logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 03 november 2022 14:17

Rin

Monolithe Noir, een trio, brengt een mengelmoes aan stijlen die vooral een hypnotiserende impact hebben alsook inwerken op de dansspieren. Opgelet bonkende beats hoef je niet te verwachten. Antoine Pasqualini heeft een rits rockbands doorlopen en trok de kaart van ambitieuzere en conceptuelere projecten (met name Arch Woodmann, die drie albums uitbracht); hij stelt zijn expansieve muzikaliteit in dienst van Monolithe Noir nu. Antoine's muziek is wat onvoorspelbaar.
Vierenveertig minuten lang neemt Monolithe Noir je mee naar een bevreemdend mooie wereld, met een donker kantje; er is echter een lichtje aan het einde van de tunnel, waarbij je niet verzandt in een duistere brij van depressie. Kortom, licht en duister worden tot kunstvorm verheven.
Er is ook een filmisch kader, een beeldvorming die zorgt dat het de perfecte muziek is voor films of TV series. 'Rin' biedt vreugde én pijn, terugblikkend en vooruitkijkend in het leven.
Het totaalplaatje van de plaat telt. Het klinkt avontuurlijk. Er zijn tal van onverwachte wendingen, die ons weten te verrassen. Op die manier zijn we uitermate geboeid en is dit een bijzonder kunstwerkje om te koesteren
 
Tracklist: Balafenn 05:35 Finvus 04:40 La Source 03:22 Brik 04:27 Morse 04:08 Askre 03:54 Rin 03:40 Barra Bouge 04:57 Landmaerck 05:56 Viellism 02:39

Elektronica
Rin
Monolithe Noir

donderdag 03 november 2022 14:12

Amorevolezza EP

La Chiesa dei Fiori is een 'chapel'  opgericht in 2021, met drie muzikanten uit ons collectief (Notre Dame de la Colline, Peignoir Tapis & Steeve). ‘Amorevolezza’ werd afgelopen zomer opgenomen in Studioblanche (Leyr, Frankrijk), en gemasterd door Biduloscope, en komt op de markt via Wild Bless You! Records.
Deze EP bevat drie songs van intense warmte, door een eenvoudig klankentapijt. “Edellöwe” brengt je meteen in de juiste sfeer, het brengt een zekere gemoedsrust binnen een zachtmoedig kader. “Artischockenherz” heft een iets donkere walm, maar hier ook blijft die eenvoudige, gemoedelijke aanpak overeind. “Vergissmeinnicht” laat de oerkracht van de stilte horen en zien, je voelt de stilte krachtig klinken, wat een bijzondere gewaarwording is.
In die circa elf minuten krijg je het variërende muzikaal kader te horen van het project La Chiesa Dei Fiori.  Met enkele visuele effecten moet dit op het podium zorgen voor een totaalbeleving. Even de harde realiteit vergeten en binnen stappen in een magische wereld van eenvoud.

Dream pop/ambient
Amorevolezza EP
La Chiesa Dei Fiori

Tracklist: Edellöwe 03:22 Artischockenherz 04:29 Vergissemeinnicht 03:21
https://www.youtube.com2/watch?v=AOaEpEYnZ8U

donderdag 03 november 2022 14:06

Unwanted

‘Unwanted’ is het derde studioalbum van de Engelse rockband Pale Waves. De plaat werd geproduceerd door Zakk Cervini en opgenomen in Los Angeles. Het is een gemoedelijke, frisse, zomerse plaat , weliswaar met een donker randje, die op de dansspieren durft in te werken .
Na een dipje van hun moeilijke tweede 'Who Am I' is de band er terug bij met 'Unwanted' , die lichtvoetigheid, intimiteit en extravertie samenbrengt, met een vleugje duisternis.
“Lies” is een lekkere uptempo song. “Unwanted”, “The hard way” en “Jealousy” klinken meeslepend, emotievol en zitten dus muzikaal in het verlengde; ondanks de donkerte die doorheen die nummers schuilt. Doel is kracht te putten uit hun materiaal, positieve energie dus. om de problemen aan te pakken en door te zetten. Ook knappe songs als “Without you”, “Reasons to live” en het afsluitende “So sick (of missing you) ondersteunen dit aspect.
'Unwanted' is een geslaagde return.

Tracklist: Lies 02:51 - Unwanted 02:56 - The hard way 03:26 -Jealousy 03:13v -Alone 03:14 - Clean 02:53 - Without You 03:41 - Only Problem 03:03 -You're so vain 02:43 - Reasons to live 02:47 - Numb 02:47 - Act my age 02:54 - So Sick (of missing you) 02:57

donderdag 03 november 2022 14:02

Alles is nog niet verloren

 Gert, o.m. bekend onder Gert Kleinpunk, bracht in 2016 zijn debuut 'Ongepast Vrolijk ' uit. Toen al bracht jij onder verschillende namen werkjes uit.
In 2018 was er de EP 'Niets Meer, Niets Minder'. In 2020 verscheen 'Het Lijkt Wel Vrede', waar hij zijn ongezouten mening geeft.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/77904-het-lijkt-wel-vrede-ep.html
De man heeft niet stil gezeten, want nu is er 'Alles is nog niet verloren', ondanks de positieve titel, horen we de maatschappijkritische ondertoon.  Dit gebeurt met de nodige humor zoals op “Blijven lachen”.
De songs hebben een folklore/punk tune. Tekstueel wil hij ons doen nadenken over ons patroon van 'werken , eten , slapen, drinken en … doodgaan na een tijdje'. Ook ‘eens uit de bocht durven gaan, daar is niets mis mee, toch?’, moet kunnen.
De coronatijden waren uiteraard een inspiratiebron voor Gert, het heeft de minder goede kantjes van de mensheid naar boven gebracht. Hij kaart het aan.
Hij laat zich omringen door muzikanten die de folkse sfeer hoog houden; de songs leven en geven ons energie om er steeds tegenaan te gaan; niet voor niks is er het nummer “Dus, daarom”.
Gert Kleinpunk is iemand die ons wil wakker schudden in deze maatschappij, een man van op de barricades . Hij geeft het weer in een rits songs die ons meer dan voldoende hebben overtuigd.

Tracklist: Stop Deze Wereld 02:18 Blijven Lachen 02:17 Solidariteit 02:20 Wees Welkom Klassenstrijd 01:09 In Slaap Gevallen 02:27 Volbloed Kapitalist 02:56 Crisis Betalen 02:36 Dolle Pret 01:46 Gestopt Met Alcohol 02:30 Alles Is Nog Niet Verloren 02:28 Normaal 02:18 Zomer Van De Vrijheid 02:06 Recht Op Roes 02:45 Waar Komen Ze Vandaan 02:40 Politie = Pollutie 03:08 Tous Ensemble Nondedju 01:49 Nestbevuilers 01:43 Dus Daarom 02:26

Punk/Kleinkunst
Alles is nog niet verloren
Gert Kleinpunk

Desertfest 2022 - Een boeiende dag van stoner en doom …
Desertfest 2022
VIERNULVIER
Gent
2022-10-30
Erik Vandamme

Naast Londen, Berlijn en Antwerpen gaat er sinds 2021 ook een editie van het vermaarde Desertfest door in Gent, in VIERNULVIER, drie podia, verspreid over de grote zaal, namelijk Desert stage, theaterzaal (die omgetoverd is tot een intieme omgeving op het podium) - Vulture Stage en de zaal bovenaan, Cayon Stage. De benen worden hier aangesproken, veel trappen dus, maar gelukkig was er ook een lift die je naar de vierde verdieping bracht … Het enige minpunt aan die verschillende podia is dat je door de overlappingen niet alles kunt zien, tenzij je uiteraard van het ene naar het andere holt, en maar een deel van een concert ziet, en het andere deels mist …Wij kozen het volledige plaatje, waardoor we helaas ook keuzes moesten maken en enkele concerten moesten  'skippen'.

