Gare Noir is het nieuwe project van Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra en afzonderlijk zitten/zaten ze ook nog bij onder meer Oorpool, Pesch en Der Klinke. “Lost In The System” is hun tweede single als Gare Noir.
Dit klinkt als een mix van Enzo Kreft en Kavinsky. Een zachte, slome en helende melodie van dikke lagen synth en die heel aangename stem van Sam die perfect aansluit bij de lyrics. Bij “Crossfire of Lies” probeerde dit duo wat te hard, naar mijn mening, maar hier klinkt het meer organisch en authentiek. Knap gedaan.

https://www.youtube.com/watch?v=eR3coTLTH08

Vinnum Sabbathi is een Mexicaans viertal dat instrumentale heavy rock en cosmic stoner brengt. Hun nieuwe EP heet ‘Intersatelital’. Inhoudelijk is het een ode aan de eerste Mexicaanse astronaut en aan twee satellieten die in 1985 een gigantische sprong vooruit waren voor de communicatie in Mexico.
De soundbites van astronaut Rodolfo Neri gaan voor een groot stuk aan mij voorbij omdat mijn kennis van het Spaans ontoereikend is. De introtrack is een verzameling van Neri’s uiteenzettingen en nog wat ander geluid, maar niet echt een song.
Dat zijn de twee andere nummers gelukkig wel. “Sistema de Satélites Morelos” is heel onderhoudend. Er wordt kundig gespeeld met spanningsboog, structuur en opbouw. Prima track.
“Rodolfo Neri Vela” is een ietwat grotere uitdaging, vanwege de speelduur van bijna twaalf minuten. Ik zal niet zeggen dat elke seconde van dit nummer zijn bestaansrecht onbetwistbaar verdiend heeft, maar de band heeft van dit nummer een meesterwerk gemaakt. Voor luisteraars met geduld en inlevingsvermogen, is dit best een leuk nummer.

Wie Vinnum Sabbathi live aan het werk wil zien, kan op 17 augustus afzakken naar het Omgekeerde Kruis in Merelbeke-Melle. Met support van Within A Mile (grunge/stoner/cosmic) uit Sint-Niklaas.

https://www.facebook.com/events/608211605652840
https://vinnumsabbathi.bandcamp.com/album/intersatelital

Na Hopville Records en het Britse Wax Trax-label zitten de Chiff Chaffs nu bij Pang Pang Records, het label van hun stadsgenoten Röt Stewart. ‘The Mosquito’ twijfelt met een release op 7”-vinyl en drie nummers wat tussen een EP en een single met twee B-kantjes.
Ondanks de wissel van label zitten deze grofgebekte vogels nog steeds op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Titeltrack ‘The Mosquito’ klinkt bijzonder retro en surf-like en is instrumentaal. Heel degelijk, maar misschien ook niet bijzonder in compositie en uitvoering. “For I Am Nothing” is dan weer punky en trashy garage. Lekker opruiend en smerig, goed meebrul-refreintje. “Burn Me One Last Time” gaat op dat elan verder, broeierig en furieus, maar dan twee versnellingen trager. Dat maakt dat je de lyrics wat beter kan volgen, al zijn die nu ook weer geen topliteratuur.
Dit is een fijne release van een band die zijn eigen geluid gevonden heeft en heeft laten rijpen. En die alles in huis heeft om overal in Europa de clubs te doen vollopen.

https://chiffchaffsband.bandcamp.com/album/the-mosquito-for-i-am-nothing-burn-me-one-last-time

Is het nodig om Liliane Saint-Pierre nog voor te stellen? Kort dan. Haar eerste single bracht ze uit in 1968 en sindsdien veroverde ze podia in Vlaanderen en de buurlanden in het Nederlands, Frans, Duits en Engels. In 2024 vierde ze haar 60 jarig jubileum als artieste met een uitgebreide en steeds weer verlengde tour. In 2020 verraste ze vriend en vijand met het mooie album ‘Karma’.

