• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Initiatieven PORTIE GEMENGD: een nieuw residentieproject van Wilde Westen en Muziekcentrum Track Drie gedurfde muzikale blind…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 04 maart 2021 19:39

Southern Lights

Holy Monitor is een Griekse psychedelische rockband die al een tijdje aan de deur staat te kloppen. Hun jongste album heet ‘Southern Lights’ en bestaat uit heerlijke psychedelische rock met veel gitaren en een retro orgeltje. Het klinkt bijzonder zomers, loom, geïmproviseerd en transcendent. Alsof de band goed licht beneveld de studio is ingedoken. Referenties liggen dan voor de hand: Pink Floyd, Ozric Tentacles en Grateful Dead, maar ook recentere als King Gizzard, The Spacelords, Electric Moon, Wheel Of Smoke, Narcotic Daffodils en Stone Golem.
Elke track heeft een andere sfeer. In titeltrack “Southern Lights” zitten uiteraard hints naar de Amerikaanse southern rock, in “Blue Whale” zitten wat retro water-elementjes, …
Eén van de beste tracks om te beluisteren is “The Sky Is Falling Down”, vanwege de verschillende richtingen die de band op deze track uitgaat. Het begint psychedelisch-progressief, gaat dan naar de retropop, stopt ergens halfweg en herbegint bij het psychedelisch-progressieve, maar dan met iets meer agressie in de gitaren, om dan in het laatste bedrijf te eindigen met een lome, door de zon gebrande, vertraagde retropop.
In psychedelische rock is het een erezaak om te blijven verrassen. Dat is iets wat Holy Monitor helemaal lukt op ‘Southern Lights’. Als Holy Mother aan de deur klopt, doe dan zeker open.

https://holymonitor.bandcamp.com/album/southern-lights

donderdag 04 maart 2021 19:35

De Uitgelezen Man -single-

Brent Beukelaer ken je vooral als zanger van The Radar Station. “De Uitgelezen Man” is een single onder zijn eigen naam en in het Nederlands. Je herkent zijn stem van bij The Radar Station, maar de muziek klinkt heel anders. Ergens tussen pop en wat we vroeger kleinkunst noemden. Brent’s stem gaat - zeker in het Nederlands - een beetje in de richting van Zjef Vanuytsel. Het gaat op deze single ook wat in de richting van een Augustijn en een Kobe Sercu.
Het is vooral een heel intrigerende single. Zowel in de muziek als in de lyrics ontdekken we facetten die we nog niet kenden. Benieuwd naar het vervolg hierop.

https://www.youtube.com/watch?v=kUqBqyfZkg8

donderdag 04 maart 2021 16:18

Here’s To Magic -single-

The Picturebooks brengen rauwe, primitieve rock ’n roll met flinke scheuten garage en blues. Vooral de drummer van het Duitse duo valt op omdat hij zonder cymbalen speelt, maar wel de term slagwerk in al zijn betekenissen inzet.
The Picturebooks houden van eindeloos touren langs de kleinere clubs, maar door de viruscrisis hebben ze die tactiek moeten bijsturen. Een eerste samenwerking voor een single, met Chrissie Hynde van de Pretenders, leverde hen inmiddels een ruimere bekendheid op. Voor hun tweede samenwerking komen ze uit bij de Zweed Dennis Lyxzen (van Refused! en van The International Noise Conspiracy). In het begin van hun carrière speelden The Picturebooks al eens als support van The International Noise Conspiracy in Berlijn en sindsdien zijn ze elkaar blijven tegenkomen.
Het is meer geworden dan een vriendendienst. Lyxzen smijt zich helemaal en laat zijn kenmerkende vocalen heel organisch opgaan in de primitieve rock van The Picturebooks. Fynn van The Picturebooks krijgt vocaal de tweede stem. Veel lyrics komen er overigens niet aan te pas, maar het zijn er genoeg om een prima single uit te laten ontspruiten die zowel de kwaliteiten van de Duitsers als die van de Zweed in de bloemetjes zetten.

Here’s To Magic -single-
The Picturebooks & The Major Minor Collective feat Dennis Lyxzen
Century Media
 

donderdag 04 maart 2021 16:13

Lo Mejor -single-

Twee jaar geleden charmeerden de Spaanse Dry Martina samen met het Duitse latin jazz-producersduo Mo’ Horizons ons reeds met het aanstekelijke “Te Quiero Mambo” en dit jaar doen ze dat nog eens vlotjes over met “Lo Mejor”. Het is opnieuw aanstekelijke, dansbare, zomerse en vrolijke retropop. De lyrics van Dry Martina gaan erover dat de liefde en genieten van het leven de beste medicijnen zijn, beter dan wat dokters en dieetgoeroes in hun vermogen hebben. Deze “Lo Mejor” is net iets minder retro dan de meeste vorige singles van Dry Martina, maar het Duitse producersduo van Agogo Records heeft hier opnieuw goud in de vingers.
We konden dit jaar in februari reeds de bbq aansteken. Voor elke volgende keer mogen Dry Martina en Mo’ Horizons daarvoor de bijhorende soundtrack leveren. Ook de uit de losse pols geschoten en ontwapenende clip geeft je een boost waar zelfs het strafste vitaminepreparaat niet tegen op kan.

