zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 01 oktober 2020 21:01

Lepers -single-

Doodseskader is een nieuwe band met alvast twee bekende gezichten: Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You, …) en Siegfried Burroughs (Kapitan korsakov, The K, …). De twee kennen elkaar al lang, maar dit moet hun eerste samenwerking zin. Er is een album op komst en dat wordt een mix van metal, sludge, grunge en hiphop, beloven ze zelf. De eerste single heet ‘Lepers’ en is een mix van vooral grunge en sludge die een beetje atmosferisch klinkt en met een groove die de ramen doet rammelen. Het is interessant genoeg om vol verwachting uit te kijken naar het album.

https://www.youtube.com/watch?v=PX2OQnqt3Es

donderdag 01 oktober 2020 20:58

Momoyo EP

De Gentse band momoyo komt na twee singles (“Breath” en “Colours”) met zijn debuut-EP, op vinyl en digitaal. De vier nummers die we bovenop de singles krijgen, liggen mooi in het verlengde van de singles: nachtelijk warm en zwoel, dansbaar maar niet altijd voluit, soms zwevend tussen urban light en intiem, synth-driven en toch heel organisch, … Elk nummer is een zoektocht naar de juiste balans in de mix voor elk instrument. Beperking en zuinigheid werden verkozen boven overdaad en het eindeloos laagjes over elkaar leggen. Die zuinige dosering geeft de nummers soms iets fragiels. De hoofdrol is wel telkens weggelegd voor de vocalen van Frie Mechele: bezwerend zonder dat echt te willen nastreven. En ook zij zingt geen half woord te veel. Net genoeg om je vast te grijpen.
Elk nummer is een klein kunstwerkje van sfeer en emotie op zich, wat het moeilijk maakt om positieve uitschieters aan te duiden. Naast de singles is dat misschien toch “Skin”, met die viool die met Frie wedijvert om de aandacht van de luisteraar. Mooi is dat. Zo heeft elk nummer wel een bijzonder kantje. Het is ook leuk om vast te stellen dat de viool hier als een volwaardig instrument behandeld wordt en niet - zoals zo vaak - pas bij de productie wordt toegevoegd om nog wat extra sfeer te zorgen.
Deze EP omvat heel veel dingen die samenkomen: een muzikale ontdekkingstocht, een evenwichtsoefening, een verhalenbundel, … en hoe je het ook zelf invult, deze EP laat je geen seconde los.

donderdag 01 oktober 2020 20:47

Agnes EP

Als ze bij het Belgische EBM-label Alfa Matrix een single of een EP uitbrengen met de titel “Agnes”, dan veren wij recht. Het zal toch geen cover zijn van “A.G.N.E.S.” van onze vaderlandse newwave-legende 1000 Ohm? Dat is “Agnes” van het Noorse Lights A.M. jammer genoeg niet. Maar niet getreurd. Daarmee is nog niet alles verloren.
Erlend Eilertsen, ook van de band Essence Of Mind, schreef deze instrumentale track voor zijn overleden hond met dezelfde naam die hij 16 jaar had. Het is contemplatief, space-like en voluit nostalgisch en retro. Denk qua referenties aan Brian Eno, Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream, Ozric Tentacles en zelfs aan “Aurora” van het Nederlandse Nova.
Met “A Mystery After Sunset” bevat deze EP nog een tweede track en die ligt helemaal in het verlengde van titeltrack “Agnes”, maar daar wringt het schoentje een beetje. Net als we na deze nummers helemaal in die vibe zitten, houdt het alweer op. Voor een EP, zelfs een digitale, had dit best nog wat langer mogen duren.

