zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 23 augustus 2018 16:39

Rainier Fog

Voor sommige bands is het onmogelijk een boegbeeld te vervangen. Queen zonder Freddie Mercury, het zorgt voor verhitte discussies. Ook vinden veel fans dat Alice In Chains nooit meer hetzelfde zal zijn zonder de legendarische frontman Layne Staley. Volledig ongelijk kunnen de fans niet geven. Maar Alice In Chains heeft ondertussen bewezen moeilijke bladzijden te kunnen omdraaien, en knappe parels van albums uit te brengen. Vijf jaar geleden was dat al het geval met het over het algemeen goed ontvangen: 'The devil Put Dinosaurs Here'. Met zijn nieuwste schijf 'Rainier Fog' draait de band weer een nieuwe bladzijde om en bewijst na al die jaren nog heel sterk in zijn schoenen te staan.
Log, heavy tot bezwerend is de rode draad doorheen deze nieuwe schijf. Het is ook wat het paradepaardje van de uit Seattle afkomstige band. Daardoor kleurde Alice In Chains zelfs wat buiten de lijntjes van dat Grunge genre hokje waarin ze werden geduwd.
Dat blijkt anno 2018 nog steeds het geval te zijn. 'Rainier Fog' is trouwens een soort ode aan de stad Seattle. Dit terzijde.
Vanaf die opener “The One You Know” bouwt Alice in Chains een muur boordevol weemoedigheid om zich heen, zoals we dat graag horen. Jerry Cantrell speelt hierin een bijzonder grote rol met zijn meeslepende riffs die je als het ware hypnotiserend. Duvall zijn stem past perfect in het plaatje, dat merken we ook bij andere songs als “Deaf Ears”, “Blind Eyes”. Elk van de songs ademt die typische sfeer , eigen aan Alice In Chains uit waardoor zelfs de grootste criticaster over de streep zou moeten worden getrokken.
Laat één ding duidelijk zijn, Layne was onvervangbaar, en is dat nog steeds. Maar we horen een band die met respect voor het verleden begane wegen verder blijft bewandelen door parels van platen uit te brengen die aan je ribben blijven kleven, zoals alleen Alice In Chains dat kan. Dat zou voornoemde frontman - moest hij onder ons zijn - zelfs beamen daar zijn we heel zeker van.
Besluit: Alice In Chains is anno 2018 nog steeds een band die niet bij de pakken blijft zitten. Deze naar hun normen typische schijf is daar het levend voorbeeld van. De band is zelfverzekerd, en ondanks dat alles wat hetzelfde is gebleven als vroeger, heeft ze ook een hoge dosis spelplezier. En zet dit met een weemoedige, melancholische finale door middel van het zeven minuten lange sluitstuik “All I Am” nog wat meer in de verf.
Laat ons het verleden niet begraven, maar een plaats geven in ons hart, is daarbij de onderliggende boodschap.  De fans mogen deze Alice In Chains 2.0 met veel liefde omarmen. Op basis van dit heel meeslepende mooie album verdienen ze dat gewoon.

The One You Know (4:49)
Rainier Fog (5:01)
Red Giant (5:25)
Fly (5:18)
Drone (6:30)
Deaf Ears Blind Eyes (4:44)
Maybe (5:36)
So Far Under (4:33)
Never Fade (4:40)
All I Am (7:15)

donderdag 23 augustus 2018 16:36

Stone of the Fifth Sun

Als muziekliefhebber kijken we vaak over de grenzen waardoor we vergeten dat ook in eigen land best getalenteerde artiesten en bands rondlopen. Neem nu het trio Atomic Vulture. Deze instrumentele Stoner/spacerock band ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving over Atomic Vulture: '' They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei van dit jaar bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music.
Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt. Let op, eens onder hypnose gebracht is geen weg terug meer mogelijk. De ene mokerslag is nog maar voorbij en daar is al een volgende al. Vergelijkbaar met een wilde tocht over woeste landschappen, waar “Wind” en “Rain” - met een aantrekkelijke vocale inbreng - je vergezellen, je komt prompt bij het “Water” terecht, waarna een hevige “Earthquake” alles om je heen wegblaast. Eens verpulverd onder de vele weerselementen blijf je, totaal van de kaart, compleet verweesd achter.
Laat dit nu ook de rode draad vormen doorheen 'Stone of The Fifth Sun'. En de grote reden zijn waarom je de schijf dus vooral in zijn geheel dient te beluisteren, om het echt te begrijpen.
Besluit: In die korte tijdspanne van amper drieëntwintig minuten gaat een bijzondere wereld voor ons open. Laat ons eerlijk zijn, door quasi puur instrumentale stoner/spacerock te brengen neemt de band eigenlijk een risico. Echter mis je geen enkel moment de inbreng van de stem - hoewel die bij “Rain” als een verademing klinkt in het geheel, dat geven we eerlijk toe.
Net doordat deze getalenteerde muzikanten grenzen verleggen waar geen grenzen zijn. Het enige minpunt misschien? Deze trip had gerust iets langer mogen duren. Want we waren bijna drieëntwintig minuten even compleet weg van deze wereld en vertoeven in een landschap dat ondanks de dreigende ondertoon, ons geen angst inboezemt maar op het puntje van onze stoel intens doet genieten. Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.
We zijn echter heel benieuwd hoe dit live zal klinken. Atomic Vulture treedt op 1 september aan op het gratis festival Frietrock (https://www.facebook.com/events/2026998387515994/ ) en ook dit is, alleen al op basis van deze korte maar onbeschrijfelijk intensieve rit waarbij geluidsmuren barsten, en haren op de armen recht komen. Een dikke aanrader van formaat. De band treedt aan omstreeks 12u45, er vroeg bij zijn is een must.