Nu is er een nieuwe single. “Het Heeft Zin” is een vertaling/bewerking van “It’s A Siné, de klassieker van 80’s iconen The Pet Shop Boys.  De Nederlands tekst schreef Liliane samen met Mary Boduin (Ann Christy). Het is een vrij letterlijke vertaling, alleen de belangrijkste zin is vooral fonetisch correct maar inhoudelijk niet helemaal. Het geeft een twist aan de andere zinnen. Waar de Pet Shop Boys het hebben over hun aaneenschakeling van ‘zondes’ komt Saint-Pierre in de betekenis uit bij een disco-versie van “My Way/Comme d’habitude”. De vredesboodschap van het artwork had misschien nog wat sterker of meer letterlijk in de vertaling kunnen zitten. Nu blijf ik wat hangen bij het schakelen van innerlijke vrede naar wereldvrede. Muzikaal wordt er niets toegevoegd of weggelaten en dat is voor de ene een geruststelling en voor een ander een gemiste kans.

Het is ergens een voor de hand liggende keuze voor een cover. Zowel de Pet Shop Boys als Liliane werden willens nillens in de hoek van de LGBTQ-hoek geduwd, hoewel daar niet of niet altijd een aanleiding voor was. Bij Liliane kwam dat vooral na haar “Soldiers of Love” als Belgische inzending voor Eurosong. Bij de Pet Shop Boys zaten er altijd al subtiele verwijzingen naar geaardheid in de lyrics en zanger Neil Tennant kwam in 1994 uit de kast. Met het artwork van “Het Heeft Zin” lijkt Liliane Saint-Pierre te hinten naar een 2.0-versie van haar “Soldiers of Love”.

Hopelijk mogen we ook veronderstellen dat deze single de voorbode is van een nieuw album.

https://www.youtube.com/watch?v=_iFFlLjgXk0

Het was al even geleden dat we een release konden bespreken van Usi Es, maar op 20 juni (niet toevallig Wereldvluchtelingendag) verraste ze ons met een nieuwe single. Het nummer “Sender Unknown” gaat over hoe beelden van oorlogen en van slachtoffers op TV en de socials ons afbotten en door de herhaling ons dreigen onverschillig te laten. Esther komt niet met oplossingen, onderbouwde meningen of indrukwekkende slogans, maar wil via deze song van aan de zijlijn meegeven dat er nog meegeleefd wordt met alle ellende in de wereld.
Het is een prachtig en meeslepend nummer. Het begint fluisterend met de melancholie en Schmertz van een This Mortal Coil maar ergens halfweg laat Usi Es haar innerlijke Nick Cave of Reena Riot los, met meer volume en donkerte in de vocalen en een lichte dreiging in de pianotoetsen. In de meer theatrale outro is er plaats voor een welgemikte en weemoedige althoorn (mijn eerste gok was klarinet) over de vocalen die richting Tori Amos en Kate Bush gaan.
Ook leuk: voor de heel snelle fans was er een fysieke release op ‘glittercassette’. Voor alle minder snelle fans is er Spotify.

https://open.spotify.com/intl-fr/track/0RptsXiue3lEkIDpMa7Bsj

Asermoietuitkomt + De Stoeptegels – Nederlandstalige punk en hardcore om van te genieten
Asermoietuitkomt

Fans van Nederlandstalige punk en hardcore konden vorige zaterdag naar Eernegem voor een dubbelconcert van De Stoeptegels uit het Nederlandse Eindhoven en Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg. Twee bands die elkaar kennen en respecteren, ondanks de leeftijdsverschillen.
Toen Asermoietuitkomt in 1987 voor het eerst optrad, waren die van de Stoeptegels nog niet geboren. Voor Asermoietuitkomt begint het wat te lopen in Nederland en De Stoeptegels krijgen stilaan voet aan de grond in Vlaanderen.