Elektro/Dance
Agnes EP
Lights A.M.
Alfa Matrix
 

donderdag 01 oktober 2020 20:41

Beer And Loathing

Tien albums ver in hun carrière is het duidelijk dat er bij The Real McKenzies maar één echte McKenzie is en dat is zanger Paul McKenzie. Hij is de enige die er reeds sinds 1992 bij is, hoewel de namen van de bezetting en gastmuzikanten van ‘Beer And Loathing’ vast wel bekend in de oren zullen klinken bij de fans. De formule van de Celtic punkrock uit Canada is inmiddels ook duidelijk: ergens tussen punkrock en pubrock in en met af en toe een doedelzak of een folk-viool erbij.
In de lyrics herkennen we een zanger die weigert om volwassen te worden, wat tegelijk een vloek en een zegen is: veel stoere drinkebroersverhalen, heel wat gebroken harten en gevechten tussen macho’s en daarbovenop nog een flinke portie heimwee naar het Keltische homeland van weleer.
Na de instrumentale opener “A Widow’s Watch”, eentje met heel veel doedelzak, gaat het naar het folky “Overtoun Bridge”, een plek waar bovennatuurlijke krachten honden tot zelfmoord zouden drijven. Zowel muzikaal als tekstueel een interessant nummer. Daarna gaat het tempo flink omhoog voor “Big Foot Steps” en titelsong “Beer And Loathing”. Basic punk- en pubrock, maar gebracht met veel authenticiteit. De folk-traditional “Cock Up Your Beaver” klinkt weinig onschuldig, maar in 1792, het jaar waarin het gedicht zou geschreven zijn, betekende het gewoon dat een echte gentleman zijn haar moest bedekken met een hoed gemaakt van knaagdierhuiden. Voor alle andere interpretaties bent u zelf verantwoordelijk. The Real McKenzies brengen ‘m met een puberale knipoog.
“Nary Do Gooder” is een ouderwets dronkemanslied en “Death Of The Winnipeg Scene” verhaalt de teloorgang van de punkrock-scene in die Canadese stad. Dan volgen een paar geschiedenislessen met “36 Barrels” over de mislukte aanslag op koning James I en "The Ballad of Cpl Hornburg” over een Canadese soldaat die het leven liet in Afghanistan. De twee absolute parels op dit album zijn "Whose Child Is This” en “The Cremation Of Sam McGee”, een song die eerder al eens opgenomen werd door Johnny Cash.
Na tien albums weten ze bij The Real McKenzies perfect wat hun publiek verwacht en dat leveren ze op ‘Beer And Loathing’.
Als dit je eerste kennismaking is met deze Keltische punkrockers uit Canada en je vindt het leuk, dan kan je meteen de negen vorige albums in huis halen.

donderdag 01 oktober 2020 20:34

Us + Them

De viruscrisis zorgt ervoor dat heel wat ‘gewone’ releases uitgesteld worden en in de plaats krijgen we een heel pak live-albums. Zo kunnen we het gemis aan optredens met ‘veel’ publiek alvast een beetje counteren. Van Roger Waters, die vroeger bij Pink Floyd zat, krijgen we zo op ‘Us + Them’ de concertregistratie van zijn tournee van 2017 en 2018. Opgenomen in Amsterdam, dus er is een kleine kans dat daar ook wat Belgen in het publiek stonden. Hoewel, Waters deed op die tournee ook al Antwerpen aan. Die tournee had 156 haltes en in totaal waren er voor die shows 2,3 miljoen bezoekers.
Waters wisselt op dit live-album mooi het bekendere werk van Pink Floyd (“Breathe”, “Money”, “The Wall”, “Great Gig In The Sky”, …) met het beste van zijn solo-album ‘Is This The Life We Really Want?’ uit 2017 (“Déjà Vu”, “Picture That”, “The Last Refugee”, …). De uitvoering is smetteloos, bijna perfect zelfs. Zodra de reacties van het publiek wegsterven, is dit nauwelijks te onderscheiden van een studio-opname, of het moet zijn dat Waters niet altijd de noten zingt die hij wil halen. Er wordt gelukkig maar weinig voluit gezongen op dit album. Het is vooral de knap uitgewerkte progrock die de show mag stelen.
Is dit nu een onmisbaar album voor de fans van Roger Waters en Pink Floyd? Voor wie er bij was, zal het zeker een leuke herinnering zijn. Dan moet je nog kiezen of je gaat voor het zuiver muzikale (CD of vinyl), of misschien wil je het visuele er ook nog bij en dan kies je voor de DVD of Blu-Ray.  Er is intussen zoveel materiaal van Pink Floyd uitgebracht dat ieder wel zijn zin vindt.
Deze live-registratie is dan vooral een extraatje voor wie zijn collectie compleet wil hebben.