We starten de dag met een bijzonder griezelig optreden van Ggu:II (****), afkomstig uit Tilburg . De band brengt een brij aan zware doom, gedrenkt in duivelse ritmiek. Enige interactie met het publiek was er nauwelijks, maar de logge, hypnotiserende sounds en vocals zorgen ervoor dat je wordt meegezogen naar de meest donkere gedachten in je onderbewustzijn. Confronterend. Een intense start van het festival.

Op de Cayon Stage doet The Devil and The Almighty Blues (****) iets gelijkaardigs. De band speelt stoner en doom, iets minder zwaar, maar een intense sound van trage, verschroeiende gitaarriffs, bedwelmend, massief van aard, die tot uitbarsting konden komen, waarin het donkere geluid van Black Sabbath samengaat met bluesrock. We herkennen zelfs Pink Floyd, wat de veelzijdigheid van deze bijzondere band onderschrijft. 

"De ferm zware logge sound biedt geen lichtpuntjes. Het ietwat klein beetje licht komt door de kristalheldere stem van de imposante frontman. Een intens, duister , aanstekelijk sfeertje krijgen we , uniek aan de band" , schreven we over het optreden van Pallbearer (****) op Desertfest in de Trix, Antwerpen.
De band speelde nu in de grote zaal van VIERNULVIER. Ook nu weer viel de combinatie op van aanstekelijkheid en intense duisternis op, een strijd tussen donker en licht. Alleen hadden we het gevoel dat de band het wat moeilijk had om het publiek voor zich te winnen, maar ze bleven wel strak en stevig spelen, wat sierde. Knap.

Regarde Les Hommes Tomber (*****) speelt black metal, maar dan niet snel , gedreven maar eerder traag, intens, door lang uitgesponnen riffs en opbouwende lagen . Een pulserende sound, de hel , waanzin nabij. De vervaarlijk molenwieken frontman acteert en heeft een onaardse stem. Een demonisch klankentapijt wordt gecreëerd. Indrukwekkend!

De meest pure doom werd later op de avond gebracht door het afsluitende Candlemass, maar ook Monolord (****) overweldigt door hun mooie doom; een sound die eerder aanvoelt als een deken tegen donkere gedachtenkronkels. Monolord biedt een aanstekelijk geheel, die de duisternis en de waanzin wat deugdzamer maakt.

Ook Irist (***1/2) zagen we optreden op Desertfest in Trix. We schreven daarover: ''Irist doet Vulture stage op zijn grondvesten daveren door een wall of sound van doom en metalcore. De instrumentatie als de oorverdovende stem van brulboei Rodrigo Carvalho staan in voor een overweldigende gewaarwording. Wat een mokerslagen!"
Er stond weinig publiek voor het podium, de band speelde bijna gelijktijdig met de kleppers van Celeste. Maar dat liet Irist niet aan zijn hart komen en dus zetten ze een set neer alsof ze stonden op te treden voor een laaiende menigte. Ook nu weer zijn er de imposante vocals van Rodrigo Carvalha.We werden lekker muzikaal door elkaar geschud.

Een absoluut hoogtepunt op de Deserteditie in Antwerpen was Elder (****) De band haalde ook in VIERNULVIER de ‘doom’ sloophamer boven, en ging als een wervelstorm tekeer op dat podium van de Desert stage, met hun bijzondere strakke set. Het gaspedaal werd continu ingedrukt. Weinig of geen interactie hier, Elder liet vooral de muziek voor zich spreken. waardoor je verweesd achterbleef.

Wyatt E. (*****) was eerder de vreemde eend in de bijt … hij maakt gebruik van elektronica en verschroeiende drones. De gesluierde bandleden voerden ons weg naar het Midden Oosten, ook die muziek waaide over ons heen. Hun sound wordt doorkruist met koude, donkere klanken, die de fantasie voortdurend prikkelen. Wat een intense gewaarwording creëert hij van een spookachtige waar donker en licht  elkaar bestrijden .

Orange Goblin (****)  wordt samen met Cathedral beschouwd als een van de belangrijkste stonerbands van Engeland. In Gent bevestigden ze. De gitaarriedels en de drumsalvo's vlogen om ons heen. De bijzondere, letterlijk zelfs, verschijning van de spraakzame frontman, molenwiekend met zijn armen, trekt de meeste aandacht naar zich toe. Zijn bulderende stem gaat door merg en been. Orange Goblin speelt stonerrock en integreert pijn, smart met een feestelijk stemming.

Wat een contrast met de donkere, mysterieuze en angstaanjagende verschijning van Coven (***1/2) die zorgde voor een fantasieprikkelende totaalbeleving. Het occultisme binnen de set, vooral visueel dan, bezorgt ons rillingen. Puur muzikaal kregen we echter een luide, monotone brij die ons niet volledig kon bekoren.
Maar het visuele en de show op het podium bleek dus een meerwaarde; je werd meegezogen naar die waanzin wekkende wereld van pure kwaadaardigheid, de meest gruwelijke beelden komen voor de voor geest, waardoor Coven in zijn opzet is geslaagd.

Het was vooral uitzien naar de hoofd act op de Desert stage Candlemass (*****) . De band is al sinds de jaren '80 actief, en uitgegroeid tot een ware Doom legende. Doorheen de jaren waren veel personeelswissels en strubbelingen, maar nu staat Candlemass weer als een huis. De legendarische band brengt binnenkort zelfs een nieuwe plaat uit 'Sweet Evil Sun', helemaal in de traditie van die typische doom waar ze zo groot zijn door geworden. Dat zet de band trouwens ook live in de verf, met een strak, aanstekelijk geluid. De riffs zijn verschroeiend en de drummer mept erop los. De beminnelijke frontman heeft een heldere stem, is een groots entertainer en omarmt voortdurend zijn publiek.
Candlemass heeft duidelijk zijn nieuwe adem gevonden op plaat maar ook op het podium. Hier heerst het spelplezier van een stel jonge wolven, die de liefhebber van het genre sterk overtuigen.

Hoe kun je een typische stoner/doom dagje het best afsluiten? … Met de grootmeester van Heavy Doom metal, Black Sabbath?!, helaas waren deze laatste niet beschikbaar … Hier werd Pink Room (****1/2) opgetrommeld. Het Gents trio vertoeft in het wereldje van noisepunk en garagerock. Ze brengen een eigenzinnige, gewaagde versie van het album 'Paranoid' van Black Sabbath.
Het valt ons trouwens op hoe tijdloos songs “Paranoid”, “War Pigs”, “Iron Man” en “Hand of Doom” toch zijn. Enkele gast vocalisten zijn van de partij , de ene wat meer overtuigender dan de andere …De nummers worden energiek gebracht ,  elke song brul je uitbundig mee, alsof de geest van Ozzy & Co daar ook ergens rond waaide.
Naast een subliem gebrachte “Iron Man” was “Planet Caravan” fantastisch, ingekleed met een hemelse vibrafoonsolo. Pink Room bracht de klassieker “Paranoid” met enorm respect voor het origineel; ze voegden er iets eigenzinnigs aan toe.

