logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 17 maart 2022 20:20

De Vlucht -single-

Oorpool brengt Nederlandstalige roestbruine electro. Dat roestbruine is niet helemaal duidelijk, maar Yves Schelpe van Psy’Aviah is alvast fan en dat is toch al een goede referentie.
“De Vlucht” moet zowat de vijfde single zijn die Oorpool uitbrengt en hij is van een ander kaliber dan bv. het nerveuze “Keuzestress”, hun springerige Doe Maar-cover “Radeloos”, het tranerige “Noordzeewater” of “Tanken in Luxemburg”, met een mismatch tussen dreigende EBM en al te luchtige lyrics.
Dan is de “De Vlucht” een schot in de roos: knisperende new wave met een leuke baslijn, synths die heel scherp de sound van de jaren ’80 reflecteren en knappe lyrics die perfect matchen met de muziek. Nog een paar van dit niveau en dan kijken we al uit naar een volledig album.

https://open.spotify.com/artist/01LBn8KFD3kWDUg3w31TH8

donderdag 17 maart 2022 20:16

Fronteras

8 Kalacas is een zevenkoppige Amerikaanse metalband. Kalacas, eigenlijk calacas, zijn de skeletten die in Mexico op de dia de los M
muertos gebruikt worden als decoratie en je spreekt de bandnaam uit als ‘Ocho Kalacas’. De twee zangers van Kalacas zingen in het Spaans en ze kruiden hun moderne metalsound met elementen die ze lenen van – naar eigen zeggen - de mariachi’s, maar eigenlijk komen die van de ska, met o.m. een trompet en een trombone.
Zo kom je natuurlijk al snel uit bij de ska van de jaren ’70 en jaren ’80 van vorig eeuw. Toen zaten ska en punk vaak op hetzelfde spoor en bij dezelfde fans. Denk aan Fishbone. Vandaaruit ging het in één lijn naar skacore (ska en hardcore) met de belofte ‘as hard as ska can get’. 8 Kalacas gaat als één van de zelfverklaarde godfathers van de skacore toch nog één stap verder en voegt metal toe op hun derde album ‘Fronteras’. Denk aan het explosieve van Social Distortion, de gekte van System Of A Down en de heavyness van Slipknot, al zal je die invloeden niet altijd meteen kunnen aanduiden.
En deze hispanics hebben nog iets te vertellen ook. Veel van de lyrics op ‘Fronteras’ gaan over de slechte ervaringen die Mexicanen en andere inwijkelingen hebben als ze (al dan niet illegaal) de grens met de VS oversteken op zoek naar werk en een beter leven in het algemeen.
Deze Californische band is dus heavy, dansbaar en leuk. Een beetje ska-liefhebber zal op minstens de helft van de tracks van ‘Fronteras’ willen skanken. Maar net zo goed zal de gemiddelde metalhead dit weten te waarderen, voor zover het niet één van die hokjesdenkers is. Skanken en moshen, dat wordt leuk in de pit voor het podium.
Producer TJ Rivera krijgt een extra dikke pluim op zijn hoed. Hij heeft ervaring zat met punkbands als Left Alone of skabands als The Mighty Mighty Bosstones, maar inzake skacore (meets metal) was dit zo ongeveer zijn debuut. Hij slaagt er wonderwel in om elke muzikant of zanger in elke track zijn moment of fame te geven en ook om in elke track het juiste evenwicht te vinden tussen metal, ska en hardcore. Dat kan geen eenvoudige oefening zijn geweest.
Hoogtepunten van dit derde album van 8 Kalacas zijn o.m. titeltrack “Frontreras”, “Mutante”, “Esquizofrenia” en “Garras” (wat een verbluffende intro!). Wat een heerlijke schop onder de kont is dit album.
https://www.youtube.com/watch?v=jLF4O7FVJ6w

donderdag 10 maart 2022 20:10

Rising Tide -single-

De Britse symfonische folkmetalband Bring To Bear wist ons eind vorig jaar te verrassen met hun interessante EP ‘Light And Shadow’. Dat was o.m. dankzij een onverwachte cover van “No One Knows” van Queens of the Stone Age. Nu zijn ze terug met de single “Rising Tide”.

