• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten + verplaatste concerten ROOSBEEF, Vincent Starwaver - 1 oktober 2020 COMPACT DISK DUMMIES - 7…

  • Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concertlijst tgv corona - de Botanique blijft gesloten tem 13 december 2020 LIVE 2020 - #UnitedForLiveMusic…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 24 september 2020 19:06

Coral Dusk

Sohnarr is het solo project rond Patricia Vanneste (Balthazar, Cordette, Oko Yono, Driftwood) . Op zoek naar inspiratie trok ze de Scandinavische natuur in, het resulteerde in een parel van een album, 'Coral Dusk'. De magie en impact van die natuur op jou als mens, komt hier volledig  tot uiting. Nergens worden muren afgebroken, maar nergens word je ook in slaap gewiegd. De intensiteit doet wel een gemoedsrust over jou neerdalen;  je droomt van verre, mooie oorden, waar de pracht van die natuur je de adem beneemt.
Het mooie aan deze schijf is dat de intieme viool en piano klanken, puur instrumentaal, grenzen verlegt. De registers worden wel eens open getrokken; ook in de natuur kun je in een storm terecht komen, maar net als het oorverdovend begint te worden komt de zachtaardige kant van de natuur de kop opsteken.
Vaak zorgt een kristalheldere, warme vocale aankleding voor een extra deken tegen koude winteravonden. Elke song ademt die schoonheid uit die je dus enkel terugvindt in de natuur. Sohnarr slaagt er dus vooral in beelden op te wekken die je naar die oorden doen drijven; op een zeer gevarieerde,  kleurrijke wijze raakt de muziek heel gevoelige snaren.
Het valt je misschien op dat we nog geen songtitels hebben vernoemd. De schijf in zijn geheel is een mooi boek  om van begin tot einde uit te lezen. Het laat de uiteenlopende concepten zien, horen maar vooral  voelen van wat zij meemaakt,  omgeven door de natuurpracht. Het brengt rust in je hart, maar doet je niet in slaap vallen  Patricia kruipt op een al even intense wijze letterlijk in je vel met haar stem en instrumentale virtuositeit, waardoor je eens gehypnotiseerd , helemaal zen geworden de realiteit in het leven prompt weer aankan. Ondanks de sobere, intieme , rustgevende aanpak klinkt er subtiel ook iets dreigends op 'Coral Dusk'. We hebben er geen verklaring voor , maar sommige songs bezorgen je rillingen van angst, zonder dat je pijn wordt gedaan. Ook deze soort dreiging vind je terug in deze natuur. Die dreiging vind je op  “Melomania”,  een klepper van circa tien minuten, die een heel uiteenlopende kant laat zien van de natuurpracht. Met “Tiptoe”,  sluit Sohnarr af , een intens mooi, intiem pianospel dat je hart weer tot rust brengt.
Nog een opvallend gegeven: het ontwerp waarrond de schijf is opgebouwd, wordt echter niet zomaar uit de doeken gedaan; hier is duidelijk diep over nagedacht .

‘Tiptoe' is een magisch mooi woord,  dat fragiel klinkt als porselein maar even sterk als het zwaarste staal dat je hart doorklieft. Dat is hoe deze 'Coral Dusk' aanvoelt. Sohnarr laat geen enkel aspect van de natuur onberoerd. Ontroerend hoe ze zingt , en strelend de strijd tussen piano en viool aangaat. Om je dat ultieme gevoel van welbehagen te bezorgen dat je enkel voelt als je het avontuur ook durft aangaan, de gevaren trotseert en geniet van de pracht en praal die de natuur je in alle eenvoud biedt.
Patricia betreedt  een pad dat al velen hebben bewandeld, maar ze geeft haar eigen opinie op verschillende wijzes, uitgebreid, gevarieerd, kleurrijk en vooral bijzonder ontroerend. Het gaf ons  de nodige inspiratie om die trip met haar samen aan te gaan.

Tracklist: Östmark 03:25 - 11.10 04:40 - Radar 04:23 - Mermaids of Bergsjøn 06:23 - The Road 03:03 - Playing Hard To Get 07:19 - Melomania 10:07 - Tiptoe 04:45

