logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

billy_talent_ab...
MC Solaar 2024-...
Erik Vandamme

Erik Vandamme

This Twisted Wreckage - De muziek die in mijn hart en ziel brandt, brandt nu feller dan ooit tevoren. De behoefte en het verlangen om die muziek uit te drukken is sterker dan ooit

Luke 'Skyscraper' James was frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), nam contact op met Luke om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. We volgen dit project al ettelijke jaren …De man blijft nog steeds sterk actief, ook op sociale media en Bandcamp: https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/ .
This Twisted Wreckage bracht eerder al enkele singles uit, nu is er een nieuwe plaat uit, ‘3x10=29'. - https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/93533-3x10-29.html
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Luke en Rick en polsten ook naar de verdere plannen en ambities.

Hoe gaat het met je? Hoe is het jaar 2023 voor je verlopen?
LUKE: Het gaat heel goed met me, dank je. 2023 was een jaar van regeneratie en evolutie. Dit Twisted Wreckage is blijven evolueren naar nieuw terrein. Ricky en ik zijn erg blij met de muziek die we in 2024 maken en we zijn van plan om in april een nieuw album uit te brengen genaamd ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’.  We waren ons bewust van het feit dat het huidige album’ 3x10=29’, met 10 nummers van ongeveer 3 minuten, in totaal maar een half uur duurde. Dus voor het nieuwe album willen we dat meer dan verdubbelen om onze fans meer waar voor hun geld te geven. Het album dat in april/mei uitkomt zal 73 minuten lang zijn, het maximum dat op een CD gezet kan worden.  We hebben ons muzikaal ook op andere gebieden begeven, waaronder een aantal veel langere stukken met gesproken stukken en samples. Het stilistische bereik van het nieuwe album zal een stuk breder zijn dan het huidige album dat erg punk beïnvloed is.
RICK: 2023 is een erg druk maar productief jaar geweest, om het af te ronden heb ik geïnvesteerd in software van Steven Wilson (Porcupine Tree) van EastWest met de titel GHOSTWRITER, dus ik ben van plan om dat meer en meer te gaan gebruiken om de kleuren van onze muziek te verrijken. Ik heb dit voor het eerst gebruikt op ons binnenkort te verschijnen album ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’.

J
e zit al vele jaren in de muziek business, wat is voor jou de grootste verandering naast de digitalisering?
LUKE: Veel mensen praten over hoe de muziek business is veranderd, vooral de laatste tijd. Maar in wezen geloof ik niet dat dat zo is. Sinds de pandemie voorbij is, zijn er nog steeds jonge opkomende bands die shows geven en acts met een grote naam die in grote zalen spelen. In het verleden hadden platenmaatschappijen en hun leidinggevenden (die geen muzikanten waren) de touwtjes in handen over wat er werd uitgebracht en wat mensen te horen kregen. Zij bepaalden wat er op de radio werd gedraaid, wat er in de media werd geadverteerd, wat in die tijd meestal muziekkranten en -tijdschriften waren, of voor de topacts, televisieshows. Over het algemeen werden de artiesten door deze bedrijven heel weinig betaald of zelfs volledig beroofd, zowel financieel als van hun dromen.  Het systeem nu met muziekstreaming en royalty's van streaming is in principe dezelfde situatie, maar dan erger. De leidinggevenden bij Spotify zijn geen muzikanten. Ze betalen de muzikanten 1/300 van een cent voor elke stream. Dit betekent dat zelfs als ze honderdduizenden van een van je nummers streamen, iets wat de overgrote meerderheid van de muzikanten gewoon niet overkomt, je heel weinig betaald krijgt. Het kantoor van Spotify in New York beslaat de volledige 14e verdieping van het nieuwe World Trade Center en ze betalen $2,7 miljoen huur per maand. In een wereld vol onrecht weerspiegelt de muziekindustrie de wereld in het algemeen.
RICK: Vanuit mijn gezichtspunt zijn de controle-elementen nog steeds aanwezig, net als de oplichterspraktijken. Ik kreeg in 2012 een platencontract aangeboden door een klein label voor het Nature Kills-project, wat betekende dat ik alles aan de platenmaatschappij moest overdragen. De terminologie in contracten is waarschijnlijk hetzelfde gebleven sinds het eerste contract werd opgesteld, inclusief de maan als territorium, omdat de mens ongetwijfeld dacht dat ze daar uiteindelijk nederzettingen zouden hebben. Vroeger was er een proces: je las over een band in een muziekblad, ontdekte dat er een album zou worden uitgebracht, hield toekomstige artikelen in de gaten voor een releasedatum, de aankondiging, de opwinding van de reis naar de platenzaak, dan hield je het album voor het eerst vast, gevolgd door de reis naar huis, terwijl je het droeg als kroonjuwelen en naar het artwork gluurde. Eenmaal thuis, de onthulling, het uit de binnen hoes schuiven, het plaatsen van het vinyl op de draaitafel, die kenmerkende plop en gekraak voordat de allereerste noot/slag de lucht vult, dan terug naar het doorspitten van de hoesnotities en het artwork. de kleine onderbreking van het omdraaien van het album, en terug naar nog meer audio- en visueel genot. Streaming heeft niets van dat alles! Er ontbreekt zoveel aan de muziek van tegenwoordig en ik vind het jammer dat mensen vandaag de dag nooit het echte plezier van anticiperen en ontdekken hebben kunnen ervaren.

Het
gaat voornamelijk over jullie laatste release ’3x10=29'. We kunnen het opzoeken, maar kunnen jullie het verhaal achter deze release uitleggen?
LUKE: Het oorspronkelijke concept is eigenlijk geboren uit strijdlustige frustratie, verontwaardiging en woede over de toestand in de wereld. Persoonlijk is een groot deel van mijn muzikale achtergrond gevormd tijdens het tijdperk van punk en New Wave. Het leek me dus vanzelfsprekend om zeer snelle up-tempo nummers op te nemen. Elk van de nummers protesteert tegen een aspect van het leven van vandaag. Van de waanzin van het leven in de Verenigde Staten, iets waar ik de afgelopen 36 jaar persoonlijk ervaring mee heb opgedaan, tot de eerder genoemde onrechtvaardigheden in de muziekindustrie van pesterijen op scholen tot politieke systemen, van de onveiligheid van de digitale wereld en de gevaren van hacken en identiteitsdiefstal, tot de vernietiging van de planeet in naam van financieel gewin door een klein aantal bedrijven en politici.  Maar daarbinnen zijn zaden geplant van rebellie, hoop en onrealistisch optimisme. Het is ook een album waarop je zeker kunt rondspringen en dansen in welke stijl je maar wilt. De muziek is zelfs zo snel, hard en krachtig dat je het bijna zou kunnen classificeren als een workout album. Misschien kunnen we het verkopen aan 24 Hour Fitness sportscholen! LOL
RICK: Luke en ik hadden een discussie over de aandacht spanne van mensen en het feit dat de radio alleen nummers van minder dan 4 minuten afspeelt, dus besloten we er helemaal voor te gaan, 10 nummers, uptempo, in your face, 3 minuten lang, met genoeg energie en angst om ieders aandacht te trekken. Het wierp zijn vruchten af want we werden uitgeroepen tot BAND VAN HET JAAR 2023 voor Big City Radio, gepresenteerd door Wayne Moseley (de nieuwe John Peel in ons boek) waarvoor we erg dankbaar en vereerd waren.

W
as het corona tijdperk en de gevolgen daarvan een inspiratie?
LUKE: Het bestaan van This Twisted Wreckage is een gevolg van de corona pandemie. Ik woon in Noord-Californië en mijn bandmaat Ricky Humphrey woont aan de zuidkust van Engeland. We hebben elkaar nooit persoonlijk ontmoet. We communiceren via e-mail, sms, zooms en het uitwisselen van muziekbestanden.  In een tijd waarin veel mensen zich overweldigend geïsoleerd voelden, ontdekte ik in Ricky een van mijn beste nieuwe vrienden. Er was meteen een muzikale connectie tussen Ricky en mij. We hebben allebei al het een en ander meegemaakt in bands en de muziek business, maar ik denk dat een van onze sterke punten is dat er geen ego betrokken is bij het maken van onze muziek. Ego's staan in de wacht en wat het beste bij het nummer past, is waar het om draait. De communicatie die we hebben in de muziek komt voort uit de communicatie die we hebben in onze vriendschap.

Ik heb gelezen dat het na corona moeilijker is geworden voor bands en artiesten, vooral voor beginners, om concerten te boeken of de weg op te gaan. Ervaren jullie die problemen ook?
LUKE: Nee, we zijn geen liveband. Hoewel het een droom is om ooit in dezelfde studio op te nemen. En als er financiering of steun gevonden zou kunnen worden om een live band te vormen, zouden we graag op tournee gaan. Ik ben me bewust van het feit dat dit op mijn leeftijd een uitdaging zou zijn, maar het is zeker mogelijk. Realistisch gezien en zonder morbide te willen zijn, kan ik ook niet verwachten dat ik nog lang in staat zal zijn om live te spelen. Dus ik ben vastbesloten om een manier te vinden om dit te laten gebeuren.
RICK: Omdat ik een producer, studiotechnicus en muzikant ben, had Covid niet zo'n impact op mij als op anderen. Mijn werk is een geïsoleerd bestaan, dus ik voelde me prima. Wat voor mij veranderde was een brand in het appartement eronder, waardoor we (mijn vrouw en ik) dakloos werden! Ik bleef achter met mijn MacBook Pro en de kleren op mijn rug. We hadden het geluk dat we geweldige buren hadden, die ons toestonden om 4 maanden te blijven. Nu maak ik deel uit van de Covid-wereld en begon de lockdown in werking te treden.  In die tijd nam ik contact op met Luke (This Twisted Wreckage bestond op dat moment nog niet) om te vragen of hij wilde meewerken aan een track. Ik had een paar ideeën rondslingeren en dacht, aangezien ik geen mogelijkheid had om vocalen etc. toe te voegen, dat dit me bezig zou houden en me zou helpen mijn gedachten van dakloosheid en opsluiting af te halen!Tot mijn verbazing stemde Luke toe. Ik moet zeggen dat ik verrast was omdat ik zo'n reactie niet had verwacht. Ik stuurde de track door, Luke voegde zijn vocal toe en THIS TWISTED WRECKAGE was geboren!

