logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

Derek And The Dirt - Nog steeds de smerigste rockers van het land

De comeback van Derek And The Dirt werd in 2017 gestart en ondanks de grote coronapauze dendert die trein nog steeds door. Er kwam een nieuw album (‘All Today’s Words’ in 2018) en daarna nog een paar singles, maar vooral veel concerten. Dat Derek en zijn Dirt nog steeds rocken als de beesten bewezen ze zopas nog eens in de Elpee.

Peter De Bosschere zit opnieuw aan de drums bij the Dirt en dat is goed nieuws. Geen kwaad woord over Frederik Van Den Berghe, maar De Bosschere voegt toch wat meer smerige rock ’n roll toe. Dat De Bosschere er ook al in de laatste jaren van de eerste versie van Derek And The Dirt bij was, maakt het plaatje compleet. Ook bassist Philippe De Vuyst eist steeds nadrukkelijker zijn plaats in de spotlights op en dat is alleen maar toe te juichen. Het is nog altijd mooi om te zien hoe Derek en Pim elkaar blindelings vinden op het podium en vaak rug aan rug of elkaar diep in de ogen kijkend duelleren op gitaar. De Wolf is overigens niet alleen een prima gitarist. Op ‘Opex’, het laatste album van Arno, krijgt hij een verdiende dankuwel voor zijn diensten als geluidstechnieker.
De set in Deinze was zoals te verwachten was een mix van oud en nieuw werk. Voor de nostalgici waren er mooie versie van “Marlene”, “Simenon Girl” en “Run”. De oude ballads – “Talking To God”, “Rosie” en “Oh By The Way” – werden nog twee tandjes trager gebracht dan in hun oorspronkelijke versie. Vooral bij “Oh By The Way” leverde dat vuurwerk op, met een lange solo van Pim Wolf.
We zagen Derek And The Dirt eerder deze zomer al een eerder slordig concert spelen, maar in de Elpee wisten we opnieuw waarom we Wolfie ooit de Slash van de Lage Landen genoemd hebben.
Van het comebackalbum kregen we in Deinze enkel “Come On”, “Sugar” en “My Mistakes”, aangevuld met de nieuwe singles “Massa” en het lekker uptempo-rockende “Listen To Me Baby”. Voorts stond er nog “Running Out” op de setlist, een nummer dat we niet meteen herkenden.
Wat we wel herkenden was “Dancing Barefoot”, een cover van Patti Smith die op veel enthousiasme werd onthaald in Deinze.
Wat de Elpee helemaal deed ontploffen was setafsluiter “Love’s Exaltation”. En dus kwam er nog een toegift en dat werd “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Kat zegt dat ze nog eens mogen terugkomen naar de Elpee en dat is iets om naar uit te kijken.

Derek And The Dirt staat met één voet in het verleden en met één voet in het heden. En wat ons betreft is er voor deze rockers zeker ook nog een toekomst.

Organisatie: Elpee, Deinze

donderdag 22 september 2022 10:02

Riptunes

Riptunes is een nieuw muzikaal project dat startte bij Luc Dufourmont (Ugly Papas, Idiots, Two Russian Cowboys, …). Een fan stapte naar hem toe en vroeg of die een nummer kon maken voor June, zijn pasgeboren dochtertje. Het kind werd zo goed als doof geboren en de vader wou een gezongen nummer als geboortekaartje. “Ik kan wel iets schrijven voor uw kindje, maar mijn vriend Wouter Spaens heeft altijd wel wat muziek in zijn schuif zitten”, zei Dufourmont. Spaens is eveneens actief in Idiots en speelde al studioalbums in voor Bruce Bherman en Mooneye.
Zonder grootse plannen nam het duo in één dag hun eerste song op en Riptunes was geboren. Met producer Pieterjan Maertens (Tamino, Het Zesde Metaal) werd vervolgens een volledig album opgenomen met cellist Frans Grapperhaus (The Wallace Collection, Broeder Dieleman, Wannes Capelle), pianist Gunter Callewaert (Waar is Ken ?) en drummer Ruben Vanhoutte (Tamino, Faces on TV), die ook deel uitmaken van de liveband. Ook Sarah Devos (Selah Sue, Filip Kowlier) en James de Graef (Loverman, Shht) speelden het album mee in.
Matthew Swanson van Lambchop is fan en zei na een eerste beluistering: “If songwriter Tim Rose were still alive and he took a time machine to meet fellow time traveler Stuart Staples at a dark Belgian bar in the mid 1970’s to hear an obscure chanson singer and discuss heartbreak and former girlfriends over many drinks and cigarettes, I’d imagine the soundtrack to this imaginary movie scene would be capably provided by Riptunes.”

