zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 18 februari 2021 09:41

NYC

Bijna was deze release van eind vorig jaar aan onze aandacht ontsnapt. Na Suzanne Vega brengen ook The Fuzztones een ode aan hun New York. Anders dan Suzanne Vega duiken de grondleggers van de garagerock daarvoor in andermans werk. Op ‘NYC’ coveren ze vrolijk de Ramones, The Cramps, Dead Boys, The Heartbreakers, The Fugs, Mink DeVille, Patti Smith, Bob Dylan, Blue Öyster Cult en the New York Dolls. Zelfs Frank Sinatra's “New York, New York” moet eraan. De politiesirenes in de intro voorspellen weinig goeds, maar al bij al krijgt deze klassieker nog een brave en nette make-over.
Die cover van Frank Sinatra is meteen de enige echt alombekende cover. Van de andere doet de band- of artiestennaam uiteraard wel een belletje rinkelen, maar de song niet altijd. Van Bob Dylan of The Ramones hadden ze bij The Fuzztones makkelijk een veel bekendere track kunnen coveren. Het siert hen dat ze dat niet gedaan hebben.
Bij een geografische afbakening voor het kiezen van covers heb je een zekere vrijheid in tijd en onderwerpen, maar met New York als referentie kan je maar moeilijk volledig zijn. Lou Reed is toch een NY-icoon waar je moeilijk omheen kan. Ook Blondie en Sonic Youth mis ik nog, maar volledig ben je natuurlijk nooit.
Er staan enkele mooie ontdekkingen op ‘NYC’. “Psylocibe” van Wendy Wild’s Mad Violets is hier waarschijnlijk onbekend, maar een knap nummer. Het is de track waarmee de Mad Violets in 1984 op de verzamelaar ‘Battle Of The Garages’ stond, maar dan met de letters ‘i’ en ‘y’ verwisseld. The Fuzztones stonden op dezelfde verzamelaar met ‘Green Slime’. Naar de normen van The Ramones wordt “53d & 3d” door The Fuzztones in slow motion gespeeld, maar zo krijgen we ook eens de tijd om die geinige lyrics te kunnen volgen. Ook “Dancing Barefoot” van Patti Smith krijgt een remake die nog een trap luier en slomer is dan het origineel en die op deze manier doet denken aan The Doors met een stonede Jim Morrison achter de microfoon.
Het enige wat we hier echt ontbreken is een eigen ode van The Fuzztones aan New York. We moeten het stellen met covers in een Fuzztones-jasje. Wie de band al live zag of wie al een album van hen in huis heeft, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Uptempo garage met flink wat fuzz op de gitaren.
De versie in paars vinyl kan je o.m. bij het Belgische Drunkabilly Records bestellen.

https://fuzztones.bandcamp.com/album/nyc

donderdag 18 februari 2021 09:17

Songs Of Love And Revolution

The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.

donderdag 11 februari 2021 18:33

Missing Out -single-

Syd is een rijzende ster in de VS. Het debuut van deze zangeres en producer werd in 2017 op veel applaus onthaald, ze deed al mee in een video van Drake en ze schreef al een nummer voor Beyonce. Om maar de grootste overwinningen op te sommen.

Syd heeft een nieuw album klaar dat later dit jaar uitkomt. In de aanloop daarnaar brengt ze “Missing Out” uit als single. Die kondigt ze aan als een anti-Valentijn-track. Dat kan best zijn. Echt vrolijk of romantisch klinkt het nummer inderdaad niet. Wel krijgen we opnieuw de zoete, zwoele stem van Syd (de low key-versie van Lauryn Hill van the Fugees), wavy synths en een kale, slome R&B-beat met wat crunch. Er komt zelfs een metallofoon (glockenspiel) aan te pas, maar laat je daardoor niet afschrikken.

https://www.youtube.com/watch?v=bGLrGx0HV-o

donderdag 11 februari 2021 18:30

Failing Me -single-

Ons land heeft een uitstekende reputatie in alle genres waar het woord ‘wave’ in de samenstelling zit. Dat belet niet dat we ook al eens over de grenzen mogen kijken, of luisteren.
New Haunts is het synth/darkwaveproject van Alice Sheridan uit Bristol. In juni van vorig jaar bracht ze haar album ‘Fight/Flight’ uit bij Vital Breath Records. Haar volgende komt uit bij Cold Trasmission en “Failing Me” is alvast de eerste kennismaking met dat album.
“Failing Me” is van een andere orde dan “Thrill”, de eerste single van dat vorige album. Die klonk toen meer retro 80’s, als heel gothic-dansbare EBM, zoals bv. Ash Code. Dan is het nieuwe “Failing Me” veel tijdlozer, meer midtempo-darkwave en met meer melancholie en melodie. Heel zwoel en sensueel ook. Helemaal iets voor fans van Elisa Waut en Yazoo, of recenter Nouvelle Phénomène, Mountainward (op de Glass Coma-remix van The Distance) of “Porcelain Face” van Strawberry Pills.
New Haunts klinkt op “Failing Me” catchy op een diepdonkere manier. Haunting en bezwerend. Laat dat album maar snel komen.