T
erug naar de plaat: Er is ondertussen niet veel veranderd sinds de laatste releases. Ik heb de indruk, daar is niets mis mee, maar wat is voor jou het grote verschil tussen deze en de vorige releases?
LUKE: Eigenlijk is dit album naar mijn mening heel anders dan het vorige album ‘BILLIONS’. Het mag dan vergelijkbaar zijn in zijn berichten en vitriool, maar muzikaal is ‘BILLIONS’ ontworpen om een veel meer meeslepende luisterervaring te zijn. Als je een koptelefoon opzet, je ogen sluit en naar heel ‘BILLIONS’ luistert, krijg je de ervaring dat je op reis bent geweest.  Ik heb het gevoel dat het ‘3x10=29’ album je veel meer door de kamer zal laten pogoën, en misschien wel de straat op zal gaan om protesten te organiseren tegen de vele onrechtvaardigheden die ons dagelijks leven hier op het bevoorrechte deel van de planeet uitmaken. De revolutie begint met een dansfeest en uitzinnige up-tempo muziek!
RICK: ‘3x10=29’ werd geïnteresseerd door een klein platenlabel, dit was ongeveer 18 maanden geleden, dus we hebben het op een laag pitje gezet terwijl de onderhandelingen plaatsvonden. Om een lang verhaal kort te maken, het geld ging op aan het promoten van andere acts op het label en het werd niet uitgebracht, dus vanuit een oogpunt van tijdlijn had dit album al uit moeten zijn vóór ‘THE WAY AHEAD IS CLEAR’ en ‘BILLIONS’, als ik het me goed herinner, maar het voldeed aan de criteria van het label, dus we hielden het uit totdat we besloten om een eigen release te doen.3x10=29 is in zekere zin een conceptalbum, niet per se qua tekstuele inhoud maar wel qua opzet.

Wat ook opvalt is de verwijzing naar die bekende late jaren 70 – 80, maar This Twisted Wreckage is evenzeer in het 'nu'; is die beschrijving correct of hoe moet ik het zien?
LUKE: Ja ik denk dat This Twisted Wreckage heel erg geworteld is in het "nu". Ricky en ik hebben een uitgebreide muziekcatalogus waar we al naar luisteren sinds we tieners waren en ieder van ons is in staat om een breed scala aan invloeden samen te brengen in de creatie van de muziek van This Twisted Wreckage.  Voor de muzikale revolutie van eind jaren 70 en 80 werd ik beïnvloed door en luisterde ik naar een breed scala aan vooral Amerikaanse muziekartiesten, van blues tot soul tot rock and roll en Americana.  Ricky heeft ook een basis in progressieve rock waar ik als tiener veel naar luisterde. Ik hield van bands als Soft Machine, vroege Pink Floyd, King Crimson en de originele bezetting van Genesis, die ik allemaal goed live heb gezien.  Daarnaast heeft Ricky me kennis laten maken met bijvoorbeeld de muziek van Steve Wilson en Porcupine Tree. Tegelijkertijd zijn we allebei in gelijke mate beïnvloed door David Bowie, Nine Inch Nails, Tears for Fears, Depeche Mode, Japan, Bauhaus, The Clash en zelfs The Sex Pistols.
RICK: Ik heb een hele diepe band met muziek van eind jaren 70, begin jaren 80. Ik vind het dynamischer, dynamischer en beter. Ik heb het gevoel dat die dynamischer, muzikaler en melodieuzer is. Het is niet afhankelijk van een backbeat, samples en autotune, maar is organischer, zelfs met de tussenkomst van drummachines en synthesizers. Nine Inch Nails hebben dit weer opgepakt en er hun eigen draai aan gegeven, en veel van de artiesten tot wie ik me aangetrokken voel, richten zich op geweldige songwriting, ongeacht de lengte. Steven Wilson (Porcupine Tree) heeft nummers die 17 minuten duren en toch tot de verbeelding spreken en interessant blijven.

H
oe zijn de algemene reacties tot nu toe? Tevreden of wat kan er beter?
LUKE: Ik denk dat de reacties op mijn muziek over het algemeen erg bevredigend zijn. Met 100.000 nieuwe nummers per dag die worden uitgebracht op Spotify is het natuurlijk moeilijk om de aandacht van mensen te trekken. Maar de mensen die naar onze muziek hebben geluisterd en onze video's hebben bekeken, het zijn er misschien nog geen honderdduizenden... maar het zijn wel mensen waar we voor het grootste deel contact mee hebben, waar we een dialoog mee hebben via sociale media. We hebben het geluk dat we een aantal trouwe supporters hebben die het woord voor ons verspreiden en elke dag nieuwe mensen naar This Twisted Wreckage brengen.  Ook zijn er een aantal internetradiostations geweest die onze muziek hebben gedraaid en we zijn in contact gebleven met die DJ's. Mensen als Wayne Moseley van Brum Radio zijn belangrijk geweest om onze muziek regelmatig te draaien. In het Verenigd Koninkrijk worden we regelmatig gedraaid op radiostations in Birmingham, Manchester en Londen, maar we zijn ook gedraaid op stations in de VS, Nederland, Japan, Australië, Duitsland en Frankrijk.
RICK: We zijn niet waar we willen zijn, bij wijze van spreken, maar we zijn blij met onze band met echte mensen, niet alleen streamers. Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik heb weinig of geen interesse in streaming en ik doe er niet aan mee. Ik geef de voorkeur aan een fysiek product of een download van de website of bandcamp-pagina van een artiest en betaal daar financieel voor. Tegenwoordig zien veel mensen muziek als wegwerpmuziek, wat ik erg jammer vind. Studiokosten van £200 per dag stapelen zich snel op, promo kan in de duizenden lopen, apparatuur is nog een enorme kostenpost en toch willen mensen je muziek gratis! Ik steek veel liever mijn energie in degenen die hun zuurverdiende geld en tijd in onze muziek investeren. Ik heb geen last van ego of hang niet naar roem, alleen maar respect en waardering voor onze muziek en een opmerking van één persoon is voor mij beter dan duizend streams. Eén gekochte cd is beter dan 10.000 streams, zo denk ik over de hele industrie. Ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken die een van onze posts heeft gekocht, becommentarieerd of zelfs gedeeld. We weten heel goed dat als we een tourende band zouden zijn, het bereik veel groter zou zijn. Toeren is niet van de baan, het is alleen logistiek moeilijk maar niet onmogelijk en iets waar we het vaak over hebben. Persoonlijke en gezondheidsproblemen hebben ons ervan weerhouden om dit te doen, maar met 5 albums op zak en een blakende gezondheid, wordt toeren steeds meer een mogelijkheid.

Je bent erg actief,
ook op sociale media en Bandcamp? Hoe belangrijk zijn die voor jullie als muzikant?
LUKE: Sociale media zijn van vitaal belang voor ons omdat we - nog - geen liveband zijn! En ik denk dat we er de afgelopen jaren in geslaagd zijn om een van de mythes over sociale media te ontkrachten, namelijk dat sociale media isolerend werken. Zoals eerder gezegd, door op afstand met Ricky samen te werken om deze muziek te maken, terwijl ik hem nog nooit persoonlijk heb ontmoet, is hij een van mijn beste vrienden geworden. En we hebben elk veel volgers via sociale media, zoals jijzelf, die we als vrienden beschouwen en met wie we op een of andere regelmatige basis communiceren. Maar we moeten er wel voor zorgen dat we onze tijd verdelen tussen social media netwerken om de naam van de band en de muziek te verspreiden, en het daadwerkelijk maken van de muziek. Ik denk dat we een goede balans hebben, aangezien we de afgelopen 3 jaar bijna dagelijks nieuwe muziek hebben geproduceerd.Ik ben de laatste tijd niet gestopt om precies te tellen, maar mijn beste gok is dat Ricky en ik tot nu toe ongeveer 170 nummers hebben geschreven.
RICK: Bandcamp is van enorm voordeel voor ons, het is onze uitlaatklep voor alles wat we doen en op het moment dat ik dit schrijf, het enige platform dat de artiest enige vorm van echt inkomen geeft uit de behaalde verkoopcijfers. Ja, we gebruiken Distrokid om onze muziek op streamingplatforms te krijgen, het zou dom zijn om zo'n bron niet te gebruiken, maar het heeft weinig financiële voordelen met 0,003 cent per stream, terwijl de streamingbedrijven miljoenen dollars verdienen. Facebook speelt zijn rol, hoewel het algoritme voortdurend tegen ons vecht. Het wordt erg vermoeiend om met nieuwe mensen in contact te komen, tenzij we Facebook betalen, dan worden we zichtbaarder! Nog meer kosten die de artiest moet slikken om erkend te worden.

W
at is het grote verschil tussen bandcamp en spotify?
LUKE: Ik zal er geen doekjes om winden - naar mijn mening is Spotify grootschalige muzikale diefstal van de artiesten die het maken. De overgrote meerderheid van de artiesten die hun muziek op streamingdiensten zoals Spotify zetten, krijgen nooit betaald. Sterker nog, Spotify heeft onlangs aangekondigd dat ze een minimum aantal streams aan nummers gaan verbinden voordat ze hun zielige 1/300 van een cent per stream aan royalty's gaan betalen. Spotify zijn geen muzikanten, dit zijn geen artiesten, dit zijn zakenmannen die de creaties van artiesten stelen, enorme hoeveelheden geld verdienen en de overgrote meerderheid van deze artiesten precies niets betalen. Bandcamp daarentegen is een heel andere situatie. Voor een klein bedrag kun je losse nummers, eps en albums uploaden naar Bandcamp. Je hebt je eigen Bandcamp muziekpagina waar fans je muziek kunnen streamen of kopen. Je kunt ook cd's of vinyl verkopen, evenals merchandise zoals t-shirts etc. Bandcamp neemt een heel klein percentage en betaalt het meeste geld rechtstreeks aan de artiest op basis van verkoop per verkoop. Het is eigenlijk Bandcamp dat ons in staat heeft gesteld om het ons te veroorloven om een kleine beperkte oplage cd's voor elk van onze albums te produceren. Bovendien heeft Bandcamp één keer per maand een royaltyvrije vrijdag waar ze alle verkopen van die dag rechtstreeks aan de artiest betalen zonder een percentage voor zichzelf te nemen.
RICK: Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de verschillen callosal, hoewel ik heb begrepen dat er in de toekomst dingen zullen veranderen omdat Bandcamp nu een nieuwe eigenaar heeft. We proberen onze cd's tegen kostprijs te verkopen om de kosten voor de mensen laag te houden, maar met bandcamp hebben mensen de optie om meer te betalen, dus velen zullen meer betalen, wat geweldig is en we zijn daar echt dankbaar voor. De downloads worden een soort bonus omdat de kosten minimaal zijn, dus dat helpt om studiokosten etc. te dekken.We gebruiken alleen Spotify en de andere streamingdiensten omdat het ons de mogelijkheid geeft om in contact te komen met anderen buiten bandcamp en facebook. Maar we doen er weinig moeite voor, we stellen ons product beschikbaar en dat is het, we promoten geen miljoenenbedrijf dat artiesten oplicht.