Tot zover het promopraatje. Een album heeft tegenwoordig een mooi verhaal nodig om uit te stijgen boven de grijze massa. En het zou wel eens allemaal waar kunnen zijn, mogen zijn. Het bijzondere is dat dit album over negen dames gaat, maar dat er geen “June” – die de aanleiding was – te bespeuren is. Wat we wel te horen krijgen zijn grote brokken verdriet en soms wat vreugde over de liefde in al zijn vormen en gedaantes aan de hand van negen vrouwennamen. A white man’s blues met eenvoudige begeleiding en heel zuinige arrangementen. Wie Dufourmont’s eerdere werk kent, ziet in deze absurde eenvoud van vorm en tekst misschien een provocatie naar de fans of naar de muziekbusiness en de rest van de maatschappij. Moegestreden of gewoon het geweer van schouder veranderd.
Wat het ook zij, het debuut van Riptunes loopt over van authenticiteit en eerlijke emoties, met die zachte stem als een warm deken tegen de aankomende winterkou. Op een paar nummers lijkt die stem hard op die van Dirk Dhaenens van Derek And The Dirt, op andere momenten denken we eerder aan een jonge Tom Waits, toen die nog niet zo hard bromde, of aan Pat Fish van The Jazz Butcher.

Ik hoop dat deze Riptunes mag uitdijen naar een volgend album, al moeten daarom niet noodzakelijk nog meer vrouwenharten gebroken worden, en met misschien een paar murderballads of een paar duetten waarin de vrouwen weerwerk mogen bieden.

donderdag 22 september 2022 09:57

Naïef -single-

Meltheads haalden begin dit jaar de finale van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel (met ‘Sweet Monica’) en behaalden zilver op Humo' Rock Rally. Dat leverde hen de podia en het publiek op van onder meer Pukkelpop en de Lokerse Feesten. Nu is er hun nieuwe single, “Naïef”.
Dat is een coldwave gitaartrack in het Nederlands. Van dat Nederlands gaan ze blijkbaar geen gewoonte maken, want de rest van het repertoire van Meltheads is gewoon in het Engels. Maar op dit nummer werkt het wel en gaan wij spontaan denken aan “En Toen Was Er Niets Meer” van De Brassers of aan De Kommeniste of Onderbronders. Deze boodschap zou niet zo hard aankomen in het Engels.
Dit is een klassieker in wording. Op een paar dingen in de lyrics na: had iemand gezegd dat hij dit in een kluis gevonden had die sinds 1988 niet meer open is geweest, ik had het geloofd. Of hoe de huidige tijdsgeest behalve de inflatie, de energiecrisis en de dreiging van een atoomoorlog ook muzikaal grote parallellen heeft met de donkere jaren ’80.  Een heerlijke combinatie van Schmerz en dreiging.
https://www.youtube.com/watch?v=hhgPEt5jWXg