Die nieuwe single is gedurfd en avontuurlijk, maar weet minder te verrassen. “Rising Tide” klinkt rommelig in opbouw en mix. Vocaal krijgt zangeres Izabela veel meer weerwerk van growler Ian en het drummen is weinig gevarieerd of geïnspireerd en verstoort de basismelodie van de accordeon.
Bring To Bear wil hier als band net iets teveel verschillende paden bewandelen en dat maakt het voor de luisteraar moeilijk om van de ene melodie naar de andere mee te hoppen en dan ook nog de lyrics te volgen. Dapper, maar niet elke dappere zet leidt tot een goede score.

https://bringtobear.bandcamp.com/track/rising-tide

donderdag 10 maart 2022 20:05

Kweethetnie

We hebben Augustijn al vergeleken met Elbow en dat zullen we nog wel even blijven doen. Zeker nu we “Efficiënt”, “Zin” en “Compassie” van zijn nieuwe album ‘Kweethetnie’ gehoord hebben. Met deze melancholische songs in het Engels zou Guy Garvey goud in handen hebben. “Compassie” zou overigens in elke taal een hit kunnen zijn. Wat een outro! Voila, de topsong van ‘Kweethetnie’ hebben we al verklapt.

Na ‘Echt’ uit 2019 en ‘Gin Oge Toe’ uit 2020 is ‘Kweethetnie’, het derde album, een donkerdere plaat geworden. Het is een heel veelzijdig album geworden. Op “Bas” laat Augustijn zijn liefde voor de basgitaar de vrije loop, met uiteraard een leuke basriedel heel prominent in de mix en voorts meer dan één verwijzing naar eerdere tracks in de lyrics. Augustijn speelde opnieuw alle instrumenten zelf in voor dit album. Het is verfrissend dat een zanger respect en aandacht vraagt voor de bas: ‘lustert nie naar de melodie, moar in de bas, doar vind je mie’.
“Mijn Land” is een cover van Willem Vermandere, vader van Augustijn. Deze cover leert dat hij er vrede mee heeft dat hij altijd de ‘zoon van’ zal zijn. Een berusting die we eerder niet altijd vonden in het werk van Augustijn. “Hypochonder” is dan weer een fraai staaltje zelfkennis onder een donker funky ritme. “Ja Santé” is een lollig drinkebroerslied dat de donkere melancholie van ‘Kweethetnie’ wat breekt, maar inzake soortgelijk gewicht kan deze song niet tippen aan de andere tracks van het album.
“Ossan Zeer” is een herwerkte/herschreven versie van “Living Room” van Red Zebra, met opperzebra Peter Slabbynck als gast, een met een tekst over chronische pijn. Het is vooral het ritme van het origineel dat je herkent in de pianomelodie, maar deze versie kan ons zeker bekoren. “Kop” heeft een donkere jazzy/bluesy start en bloeit van daar open naar melancholische pop. Op “Geliek” pleit Augustijn ervoor dat we wat vaker zouden zeggen dat we het niet weten, in plaats van online of aan de toog ons gelijk te proberen halen.
Ook op de andere songs weet Augustijn zowel te slaan als te zalven. Het maakt van ‘Kweethetnie’ een doorleefd en heel eerlijk album. Augustijn is een artiest om te koesteren.

donderdag 10 maart 2022 20:01

Changeup

‘Changeup’ is het eerste akoestische album van Joan Jett & The Blackhearts en de eerste opname in tien jaar van de Amerikaanse zangeres die in 1982 een wereldhit scoorde met “I Love Rock ’n Roll”, een cover van de Britse rockband The Arrows. We krijgen een dwarsdoorsnede uit het vroege oeuvre van de band, maar die ene hit staat er niet tussen. Voor de ene zal dat genoeg reden zijn om dit album niet in huis te halen, een ander zal blij zijn dat Joan Jett & The Blackhearts hierdoor eindelijk eens naar waarde geschat worden als songschrijvers. “I Love Rock ’n Roll” in een akoestische versie zou misschien ook een tegenstrijdigheid op zichzelf zijn. Wie op zoek is naar hits: “Crimson And Clover”, de iets minder grote hit in de slipstream van “I Love Rock ’n Roll” staat wel op dit album.

