zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

maandag 17 mei 2021 13:11

Dunk!festival 2021 - Dunk!2021 online

Dunk!festival 2021 - Dunk!2021 online
Dunk!festival 2021
Zottegem
2021-05-13 t-m 2021-05-15
Erik Vandamme

Opnieuw kon Dunk als festival niet doorgaan door de coronapandemie. Dit jaar besloot de organisatie, door de cancel, een 'Dunk!2021 online edition' uit te werken. De fans konden achttien bands in drie dagen bewonderen van 13 tem 15 mei. Er was zelfs een forum waar de Dunk liefhebbers, de bands en de organisatie gezellig met elkaar konden keuvelen. Een prachtinitiatief, dat de festivalsfeer online ten goede kwam; al is het uiteraard nooit de echte live beleving.
'Dunk!2021 online' was eentje om in te kaderen.
Ohja, vorig jaar werd nog een soort 'Dunk!radio'  uitgewerkt  Het verslag kun je hier nog eens nalezen

dag 1 - donderdag 13 mei 2021 - Een uiterst genietbare, verschroeiende sound
N (****)  is een van de meest actieve, geprofileerde Duitse drone/ambient kunstenaars. Sinds de vroege jaren '90 heeft hij meer dan 50 platen uitgebracht. Op zijn eentje op het podium, laat hij aanvoelen alsof er een band van tien man op het podium staat. De kleurrijke beelden tonen een magisch visueel effect.
Er is sprake van een golvende sound die balanceert tussen luidruchtige donderslagen en ingetogenheid. N zorgt voor onverwachtse, verrassende wendingen , waarbij een strak keurslijf uitblijft . Door de variatie tekent N voor een totaalbeleving van extravertie en introspektie.

We citeren even Endless Dive (****) ‘ Endless Dive is een instrumentaal project uit Tournai (België), van vier muzikanten. De band levert energieke post-rock , laat verschillende invloeden horen en brengt melancholische verzen en punk riffs aan’.
Een gevoel van intens welbehagen bezorgt Endless Dive je vanaf de eerste gitaar riff. Alsof je in een rollercoaster zit en er een overweldigend gevoel tussen angst, verbijstering en waanzinnige vreugde heerst.  Een klein uur lang word je letterlijk meegevoerd en gehypnotiseerd. Magisch gewoonweg.

De post metal act Stories from the Lost (****) is afkomstig uit Zottegem . We zagen hen al in 2012 op Dunk!. ''Veelbelovend naar de toekomst toe'' schreven we toen.
Negen jaar later zien we een band die straf in het genre klinkt door de verschroeiende sound en de variërende vocals , die ingetogen, dreigend kunnen zijn. Een huivering door merg en been, waanzinnig sterk. Een duidelijk volwassen band in het genre dus.

Glass Museum (*****)  ofwel Antoine Flipo (synths) en  Martin Grégoire (drums) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. In 2019 verscheen  nog een prachtplaat, 'Reykjavik'. De recensie kun je hier nog eens nalezen  
“Het perfecte huwelijk tussen jazz,  postrock en elektronische muziek'' schreven we.
In dit postrock gerelateerd festival is Glass Museum door de jazz sounds en de improvisaties van piano en drums een sterke aanvulling. 
De leden voelen elkaar perfect aan . De twinkelende piano en de bedwelmende drums zijn uiterst genietbaar. Sterk dus.

Celestial Wolves (*****) - Toen we hen in 2013 zagen op Dunk! schreven we: '' Op basis van hun muzikaal talent, denken we dat Celestial Wolves het nog ver zal brengen. Geef ze nog een tijd om te groeien in hun kunnen , en het komt allemaal wel goed.''
Elke plaat opnieuw weet de band ons aangenaam te verrassen. Bij elk optreden waarbij  je denkt 'de grens is  ondertussen wel bereikt' wordt die opnieuw verlegd .
Op Dunk!2021 online was het gewoonweg indrukwekkend door de hemelse gitaarriedels, de  hete baslijnen en de drums; het tempo wordt telkens opgedreven naar een demonische climax Waardoor het lijkt alsof de aarde onder onze voeten begint te daveren.
Compleet omver geblazen werden we … Wat een optreden!
Op het forum van Dunk!2021 online schreef ik:  ''who needs Mogwai or Explosions in the Sky if you have Celestial Wolves?''

Brutus (*****) was de laatste gig vanavond . We zijn en blijven onder de indruk van de zingende drumster en de muzikanten die het tempo naar een onaards niveau doen stijgen. Brutus is uitgegroeid tot een belangvolle band . Hun spelplezier is van jonge wolven die klaar staan  om iedereen  muzikaal te verscheuren. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld. Klankentovenaars.
De energie en de kracht van Brutus is een emotioneel geladen bommetje . Verdomd goed!

dag 2 - vrijdag 14 mei 2021 - Grensvervaging tussen Hemel, Hel en Aarde
De Nederlandse Drones/doom sensatie Flowers (***1/2) mag de tweede avond openen. De zompige drums, de lekker op doom uitgesponnen riffs en de donkere, ijzingwekkende vocals doen subtiel denken aan Black Sabbath. Diezelfde sfeer als van deze doom/heavy metal grootheid komt naar boven drijven. Flowers is vooral zichzelf, door die drones perfect aan  doom te connecteren, dat als een donkere walm over ons hoofd drijft. Er zit een psychedelische kantje aan dit duo. Enig minpuntje is dat het materiaal een beetje teveel in dezelfde lijn ligt , wat het op den duur wat monotoon maakt .

Over naar Turpentine Valley (****) - De uit Zulte afkomstige postrock/metal band is aan een sterke opmars bezig. De band bracht recent nog een ijzersterke plaat uit, die overal goed werd onthaald.
Lees hier de review .
In het genre is het technisch hoogstaand wat ze doen. Turpentine Valley weet de melodie te behouden , injecteert verrassende, onverwachtse wendingen en deelt harde mokerslagen uit. Beklijvend allemaal. Wat een liveset.

Astodan (****1/2) is een Belgische postrockformatie, een kruising tussen AmenRa, Pelican en Mogwai. Hun onderwerpen over de dood enzomeer spreken tot de verbeelding; de nieuwste schijf 'Bathala' (2020), is een conceptalbum over begrafenisrituelen.
De recensie hier 
Het occulte, mystieke en donkere blijft live overeind. Binnen een doomachtige sfeer, tekent Astodan voor een intense trip maar het onderbewustzijn. Waanzinnig allemaal , de rituele verhalen uit hun platen worden letterlijk op het podium tot leven gebracht..

BRUIT ≤ (*****) is een post-rock/modern klassiek kwartet uit Toulouse, Frankrijk. De band overtuigde recent nog met 'The Machine Is Burning'.  Ze worden vergeleken met Godspeed You! Black Emperor. De combinatie van die magisch mooie gitaarriedels, percussie, de alom aanwezige strijkers en de spoken words zorgen voor een bedwelmende, hypnotiserende trip en doen je wegdromen in diepe gedachte. Intens eigenzinnig gaan ze te werk . Wat een muzikale schoonheid.

We Stood Like Kings (*****) zet die lijn van BRUIT ≤ voort. Bij BRUIT ≤  waren het de strijkers die de toon aangaven, bij We Stood Like Kings komt de klemtoon op het pianospel. Deze band verlegt de grenzen tussen klassiek en post rock, en verlaat hiermee de comfortzone. Een intens beklemmende sfeer en overweldigend gevoel creëren ze.
Ze verwarmen je ziel door die virtuositeit; zoals op “Beethoven Moonlight”,  een stuk van Beethoven wordt hier uitgekleed, zelfs heruit gevonden zonder dat ze gezichtsverlies lijden.

Briqueville (*****) is de afsluitende act en na al dat goeds tussen Hemel, Hel en Aarde; de grenzen vervagen en zij nemen ons mee naar de diepste krochten van de Hel. Ook vanavond laten zij zich zien van hun meest occulte en donkere kant. Zonlicht in hun sound wordt uitermate geweerd, alsof vuurtongen van de hel onze voetzolen likken. Wat een intens , bezwerend, huiveringwekkend gevoel.