donderdag 22 september 2022 09:54

Introducing The Analogues Sideshow

Een tributeband die ook albums opneemt, dat geeft soms een dubbel gevoel. Dan heb je ook nog eens tributebands die eigen songs opnemen die van hun tribute zouden kunnen geweest zijn. Dat is lovenswaardig, al gaan er dan nog meer wenkbrauwen omhoog. Van nog een andere categorie is ‘Introducing The Analogues Sideshow’, het nieuwe en eerste album met eigen nummers van de inmiddels internationaal gevierde Nederlandse Beatles-tributeband The Analogues. Met niet expliciet de vermelding dat ze het zo goed hebben proberen doen als de Beatles, maar wat een goed album is dit geworden!
Als tributeband staan The Analogues bekend om hun hang naar perfectie en dat is op dit album niet anders. Good old crafmanship in arrangementen, inspelen en inzingen. En dan dat songschrijven! Dat is van een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben op een album. De Analogues is dan ook een verzameling talent bij elkaar. Als solo-artiest was ons al Diederik Nomden opgevallen, maar de andere Analogen moeten niet voor hem onderdoen.
Dit album katapulteert ons naar de jaren ’70 en ’80. Dat kunnen we eigenlijk vooral verwoorden door te verwijzen naar de referenties die de songs oproepen. “Say That You Will” doet mij denken aan Billy Joel en aan Wings. “Nothing Can Hurt Me Today” heeft een southern rock-vibe zoals Waren Zevon, al zit er ook wat Travelling Wilburys en Leo Sayer in. “Magnetic Fields” had op ‘London Town’ van Wings kunnen staan. “Turned Into Sand” klinkt als jazzy/Oosterse desertpop (Ravi Shankar meets de Beach Boys?) met een finale die schatplichtig is aan Pink Floyd. Op “Can’t Figure You Out” hoor ik echo’s van the Kinks en “Still Waiting” doet me dan weer denken aan “Short People” van Randy Newman.
Met Wings en de Travelling Wilburys komen we al wat in het vaarwater van de Beatles. Een paar songs zitten zo goed in elkaar dat ze ook op een Beatles-album hadden kunnen staan: het springerige “Yeah Yeah Yeah” had van de jonge Beatles kunnen zijn en “Patience” heeft de allure om een albumtrack van ‘Sergeant Pepper’ te kunnen zijn. De absolute toptrack van het album is evenwel “Goodfoot”. Speels, cheeky, catchy en toch heel ingenieus in elkaar gezet, met die slide en die dubbele zang. Dit hadden Paul en John ook wel kunnen bedenken.
‘Introducing The Analogues Sideshow’ is een topalbum voor wie houdt van vakmanschap bij songschrijvers en muzikanten.  

Zingem Beeft 2022 - Standhouden en veel meer dan dat
Zingem Beeft 2022
De Mastbloem
Kruisem
2022-09-17
Filip Van der Linden

Het ene concert na het andere festival wordt afgelast. Net nu het na corona opnieuw allemaal mag en kan is er de inflatie en de energiecrisis. Mensen denken twee keer na voor ze een ticket kopen. Geef ze eens ongelijk. De voorbije jaren hebben ze almaar tickets besteld voor evenementen die uitgesteld of afgelast werden. En nu wordt er opeens heel veel tegelijk georganiseerd, terwijl er behalve concerten nog veel andere feestjes moeten ingehaald worden.
In die omstandigheden mag Zingem Beeft een pluim op de hoed steken om niet alleen stand te houden, maar ook nog eens de helft meer publiek te lokken dan vorig jaar. Over de affiche zal elkeen wel wat te zeuren hebben, maar als organisatie liep alles op wieltjes. Zelfs het uurschema werd netjes aangehouden.

Zingem Beeft zat bovendien in een nieuw jasje, met een nieuwe locatie en een nieuwe datum, want dit indoorfestival ‘verhuist’ op de agenda van november naar half september. Tegelijk blijft de organisatie trouw aan zijn formule met een doorsnede van de beste metal die België momenteel te bieden heeft, verdeeld over zes bands en tegen een bescheiden ticketprijs.  Omdat de vorige editie uitverkocht was, wordt dit indoorfestival voortaan nog een maatje groter en is er de verhuis naar De Mastbloem in Kruishoutem (Kruisem).
Het is daarbij heel jammer dat de eerst aangekondigde headliner Spoil Engine verstek moet geven. Het had mooi geweest om die Belgisch-Nederlandse band in Kruisem aan het werk te kunnen zien met de nieuwe zanger(es), maar dat zal voor een volgende editie zijn.