donderdag 01 oktober 2020 20:27

West Coast vs Wessex

Fat Mike van Fat Wreck heeft een leuk concept bedacht voor het splitalbum West Coast vs Wessex. NOFX covert vijf nummers van Frank Turner en omgekeerd. Op de hoes maakt Fat Mike er zelfs een boksmatch van, met NOFX als kampioenen en de Brit als uitdager. Het maakt je benieuwd wie na de aangekondigde tien ronden tegen het canvas gaat.
NOFX start met de grappige breakupsong “Substitute”  met de voor heel wat muzikanten herkenbare quote ‘I wrote her fifteen songs, still we had to part’. Daarna duwen de Amerikanen het gaspedaal nog wat dieper in met “Worse Things Happen At Sea” om dan over te gaan in de vrolijke ska van “Thatcher Fucked The Kids”. Het zal mij verbazen dat de kids vandaag nog weten wie Thatcher was of dat ze beseffen dat de roots van de punkrock inderdaad bij de ska liggen. “Ballad Of Me And My Friends” is een song die vertelt hoe leuk het wel is om met je punkrockbandje in een busje te stappen om te gaan optreden. Het eigenaardige is dat dergelijke zelfverheerlijking enkel of toch vooral in punkrock opduikt. “Glory Hallelujah” is de meest overbodige cover op dit album. In half gospel, half punkrock wordt eindeloos herhaald dat ‘There Is No God’. Slaapverwekkend. Heb je echt ballen aan je lijf en wil je religie tackelen in een song, probeer dan eens een religieuze strekking die moeilijker om kan gaan met kritiek.
Dan weet Frank Turner zijn covers net iets beter te kiezen. “Scavenger Type” is subliem en “Eat The Meek” gaat daar nog over. Die laatste is nauwelijks nog punkrock, eerder stadionrock, maar dat kan de pret niet drukken. “Bob” is dan weer eerder overbodig, terwijl “Perfect Government” een deur intrapt die wel heel open stond. “Falling In Love” wordt in de handen van Turner een breekbare ballad die overloopt van rust en emotie. Mooi hoe hij dat doet, maar het past misschien niet helemaal in het opzet van het split-album.
Zowel NOFX als Frank Turner delen een paar fraaie uppercuts uit in deze boksmatch, terwijl je op andere momenten zit te hopen dat de scheidsrechter zal ingrijpen. Er zat meer in dit nochtans heel leuke en originele split/cover-concept. Hopelijk krijgt het concept nog een paar herkansingen.

West Coast vs Wessex
NOFX vs Frank Turner
Fat Wreck Records/Sonic Rendezvous
 

Sound Of Noise 2020 - Better Times Will Come
Sound of Noise 2020: Evil Invaders - Spoil Engine - Dyscordia
Départ XXL
Kortrijk
2020-10-10
Filip Van der Linden

Een metalconcert met honderden mensen in het publiek, dat is toch al langer geleden dan we zouden willen. De ploeg achter het Alcatraz-festival kreeg het voor elkaar op het coronaproof evenementenplein in Kortrijk, misschien niet toevallig de stad van metalburgemeester Van Quickenborne (sinds kort metalminister).
Corona-shows kennen we intussen: met een persoonlijk stoeltje voor iedereen en hier met ook de drankjes en snacks die aan je zitplaats werden gebracht. Het moeilijkste was misschien nog dat iedereen zijn mondkapje moest ophouden als hij/zij niet aan het drinken was, maar na een paar opmerkingen van de security was ook dat snel duidelijk.

De aankondigingen werden gedaan door  Franky De Smet-Van Damme, tegenwoordig actiever als brouwer dan als zanger van Channel Zero.
De eerste band die hij mocht aankondigen was Dyscordia. Voor deze progmetalband was het, het tweede grote concert dit jaar in Kortrijk. Begin dit jaar stonden ze in De Kreun voor de releaseshow van hun album ‘Delete/Rewrite’. Het vervolg daarop, met een drukke festivalagenda, daar stak het coronavirus een stokje voor. De band verkeerde ondanks het gebrek aan ‘wedstrijdritme’ in bloedvorm.  Dyscordia koos op Sound Of Noise voor een ‘best of’-set die mooi verdeeld was over hun drie albums ‘Delete/Rewrite’, ‘World In Ruins’ en ‘Twin Symbiosis’.
Bij de start om 18 u, bij de eerste tonen van “Delete/Rewrite” waren er nog een paar lege stoelen, maar de meeste fans waren goed voorbereid en ruim op tijd voor dit bijna unieke optreden.
Voor Dyscordia is spelen in Kortrijk zo goed als een thuismatch en hun ‘Dyscordia Army’ was goed vertegenwoordigd. De sfeer zat mede daardoor al van bij het begin van de avond goed en de band speelde een foutloze set. Het was voor heel wat muziekliefhebbers een verademing om nog eens een band te zien op een groot podium, niet akoestisch en met een perfect uitgekiende lichtshow.
Volgend jaar mag Dyscordia nog eens een concert spelen in Kortrijk, op Alcatraz, als de viruscrisis dan hopelijk volledig achter de rug is.