https://newhaunts.bandcamp.com/track/failing-me

donderdag 11 februari 2021 18:15

Glowing In The Dark

Het Britse Django Django scoorde bij ons een radiohit met “Default”. Dat was in 2012. De daaropvolgende albums en singles deden het goed in de UK, maar in België was het succes eerder beperkt ten opzichte van “Default”.
Op hun nieuwe album ‘Glowing In The Dark’ staan 13 songs die netjes in het verlengde liggen van hun vorige werk: catchy artpop, verrassend en knisperend fris, met leuke ritmes en lyrics die niet al te diep willen graven. Troostend en comfortabel op een bijzonder vrolijke manier.
Opener en single “Spirals” is in veel opzichten het kleine broertje van “Default” en op “Right The Wrongs” en “Got Me Worried” trekken ze die lijn door. “Waking Up” is een zweverig, maar voorts naar de normen van Django Django eerder een klassiek poprockduet, met Charlotte Gainsbourg. Het nummer ademt wel een zwoele, verleidelijke atmosfeer uit die het goed zou moeten doen op de radio mocht de intro een heel stuk herkenbaarder zijn.
“Free From Gravity” combineert de stuiterende ritmes en jagende melodieën van de Talking Heads met zachte, helende en harmonische vocalen.  En er zitten wel meer muzikale referenties naar de jaren ’80 in dit album, maar noemt dit zeker geen retro. Django Django staat veel meer in het hier en nu dan pakweg Editors of Elbow. Als er al enige ernst in dit album zit, hebben ze die toch bijzonder goed verstopt.
“The Ark” is een freewheelende space-jazz-improvisatie en “Night Of The Buffalo” is een beetje a-typisch voor Django Django inzake ritme en aanpak . Met de violen in de outro doen ze die song overigens weinig recht. “The World Will Turn” blijft wat hangen in kampvuurnostalgie, terwijl “Hold Fast” een veel te lange Jean-Michel Jarre-intro heeft om deze nochtans niet-onaardige track overeind te houden.
Scoren wel goede punten: “Kick The Devil Out” (doet denken aan het beste van de Inspiral Carpets), de catchy titeltrack “Glowing In The Dark”, het op een coldwave-ritme drijvende “Ask For More” en “Headrush” (een huwelijk tussen The The en Tame Impala).
Als album is ‘Glowing In The Dark’ niet de comeback door de grote poort. Wel bevestigt Django Django hier dat ze nog steeds een reeks catchy, vrolijke-klinkende en verrassende poprocksongs kunnen brengen die zeker een plaats verdienen in jullie platenkast.

https://www.youtube.com/watch?v=fZbjb7QOs_k

donderdag 11 februari 2021 17:52

Beuker

‘Beuker’ is het nieuwe album van de Nederlandstalige hardrockband BEUK. De eerste helft van het album zijn nieuwe songs en op de B-kant staan live-versies van ouder materiaal.
Het ‘nieuwe’ van de A-kant mag je met een kleine korrel zout nemen. “Voodoo Child” van Jimi Hendrix is natuurlijk al stokoud. “Station Dementia” is de heropgenomen versie van een track van ‘Strak Plan’. Met beide songs doen ze wel iets moois. Van de Jimi Hendrix-cover kunnen we misschien moeilijk zeggen dat hij beter is dan het origineel, maar van “Station Dementia” kunnen we dat wel.
De drie echt nieuwe tracks zijn “Monster”, “Beuker” en “Konijn Met Wijn”. Zeker de eerste twee kunnen vlot overtuigen. Daarop hoor je hoe het voor BEUK loont om met een producer als Romesh Dodangoda in de UK te gaan opnemen. Dodangoda werkte eerder met Motörhead, Bring Me The Horizon, Bullet For My Valentine, Funeral For A Friend, Sylosis en Bleed From Within. Zo hard als die Dodangoda-referenties klinkt BEUK nu ook weer niet, maar hun sound klinkt hier wel voller, massiever en gelaagder. Meer punch of grinta, of hoe je het ook wil noemen, dan op het vorige album. Meer de nadruk op de rocksound en iets minder op de lyrics, al blijven die netjes te volgen.
De B-kant bevat live-versies van wat we intussen BEUK-klassiekers mogen noemen: “Zo Mooi”, “Strak Plan Jacky”, “Gevaarlijke Hond” en “Delfine Klopt Erop”. De selectie komt uit een livestreamingconcert tijdens de coronazomer van vorig jaar. Ook deze opnames werden door Dodangoda gemixt en gemastered en sluiten inzake sound en grinta perfect aan op hoe BEUK live klinkt.
Er is misschien wat tijd over gegaan, maar BEUK wandelt steeds nadrukkelijker op de weg die ze voor zichzelf uitgestippeld hebben.’Beuker’ is een nieuw hoogtepunt, terwijl je aan alles aanvoelt dat er nog wel meer van die hoogtepunten zullen volgen.