Op tijd komen is een mooie deugd. Wie dat bij Zingem Beeft deed, kreeg Patroness als aperitief. Deze band uit het Antwerpse is nog maar sinds 2019 actief en verwerkt doom en black metal tot een eigen sound. Deze band bracht eerder dit jaar het album ‘Fatum’ uit en dat album vormde de hoofdmoot van de set in Kruisem, aangevuld met “Dominae”, een track van hun eerste demo. Sterke nummers en de band speelde zijn set heel nauwkeurig en tegelijk met veel agressie. Het is bij Patroness zanger Guy die met de meeste aandacht gaat lopen. Een geboren entertainer en een man van het grote gebaar. Hoewel het niet eens zo warm was in De Mastbloem stond hij al snel in bloot bovenlijf en dan kwam er nog een (ander) zwembandje aan te pas. Misschien was er in de lyrics iemand aan het verdrinken, maar wat de bedoeling daarvan was, werd niet meteen duidelijk. Maar het is een formule die werkt. Het reeds aanwezige publiek werd naar het podium gezogen en bleef daar in de ban van deze master of ceremonies. Hij dankte hen uitgebreid om al zo vroeg aanwezig te zijn en dan ook nog eens ‘niet weg te lopen naar de toog. Fijne band. Hier willen we nog meer van zien en horen.

Stories From The Lost brengt postmetal met een progressieve toets, en met zuinige maar puntige bindteksten . De band uit Zottegem draait al een hele tijd mee en bracht al vier albums uit. Daarvan is ‘Alternate Endings’ uit 2020 het meest recente. Dat album vormde de hoofdmoot van de set in Kruisem, met aan het einde nog een oudere track, “The Haze”. Deze band werkt al even aan ideeën voor nieuwe nummers, maar daarvan kregen we nog niks te horen op Zingem Beeft. Stories From The Lost was op Zingem Beeft misschien niet de bekendste band op de affiche of de band die het meeste publiek tot voor het podium wist te lokken (wat toch mooi lukte), maar deze band was wel voor heel wat mensen een aangename ontdekking.

Deathmetalband Carrion had op Zingem Beeft misschien wel de meest fanatieke fans mee en had dan ook al vooraf gewonnen spel.  Deze band had vier nieuwe nummers voor te stellen, van een album dat heel binnenkort zal uitkomen. Voor het nieuwe nummer “Genetic Alteration” werd tijdens Zingem Beeft zelfs een live-clip opgenomen.  Carrion moest hard werken om het publiek te overtuigen en dat lukte vooral dankzij het entertainende talent van gitarist Mathieu en het charisma van zanger Sven.

Your Highness mixt sludge met groovemetal en stoner. Deze band bracht zopas nog de EP ‘The Ragbag Vol. 1’ uit en hoewel wij nooit de beste waren in wiskunde leert de ervaring ons dat daar doorgaans een ‘The Ragbag  Vol. 2’ op volgt en die werd in Kruisem inderdaad aangekondigd, net als het album dat de twee EP’s optelt. Eerder dit jaar speelde deze band nog de Morgue aan flarden op Alcatraz Open Air, een kunstje dat ze eerder al uithaalden op Graspop, Desertfest en Pukkelpop. Als Your Highness Zingem niet kon doen beven, dan niemand, dachten wij vooraf en we kregen gelijk.