Een paar conclusies dringen zich op. Joan Jett kan nog steeds een prima stukje zingen, al is de tijd niet altijd vriendelijk geweest voor haar stem. Maar die iets grovere korrel of patina is niets om je over te schamen. Misschien een nog belangrijkere conclusie: het songmateriaal blijft stevig overeind in deze unplugged versies. Sterker nog: een paar songs laten nu pas hun ware schoonheid zien, zoals “Long Time”, “Fragile” en “Victim Of Circumstance”. SM-hymne “Love Is Pain” klinkt veel oprechter in deze uitgeklede versie dan het origineel. “Light Of Day”, “Bad Reputation” en “Cherry Bomb” waren hier geen hit, maar zijn wel uitgegroeid tot liveklassiekers voor Jett en dat is volledig terecht. Uit Joan Jett’s Runaways-periode krijgen we nog het knappe “I Love Playing With Fire”.

‘Changeup’ is tegelijk een Best Of en een unplugged-album, maar vooral een mooie manier om Joan Jett alsnog naar waarde te schatten als zangeres en songschrijfster.

donderdag 10 maart 2022 19:52

All The Right Wrongs -single-

Der Klinke scoorde een new wave-hit met “The Doll” en is vandaag nog steeds één van de sterkhouders in het genre. Voor de nieuwe single “All The Right Wrongs” werden de lyrics aangebracht door Filip Heylens van Wegsfeer en die mag zelf ook meedoen.

“All The Right Wrongs” is voor mij sterker en heeft meer catchyness en punch dan de vorige Der Klinke-singles (het drammerige “The Shallow Shadow” van eind 2021 en de EBM-track “Who To Deny” van 2019). Deze nieuwe single is alles wat je van postpunk of new wave wil verwachten: stuwende drums en de juiste sfeer dankzij de gitaren. En een knap, direct meezingbaar refrein. Nu we opnieuw mogen dansen op fuiven en optredens wordt dit geheid een nieuwe klassieker, al wordt het moeilijk om de cult-status van “The Doll” nog te evenaren.

DER KLINKE Ft. PHIL H: ALL THE RIGHT WRONGS (Videoclip) - YouTube

donderdag 10 maart 2022 19:48

Answer -single-

Through The Void is een Belgische nu-metalband die reeds een eerste EP losliet op de wereld. Inmidddels is er een tweede EP op komst en de voorloper daarvan is de single “Answer”. De band heeft een grote sprong gemaakt ten opzichte van de vorige EP. De massieve nu-metal werd nog wat verfijnd en vooral in de vocalen is de progressie enorm: veel dwingender, veel krachtiger en met veel meer zelfvertrouwen neergezet.  Ook in songopbouw staan ze alweer iets verder, al had dit “Answer” een mooiere finale verdiend. Toch klinkt dit veelbelovend en de timing kon niet beter zijn, nu de nu-metalpioniers deze zomer onze festivalpodia bestormen: Korn op Graspop, Slipknot en Limp Bizkit op Pukkelpop, Drowning Pool op de Waregemse Metal Days, …

https://www.youtube.com/watch?v=Anq60ttKhGY

donderdag 10 maart 2022 19:44

Edge Sessions (Live From The Edge)

The Chameleons is niet de bandnaam die het snelst zal vallen als iemand postpunkbands opsomt, maar deze Britse band is van grote invloed geweest op pakweg Editors, Interpol en The Killers. De band bracht in de jaren ’80 drie legendarische albums uit en kende daarna wisselende bezettingen en maar weinig output inzake nieuw materiaal. Even toerde zanger/bassist Mark Burgess als ChameleonsVox.
Sinds enige tijd heeft Burgess zich herenigd met originele gitarist Reg Smithies. Tijdens de coronaperiode namen ze samen met de intussen vaste nieuwe bandleden hun album ‘Edge Sessions’ op. Daarop staan nieuwe versies van zeven Chameleons-klassiekers en – als bonus tracks - drie songs uit de ChameleonsVox-periode.