Tracklist:

  1. Jaguar 03:23
  2. Wind 06:57
  3. Rain 03:01
  4. Water 04:41
  5. Earthquake 04:47

Sommige festivals zijn bijzonder omdat de reden waarom zo een evenement wordt georganiseerd iedereen raakt. Wie heeft in zijn familie, vriendenkring en op het werk al niemand verloren aan de vuile ziekte met een grote 'K'? Ik denk dat ieder van ons er rechtstreeks of onrechtstreeks reeds is mee geconfronteerd. Devils Rock For An Angel is ooit opgestart na het jammerlijke overlijden van het nichtje van de organisator aan kanker, ze was amper 16 jaar jong. De opbrengst voor dit festival gaat integraal naar organisaties als Kom Op Tegen Kanker. Veel van de aantredende bands droegen een lied op aan Celeste en de organisatie. Of staken het project een hart onder de riem.
Onder het motto: ''wie het kleine niet eert..'' zakten wij af naar het festival, vooral om dit project ten volle te steunen. Maar eveneens zagen we bands die het beste van zichzelf gaven, en bewezen dat wie inderdaad het kleine niet eert, het grote niet waard is. We hadden net Fextant en FaT Bastard gemist. Die laatste liet recent op Frietrock in Oud-Turnhout nog een ijzersterke indruk achter. Volgens collega reporters deed FaT Bastard hen ook in Zillebeke met verstomming slaan. Door o.a. een gesmaakte cover van Motorhead, maar ook het brengen van eigen nummers met de nodige vuurkracht. Puur rock-'n-roll, dat is wat FaT Bastard uitstraalt. Binnenkort brengt de band een plaat uit 'Junk Yard Fest' waaraan we in de toekomst de nodige aandacht zullen schenken.

Toen we de zaal betraden stond Orthanc (***1/2), klaar om aan zijn set te beginnen. Hoewel we toch wat met een 'dertien in dozijn' gevoel bleven zitten, kun je niet voorbij aan de razende snelle en diep snijdende riffs die de gitaristen van dienst uit hun instrumenten toveren. Die verschroeiende aanpak, bezorgde ons dan ook een eerste kippenvelmoment waardoor we prompt over de streep werden getrokken en, zo vroeg in de namiddag, al overgingen tot een potje stevig headbangen. Goed begonnen is half gewonnen zegt het spreekwoord.

Over naar Temptations For The Weak (****). Op Frietrock waren we onder de indruk van die bijzonder krachtige stem en uitstraling van frontman Djoni Tregub. Zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentalisten die ons, door het uitdelen van stevige mokerslagen, eveneens konden bekoren. Temptations For the Weak legt ook op Devils Rock For An Angel de lat enorm hoog, en gaat als een razende tsunami tekeer tot geen muur meer recht staat. Wederom dankzij door de inbreng een enorm beweeglijke frontman die zijn troepen met vereende kracht vooruit stuwt tot het dak er volledig afgaat.

''
De imposante frontman, getooid in bloederig masker en overhemd, klauwt als een waanzinnige demon om zich heen alsof hij de aanwezigen één voor één gaat verscheuren. Maar transformeert even goed tot een gezapige en humoristische verteller. Het doet me denken aan Dr. Jeklyll and Mr. Hyde. De man ging van het ene uiterste naar het andere alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Uiteraard is Chalice veel meer dan enkel de frontman van de band - die toch de meeste aandacht naar zich toetrekt. De virtuositeit van de gitaristen zorgen ervoor dat de haren op onze armen recht komen. Of dat van genot is of pure angst? Ook dit laten we in het midden. Maar Chalice brengt in elk geval een gevarieerde set naar voor, die duisternis en licht perfect verbindt tot een logisch geheel... Het vagevuur van het leven.'' Schreven we over het optreden van Chalice (****) op Frietrock. Dit is eigenlijk ook de rode draad in de gig op Devils Rock For An Angel. Ook op Devils Rock For an Angel trekt de frontman de meeste aandacht naar zich toe. Maar we kunnen niet voorbij aan de inbreng van de topmuzikanten binnen Chalice, die telkens opnieuw vuurpijlen, gedrenkt in het bloed van de Hel, naar de aanwezigen afschieten. Tot de duivels letterlijk uit de putten van die Hel tevoorschijn komen om ieder aanhoorder te verscheuren. Ook nu weer doet Chalice ons, mede door de humoristische en sterk relativerende aanpak, vertoeven tussen die Hemel en Hel. Een plaats waar het altijd fijn vertoeven is.