I
s het in deze tijden nog steeds opportuun om fysieke platen uit te brengen? Waarom wel of niet?
LUKE: Tenzij je een platendeal hebt met een label of een geldschieter, of als je onafhankelijk rijk genoeg bent, is het in principe onmogelijk om iets anders uit te brengen dan een kleine oplage cd's. Vinyl is echt heel duur en helaas voorbij het budget van de platenmaatschappij. Vinyl is erg duur en helaas buiten het bereik van bands zoals  op dit moment. Maar er zijn mensen die cd's en vinyl kopen en sommige van die mensen zijn fans van This Twisted Wreckage. Tot nu toe hebben we net genoeg geld verdiend met elk album om ervoor te zorgen dat we een kleine oplage fysieke cd's kunnen maken voor het volgende album. We hopen echt dat we het ons in de toekomst kunnen veroorloven om ook vinyl uit te brengen. Net zoals we hopen dat we in de toekomst een band kunnen samenstellen en live kunnen gaan spelen. RICK: Ik denk dat er altijd een platenkoperspubliek zal zijn, net zoals er kopers van cd's en zelfs cassettes zijn. Maar vinyl is zo onbetaalbaar qua productiekosten dat we het op dit moment niet kunnen laten werken. Nogmaals, we zouden tegen kostprijs verkopen, maar omdat het niet om 100 stuks gaat, zouden de kosten 50 pond per stuk zijn en dat gaan de mensen echt niet betalen! We kunnen CD's laten werken en het betaalbaar houden en dat is voor ons belangrijk. Dat gezegd hebbende, ben ik op dit moment in gesprek met een vinyl perserij om te kijken of er iets gedaan kan worden. Het zal nooit van de baan zijn, maar het moet haalbaar zijn.

Het meest opvallende is die verhaallijn, en dat 'stampen tegen heilige koeien'; blijkbaar is het na al die jaren nog steeds nodig voor ons om dit te doen, het systeem aan de kaak  stellen. Wat is de volgende stap?
LUKE: Ik ben het ermee eens dat het echt belangrijk is om te proberen te wijzen op de basiswaarheden zoals ik die zie in mijn teksten. Er is zoveel mis met de wereld en de manier waarop we als soort ons leven leiden, we richten zoveel schade aan,  aan onszelf en onze omgeving, dat het vaak moeilijk is om je niet overweldigd te voelen door het deprimerende niveau van afschuwelijkheid waarover ik schrijf. Maar we hebben altijd geprobeerd om momenten van optimisme en hoop in te bouwen. Bijvoorbeeld met een nummer als Robogirl van ons eerste album ‘EI8HT’ hebben we wat elementen van humor ingebracht.  Het nieuwe album ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’ blijft commentaar leveren op de sociale en politieke ellende die het leven van iedereen steeds meer beïnvloedt. Maar we willen ervoor zorgen dat de verontwaardiging die we uiten ook vaak een verontwaardiging is waarop gedanst kan worden.  Andere projecten die we hebben afgerond of die in de pijplijn zitten, zijn onder andere een soundtrackalbum voor een sciencefictionroman die ik heb geschreven. We werken ook aan een ambient album. De laatste nieuwe nummers waar we aan werken zijn veel meer groove-georiënteerd, dus makkelijker om op te dansen. En zonder helemaal hippy dippy happy clappy te klinken, probeer ik de teksten wat positiever en bemoedigender te maken.  Ik geloof echt dat we samen moeten staan en kracht moeten vinden in elkaar als soort, en dat anderen helpen en vriendelijkheid tonen een enorme kracht is. Het is een enorme kracht die gewelddadige destructieve bedrijven kan overwinnen. Zelfs na al die jaren geloof ik nog steeds dat muziek en kunst de wereld ten goede kunnen veranderen. Artiesten zijn de nieuwe strijders en vrede, vriendelijkheid en begrip zijn de nieuwe wapens.
RICK: Ik word wakker in een wereld die enger is dan die waarin ik de nacht ervoor ging slapen, de uitdaging en strijd is echt, persoonlijk en op wereldschaal. Mensen beginnen van hun achterste te komen en een standpunt in te nemen. Dat is op zich beangstigend, maar er is een soort revolutie nodig. De manier waarop we leven is onhoudbaar, hebzucht en ego voeren de boventoon en beroemdheid is aspirationeel geworden, beroemd zijn koste wat het kost, geld is koning, maar er wordt geen rekening gehouden met de wereld waarin we leven. Derdewereldlanden worden gebruikt als dumpplaats, dus de straten waarin wij leven zijn schoon. Een probleem de halve wereld over verplaatsen lost het niet op, maar uit het oog, uit het hart, vertel dat maar aan je kleinkinderen die plastic deeltjes en andere giftige en vervuilende stoffen binnenkrijgen.

Wat zijn de verdere plannen? Op tournee of niet?
LUKE: Als er iemand is die dit leest en een platenmaatschappij of financiële middelen heeft waarmee Ricky en ik een band kunnen samenstellen en op tournee kunnen gaan, dan zouden we dat heel graag van je willen horen! Zonder gekheid. Het is een droom dat we op een dag met This Twisted Wreckage op pad gaan en live voor mensen spelen.
RICK: We stoppen nooit, we zijn constant aan het creëren, hebben een overvloed aan ideeën, een lijst met nummers om minstens 3 albums mee te vullen en een soundtrack voor een boek/film. We zijn wanhopig op tournee, het is iets wat we moeten doen, om This Twisted Wreckage compleet te maken, of het nu hier in de UK/Europa is of in de USA, het zou of of moeten zijn, denk ik, maar iets waar we het vaak over hebben.

Zijn er nog ambities of doelen die jullie in gedachten hebben?
LUKE: De muziek die in mijn hart en ziel brandt, brandt nu feller dan ooit tevoren. De behoefte en het verlangen om die muziek uit te drukken is sterker dan ooit.  De kans om samen met Ricky Humphrey deze muziek te creëren is een van de grootste zegeningen van mijn leven. Ik ben dan ook constant geïnspireerd en enthousiast over elk stuk muziek waar we aan werken. Als ik terugkijk op wat we de afgelopen 3 jaar hebben gemaakt, ben ik erg trots en creatief tevreden met wat we hebben gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat de toekomst vele wonderen in petto heeft, niet alleen voor This Twisted Wreckage, maar voor de mensheid. Als we gewoon de waarheid van onze situatie onder ogen zien en elkaar helpen, is er niets dat we niet kunnen oplossen. Hoe klinkt dat als positief optimisme?
RICK: Luke persoonlijk ontmoeten staat zeker bovenaan het lijstje, gevolgd door toeren. We denken dat onze muziek divers genoeg is voor de game-industrie en tv. Luke heeft een roman geschreven waarvoor wij de soundtrack hebben geschreven, of het nu een scenario of een film is, we hebben zelfs met het idee van een lego-animatie gespeeld nadat we een idee voor een van onze muziekvideo's hadden uitgeprobeerd. De ideeën blijven maar komen. Luke en ik lijken een gave te hebben, er zijn geen ego's betrokken bij wat we doen, we staan allebei open voor elkaars ideeën, en dat zijn er veel. We maken voortdurend nieuwe muziek in een tempo dat ik nog nooit heb meegemaakt, Luke's werkethiek is ongeëvenaard en we verleggen voortdurend de grenzen en elkaar, leggen de lat steeds weer hoger.

Bedankt voor dit fijne gesprek, we blijven jullie natuurlijk op de voet volgen, en wensen je verder veel succes en liefde toe

Mass Hysteria - Franse energiebommetjes in overvloed

Een spreekwoord zegt dat het voor een artiest of kunstenaar vaak moeilijker is om in eigen land door te breken, dan daarbuiten. Dat geldt niet voor de Franse metalband Mass Hysteria (****) die in eigen land hoge toppen scheert. Toen we ze in 2016 op het Main Square Festival zagen, stonden ze hoog op de affiche; ze zorgden voor een grootse moshpit tot helemaal achteraan. Ze spelen in Frankrijk in grote Arena's en zijn een vaste gast op Hellfest.
De band staat nu in een goed gevuld AB en tekent voor een ultiem metalfeestje, over de grenzen heen en voer voor verschillende leeftijden …

Arkangel (***1/2) opende en zorgde voor een oorverdovende, chaotische brij van diverse stijlen. De band balanceert tussen hardcore en metal. Ze spelen luid, hard en snel. Maar spijtig genoeg klinkt het allemaal wat monotoon. Maar ok ze overtuigen met opborrelende adrenalinestoten en enkele moshpits zijn het gevolg. Een mooie opwarmer …

Mass Hysteria klinkt breder en voegt er een vleugje bombast en theatraliteit aan toe zowel in de sound als in de opbouw van het podium. De band klinkt episch, gevarieerd en uitgekiend. Met een Franse Colère wordt het gaspedaal meteen ingedrukt, vanaf “Mass Veritas”.
Er wordt niets aan het toeval overgelaten. De frontman rent als een wildeman naar elke hoek en zoekt zijn publiek voortdurend op. Het resulteert in stevige mosh- en circle pits, tijdens “Chiens de la Cass” tot ver achteraan.
Die Franse rollercoaster overtuigt ons moeiteloos; rustpunten zijn er nauwelijks,  of jawel … enkel als Mouss Kelai grappige kwinkslagen uitdeelt.
Mass Hysteria geeft er een stevige lap op, en het feestje kent enkele stevige knallers vuurwerk. Een fijn moment volgde op “Furia”, toen enkele kinderen op het podium (met oorbeschermers welteverstaan) kwamen. De jongste was amper vier jaar … Samen met de band mee springen en dansen. Heerlijk …Daarna alles terug op veilig voor de kids en tijdens het afsluitende “Plus que du metal” werden alle registers nog eens stevig opengetrokken, met een laatste moshpit tot gevolg.
Mass Hysteria is het  Frans antwoord op de Britse en Amerikaanse metalscene . Een liveset om U tegen te zeggen. Overtuigend, sterk, hard … Franse energiebommetjes in overvloed, een kleine twee uur lang .