Tot slot een pluim voor de lichtman, die zorgt voor een pracht visueel effect en sfeerschepping bij elk van de optredens . Een meerwaarde!  

dag 3 - zaterdag 15 mei 2021 - Sprookjes van duizend en één nacht binnen een donker kader
Stratosphere (*****)  is het drone/ambient-project rond Ronald Mariën . Op zijn eentje zorgt hij voor een aparte sfeer , alsof een pak muzikanten op het podium staan. Stratosphere zorgt voor een intense beleving. Hij gaat uitgekiend, intimistisch te werk. Een staaltje van innerlijk genot. Monotoon gaat het tempo omhoog en wordt het een ellenlange hypnotiserende trip, tot je er ‘zen’ van wordt. 

ROOK  (*****) maakt het aspect duisternis tot een kunstvorm . Een uniek beleven. De Gentse band bracht in 2019 een eerste EP uit, 'I'.
De recensie lees je hier 
Ze gaan verschroeiend hard tekeer of het klinkt gevoelig intimistisch in een donker kader , zowel qua instrumentatie als qua vocals. Een occult tafereel borrelt op. In die filmisch donkere brij, wordt het zonlicht nauwelijks verdragen.

Bolt Ruin (****) is het muzikaal project van elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen’, lezen we op de vi.be-pagina van dit éénmansproject.
‘Apocalyptisch’ is het woord dat zowel op zijn debuut (2019) als van het optreden op BRDCST-festival in de AB, Brussel Ancienne Belgique, mag uitgesproken worden .
“Het angstgevoel bekruipt je steeds en je kruipt dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt" schreven we over de titelloze schijf. Live zet hij dit volledig over ; het overvalt ons steeds opnieuw, en onderhuids voelen we een mysterieus, huiverachtig sfeertje, niet vies van enig experiment. Wat een prikkeling.

Pothamus (****) is een trio  uit Mechelen die met hun debuut 'Raya' een bonte mengeling speelt van sludge, doom en sfeervolle postrock. We ervaren een dunne lijn tussen licht en duisternis . Intens emotioneel klinkt het; beelden worden opgeroepen.
De recensie lees je hier  
Live gaat het combo wisselend te werk, zalvend , naar een wervelstorm toe en allesvernietigend . Een muzikale puinhoop, chaos , maar pakkend, intrigerend, prikkelend boeiend.

"Listening to 'de Portables' is like travelling without a road map or compass." lezen we op de bandcamp pagina van de Portables (****1/2) . De band is al van 1996  bezig . Een eigenzinnige band trouwens, die graag improviseert en zich niet in een hokje laat duwen. Een divers klankentapijt horen we , waarbij ze balanceren tussen toegankelijkheid en moeilijk in het gehoor liggend materiaal.
de Portables zijn al vijfentwintig jaar bezig , het zijn muzikale avonturiers die ervan houden buiten de comfortzone te treden.

Amenra (*****) - hoeven we hen nog voor te stellen? De aarde davert door hun overweldigende sound en Colin perst alle lucht uit zijn longen . Wat een beladenheid, wat een emotie.  Het zindert allemaal na.
AmenRa bracht hier op ‘Dunk!2021 online’ een akoestische set.
Een verslag eerder lees je hier (september 2020, Schouwburg, Kortrijk)  . En ferm onder de indruk was men.
Ook nu krijgen we er rillingen van . Schitterend wat ze gewoonweg neerzetten, in een kring rond elkaar gezeten. Een stilleven waarbij je geconfronteerd wordt met het einde van het leven. Het is, lijkt een zachtmoedig binnenwandelen in het Hiernamaals.
Niet dat het allemaal dood en verderf is . De gezapige cover “Het Dorp” klinkt nostalgisch en pakkend, mede door Colin’s emotionele vocals.
Amenra  weet de duisternis perfect aan te voelen, ook in hun materiaal in akoestische versie. Bepalend in Amenra’s muzikaal proces zijn de vocals van Colin , hij raakt ons op erg emotionele , gevoelige wijze en hij hoeft nu zelfs zijn keel niet schor te schreeuwen. Kippenvelmomenten dus.
Ik noteerde voor mezelf  'Hier zijn geen woorden voor, om te omschrijven wat ik nu heb gevoeld' . Ook de ‘day after’ geniet ik na van dit magisch gebeuren , diep onder de indruk. Onbeschrijflijk mooi!

Organisatie: Dunk!festival, Zottegem

donderdag 06 mei 2021 18:21

The Blue Dawn

We citeren even: ‘Hun recente werk dateert al van 2013, waarbij Odd Dimension z’n stempel drukte op de internationale progressieve metalscene. De creatieve benadering van de band verwerpt elke toepassing op ideologische of metafysische implicaties, en vertrouwt zowel muziek als attitude op een continu proces van collectieve confrontatie, pluralistische visie en individuele verbetering’.
Het nieuwe opus ‘The Blue Dawn’, markeert hun geluidstaal. Hun houding is nu volwassener en expressiever, door de nieuwe leden en de aanwezigheid van relevante internationale gasten.
Zelfs op conceptueel vlak heeft de Italiaanse band een evolutie doorgemaakt, van de vroege filosofisch-humanistische onderwerpen naar een meer praktische , concrete oriëntatie, die muziek opvat als een remedie voor hun angsten en een katalysator van verlangens. Hart en hersenen, passie en rationaliteit... progressief metal!

'The Blue Dawn’ weet ons sterk te overtuigen. “Mission N°773” is een eerste vuurpijl door de epische gitaarriffs , de verschroeiende drums en de hoogstaande , emotionele vocals.
Het nieuwe album is een concept album en vertelt een verhaal over Markus en Elloise die vanuit de ruimte de aarde willen beschermen tegen al de ellende die we het milieu aandoen. Het filmische aspect , eigen aan science-fiction, ervaren we hier .“Escape to blue planet” klinkt ingetogen én verschroeiend hard. De instrumentatie en de vocals vinden elkaar perfect en elk elementje past in een groter geheel … Boeiend dus.

‘The Blue Dawn’ geeft de indruk makkelijk in het gehoor te liggen , maar bevat ook voldoende avontuur en diepgang in die progressive metal . Het afsluitende “The supreme being” past hier perfect in!

Tracklist: Mission N°773 02:38 Landing On Axtradel 05:21 The Invasion 06:29 Escape To Blue Planet 06:59 Solar Wind 02:31 Life Creators 05:55 The Blue Dawn 10:05 Sands Of Yazukia 07:13 Flags Of Victory 06:37 The Supreme Being 07:12

donderdag 06 mei 2021 18:17

Winterbane

De Italiaanse band Frozen Crown is één van de meest bekende bands ter wereld in het genre. Met meer dan 18M YouTube-plays, 25K Spotify-followers en 5M streams staat deze formatie aan de top van de power metal. ‘Winterbane’ is hun nieuwe derde album en bevat 'haunting melodies, tasteful riffs, speedy guitar leads and catchy refrains in an outstanding mix of classic heavy metal, aggressive modern day power metal and captivating female vocals' .
De eerste twee platen 'The Fallen King' en 'Crowned In Frost' toonden een eerder symfonische kant van de band.
Dit is 'into you face' metal, energiek, snel, hard. Op “Far Beyond” worden de registers in een razend tempo open getrokken. De stem van Giada Etro gaat de symfonische kant op, als tegenwicht voor de hoge dosis testosteron van de muzikanten. Ook de daarop volgende songs “The Lone stranger” en “Towards the sun” is pure powermetal,
Het materiaal gaat dezelfde lijn uit. Maar het wordt boeiend gehouden door het technisch vernuft te verbinden met de emotievolle vocals.
Ze gooien er zelfs een cover tegenaan , met name Judas Priest's "Night Crawler". Het wordt uitermate interessant door de vrouwelijke vocals. De verrassende wendingen in het nummer en het respect voor het origineel intrigeert ons.
Het afsluitende “Blood On the snow” laat zelfs een donker kantje zien van de band.