Fast, Faster, Fastest. Dit schreven we in onze notities over het aantreden van The Curse of Milhaven (****). De heren maken er weinig woorden aan vuil, en razen als een losgeslagen meute bloedhonden over de hoofden van de fans heen, tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Snelheid is daarbij inderdaad het sleutelwoord. Geen wonder dat we na de alles verwoestende wervelstorm die de band doet ontstaan totaal verweesd in de hoek van de zaal even moeten bekomen. Tijdens het verorberen van een lekkere pasta met cola.

Daardoor waren we net op tijd om ook Drakkar (***1/2) aan het werk te zien. Blijkbaar waren er een pak power tot speed metal fans aanwezig, want plots stond die zaal heel goed gevuld. Drakkar heeft al heel wat problemen doorspartelt, waarbij het overlijden van medeoprichter Thierry Del Cane in april 2016 het absolute dieptepunt kan genoemd worden. De band is niet bij de pakken blijven zitten, en zet zijn weg die ze is ingeslagen in de jaren '80, gewoon verder. De enorme ervaring in het bespelen van hun instrumenten, zorgt voor magische momenten waarbij gitaar riffs je koude rillingen bezorgen. Maar ook bij Drakkar is het dat hoge stembereik van zanger/frontman Leny dat ons nog het meest over de streep trekt. Zijn bulderende vocalen doen de zaal op zijn grondvesten daveren. Met deze knallende aanpak krijgt Drakkar de handen moeiteloos op elkaar, en bewijst dat enorm veel ervaring nooit hoeft te resulteren in een routineklus. De spontaniteit en het spelplezier loeiden van begin tot einde door de boxen. En ook dat is - naast de duivelse riffs en drum partijen - dus vooral grote verdienste van de charismatische frontman die zijn publiek voortdurend aanspreekt.

De zomermaanden is voor mij de periode per uitstek om op vele festivals zoveel mogelijk ontdekkingen te doen. Voor de grote acts hoef ik niet meer te gaan, want die heb ik namelijk al voldoende aan het werk gezien. Eén act deed ons recent met open mond genieten op Frietrock. Solitude Within (*****) vervangt op de valreep Ethernity die met hun power metal wat beter pasten in het plaatje. Daardoor had Solitude Within het aanvankelijk wat moeilijk om het publiek te overtuigen. De grote sterkte van deze Female voice Metal band, naast de één voor één topmuzikanten - ze leggen gewoon de lat wat hoger dan gewoonlijk - is de uiterst sympathieke frontvrouw Emmelie Arents. Die niet alleen haar hemelse stem in de strijd gooit, maar ook haar aangeboren charisma. Ze weet namelijk niet van ophouden en spreekt haar publiek voortdurend aan. Tot iedereen staat mee te brullen en genieten. En net dat siert deze band nog het meest. Een moeilijk te overbruggen hindernis op een zodanige manier aan te pakken, dat je ook een speed/heavy/power metal publiek uiteindelijk uit je hand kunt doen eten? Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan. En dat bewijst nog maar eens dat Solitude Within een onontgonnen tot uitzonderlijk unieke parel is binnen die Femal Fronted Metal muziekstijl. Een band die trouwens totaal niet moet onderdoen voor grote bands binnen hun genre. Missie geslaagd dame en heren!

De Fransen van Black Hole (****) brachten recent met 'Lost World' een veelzijdige plaat uit, die op heel wat bijval kon rekenen. De enorm sympathiek band had - net zoals velen voor en na hen - eveneens een goed woord over voor de organisatie, en blijkt ook live enorm veel variatie te verstoppen in hun sound. Wat ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt. De ene keer sta je met een krop in de keel te genieten en pink je een traan weg, de andere keer krijg je de neiging om over te gaan tot een stevige moshpit. Net door zoveel uiteenlopende emoties op zijn publiek los te laten, weet Black Hole ons dus ook live volledig over de streep te trekken. Bovendien kregen ze het publiek door hun wervelende power metal show compleet mee, waardoor dat dak er nog maar eens afging.

We namen een wat afwachtende houding aan toen Folk metal band Morgarten (*****) aan zijn set begon. Door aan die typische folk elementen eveneens occulte, donkere sausjes toe te voegen, slaagt de band er echter in een donker Doom sfeertje te doen ontstaan, waardoor de poorten van de Hel die Chalice eerder op de dag op een kier had gezet, compleet open zwaaien. Bij Folk Metal hopen we dat er een verhaal wordt verteld, en ook dit was het geval. Mythische verhalen uit roemrijke verledens halen we ons tijdens de gehele set voor de geest, en we laten onze eigen fantasie maar werken en hopen dat de aanhoorder dat ook heeft gedaan. Net door je onder te dompelen in een occulte atmosfeer, ervoor te zorgen dat je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt, is deze band in zijn opzet geslaagd. De Zwitsers wisten ons dan ook compleet te overtuigen, en bezorgden ons die koude rillingen tot op het bot die we zo graag voelen tijdens een optreden van een typische Folk metal band met Black Metal invloeden.