Bij metalcoreband Spoil Engine verontschuldigde zangeres Iris zich bij de start voor haar bindteksten in het Engels, wat te maken heeft met het feit dat het concert opgenomen werd, terwijl ze later vaak Engels en Nederlands afwisselde. Bij Spoil Engine lag het zwaartepunt van de set op het album ‘Renaissance Noire’, waarvan liefst zeven tracks gespeeld werden. Die werden aangevuld met drie tracks van ‘Stormsleeper’. “Disconnect” mocht de set afsluiten en werd door Iris aangekondigd als een fuck you-song. En dus gingen eens niet de hoorns, maar wel de middenvingers de lucht in.
Metalcore voor een zittend publiek is geen evidentie en Iris spoorde de mensen meermaals aan om toch maar zittend te headbangen. Ze klom ook op de luidsprekers zodat ze nog net op coronaveilige afstand van de eerste rij kwam.
Het evenwicht tussen interactie zoeken en het voor iedereen veilig houden, was voor alle bands de rode draad doorheen de avond. Zittend op het plein werd het al snel koud, maar de energieke zangeres van Spoil Engine deed op het podium toch haar lederen jasje uit, om die nog tijdens hetzelfde nummer weer aan te trekken.
Hartverwarmend was dan weer de massale respons met aanstekers en gsm-lichtjes toen Iris bij het begin van “Golden Cage” vroeg ‘Show some light. We’re all in this together’.

Evil Invaders sluiten de metalavond af met een heel energieke pot thrash die bijna letterlijk de tracklist volgt van hun live-album ‘Surge Of Insanity’, maar dan zonder “Shot To Paradise” en “Master Of Illussion”.
Van de drie bands van deze avond stond Evil Invaders misschien wel met de grootste gretigheid op het podium. De sfeer zit er ondanks de koude nog altijd goed in en tot helemaal achteraan het plein gaan de vuisten de lucht in. Hoewel het bier rijkelijk vloeide, blijft de discipline al die tijd bewaard.
Een beetje verrassend wordt de Venom-cover “Witching Hour” als laatste nummer aangekondigd, hoewel de Invaders nog twee nummers voorbereid hadden. Het is dan nog lang geen ‘uur van de heksen’, maar de klok tikt al tegen 22 u aan en de voorwaarden om Sound Of Noise te mogen organiseren in het stadscentrum zijn bijzonder strikt. We gunnen Evil Invaders als verdiende headliner een volledige set en zelfs een bisronde, maar dat extra kwartier hebben ze dus nog te goed als ze volgende zomer op Alcatraz spelen. Of zoals Joe van de Invaders het publiek naar huis stuurde: ‘Better times will come’.

De Alcatraz-ploeg heeft met Sound Of Noise op het Kortrijkse evenementenplein getoond dat het kan: coronaproof concerten organiseren voor een groot publiek. Hopelijk volgen er nog meer dergelijke avonden, van dezelfde ploeg of van andere organisatoren.

Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune

donderdag 10 september 2020 14:53

Coconut Water -single-

Het Franse producersduo We Are Gold haalde de Finse singser-songwriter Tomi Saario aan boord voor een wel heel zomerse, loungy single met een heel herkenbare sample uit “True” van jaren ’80-iconen Spandau Ballet. Deze “Coconut Water” is een ideale track voor je Spotify-shuffle voor die laatste bbq van het jaar. Vlotte productie, catchy, gladjes, urban, dansbaar, … Die Spandau Ballet-sample geeft de single iets bijzonders, maar hij zit er niet heel organisch in. Met een artiestennaam als We Are Gold verwacht je dan toch eerder een sample van Spandau Ballet’s “Gold”. Of ligt dat dan weer te veel voor de hand?