Hebben de nieuwe versies een meerwaarde ten opzichte van de originele versies? Dat is altijd een tricky vraag om stellen. De nieuwe versie van “Up The Down Escalator” kan mij net iets beter bekoren dan het als single uitgebrachte origineel, maar dat komt misschien omdat het een ijzersterke song is die in om het even welke versie overeind zal blijven. “Anyone Alive” mist dan weer de overtuigingskracht en begeestering van het origineel uit het comebackalbum van 2001. Andere tracks als “Singing Rule Brittania” zijn gewoon een degelijke nieuwe versie die in soortgelijk gewicht net hetzelfde laten optekenen als het origineel.

Als je The Chameleons gemist hebt in de jaren ’80 of je wil deze fijne postpunkband alsnog ontdekken, dan zijn deze ‘Edge Sessions’ een prima introductie. Voor wie alles van deze postpunkers al in huis heeft, is het een mooie aanvulling.

Edge Sessions (Live From The Edge)
Chameleons
Metropolis Records

donderdag 10 maart 2022 19:38

Do Some Work -single-

De twee Britse tienerzusjes zijn op Youtube razend populair met hun covers van de Ramones (en soms Thin Lizzy of wat ze maar vinden in de platenkast van oma en opa). Sinds hun album ‘No One Eats For Free’ zijn ze singles blijven uitbrengen. Opnieuw meestal Ramones-covers maar steeds vaker eigen werk. Soms valt dat wat tegen, zoals op de cheesy punkrock-cover van “I Wish It COuld Be Christmas Everyday” van Wizzard.
Hun jongste single is eigen werk en rockt heel stevig. “Do Some Work” is snedig en stevig en ruikt inzake akkoorden sterk naar de Ramones. De lyrics zijn een klein beetje rebels, op een liefelijke manier, zoals Shonen Knife dat ook doet. Prima single. Op naar het volgende album voor Yee Loi.

https://yeeloi.bandcamp.com/track/do-some-work

Belgian Quo Band - Een legendarische arena als het Sportpaleis, dat spreekt tot onze verbeelding

Ons land heeft misschien wel de beste Status Quo-tribute band van Europa. De Belgian Quo Band speelde al zowat overal, van de Gentse Feesten tot de UK en Mali en straks voor het eerst in Zwitserland, van het grootste fanfestival van Status Quo tot invallen voor de echte Quo in Duitsland, … Nog één venue staat na de 15 jaar dat de band bestaat nog steeds op hun bucketlist: het Sportpaleis in Antwerpen. Tijd voor een interview met drummer Wes, dachten we zo bij Musiczine.

Jullie stonden reeds in heel wat landen op het podium met de Belgian Quo Band. Hoe komen jullie nu in Zwitserland terecht?  
Wes: We kregen zopas de bevestiging dat we spelen op een optreden tijdens het festival Manifestation Villageoise in Boudevilliers (Neuchâtel, Zwitserland) op vrijdag 6 mei. Het wordt ons eerste optreden op Zwitserse bodem. Dat ze ons daar vragen is een hele prestatie. Wij doen alles in eigen beheer en hebben geen boekingskantoor, promotor of een professionele manager. Dit is voor ons nog altijd gewoon een hobby.

De Belgian Quo Band bestaat 15 jaar. Wat waren de hoogtepunten?
Wes: Over die 15 jaar valt veel te vertellen. We deden optredens in België, Nederland, Duitsland, Engeland, Oostenrijk en Mali (Afrika),  in de gevangenissen van Wortel en Gent stonden op de Gentse Feesten, de Paulusfeesten, Genk on Stage, Marktrock in Poperinge en de Bierfeesten in Oudenaarde, we mochten het voorprogramma doen van 10 CC, Clouseau, Johnny Logan, The Scabs, Frank Boeijen, De Kreuners, Oscar & The Wolf, Soulsister, … Maar er zijn ook andere hoogtepunten, zoals onze verschillende ontmoetingen met bandleden van Status Quo en dat we sinds 2012 vermeld worden op de website van Status Quo als ‘erkende’ tribute-band. In 2014 deden we onze wereldrecordpoging luchtgitaar spelen tijdens de Gentse Feesten. In 2015 speelden we vier optredens op één dag, op vier verschillende locaties over heel Vlaanderen, met eeen crew van 25 mensen. In 2017 brouwden we ons eigen bier gebrouwen voor ons tienjarig bestaan. Een jaar later deden we liefst 25 radio-interviews in twee dagen. Dit jaar zijn we gevraagd om op te treden tijdens de grootste Status Quo fan-meeting in Engeland. We mogen er het voorprogramma doen van John Coghlan, de originele drummer van Status Quo die op die avond zijn laatste optreden zal geven en vervolgens zijn drumstokken opbergt. Net als bij eerdere optredens in de UK worden we hiervoor gevolgd door een bus vol Belgische fans.