Afsluiten deden we met Warrant (****) De Duitse speed metal band timmert sinds 1983 aan de weg, en speelt die jarenlange ervaring uitvoerig uit om zijn publiek te bekoren. Net zoals zoveel bands op deze avond, spreekt ook Warrant zijn waardering uit voor de organisatie en de onderliggende bedoeling daarvan. De bescheidenheid waarmee deze toch wel lichtjes legendarische band binnen zijn genre, het podium betreedt , zorgt ervoor dat ze bij ons al direct een ster meer verdienen. De band trekt alle registers open, en doet een speed metal feest ontstaan zoals we dat niet elke dag meemaken. We vroegen ons zelfs in stilte af waarom we 100 euro zouden uitgeven om een top band te gaan zien in een groot voetbalstadion, als je voor een appel en een ei tien tot twaalf knallers van formaat kunt aanschouwen die het beste van zichzelf geven om het publiek tot pulp te slaan.
Ook bij Warrant was er geen speld tussen te krijgen. Warrant beschikt over gitaristen die tovenaars met riffs blijken te zijn. Ook de frontman van Warrant is een geboren klasse entertainer, die bovendien beschikt over een heldere stem die door merg en been gaat. Op het einde van de set kreeg het optreden nog een lichtjes theatraal slot doordat een gemaskerde, vervaarlijk uitziende beul die met zijn vlijmscherpe hakbijl over de hoofden zwaaide. Zonder dat er doden of gewonden zijn gevallen, gelukkig maar. Want dit moest een feestelijk einde worden van een meer dan geslaagde dag/avond.

Nog even genoten we van de nostalgietrip die Ambush (***1/2) ons aanbood. Door covers van uiteenlopende artiesten en bands te brengen met een quasi vrouwelijke vocale aankleding, bleek dit optreden uit te groeien tot een leuke kers op de taart om met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts te keren. Een beter einde van deze enorm geslaagde dag en avond konden we ons namelijk niet dromen.

Organisatie: Devils Rock For An Angel

zaterdag 06 oktober 2018 16:15

Ænima - A Tool Experience

Toen ik medio 2002 Tool zag aantreden op Ozzfest in Sportpaleis, en in 2006 op Pinkpop, was dat niet zomaar een live ervaring. Dat was een mokerslag in het gezicht die ik anno 2018 nog steeds voel. Zowel de lichtshow als de muzikale omlijstingen waren zo overweldigend dat ik dacht dat Maynard James Keenan en de zijnen buitenaardse wezens waren die de Aarde elk moment ging overnemen. Op Pukkelpop 2007 deden ze dat trucje nog eens fijntjes over, al was ik toen wel iets meer onder de indruk van Nine Inch Nails - dit geheel terzijde. Om maar te zeggen.
Ik stond buitengewoon sceptisch tegenover dit optreden van Ænima – A Tool Experience in De Casino op zaterdagavond 6 oktober. Dit ambitieus project bestaat echter uit één voor één topmuzikanten. Joris Rombout, Jay Van den Berghe, Mario Van De Velde en Peter Baart stralen enorm veel ervaring in het vak uit. En dat is wel nodig om de perfectie te overschrijden die nodig is om ons over de streep te trekken. Bij Tool is namelijk elke schakel even belangrijk, anders valt de ketting gewoon uit elkaar en missen we de draad.

Al vanaf die eerste song “The Grudge” worden we meegezogen in een wereld waar klank en beeld één worden met elkaar. Waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een onaards landschap vertoeft, waar oorverdovende riffs en drumgeroffel je hersenpan doormidden slaan en uiteindelijk je hart diep raken. Telkens opnieuw. Bovendien is er de beweeglijke zanger van dienst, die tijdens de eerste song gehuld in een donkere pij, met een kap op het hoofd, zijn demonen op de aanwezige los laat. Vanaf het begin je publiek murw slaan en niet meer los laten tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Dat is hoe we onzen boterham Tool het liefst eten. Nu, Ænima verlegt een grens waar we dachten dat er geen grenzen waren. Het originele benaderen is in ieder geval al onmogelijk, maar toch slaagt Ænima erin ons dat onbeschrijfelijk gevoel te geven dat Tool ons gaf die keer in het Sportpaleis. Waardoor onze sceptische kijk op de zaak prompt was verdwenen.
Naast instrumentale en vocale perfectie, zit er ook enorm veel variatie in de verkleedpartijen van de imposante frontman. Zo staat hij later in de set getooid met een masker op het podium met priemende rode ogen die als laserstralen in het publiek schijnen. Bovendien waren we onder de indruk van de adembenemende lichtshow die perfect aansluit bij het aanbod. Zoals bij de door duisternis en bevreemdend aanvoelende song “Sober” - een absolute top song van Tool trouwens. Of neem nu die ene song waarop, wat ons betreft, dat label 'afblijven' kleeft, “Vicarious”. Deze wordt met zoveel intensiviteit gebracht dat je er gewoon geen speld kunt tussen krijgen. Net door de samensmelting van beeld en klank. Waardoor we, met de ogen gesloten, het gevoel krijgen Tool zelf op dat podium te zien staan. Best indrukwekkend, omdat we dachten die totaalbeleving nooit meer te zullen meemaken. Het deed ons naderhand op de sociale media zelfs de opmerking plaatsen ''Moest Tool ooit stoppen met op te treden, er is altijd Ænima".