Setlist: Mass Veritas //Positif à bloc //Chiens de la casse //Vae soli ! //L'inversion des pôles // Notre complot //L'art des tranchées //Nerf de bœuf //Se brûler sûrement// L'émotif impérieux // Failles // Reprendre mes esprits //Arômes complexes //L'enfer des dieux //Encore sous pression //Tout est poison //
BIS: Tenace //Le triomphe du réel //Contraddiction //Furia //Plus que du métal

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Mass Hysteria
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5895-mass-hysteria-22-03-2024.html

Arkangel
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5894-arkangel-22-03-2024.html

Organisatie: Progress Booking

Jimi Floyd – Het werken aan persoonlijke relaties is de verhaallijn op deze plaat, een lijn tussen donker en licht

Jimi Floyd is geen onbekende voor ons, in 2020 hadden we reeds aandacht aan zijn debuut 'The Right To Disappear' , een parel van een album gedrenkt in een badje van mystiek en melancholie ...
Het duo bracht recent  een nieuwe plaat uit 'Man is infinite as the void', het mysterieuze blijft en daar zijn we blij om … Lees hier .
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met het duo Jesek Van Sante en Hugo Boelhouwer. Uiteraard polsten we ook naar de ambities en toekomstplannen.

Hoe gaat het met jullie tegenwoordig?
Hugo:
Muzikaal ligt alles wat op een lager pitje, maar los daar van verloopt alles prima. We zijn heel tevreden.

Muzikaal op een lager pitje? Maar er is een nieuwe release uit’ Man  is Infinite as the Void’; het is toch de bedoeling er iets mee te doen, of is dit nog niet het geval?
Hugo:
er gebeurt gewoon niet zoveel, als je wil dat er dingen gebeuren moet je kunnen op tournee gaan, en dat lukt op het moment niet zo heel goed blijkbaar. Dus ja, na de release is alles beetje stil gevallen. Het is gewoon hard werken, op sociale media actief zijn en zo. Muziek maken op zich is gewoon heel leuk. Maar om jezelf te verkopen na zo een release dat is wel heel lastig tegenwoordig en vergt dus tijd. Daardoor is het nu wel even stil op muzikaal vlak dus.

Is het moeilijker om geboekt te worden niet een beetje een probleem van deze tijd, dat het na de corona periode algemeen moeilijker is geworden om als band geboekt te worden? De organisaties nemen een ietwat afwachtende houding aan en spelen op veilig … Hebben jullie er ook ‘last’ van?
Hugo:
Hoe het voor corona was hebben we geen idee over, want onze vorige release was net voor we in lockdown gingen. Het is wel moeilijker geworden merken we wel om tussen al dat overaanbod aan nieuwe bands en projecten, het hoofd boven water te kunnen houden.
Jesek:
Ik pik daar even op in. Het is inderdaad wat op de achtergrond geraakt ‘muziek’ , maar die recensie op Musiczine was wel een impuls en heeft ons weer wat moed gegeven.
Hugo:
dat helpt inderdaad, en ook iedereen die de plaat hoort is er laaiend enthousiast over. Bij beide platen zelfs. Maar helaas blijft het voor de rest een beetje stil, o.a. wat dus die optredens of streams betreft. Dus we hopen dat door reviews en dergelijke, er toch ergens een belletje gaat rinkelen of een deur open gaan.

Dat is zeker geen verwijt naar jullie muziek toe, maar kan het niet liggen aan het feit dat jullie muziek niet de meest toegankelijke is. Ik vergelijk het met een kruisbestuiving tussen Zappa en Bowie, die werden – op uitzondering van Bowie uiteindelijk wel – ook niet direct opgepikt. Kan het daar aan liggen denk je?
Zowel Frank Zappa als David Bowie zijn inspiratie bronnen voor ons. Bowie is een van de grootste artiesten die ooit heeft geleefd. We proberen het niet te laten klinken als Bowie , maar het zit gewoon in elke vezel van ons zijn. Dus ja dan komt dat automatisch wel boven in onze muziek. Wat hij zo goed deed, was dingen zo poppy laten klinken maar tegelijkertijd zaten zijn tekst en muziek boordevol rare structuren. Het is zeker een doelstelling het ook op deze wijze te doen, en daardoor alsnog toegankelijke te klinken, want dat deed Bowie uiteindelijk ook ondanks die structuren en rare kronkels. We willen zeker niet te plat gaan klinken en zo, maar toegankelijker zeker wel.
Jerek:
wat mijn manier van werken betreft, ik heb strofes in mijn hoofd en daarmee ga ik aan de gang. Hugo doet daarbovenop de instrumentale omlijsting, en  net die combinatie tussen wat ik er uiteindelijk van maak met mijn teksten en stem, in combinatie met wat Hugo doet, dat maakt Jimi Floyd.

Opvallend, wat de instrumentatie betreft, is bij deze plaat toch die viool klank een meerwaarde. Het krikt die mooie songs naar een nog mysterieuzer en magischer niveau. Hoe hebben jullie deze violiste gevonden, en is het de bedoeling die viool te blijven gebruiken naar de toekomst toe?
Hugo: Carolien Verbeek.  is een heel goede vriendin van mij, en haar inbreng is van een hoge toegevoegde waarde, dus ik zou er heel graag meer mee willen doen naar de toekomst toe; ik doe duw het instrumentale onderdeel, gitaar, bas, toetsen en drum. Maar bij sommige songs had ik gewoon het idee dat moet zij gewoon doen met haar viool.  Wat ze doet is inderdaad een enorme meerwaarde.

Het is een warme plaat, en er hangt iets mystieks in, een soort ‘gevecht tussen donker en licht’, én vooral een verhaallijn… Is het een plaat tussen donker en licht? Of hoe moet ik het zien?
Jerek: Ik steek uiteraard zeer persoonlijke dingen in mijn teksten. Dat gaat ook over liefdesverdriet en hoe je daaruit moet komen De persoonlijke relatie en het werken daaraan, dat is de hele verhalenlijn lijn in deze plaat, en dan bewandel je inderdaad wel die lijn tussen donker en licht, sowieso.

Hiermee wordt wel geen ruim publiek aangesproken, vrees ik een beetje. Ik bedoel dus een publiek waarmee je Sportpaleizen uitverkoopt. Maar dat is wellicht niet de ambitie, welk publiek hoop je met jullie muziek wel te bereiken?
Jerek: we doen het in de eerste plaats voor onszelf. Hoe we samen muziek maken, en dingen creëren samen, dat is het allerleukste.  Maar welk publiek precies? Daar zijn we niet echt mee bezig eerlijk gezegd.  Ik dacht eerder dat het toegankelijk is wat we doen.

Jullie focussen zich eerder op het club circuit? Of wat is jullie ambitie of doel met Jimi Floyd?
Hugo: ik hoef niet in Top veertig of zo terecht te komen, dat is voor niks nodig. Wat ook een feit is, je wordt in Nederland o.a. door radio en zo weggedrukt door echt commerciële dingen, het is daardoor als wat alternatievere band of artiest moeilijker geworden om boven dat maaiveld uit te kijken.  In Engeland heb je nog een circuit van ‘independent’ muziek, maar dat is hier toch wat minder. Het publiek is er zeker, maar je hoort het gewoon te weinig in de mainstream media en dergelijke.  En dat maakt het wat moeilijker voor ons. Er is dus ook wel een clubcircuit in Nederland en zo, maar we moeten ook worden opgepikt en daar knelt het schoentje wat op het moment. Maar een naam maken in dat Club circuit zou leuk zijn, ja.
Jerek: Optreden hebben we inderdaad nog niet zoveel gedaan, en ook deels door die corona perikelen en zo. de Eerste plaat ‘the right to dissapear’’ werd heel goed ontvangen. Doordat we niet konden optreden, is dat allemaal wat stil gevallen. En nu hebben we met onze twee een nieuwe plaat gemaakt, maar hoe we het op de bühne moeten brengen is vooralsnog een vraagteken.

Zijn dat jullie plannen voor dit jaar eigenlijk? Optreden? Of wat zijn de plannen voor 2024?
Hugo: we hebben deze plaat dus uitgebracht, eind vorig jaar, een zware bevalling van vier jaar. De meeste liedjes komen uit de periode van voor die corona tijden. dus nu is het verhaal even af, en ligt alles muzikaal een beetje stil. Er zijn tussen ons (mij en Jerek) gewoon periodes van enorme creativiteit , en dan is het weer even weg.  We zitten dus nu een beetje in die tweede periode. Ergens wordt dat dit jaar wel weer opgekrikt en gaan we gewoon aan de gang met nieuwe ideeën. Voor optredens staat er nog niets concreet op de planning voorlopig. Al denken we er wel over na om op een akoestische manier dingen te gaan doen samen. Er is een aanstekelijke chemie tussen ons beide, die het vuur wel weer zal aanwakkeren , en dan zien we wel wat er wat concerten spelen betreft uitkomt.

Wat jullie doen is uniek, en dat in deze tijden toch wel heel moeilijk, is de sociale media geen goed ‘wapen’ om ervoor te zorgen dat je daarin slaagt? Hoe belangrijk is sociale media voor jullie?
Jerek: we hebben meerdere video clips gemaakt, en regelmatige posten op de sociale media geprobeerd om de media op te zoeken. Maar na een tijdje lijkt het wat op zelfbevlekking en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik heb meer zin om muziek te maken. We zitten nu in een soort vacuüm als het ware, en ik hoop dat we daar kunnen uit geraken. We geloven daar zelfs in dat we daar uit zullen komen. Moest het ondanks alles niet lukken, gaan we zeker niet opgeven en nog steeds nummers maken, zeker weten. We geven het niet op!

Is het de ambitie om muziek te blijven maken? Of hoe moet ik dat zien?
Hugo: toen de eerste plaat uitkwam dacht ik ‘nu kan ik rustig sterven’ (haha) want dat doel wou ik bereiken, en was bereikt. We maken ook luistermuziek, we zijn ook geen 25 meer. Dus ja, ik wil gewoon blijven mooie dingen maken en creëren, niets meer en minder dat blijft gewoon het hoofddoel. Maar dat live optreden, daar moeten we toch eens proberen naar toe te werken ja. Live zouden die songs een meer uitgeklede versie zijn, en misschien wel met de violiste erbij, het kan zeker iets worden.
Jerek: het zou bijzonder leuk zijn om eens op special veneus te staan, zoals een kerk of zo. Dat lijkt me leuk om te doen en is zeker een ambitie. ,en dat eerder vernoemde Club circuit, het zou ook leuk zijn. Gewoon op speciale momenten op speciale locatie staan, is een ambitie.