15 jaar on the road, Hoe hou je dat vol?
Wes: Ik zeg vaak dat in een band zitten moeilijker is dan een huwelijk. Misschien daarom dat ik nooit ben getrouwd. Je moet overeenkomen met verschillende mensen, elk weekend ben je samen, alle neuzen moeten in dezelfde richting staan, vakanties moeten afgestemd worden op elkaar, vaak zitten we uren samen in een busje of delen we zelfs een hotelkamer... Het is dus zeker niet altijd eenvoudig. Een flinke dosis relativeringsvermogen, een laaiend enthousiast publiek en nu en dan een ‘biersessie’ na een geslaagd optreden doen wonderen. Die drie zaken zijn volgens mij de beste lijm voor een band.

Hoe hebben jullie corona doorstaan?
Wes: De voorbije jaren waren voor iedereen anders denk ik, welke job of hobby je ook uitoefent. Voor ons was het echter nog ingrijpender. In de week hebben we een normale job, maar voor corona waren we bijna elk weekend op de baan om op te treden, vaak in het buitenland en op hotel. Het was dus heel vreemd om plots echt constant thuis te zitten. In die periode hebben we ook afscheid moeten nemen van enkele vrienden en fans die gestorven zijn aan de gevolgen van corona. Dan zit je daar achter je pc, elk in zijn kot, naar de uitvaart te kijken van een makker. Er hebben bij mij zeker meermaals tranen gevloeid. Er zijn bij mij wel een paar keer sombere gedachten geweest, dat geef ik grif toe. We hadden plannen om vorig jaar door het land te rijden met een aangepaste vrachtwagen en voor de deur van enkele fans een pop-up-optredentje te doen, maar dat mocht niet. Toen zouden we bij een paar fans akoestische bubbel-optredentjes gaan doen, zonder financiële vergoeding, maar gewoon om toch iets te doen en samen te zijn, maar ook dat mocht plots niet meer. Dan kreeg ik wel eens zwarte gedachten in de zin van: komt dit ooit nog goed? Ik kan mij echt geen leven inbeelden zonder muziek. Maar uiteindelijk is er toch altijd iets om je aan op te trekken. Ik kan echter begrijpen dat er toch mensen bezweken zijn en andere (soms fatale) keuzes hebben gemaakt.

Wat is het geheim van het succes met de Belgian Quo Band?
Wes: Ik denk dat we onszelf mogen uitroepen tot de meest succesvolle tribute-band van het land. Zeker als je het parcours van de band bekijkt: welke stunts we al gedaan hebben, waar we al allemaal hebben opgetreden, het aantal optredens, hoe vaak we al in de pers kwamen, het aantal fans die telkens naar de shows komt, … Dit krijg je echt niet cadeau. Het is een kwestie van hard werken aan je show, investeren in materiaal om dichter bij het origineel te komen, zorgen dat je ‘in the picture’ blijft, respect tonen naar je fans en hen ook eens iets terug geven, … Vele andere artiesten willen snel resultaat en geven veel te vlug op. Het is een kwestie van te blijven werken en erin te geloven. Soms heb ik meerdere jaren contact met een organisatie voor er een optreden wordt vastgelegd. Maar uiteraard begint alles met een goeie act: de muziek van Status Quo is ideaal om sfeer te brengen bij verschillende soorten van muziekliefhebbers. Status Quo heeft een heel hoge verbindingsfactor en daar zitten de luchtgitaren zeker voor een groot stuk tussen. Wij spiegelen ons vooral aan hoe Status Quo live klinkt en zelfs onze setlist is bijna identiek. Je moet immers niet slimmer willen zijn dan je leermeesters…