De powermetal van Frozen Crown is te koesteren . Subliem hoe ze het hebben aangepakt zonder hun roots te verloochenen …

Tracklist: Far Beyond - The Lone Stranger - Embrace The Night - Towards The Sun - The Water Dancer - Crown Eternal - Angels In Disguise - Night Crawler (Judas Priest-cover) - Tales Of The Forest - Blood On The Snow

donderdag 06 mei 2021 18:12

Volume 2

Cinema Paradiso is het trio rond drummer Eric Thielemans, rietblazer Kurt Van Herck en de jonge gitarist Willem Heylen. In 2018 brachten ze een eerste volume uit rond het rijke oeuvre van wijlen Paul Motian (1931-2011) en ze gaven ook een weergaloos concert op het podium van Jazz Middelheim 1.5 (2020). We zagen de band aan het werk op de streaming platform van Leuven Jazz.
We schreven: “Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin palmt het publiek ingenieus in door deze klankenwereld, waarbij er ook duchtig geïmproviseerd wordt . Je blijft dan ook geboeid luisteren en genieten. Je wordt in een ingetogen vaarwater ondergedompeld en soms overschrijden ze de geluidsnorm. Sjiek hoe (on) rust elkaar vindt".  

Eerder dit jaar bracht Cinema Paradiso hun 'Volume 2' uit, die de veelkleurige sound en hun improvisatietalent onderstreept. Het prachtige, filmische “Tales of The Unexpected” is er meteen zo eentje , die het pad van de jazz verlaat en emotievol dansbaar klinkt. Rust daalt neer op het weemoedige “ Ballad of a sad Young Men”.
Op dit tweede album kreeg het trio opnieuw de steun van Jozef Dumoulin op piano, duidelijk een meerwaarde (ook te zien op de livestream) . “Dream wolf” is zachtmoedig, minimalistisch in het fijne samenspel en duidt op hun experimenteerkracht .

Review livestream hier
 
Cinema Paradiso heeft met ‘Volume 2’ een vervolgverhaal op ‘Volume 1’, en balanceert tussen ingetogenheid en groovy sounds. Het afsluitende “Folk Song For Rosie” legt de klemtoon op dat tweede en is aanstekelijk.
Het is een plaat van dromerige, filmische jazz die gemoedsrust brengt, met een subliem hoogtepunt op “Etude” en 'Circle dance' . Schitterend hoe de muzikanten elkaar weten aan te vullen.

Tracklist: 1. Tales of the Unexpected 04:39 2. The Windmills of your Mind 06:07 3. Negative Space #4 01:18 4. Ballad of the Sad Young Men 06:14 5. Dream World 05:10 6. Etude 05:12 7. Circle Dance 03:34 8. Folk Song For Rosie 04:50

donderdag 06 mei 2021 18:05

Omega

Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die al sinds 2002 bezig is. De band heeft een zeer succesvol parcours afgelegd, vooral in 2005-2006 zorgde dit voor de doorbraak naar een breed publiek. Dat publiek is hen trouw gebleven, gezien ze altijd een beetje een buitenbeentje waren in het genre.
Epica bracht nu uitgesteld (release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020) - de nieuwe plaat 'Omega' uit. We hadden een interview hier

Op “Alpha- Antheludium” hebben de gitaren een prominente rol, ondersteund door die kenmerkende wisselende vocals, eigen aan Epica .
De bijzonder filmische aanpak in die symfonische metal prikkelt de fantasie . De band is sterk op elkaar ingespeeld en het spelplezier druipt er van af.  De band valt op door de zware gitaarriffs, opzwepende drums , de grunts en de engelenzang; er wordt zelfs een koor (van kinderen en volwassenen) toegevoegd.
Epica balanceert tussen toegankelijkheid en experiment in hun sound en vocals. Simonne koppelt haar betoverende stem aan dodelijke grunts. Luister maar eens naar “Gaia”, “Code of life” en “Freedom - the wolves Within”. Een epische totaalbeleving.

‘Omega’ is een  technisch, kwalitatief  meesterwerk. Epica grasduint  in het genre en slaagt er telkens in platen af te leveren van een onaards niveau. Schitterend.

Tracklist: Alpha - Anteludium (1:38) - Abyss Of Time - Countdown To Singularity (5:20) - The Skeleton Key (5:06) - Seal Of Solomon (5:29) - Gaia (4:47) - Code Of Life (5:59) - Freedom - The Wolves Within (5:37) - Kingdom Of Heaven Part 3 - The Antediluvian Universe (13:25) - Rivers (4:48) - Synergize - Manic Manifest (6:57) - Twilight Reverie - The Hypnagogic State (4:30) - Omega - Sovereign Of The Sun Spheres (7:07)

donderdag 06 mei 2021 18:01

By The Corner Of Tomorrow

‘By The Corner Of Tomorrow’ is het nieuwe album van Band Of Spice. Bandleider Spice is bekend als 'the best and most influential vocalist of' Spiritual Beggars’. Band Of Spice zit in het genre van stoner rock classic hard rock en treft bands als Black Sabbath, Spiritual Beggars (uiteraard), Blues Pills, Avatarium en Graveyard …'another great heavy and psychedelic collection of songs rich of variation, vibe, attitude, melancholy and melodic feeling'.

Ze bouwen hun songs goed op door een aanstekelijk spel van gitaarriedels, kletterende drums en herkenbare vocals. De songs zijn meebrulbaar. “The Fading Spot” , “Call out your name” en “By the corner of tomorrow” nodigen uit tot luchtgitaar spelen en lekker headbangen.
Band of Spice zorgt voor adrenalinestoten . Kwalitatief en puur technisch sterk, zoals op  “Midnight Blood”, “Cold Flames” en het aanstekelijke “Rewind the wind”.
Helaas klinken de songs te vertrouwd en spelen ze op veiligheid; een avontuurlijke sound blijft uit, waardoor we wat op onze honger blijven zitten . Wie houdt van het samenspel gitaar - drums, het classic rock genre dus,  vindt hier zeker zijn gading.

Tracklist: 1 The Fading Spot 2 Call Out Your Name 3 Tehom 4 The Sharp Edge 5 By The Corner Of Tomorrow 6 Midnight Blood 7 Reglutina 8 Cold Flames 9 Rewind The Wind

Stoner/Classic rock
By The Corner Of Tomorrow
Band Of Spice
 

Mec Yek - Piet Maris (Mec Yek, Jaune Toujours) - Wat wij proberen duidelijk te maken, is dat er een dialoog kan gemaakt worden tussen al die verschillende culturen, die interessant is voor beide partijen


Piet, ik heb je leren kennen via Balkan Trafik, je bent echter al een tijdje  met verschillende projecten bezig, al van in de jaren ’90 dacht ik? Vertel ons er wat meer over
Het project zoals het er nu uitziet niet, maar waarmee ik bezig ben wel. In het begin van de jaren ’90 ben ik toevallig iemand tegen het lijf gelopen die op zoek was naar een accordeonist om een Roma zanger te begeleiden. Ik zou het in eerste instantie geweigerd hebben omdat ik niet thuis was in dat repertoire. Maar aangezien er financieel niet echt middelen waren ben ik er toch op ingegaan. Daarna ben ik geregeld op en af gereisd naar ginder. Dat project is spaak gelopen omdat de zanger waar we toen mee werkten door de harde leefomstandigheden daar, zeg maar vierde of zelfs derde wereldtoestanden, moest afhaken. Toen zijn we even gestopt met een zanger te werken, we speelden het repertoire wel links en rechts eens als Mec Yek. Het is op die manier dat we ook onze zangeressen tegen het lijf zijn gelopen. Dat was in Café Trefpunt. De mensen van De Centrale (Gent) hadden een ontmoeting opgezet tussen ons en twee Roma zangeressen. Dat verliep heel goed, en we hebben prompt afgesproken meer te doen. Ze kenden het repertoire ook helemaal, natuurlijk. Ze zijn met enkele nummers komen mee doen, en vanaf dat moment was het beklonken eigenlijk. Dat was rond 1999 of 2000.