Wordt live optreden niet wat moeilijker, gezien organisatoren graag op veilig spelen? Ligt het daaraan dat je zo moeilijk geboekt kan worden?
Hugo: Wat je tegenwoordig ziet, diegene die wel geboekt worden zijn cover of tribute bands. Die liedjes brengen van Led Zeppelin en dergelijke meer.  Om maar te zeggen. Daar komt ook een iets ouder publiek op af. Dat is leuk om te zien, maar dat drukt de nieuwe en spannende dingen die gebeuren wel wat weg. En dat is een jammere evolutie. Als er iets minder bekend geboekt wordt, komt er ook vier paardenkoppen en een kip op af, bij wijze van spreken. Dus ergens kan ik die organisaties wel begrijpen.

Het is zinnenprikkelend jullie muziek; dus een jonger publiek aanspreken, behoort tot de mogelijkheden. Waarom is het zo moeilijk die jongeren te bereiken denk je?
Hugo: Jongeren zijn heel kort geprikkeld, het duurt enkele seconden en ze ‘swippen’ het weer door. Daardoor is het ook moeilijker om hen te bereiken

De hoes is iets bijzonder lees ik: “Jimi Floyd is back! ‘Man is infinite as the Void’ is our attempt to fill that giant black hole!’’  Heeft dat te maken met dat gevecht tussen licht en donker? Kun je daar iets meer over vertellen?
Jerek: letterlijk genomen, is waar we soms met ons twee inzaten eigenlijk. Met relatie problemen, mensen om ons heen. Tegelijkertijd is dat zo groot, maar ook zo nietig, waarover maken we ons dan zo druk.
Hugo: eigenlijk is in zo een zwart gat alles mogelijk, dat gat kan opgevuld worden. Er zit zoveel potentie in, maar het moet gewoon opgevuld worden. Dat is het verhaal erachter. Dan kom je inderdaad tussen inderdaad een zwart gat, maar ook de mogelijkheden die het biedt om dat gat dus echt op te vullen met allerlei ideeën en zo.

Een mooi statement. Bedankt voor dit fijne gesprek. Hopelijk zie ik jullie toch eens live ergens binnenkort …

Wajdi Riahi Trio - Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen, ervaringen vertellen en het delen met anderen. Dat is wat ik wil doen
Wajdi Riahi Trio

Wajdi Riahi Trio is het project rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man en talentvolle pianist die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om daar zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden. Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-)Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz. Met double bas tovenaar Basile Rahola en virtuoos drummer Pierre Hurty , zijn twee soulmates, vormt hij een trio dat zorgt voor een ware cultuurschok in een vol gelopen De Casino, Sint-Niklaas. Lees hier liveverslag ...  
We hadden, na het optreden, een fijn gesprek met Wajdi. We praten uiteraard ook over de nieuwste release, de connectie tussen Tunesië en Brussel en de verdere toekomstplannen.

Hoe is dit project begonnen? ‘Arabische roots, vermengd met de latere liefde voor jazz en de bruisende sfeer van Brussel' , lees ik in de bio; kun je daar meer over vertellen? Hoe is het allemaal begonnen?
Ik speelde al jazz in Tunesië, voordat ik naar Brussel kwam.  Ik begon met een paar vrienden die me wat jazzmuziek aanraadden. Ik wilde daar gewoon meer mee doen, mijn grenzen als het ware verleggen. Toen ik die workshop had en de kans kreeg om naar Brussel te komen, heb ik die aangenomen. De ‘vibe’ daar beviel me, en het gaf me op zijn beurt de boost  die kans om definitief naar Brussel te gaan met twee handen aan te grijpen.

Jullie hebben het label 'jazz' opgeplakt gekregen. Wat is de definitie van jazz voor jullie?
Jazz is zo'n grote term van mogelijkheden. Jazz verschijnt in zoveel kleuren en zoveel bewegingen dat er niet echt een definitie is voor wat jazz eigenlijk is. Om een voorbeeld te geven, de komst van Cubanen naar de VS heeft ook de indeling van jazz veranderd. Er zijn gewoon zoveel verschillende stijlen uit alle hoeken van de wereld. Het kan veranderen in de tijd, of het kan echt evolueren op zoveel manieren. Dat is waar 'jazz' over gaat. Het is open muziek voor iedereen.

Dat brengt me bij een andere invalshoek. Wat me opvalt binnen de jazz is dat het vooral een ouder publiek aantrekt, terwijl jij muziek brengt voor een jongere generatie, zelfs de TikTok-generatie die op zoek is naar constante stimulatie; waarom is het zo moeilijk voor een jazzmuzikant om die jeugd te bereiken?
Ik weet niet precies waarom, maar het hangt af van de plaats waar het concert plaatsvindt. Ik was in een club, en het zat daar vol met jonge mensen, dus het kan wel. Omdat jongeren niet zoveel geld hebben om naar dure clubs en zo te gaan, hangt het dus af van de plaats en het prijskaartje. In sommige clubs zijn de kaartjes veel te duur voor die jongeren. Ik ken genoeg jongeren die me heel graag live willen zien, maar me vragen om ze op de gastenlijst te zetten omdat het te duur voor ze is om een kaartje te kopen. Ik denk dat dat de belangrijkste reden is waarom de jongere generatie niet naar jazzconcerten gaat.

Ik heb geluisterd naar de plaat 'Essia' , die in december ll uitkwam …Het is een interessant complex werk; er is een combinatie aan stijlen en culturen komen samen. Niet 'te complex', denk je voor het grote publiek denk je? Ik denk dat vooral de jazzliefhebber die van een avontuurlijke aanpak houdt hier zal voor vallen; is dat het publiek dat je wilt aanspreken?
In de eerste plaats is het niet mijn ambitie om in grote zalen  te spelen. Ik speel liever in kleine ruimtes. Je hebt daar een nauwer contact met de fans, de sfeer is veel beter in kleinere clubs. Maar natuurlijk willen we zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek.

Ik vind het ook leuk hoe jullie op de plaat en zeker op het podium een soort 'geordende chaos' creëren … Is dat een bewuste keuze of is dat heel natuurlijk?
Ik hou van 'chaos', het is een manier van muziek maken die me erg aanspreekt. Het is een deel van ons leven, weet je, rennen voor de trein of de bus. Je klaarmaken voor de werkdag, alles wat op je afkomt op een 'normale' werkdag. Elke dag word je geconfronteerd met 'chaos'. En dat wil  ik in mijn muziek ook naar voren brengen, als een verhaal over het leven. Omdat het een deel van mezelf is en van iedereen om ons heen...

Je vertelt echt een verhaal op deze plaat. Als een ontdekkingstocht van je reis tussen Tunesie en Brussel bijvoorbeeld. En alles daaromheen komt terug in wat je doet op die plaat. Is deze plaat een ontdekkingstocht naar beide werelden, of hoe ik dit moet zien?
Wat ik leuk vind aan kunst is dat we naar hetzelfde kunnen luisteren, maar niet hetzelfde standpunt hebben over wat we horen of zien. Als je een schilderij aan de muur ziet, heeft iedereen zijn eigen indruk over dat schilderij. Het is super persoonlijk. Dus, het zou een reis naar Tunesië kunnen zijn voor iemand die naar deze plaat luistert, eigenlijk is het dat ook. Want het eerste nummer op de plaat is alsof je in de straten van Tunesië loopt. We hebben het geluid van de straat opgenomen op dat nummer. Dus het zou kunnen.

Tijdens jullie concert had ik het gevoel dat mijn verbeelding inderdaad werd getriggerd, maar waarschijnlijk had de persoon naast me er een andere 'fantasie' over; is het een bewuste keuze om de verbeelding van mensen te triggeren door jullie muziek? Hoe moet ik dit zien?
Ja, dat is zeker een bewuste manier van werken. Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen vertellen. En vertellen over ervaringen, dit delen met anderen. Dat is waar muziek over gaat. Dus ja, ik wil de fantasie van de mensen triggeren en hoop dat ze hun eigen fantasietrip erin vinden.

Het maakt je moeilijker om een groot publiek aan te spreken, of is dat niet je ambitie?
Iedereen doet wat hij wil, daar heb ik geen probleem mee. Maar persoonlijk wil ik mijn ziel niet verkopen aan de commercie of 'het grote geld', dat is niet mijn ambitie. Het gaat om 'de muziek voor mij', niet om veel kaartjes verkopen of iets dergelijks. Ik wil het doen voor de muziek waar ze van houden. Als dat maar 200 mensen zijn is dat niet erg. Natuurlijk wil ik groeien in wat ik doe, maar door te doen wat ik doe, kan ik mezelf onderhouden. Als dat betekent dat ik niet voor 2000 mensen kan spelen? Dan is dat maar zo, ook al wil ik hier natuurlijk , zoals eerder vermeld, uiteraard zoveel mogelijk muziekliefhebbers mee bereiken. Je moet gewoon doen waar je zin in hebt, eerlijk zijn tegenover jezelf. Dat is belangrijker dan geld verdienen, dat is niet waar echte Kunst over gaat. Kunst en entertainment is iets totaal anders, ik kies voor Kunst... 

Wat me opvalt is hoe jullie elkaar perfect weten aan te vullen (op plaat en nog meer live); het voelt alsof jullie een drieling zijn, verbonden met elkaar. Is dat de juiste omschrijving? Het zou niet werken met andere muzikanten bijvoorbeeld, jullie horen bij elkaar...
Voor mij zijn het soulmates, het is alsof je een beste vriend vindt en de rest van je leven bij hem blijft. Het zijn echte vrienden geworden. Het is als een relatie die groter en groter wordt, dat we elkaar in andere projecten hebben gevonden helpt ook veel. We spelen onze muziek in dezelfde taal, dezelfde woordenschat. We hebben elkaar inderdaad nodig om de magie zijn werk te laten doen. Ik kan dit met geen andere jongens doen dan met hen eigenlijk.