Jij bent zowel drummer als manager, pr-man, bookingsagent en tourmanager?
Wes: Klopt, al doe ik uiteraard ook niet letterlijk alles in mijn eentje. Ik heb wel graag overzicht en ik moet ook toegeven dat ik graag de touwtjes strak in handen hou. Nog meer mensen bij de band betrekken betekent nog meer meningen en ook nog meer mensen die moeten betaald worden. Enkel door veel zelf te doen kunnen we het betaalbaar houden voor organisatoren. Ik ben trouwens niet graag afhankelijk en heb een duidelijke eigen visie en doel. Soms lachen ze wel eens in de band, omdat ik regelmatig zeg “het was goed, maar is toch nog een beetje werk aan”. Ik ben gewoon veeleisend, vrees ik. Het is altijd voor verbetering vatbaar. Als je denkt dat je perfect bent, kan het enkel maar naar beneden gaan. Gelukkig kan ik voor bepaalde zaken op de anderen rekenen. Gitarist Geert verwerkt alle contracten en volgt deze op. Hij stelt ook de setlist samen. Lieven, de bassist, is vooral bezig met de website en grafisch is hij ook heel sterk. Rik, onze lead-gitarist, is vaak de bemiddelaar, hij heeft het meeste gezonde verstand. Als de meningen eens verschillen, is Rik vaak degene die de middenweg weet te vinden.

Valt dat allemaal te combineren met je visuele beperking?
Wes: Reeds sinds mijn geboorte ben ik slechtziend. Ik mag daardoor bv. niet met een auto rijden. Op het podium heb ik een extra groot afgedrukte playlist. De titels van de nummers zijn vaak beperkt tot één woord of afkorting zodat we groter kunnen printen en het toch nog overzichtelijk kunnen houden. Gemiddeld bestaat mijn playlist uit vier pagina’s in A3-formaat en meestal staan er vijf nummers per pagina. Mijn setlist moet ik dan nog op een koffertje leggen, want als die op de vloer zou liggen kan ik er toch niets van zien. Het vervelendste is dat ik geen mensen herken, wat soms wel eens gênant kan zijn als iemand letterlijk al tientallen keren naar een optreden is komen kijken en ik die nog steeds niet herken als ze goeiedag zeggen. Gelukkig beschik ik over een goeie dosis humor en weet ik die situatie dan wel recht te trekken.

In 2017 merkte ik tijdens een optreden in Nederland plots dat ik mijn setlist niet meer kon lezen. Bleek dat mijn ogen onverwachts fel achteruit gingen en een ingreep noodzakelijk was. We hadden net vier dagen na elkaar een optreden en ik moest tussendoor naar het ziekenhuis voor nog meer onderzoeken. De ene avond stonden we nog op het podium in Duitsland, ’s morgens zat ik in de wachtkamer van UZ Leuven en ’s avonds was ik al weer aan het optreden in Oostende. Ik hoorde toen dat een dringende ingreep noodzakelijk was en de kans om blind te worden reëel was. Dat zijn van die momenten waarop het soms moeilijk is om de knop helemaal om te schakelen.

Na 15 jaar zullen jullie al wel enkele leuke anekdotes hebben?
Wes: Toen we ooit samen met Marina Wally geboekt waren, wou zij koste wat het kost met ons op de foto. We deden ook eens een optreden diep in Duitsland en hadden een extra show weten te versieren ergens halverwege de trip. Dit bleek echter een slechte zet: er kwam amper drie man opdagen en we moesten met al ons materiaal twee verdiepingen omhoog, zonder lift. De organisator had een slechte datum gekozen en heel weinig gedaan om het optreden deftig aan te kondigen.