Dance/Elektro
Coconut Water -single-
We Are Gold feat. Tomi Saario

donderdag 10 september 2020 14:50

Angel Headed Hipster - The Songs Of Marc Bolan

Marc Bolan was met T.Rex één van de grondleggers van de glamrock. Hij was de wegbereider voor Queen, Mötley Crüe, KISS, The Darkness, Suede, Roxy Music en David Bowie. Daarnaast was de Brit ook een getalenteerd songschrijver en gitarist. Dat de man een tribute-album verdient, daar zal iedereen wel vrede mee hebben. Het allegaartje dat in 26 nummers verzameld werd op deze ‘Angel Headed Hipster’ laat ons evenwel vermoeden dat het label of de samensteller andere, misschien meer commerciële bedoelingen had dan een welgemeende ode aan Marc Bolan.
De bekendste nummers van Bolan en T-Rex zitten al meteen vooraan: Kesha is een complete miscast voor het legendarische “Children Of The Revolution”. Ze haalt de hoge noten niet die ze probeert te halen en van enige empathie voor de lyrics of de originele vibe is absoluut geen sprake. Een zoutloze cover.
Wat Nick Cave daarna presteert op “Cosmic Dancer” is omgekeerd evenredig goed. Hij zet het nummer wel volledig naar zijn hand en geeft het meteen een David Bowie-sound. V
oor de derde grote hit van Bolan, “Get It On”, kruisen zowaar U2 en Elton John de degens (enkel voor wie de CD koopt). Bono zit op de juiste golflengte met zijn zwoele en van lust overladen vocalen, maar de rest van de band breng een brave, zelfs makke versie die zelfs Elton John geen leven meer kan inblazen met zijn pianospel en backings. “Get It On” krijgt later op het album nog een herkansing door David Johansen van nochtans de New York Dolls, maar die versie kan je als Marc Bolan-fan beter skippen.
Daarna volgen nog meer (vooral gewezen) popsterren die de bal volledig mis slaan, zoals op de slaapverwekkende covers van Joan Jett, Devendra Banhart, Lucinda Williams, Gavin Friday, Nena en Beth Orton. Voor de elektro-aanpak van “Solid Gold, Easy Action” door Peaches en het met pathos overladen “Dawn Star” van Børns kunnen we dan weer wel applaudisseren. De authentieke retro-vibe van King Khan past vervolgens perfect bij “I Love To Boogie”.
Voorts besparen we jullie de missers en geven we nog die artiesten die nog iets aan de nummers kunnen toevoegen, zoals Father John Misty op het folky “Main Man”, Perry Farrell op “Rock On” en Marc Almond op zijn kale en zelfs compleet uitgebeende versie van “Teenage Dream". “She Was Born To Be A Unicorn/Ride A White Swan” blijft overeind ondanks Maria Mckee en Gavin Friday, maar enkel omdat het nummer zo’n sterke lyrics bevat.
Voor een tribute-album voor de grondlegger van de glamrock staat er heel weinig glamrock op ‘Angel Headed Hipster’. Zelfs rockende gitaren zijn er nauwelijks. De focus ligt helemaal op Bolan als dichter en zo wordt hij toch tekort gedaan. We missen de durf en de lust die de man uitstraalde. Het opzet om heel diverse artiesten aan de slag te laten gaan met het werk van Marc Bolan was nobel, maar ergens onderweg is de kapitein zijn kompas verloren.

Angel Headed Hipster - The Songs Of Marc Bolan
Various Artists

donderdag 10 september 2020 14:48

Darwin -single-

Op basis van haar EP ‘Mutiny’ en de concerten die we al van haar zagen hebben we Usi ES eerder al referenties naar Kate Bush, PJ Harvey en Björk opgekleefd. Daar blijven we volmondig bij na het horen van de nieuwe mysterieuze en meeslepende single “Darwin”, maar we merken ook een zekere evolutie. De gelaagdheid in haar synth-driven urban dreampop is groter of toch meer aanwezig. Het brave heeft plaatsgemaakt voor iets meer branie en het klinkt ook net iets zwoeler. Ze neemt meer risico’s, vast nadat ze vertrouwen tankte uit de vele positieve reacties op ‘Mutiny’ en haar concerten. Tegelijk blijft er nog wat groeimarge. Nog niet al het ‘brave’ werd overboord gegooid.

Pagina 13 van 49
FaLang translation system by Faboba