Cobra The Impaler was de vervangende subheadliner op Zingem Beeft en deze band wist iedereen in het publiek te imponeren. Afgaand op het aantal mensen dat de hele set voor het podium bleef staan, mocht deze band misschien zelfs nog een plaatsje hoger staan op de affiche. Hun veelgeprezen debuutalbum ‘Colossal Gods’ opende de deuren naar heel wat grotere festivals in ons land. Sinds ze hun live-debuut maakten op Headbanger’s Balls is deze band nog gegroeid als vijfkoppig podiummonster en zeker in aantal fans. Dit is een band die nu de stap moet zetten naar de buitenlandse podia. Of ze maken nog zo’n sterk album als hun debuut. Dat mag ook.

Reject The Sickness promoveerde door het afzeggen van Spoil Engine tot headliner van Zingem Beeft en deze melodic deathmetalband heeft al verschillende Europese tournees op zijn palmares.  Eerder dit jaar deden ze een Europese tournee als support van het Poolse Vader en ze speelde ook al op Metaldays in Slovenië en op Graspop. Sinds 2007 brachten ze reeds drie albums uit en in Kruisem brachten ze een dwarsdoorsnede van die albums. Dit was niet alleen muzikaal een heel degelijke set, ook de lichtshow en de niet aan inflatie onderhevige rookkanonnen maakten het helemaal af.

Het is altijd leuk om een festival te zien groeien en voor Zingem Beeft is het einde van de groei nog niet in zicht. Volgend jaar in september zijn wij alvast opnieuw van de partij.

Organisatie: Agera Events

donderdag 15 september 2022 16:36

Test One, Test Two, Test Icle -single-

Een nieuwe single van het neo-new beat-project Belgica Erotica en dat is opnieuw een fijne, dansbare track die netjes voortbouwt op de geschiedenis van onze Vaderlandse dance-pioniers. Met een vleugje erotica en een vleugje humor, zoals de illustere voorbeelden van T99, Taste Of Sugar en Erotic Dissidents.
Deze “Test One, ….” zit heel degelijk in elkaar, is onderhoudend en zou in de gloriedagen van de new beat zeker de dansvloer vol gekregen hebben. Maar we kunnen vandaag terugkijken op een heel uitgebreide new beat-erfenis en als we deze single daarmee vergelijken, mist hij misschien toch een zekere catchyness. De ritmes die bovenop de beats liggen, mogen bijvoorbeeld nog wat meer op de heupen werken. Maar dat zal voor iedereen anders zijn.
“Test One, Test Two, Test Icle” is een leuke track voor iedereen die nog maar een greintje nostalgie heeft naar de hoogdagen van de new beat.

Dance/Elektro
Test One, Test Two, Test Icle -single-
Belgica Erotica

https://belgicaerotica.bandcamp.com/track/test-one-test-two-test-icle

donderdag 15 september 2022 16:32

Pesch Is The New Orange EP

De release dateert reeds van juni, maar het duurde even tot onze redactie aan een vinyl geraakte voor een review van ‘Pesch Is The New Orange’. Deze tweede EP van Pesch verschijnt immers enkel fysiek (op splatter-vinyl en opnieuw zonder sleeve of kartonnen hoes), en dus niet op Bandcamp en nauwelijks op YouTube of andere digitale kanalen.
Van deze vier songs kenden we nog maar enkel de vooruitgeschoven single “I Wish I Was An Animal”, een spottende brandbrief tegen alle uitwassen van het mensdom. Muzikaal hebben we Pesch al sterker weten presteren dan met deze relatief trage en hoekige, psychedelische EBM met ijskoude beats. Beter dan dat doen ze op het tweede nummer van de A-kant, “Hurricane”. Geen cover van Bob Dylan, wel een wervelende EBM/synthwave-track over orkanen en andere meteorologische verschijnselen.
De B-kant opent sterk met “We Need A Hit”, een nummer dat ze al live brachten op de releaseshow voor de eerste EP van Pesch. Very tongue-in-cheek uiteraard en een track die gegarandeerd een glimlach op je gezicht schildert. Muzikaal steekt alles heel degelijk in elkaar. Het vierde en laatste nummer van deze EP is “I Feel Like I’m Made In China”. Muzikaal en qua thema lijkt dit een zinderende ode aan of knipoog naar “Hiroschima” of andere tracks van ‘China Town’ van new beat-pionier Nux Nemo (Jo Bogaert). Maar dan met het typische Slabbynck-sarcasme in de lyrics naar het hier en nu gekatapulteerd.
Het trio Vandekerkhof, Slabbynck en Claeys weet op deze tweede EP van Pesch minder te verrassen dan op ‘Melba’ van een jaar eerder, maar er staan ook geen nummers op die teleurstellen. Peter Slabbynck koketteert er op facebook mee dat Pesch enkel middelmatige tot slechte concerten zou spelen, maar in de studio werkt de formule van Pesch vooralsnog uitstekend.
Op naar de derde EP dan maar. Wordt dat dan perzik met tonijn of perzik in blik? Of komt er dan een releaseshow in de Auberge du Pêcheur?