De opkomst kon beter, veel beter zelfs. Waar lag het aan? Te warm? Het einde van het schooljaar dat moest gevierd worden? Of misschien was het dat The Dirty Scums (de lokale referentie inzake Nederlandstalige punk) op een flinke boogscheut een thuismatch speelden?
Belangrijker evenwel: beide bands lieten dat in de B52 allemaal niet aan hun hart komen. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek de voorziene geluidsman opgenomen in het ziekenhuis. Ondanks zijn afwezigheid zat het geluid de hele avond gewoon goed.

De Stoeptegels zijn een relatief jonge band die hun uptempo punk afkruiden met elementen uit de metal. Ze wilden graag de avond openen hoewel dat eigenlijk andersom voorzien was. De setlist leest zanger Bas af van zijn mobieltje dat op de podiumvloer ligt. De papieren setlist is dus voorbijgestreefd, net op het moment dat die voor de fans steeds vaker de gratis trofee geworden is die ze mee naar huis willen nemen. Een klein beetje zonde maar er komt altijd een punt waarop je oude tradities moet achterlaten. Benieuwd overigens hoe lang dat mobieltje zal overleven als er eens een schoen of microstatief op landt.
De Stoeptegels houden wel van een feestje en in de B52 brengen ze een leuke selectie uit hun albums ‘Liedjes Voor Het Slapengaan’ en ‘De Titelloze Tweede’ (een albumtitel met meer dan een knipoog naar ‘De Titelloze Eerste’ van hun landgenoten De Dood). Er is ook al een derde album zo goed als klaar. Daarvan krijgt het Belgische publiek al een voorsmaakje met “Nein, Nein Nicht Tun” (ik vermoed dat dat (een stuk) in het Duits was) en “Te Groot Is Ook Niet Mooi” (een nummer over zelfoverschatting?). De band heeft overigens een flinke grabbelton met ideetjes voor nieuwe nummers die dan vaak pas in de studio uitgewerkt worden tot een volledige track. Op de stoep van de B52 wordt het idee geboren voor een nummer over Poolse bouwvakkers, waarbij alleen al de Google Translate van de werktitel voor hilariteit zorgt en er meteen al wilde plannen gesmeed worden voor een Poolse tournee. Als die song een album haalt, zal de album-teller al minstens op 4 staan.
De Stoeptegels staan op het podium in het plunje van wegenwerkers en dat extra laagje textiel van hun veiligheidshesjes helpt natuurlijk niet in de zo al bloedhete B52. Wel goed dat ze ondanks alles vasthouden aan dat concept, zelfs voor weinig publiek. Bas praat de set netjes aan elkaar en de band speelt retestrak. Hoogtepunten van de Stoeptegels-set? Zo zijn er wel wat. De grafgrunt in “Tex-Mex Grindpunk Massacre”, “Pablo’s IJscobar”, het superagressieve “Tand Door Je Lip”, het opmerkelijke “AltF4” (met een mix van soundsystem-reggae en grindcore), “Hoofdluizen Piemelkaas” (op de tonen van het kinderliedje “Hoofd Schouders, Knie en Teen”?) en “Cowboys From Helmond”. De Stoeptegels zijn een prima live-band, bewijzen ze nogmaals in de B52.