De set was het perfecte sluitstuk van een bijzonder boeiende dag van stoner en doom …  

Organisatie: Desertfest (Belgium)

Dez Mona - Een zomers aanvoelende dansavond, met een vleugje melancholie

‘Loose Ends’ is reeds de negende langspeler van Dez Mona en komt slechts een jaar na ‘Lucy’, wat een samenwerking was met het Antwerpse Baroque Orchestration X. De huidige  plaat is vrij poppy, funky en indie.
Lees gerust de recensie hier .  

Er is sprake van een intense aanpak , een broeierige sound , die wat zomers klinkt en niet vies is van wat melancholie . Het kenmerkt nog steeds Dez Mona (*****), trouwens een heel bewuste keuze vertelde zanger Gregory Frateur ons in een fijn interview: ''Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona.", zegt hij.
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen.

Dez Mona stelde de nieuwe plaat voor in een goed gevulde HA concerts. De registers werden warm open getrokken in het eerste deel van de avond, met o.a. de aanstekelijke titelsong “Loose Ends”, die de dansspieren aansprak; er was ook ingetogenheid, waarbij Frateur zich profileert als een volleerde crooner en volksverteller, zoals op “Cops in Love”, met een treurende piano en een knetterende gitaar. 
De prestatie van de charismatische frontman is al uniek, met z’n brede vocals en z’n androgyne uitstraling, maar ook van de andere leden was het meer dan de moeite, o.m. de accordeon en de bedwelmende pianotunes van Roel van Camp, de gitaarpartijen van Sjoerd Bruil en de aanstekelijke drums van Karel De Backer. Het zorgde voor een bevreemdende, sprookjesachtige totaalbeleving. Iedereen is even belangrijk bij Dez Mona.
‘Loose ends’, het is een muzikaal kunstwerk, dat vele variaties heeft. Dez Mona is en blijft een band die je 'op het podium' moet meemaken, een ‘live’ ervaren door het aanbod van uitbundige, dansbare nummers als de integere, weemoedige. Frateur is hier de spil.
Het tekent een muzikaal veelzijdige, boeiende avond, die oud en nieuw combineert.
In de bis krijgen we nog een pakkende bloedmooie “A Part of us all” en het lekker opbouwende “Suspicion”, song van tien jaar oud, waarop het gaspedaal nog eens fors wordt ingeduwd.

We waren overtuigd, dit was een zomers aanvoelende, broeierige dansavond, met een vleugje melancholie!

Setlist
The Power / Better Place / Loose Ends / All I Ever Wanted / Poppies / Fresh Water / Wicked / The Back Door / Connection / Cops in Love / Does It Make You Happy? / The One / Dynamite // A Part of Us All / Suspicion

Organisatie: Ha concerts, Gent

The Vintage Caravan - Oldskool hardrock feestje op z’n best!

"The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.", schreef Musiczine eerder over het optreden in de Grand Mix, Tourcoing … Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
De band is op tournee om hun plaat van 2021, 'Monument', voor te stellen.

The Vintage Caravan - Ze hebben al verschillende locaties aangedaan, en hielden hier nog halt in o.m. Alcatraz Metal Meeting in 2021,  .
De AB Club was compleet uitverkocht. Het intieme kader van een concertzaal was mooi meegenomen. Hun krachtige sound, hun aanstekelijke muziek komt hier sterk tot z’n recht.
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in een oldskool hardrockfeestje van oud en nieuw(er) materiaal.
De jaren 70 zijn onmiskenbaar, het resulteert in lange gitaar of drum solo's die adrenalinestoten bevatten. Ze maken de brug met het hier en nu, het klinkt eigentijds en daarbovenop krijgen we nog een dosis charisma; het zorgt voor een fijne, overtuigende set.
De combinatie intrigeert. Iedereen kan , mag headbangen en mag de vuist in de lucht steken; de songs worden prompt ook meegezongen .
Iedereen werd spontaan, losweg meegesleept in het muzikale verhaal van de IJslanders! Een sfeervolle, rockende retro avond. Wat een muzikale wervelstorm!

Setlist
Whispers //Crystallized //Reflections //Innerverse //Forgotten //Can't Get You Off My//Mind //Reset //Cocaine Sally //Hell //Babylon //On the Run //Expand Your Mind //Clarity  ENCORE: Midnight Meditation

Het gebeurt niet vaak dat de support een even sterke impact heeft als het hoofdprogramma Volcanova, eveneens uit IJsland, bestaat uit drie sterke muzikanten die ook de zang op zich nemen. De zang van de drummer sprong het meest in het oog.
We werden overstelpt van messcherpe riffs en lekkere drumsalvo's. Ze spelen stoner, hardrock en doom. Volcanova drukte het gaspedaal meteen in en ze straalden enorm veel charisma en spelplezier uit. Het publiek hield ervan.
Kortom , we hadden hier een band van drie muzikanten die perfect wisten een publiek te entertainen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

TroyFest 2022 - Fields Of Troy definitief uitgezwaaid!
Troyfest 2022
Club de B
Torhout
2022-10-22
Erik Vandamme

Fields Of Troy gooit, na circa twaalf jaar aan de Belgische metal top, de handdoek. Dat wou de band op zijn eigen festival uitbundig vieren met een laatste knaller van een optreden, We zakten af naar Torhout, het gezellige Club de B was heel goed gevuld voor dit afscheidsfeestje. Fields Of Troy brachten voor de gelegenheid enkele bevriende bands mee, ook al was dit min of meer een uitgestelde affiche van 2020/2021 toen door de corona tijden alles werd afgelast. Wij genoten vanaf de eerste tot de laatste band met volle teugen, een afscheidsfeest met een knal van formaat? Dat werd het dus zeker en vast!

De avond werd geopend door het politie corps. Althans de leden van Cops On Coke waren getooid in een politie uniform. Een bandje draaide een pop / techno song als de band op het podium kwam. Eens de gitaren omgord vuurde Cops On Coke echter vlijmscherpe vuurpijlen af die als een mokerslag in je gezicht ontploffen. Ondanks dat de energie alle hoeken van de zaal uitstraalt, voelen we toch dat er veel meer in zit dan er nu al uitkomt. Geef deze band de nodige podium kansen, en met deze bijzonder integrerende set, waarbij aankleding, humor en een spervuur aan demonische klanken en vocalen hand in hand is dat een kwestie van tijd eer ze de wereld veroveren.

Dat energieke en vuurkrachtige zou nog wel een paar keer terugkeren op deze boeiende avond. “Alles wat het genre zo mooi maakt, vind je namelijk terug op deze schijf. Duisternis die je tot waanzin drijft, ingetogen momenten die je een krop in de keel bezorgen. Verschroeiende riffs die als een bot mes in je vlees snijden. Of het doen ontstaan van een feestelijke stemming. Het keert allemaal terug op dit bijzonder tot de verbeelding sprekend debuut” schreven we in 2018/2019 nog over ‘Melancholia’, van Lethal Injury dat zette de band ook live in de verf bij hun cd release in Oostende in diezelfde periode.. Ondertussen is Lethal Injury volwassen geworden en dus ook gegroeid in hun kunnen, maar zijn hun speelsheid gelukkig niet kwijt gespeeld, integendeel. Het spelen met uiteenlopende emoties blijft dus ook anno 2022 nog steeds overeind staan en dat zorgt voor bom aan vreugde taferelen, of net koude rillingen die je confronteren met duistere gedachten kronkels.