Lo Mejor -single-
Dry Martina featuring Mo’ Horizons

https://www.youtube.com/watch?v=HP0GfypZrxo

donderdag 04 maart 2021 16:09

Don't Know What Hit Me

Cloudsurfers is een Nederlandse band die de inspiratie haalt bij bands uit de Californische garagerock en nog meer bij de Australische psychrock. King Gizzard zal bij het horen van debuutalbum ‘Don't Know What Hit Me’ qua sound zeker een bron geweest zijn, al blijven deze Nederlanders veel dichter bij de klassieke songstructuren dan die Australische band. Tame Impala en Together Pangea misschien ook, maar zeker ook de slacker-grunge van pakweg Teenage Fanclub. Voor referenties dicht bij huis denk ik meteen aan The Glücks.
Inhoudelijk is ‘Don't Know What Hit Me’ een persoonlijke en emotionele plaat geworden voor zanger/tekstschrijver Thom Liesting. Maar: wel op een optimistische en gevatte manier. Er komen onderwerpen aan bod zoals psychoses, angststoornissen, verwarrende relaties, psychiatrie, medicatie, ziekenhuistaferelen en de mentale strijd met jezelf. Maar ook fijne jeugdherinneringen, reisherinneringen en de verwarring die bij lust en liefde komen kijken.
Het album komt uit op geel vinyl met op de A-kant het lekker meezingbare beukanthem “Surf The Cloud” en catchy psychedelische titeltrack met opnieuw een pakkend refrein. Dan is er het meer punky “Prices” en sloophamer “Sweet Tooth”om af te sluiten met het mysterieuze “My Body Is Weak”, muzikaal een beetje een slome lo-fi Pixies (dan met Kim Deal nog op de backings).
Cloudsurfers klinkt het hardst op de B-kant, met o.m. “Samples” en het schreeuerige “Shrink”, die worden gevolgd door het mid-tempo van “Dad’s Advice”. Op “Pancreas Infection” is de Gizzard-invloed het sterkst aanwezig in het leadgitaarwerk. Op de slottrack “Sincere” laat de band een andere kant horen: een mellow man/vrouw-duet/ballad met ook nog een cello? Ze komen er niet alleen mee weg, het is meteen één van de beste tracks van dit album.
Het rammelt een klein beetje, niet elke verkeerde noot werd netjes opnieuw ingespeeld, het is geen massieve wall of sound met eindeloos laagjes gitaar boven elkaar, …
Dit album ruikt duidelijk nog wat naar het repetitiehok, maar dat geeft een debuutalbum ook net wat extra charme. Je krijgt het gevoel van ‘ik heb ze toch maar mooi ontdekt nog voor ze verneukt werden door een door het label opgedrongen gladde producer’.  Laten we die laatste gedachte vasthouden.

donderdag 18 februari 2021 10:05

The Monochrome Veil

Nederlander Etan Huijs bracht sinds begin 2013 al een reeks albums en EP’s uit die hier grotendeels onder de radar passeerden. Nochtans heeft Etan heel wat te bieden, met zijn mix van americana, folkpop en countryblues. Melodie, harmonieën en melancholie vullen elkaar perfect aan en het songsmeden doet hij nog artisanaal, in de traditie van de groten: Cash, Cohen, Dylan, Nick Drake, … De productie is – zoals bij zowat alles wat Etan Huijs reeds uitbracht – in handen van de gerenommeerde Nederlandse producer BJ Baartmans. Die zat bv. zopas ook nog mee in de studio met Jack Poels, van Rowwen Heze, voor zijn solo-debuutalbum, maar evengoed was hij producer voor Iain Matthews of Matthews’ Southern Comfort. De begeleidingsband is ongeveer dezelfde als die van Huijs’ EP’s die vorig jaar in aanloop naar dit album uitgebracht werden.
Murderballad “Josephine”, één van de prijsbeesten op het nieuwe album ‘The Monochrome Veil’ is op dezelfde leest geschoeid als “Where The Wild Roses Grow” van Nick Cave en Kylie Minogue, met hetzelfde gevoel voor drama en pathos. Jori Van Gemert krijgt hier de rol van La Minogue en overtuigt meteen als ‘belle’ tegen het ‘beest’. Een ander bijzonder sterk nummer is de countryblues van “Ghosttown”. Die track is gesneden koek voor fans van bv. Handkerchief of Mary’s Little Lamb.
Andere knappe songs zijn het soepele en swampy “Cautionary Tales”, dat vaag wat aan CCR doet denken, en het verscheurende “Wild Are The Waves”. Je hoort Etan’s hart bloeden. “Last Train Home” rust voor mij wat te hard op clichés in de lyrics, maar in dit genre van muziek moet dat eigenlijk wel kunnen. Heel erg non-cliché is dan bv. “The Arc”, met een tekst die vragen stelt over het persoonlijk beleven van migratie, gedrapeerd over een vrolijke melodie. De afsluiter is “The Passenger”. Opnieuw een thema dat zeker niet nieuw is, maar Etan weet het – in twee bedrijven nog wel – mooi naar zijn hand te zetten.
Zo sterk als zijn grote voorbeelden Dylan en Cash is Etan Huijs niet, maar hij komt bij momenten wel dicht in de buurt op dit fijne album. ‘The Monochrome Veil’ is zo’n album waar je je tijd voor neemt. Je kiest een rustig moment en je laat je meedrijven op zijn reeks ‘handcrafted’ verhalen. Ideaal om de dag vredig mee af te sluiten.