Voor dit project was je ook al frontman van Jaune Toujours. Bestaat die band nog?
Ja, die band bestaat nog altijd. Dat was mijn eerste project. Dat is eigenlijk begonnen begin jaren ’90, in zijn eerste vorm als studenten band. Van de oorspronkelijke formule ben ik eigenlijk nog het enige originele lid. De formule zoals ze nu bestaat, dateert toch ook al van jaren ’90. Daar is de drummer Theo en mijn broer Bart bij gekomen. En dat is zo een beetje het fundament van het huidige project. Als we met Mec Yek 20 jaar bestaan, is dat met Jaune Toujours al makkelijk 25 jaar.

Hoe zou je de muziek omschrijven? Ik las dat je ook liefhebber bent van ska, punk, rock tot jazz, klopt dat?
Klopt. Die invloeden die je opnoemt zitten er bij Jaune Toujours zeker in, het geeft een heel eigen stijl eigenlijk. Ons laatste album hebben we het gewoon Europeana genoemd. Dat komt zo: we zijn ooit in Canada gaan optreden. Mensen met een link naar het oude Europa, herkenden onze instrumentale klanken. Waarbij die link met het oude Europa werd gelegd. Daardoor bedacht ik: als er zoiets is als Americana, dan spelen wij misschien Europeana. Roots, rock, wereldmuziek, punk en nog een pak andere invloeden zitten erin. Het is eclectisch wat we doen…  We leunen misschien nog het dichtst tegen wereldmuziek en rock aan. Maar met een heel hoog improvisatie gehalte en live heel energiek.
Bij Mec Yek kun je meer de link leggen naar eerder Balkan gerichte muziekstijlen. Alhoewel we ook niet echt Balkan zijn, het repertoire komt eerder uit Oost-Europa. Het leunt meer aan bij de Russische, Slavische traditie, terwijl echte Balkan toch meer onregelmatige maatsoorten heeft. Als er bij ons onregelmatige maatsoorten inzitten, is dat omdat we daar gewoon zin in hadden. Maar dat zit niet oorspronkelijk in de traditie.

Ik was tot nu toe niet zo bekend met muziek uit de Balkan. Ik had een uitnodiging gekregen om het festival te volgen en ben toch enkele keren van mijn stoel gedonderd (haha) zoals ook bij jullie. Want ik had er toch een verkeerd beeld van, het is veel meer dan louter feestmuziek, toch?
Het is zeker veel meer dan alleen dat. Ook bij Mec Yek. Wat mensen niet weten - of misschien weten ze het wel maar ze gaan er een beetje aan voorbij -  zijn de trage en zelfs triestige melodieën een wezenlijk deel van de traditie. Eigenlijk is het ‘serious business’. Terwijl veel mensen zigeunermuziek vaak met puur feestmuziek associëren. En toch heeft heel wat  zigeuner - eigenlijk moeten we dat niet zeggen want het is Roma - muziek veel vernieuwing gebracht. Denk maar aan Django Reinhardt die eigenlijk de enige echte Europese Jazz heeft gelanceerd. 

Waar komt de voorliefde voor die typische zigeuner muziek (als ik dat zo mag noemen) vandaan? Ik moet eigenlijk ‘Roma muziek’ zeggen?
Ja die terminologie is een moeilijke, omdat veel mensen vooral de term zigeunermuziek begrijpen, maar de benaming Roma nog iets minder breed bekend is. Terwijl Roma wel correcter is: “zigeuner” is negatieve geconnoteerd. Wat mijn voorliefde voor die muziek betreft: ik heb het altijd gehad voor Slavische muziek en de melancholie daarin. Ik weet ook niet waarom. Ik heb altijd een voorkeur gehad, ook in de klassieke stijlen, een mineur akkoord vind ik gewoon veel interessanter dan een majeur. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar toen de vraag kwam om een Roma zanger te begeleiden, was dit toch ook een argument om daar op in te gaan eigenlijk. Die muziek en cultuur integreert mij gewoon enorm.

Ik luister ook liever naar ‘donkerde muziek’ dan ‘lichtvoetige’; mogen we dat zo zien?
Je kan het ook in een blues perspectief interpreteren. Bij blues zit er een ondertoon van tristesse, maar eigenlijk is dat gewoon de complexiteit van het leven erkennen. En niet te doen alsof alles altijd koek en ei is. Die meerlagigheid vind ik interessant.

Dat is me ook opgevallen op Balkan Trafik. Het leven van de Roma is niet altijd rooskleurig, er zit veel verdriet en pijn achter die gemeenschap
Klopt, er zit bij momenten veel verdriet achter. De Roma gemeenschap heeft het in de loop van de geschiedenis dikwijls ook niet gemakkelijk gehad, ze waren ook het slachtoffer van de Holocaust bijvoorbeeld.

Je hebt je project voorgesteld binnen de Roma gemeenschap, dat de wenkbrauwen fronste; waarom? en hoe heb je het vertrouwen kunnen winnen?
We werden een beetje met argwaan bekeken, ik bedoel: we waren ‘witte gasten’ die Roma muziek komen brengen.  Dat kwam wel even raar over in die gemeenschap. Er werd vooral verwonderd gekeken. De keren dat je ziet gebeuren dat ‘’witte’’ muzikanten met dat repertoire aan de slag gaan, dat komt zelden tot nooit voor. Ook als ik de mensen aansprak waren die echt verwonderd dat ik de taal en het repertoire kende. Het was dus eerder een verrassing dan wenkbrauwen fronsen eigenlijk. Ondertussen is dat een soort van fierheid geworden. Ik kan me herinneren dat bijvoorbeeld op de Gentse feesten de gehele gemeenschap kwam kijken naar ons. En echt enthousiast waren over wat we doen, vooral doordat wat wij ermee doen, iets helemaal anders is dan wat zij ermee doen. Binnen de Roma gemeenschap zelf wordt er veel meer uitgepakt met een popbenadering, met synthesizers. Daar is niets mis mee uiteraard, het is alleen mijn smaak niet. Dus als wij afkwamen met eerder ‘traditionele’ instrumenten had men zoiets van: ‘’ja maar daar zit niemand meer op te wachten’’. Dan moeten we daarop antwoorden dat dit misschien klopt voor een bepaald publiek, maar niet voor ons publiek, dat niet mainstream is. We gaan op zoek naar de authentieke kant van die muziek. Waar het verwachtingspatroon in het begin was: wat gaan die daar nu mee doen, dan stelden ze toch snel vast dat wat we doen toch wel swingt en goed klinkt. En we komen daar ook mee naar buiten om er een breed publiek kennis mee te laten maken.

Die laatste vraag stel ik omdat ik vermoed dat die Roma gemeenschap een heel hechte gemeenschap is waar je als buitenstaander moeilijk binnen geraakt of zie ik dat verkeerd?
Het is een hechte gemeenschap, en het lijkt moeilijk om er binnen te raken, maar eigenlijk zijn de mensen heel open. Waarschijnlijk zorgt het feit dat het Romanès, de taal, niet zo bekend is en ook niet makkelijk te leren is bij gebrek aan woorden- en leerboeken ervoor dat mensen dat er zo van buitenaf naar gekeken wordt. En ok, er zijn wel culturele verschillen, maar de Roma gemeenschappen die ik ken zijn heel toegankelijk.

Je hebt het al een beetje aangegeven, maar dat was ook de reden waarom ik dit interview wilde doen, omdat ik voor Balkan Trafik een bepaald beeld had dat dus niet bleek te kloppen, zeker bij jullie
We zitten ook in een heel andere stijl of regio dan pakweg Roemenië: wat wij doen komt eerder uit Slovakije, van bij de zigeunerminderheden die vanuit Hongarije zijn gekomen. Het is een heel migratie verhaal, dat gaat ver terug. De Roma die uit Hongarije naar Slovakije kwamen worden ook de Romongri genoemd, met hun repertoire zijn wij aan de slag gegaan. Dat repertoire en die stijl is ook veel minder gekend bij een groot publiek.