Ook Lost Baron balanceert voortdurend tussen dat uitdelen van mokerslagen en, door middel van eerder gestroomlijnde tot melodieuze vocalen en riffs, de aanhoorder rustmomenten aan bieden. Waren onze verwachtingen wat hoog gespannen? Het kan, maar Lost Baron kwam op TroyFest ons iets te routineus over, en dit ondanks een donkere gewaarwording die ons even tot een punt van lichte waanzin bracht. We hebben ze in het verleden echter veel intensiever gezien en gehoord. Een donkere brij die zou moeten zorgen voor een intensieve totaalbeleving die aan de ribben kleeft schotelt Lost Baron dus nog steeds voor maar om één of andere reden bleef de mayonaise niet plakken. waardoor we deze keer helaas lichtjes op onze honger bleven zitten. Jammer.

Temptations For The Weak wist ons deze zomer op Frietrock nog compleet, maar dan ook compleet omver te blazen. De band heeft trouwens een schitterend nieuwe plaat uit ‘Fallen from the Stars’ waar ze hun eigen grenzen niet aftasten, maar compleet verleggen. Dat is de grote verdienste van de hele band, laat dit duidelijk zijn, maar het aantrekken van frontman Jadran Beauprez is op allerlei vlakken een schot in de roos. De imposante uitstraling op – en naast het podium – een aangeboren charisma waardoor hij zijn publiek moeiteloos inpakt en een stem als een kanon waardoor de mensen wat naar achteren gaan staan zo hard blaast hij je omver. Na het optreden vertelde Jadran dat hij al een paar weken stemproblemen heeft, het viel ons wel op dat sommige bandleden enkele zanglijnen overnamen, dat zorgde zelfs voor een extra meerwaarde binnen het geheel. Maar zelfs bij een minder sterk stembereik blaast de band ons volledig van de sokken. Wat een wervelstorm aan energiebommen die in je gezicht ontploffen en ons compleet verweest achter laten schotelt Temptations For The Weak ons voor! Anno 2022 is deze band duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts.. indrukwekkend!

Carrion is uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende death metal gerelateerde bands die ons landje rijk is. Toen we de band onlangs op Zingem Beeft aan het werk zagen, bleven we ondanks die ferme uppercut die ze weer uitdeelden, lichtjes op onze honger zitten. Carrion had dus nog iets goed te maken, en deed dat met volle overgave. Elk van de bandleden straalde zoveel spelplezier uit, zodat je er zelf gelukkig van werd. Uiteraard binnen die typische duistere omkadering, het is niet zo dat Carrion nu plots liefelijke pop liedjes brengt over bloemetjes en bijtjes. Maar het feit dat we weer die solide band op dat podium zagen staan, waarbij iedereen diezelfde kant uitkijkt, stemt ons vreugdevol. Carrion drukt dat gaspedaal zowel vocaal als instrumentaal voortdurend in, waardoor het dak van Club de B er meermaals afgaat, klasse! En nu vol verwachting uitzien naar die nieuwe plaat…

De hoogtepunten blijven zich opstapelen, Fields Of Troy speelt hier een thuismatch, want plots stond het zaaltje vol tot ver naar achter, dat was voorheen en daarna niet echt het geval. De band wilde in schoonheid afscheid nemen, en haalde alles, maar dan ook alles, uit de kast om hun fans dat ultieme afscheidsfeestje te bezorgen. De grote sterkte van Fields Of Troy is het vocaal en muzikaal voortdurende spelen met emoties, en daardoor snaren raken op de meest gevoelige plekken. Soms worden daarbij registers open getrokken, vaak laaien die emoties zodanig op dat de bewegelijke frontman zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Op het einde van de set gaat hij zelfs gewoon op de boxen staan, gaat over tot een potje stagediven. Zijn fans vangen hem op en dragen hem door de zaal terug naar het podium. Maar ook de bandleden stralen emoties en spelplezier uit, en doen meer dan hun duid in het zakje. We zagen op TroyFest die Fields Of Troy waardoor we ooit super-fan zijn geworden nog eenmaal schitteren in al hun pracht en praal… en zijn zeer benieuwd naar de projecten waar de top muzikanten zich gaan aan laven in de toekomst. De puntjes werden compleet op de ‘i’ gezet, het publiek genoot en pinkte een traantje weg .. bedankt voor die mooie jaren Fields Of Troy!

Bear verstaat de kunst om metalcore / hardcore gerelateerde muziek, binnen die chaotische brij, zodanig melodieus te laten klinken dat we vrij subtiel toch enige structuur menen te herkennen. Maar door de bewegelijkheid, en het omver stampen van menig heilig huisje wordt de aandacht eerder gevestigd op de ravage die ontstaat na de doortocht van de Beer. Plots stond er wel veel minder publiek in de zaal voor Bear. Nochtans levert deze band steeds een chaotische show af, waarbij het publiek letterlijk wordt betrokken en muziekinstrumenten, waaronder het drumstel, sneuvelen. De in het wit geklede bandleden zijn natuurlijk één voor één topmuzikanten, die hun instrumenten furieus bespelen. De brulboei van dienst, schreeuw zijn longen gor, maar elk beetje energie dat er nog overschiet, wordt gebruikt om daken er te doen afvliegen. Haast letterlijk!

Het contrast met afsluiter Thurisaz kon niet groter zijn, niet dat het er plots rustig en relax aan toe gaat. Ook Thurisaz haalt een pletwals boven, al is dat eerder een intensief alternatief gedrenkt in doom elementen die je rillingen bezorgen. Toen we de band medio 2005 live zagen op Vlamrock (As) waren we zodanig van de kaart, dat we als een heel ander mens de zaal verlaten. Ook nu bespeelt Thurisaz de meest donkere gedachten in ons onderbewustzijn op een doordachte en intensieve wijze, waardoor je met de krop in de keel hevig staat te headbangen. Thurisaz is wat ons betreft, één van de meest onderschatte Belgische bands die er bestaan, de manier waarop ze op TroyFest een publiek tot hogere sferen kunnen brengen binnen die bijzonder duistere omkadering? Daar slagen maar weinig zogenaamde gerenommeerde bands binnen hun genre echt in. Thurisaz heeft steeds de grenzen van doom gerelateerde muziek afgetaste, verlegd en durft buiten de lijntjes daarvan te kleuren zonder gezichtsverlies te lijden. Dat was in het verleden zo, dat zetten ze op TroyFest mooi in de gitzwarte verf.

Met speciale dank aan Fields Of Troy en Nick Verduynslager (+ Musika.be)

Organisatie: Troyfrest

Dez Mona - We maken gewoon ontzettend graag muziek, en als we het gevoel hebben dat we iets te vertellen hebben, gaan we daarmee aan de slag

In de voorbije twee decennia hield Dez Mona nooit op het publiek te verrassen. Nog geen jaar na Lucy, een ‘werelds oratorium’ in samenwerking met het Antwerpse Baroque Orchestration X, komen zanger Gregory Frateur en C° nu aankloppen met het kosmopolitische 'Loose Ends'. Op de negende langspeler van de groep wordt hoekige funk vaak afgewisseld met stuiterende discopop. Over die nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Gregory , over vroeger-nu, en we polsten even naar de verdere plannen.