https://www.youtube.com/watch?v=GOn73QkWx8Q

donderdag 18 februari 2021 10:00

Prosthuman

De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman

donderdag 18 februari 2021 09:56

Follow You Down -single-

Ik had het eerst niet zo voor deze nieuwe single van The Calicos. Nog maar eens in melancholie gedrenkte bijna-akoestische treurende ballade die refereert naar weidse landschappen en gebroken harten. Zo krijg je er op elk radiostation dertien in een uur te horen. Gelukkig draaien ze bij The Calicos na een lange intro alsnog de versterkers open en komen er een paar vette gitaarlicks langs. Er zit voorbij halfweg zelfs zuinig wat grinta op de vocalen. Die zaken compenseren de toch wel een beetje passe partout-lyrics en de sound die hard leunt op die van The War On Drugs en The Radar Station. Maar het werkt. Gesneden koek voor StuBru, Willy en zelfs Radio 1.

https://www.youtube.com/watch?v=VmTyZC9sEVg

donderdag 18 februari 2021 09:52

Singing Partner -single-

‘People only want you to be what they expect you to be’. Het is de kernzin van de boodschap in de nieuwe single van de Brusselse Amerikaan Matt Watts. Hij doet er nog een lichtvoetige knipoog bij naar Karen Carpenter, een succesvolle zangeres die moeite had met het voldoen aan de verwachtingen van pers en publiek en stierf aan complicaties na anorexia.
Die lichtvoetigheid hoorden we ook al op Watts’ vorige album ‘Queens’. Het is een beetje zoeken waar Watts naartoe wil. Heeft hij het over het universele thema van mensen die hun hoop en verwachtingen projecteren op een ander, of zit hij in hetzelfde schuitje als Karen Carpenter. Er zitten zoveel laagjes van betekenis in de lyrics dat je wel even zoet bent met herbeluisteren.
Zuiver muzikaal is deze uplifting single om duimen en vingers bij af te likken. Van de guitige vintage drumcomputerbeat en dito synths tot de bijdragen van Thomas De Prins (Score Man) en Nel Ponsaers (The Golden Glows), als zit snor dankzij een strakke productie en mix. Van de vaak als ‘supergroep’ bestempelde Matt Watts Group van ‘Queens’ bleef voor deze single enkel producer (en vriend) Stef Kamil Carlens aan boord. Misschien is dat een teken dat Watts het toch meer over zichzelf dan Karen Carpenter heeft.

https://mattwattsgroup.bandcamp.com/track/singing-partner

donderdag 18 februari 2021 09:45

Wound man -single-

De debuutsingle van de nieuwe Rotterdamse band Dyatlov komt als 7” vinyl uit bij Spazz Records. De bandleden komen onder andere uit de bands als Iguana Death Cult, Beach Coma en Jibber Jabber & The Jams. Ze omschrijven hun sound als een mix van wanhoop, armoede, pijn en hopeloosheid doordrenkt in zonde en misbruik van substanties, die het best te beluisteren is in een primitieve houten hut op de Toendra in de vrieskou. Als je het aan ons vraagt klinken “Wound Man” en B-kantje “Barren Lands” als een kruising tussen psychedelische space-noise en early punk. Ze spelen met een echo op de vocals en ergens in de fuzzy noise ontwaren wij zelfs een paar surf/rockabilly-riffs.
Het is lang geleden dat er nog eens een noiseband op de voorgrond trad die niet openlijk refereert naar Sonic Youth. Of dat voldoende is om Dyatlov veelbelovend te noemen, dat maakt iedereen voor zichzelf maar uit.

https://spazzrecords.bandcamp.com/album/wound-man-barren-lands

Pagina 4 van 49
FaLang translation system by Faboba