Ik lees in de biografie: ''Waar het eerste album ‘Mhamdeya doordrenkt was van nostalgie, vertelt dit tweede opus over een reis tussen de twee horizonten van de pianist: Tunis en Brussel''; kun je er meer over vertellen?
Het eerste album was een terugkeer naar mijn roots in Tunesië, toen ik nog een kind was en dat soort dingen. Als ik in die straten loop, doet het me nog steeds denken aan die tijd, zelfs als ik na zoveel jaar terugkom, dat was waar dit eerste album over ging, een 'nostalgische' reis naar het verleden. Dit nieuwe album gaat over de muziek die bestaat in het noorden van Afrika. Het gaat over mijn moeder en zus. Het was belangrijk om deze twee vrouwen, mijn zus en moeder, in het album te noemen. Het zijn twee van de belangrijkste vrouwen in mijn leven. Dus dit album vertelt het verhaal van het begin tot het einde van deze reis en waar ik nu ben. Ik kan het album niet in een andere volgorde beluisteren, elk nummer is een andere pagina, een ander hoofdstuk. Dus je moet het album in die volgorde beluisteren om bij het verhaal te kunnen zijn.

Interessant verhaal … Is er een verschil tussen de Brusselse cultuur en de Tunesische,  wat is het verschil volgens jou? En wat is er voor jou zo geweldig aan het leven in Brussel? Iemand die er woonde zei dat hij een 'haat/liefde'-relatie met Brussel had, wat is dat voor jou?
Ik hou echt van Brussel. Maar... als ik in Brussel ben, wil ik terug naar Tunesië. Maar als ik in Tunesië ben, wil ik terug naar Brussel (haha), het is heel raar. Ik heb niet dezelfde emotionele band met Brussel, want ik ben opgegroeid in Tunesië, mijn familie woont daar. Maar ik ben naar Brussel verhuisd voor mijn muziek. Dus voor mij is familie alles, maar in Brussel is er muziek die ik in Tunesië niet vind.

Begrijpelijk. Nu terug naar het nieuwe album. Hoe waren de reacties op deze nieuwe plaat? En de live optredens tot nu toe?
Het is een leuke ervaring dat ik heel persoonlijke muziek heb geschreven en dat mensen er echt naar luisteren, dat is gewoon geweldig. En mensen vinden het echt leuk wat ik doe. Dus ja, we krijgen heel goede recensies, er zijn interviews, het gaat heel goed. Ik ben tevreden.

Wat zijn de toekomstplannen? Ik zie jullie ook in Frankrijk spelen …
Ja, een kleine tour in Frankrijk. De muziek brengt ons waar het ons brengt en wordt groter en groter... we gaan door.

Is het je ambitie om wereldberoemd te worden (ik denk het niet); wat is je echte ambitie? Is er een 'doel' dat je voor ogen hebt?
Mijn ambitie is om steeds beter te worden in wat ik doe en zoveel mogelijk mensen te bereiken met mijn muziek. Groeien in wat we doen en minder problemen hebben is misschien wel de grootste ambitie...

Ik hoor soms dat er een muur is tussen Wallonië en Vlaanderen, dat het moeilijk is voor een Franstalige band om door te breken in Vlaanderen en vice versa; is dit ook voor jullie als Brusselse band? Is het makkelijker voor jullie om door te breken in Frankrijk, Wallonië dan in Vlaanderen?
In mijn geval denk ik van niet. We hebben deze tour in Brussel gehad, en we hebben een tour met Jazzlab.  We hebben die muur niet, maar dat zou het ook niet moeten zijn. Het zou meer open moeten zijn, het is jammer als dit echt gebeurt... maar ik heb zoiets niet opportuun.

Pics homepag @Sven Dullaert

Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop dat we elkaar snel zien.

Amatorski - Terug van nooit echt weg geweest

Toen we in 2010 de formatie Amatorski (***1/2) leerden kennen op Humo’s Rock Rally finale , waren we direct onder de indruk. We zijn de band blijven volgen. Vooralsnog is hun debuut 'Same Stars We Share' een schijf die we regelmatig grijs draaien. Het is al enkele jaren stil rond Amatorski, maar nu slaan ze terug met een nieuwe plaat 'Curves and Bends, Things Veer' dat onlangs op de markt kwam. Deze werd nu voorgesteld in de AB Club en gaf aan dat ze eigenlijk nooit écht zijn weggeweest …

Inne Eysermans haalt haar inspiratie uit de dingen rondom haar, die haar aanspreken en diep raken. De pandemie en de golf van activisme, betrekking tot klimaatverandering en de Black Lives Matters-beweging, hadden een invloed op de nieuwe plaat. De muziek is gebed in melancholie en verder zijn er mooie beelden op het scherm geprojecteerd van de Koreaanse kunstenaar Che Go Eun. Een mooi geheel muziek en visuals … Amatorski intrigeert opnieuw op die manier en probeert de (dagdagelijkse) ellende om je heen een plaats te geven.
Het publiek is Amatorski door de jaren wat vergeten, zagen we aan de opkomst … Ook doordat Amatorski niet de meest toegankelijke of gemakkelijkste weg inslaat. Geen tierlantijntjes maar songs die diep raken en je doen nadenken over wat mis gaat om je heen, subtiel, zachtmoedig, innemend, pakkend …Intiem materiaal, gedragen door de ontroerende, warme stem van Inne. Af en toe klinkt het krachtiger en worden de registers open getrokken, o.m. op “Tiny Bird”.
Ingetogenheid is de rode draad doorheen de set. Aan bindteksten doet Amatorski zelden, of het is actueel nu een oproep naar de mistoestanden in Gaza … op het scherm komt de boodschap tot een minuut stilte, naar het einde van de set toe. Mooi.
De band laat dus vooral de muziek voor zich spreken. De set was na een dik uurtje al gedaan, we bleven lichtjes op onze honger zitten … Maar het is net die filmische sound en visuals, die introvertie die Amatorski belangvol maakt, met pakkende, rakende boodschappen.
Live moeten de nieuwe nummers nog een beetje groeien, maar de behaaglijke, warme gloed is tekenend, zeker als het gekende “Come Home” en “Never Told” de revue passeren. Amatorski is terug van nooit écht weg geweest … Komt goed dus!

Setlist: Years. To. Come / Welcome / High. The. Tides / Diatomea / Tiny Bird  / Nebula / Echo Variations / 20/04 / U-Turn / Boy/Girl / Come. To. Dust / Unknown // Come Home / Hudson / Never Told

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Waterproov - We willen vooral gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we andere mensen, dan is dat mooie meegenomen!

Lara en Rosi beginnen Waterproov in december 2018 als covergroep. Al snel besluiten ze dat ze meer in hun mars hebben dan alleen covers spelen: ze starten in 2019 met het schrijven van hun eigen muziek. Zelf zeggen ze dat hun nummers zich tussen verschillende stijlen bewegen, met duidelijke invloeden van pop en indie. Zichzelf begeleidend op gitaar en piano, gaan de twee bandleden de uitdaging aan om in het Nederlands tweestemmig te zingen. Dit wordt ook duidelijk in hun eerste echte release ‘Ode Aan Ons’ met de volgende ‘o’ zo interessante nummers: “Overal”, “Oogcontact”, “Oorsprong” en “(On)verbloemd”. Het duo houdt een releaseshow voor de EP ‘Ode Aan ons’  in de Torenzaal, Lokeren op 29 maart 2024.
We hadden een fijn gesprek met het duo, in de gezellige Bar Clementine, Lokeren.

Wie is Waterproov? Heeft de naam een bepaalde betekenis, hoe zou je je muziek omschrijven?
We zijn begonnen in 2018, na onze middelbare te hebben afgerond, ons eerste optreden was in december 2018. We hebben daarna nog enkele optredens gedaan en zijn wat nummers beginnen schrijven. Waarna met corona , wat optredens betreft, alles plots een beetje stil viel.

Die corona heeft er dus niet voor gezorgd dat je plots toch de handdoek in de ring hebt gegooid? Want veel beginnende bands of artiesten gaven het toen wel op … Wat is voor jullie de drijfveer geweest om toch door te gaan?
Tijdens corona hebben we wellicht niet meer fysiek samen gezeten, maar zijn wel contact blijven houden via sociale en andere media. Het heeft dus niet gezorgd voor het stopzetten van onze creativiteit. We konden, buiten uiteindelijke enkele zomer bars niet meer optreden, dat was de enige domper. Dus , behalve het gemis van concerten doen, viel dat al bij al nog goed mee.

De dromerige muziek en het verhaal, doet wat denken aan Kids With Buns die nu toch wat aan het doorbreken zijn. Waren zij een inspiratie? Of wie dan wel/niet?
Er zijn wel gelijkaardige ideeën tussen ons en Kids With Buns, maar echt ons laten door inspireren niet direct. Alle Nederlands talige anders denkers vormen sowieso een inspiratie voor ons, artiesten die een deurtje durven open te stampen en niet bang zijn om moeilijkere thema’s aan te brengen. We zouden Merol als voorbeeld kunnen geven voor een artiest die ons inspireert, ook al verschillen haar teksten toch nog veel van de onze.

Binnen het genre zijn er veel … Wat maakt ‘Waterproov‘ uniek(er)?
We laten ons niet sturen door een markering of wat bepaalde labels of media ons opleggen ‘om te doen’. Dat is voor ons wel heel belangrijk. Wat we zeggen of zingen komt vanuit onszelf, onze eigen ervaringen en onze eigen gedachtengoed. We laten ons door niemand beïnvloeden wat dat betreft. Onze teksten zijn heel persoonlijk, we brengen het gemeend en vanuit een buikgevoel. En we proberen ook vernieuwend te zijn in onze teksten en muziek. Net dat maakt ons toch wel uniek binnen dat overaanbod.

De Nederlandse taal is een mooie taal, je ziet tegenwoordig wel meer bands en artiesten die in de eigen taal zingen, ze hebben er allemaal een bepaalde (logische) reden voor. Waarom doen jullie het, in het Nederlands zingen?
Lara:
Omdat wij het leuk vinden met woorden te spelen. En dat lukt voor ons veel makkelijker in het Nederlands. Ook komt de betekenis van een tekst veel directer binnen als je in het Nederlands zingt (voor Nederlandstaligen)
Rosi:
Onze woordenkennis in het Nederlands is veel rijker dan in andere talen, wat onze muziek daarmee ook verrijkt.