Er is ook, dacht ik een link tussen die typische Roma muziek en wat je doet bij
Jaune Toujours, klopt dat?
Zeker en vast. We hebben dit repertoire aangepakt met dezelfde bagage als waar we van uitgaan bij Jaune Toujours. Alleen hebben we bij Jaune Toujours een eigen geschreven repertoire, terwijl we bij Mec Yek vertrekken vanuit traditioneel materiaal. Al zijn een aantal nummers ook eigen composities van onze zangeressen. Er zijn zeker parallellen tussen de twee groepen, maar waar Jaune Toujours meer eclectisch is, ligt bij Mec Yek de focus meer op dat bepaalde repertoire en die traditie. Af en toe doen de zangeressen ook mee als “special guest” bij Jaune Toujours. Zoals bijvoorbeeld eens op de Grote markt in Brussel voor 5000 toeschouwers, daar wilden we toch iets extra aan toevoegen, met meerdere gasten.

Mec Yek is een deel van Choux de Bruxelles, jullie eigen structuur, label en management, waarmee jullie dit project kaderen. Hoe is dat collectief tot stand gekomen?
Dat is eigenlijk willens nillens gegaan eigenlijk. In het begin van mijn carrière dacht ik nog meer in de klassieke termen van: we gaan voor de groep, zoeken ons een label en boeking en manager. Maar wat blijkt:  wereldmuziek en de muziek die wij brengen, liggen niet zo goed in de markt. Gaandeweg kwamen we tot de vaststelling dat we meer continuïteit kunnen garanderen door het gewoon zelf te doen. En dan zijn we zelf begonnen met een structuur op te zetten. Een soort muzikantencollectief waarin we verschillende projecten hebben zitten, maar waarbinnen we vooral heel veel autonomie kunnen garanderen. Dus als we iets willen uitbrengen, dan brengen we het gewoon uit. Dan moeten we niet gaan shoppen bij allerlei labels met de vraag of ze onze plaat willen uitbrengen. Vandaag de dag zijn er wel meer artiesten die in eigen beheer uitbrengen, maar toen we dit circa 20 jaar geleden op poten zetten, waren wij van de weinigen die dat deden. Het heeft zijn voordelen, zoals die autonomie, maar ook nadelen zoals het feit dat we niet kunnen profiteren van de grootschaligheid van een heel groot label. Als je als band bij een groot label geraakt , is dat een boost voor een carrière. Wij zijn beetje “gedoemd” om op een zelfde niveau door te gaan, maar daar staat tegenover dat er artiesten zijn die alles geprobeerd hebben en nooit ergens geraakt zijn.

Maar is het voor jullie de ambitie om door te breken naar een ruim publiek eigenlijk? Of beroemd te worden?
Ik zeg er geen nee op als er zich een gelegenheid aanbiedt natuurlijk. Maar bij ons is er vooral de ambitie om er op een menselijke manier mee bezig te zijn en er van te kunnen leven. Of dat nu wereldwijde bekendheid oplevert of niet, maakt dan niet zoveel uit. We kijken sowieso ook als we naar het buitenland kunnen gaan, hoe we dat op de meest economisch en ecologisch verantwoorde manier kunnen doen.

Ik las ook in een interview
dat jullie als collectief helemaal overtuigd zijn van het belang van uitwisseling met andere culturen. Kan je daar iets meer over vertellen?
Absoluut. Wat wij doen is met mensen samenwerken en vermijden dat ze in een soort ‘exotische’ hoek worden geduwd. Daar waken we over. Wat wij proberen duidelijk te maken is dat er een dialoog kan gemaakt worden tussen al die verschillende culturen. Die interessant is voor beide partijen. Het is te zeggen: wij bieden iets vanuit onze achtergrond, en wie met ons samenwerkt iets vanuit de zijne of hare. Dat is voor ons heel belangrijk, die wisselwerking. Die twee moeten elkaar versterken. Soms zijn samenwerkingen kortstondig, maar in het geval van Mec Yek is het wel lange termijn. Het gaat ook gelijk op: iedereen heeft in dit verhaal even veel te vertellen.

Op Balkan Trafik was ik vooral onder de indruk van de accordeon en de stemmen van Katia en Milka die me voortdurend in vervoering brachten.  Je mening?
Dat is wat mij daar ook enorm in aantrekt. Het zijn twee verschillende stemmen. Maar het zijn twee zussen: meestal matchen stemtimbres tussen broers en zussen heel goed, en dat is hier ook het geval. Ze zijn ook super compatibel qua werken. Ze vullen elkaar heel goed aan. Ze zoeken ook bewust naar wie wat wanneer doet, wat wel niet altijd evident is voor een geluidsman om het te kunnen volgen, omdat het niet altijd even duidelijk is wie nu de lead of backing vocal doet. Maar dat is zeker de kracht van dit project, die stemmen van Katia en Milka die zo bijzonder zijn.

Jullie speelden voor een lege zaal zonder publiek, terwijl dit toch muziek is die zorgt voor een feestelijke stemming. Hoe voelt dat, zo voor een lege zaal spelen?
Het is vooral iets helemaal anders. Hier speelden we in een grote muziekstudio. We hadden geen lege zaal voor onze neus, dus dat was al ok. Maar uiteraard, wat je krijgt van een live publiek dat kan je gewoon niet evenaren met een streaming. Ga bijvoorbeeld maar eens op onze youtube kijken: daar zie je een vroeger optreden van ons op Balkan Trafik waar het publiek compleet uit de bol gaat, tja.
Maar anderzijds, in zo’n streaming-situatie kan je wel focussen op details. Een beetje vergelijkbaar met een studio-opname als het ware, en wat je op een album zet. Terzijde: ik had gehoopt dat er met corona een re-appreciatie zou komen van het album, mensen weer meer platen zouden kopen. Maar de realiteit is: wie heeft nog een deftige installatie? Iedereen zit op zijn computer naar muziek te luisteren… In elk geval, ik ben blij dat we konden deel uitmaken van deze editie, al is het totaal iets anders dan live spelen.

Hoe waren de algemene reacties op dit optreden, hebben jullie er ook een ander publiek mee kunnen bereiken dat je anders moeilijker had bereikt? Want dat is bij mij ook een beetje, ik heb muziekstijlen en bands ontdekt waar ik anders een beetje aan voorbij was gegaan als het ware
Dat is wel fijn aan zo’n streaming, dat het een manier creëert om dingen te ontdekken die je anders wellicht minder snel had ontdekt. Er komen dus mensen op dingen uit, waar ze anders misschien niet op uit zou zijn gekomen. Maar dat komt ook omdat de traditionele media niet meer de rol spelen die ze zouden moeten spelen als gids, om dingen te laten ontdekken. Op  een verdwaald nummer op de radio na, doen ze dat toch veel minder dan vroeger. Ze rekenen wat dat betreft ook op de socials: ‘artiesten zullen zichzelf wel bekend maken’. Het is echter bewezen dat je 100 keer zoveel werk moet verzetten op die sociale media, om tot het zelfde effect te komen als een play op de nationale radio.

Jullie zijn toch al bezig sinds 1996 dacht ik, toch is er nog niet zoveel platenwerk uitgebracht: heb je daar een verklaring voor? Of is me iets ontgaan?
Dat is een beetje het gevolg van die collectieve werking. Het is te zeggen: als je alle releases van het collectief samenneemt, zit je aan bijna jaarlijks een release. We hebben zes full albums met Jaune Toujours. We hebben er een paar met het kinderproject Ik en den Theo. Met Mec Yek hebben we twee full albums en twee EP’s. Er zijn ook nog een paar live albums remixalbums, collectorsalbums, albums en EP’s van tijdelijke projecten. En binnenkort komt er een nieuwe van Mec Yek uit. Er beweegt dus vooral binnen het collectief iets waardoor we met een release per jaar zitten.

Er staat dus nieuw platenwerk op de planning voor Mec Yek?
Het was de bedoeling dat dat al klaar zou zijn voor Balkan Trafik en dat het festival mee zou dienen om die plaat voor te stellen aan het publiek. Maar Corona heeft daar een stokje voor gestoken. We zijn met een grote groep van zeven muzikanten: om daarmee intensief te repeteren en de studio in te kruipen is niet evident in deze tijden. Wat hebben we wel gedaan? Heel veel openluchtrepetities. Bij vorige albums zat ook een drum in het verhaal, dat is nu niet het geval. Nu is er enkel percussie, om de eenvoudige reden is dat we het zo eenvoudig en mobiel mogelijk wilden houden zodat we konden zeggen ‘hier is een park, we gaan hier repeteren’ zonder al teveel gesleur. Het zal dus werkelijk een live opzet zijn, en ik vermoed dat we tegen het einde van de zomer zullen uitbrengen. Maar op Balkan Trafik speelden we wel al het nieuwe repertoire.