Asermoietuitkomt houdt ook wel van een grapje. In de Stoeptegels-set zat er tussen elke track wel een opmerking over de hitte in het zaaltje. Na amper twee nummers in de Asermoietuitkomt-set moet zanger Ronny al een badhanddoek inzetten om het zweet op zijn kale knikker te drogen, met de plagerige opmerking “Warm? Ik vind dat die Stoeptegels overdrijven”. Deze Belgische band met grappige teksten in het Nederlands bestaat sinds 1987 en maakte rond 2020 zijn comeback na een lange pauze. Sindsdien zijn er drie full albums uit die de basis vormen voor de set in de B52: ‘Welle Zen terug’, ‘Onkruid Vergaat Niet’ en ‘Miauw’. Van de democassette uit de begindagen haalde geen enkel nummer de set. Die set had er (volgens de papieren (!) setlist) een van 20 nummers kunnen zijn, maar Ronny slaat er een paar over, uit ademnood van het publiek en hemzelf.
De communicatie met het publiek verloopt niet altijd vlot. Heist-op-den-Berg blijkt toch op een ander continent te liggen dan Eernegem. Een West-Vlaamse fan komt naar het podium voor een verzoeknummer en bijna wordt een tolk opgetrommeld als plots duidelijk wordt dat het gaat over “Boerderie”, van Belgian Asociality. De vergelijking tussen Asermoietuitkomt en Belgian Asociality ligt voor de hand. Het zijn zo goed als generatie-, genre- en streekgenoten en ze hebben beiden grappige teksten in het Nederlands. Ronny trakteert de fan gewillig op een paar strofes van de song, maar het hele nummer kent hij niet zomaar uit het hoofd.
Hoogtepunten waren er ook bij Asermoietuitkomt genoeg: “Liegeneer”, “Onkruid”, “De Poes” en “Duisternis” (zonder de backing vocals van Jeroen van Fleddy Melculy). De avond werd in stijl afgesloten met het laatste nummer van het voorlopig laatste album (‘Miauw’): “Laat Mij Nu Gerust”, met het door de ‘hele’ zaal meegebrulde refrein: Laat mij nu gerust, Ik drink Karmelieten, Ik probeer gewoon van mijn leven te genieten. Daarmee is het laatste restje zuurstof in de B52 opgebruikt en sleept iedereen zich via de merch naar de uitgang.

De Stoeptegels en Asermoietuitkomt zorgden voor een leuke avond die een talrijker publiek verdiend had. Er komen vast nog genoeg andere avonden waarop ze dat nog eens zullen overdoen.

Organisatie: Club B52, Eernegem

Bij de Canadese doommetalband Witchrot is zangeres Lea de centrale spil. Muzikaal staat deze band als een huis met dikke funderingen, met sferische doom die wordt verrijkt met psychedelische blues en heavy sludge, maar de saus over elke song komt van Lea. Zij huilt, schreeuwt, krijst en spuwt tot elke track een occult laagje gekregen heeft.

Soul Cellar is het tweede studio-album van Witchrot, maar er waren eerder ook al een EP, een live-album en een handvol singles losgelaten op de wereld. Elke song op dit album lijkt de soundtrack van een horrorfilm. Als er een hel bestaat, dan blaast deze muziek daar gegarandeerd door de luidsprekers. Maar ook voor de levenden is dit een leuk album, zelfs zonder je ziel aan de duivel te verkopen. In vergelijking met het oudere werk is er op dit album meer plaats voor melodie, en voor zuinig wat synths die de huiveringwekkende sfeer nog wat extra in de verf zetten.

“Die Alone” begint met pompende, swampy psychedelische rock. Deze song wordt dan het hoofd afgebeten, waarna ritmeloze atmosferische doom de overhand krijgt en tegen het einde van de track is het afgebeten hoofd alweer aangegroeid met nieuwe psychrock. “Spineless” is een leuke track met de gitaren die vooral stuwen en duwen. Titeltrack “Soul Cellar” krijgt ruim acht minuten aangemeten. Het duurt op dit nummer wel even voor de hele heksenketel aan het kookpunt komt. Een paar gitaarsolo’s die dwars op het tempo staan moeten een gevoel van verwarring oproepen, maar sommigen zullen daardoor misschien net deze track willen doorspoelen.
De leukste stukken zitten voor mij aan het begin van het album, met “Possession Deepens” (met een lange, softe aanloop) en “Tombstoned”. “Throat Cutter”, de derde van bij het begin, begint als een duivelsuitdrijving of duivelsoproeping die zijn gelijke niet kent in de occulte metal. Wat een intensiteit. Die spanning kan Witchrot evenwel niet de hele song aanhouden.