Dez Mona – ik verwissel jullie altijd met Monza van Stijn Meuris (sorry e) – is nu al bezig sinds september 2003. Je hebt intussen een lange weg afgelegd. Wat waren de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
De hoogtepunten zijn vooral elk moment dat we op het podium mogen staan. En er publiek in de zaal zit om naar ons te komen luisteren. Dat is de voornaamste reden waarom we muziek maken, dat we dit op een podium kunnen brengen ‘live’. Doordat we bijna twintig jaar bezig zijn, zijn dit er ondertussen behoorlijk wat. De mindere momenten zijn wanneer het wat moeilijker gaat met de band. Er zijn altijd wel meningsverschillen, dat is logisch. Maar we zijn er altijd sterker uit gekomen. Echte dieptepunten zijn er niet direct, los van het vertrek van Nicolas, dat was heftig maar ook voor Nicolas zelf. Dat heeft ons echter nooit tegen gehouden om muzikaal broeders te blijven. En goede vrienden. Het is om die reden fijn dat ik voor andere projecten nog steeds met hem samenwerk. De nieuwe plaat is trouwens ook opgenomen in zijn studio.

Was de voorbije (volledig voorbij is het nog niet) coronatijden dan  geen minpunt of eerder bron voor inspiratie naar het het nieuwe album. Of hoe moet ik dat zien?
I
n het prille begin, toen die corona de kop op stak, was dit zeker geen dieptepunt want we waren sowieso begonnen aan een maakjaar. We waren net begonnen aan het schrijven van songs voor LUCY en hadden geen optredens gepland, en toen het even terug mocht en er merendeels Belgische bands werden geboekt, hebben we zelfs meer gespeeld dan was voorzien. Het is pas later als concerten werden verplaatst, er een nieuwe lockdown aankwam en cultuurhuizen nogmaals dicht gingen hebben we wel wat achterstand opgelopen. Ondertussen zelf ook corona gehad, waardoor sommige concerten dan niet konden doorgaan. Dat zijn allemaal dingen die uiteraard niet fijn zijn, maar niet zo extreem voor ons dan veel collega’s die in die periode net iets hadden gereleaset en die twee jaar hebben moeten wachten om die muziek van toen live voor te stellen. Wat je nu wel merkt, is een overaanbod aan releases, en dan is het vechten om ook een beetje aandacht te krijgen. Je merkt vooral dat het voor het middenveld, waartoe wij ook behoren, echt vechten is voor dat plaatsje in de schijnwerper. Of wat ticket verkoop betreft en zo.. dat is vooral een uitdaging naar de toekomst toe, hoe gaan we daarmee omgaan.

Het is inderdaad opvallend dat grote concerten in een mum van tijd uitverkopen, maar er kleinere festivals moeten cancelen wegens te weinig tickets verkocht…
Ja, en toch we hebben enkele try-outs gedaan en gemerkt dat er een publiek op afkomt die ons nog nooit live hebben gezien.  Als je dit na twintig jaar bezig te zijn, kunt bereiken? Dan is dat uiteraard fantastisch.

Ik heb ‘Loose Ends’ een eerste luisterbeurt gegeven, ik vind het een zeer zomerse, luchtige en dansbare plaat… je kunt er niet op stil zitten. Was het een bewuste keuze iets luchtigs te gaan doen?
Het was zeker een bewuste keuze, we wilden een ‘up’ plaat maken. We wilden vooral een positieve energie uitstralen met deze plaat, zelfs in melancholie kun je dat. Dat was voor ons meteen duidelijk, dat we deze plaat zo positief mogelijk wilden maken. Startend vanuit meer dynamiek, vooral dan ook naar het podium toe. Dat het een dansbaardere plaat moest zijn, het stond in de boeken geschreven... het was dus zeker de bedoeling, en blij dat het ook zo overkomt.

We kunnen die positieve energie zeker gebruiken in deze donkere tijden
Ja, en ook de vorige plaat ging over oorlog en de gevolgen daarvan. Dus na een het maken van een redelijk heftige plaat als ‘Book Of Many’, vonden we het tijd om het wat meer luchtiger aan te pakken. Ook met de bedoeling om de bezwering van de ritmes er terug wat in te krijgen, na enkele eerder met ballades gedragen albums. Het was ook een leuk parcours om op zoek te gaan naar dat ander uiterste van Dez Mona, een weg die we al eens waren ingeslagen met ‘Origin’ eigenlijk.

Er zitten, ondanks dat, toch ook enkele eerder melancholische songs tussen, waar je je ziel bloot legt binnen een weemoedig kader; “The Power” bezorgt me rillingen… ook hier een bewuste keuze om ook die tour op te gaan?
Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona. Dat is ook een beetje de oefening, als je nieuwe platen maakt. Op zoek gaan naar die balans om jezelf als band heruit te vinden, het heeft geen zin om twee keer dezelfde plaat te maken. Zo zitten we niet in elkaar. Maar je moet jezelf kunnen blijven uitdagen om ergens de balans te vinden tussen uitersten.

Op de plaat springt er een song enorm uit “The One” blaast ons omver, een heel andere wending die ik niet gewoon ben van Dez Mona, zitten daar perspectieven in naar de toekomst toe, om ook die kant op te gaan ...
Het was voor ons ook nieuw, het is een nummer dat Sjoerd heeft geschreven. Sjoerd is wel met iets heel andere dingen bezig, en kwam daarmee af. Ik was direct verkocht. Hjj twijfelde dus, of dit wel Dez Mona song was. Ik antwoordde ‘we gaan daar Dez Mona van maken’ het is dus zeker een nieuw element dat we toevoegen hier, maar toch bevat het ook dat tripperige dat we hebben gebruikt bij ‘The Back Door’ vroeger . maar we zijn er heel blij mee, het brengt ons ergens anders en we gaan daar in de toekomst zeker en vast meer mee doen.

Nu we daar aanbeland zijn, jullie hoeven niets meer te bewijzen, hebben al zoveel mooie dingen gedaan en doen het nog maar eens. Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
We maken gewoon ontzettend graag muziek, en als we het gevoel hebben dat we iets te vertellen hebben gaan we daarmee aan de slag. Die muziek zit zodanig in ons DNA dat dit allemaal heel natuurlijk groeit. We zijn nooit een band geweest die teveel nadenkt over wat ze gaan doen, het is gewoon ontzettend moeilijk om zoiets te analyseren net omdat het allemaal zeer natuurlijk is gegroeid door de jaren heen. Vanaf dat je het gevoel krijgt dat je bent uitverteld, dan moet je dat durven erkennen, en dat is bij ons nog steeds niet het geval. Kortom, door de jaren heen groei je daar gewoon in ‘hoe maken we onze liedjes’ laat het ons daar bij houden.

