, gecombineerd met technische perfectie. Waarbij de hoge dosis spelplezier niet uit het oog wordt verloren. Het is de rode draad op deze knappe plaat geworden. In een introductie over dit debuut lezen we het volgende: ''In the deep, dark waters of the Baltic Sea there is an island. A very peculiar island. At first glance it might seem beautiful and peaceful, idyllic even, but the island’s seductive powers are not all they seem." Het gaat dus inderdaad over een conceptalbum over een onbekend eiland dat zijn geheimen prijsgeeft, maar heel subtiel wel blijft hangen binnen walmen van mysterie van een donkere soort.
Opener “The Island” is een heel aanstekelijke hardrocksong, met een knipoog naar de jaren '70. Meteen zet de band je op het verkeerde been, want de rest van de schijf bevat zoveel verschillende laagjes dat je eigenlijk geen muziekstijl kunt kleven op de muziek van The Heard. Bij “A Death Supreme” bevinden we ons plots in een doomsfeer, waarbij de vocale aankleding je kippenvel bezorgt en de muziek traag en dreigend aanvoelt als een klauw uit het donkere bos die je de keel dichtknijpt. Angst en vreugde zijn heel dicht met elkaar verbonden. We doorstaan wilde stormen met “Caller Of The Storm” of voelen een gemoedsrust over ons neerdalen, een teken van hoop en zonnetjes achter de donkere wolken? Zoals bij het lekker up tempo “Tower Of Silence”, waarbij wederom die heel kristalheldere, hoge stem ons kippenvelmomenten bezorgt. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op daaropvolgende songs als “Queen Scarlet”, “Sirens”, “Leaving The Island” en het prachtige sluitstuk “It”.
Eerlijk is eerlijk: het is daarbij niet zozeer één element binnen de band dat ons aanspreekt. Het feit dat iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt binnen The Heard zorgt ervoor dat hier een parel van een gevarieerde schijf wordt afgeleverd, die donker en licht perfect met elkaar verbindt. ‘Island’ was voor de band een ontsnapping uit de realiteit, door het creëren van een eigen eiland waar het ondanks die duisternis goed vertoeven is, lezen we eveneens in diezelfde voornoemde introductie. De band slaagt erin datzelfde gevoel over te brengen naar de aanhoorder.
'Island' is een gevarieerd debuut geworden, boordevol tempowisselingen, duisternis en lichtpuntjes. Waardoor je prompt, met de ogen gesloten vertoeft op uw eigen onbewoond Eiland. Dat gevoel op die bijzondere plek tot rust te komen, ook al voel je dreigend gevaar uit de verte komen doet dan ook eerder deugd dan dat het je angst inboezemt.

Tracklist: The Island 04:38; A Death Supreme 05:03; Tower Of Silence 04:38; Caller Of The Storms 02:30; Revenge Song 04:31; Queen Scarlet 05:46; Sirens 05:52; Leaving The Island 04:41; Crystal Lake 05:09; It 04:08

Pagina 125 van 137