De EP is een mooi pareltje, vol breekbare en persoonlijke songs. Je geeft jezelf prijs, je weet hoe hard social media kan zijn … Hoe sta je er zelf tegenover?
We proberen ervoor te zorgen dat we niet alles bloot geven, dat er een soort vaagheid blijft bestaan binnen onze nummers. Waardoor mensen hun persoonlijke ervaringen zelf kunnen invullen daarin. Dat is althans de bedoeling, dat mensen in onze songs hun eigen ervaring kwijt kunnen. Door enkel dat tipje van de sluier op te lichten, wordt dat risico dus omzeild. We geven niet zomaar alles prijs.

Dat lijkt me een zeer goede ingesteldheid. Welk publiek zouden jullie graag willen aanspreken met jullie muziek? Of ben je daar niet echt mee bezig?
Het is niet dat we daar echt mee bezig zijn, iedereen is welkom. Maar ik denk vooral een luister publiek hier zich zal kunnen in vinden, dat kunnen jongeren of ouderen zijn. Maar vooral dus een publiek dat de intimiteit van onze muziek begrijpt en daadwerkelijk naar ons verhaal wil komen luisteren, dat is het publiek dat we graag zouden aanspreken. En dan komen we toch eerder bij onze leeftijdgenoten terecht die met dezelfde problemen worstelen waar wij over zingen. Denken we toch. Maar, iedereen is welkom!

Hoe waren de eerste reacties op de EP?
Toch wel positief, al moeten mensen er blijkbaar toch een inspanning voor doen om de songs echt te begrijpen. Althans dat maken we uit die reacties op. Het is geen hapklare brok vlees dat we voorschotelen. Mensen die dus open staan voor dat avontuurlijk kantje, vinden hun weg hier wel in. We hebben ook positieve reacties gekregen  uit onverwachte hoek, mensen die ons persoonlijk laten weten dat ze onze muziek erg appreciëren, dat is heel leuk!

Het is geen muziek waarmee je Sportpaleizen zult uitverkopen, wat jullie gegund is natuurlijk, en wellicht is dat niet jullie ambitie. Maar wat is dan wel jullie ambitie, wat wil je ermee bereiken? Lokerse Feesten?
We passen niet echt in een genre of hokje, maar willen graag optreden op plaatsen waar de aanwezigen daadwerkelijk luisteren naar onze muziek. Op het moment kijken we gewoon wat er op ons afkomt, en zien wel wat er gebeurt. We nemen wat dat betreft een beetje een afwachtende houding aan.

Niet in een genre passen? Ik zou zeggen ‘singer-songwriter’ of niet? Indien een organisator jullie wil boeken, welk genre zou je zelf zeggen …  
Indiepop, dreampop, Nederlandstalige muziek … dat vat het beetje samen

De release show is op 29maart in eigen stad; Zenuwen? Waaraan mogen de fans zich verwachten? Visueel spektakel, vuurwerk? Vertel maar
Het is uitverkocht, dus dat is al positief. Gezonde zenuwen toch, we zien het zeker zitten. Er zullen wel beelden te zien zijn, en er zal dus zeker een visueel iets worden aan toegepast. Maar we willen vooral de muziek voor zich laten spreken en  tonen aan de mensen wat we in die vijf jaar hebben opgebouwd: De luisteraars kunnen zich dus verwachten aan een divers repertoire: van acapella tot elektronisch ondersteunde songs en dat in verschillende talen! We  zijn er dus nog wat mee bezig om alles uit te werken maar zien er echt wel naar uit om voor eigen volk te spelen.. we hopen op die manier ook wat Lokeraars tegen te komen en te bereiken. En op die manier wat herkenning te krijgen.

Wat na deze EP? Is het de bedoeling een full album uit te brengen, of is het nog niet aan de orde? En wat zijn de verdere plannen voor dit jaar?
We willen ons vooral focussen op deze EP en dat promoten, door eventuele optredens en zo. we wachten ook wat af wat er door die release show eventueel uit de bus komt wat dat laatste betreft. Op basis daarvan kunnen we onze plannen aanpassen. Een full album is dus nog niet aan de orde, we gaan stap per stap te werk. En jagen ons niet op. Alles van de EP release 30 maart en de reacties daarop …dat is iets waar we al een jaar naartoe werken, en daarna nog wat optredens die ons al gevraagd hebben. En de rest is dus even koffiedik kijken.

Waar willen jullie naartoe werken?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden , omdat het dus afhangt van  de EP die op 30 maart op de markt komt, en de reacties daarop. Het belangrijkste is als we toch optredens kunnen boeken daardoor, dat er daadwerkelijk mensen op afkomen die voor onze muziek komen. Hopelijk gaan die deuren open naar optredens in die richting, maar zoals daarnet gezegd, het is allemaal beetje afwachten nu wat toekomstperspectieven betreft eerlijk gezegd.

Wat zijn jullie ambities, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Een echt doel ? niet direct, in die zin dat we dus gewoon wel zien wat er op ons afkomt. We willen gewoon lekker samen muziek maken, en bereiken we daar andere mensen mee is dat mooie meegenomen. Kunnen we daar veel mensen mee bereiken ook goed. Maar we leggen de lat niet te hoog, omdat je als je dat doet te snel ontgoocheld kunt worden en dat willen we dus vermijden.

Jullie zijn nog jong, de jeugd houdt van prikkels (op korte termijn), zit op TikTok en youtube en andere streamings … Is het in deze tijden nog interessant om platen uit te brengen fysiek?
Als je dat kunt verkopen en het loont de moeite om het dan uit te brengen, lijkt ons dat wel leuk en interessant om te doen. want er is nog wel een publiek dat platen koopt. Maar dan moeten we er zeker van zijn dat er voor onze muziek een publiek is dat daarvoor open staat. Zo niet heeft dat weinig zin om daar zoveel geld en tijd in te steken eigenlijk.

Sociale media is heel belangrijk, maar hoe belangrijk is het voor jullie?
We hebben een video  op YouTube uitgebracht, https://www.youtube.com/watch?v=wbavhPjWahY
en zijn actief op sociale media. Wat dan weer een medium is om onze identiteit te uiten  Het is toch een belangrijk barometer om te zien hoe onze muziek wordt opgepikt, je kunt dat dus niet uitschakelen binnen de muziekindustrie in deze tijden. Op die manier kunnen we ook ontdekken welk publiek we echt kunnen bereiken. Dat merken we nu ook al. En ook daarvoor is die sociale media wel belangrijk, om dat te ontdekken en daarop in te kunnen spelen.

In die ambitie … Een naam worden binnen het club circuit (AB, Botanique, Casino etc) of de grote zalen … Wat geniet je voorkeur en waarom?
Toch liefst het club circuit dan, dicht bij je publiek kunnen staan. Lijkt toch leukere. Een heel andere sfeer dan in een Sportpaleis, de sfeer in zo een Club als AB of zo is veel gezelliger. Club circuit dus.. maar moesten we die kans krijgen gaan we natuurlijk geen nee zeggen.

INFO https://www.facebook.com/events/344095128260947 
Optreden in CC Lokeren op 29 maart 2024 (EP voorstelling)
EP uit op 30 maart 2024

Bedankt voor dit fijne interview, we zien uit naar jullie optreden in mijn geboortestad

maandag 18 maart 2024 15:27

Takuya Kuroda – Kleurrijk en energiek!

Takuya Kuroda – Kleurrijk en energiek!

"Takuya Kuroda overstijgt moeiteloos de jazzgrens in z’n virtuositeit met z’n trompet, waarin souljazz, soul, funk, post-bop en hiphop samensmelten. Als getalenteerde trompettist uit Japan verhuisde hij naar New York, waar hij naast José James zijn carrière begon.", lezen we in de biografie. Een bijzonder man, in een goed vol gelopen Flagey, Brussel kwam hij zijn uitgebrachte album 'Midnight Crips' (2022) voorstellen.

Takuya Kuroda (****) tekent voor een dosis positieve energie door groovy, aanstekelijke beats. Een goed uur lang hield het gezelschap ons in de ban. Er viel van alles te beleven; er was een mooie samenhang van saxofoon, trompet en een pianorecital, ondersteund van een  groovy bas en een opzwepende drumritme. Kleurrijk, energiek, magisch klinkt het als geheel.
Wat een virtuositeit van deze Takuya als trompetspeler met verder de piano/keys van Takahiro Izumikawa. Er zijn de uitdagingen met zijn medemuzikanten die elkaar speels overbluffen, o.m. tussen hem en drummer David Frazier Jr, die goed op elkaar ingespeeld zijn. Wat een klankenspectrum.
Soms gaat Takuya even opzij, zichtbaar genietend van wat de muzikanten spelen. Saxofonist Craig Hill vult perfect aan, alsook is er het overweldigend trompetgeschal van de meester zelf. Wat een improvisatie. De groovende soli (ook die van Reuben Cainer), doen ons wegdromen.
Een twee uur lang werden we in deze unieke wereld gedropt door het prachtige samenspel, de mooie soli en de trompetsounds in de gevarieerde, soms lange nummers. Kleurrijk, energiek, magisch!

Organisatie: Flagey, Brussel

Mother Mother - Ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren

We leven in een tijd dat sociale media en zeker TikTok, een belangrijke barometer is geworden voor wat kan populair zijn bij de jeugd. eem nu de Canadese band Mother Mother (***1/2) die al sinds 2005 bezig is. Ze braken nu pas recent door naar een breed publiek en bereikten hier zelf een grote groep tieners. De band dragen ze het hart , ze zijn een soort uitlaatklep waar ze terecht kunnen met hun emoties.
Het zevende album ‘Dance and Cry’ werd in 2018 uitgebracht. Eind 2020 ging de muziek van de band viraal op TikTok, wat een golf van streams veroorzaakte. Geen wonder dat de AB was volgelopen met tieners, al dan niet begeleid van hun ouders die ook wel eens wilden zien waarom hun kids zo’n grote fan zijn. Mother Mother zijn de ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren. De harten sloegen sneller, en toch … sluimert hier en daar de automatische piloot door bij de band …

De Ierse formatie Moncrieff (****) opende met een aanstekelijke set, die sterk werd gesmaakt en konden rekenen op een fijne respons. Catchu muziek die intrigeert. De beweeglijke, charismatische frontman is een entertainer die iedereen ontroerde. De zanger was gepakt van het publiek. Mooi om te zien. De emotioneel beladen songs met de lekker opzwepende ritmiek sprak dus duidelijk aan.