Dance/Elektro
Pesch Is The New Orange EP
Pesch

zondag 11 september 2022 11:17

Mercelis - Een kopstoot van een comeback

Mercelis - Een kopstoot van een comeback
Mercelis - Matt Watts

Het zou een beetje een all star/all Starman Records-avond worden in de B52. Op het programma het duo Matt Watts en Nicolas Rombouts die misschien wel voor de laatste keer hun bloedmooie album ‘Muted Songs For Piano’ live zouden brengen. En daarna Mercelis met in de aanbieding het album ‘White Flemish Trash’, waarvoor Rombouts de productie deed en Watts de backing vocals.

Matt Watts - domper op de verwachtingen. Zonder hem kan ‘Muted Songs For Piano’ niet live gebracht worden. Het werd dus een geïmproviseerde solo-set van de in ons land aangespoelde Amerikaan.
Hij opende zijn korte set met een cover van “Bullet” van The Misfits, een indertijd controversieel lied over de moord op JF Kennedy. Voor het publiek was het niet meteen duidelijk of Watts daarmee al aan zijn set begonnen was of dat hij zich misschien nog wat aan het inspelen was op een geleende gitaar. Daarna plukte hij een paar mooie parels uit zijn discografie: “Your Love Is Not Your Own” en “Time Turns As An Engine” uit ‘How Different It Was When You Were There’, “Just Over The Highway” uit ‘Songs From A Window’ en “Lay Your Years” uit Queens.
Als toegift bracht hij nog het voorlopig nog steeds onuitgebrachte “Caroline”, dat hij deze keer aankondigde als een ‘song for a bartender’.

Na die korte set blijft er een dubbel gevoel hangen. Enerzijds was dit de best mogelijke oplossing bij het wegvallen van Watts’ partner in crime, maar kon dit toch niet volledig het gat vullen dat het verwachte ‘Muted Songs’ geslagen had. Anderzijds zie je in deze omstandigheden toch hoe het onmiskenbare talent van Watts komt bovendrijven zodra je hem een microfoon, een gitaar en een publiek geeft. We schreven ooit dat mocht (liefdes)verdriet een Olympische discipline zijn, dat Matt Watts dan met driekwart van zijn discografie kans maakt op een gouden medaille. Om in dezelfde terminologie te blijven zagen we in de B52 een Matt Watts die in zijn discipline ‘op hoogtestage’ was: het leven deelt niet altijd cadeaus uit, maar de muziek houdt hem overeind.