Als je van occulte doom houdt en je kan vocaal wel wat aan, geef deze Canadezen dan een kans. Wil je hen ook eens live checken, dan kan je op 13 augustus naar Antwerp Music City. Dat is na Amsterdam de tweede halte van de Europese tournee van Witchrot.

https://www.youtube.com/watch?v=JMcJ5_sa0g4

‘Let All That We Imagine Be The Light’ is het achtste album van Garbage. De titel vergt op zich al een denkoefening van de luisteraar en een dergelijke inspanning vraagt deze Amerikaanse band ook voor de muziek.
Misschien kort even opfrissen waarom Garbage een bandnaam is die nog steeds een belletje doet rinkelen. Garbage is de band van producer Butch Vig. Dat is de man die achter de knoppen zat bij ‘Nevermind’ van Nirvana. Daarna bepaalde hij zowat de sound van de jaren ’90 als producer van onder meer Smashing Pumpkins, L7 en Sonic Youth. Het leek even alsof alles wat hij aanraakte in goud veranderde. En daarna startte hij Garbage als band, met zangeres Shirley Manson.
De hits bleven niet uit Garbage: “I Think I’m Paranoid”, “Stupid Girl” en “Only Happens When It Rains” lanceerden de twee eerste albums. Daarna bleef de band succesvol touren over heel de wereld, maar nieuwe ‘wereldhits’ bleven beperkt tot de UK en de Verenigde Staten.
Wie vandaag nog met nostalgie terugkijkt naar albums als ‘Garbage’ en ‘Version 2.0’ zal nog wel wat raakpunten horen op ‘Let All That We Imagine Be The Light’. Het zijn dan ook nog steeds dezelfde vier bandleden die we te horen krijgen, met nagenoeg dezelfde formule en met hun vaste geluidsman als producer.
De splijtende guitar-indierock van de bekendste, oudste singles, die is wel wat verwaterd. De gitaren werden ingeruild voor analoge synths, in een zoektocht naar een geluid dat past bij een soundtrack voor een film over het einde van de beschaving.
Openingstrack “There’s No Future In Optimism” drijft op een sappig, stuwend synth-ritme, maar kan in de boodschap niet overtuigen. “Chinese Fire Horse” begint leuk, met een scheldende Shirley Manson, maar daarna wordt het een poprocksong van dertien in een dozijn. De intro van “Hold” had inzake sound op een van de betere albums van Marilyn Manson kunnen staan, maar ook deze song zakt daarna in als een pudding.
De betere songs staan als een triumviraat tegen het einde van het album aan. “Love To Give” is meeslepend van begin tot einde. “Get Out Ma Face (Bad Kitty)” bromt van de 80’s-baslijnen en intrigeert in hoge mate. “R U Happy Now” is gewoon een heel degelijke rocksong.
“The Day That I Met God” heeft genoeg drama in de lyrics om een anthem te zijn, maar muzikaal geraakt de band hier niet verder dan lauwe triphop en lauwe soundscapes.

Voor de fans die Garbage zijn blijven volgen, vormt dit achtste album een mooi nieuw hoofdstuk, maar misschien niet voor wie met nostalgie terugkijkt naar de ‘oude’ Garbage.

https://www.youtube.com/watch?v=zRIdnuJZAqQ

Dick Diggler’ is een band uit de streek rond Oudenaarde die instrumentale postmetal brengt, met ook nog stoner en wat sludge in de mix. Na een reeks losse singles heeft deze band nu de EP ‘The Sun Can Dance’ digitaal uitgebracht.