https://www.youtube.com/watch?v=KAfiBF6fsFY
https://youtu.be/tEYeCL_f7xk

donderdag 04 februari 2021 11:42

Rubedo EP

De Nederlandse heavymetalband Shuulak is geen onbekende in het Belgische livecircuit. In september van vorig jaar hadden ze o.m. op Devils Rock For An Angel moeten spelen, maar we weten allemaal waarom dat feestje niet door is kunnen gaan.
Intussen heeft Shuulak een nieuwe EP klaar. Met ‘Rubedo’ rondt Shuulak zijn reeks af van vier EP’s over het streven van de alchemist naar het ‘grote werk’ en de obsessie van de mens voor dingen die hem uiteindelijk zullen vernietigen. Die reeks startte in 2017 met ‘Nigredo’. Daarna volgden nog ‘Albedo’ in 2018 en ‘Citrinitas’ in 2019. Later dit jaar zullen deze vier delen worden samengevoegd om zo het album ‘Rebis’ te vormen.
‘Rubedo’ is net als zijn voorgangers meer een mini-album dan een EP, met drie volwaardige tracks en dan nog een spoken word-sfeerstuk en een outro (“The Azoth II”). Die laatste heeft geen luide gitaren en wordt bijna fluisterend gezongen door gitariste Eve, wat ze al eens eerder deed op ‘Citrinitas’. De drie ‘gewone’ tracks zijn opnieuw bijzonder sterk van compositie en opbouw, met deze keer “The Azoth” als absolute uitblinker, dankzij een stevig tempo en een refrein dat je bijna meteen lekker kan meebrullen. Ook “Ancient Sins” en “Scourge Of Aeons” zijn zeker sterke nummers. In het algemeen klinkt de moderne heavy metal van Shuulak op dit vierde hoofdstuk agressiever dan op ‘Nigredo’.
En nu maar hopen dat Shuulak in september dan toch naar Devils Rock For An Angel kan komen, of eender welke andere zaal of festival in Vlaanderen.  

donderdag 04 februari 2021 11:38

Different World

Zelfs het doemdenken van de donkere jaren ’80 kan niet op tegen de dystopie van een wereldwijde en levensbedreigende pandemie als covid19. Artiesten die de soundtrack van de jaren ’80 schreven, hebben een vette kluif aan deze viruscrisis. Voor synthwave-pionier Enzo Kreft was het alvast de inspiratie voor een volledig album.
Inzake thema’s in de lyrics sluit ‘Different World’ mooi aan op zijn vorige album ‘Control’. Daar ging het erover dat de toekomstige technologische evolutie ons niet bevrijdt, maar eerder onze vrijheid beknot. Dan gaat ‘Different World’ toch wat in dezelfde richting met het duiden van oorzaken en gevolgen.
Op zijn nieuwe album geeft Enzo Kreft zijn persoonlijke dystopie weer. De dag van de eerste lockdown, in België was dat in maart, heeft hij verwerkt in het instrumentale “Day Zero”, die ook het startpunt voor het album is. In “Woke Up This Morning” ontwaakt Kreft vervolgens in deze andere wereld, op een zonovergoten lentedag waarin geen vuiltje aan de lucht lijkt. Maar niets is minder waar. De realiteit overtreft de fictie.
In de gejaagde angsttrack “Viral Paranoia” kruipt Kreft in het brein van een slachtoffer van de samenzweringstheorie die stelt dat het virus ontwikkeld werd in een laboratorium. Vervolgens kijkt hij het virus recht in de ogen voor een gesprek van man tot man op “Breathtaking Beast”. Alleen komen er maar geen antwoorden.
Iedereen herinnert zich de beelden van wilde dieren die tijdens de lockdown de lege straten bevolkten. Dat vertaalde Kreft naar “Nature Isn’t Bound By Borders”, waarbij hij dat extrapoleert naar de onhoudbaarheid van ons economische model waarin groei centraal staat. In “Far Beyond Our Means” kruipt hij in de huid van de overconsumerende westerling met een niet aflatende honger en spilzucht. “Ostrich Politics” beschrijft de struisvogelreflex van machthebbers op het moment dat die geconfronteerd worden met ‘echte’ problemen.
De titels van de instrumentale tracks “Zoonotic Transfer” en “Pandora’s Box In Permafrost” hebben weinig duiding nodig. Kreft is ontgoocheld - zoals velen - als hij ziet welke wereld wij nalaten aan onze kinderen (op “The Legacy”) en stelt tegelijk vast dat het orkest blijft spelen terwijl het schip zinkt (“It’s Going On And On”, misschien wel de beste track van dit album). Het album eindigt dan ook met “Anthropocene’s End”, het einde van het tijdperk van de mens.