De schijf werd voorgesteld in de AB op 19 oktober, de rest volgt nu zeker … Hoe voelde (of voelt het) om na al die corona tijden weer echt op het podium te mogen staan …
We doen nu vier release concerten, één in AB – was op 19 oktober – dan nog eentje in Wilde Westen (Kortrijk), Handelsbeurs (Gent) en De Roma (Borgerhout) dan stopt het even. Om daarna vanaf januari op tour te vertrekken doorheen Vlaanderen en Nederland. Die data staan allemaal aangekondigd op onze website.
http://www.dezmona.com/concerts/

at zijn je persoonlijke verwachtingen van deze nieuwe plaat?
Wat ik fijn zo vinden is dat we via deze plaat, ook richting de buurlanden, onszelf terug op de kaart kunnen zetten. Ook wat meer staande club concerten kunnen doen. omdat, dat merkte ik ook bij de try-outs, voor een staande publiek een andere ervaring is dan voor een zittend publiek. Hoewel ik dat ook graag doe in theaters optreden. En in verlengde daarvan terug festivals kunnen doen, want dat hebben we de laatste jaren bijna niet meer gedaan. Mede omwille van het karakter van de vorige platen, dat was beetje moeilijker om te programmeren op festivals, ik hoop en denk dat dit met deze plaat wel gemakkelijker zal gaan. Ik doe ontzettend graag festivals, omdat dit leuke plekken zijn, maar ook plekken waar mensen je gemakkelijker kunnen ontdekken.

Ondanks die lange weg die je hebt afgelegd, lijkt het me nog steeds moeilijk om als Belgische band (of artiest) echt ‘door te breken’ een Belg staat nu eenmaal zeer sceptisch als het om eigen kweek gaat, ondervind je dat ook?
Wat ik vooral bijzonder jammer is, een band wordt nogal vlug in een vakje geduwd. En eens je in dat vakje zit, geraak je in Vlaanderen en België daar niet gemakkelijk meer uit. We ondervinden dat, als we onze muziek willen promoten naar bepaalde radio zenders de reactie krijgen ‘’jullie zijn toch een radio 1 groep’.. ons streefdoel is een zo ruim mogelijk publiek te bereiken van alle leeftijden, mensen die zich er kunnen in vinden en fan worden. En om dat doel echt te bereiken, is het toch een enorme strijd hier in ons landje. Ik heb echter geleerd om mezelf daar niet teveel om te frustreren. We hebben een parcours afgelegd waar we trots mogen op zijn, ik hoop alleen dat een nieuw publiek ons nog wil leren kennen en appreciëren.

Ik citeer even een oud interview dat ik ergens heb gelezen ‘’ Toen ‘Pursued Sinners’ verscheen, zei je dat je die plaat enkel had opgenomen omdat dat handig was om optredens te krijgen.’’ Is dat een stelling waar je na al die tijd nog steeds achter staat of hoe moet ik dat zien?
Ja, toen was dat heel hard zo. Nog steeds eigenlijk. Voor ons is het nog steeds de bedoeling, als we een plaat uitbrengen, om die live voor te stellen dat is voor ons een logische evolutie. Dat hoeft niet altijd, er zijn perfect genoeg bands die een plaat uitbrengen maar daarom er niet per se mee optreden… het kan dus, maar voor ons is dat na twintig jaar nog steeds de belangrijkste reden om een plaat uit te brengen , ja. Ermee kunnen optreden.

Zijn er na al die tijd nog ambities of doelstellingen die je als artiest wil bereiken (wereld dominantie is zo afgezaagd e)
Persoonlijk zou ik nog graag eens een jazz plaat willen maken, volgens de oude stijl. Dat is dan persoonlijk. Maar wat Dez Mona betreft, zijn we op het moment zodanig gefocust op die nieuwe plaat dat we niet verder kijken dan dat. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik uitverteld ben of met Dez Mona uitverteld ben, dus dat komt wel goed. Er komt dus zeker nog iets op ons pad, maar wat? Dat zal de toekomst wel uitwijzen.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ons zie je in Handelsbeurs op 29 oktober, veel succes met de release van jullie nieuwe plaat

Pics homepag @Filip Van Roe

H
et album te beluisteren & te koop via deze link: https://link.newsdistribution.be/LooseEnds

Dez Mona tourt dit najaar en voorjaar door gans Vlaanderen. Aangekondigd op de  website: http://www.dezmona.com/concerts/

Desertfest 2022 - Kleurrijke sound in die stoner/psychedelica/doom
Desertfest 2022
Trix
Antwerpen
2022-10-14 t-m 2022-10-16
Erik Vandamme
 
De Trix was  op 14,15 & 16 oktober drie dagen vol gelopen voor een avontuurlijke wandeling in het wereldje van de stoner/doom/psychedelische muziek voor de nieuwste editie van Desertfest.
Desertfest trekt eigenlijk een breed publiek aan , gezien de organisatie niet vies is om buiten de grenzen van de genres te treden; maw bands en artiesten programmeren die hun grenzen aftasten en experimenteren. De uitnodigende club sfeer, met een gezellig terras buiten, met foodtrucks, de bijzonder intimite en gezellige sfeer die er drie dagen heerst, vormen een belangrijk onderdeel om dit verhaal tot een goed einde te brengen.  Al deze diverse,  aantrekkelijke elementen, het aanbod en de locatie tekenen dit festival.
Wij genoten drie dagen lang van deze kleurrijke sound in die stoner/psychedelica/doom.

dag 1 - vrijdag 14 oktober 2022
De uit Charleroi afkomstige doom/slugde band Hispÿn (****) opent het festival  op de gezellige Vulture stage, gevestigd in het Trix café, met een bijzonder emosound van verschroeiende riffs. De teksten van Hispyn zijn gebaseerd op de ervaringen van social worker Esteban Lebron-Ruiz, de zanger. Het klinkt donker en grauw en zowel de zang als de instrumentatie boeien .

Eén zelfde donker, mysterieus  kader horen we bij Dommengang (*****) op de Canyon stage, de bovenverdieping van Trix. Dommengang speelt gestroomlijnde riffs en slepende drums. Een kenmerkende ‘stoner’ bedwelmende klank, die je brengen naar woestijnlandschappen. Overtuigende set.

Op Desert stage, in de grote zaal van de Trix, kregen we een experimentele totaalbeleving van IIVII (*****) . Dit is het ambient gerelateerd project rond multi-instrumentalist Josh Graham (Red Sparowes, A Storm of Light) met gitaar en loops, geruggesteund van onheilspellende klanken en drums. IIVII huivert! Adembenemend. Het duo maakt gebruik van beelden op een reuzengroot scherm, die het filmische van dit project nog meer onderstreept.  Het is een set waarbij visuele effecten en de  intense klank samengaanEens binnengestapt in de wereld van IIVII is een terugweg niet meer mogelijk.

De uit Eindhoven afkomstige band Severant (****) steekt zijn voorliefde voor de '60/'70 muziek niet onder stoelen of banken. Hun psychedelische muziek heeft een donker randje.. Severant maakt het aanstekelijk, gedreven, boeiend. De Nederlandse band heeft voldoende potentieel om binnen de kortste tijd door te breken naar een  ruim publiek.