Over de eerste twee singles van Dick Diggler’ (“Liefde en Licht” en “Lolita”) waren we als reviewer in 2023 uitermate tevreden. Intussen zijn we goed twee jaar verder en hebben we deze band reeds live aan het werk gezien. Dat maakt dat we voor deze EP de lat net iets hoger leggen.

De vier tracks op deze EP klokken samen af op een klein half uur. De eerste track is de titeltrack en die stelt alvast niet teleur, al horen of zien we de zon niet echt dansen. Er wordt gespeeld met de intensiteit en met spanningsbogen dat het een lieve lust is. Heel degelijk, die track, maar niet baanbrekend vernieuwend of anders dan het vorige werk. Dat aspect krijgen we wel op “The Song of Al Hachache”. Die heeft in de intro en in de dansende melodielijn wat Midden-Oosterse invloeden. Als je stoner/desertrock-elementen toevoegt, moet dit niet per definitie naar de woestijnen van Californië verwijzen. Hier zien we in gedachten dan weer wel de zon dansen.
In “Circus” zit dan weer vooral agressie en weemoed, waardoor dit een volbloed-postmetal-track wordt. Denk aan Turpentine Valley als referentie en je zit al een eind op de goede weg, toch voor deze track. Mooi opgebouwd en perfect gelaagd. Als uitsmijter is er “Blue Diamond Cookies”. Een titel zoals ze die in de jaren ’70 verzonnen na een lsd-trip, maar hier is het een furieuze en opzwepende blend van stoner en postmetal. Voor deze relatief korte track – nauwelijks meer dan twee minuten – nam Dick Diggler’ ook een leuke video op, voor zover je grappig kan zijn als instrumentale postmetalband.
In het spelen met de intensiteit laat Dick Diggler’ op deze ‘The Sun Can Dance’ nog wat punten liggen in de rustigere stukken. Die zijn in verhouding iets minder uitgewerkt dan wanneer het volume naar de tien gaat. Het is vaak net in die rustigere stukken dat een band in deze genres het verschil maakt en zichzelf een eigen gezicht kan geven. In vergelijking met de eerste singles is er wel op alle vlakken vooruitgang geboekt, maar misschien niet in die mate dat we verwacht hadden. Trage groeiers blijven het langst overeind, bedenken we dan.

Je kan Dick Diggler’ dit jaar nog op heel wat plaatsen aan het werk zien. Benieuwd of de live-versie van deze songs ook zo intens is.

https://www.facebook.com/dickdigglerband/
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91305-liefde-en-licht-lolita-ep
https://www.youtube.com/watch?v=SfT7955_iD4

Chameleons zijn terug. Eindelijk of nog maar eens, maar deze keer wel met een veelbelovende single!
Chameleons is een Britse postpunkband die het in het eerste leven (van 1981 tot 1987) wat moeilijk had om door te breken. Ze hadden anders dan hun tijdgenoten geen doorbraaksingles. Wel hebben ze met hun drie vroegste albums indruk gemaakt, en dat beginnen de fans van het genre vandaag nog meer naar waarde te schatten. Nadat de band in 1987 een eerste keer uit elkaar ging, volgden telkens korte reünies en dan weer splits of nieuwe projectjes onder andere namen, al bleef er wel regelmatig nieuw materiaal komen. In 2018 stonden ze als Chameleons Vox op het W-Fest in Amougies.

Vandaag is er “Saviours Are A Dangerous Thing” en dat is een catchy en tegelijk intrigerende single. Met bovendien een sterke eighties-postpunk-sound. Meeslepend en niet zo doorsnee. In de bezetting vinden we vandaag behalve zanger Mark Burgess nog een tweede originele bandlid: Reg Smithies, naast drie minder originele bandleden.

In september komt het album ‘Arctic Moon’ uit bij Metropolis Records en Chameleons gaat op tournee met de Psychedelic Furs.
Op 29 oktober staan ze in De Kreun in Kortrijk en op 7 november in Aarlen.

https://www.youtube.com/watch?v=JGnHlAxuDLk