Mercelis was dan heel andere koek. Met het album ‘White Flemish Trash’ deelde hij vorig jaar, in volle corona, een kopstoot van jewelste. Dat album kwam 16 jaar na het vorige en bijna 30 jaar nadat hij ‘ontdekt’ werd in Humo’s Rock Rally, in de muziek is dat zo goed als uit een vergeetput klimmen. De band bestaat behalve uit Mercelis zelf (zang en zowat alles wat je een aftandse Korg kan halen van geluid) nog uit gitarist Teuk Henri en drummer Patrick Clauwaert.  De imposante Jef Mercelis liet zich in de B52 opmerken met een seventies-achtig groen kostuum gecombineerd met open sandalen. Het is dan ook entertainment en aan valse bescheidenheid hebben we in Vlaanderen al genoeg, dus kan je kan op het podium maar beter zo duidelijk mogelijk maken om wie het allemaal draait.
Wie gehoopt had dat Mercelis op deze tournee ook ouder werk vanonder het stof zou halen, kwam in de B52 bedrogen uit.
Maar ook met enkel tracks van ‘White Flemish Trash’ kan je al ruim een uur vullen. In de set ontbraken van dat album enkel “Lucky” en “Fortune”. De aftrap werd gegeven met een ‘Goede avond, motherfuckers’ en dan de eerste noten van “Headlights”. In de studio-versie is dat al één massieve brok bezwerende synth-rock en live gaat deze song daarin in de overtreffende trap. Dat geldt voor zowat elke track van de live-set. Nu eens helt het overwicht naar de Korg van Mercelis en dan weer naar Teuk’s gitaar, met de drums op de achtergrond als de lijst die een schilderij extra cachet geeft.
De meeste kracht ligt evenwel in de lyrics en de volle, diepe stem van frontman Mercelis. Nu eens zwoel en soulvol (op “Low Motion”), dan weer dreigend en dominant (op “No Future”). Die song was misschien wel het hoogtepunt van de avond: een dreigende mantra met het herhalen van één zin: They give tot he people what the people don’t need, and they make them pay for it. Er bestaat geen andere zijn die onze huidige maatschappij beter samenvat.
Andere hoogtepunten waren ‘White Flemish Trash’, waarvoor de band die dag in een clip opnam in de B52, en die door Jef Mercelis met een knipoog in het Frans aangekondigd werd, en het tot EBM/dancerock verbouwde “Extremadura”. Als toegift kreeg het publiek in Eernegem nog het nieuwe nummer “Twilight”.
Mercelis maakt muziek waar je eerst toch even je tanden moet in zetten. Hapklare brokken, dat is voor de mainstream-radio. En live komt die muziek nog wat harder binnen. ‘White Flemish Trash’ was een comeback die we niet meteen hadden zien aankomen, maar we zijn alvast blij dat er nu al nieuwe nummers zijn. Dat kan betekenen dat we niet nog eens 16 jaar moeten wachten op een volgend album.

Nog een concert-tip: op 29 oktober komt I H8 Camera naar de kerk van Zwankendamme. In deze improvisatieband van Rudy Trouvé zitten onder meer Matt Watts, Jef Mercelis en Henri Teuk. Als de goden ons goed gezind zijn, is misschien zelfs Nicolas Rombouts er dan bij.