Pink Room (****1/2) is een Gents trio dat vertoeft in het wereldje noisepunk en garagerock. Ze brengen een eigenzinnige, gewaagde versie van het album 'Paranoid' van Black Sabbath, een belangvolle schijf voor iedere post-punk/new wave liefhebber, die zich ook verdiept in het metalgenre.
De band heeft Bart Baele (Speedözer, Tubelight), Lynn Claus (Ponykamp) en Jelle Denturck (DIRK.) uitgenodigd om dit huzarenstuk tot een goed einde te brengen, en slaagt dan ook met brio in zijn opzet.  Het slepende en sinistere dat zowel Black Sabbath als de plaat 'Paranoid' zo tijdloos maakt, blijft overeind staan.. Pink Room speelt sterk en verdeint alle respect om dit album te spelen.

Cave In (*****) mocht, achteraf bekeken, de Desertstage afsluiten. De band speelde een ‘headlinerwaardige’ set.  Knap hoe de band zich na het tragische overlijden van bassist Caleb Scofield herpakt heeft, niet alleen door het uitbrengen van de overtuigende plaat 'Pendulum', een versmelting tussen de grunge van Soundgarden en het betere metal werk, maar ook live zorgen Stephen Brodsky en C° voor energie! De verschroeiende riffs, de vunzige drumsalvo’s en de zang waren als mokerslagen … Wat een set!

Samavayo (****) uit Berlijn heeft reeds veel ervaring binnen de scene. Met 'Payan' krijgen we een waar meesterwerk in de stoner/psychedelica. Ook live blijkt Samavayo nog steeds tekeer te gaan als jonge wolven. Uiterst genietbaar gigje.

Acid Mammoth (*****) werd ons aangeraden. De Griekse band stond namelijk vorig jaar nog in Trix-café een indrukwekkende set te spelen. En inderdaad, Acid Mammoth was één van de hoogtepunten. Acid Mammoth haalt in de instrumentatie als in de vocals de sloophamer boven. Wat een pletwals! De vettige stoner/doom sound zinderde na door die verschroeiende sound. Schitterend.

De afsluiter op Desertstage dag 1 Brian Jonestown Massacre (***) is ook van een bijzonder kaliber. De indrukwekkende, groovy psychedelische sound is overtuigend en frontman Anton Newcombe heeft een lijzige stem. Helaas bleef de interactie naar het publiek beperkt; de swung ging soms uit het concert door de stiltes, toen de band bezig was aan het stemmen, en Anton een sigaretje opstak. Niettemin, we lieten ons gewillig meeslepen in dat intens, loom psychedelisch klankentapijt.

Geef ons dan maar Gozu (****) die met een stampende set van pure rock en stoner het Trix-café deed daveren. De muzikanten haalden lekker hard uit. Mokerslagen. De imposante verschijning alsook de zang van gitarist Mark Gaffney sprong in het oog. We sloten dus af met een ondoordringbare geluidsmuur.

dag 2 - zaterdag 15 oktober 2022
Zaterdag starten we met een typische stoner set door de Griekse band Half Gramme of Soma (****) . Een mooie woestijnstorm ontstond. Mooi binnen het genre.

"De band biedt in de instrumentatie als in de vocals vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donker en rauw, met een dosis humor"  schreven we over het optreden van Gnome (****) eerder dit jaar in N9, Eeklo. En dat is wat Gnome dus ook doet op de Canyon stage, die dosis humor met een duister, luguber kantje … zoals de clown in een circus vaak grappig uitziet, maar ook soms angst kan zaaien, slaan deze opgeschoten kabouters ook diezelfde weg in.. met een lach en een bittere traan tot gevolg. Muzikaal een energieke sound.

Tijd voor levende legendes op de Desertstage. Unida (****) - Unida is de band rond voormalige zanger John Garcia, die in 1995 na de split-up van Kyuss begon met Slo-Burn om later dan door te gaan met Unida. Garcia zelf is er nu niet meer bij, drummer Miguel Cancino en gitarist Arthur Seay laten zich omringen door een andere legendarische zanger Mark Sunshine (Elysium en Riotgod ). De band brengt lekkere old skool stoner, met een lekkere ondoordringbare geluidsmuur. Technisch sterk alvast.

Irist (****) doet Vulture stage op zijn grondvesten daveren door een wall of sound van doom en metalcore. De instrumentatie als de oorverdovende stem van brulboei Rodrigo Carvalho staan in voor een overweldigende gewaarwording. Wat een mokerslagen!

Slomatics (****) op z’n beurt was evenzeer de moeite . Slomatics overdonderde door een intens, lang doom sfeertje te creëren. De band brengt op meeslepende, bedwelmende wijze een hypnotiserend, duister sfeertje, eigen aan het genre. Een verslavende inwerking. Sjiek.

Naxatras (***1/2) was iets aparts. De band speelde fuzzy riffs, voegt keys toe en heeft een langdradige zang. Het creëert een vreemd aandoend sfeertje. De band tast grenzen af en experimenteert met klanken. Een avontuurlijke aanpak van een Griekse band, die niet iedereen aansprak.

Op de Vulture stage hadden we intussen de energiebom Rosy Finch (****1/2), een opzwepende sound van gitaar en drums, om je murw te slaan; daarnaast ook een bijzonder beweeglijke frontvrouw Mireia Porto, die een klok van een stem heeft, rauw en intens. Hier dus een overtuigend sludge feestje, een aanstekelijke wervelstorm, met een knipoog naar de jaren '90.

Radar Men From The Moon (****) heeft een nieuwe zanger Niels Koster. Zij zorgden voor een psychedelisch totaalbeleving. De man schreeuwt zijn keel schor en zet de trommelvliezen onder spanning. Maar ook de sound is de moeite , met verschroeiende riffs, en met twee drummers op het podium ontstaat een overdonderd, oorverdovend geluid.

De gereputeerde Amerikaanse doomband Pallbearer (*****) zorgt voor een rustpunt, dat er eigenlijk geen is. De ferm zware logge sound biedt geen lichtpuntjes. Het ietwat klein beetje licht komt door de kristalheldere stem van de imposante frontman. Een intens, duister , aanstekelijk sfeertje krijgen we , uniek aan de band. Ze tekenen dan ook voor één van de sterkste doom optredens op Desertfest.

We zagen de band My Diligence (****)  recent nog op Les Nuits Botanique. ''My Diligence ging als een diesel van start, maar eens het gaspedaal compleet is ingeduwd, werden we overdonderd door prachtige climaxen en werden we van onze sokken geblazen!'', schreven we. De nieuwste plaat ' The matter, the form and power' is een donker, duister fantasieprikkelend meesterwerkje. Ook live gaat het in diezelfde richting door de energieke aanpak, de sound gaat in uitersten, voortkabbelend, opbouwend, zwevend en explosief in een geordende chaos.

Op de bovenverdieping probeert Alunah (***1/2) ons met bezwerende danspassen en hypnotiserende vocals ons toe te laten in hun sprookjesachtige fantasiewereld, van griezelige wezens en liefelijke elfen. Een occulte totaalbeleving waar niet iedereen zich vermoedelijk kon in vinden; wij houden wel van die avontuurlijke aanpak, de lijn tussen lichtvoetigheid en bittere ernst, met een knipoog naar mystieke folklore en sprookjes uit onze kindertijd.

De sloophamer werd plots boven gehaald door Elder (*****) op de Desertstage.. De beste lange songs, o.m. “Compendium” klokt af op dertien minuten. Aan interactie doet de band niet echt, Elder laat zijn muziek voor zich spreken. De adrenalinestoten volgen elkaar op door de snaren die gespannen staan. Die sound krijgt meerwaarde door de beweeglijkheid van de zanger. Een doomsfeertje op z’n sterkst door dat klankentapijt.