Een ander opvallende vaststelling. Ondanks de perfectie die telkens opnieuw werd overstegen, kregen we geen routineklus voorgeschoteld. Hoewel je bij muziek van Tool de muziek zelf moet doen spreken, sprak de frontman zijn publiek al dan niet met een kwinkslag, regelmatig aan. Daardoor stijgt de band nog meer in onze achting. Naarmate de set vorderde, werd hij zelfs meer spraakzaam. Maar vooral liet ook Ænima de verschroeiende muziek voor zich spreken. Met een set van twee uur die geen seconde verveelde. Ofwel stonden we in een trance gewoon te genieten. Of bewogen we op de golvende klanken die de heren uit hun instrumenten toveren tot we, compleet waanzinnig geworden, ook onze eigen demonen strak in de ogen keken. Om uiteindelijk diep onder de indruk van die magische kruisbestuiving tussen klank en beeld, compleet verdoofd en verweesd achter te blijven.
Songs als “Fortysix & 2”, “Eon + Lateralus” - dat op veel herkenning applaus kon rekenen - staan sowieso als een huis. Ænima voegt daar extra peper aan toe, waardoor die songs plots een eigen leven beginnen te leiden. En eigenlijk had het daarmee mogen stoppen, want na twee uur te zijn ondergedompeld in een wereld boordevol waanzin - keken we rondom ons en stelden vast dat we niet de enige waren die in diepe trance stonden te dansen, bewegen en genieten ; en was dat bisnummer “Hooker with a Penis” wellicht een extra lekkere kers op de taart.
De intense, onvergetelijke tot onaardse trip die elke snaar diep raakt, hadden we ondertussen echter al gehad. Maar altijd leuk meegenomen zo een extra toetje, uiteraard.

Besluit: Men had me gewaarschuwd, zeg niet zomaar 'cover' of 'tribute' band tegen Ænima. Deze band brengt de songs van Tool namelijk op zodanige wijze alsof Ænima die songs zelf heeft geschreven en gecomponeerd. En dat is best indrukwekkend te noemen, wetende dat deze parels van songs één voor één zijn uitgegroeid tot klassiekers binnen hun genre. Deze band bestaat dus niet alleen uit top muzikanten. Ook de entourage rondom, klankman en bedenker van die prachtige beelden op het scherm, verdienen een extra pluim op de hoed. Bovendien tuimelt de band niet in de val om die perfectie te doen uitmonden in een routineklus, het spelplezier loeit eveneens voortdurend uit de boxen. We vragen ons dan ook af waarom Ænima zich eigenlijk beperkt tot covers en niet gewoon eigen nummers zou schrijven en componeren? Want deze talentvolle muzikanten zijn in staat om ook zonder expliciet Tool nummers naar voor te brengen geluidsmuren af te breken, harten diep te raken en zielen te doen bloeden.

Setlist - The Grudge//Sober//Jimmy//H.//The Pot//Vicarious//Eulogy// Schism//Parabol(A)//Prison Sex//Stinkfist//Ænema//Opiate//Fortysix & 2//Eon + Lateralus///ENCORE:///Hooker with a Penis

Pics homepag - Johan Van Landeghem (Baldisbeautiful)

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

donderdag 27 september 2018 17:21

La Terre Est Noire

Wij volgen de veelzijdige artieste Simi Nah, in het verleden ooit bassiste van Praga Khan al vele jaren. Ook als solo artieste wist Simi ons al enkele keren te bekoren. We vernamen dat haar laatste album 'La Terre Est Noire' - compleet in het Frans gebracht - haar zwanenzang is geworden, althans wat dit project betreft. Op zich heel jammer, maar de artieste neemt in schoonheid afscheid van Simi Nah project.

We laten ons gewillig onderdompelen in een sprookjesachtige wereld, waarin Simi - met haar betoverende, donkere stem - je mee troont naar duistere bossen waar mythische wezens huizen. Wonder bij wonder bezorgt die duisternis je geen angst, maar eerder rust en voldoening. Simi zingt over de donkere aarde, 'La Terre Est Noire' of dompelt je heel bewust onder in al even duistere intensieve gedachten, waar geen geluidsmuren worden gesloopt, maar donkere zielen diep worden geraakt.