Wat zijn de verdere plannen voor de toekomst, in zoverre die kunnen worden gemaakt?
Hopelijk snel weer live optreden, maar wat me nu opvalt, is dat veel al ingevuld wordt met grote namen, ook al gaat het om kleine slots, op korte termijn. En dus is de vraag waar gaan de kleinere namen aan de bak raken? Het is op dat vlak wel anders dan vorige zomer. Toen hadden we het voordeel van onze kleinschaligheid zodat we snel konden schakelen. Het kan nu nog alle kanten uit hoor, maar op dit moment is het toch meer koffiedik kijken hoe de organisaties daar gaan op inspelen. Het feit dat we zo autonoom zijn heeft in ons geval zijn voordelen, dat is ook wel zo.

Hoe denk je dat de cultuur die crisis zal overleven?
Tja, dat is de vraag van 1 miljoen he. We gaan pas binnen een jaar weten, wat voor een jaar het geweest is, denk ik, en hoe de sector daar uitkomt.

Om verder op in te pikken op dat onderdeel ‘optreden’: Dranouter doet zomersessies, zit er niets in voor jullie op dit soort festivals?
Normaal gezien wel, maar op dit moment ligt de programmatie daar al vast met toch iets grotere namen, had ik begrepen. We hebben in elk geval in het begin van onze carrière wel op Dranouter gestaan. Het hangt er van af hoe zo’n festivals zichzelf definiëren. Als ze meer de Angelsaksische, Keltische kant opgaan, dan valt een project als Mec Yek makkelijker uit de boot. Onze muziek wordt soms ook meer met jazz geassocieerd. Terwijl muziek gewoon muziek is, en het feit dat we met traditionele elementen aan de slag gaan zou wel een argument moeten kunnen zijn om ons te boeken.

Na al die jaren heb je toch succes gehad. Maar zijn er nog dingen waarvan je zegt ‘’dat wil ik absoluut’’ bereiken, buiten Rock Werchter uitverkopen (haha)?
Rock Werchter uitverkopen! (haha) Nee, de echte ambitie is dat we op een menselijke manier aan de bak kunnen blijven. Dat we mensen kunnen blijven interesseren met wat we doen, concerten kunnen blijven geven en zo. Dat het vuur blijft branden is daarbij belangrijk. We streven minder de harde business na, dan wel oprechte waardering voor wat we doen. Reizen, ook buiten Europa, hoop ik ook dat we kunnen blijven doen. Maar ook dat we er oud kunnen mee worden. Ik zag onlangs een stukje van een reportage van Arsenal waar die mannen beweren dat je na je 50ste niet meer met een groep zou kunnen spelen? Ik ben het daar grondig mee oneens. Er zijn voorbeelden genoeg die het tegendeel bewijzen. Kijk naar Toots Thielemans: net voor hij gestorven is heeft die nog prachtige concerten gegeven. En die was in de 90. In de Blues heb je ook genoeg voorbeelden. Het zal wellicht wat genregericht zijn, maar dan zitten we zeker gebeiteld. Mijn wens is dus vooral schoon oud worden met de muziek, en blijven muziek maken zolang het vuur nog brandt. En meerdere generaties daarbij en op elkaar betrekken.

Maar dan toch op voorwaarde dat je als oudere muzikant niet uitgeblust bent, dat het vuur nog brandt zoals je zegt?
Ik hoop inderdaad dat als ik blijf verder gaan, dat het met het nodige vuur is. Maar dat vuur is wat mij betreft gewoon inherent verbonden met muziek maken, een voorwaarde eigenlijk.

Je zei iets ‘van je muziek op een menselijke manier kunnen blijven brengen’ maar is het wat jullie stijl betreft niet gemakkelijker aan de bak te komen in het buitenland dan hier in ons klein landje?
Voor veel muziek is België te klein om ervan te kunnen leven. En er is zeker een markt voor deze muziek in het buitenland. Maar het grappige aan dit project is dat onze zangeressen, die nochtans behoren tot een gemeenschap die toch wel met reizen wordt geassocieerd, niet zo graag reizen (haha). We doen soms wel eens een buitenlands concert, maar dat heeft toch altijd wat voeten in de aarde. Nu, ze hebben ook een full-time job en doen dit als hobby, dat is ook wel een reden. Ze hebben dus niet die ambitie om daar beroepsgewijs mee bezig te zijn, niet zoals wij, de muzikanten zeg maar.

We hebben het al over twee projecten gehad. Ben je met nog andere bezig? Vertel ons er anders wat meer over?
Er is een project voor kinderen, Ik en den Theo / Moi et le Théo: dat is een duo met percussionist en drummer Théophane Raballand., waarbij we een heel repertoire in het Frans en in het Nederlands hebben. Afhankelijk van het publiek dat we hebben, passen we de talen aan. Daarmee zijn we nu geselecteerd voor een tournee van Jeunesses Musicales (Jeugd en Muziek aan Franstalige kant) in de lagere scholen vanaf september 2021. Er is ook nog het jazz trio 3’Ain: accordeon, contrabas en trompet. Op contrabas Otto Kint en op trompet Yamen Martini, die 6 jaar geleden ut Syrië in België aankwam. Voorlopig nog geen zang. Dat maakt dat weer een heel ander project is dan de andere, wat ook goed is: op die manier doen we elkaar als projecten onderling geen concurrentie aan. Er zijn ook nog enkele fanfare- en mobiele projecten zoals een accordeonfanfare, die iets meer straattheatergericht zijn.

Over die accordeon wilde ik het nog hebben: waarom toch? Want accordeon, daar wordt soms wel lacherig over gedaan (waar ik mee oneens ben)
Ja, maar de periode dat een accordeon slecht gezien was, is wel voorbij, denk ik. Dat was vooral zo in de jaren ’70 tot midden jaren ’80. Dat aura hangt er wel nog een beetje rond, maar er is toch veel veranderd. Ik ben gevallen voor het instrument van toen ik het als kind hoorde: ik wilde het toen al spelen. Ik ben nog even in de richting van piano geduwd (haha) maar het is toch accordeon geworden.

Balkan Trafik review hier

Pics homepag @Alex Vanhee

Fijn, laten we het daarbij houden, hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tussen pot en pint op een terras

Notre Dame De La Colline - Flo - Founding our own Glorious Chapels: Money and fame have nothing to do with art and creation. Authenticity, share, and feelings do

At the 2017 edition of the dunk!festival, we were deeply impressed by the performance of The Chapel of Exquises Ardents Pears, we wrote "A cross-pollination of two bands , namely the darkness and fragility of Stems (UK) with the pure post-rock of Anathème (F) provided breathtaking, beautiful moments. Besides the guitar/drums, we were especially charmed by Christine Avis' cello, which moved us. A few years back they were still convincing with 'TorqueMadra'.
Now they have a solo project out under 'Notre Dame De La Colline'. we reviewed the album 'Poèmes fous pour herbes fraîches', you can read the review here.  

We had a pleasant conversation with Flo, the driving force behind this project. But it was also a chat about countless other projects under the heading 'Founding our own Glorious Chapels' and the plans for the future.

Please, Introduce yourself and how did everything start?
When I was 20 year-old, I founded Anathème with three friends. It was my first band, and we played for a long time. In 2015, we met the English band Stems, and decided to blend our two bands for an ephemeral creation, named The Chapel of Exquises Ardents Pears.
This experience was very inspiring. So I decided to organize several other collaborations like this one, and gave them the name “chapels”.
Besides these chapels, I manage several other musical activities with friends. It requires a lot of time, and it’s a big part of my life…

You have formed a collective, Founding our own Glorious Chapels. "One of the activities in this collective is to create other chapels like the first one. " read I.
Tell you a bit more about it?