Van het ene donkere straatje naar het andere, nu op de Vulture stage (of Trix-Café) waar The Necromancers (****) de strijd aangaan tussen donker en licht. Het is zo bijzonder aan deze band, die zijn inspiratie haalt uit religie, fantasie verhalen uit de Europese folklore en klassieke horror, voorzien van een vleugje humor , die subtiel de kop opsteekt; absurditeit wordtverbonden met donkere gedachtenkronkels. The Necromancers zijn trouwens  grootmeesters in het prikkelen van de fantasie, die je als luisteraar zelf mag invullen.

Weedpecker (****)biedt een psychedelisch totaalbeleving op de Canyon stage. De Poolse spacerock band vertoeft letterlijk in hogere sferen. De hypnotiserende klanken en de vernuftige vocals bieden een mooi aanvoelend bevreemdend sfeertje in het heelal. Toch iets aparts met die sound!

Een band zien evolueren in zijn kunnen is n al die jaren nog steeds de hoofdreden waarom we concerten blijven bezoeken, naast de voortdurende ontdekkingsdrang uiteraard.
Red Fang (*****) zagen we enkele jaren terug op Deserfest, ze bliezen ons toen letterlijk omver met een verschroeiende stoner sound. De band is geëvolueerd en uitgegroeid tot het  ultieme stoner rock fenomeen , die een waar oorgasme bezorgt. De ene riff na de andere schudt Red Fang uit zijn mouw, zonder oponthoud blijven ze doorbonken tot de muren beginnen te barsten. Red Fang sluit overtuigend dag twee af. Een knaller!

dag 3 - zondag 16 oktober 2022
Wij waren van plan om het op de derde festival dag wat kalmer aan te doen, het werd weer een marathon met zestien bands…
Openen deden we met Polymoon ( *****) de kosmische space-rock band uit Tampere, die met hun debuutalbum, ‘Caterpillars of Creation’ in 2020 een sterke indruk nalieten. Een fijne mix van progressieve psychedelica, dat een buitenaards sfeertje ademt, ietwat ongrijpbaar dat je enkel in het heelal terugvindt. Als het ware een reis naar verre planeten. Een spacy begin van de dag door deze Polymoon , met een tot de verbeelding sprekende frontman in vocals als uitstraling.

Pure rock’n’roll met verschroeiende gitaarlijnen en donderende drumpartijen horen we bij Plainride (****). De band deelde ferme uppercuts uit. Mooi om hen eens aan het werk te zien.

Van eenvoud naar messcherpe death metal, dan belanden we bij Incantation (*****) die op de Desertstage alle registers compleet open trekt. Incantation trekt een ondoordringbare, donkere geluidsmuur op met allerlei mokerslagen. Ook het publiek genoot met volle teugen van deze wervelstorm aan gitaar/zang en drums.

Terwijl we op de Desert stage werden geconfronteerd met de meest intense duisternis, brachten de twee andere podia op de derde dag een klein beetje licht aan het einde van die tunnel.
De Zweedse band Sleepwulf (****)zit in hetzelfde muzikaal bedje van Black Sabbath; die heavy metal sound zorgt voor positief gevoel van welbehagen, lekker stevig en energiek.

Ook de Noorse formatie Slomosa (***1/2) gaat energiek, aanstekelijk  te werk, met groovy ritmes en die herkenbare, psychedelische gitaarsound. Met die heldere vocals krijg je die typische 'Tundra rock ' . Een interessante trip, totaalbeleving.

De Poolse band Belzebong (***1/2) sleurt ons weer eens mee naar de donkerste krochten van de Hel, met een vuurkracht waarbij de geluidsmuur dreigt te worden gesloopt, en met een zekere occulte aankleding eraan verbonden. Het is hier meegaan in de trip naar de donkerste kant van je onderbewustzijn. Belzebong confronteert ons ermee!

Cities of Mars (****) combineert stoner met doom. Een groovy donker sfeertje dus. Gezapigweg brengt de band ons een strakke set; een lekkere mix van doom/postrock/sludge en donkere stoner viel in de smaak.

De uit Londen afkomstige stoner band STEAK (****)  bracht onlangs een nieuwe plaat uit 'Acute Mania' die een meer psychedelisch kantje van de band laat horen. Dat komt ook live tot uiting. STEAK dompelt ons gezapigweg onder in een dromerige, hypnotiserende, kleurrijke psychedelica, met toch een donker kantje.

Lucifer (***1/2), de Scandinavische doomrockband rond de Duitse zangeres Johanna Sadonis, haalt inspiratie bij heavy metal bands als Deep Purple en Black Sabbath en voegt er iets occults aan toe in die typische doom sound. Heel interessant allemaal zeker omdat ze dit combineren met hypnotiserende visuele effecten. Het zou moeten zorgen voor een onvergetelijke trip naar een fantasierijke omgeving, maar het gaat er allemaal nogal braafjes aan toe, waardoor we lichtjes op onze honger blijven zitten …

Geef ons dan maar de Italiaanse furie van Mr. Bison (*****) die op de Vulture stage alle registers open trekt en binnen een razend tempo tekeer gaat. Wat een uppercuts hier, letterlijk een pletwals. Het publiek geniet met volle teugen.

Stygian Bough (*****) , de samenwerking tussen Bell Witch en Aerial Ruin, is van nog een ander kaliber. De band brengt een mengeling van funeral doom en darkrock, door een intense, logge sound. We zijn ver werwijderd van de harde realiteit en we worden geconfronteerd met onze meest donkere kant. Klonk sterk.

Oorverdovend is een understatement bij Bongripper (***1/2) die vaak start vanuit een traag opbouwende doom, naar een climax toewerkt en de trommelvliezen onder spanning brengt. Een dreigende, krachtige sound dus van een band die grenzen aftast in de genres.

Hippie Death Cult (*****)  is een sludgy rock 'n roll-trio met een bevallige vocaliste, die een klokheldere stem heeft. Hippie Death Cult klinkt aangrijpend en sleurt je mee naar een tot de verbeelding sprekende wereld van een doom/sludge sfeertje. De band zet dan ook de Vulture stage in vuur en vlam. Er blijft iets opgewekt onderhuids in die donkere wereld . Wat een verschroeiende totaalbeleving.

Wucan (*****) zorgt op Canyon stage voor een occulte totaalbeleving, door de bezwerende sound en de vocals. Een band als Jethro Tull borrelt op door de flute in de sound. Wucan brengt alvast diezelfde mysterieuze, hypnotiserende , fantasieprikkelende sound , met een knipoog naar de folklore

We hadden al enkele donkere acts gezien, maar wat Wolves in the Throne Room (***1/2) in hun black metal achtige sound doet, is toch ook iets bijzonder. Een intens ritualistische sfeertje creëerden ze. Wolves in the Throne Room gaat in een razend tempo te keer. Een ondoordringbare geluidsbrij, die het licht niet toelaat. Verschroeiend.

We besloten toch nog even te 'verpozen' in Vulture stage , en lieten ons nog éénmaal onderdompelen in een intens sludge sfeertje, met Tons (****). Een emotievolle muzikale wervelstorm, de perfecte afsluiter voor deze boeiende derde dag Desertfest 2022.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4383-desetfest-antwerp-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Desertfest (Belgium)

Pagina 6 van 140