Waren er wel eens spanningen in de Belgian Quo Band?
Wes: Uiteraard waren die er wel eens, met hoe meer mensen je samenwerkt, met hoe meer meningen je moet rekening houden. Ik stippel elk jaar een ‘route’ uit voor de band: welke stunts willen we doen, wanneer (en hoe vaak) nemen we vakantie, willen we investeren in bepaalde zaken (podiumdecor, gratis promomateriaal voor de fans, ....). Ik houd steeds met iedereen zijn mening rekening, maar als iemand plots of maanden na de beslissing toch moeilijk gaat doen of de afspraken wil veranderen, ja, dan wordt het gevaarlijk en ga ik op mijn achterpoten staan. We hebben dat in de loop der jaren spijtig genoeg toch een tweetal keren meegemaakt en dan moet je soms moeilijke keuzes maken.

Behalve elk jaar een stunt is er ook elk jaar een optreden voor een goed doel. Wat wordt het dit jaar?
Wes: We proberen elk jaar minstens één optreden gratis te doen voor het goede doel. Zo droegen we al ons steentje bij voor het onderzoek naar muco, ALS, kanker, ... maar we deden ook al enkele gratis optredens voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat is zo’n dankbaar en ongeremd publiek. Op andere optredens is er bij het publiek soms wat schroom om zich eens goed te laten gaan tijdens het luchtgitaar spelen, maar die mensen hebben dat totaal niet en juist daarom is dit zo fijn om voor deze mensen te mogen spelen. De sfeer zit er altijd direct in. We zijn voor dit jaar nog op zoek naar een event waarvan de opbrengst integraal naar het goede doel gaat. We komen volledig gratis optreden en vragen hier dus geen vergoeding voor. We hebben zelf ook al genoeg ellende ervaren en vinden het daarom belangrijk om iets terug te doen. Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wie weet staan we bij jullie op het podium!

Jullie hebben de bandleden van Status Quo vast al vaak ontmoet?
Wes: We hebben in de loop der jaren zeker een goed contact opgebouwd met onze grote voorbeelden. In het begin verliep dit vooral via een officiële meet & greet, maar we komen hen ook regelmatig spontaan tegen na een show. Na hun optreden in de AB enkele jaren terug hebben we samen nog pintjes gedronken in de foyer. De drummer, bassist en gitarist kwamen ongepland even langs en zo konden we een leuk praatje maken. We kwamen de bassist ook al tegen op straat in Manchester, de dag van hun optreden daar. Enkele jaren terug stuurde de bassist ons nog een videoboodschap voor ons tienjarige bestaan. Ze weten dus zeker wie we zijn en wat we doen.

Wat was het absolute hoogtepunt in al die jaren?
Wes: Dat is een moeilijke vraag. Het meeste plezier haal ik uit optredens waar de sfeer echt fenomenaal is. Dan denk ik aan optredens tijdens de Gentse Feesten of ons eerste optreden na een sabbatjaar. Of toen we twee optredens deden in Engeland en er een bus fans is meegereisd. Tijdens de Walhalla Zomerfeesten in Nederland maakten we ook eens mee dat we na een optreden letterlijk niet zonder kleerscheuren door het publiek konden lopen. Iedereen wilde op de foto en er werd letterlijk aan onze kleren getrokken om toch maar een foto te kunnen maken.

Hoe komt het Sportpaleis op de bucketlist van de Belgian Quo Band?
Wes: Als jonge gast had ik uiteraard heel wat muzikale dromen: een plaat opnemen met eigen werk, optreden voor een paar duizend man, in het buitenland optreden, interviews op radio-televisie of je eigen foto in de ‘boekskes’, … Ik heb het allemaal gedaan en ben nu al heel dankbaar voor al die mooie dingen. Er is echter nog één iets wat ik van mijn bucket-list wil schrappen: een mooi voorprogramma voor een grote act in een uitverkocht Sportpaleis. Zo’n grote zaal, legendarische cultuurtempel, een arena vol mensen, …. Dat spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het komt ook door mijn visuele beperking, denk ik. Al heel mijn leven probeer ik in het ‘hier en nu’ te leven. De kans bestaat immers dat ik ooit blind word. Het lijkt me magisch om vanachter mijn drumstel zo’n massa mensen te kunnen zien. Moest dat ons lukken…

Pagina 9 van 73