Organisatie: B52, Eernegem

donderdag 08 september 2022 14:16

The Dictator EP

The Dictator EP
Catherine Graindorge featuring Iggy Pop

‘The Dictator’ is een intrigerende EP, maar het verhaal erachter is minstens zo interessant. En dat willen we jullie niet onthouden.
Catherine Graindorge is een Brusselse violiste, componiste en actrice. Sinds 2012 en de release van haar eerste solo-album ‘The Secret Of Us All’ werkte ze samen met artiesten als John Parish (PJ Harvey, Thou), Bertrand Cantat (Detroit), Nick Cave, Warren Ellis en Mark Lanegan. Daarnaast componeert ze soundtracks en in 2017 bracht ze met haar instrumentale trio Nile On waX een derde album uit. In 2021 nam ze als soloartieste met het album ’Eldorado’ op in Bristol met de legendarische John Parish als producer en muzikant.
Aan dat lijstje van ‘belangrijke namen’ kan de Brusselse nu nog een mooie toevoegen, die van Iggy Pop. Die speelde eind vorig jaar twee van haar tracks in zijn BBC 6 Music show. Daarop stuurde ze een email naar Iggy via de producer van de show om te zeggen dat ze zeer vereerd was en graag met hem aan een track zou werken. Het was volledig spontaan, ze had nooit gedacht dat er ook echt iets zou gebeuren. Tot haar ongeloof en verrukking kreeg ze twee dagen later antwoord: "Catherine, ik zou graag een liedje doen".
Iggy vroeg haar om hem een liedje te sturen. Ze begon te improviseren en stuurde hem er drie. Toen begonnen ze ideeën uit te wisselen. Iggy Pop schreef de tekst voor “The Dictator” twee maanden vooraleer Rusland Oekraïne binnenviel. In de intro declameert en bromt Iggy Pop met zijn diepe, ronde bariton over een soundscape van viool en synths. Daarna zingt hij nog een paar strofes, met vrouwelijke backings. Naarmate de song vordert verandert de toon naar broeierig-dreigend en onbestemd onbehagen. Inzake toegankelijkheid voor een breed publiek is dit veruit de beste, maar we betwijfelen toch of dat brede publiek hiervoor voldoende uithoudingsvermogen heeft.
Graindorge schreef de tekst voor "Mud I", die Iggy uitbreidde met "Mud II". Met zijn typerende stem ontvouwt de zanger een visioen van een wereld die steeds meer in chaos verzinkt, terwijl hij worstelt om verlossing te vinden. Hier wordt begonnen met veel minder dreiging, met Iggy Pop die eerder rustig vertelt, met relatief lange pauzes. De onderhuidse dreiging bovenop de cinematografische soundscapes komt hier van combinaties van snaar- en blaasinstrumenten. Ondanks de rustige parlando voel je het nakende onheil.

De EP eindigt met de onheilspellende en dreigende track "Iggy", de enige van de EP waarop hij niet zingt of spreekt. Het onbehagen wordt hier bijna tastbaar en na de drie eerdere songs wordt zelfs de afwezigheid van de vocalen van Iggy Pop hier een soort van aanwezigheid.
‘The Dictator’ is geen vrolijke EP, maar weerspiegelt perfect de gevoelens van heel wat mensen nu we te kampen hebben met een oorlog aan de grenzen van Europa, een energiecrisis, oplopende inflatie, onzekere toekomstperspectieven, … Dat alles komt dan ook nog eens kort na de soms bevreemdende maatregelen van de viruspandemie. Als twee mensen gans dat pakket van gevoelens en emoties kunnen vatten in minder dan een half uur muziek, dan wel Catherine Graindorge en Iggy Pop.

https://catherinegraindorge.bandcamp.com

I H8 Camera wordt in Zwankendamme uitgedaagd met bijzonder decor

 I H8 Camera, het improvisatiecollectief van Rudy Trouvé (ex-dEUS), komt op 29 oktober naar de kerk van Zwankendamme (Brugge). Deze improvisatieband is op zich al een heuse belevenis, maar in Zwankendamme wordt het nog net iets specialer, vanwege het decor.

 Op het podium in de kerk speelt de band tegen een achtergrond van foto’s van de concentratiekampen van Birkenau en Auschwitz. De Poperingse fotograaf Serge Braem maakte de foto’s in 2016: 12 doeken van 1,5 op 1 m. Redelijk confronterend voor band en publiek weet organisator Chris Brion, maar de muzikanten zullen er qua inspiratie en improvisatie iets mee doen. De aangekondigde gastenlijst van Trouvé voor Zwankendamme is niet min: Stef Kamil Carlens, Jef Mercelis, Teuk Henri, Matt Watts, Elko Blijweert, Nicolas Rombouts en Teun Verbruggen. De samenstelling van I H8 Camera kan al eens wisselen, mogelijk zijn ze die avond met meer (of minder) dan aangekondigd.

 Het voorprogramma is singer-songwriter Peter Arnout en de avond start om 19.30 u. Tickets kosten 22 euro in voorverkoop (0477 31 57 45) of 25 euro aan de deur. Als er die avond winst gemaakt wordt, gaat die naar de school De Kade, waar kinderen met autisme geholpen worden.

Pagina 1 van 69