Elke song ademt diezelfde weemoedigheid en melancholie uit binnen een al even intensieve omkadering die je hart verwarmt en/of een krop in de keel bezorgt. Dat Simi Nah naar goede gewoonte inspiratie haalt uit de donkere elektronische muziek van de jaren '80 bewijst ze eveneens meermaals. Maar vooral voert Simi Nah de luisteraar over de hele schijf mee naar haar onaards mooie, duistere wereld met songs als het bijna fluisterende “Mettre Fin A Ses Nuits”. Soms refereert ze heel bewust naar de dood bij “Morte et Moi”. Een zachte dood welteverstaan, waar het enige lawaai de volstrekte rust is, die je donkere ziel tot rust brengt. Bovendien, door de songs in het Frans te brengen leunt Simi dicht aan bij Franse Chanson. Daardoor worden we tot nog meer tranen toe bewogen.

Besluit: Nergens klinkt Simi Nah , ondanks die subtiele verwijzingen naar dood en vergankelijkheid, depressief of zo. Eerder blijft deze artieste hangen binnen die eerder vernoemde walmen van melancholie en weemoedigheid, waardoor je een traan wegpinkt en met verstomming je gewillig laat meevoeren over de duistere walmen die deze artieste je aanbiedt. Dit door haar bijzondere stem, uitstraling en gerugsteund door een al even intense instrumentale aankleding.

Kortom. Het is na deze onbeschrijfelijk mooie, donkere trip doorheen onze duistere ziel dan ook bijzonder jammer dat dit project hiermee eindigt. Maar als kers op de taart van dat project, kan het zeker tellen. We zien nu al uit naar veel meer andere pareltjes binnen andere projecten.

Deze zwanenzang van Simi Nah is - met twee bonus tracks - verkrijgbaar via bandcamp: https://why2kmusic.bandcamp.com/album/la-terre-est-noire

 

Tracklist:

Le chant des loups 05:35

  1. F.M.R 03:27
  2. Chacun pour soi 05:10
  3. La Terre est Noire (Prélude) 04:00
  4. J'en ai marre 04:40
  5. Mettre fin à ses nuits 06:32
  6. Amnésie 04:36
  7. Persiste et signe 04:35
  8. Morte et moi 06:37
  9. La Terre est Noire (Les derniers jours) 02:21
  10. Je vous tire ma révérence 05:48
  11. BONUS* La Terre est Noire (HIV+ Remix) 03:49
  12. BONUS* La Terre est Noire (Safari Remix by J-M Lederman) 03:54
donderdag 27 september 2018 17:15

Nothing Here EP

Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn zeer uitgebreid. Gaande van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs enkele streepjes Pink Floyd te herkennen. De band bracht in augustus dit jaar een nieuw single uit, “Nothing Here”. Omdat deze psych-rock act, die in het verleden ook ons hart wist te stelen, meer aandacht verdient. Met “Silhouette” worden alle registers langzaam maar zeker open getrokken tot een Hemelse climax. Tombstones In Their Eyes serveert de aanhoorde een veelkleurig palet, dat hem of haar mee doet drijven naar ontgonnen oorden. Net dat combineren van psychedelisch, eerder bevreemdend aanvoelende klanken, met een streepje post rock tot aanverwante - opstijgende tot een climax waarbij geluidsmuren worden afgebroken, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt. Van meeslepend naar oorverdovend, het zit allemaal verbonden in elk van die ene song.

Ook bij “Take Away” drijven de verdovende drum salvo's, en andere wederom erg vreemd aanvoelende klanken je tot enerzijds waanzin, anderzijds brengt een toestand van innerlijke gemoedsrust. Van dat kleurrijke palet van de eerste song, wordt de lijn hier verder door getrokken. De band houdt bewust het midden tussen dreigende tonen en je hart verwarmen door spookachtige, dromerige soundscapes, waardoor je weer eens wegglijdt naar het Vagevuur - tussen hemel en hel.

De single “Nothing Here” laat een toch wat meer donkere kant horen van Tombstones in Their Eyes. Nog steeds geen complete duisternis, maar het klankenbord dat hier wordt aangeboden bezorgt je toch een krop in de keel en een gevoel dat je kunt vergelijken met een wandeling in een donker bos, waar het gevaar achter elke hoek schuilt.

Besluit: Tombstone In Their Eyes is een band die allerlei muziekstijlen tot een emotioneel geheel verbindt, waardoor de lijn tussen angst en vreugde telkens wordt overschreden. De liefhebbers van typische Psychedelische rock, met een vette knipoog richting postrock.

Wie houdt van een potje experimenteren met licht en duisternis, zullen zeker te vinden zijn voor deze knappe schijf.