The Chapel of Exquises Ardents Pears was an one-time project.  When we met Stems for the first time, we realized that it was very easy and natural to play and compose music together, even if we didn’t know each other before. So, they came back in France two or three times, and we recorded an EP ‘TorqueMadra’. Then we booked three concerts, and had the pleasure to perform at Dunk!Festival, in 2017. As it was an ephemeral project, and everything ran so very easily, I decided to try to create several other chapels, in inviting musician friends from different cities, countries, and musical universes. In trying to keep the same process as the first chapel : meeting for a weekend twice or three times per year, composing, recording and booking some shows for ending the chapel. At the moment, we’re working on five different chapels.
And so, as we also organize house concerts, house festivals, and manage a small label with my neighbours, it seemed natural to me to group all these adventures inside a bigger one: the collective Founding our own Glorious Chapels.

So there are several Chapels.. I find it hard to follow sometimes. How you keep this going? Because it’s get kind of complicated with all this Chapels?
From the oustide of the collective, I guess it can look foggy.
To try to explain it more clearly : there are 5 branches in this collective.
The Chapels are the first branch.
Les Concerts de la Colline, the house concerts we organize, are the second one.
The private festival Wild Hillfest is the third one.
The fourth branch is our label Wild Bless You ! Records.
And finally, Their Glorious Choirs, the fifth branch, is composed with different artistic
activities by friends of us.
Perhaps the website www.welcometothechapel.com can give a better idea about all what I explained here…
And to me, it’s not really a problem if it’s quite foggy. Some mistery, when it comes to music, can be a good thing…

And if you don't have enough work, you are also in the band Anathème, the band still standing ?
I can’t say that the band doesn’t exist anymore. I only can tell that we haven’t played together for a long time. We don’t have plans for the moment, and we’re not trying to have some. But I like the idea that someday we will prepare some new things. I am quite sure it will happen. But I don’t have any idea about when.

It’ s maybe you are too busy with other projects to create something with Anathème?
We were active during 14 years, with the same crew. I guess we have done what we had to do. When the Chapel of Exquises Ardents Pears was founded, it brought to us something fresh and new. I guess that’s why it was difficult to go back naturally to Anathème. Other projects grew and took places in our lives.

Another reason for this interview is the latest release of your solo project 'Notre Dame de la Colline', how have the reactions been so far?
I received beautiful feedbacks, and I’m grateful for these kind reactions. It’s the first time I’ve played music on my own, and it was a huge challenge to me. I never considered myself as a musician. Only as a guy who played music. And I really wanted to prove to myself, thanks to this challenge, that I could be a real musician. So, since this album is finished, I finally allow myself to think I am (haha).
I also received intense feedbacks from special and inspiring persons, close to my heart. I hoped they would love this album, it was very important to me…
And I was moved to receive beautiful reviews… So yes I ‘m very happy with the good feedbacks.

What strikes me most, not only in this solo project, is the mystical darkness created by the serene, intimate approach that in turn has a hypnotic effect on our minds. Is this approach deliberately chosen and why? Does it mean you like darkness?
I don’t like darkness (haha). I prefer the light and the beautiful moments…  But melancholia and nostalgia are also a part of my life. And I like nostalgic and melancholic music a lot. I think that, in life as in music, contrast is very important. Darkness is necessary for light to exist.

There is a difference between Darkness that make you feel sad, and Darkness that give you a comfortable feeling inside, I think in your music it’s the second opinion. Agree?
I think, yes. Everyone has to go through dark moments in one’s life. I don’t try to run away from the dark side. I just try to embrace it to turn it into something more appeasing. With this album, I tried to make something that would makes you feel that everything will be ok at the end. Like a light at the end of the tunnel.
Some people told me it’s music for funerals and mourn. Some people told me it’s full of hope.  Some people told me both. Everyone has one’s own feelings, when it’s related to music…

If I have to describe the style of music it's not an easy task, that's why I love it so much ;) is there a common thread that connects all these projects? I found out that there are connections between - for example - The Chapel of Exquises Ardents Pears and you solo project. Or do I see that wrong?
The Chapel of Exquises Ardents Pears was very inspiring to me, humanely and musicaly. Our way to compose was very natural, and I learnt a lot of it. So, that’s probably why you can feel a connection between these two projects.
For the other chapels, you will probably find some similarities as well. Even if each one has its own personality.
For the other activities of our collective (the concerts we organise, the label we manage, etc), there’s no musical common thread between the artists we work with. I like to think that music is not the most important thing in all what we do. The musicians, their way to be, to play and to live their music are way more important than the music itself. For example, I’m thinking of “Peignoir Tapis et Steeve”, a couple of friends who will release an album soon, with songs questionning about the real existence of chairs… Their songs don’t fit with the mood of most of the artists we’re working with, but their authenticity and the passion they put in their music is the same.

We already mentioned it. I met you at dunk!festival with the project The Chapel of Exquises Ardents Pears a very nice festival, to me one of the most beautiful festivals I ever been to, how did you like that experience?
I went to Dunk!Festival twice before performing with the Chapel. I didn’t know what to expect the first time there, and I loved the feeling to be welcomed in a caring community from the organisers.  Their family spirit, kind and caring, is quite rare in this kind of events.
And when we played there, it was a wonderful experience for us. It was like a holiday camp (haha). We were a crew of 12 people. Half  English (Stems) and half French (Anathème). Old friends and new ones. It was a beautiful adventure, with a good concert, I think, from us, and a magical festival.

What are the further plans for all these projects?
For the Chapels, as I mentioned, we are working on new chapels. We performed for the first time with A Wandervøgel’s Chapel in 2019, and we can’t wait for boarders to be open again, to be able to meet again and continue our work.
We will probably release the first album of two other chapels in 2021 as well.
We have created a special chapel too : a literary one… The purpose of this chapel is not to compose music, but to write a book.
So, a lot of plans with these chapels…
Several other projects of the collective are in process too.
For the house concerts, as soon as the laws and the sanitary situation allow it, we will organize a lot of them. I really miss it…
We are working on the new edition of the Wild Hillfest, that will happen in October, as well. We try to find the best organisation regarding to the sanitary risks. It’s a private festival, happening every year in my house and my neighbours’one. We had to cancel the last edition due to the virus, and we hope it will not happen again this year.
And with our label Wild Bless You ! Records, we have four or five releases planned fort his second part of the year.
So, we are quite busy, and we love that…

Live performances are out of the question, are there any streaming plans? and what is your opinion about this phenomenon?
We, as a society, need art and culture. These last months, I have seen all that livestreaming coming up more and more, and I’m convinced it’s a good and necessary thing.
Personally, I must confess I’m not a big fan of livestreams. I prefer live sessions, and that what I would do if I wanted to publish something online. But that’s only my personal preference.
The most important is that people can have a beautiful moment, alone, with friends, or with family, watching and listening to music. So, livestream can be a really pleasant reason for that.

I'm not a big fan of streaming either, what I do notice is that there are artists that I would probably have got to know through streaming later, but thanks to streaming I'm getting to know them now. That's an advantage, isn't it, that you can get to know bands NOW and maybe broaden your horizons?
Yes, that’s a positive thing. I like to think that constraints (like this sanitary situation) bring new ideas. Livestream is a part of these new ideas. I would just have loved to see a lot of different other ideas appearing as well.

Since we are talking about corona, how did you survive this crisis as a musician (but also as a human being)?
I have a beautiful story about that : two days before the first lockdown in 2020, my friend John, the guitarist of Stems, came to my house. He was supposed to stay for some days, to give a concert with his solo project Dorr, in my place. Because of the Coronavirus, he finally stayed here more than 3 months… This period of lockdown was a very beautiful moment for both of us, and my son who was with us every two weeks. We had time to work on our respective musical projects, to listen to a lot of music, etc. For creative people it was a time to create more stuff than ever.

I hear from some artists that it brought them a certain peace of mind, that they had time to compose and write more songs. But also there is the missing of social contacts and things. That make me most sad
Some months after this lockdown, I organised a tiny festival in my place, Les Retrouvailles, for a very limited audience, composed of friends. It was crazy how much I was missing that...   It was very moving to be together, sharing beers and listening to live music. After missing it so long, you understand how important that is.