Mother Mother kronkelt zich een weg tussen pop en alternatief. “Nobody Escapes” onderstreept dit alvast en zit ergens tussen lichtvoetigheid met allerhande, flitsende gedachten. Er heerst een uitgeladen sfeer. Een zweem van melancholie horen we op “Arms Tonite” en “Hayloft II”. Die sterkte intensiteit kunnen ze net niet aanhouden. Er sluimerde zeker een routineuze aanpak door ondanks tussenin dat de charismatische frontman z’n publiek opdroeg de gsm lichtjes te branden en hen gedwee kon doen meestappen in z’n muzikaal verhaal.
Het publiek hield van Ryan Guldemond’s bindteksten, en hij wist hen in te palmen. Wat een entertainer. Zijn zus Molly kon de zang even overnemen op “Sleep Awake”. Als een rustig voortkabbelende beekje in de Canadese bergen ging de set verder, op naar een wervelende finale die de registers opentrok. "Ghosting", "Oh Ana"  en natuurlijk de hit '"Hayloft'  werd luid meegebruld. Wat een positiviteit ervaarden we hier …In de bis kregen we nog overtuigende versies van “Grief Chapter” en “Burning Pile”.
Mother Mother weet een jong publiek te bespelen , het siert hen. Wijzelf iets ouder kennen de (muzikalen) verhalen van zo’n bands, maar mooi is dat ze hun publiek weten aan te spreken, te ontroeren en hen een leuke, aangename avond bezorgen. Een familiaal gevoel ervaarden  we, die vreugde en leed met elkaar delen. Kortom, samen met de ouders de ideale uitlaatklep voor de emoties van jongeren …

Setlist: Nobody Escapes//Arms Tonite//Hayloft II//The Matrix//Problems//Oleander//Explode//Back to Life//Bit by Bit///Body//Sleep Awake//Dirty Town//Neighbour//Wisdom//Ghosting//Little Pistol//It's Alright//Oh Ana//Wrecking Ball//The Stand//Verbatim//Hayloft
ENCORE - Grief Chapter//Burning Pile

Organisatie: Live Nation

Cathubodua – Duistere, pakkende folklore

Het is altijd leuk om een band die je al vanaf het prille begint volgt te zien evolueren. Neem nu Cathubodua  die in de DVG Club, Kortrijk hun nieuwste plaat 'Interbellum' kwam voorstellen. Toen we de band de eerste keer aan het werk zagen (2017) viel ons hun symfonische metal op, ondersteund van sterke female vocals.
Toegegeven , er zijn diverse wissels geweest in de band, en ook de coronapandemie deed geen deugd. Maar kijk, alles goed overleefd en met de nieuwste plaat, slaat de band een rauwere, gebalde weg in. Een duistere, pakkende folklore sfeer intrigeerde door hun muzikale aanpak (verbluffende gitaar, drums) , de brede, uiteenlopende vocals van Sara, en zeker de unieke inbreng van viool, die de sound sterk mee bepaalt!

Twee bands vooraf …. De eerste, Bunch of maniacs (****) heeft zijn naam niet gestolen. Bart Labeur (Wasted 24/7), bassist Roel Jacobus (BEUK), imposante zanger Peter Van De Vannet en drummer Jean-Baptist Bisschop hebben een pak ervaring in het vak. Het project is ontstaan als een soort jamsessie, vernamen we achter de coulissen. De heren spelen een thuismatch, en willen vooral veel plezier maken. Het resulteert in een mengelmoes van verbluffende virtuositeit, aanstekelijk- en speelsheid. Niks vernieuwends, alleen een lekker potje rock muziek, het lont aan het vuur steken. Gaandeweg werden de registers opengetrokken en in een borrelende finale ontplofte het gewoonweg. Hier kan nog iets moois uit groeien …
Een interessante band is alvast Objector (*****). Binnen de Thrash metal zijn ze sterk onderschat. Zowel op laat als live weet deze band nogal te overtuigen door een strakke ritmesectie, duivelse speelsheid en interacties. Een moshpit is dan ook niet vreemd. De sfeer zat er goed in; Objector gaat er vollen bak tegenaan. Wat een energie. Het siert hen. Razendsnel, loeiend, retestrak, hard en doordacht gaan ze te werk. Thrash metal op z’n best.

Na deze ‘feestelijke’ openers tijd voor meer donkerte. Cathubodua (*****). Iets meer dan een uur lang worden we in een ‘grimmige’ sprookjeswereld (van GRIMM) gedropt. In dat donker sprookjesbos heb je elfen, feeën als demonische wezens, die niets of niemand ontzien.
In de instrumentatie als in de vocals wordt dit correct uitgebeeld. Een spervuur aan gitaar geweld, rauwe baslijnen, verbluffende drums en toevoeging van die overweldigende vioolpartijen. De brede, uiteenlopende stem kan zalvend als ijzingwekkend zijn. We krijgen een botsing zacht(moedigheid) -hard (rauwheid), zacht goed-kwaad en licht-(pure) duisternis. “Dawn + Hydra” is reeds een mooi voorbeeld.
Cathubodua staat garant voor een visueel totaalspektakel, zonder al teveel franjes. De muziek spreekt voor zich, de fantasie wordt geprikkeld. Nieuwere songs als “Foretelling” en “Will Unbroken” tonen een grauw, ruw kantje van Cathubodua.
Er is mooi evenwicht van nieuw en oud materiaal.
Op het wondermooie “Hero of Ages” van de vorige plaat 'Continuum', is er meer de symfonische kant van de band, een soort akoestische versie tussen de viool van Arvid Vermote  en de zuivere, breekbare stem van Sara Vanderheyden; wat een emotionaliteit. Een subliem “Goddes Fallacy” krijgen we nog een laatste keer die overweldigende donkerte over ons heen.
In de performance horen we duistere, pakkende folklore; het is een band die in tien jaar ‘on the road’ nog steeds evolueert zonder hun symfonische metal roots te verliezen. trouw blijvende, vooral vooruit kijkt.

Setlist: Dawn + Hydra// My way to glory// Scarecrow//Journey of Lysilde //Foretelling //The Mirror//Effigy of Aftermath/// Monolith of Doubt//Will Unbroken//Amidst Gods//Hero of Ages//Goddes Fallacy

Pics homepag: dank aan Luc Ghyselen (Musika)

Organisatie: Cathubodua ism DVG Club, Kortrijk

Kaizers Orchestra - Een unstoppable Noorse sneltrein!

Na een pauze van bijna tien jaar zijn de verwachtingen hooggespannen om de Noorse sensatie Kaizers Orchestra (*****) eindelijk terug op het podium te zien. Na enkele legendarische optredens (o.m. Metropolitan Museum of Art, New York) verwierf de band in de jaren tweeduizend wereldwijd een cultstatus.
Lees er onze live reviews maar op na toen ze in belgië waren …
2011 - Kaizers Orchestra – live een stoomtrein! (musiczine.net)
2008 - De gekke live bende van Kaizers Orchestra (musiczine.net)
Dat de Noren tien jaar na hun laatste noot nog niets aan populariteit hebben ingeboet, bewees de aankondiging van hun Scandinavische tour: die was in minder dan 15 minuten volledig uitverkocht. Naast een gloednieuwe single, bracht de band zijn volledige oeuvre - goed voor acht studioalbums - uit op vinyl.

Op 9 maart trad Kaizers Orchestra aan in een goed gevulde Roma. Vooraf hadden we nog een interview met hen, lees hier .
Als een niet te stoppen (Noorse) sneltrein, raast de band anderhalf uur doorheen De Roma. Alles werd in het Noors gezongen, het deerde het publiek niet, want die brulde zogoedmogelijk de teksten gewoon uit volle borst mee. De aanstekelijke opbouw van hun songs en de feestelijke stemming waarmee ze worden gebracht, kon alleen maar zorgen voor een wervelend feestje … op Noorse wijze.
Reeds vanaf “Ompa til du dor” tot “KGB” gaat de band beweeglijk tekeer op het podium. Trommelend op vaten met staven, koevoeten, gasmaskers opzetten, hossen van links naar rechts, het hoort er allemaal bij, bij deze gekke bende; ze jagen lekkere riffs uit hun gitaren en slaan meedogenloos op de drumvellen, alsof je leven er vanaf hangt; en er is de gespierde zanger Ottessen, die het publiek entertaint en overtuigt met z’n heldere, volle, indringende stem.. Een volksmenner.
Wat een adrenaline, wat een energieke set kregen we die uitzinnig werd onthaald met een “Aldri vodka; Violeta” en “Lett med verden”. Ze krijgen de handen moeiteloos op elkaar van een bijzonder hongerig en gewillig publiek, tja da’s nu net Kaizers Orchestra.
Die euforie maakt de band nog sterker. Er volgt een verjaardagsfeest voor de bassist Øyvind Storesund, die zijn  50ste verjaardag vierde , met champagne en alles wat erbij hoort. Gitarist Geir Zahl mocht zich vocaal bij ‘Dr Mowinckel' bewijzen, naast het intens potje gitaarspelen spelen; er wordt zelfs een meisje op het podium gehaald bij “Min Kvite Russe” die blijkbaar  luistert naar de naam Margarita, een verwijzing naar die song.  Ze spelen die song voor haar zo goed als akoestisch, ze zingt mee en ze mag ook nog een glaasje champagne meedrinken. De avond kan voor haar alvast niet stuk.
Niks dan genietende en glimlachende mensen tijdens het optreden van Kaizers Orchestra , die z’n publiek letterlijk KO slaat, met een rollercoaster aan feestelijke songs. .Tijdens de bis met een meesterlijke “Begravelsespolka”, “Maestro” en “Die Polizei”. Schitterend.

Wat een reünie concert was ons dit … Kaizers Orchestra is teruggekeerd en hoe . Met wat een dynamiek, virtuositeit, doordachtheid en speelsheid gaan zij tekeer. Een positieve ontlading. Na tien jaar afwezigheid was dit een muzikale wervelwind van jewelste. Nu werk maken van nieuwe nummers …
Setlist: Russian Dance  (Tom Waits song) - Ompa til du dør - Bøn fra helvete - KGB -Prosessen - Aldri vodka, Violeta - Støv og sand - I ett med verden - Veterans klage - Bak et halleluja - Resistansen - Dr. Mowinckel - Min kvite russer - Dine Gamle Dager Er Nå - En for orgelet, en for meg - Kontroll på kontinentet - Hjerteknuser
Encore: Begravelsespolka - Maestro - 170 - Die Polizei

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Pagina 5 van 167