Enzo Kreft heeft op ‘Different World’ de nadelen van de lockdown omgebogen naar hard werk in zijn studio. Inhoudelijk heeft dit nieuwe album een grotere sense of urgency dan het meer universele ‘Control’. De songteksten zijn vooral nog een stuk beter, sterker en dieper uitgewerkt. Muzikaal zijn productie en mix opvallend beter, al is het nog steeds zo dat hij echt alles in eigen regie doet en niemand een handje toesteekt. Deze landgenoot jongleert nog steeds met synthwave, EBM, darkwave, new wave en coldwave, maar de melodieën en ritmes zijn deze keer treffender voor de boodschap. Enzo Kreft draait al mee sinds de karen ’80 en grijpt deze nieuwe dystopie met twee handen aan voor een intens en bevrijdend album.

donderdag 28 januari 2021 23:50

Only Smith & Burrows Is Good Enough

Het is al ruim 10 jaar geleden dat Tom Smith van Editors en Andy Burrows van Razorlight onze harten verwarmden als Smith & Burrows met de kerstsingle “When The Thames Froze” en het album ‘Funny Looking Angels’. De twee hebben elkaar opnieuw gevonden.  De nieuwe single “Old TV Shows” heeft vorig jaar – onterecht - weinig teweeg gebracht, maar “All The Best Moves” was er een met een gouden randje.
Het album ‘Only Smith & Burrows Is Good Enough’ is een ode aan het metier van het songschrijven. Het is een beetje een klassiek poprock-album met als belangrijkste ambitie het combineren van de talenten van Smith & Burrows. Pretentieloos en met niet teveel belangrijke boodschappen, zoals op ‘Funny Looking Angels’.
Heel wat songs van ‘Only Smith …’ komen voorbij zonder slachtoffers te maken. Niet memorabel, maar ook te goed om zomaar door te spoelen. “Parliament Hill” heeft dan  wel wat drama en pathos en is toch voor ruim de helft geboetseerd naar het model van “When The Thames Froze”.  Een paar tracks zijn gesneden koek voor Radio 1: “Too Late” en “Straight Up Like A Mohican”.
Smith & Burrows hebben een verdienstelijk album opgenomen. Pretentieloos en met veel liefde voor de muziek. Hun onmiskenbare talent komt als vanzelf naar boven in de songs.
Als elk van hun duo-albums een hit bevat als “When The Thames Froze” en “All The Best Moves” dan moeten de heren misschien eens vaker samen de studio induiken.

donderdag 28 januari 2021 23:45

Bloodking -single-

Debauchery is een Duitse deathmetalband die al meer dan 20 jaar aan de weg timmert. Hun vorige album dateert van 2018 en dat was een split-album met Balgeroth. Het album daarvoor was een split-album met Blood God. Het album dat straks (in mei) uitkomt, wordt een split-album van Debauchery met zowel Balgeroth als Blood God. Zo is de Drievuldigheid van de ‘blood metal’ verenigd.
Van die drie eigent Debauchery zich nu de titel van ‘Bloodking’ toe met de gelijknamige single en afgaand op deze ijzersterke track is dat misschien niet geheel onterecht. De Duitsers hebben niet veel meer nodig dan één steengoede agressieve gitaarriff om een beukende song op te bouwen en vooral het refrein (“Hail The Bloodking”) is – zeker naar de normen van de deathmetal – catchy, direct meebrulbaar en onmiddellijk in het geheugen gebeiteld.  Als kers op de taart komt Tim Ripper Owens nog eens meezingen, maar wij waren zo ook al verkocht.

Pagina 5 van 49
FaLang translation system by Faboba