Op zoek naar meer muziek van Tombstone In Their Eyes? Check hen zeker uit op bandcamp, Het loont de moeite: https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com/

 

Tracklist:

Silhouette 03:45

Take Me Away 03:51

Nothing Here 04:06

donderdag 27 september 2018 17:01

Look Into The Black Mirror

Toen we Belgische formatie Black Mirrors live aan het werk zagen op Desertfest 2016 schreven we daarover: '' De kruisbestuiving tussen instrumentale huzarenstukken, en de adembenemende uitstraling - zowel vocaal als wat integrerende danspassen betreft - van Marcella zorgt ervoor dat we hier een ware ontdekking doen binnen het globale, grensverleggende, blues tot garagerock gebeuren." We waren op slag verliefd op deze klasse band, en bleven hen dan ook op de voet volgen. Na hun knappe EP 'Funky Queen', die werd uitgebracht via Napalm Records, was het reikhalzend uitzien naar het daadwerkelijke debuut van een band die ondertussen tot één van onze Belgische favorieten is uitgegroeid. 'Look Into The Black Mirror' bevestigt wat we ondertussen al wisten. Black Mirrors is een ontgonnen Belgische parel die binnen de kortste keren de wereld zal veroveren, zeker weten.

Het meest bijzondere aan een band als Black Mirrors is dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Het groovy karakter van veel nummers wordt voortdurend overgoten met funky klanken en streepjes psychedelica. Maar eveneens kom je strak rockende songs tegen die je stevig doen headbangen. Dat is de rode draad in songs als “Funky Queen”, “Inner Reality”, “Till the land Wind Blows”. Dit is allemaal een grote verdienste van de fuzzy gitaar klanken en drumsalvo's als donderslagen.

Maar, en ik hoop dat de muzikanten het me niet kwalijk nemen, het aller grootste pluspunt binnen Black Mirrors is de magische performance van zangeres Di Troia die door haar uiteenlopende vocale inbreng je enerzijds verdooft, je anderzijds bij het nekvel grijpt, en uiteindelijk verweesd doet achterblijven.

Het lijkt wel of de jongedame op de schijf haar frustraties en pijn ofwel uitschreeuwt, eerder croont of met een helder stem je hart beroert. Daardoor spreekt Black Mirrors niet alleen uiteenlopende emoties van de luisteraar aan. Hierdoor blijkt nog maar eens dat Black Mirrors een veelzijdige band is, die uiteenlopende muziekstijlen vermengt tot een hemels mooi geheel. Bluesy riffs die doen denken aan Led Zeppelin. bezwerende of eerder opzwepende geluiden en vocalen. Psychedelische songs die je doen zweven naar onaards aanvoelende oorden. Het is maar een tipje van de sluier van wat de band ons aanbiedt op dit debuut.

Besluit: Black Mirrors brengt een plaat uit die alle kleuren van de regenboog bevat. Van donker, naar wit. Van zon naar duisternis. Van paars naar geel, enz.

De band, onder leiding van een bijzonder tot de verbeelding sprekende frontvrouw, laat je alle hoeken van de kamer zien, door het brengen van een debuut dat je doorheen schudt, of net je eerder, eens onder diepe hypnose gebracht, tot gemoedsrust brengt. Ondanks de fuzz gitaarlijnen, groovy klinkende drumsalvo's, die ons zeker kunnen bekoren, is het de stem en uitstraling van Di Troia dat ons het meest over de streep trekt. Ze slaat en zalft, is vertederend of bezorgt je koude rillingen van angst. Ze schudt je dooreen of omarmt je met veel liefde en genegenheid. Zoveel kleuren van die voornoemde regenboog komen we tegen, enkel alleen maar binnen de stem en uitstraling van deze bijzondere zangeres.

Kortom. De muziek van Black Mirrors gaat letterlijk zoveel kanten uit, dat de aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, murw wordt geslagen, gestreeld en of moes geslagen. Een indrukwekkende gewaarwording, zoals we zelden meemaken.

 

Tracklist:

  1. Shoes For Booze
  2. Funky Queen
  3. Lay My Burden Down
  4. Inner Reality
  5. Moonstone
  6. Guenther Kimmich
  7. Cold Midnight Drum
  8. Mind Shape
  9. Till the Land Wind Blows
  10. Burning Warriors
  11. Whispering Ghost
donderdag 27 september 2018 16:58