What are your big ambitions in music (apart from world domination, which is what everyone wants)?
When I was teenager, my ambition was to become the most famous man in the world (haha). I’m fan of Queen. And I had the chance to realize very early that even Queen will be forgotten someday. Running after eternity is pointless, and my ambitions became way more humble when I understood that. Now, my secret ambition is that one of my records becomes an intimate treasure for someone. A record that you want to listen when times are tough for you, just because it helps and appeases you. If my music can do that to someone? It just would be so intense and magical. I think that’s my biggest ambition… Do you know Granddaddy? In fact, I just would love that my music has the same impact on someone that Grandaddy’s music has on me... 
I also have the same ambition with all what we organize here, like the concerts in my house. When someone tells me that one of these concerts was a bright moment during a tough time, it’s overwhelming to me. Trying to bring happiness through what we organize with my friends is an ambition. It’s not a big one, but it’s an important one.

In some way if you want to become world famous I’m afraid you sometimes need to sell your soul to the devil, as they say, which means you might have to make music you don't really agree with, some artists have done that to make money and get rich, but I don't think that's something you want to do?
You know, what is the most important in my life are my son, the ones I love, and what I do with music… I’m thinking about music and musical projects every day. In waking up in the morning and in going to bed in the evening. It’s too much important to me, I can’t imagine making compromises.
Money and fame have nothing to do with art and creation. Authenticity, share, and feelings do.
In thinking of that, I just would like to have a word about the most intense moment I lived, thanks to music. That could be the perfect representation of the end goal, regarding to art and share. When I played at Dunk!Festival, I met Danny Van Dycke, who, I think, is one of your friends too. He passed away last year, and I’m sorry to remind you these dark moments. I am moved… I often hear artists talking about connection with the audience, during concerts, etc… This kind of talks always appeared to me as pure demagogy. But when we were on stage at Dunk!festival I had to change my mind about that opinion. Danny was in the audience just in front of me, and really looked like he was having a great time, with a huge smile on his face. At one moment, I made a mistake with my guitar, and became stressed for one second… I saw instantly Danny. I felt his joy, his enthusiasm… It gave me a huge energy and feeling of appeasement. It was the most intense feeling I received on stage, ever. Wrong notes are nothing… What people are sharing in an audience, what musicians are sharing on stage : that’s the only important point… Feelings and People. Danny helped me to realize that.
We talked together after the concert, and I thanked him. Then we kept in contact and sent messages to each other sometimes. I was very shocked when I found out he passed away. In my living room there is a big picture of that concert at Dunk!festval, I think of Danny almost every day. He’s an important part of  my musical journey. I have the feeling to have understood a lot of things thanks to him…

Pics homepag @Sounds from darker places

A wonderful end of this interview,  I hope we can have a couple drinks at some festivals, and at Dunk!festival we sure going to drink some to remember Danny. Thanks!

Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021- Daahoud Salim Quintet + Nagløed - Klinkt dansbaar én ontroerend!
Leuven Jazz 2021
30cc
Leuven
2021-05-08
Erik Vandamme

Door de coronamaatregelen kan de B-Jazz International Contest 2021 ook dit jaar niet plaatsvinden. Je krijgt intussen vijf bijzondere onlineconcerten waarbij we de winnaars van de voorbije vijf edities koppelen aan een jonge, beloftevolle Belgische jazzgroep. Op die manier behoudt de organisatie het internationale karakter van B-Jazz en geven ze  tegelijk de lading Belgisch jazztalenten een podiumkans. Alle sets zijn live, maar zonder publiek, opgenomen.. Op de vijfde en laatste avond staan op het menu: Daahoud Salim Quintet + Nagløed

Nagløed (****) -  "Nagløed kon wel het geesteskind zijn van Thom Yorke, Nils Frahm en Mark Guiliana, maar het zijn drie Gentse rakkers die dit muzikaal avontuur aanvatten in 2017.", lezen we in de introductie op de website van Leuven Jazz en dat is eigenlijk niet zo ver gezocht.
De elektronica laagjes balanceren tussen ingetogenheid, bevreemding en geknetter als een haardvuur. De bedwelmende drums en gitaar, laten een veelzijdige band horen. De stem van  Dillian Fevry doet denken aan Thom Yorke.
Muzikaal krijgen we een kleurenpracht "een klankwereld waar de luisteraar met plezier in verdwaalt", lezen we in de introductie. En dit klopte zeerzeker bij deze livestream!

Daahoud Salim Quintet (****) - De winnaars van de B-Jazz International Contest 2017, Daahoud Salim Quintet mogen deze reeks B-Rewind afsluiten.
De band bestaat uit: Daahoud Salim, (piano); Bruno Calvo, (trompet); Pablo Martinez, (trombone); Hendrik Mueller, (bas ) en Sun-Mi Hong, (drums).
We krijgen een bijzonder concertbeleving … in twee delen weliswaar, met eerst Bruno, Hendrik en Sun-Mi die vanuit Nederland een concert brengen; gevolgd door een duo concert van Daahoud en Pablo in Spanje.
Wat biedt dit? Je hoort twee verschillende kanten van deze band: De Nederlandse kant die gebruik maakt van zompige baslijntjes en aanstekelijke koperklanken  die perfect op de bedwelmende drums aanvullen en de dansspieren aanspreken
In het tweede deel is er de virtuositeit van pianist Daarhoud die je ontroert; de registers worden opengetrokken door de prachtklank van Pablo Martinez . Het geheel klinkt dansbaar én ontroerend!
Enig minpunt … Spijtig genoeg waren alle vijf niet samengekomen , waardoor het niet compleet aanvoelde …

Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven

donderdag 29 april 2021 19:23

Legacy+ (Stop The Hate & For(e)ward)

Fela Kuti, de grondlegger en godfather van de Afrobeat, overleed in 1997 aan AIDS. Zijn zonen Femi en Seun bewandelen het muzikale pad van hun vader, en houden de scene levendig.
 Onlangs bracht de oudste, Femi, samen met zijn zoon Made een dubbelalbum uit onder ‘Legacy +’.  'Legacy+' bevat nieuw werk van Femi Kuti, ‘Stop the Hate', en het debuut van zijn zoon Made, 'For(e)ward'.
Het album van Femi bevat 10 nieuwe tracks. Op het album is zoonlief Made te horen op bas en sax.
In afrobeatstijl gaat hij maatschappijkritisch te werk . Elke song ademt ‘protest’ uit. Bij zoonlief hoor je een eerder moderne Afrobeat.
Het klinkt niet echt vernieuwend, maar in de voetsporen van hun iconische vader en grootvader, leveren ze sterk werk af  
De nummers op het album 'Stop the hate' gaan over de dagdagelijkse strijd om te overleven, als op  “As we struggle everyday”; het thema van corruptie komt aan bod in “You can't fight corruption with corruption” en het illegaal landonteigenen  op “Land Grab”. De plaat klinkt muzikaal aanstekelijk.
Aan de andere kant wordt op Made Kuti's album 'For(e)ward 'een ander soort sociaal-politiek beeld geprojecteerd. Hij probeert problemen uit te leggen en te beoordelen door levendige beelden te schilderen. Het lijkt erop dat Made wil dat mensen stoppen met klagen, en leren problemen begrijpen.

Femi legt de klemtoon op het bestuur, de politiek en de politieke elite; Made gaat in op interpersoonlijke maatschappelijke problemen . We moeten die problemen zien al een symptoom van slecht bestuur en hun systemische verrotting.

De songs mogen dan maatschappijkritisch, politiek betrokken zijn , muzikaal klinkt het allemaal groovy, aangenaam  en aanstekelijk .
De erfenis van Fela Kuti blijft op die manier stevig overeind.

Stop The Hate
1. Pà Pá Pà 2. As We Struggle Everyday 3. Stop The Hate 4. Land Grab 5. Na Bigmanism Spoil Government 6. You Can't Fight Corruption With Corruption 7. Show Of Shame 8. Privatisation 9. Young Boy Young Girl 10. Set Your Minds And Souls Free

For(e)ward
Free Your Mind - Your Enemy - Blood - Different Streets - Higher You'll Find - Hymn - Young Lady - We Are Strong

Pagina 1 van 99
FaLang translation system by Faboba