Death Wish Woman EP

De uit Mechelen afkomstige band Marche Funèbre timmert sinds 2007 aan de weg. Een weg boordevol pure duisternis, die resulteerde in al even indrukwekkende albums. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Naast het verder uitbouwen van een ijzersterke live reputatie stelde Marche Funèbre in 2017 hun nieuw album aan het publiek voor. 'Into the Arms of Darkness'. We schreven daarover: 'Marche Funèbre heeft al enkele jaren een heel sterke reputatie binnen het Doom gebeuren. Met 'Into the Arms of Darkness' bewijst Marche Funèbre niet alleen dat ze nog steeds meesters zijn in de aanhoorder onderdompelen in de ultieme duisternis. De band verlegt na al die jaren zowaar grenzen binnen hun eigen kunnen.' Nochtans is de band als puur Doom metal act omschrijven, hen tekort doen, stelden we toen reeds vast. Marche Funèbre brengt op 14 oktober een gloednieuwe EP op de markt 'Death Wish Woman'. Een EP waarop de band zijn eigen donkere grenzen verder aftast.
Dat blijkt al uit verschroeiende hete en duistere tracks als “Broken Wings” en “Death Wish Woman”. Twee songs waar alle registers worden open gegooid, net als de poorten van de Hel die eveneens gewillig open zwaaien na deze intensieve donkere wervelstormen. Echter het meest spraakmakend nummer op deze EP is het meer dan twaalf minuten lange “A Departing Guest”. Binnen die ene song laat Marche Funèbre helemaal in zijn kaarten kijken. Deze gevarieerde song zit boorde vol snoeiharde riffs die refereren naar death metal, maar ook trage tot verdovende tussenstukken die de haren op je armen doen rechtkomen van pure angst. Binnen een doom sfeertje worden eventuele demonen uit voornoemde Hel prompt opgeroepen. Deze song bewijst nog maar eens wat een veelzijdige band Marche Funèbre toch is. En hoe ze bovendien totaal niet moeten onderdoen voor enige zogenaamde grote Internationale naam binnen de scene.
Als kers op de taart brengt March Funèbre een al even indrukwekkende cover van de Paradise Lost song “As I Die”. Een versie die recht doorheen je hart boort als een vlijmscherp zwaard. Een ultieme doodsteek die kan tellen. De band benadert het origineel akelig dichtbij, en voegt er iets eigenzinnig aan toe, wat wijst op een uitzonderlijke virtuositeit van zowel de muzikanten als brulboei van dienst.
Besluit: Naar goede gewoonte verlegt Marche Funèbre op deze EP nog maar eens een donkere grens, waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Bovendien worden Doom elementen en Death Metal uitspattingen zodanig gecombineerd, dat we met verstomming geslagen uiteindelijk onze eigen demonen strak in de ogen kijken.

Tracklist: Broken Wings - Death Wish Woman - A Departing Guest - As I Die (Paradise Lost cover)

donderdag 27 september 2018 16:55

Lost Resistance

Crowsview is een brutale hardcore/metalcore band die is ontstaan uit de as van Core of Anger en Deconsecrate. Ondertussen heeft Crowsview zijn kunnen al bewezen op menig podium. De heren stelden onlangs hun debuut album 'Lost Resistance' voor in een uitverkochte De Verlichte Geest te Roeselare. We schreven daarover ' Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?' Dit debuut is niet alleen een volgende stap naar eeuwige roem. Het is een mijlpaal waarmee de band bewijst dat hen in dat hokje hardcore/metalcore duwen, ondanks de vele verwijzingen daarnaar, tekort doen is.

De band start alvast met een mokerslag van jewelste in de vorm van “My Disgust” en laat er geen twijfel over bestaan dat hier een put van de Hel wordt open gezet, die je confronteert met uw eigen meest weerzinwekkende demonen. Net doordat Crowsview ook, eerder subtiel, black metal invloeden laat doorsijpelen in hun typische naar Hardcore/metalcore leest geschoeide sound. Luister maar naar “Burn It Down”, waar de combinatie tussen vlijmscherpe riffs en verschroeiende, rauwe vocalen je gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Crowsview is een band die dus duidelijk grenzen aftast van andere donkere muziekstijl, maar blijft zijn hardcore/metalcore roots evneens trouw. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar enorm veel bewondering opbrengen. Elk van de songs ligt in diezelfde harde, meedogenloze lijn. Storen doet dat totaal niet, omdat je als aanhoorder tegen een geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de touwen terecht komt. Bij elke songs opnieuw. Hoewel de songs live nog beter tot hun recht lijken te komen, zo bleek o.a. op de release show in Roeselare, voel je die mokerslagen recht doorheen je lijf razen, tot geen spaander geheel blijft.

Besluit: Crowsview brengt een snoeihard, razend snel en verschroeiend debuut uit. Waarmee ze niet alleen grenzen van het typische hardcore/metalcore aftasten. Maar ook, zowel instrumentaal als vocaal, knipoogjes sturen naar andere eerder donker metal en aanverwante muziekstijlen. Waardoor de band bewijst een pure topact te zijn geworden binnen het globale hardcore/en metal gebeuren die bovendien van enorm veel markten thuis is.

1          My Disgust

2          Burn It Down

3          The Proposal

4          Of Skin And Nails

5          Lost Resistance

6          Face Your Supreme

7          MMXV

8          Beneath The Flesh

Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''

Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: ''
In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.

Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout:
Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.

Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.

Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.

Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.

Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.

De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor:  De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.

Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers'  heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.

Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.

Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.

Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.

Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid:
We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan.  Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.

https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn

Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.

Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook  in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.

Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel.  Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.

Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
 Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!

·         Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor

·         Website: http://www.neominor.be/

·         Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?

·         Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl

·         YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w

·         Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/

Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.

Pagina 28 van 31
FaLang translation system by Faboba