ambient/neo-klassiek
Coral Dusk
Sohnarr


donderdag 24 september 2020 19:04

Life Inside A Tornado

Na de interessante projecten Barefoot And The Shoes en Sun Gods, wat een succesvol parcours werd, krijgt het viertal The Radar Station eindelijk erkenning bij een breed publiek. De band maakte een sterke indruk in 'De Nieuwe Lichting' . Ze bewijzen het verder met dit sprankelend debuut 'Life inside a tornado'. De plaat verscheen begin September. In de luisterbeurten dreven we weg naar de mooie oorden die ons hart verwarmen.
De band bewandelt zeemzoeterige paden zonder al te klef te klinken. “Voices” is een song die blijft hangen, en waarbij je neervlijt in het malse gras , genietend van de rust in de omgeving, zonder in slaap te worden gewiegd.
The Radar Station wordt vergeleken met een hele rits bands; die komen om de hoek kijken, maar The Radar Station beschikt  over een eigen gezicht. De muzikanten bieden oorstrelende mooie riffs en puike drumpartijen , die betoverend. De sleutel tot succes is Brent Buckler. Zijn vocals klinken  warm, teder, en hypnotiseren je op bijzonder intense , emotionele wijze o.m. op éThe beauty of belief”, “Into the mud” en “Loony lane”.
De cover “Pictures of you” van The Cure biedt een dubbel gevoel , de unieke stem van Robert Smith is onmogelijk te evenaren, maar het is een  geslaagde poging geworden. 
Die stem van Brent  is iets speciaals, en  doet denken aan Matt Berninger (The National) en Gary Lightbody (Sow Patrol) , die op dezelfde integrerende wijze een volledige festivalweide kunnen ontroeren. Zijn stem en uitstraling voeren je mee naar een wereld, waar het fijn vertoeven is; zijn zachtaardige stem voelt aan als een donsdeken tegen donkere, koude gedachten. Zonder je in slaap te wiegen laat de band je wegdromen over een vallei en mooie horizont.
Minpuntje van de plaat: het gaat er nogal braaf aan toe. Wie houdt van een dromerige, bezwerende sfeer , wordt overtuigd, “The Giant”, “Face full of lines” en de melancholische , weemoedig “After the tornado”.
The Radar Station is een band die in staat is een festivalweide stil te krijgen, en diep te ontroeren. In grote mate is het te danken aan die bijzondere stem van Brent Buckler. Zonder afbreuk te willen doen aan de muzikanten binnen de band, straalt hij iets unieks uit.
The Radar Station staat in voor weemoedigheid en melancholie ; een aankleding om stil van te worden , zonder in slaap te wiegen. Je pinkt een traan weg en er daalt een gelukzalig gevoel over je neer , waardoor het stil wordt in je hart.
Het is een mooi debuut voor wie houdt van ingetogenheid die je ziel kan doen bloeden van innerlijk geluk.

Tracklist: Voices (4:26)  - The Beauty of Belief (4:23)  - Into the Mud (4:22)  - Subtle Science (3:49)  - Loony Lane (4:11)  - Zanzara (4:17)  - I Moan (4:50)  - Pictures of You (4:03)  - The Giant (6:19)  - Face Full of Lines (5:24)  - After the Tornado (5:26)

donderdag 24 september 2020 19:02

Stillorgan

We citeren van Thunderblender uit de biografie van de website van JazzLab: ''Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.''
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin; hij ontmoet tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio bracht nu zijn debuut uit 'Stillorgan'.
“Lament” start eigenlijk vrij somber en lichtjes donker. Maar al vlug blijkt dat Thunderblender graag de lijn tussen donker en licht opzoekt. Het vederlichte samenspel van Sam zijn saxofoon en de sprankelende pianoklank die Hendrik uit zijn mouw schudt op “Movin on” toont dit aan.
Weemoedigheid en melancholie komen ook de kop opsteken; je hoort een band die hun instrumenten zodanig op elkaar afstemt, dat de emoties  elke snaar in je hart  diep raken. Een mooi voorbeeld is “Doubt”. “Hope” is een lekker uptempo song waarop de piano en drums van Jens een gevecht aangaan; een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Het improviseren en het proberen chaos te creëren, wordt prachtig aangevuld door de saxofoon van Sam. Het lijkt alsof de instrumenten tegen elkaar aanbotsen zonder elkaar pijn te doen; prachtig gevonden. Op “Panic redux” wringt de sax zich in alle bochten, gerugsteund door zenuwachtige drums en piano, tja, een soort paniek aanval.
'Stillorgan' is trouwens  een schijf die met mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Een ontdekking waard. In een interview verklaart Sam dit als volgt: ''Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation."
Het is een voortdurende wirwar om binnen een verstilde sfeer gemoedstrust over jou te laten neerdalen; door middel van een chaotische aanpak word je eerder tot een punt van waanzin gedreven. Deze gevarieerde aanpak is voor de doorsnee luisteraar geen makkelijke brok, maar eens die bonte wereld binnengetreden van Thunderblender, krijg je er nooit genoeg van. De plaat is verslavend van begin tot eind op ons gemoed. Het wondermooie, meeslepende “Lights out” zet het in de verf.
Besluit: 'Still Organ' is een ongeleid projectiel dat naar alle kanten van de kamer stuitert. Soms word je door de weemoedige, sombere aanpak tot volstrekte rust gebracht. Om verder in een soort wirwar terecht te komen, waarbij voortdurend de strijd tussen sax, drum en piano wordt aangegaan tot het oneindige. Het gaat naar een climax die veel vraagtekens oproept, en verwondering opwekt. De veelzijdige, meeslepende , melancholische aanpak in alle kleuren, trekt ons over de streep …

Tracklist: Lament 04:05 Movin On! 03:22 Last Light Out 06:14 Doubt 07:33 Hope 06:44  Arrival 04:52 Last Minute Panic (interlude) 00:32 Panic Redux 04:18 Lights Out 05:26

donderdag 24 september 2020 18:59

Embla

Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon  , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …

Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35

donderdag 24 september 2020 18:57

Heaven

'Belgische hardrock pionier brengt nieuwe plaat uit' doet bij ons doorgaans de wenkbrauwen fronsen. Vaak blijft er amper een afkooksel over van wat ooit een top band of artiest bleek te zijn. Het kan ook echter ook anders uitdraaien. Neem nu de formatie Irish Coffee. Het geesteskind van levende legende William Souffreau. In de jaren '70 was de band op weg wereldfaam te vergaren met hun top single “Masterpiece”. Ze stonden in het voorprogramma van de groten op aarde, waar ze trouwens niet moesten voor onderdoen. Maar na enkele jaren was het sprookje al voorbij.  Ondertussen werd Irish Coffee wel enkele keren gereanimeerd, maar tot echt platenwerk kwam het niet. William bracht echter wel enkele veelbelovende solo platen uit. Waaruit blijkt dat de man, ondertussen ook al een prille zeventiger, graag vooruit kijkt met respect voor zijn rock verleden.
Onlangs zagen we Irish Coffee live in De Koer, Aalst waar ze die stelling live in de verf wisten te zetten. En nu is er 'Heaven', een gloednieuwe parel die ons hardrock hart verwarmt van begin tot einde.
Die aanstekelijke energie waardoor je niet kunt stil zitten op je stoel , komt al overgewaaid bij “Do My Playing”, een eerste adrenalinestoot, maar zeker niet de laatste. Op gevarieerde wijze trekt Irish Coffee dat potje onvervalste rock compleet open op frisse , montere wijze, alsof het nu 1975 is. Knap trouwens hoe William zijn stem nog steeds loepzuiver klinkt na al die jaren op songs als “A whole lotta rock and roll”, “Doing alright” en “Can't take no more”. Puur en oversneden, geplukt uit het verleden maar met beide voeten in  het heden. Lekker energieke rock muziek en blues staat overeind op deze knappe schijf .
Het meezing gehalte op songs als “Livin' aint's Easy” geniet een headbanging of een vuist in de lucht. Een toegankelijke rock plaat trouwens door oude pure rock-'n-roll in een eigentijds jasje gestopt . Irish Coffee flirt op de titelsong “Heaven”  met de Black Sabbath sound en voegt er een doom sfeertje aan toe. Knap en met een knipoog naar nieuw materiaal in de toekomst, want dit is geen eindpunt van deze band ; dit is duidelijk een nieuwe bladzijde die Irish Coffee terug op de kaart kan zetten.
Live: "Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met die energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden, en met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken.  " schreven we over het optreden van de band in Aalst.
Dit gevoel overvalt ons bij het beluisteren van deze bijzonder aantrekkelijke rock plaat.  'Heaven' bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegt aan het gedoodverfde geluid dat we van de band al kennen. Het klinkt wel degelijk enorm fris en monter; de songs ademen op deze schijf een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt. Aanstekelijke rockers krijgen we van levende legendes, die durven vooruit te kijken. Klasse!

Tracklist: Do My Playing 03:26 Lay Them Shotguns Down 03:58 A Whole Lotta Rock And Roll 03:40 Doing Alright 03:08 Can't Take No More 02:48 Livin' Ain't Easy 03:47 Someday 03:14 One Day Without You 03:44 Betty And Johnny 03:36 Alderman 03:33 Gonna Take It As It Comes 03:37 Heaven 04:36

Hardrock
Heaven
Irish Coffee


Het is mooi en leuk om te zien hoe een bepaalde band evolueert naar top niveau. Om dan vast te stellen dat diezelfde band geen grenzen verlegt, maar ermee voortdurend flirt! Onder die categorie kunnen we SCHNTZL rekenen.
Toen we in 2016 het ambitieuze duo mochten interviewen, stelden we al vast dat de heren hun muziek met zoveel liefde omarmden, dat daaruit enkel maar kunstwerken konden ontstaan. O.m. het titelloze debuut van SCHNTZL  “Grensverleggende schoonheid, dat is wat SCHNTZL ons aanbiedt. Op zo’n jonge leeftijd, de jongens zijn nog net geen twintig jaar, reeds zoiets magisch mooi brengen dat we pas tegenkomen bij bands met jarenlange levenservaring, het doet ons met verstomming slaan; en vooral  genieten ,tot in het diepste van onze ziel. Buitengewoon indrukwekkend!"
Ook op het podium werd het in de verf gezet. Door de corona crisis werd de voorstelling van hun recente schijf 'Catwalk' op de lange baan geschoven. We waren vooral benieuwd in welke richting het duo nu  in 2020 is geëvolueerd.
Catwalk - “Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, het is de ultieme rode draad van deze parel , die geen echte jazzschijf meer is, door het avontuurlijke karakter en het verleggen van grenzen. 'Catwalk' is een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen”.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77854-catwalk.html

Concertverslag - Bij het binnen komen voelde het in eerste instantie lichtjes onwennig aan in een zaal binnen te stappen die in normale omstandigheden bestaat uit een kolkende massa mensen die klaar zijn voor een leuke concertavond. Gelukkig heeft Ancienne Belgique een oplossing gevonden om de sfeer  gezellig te houden, een theater opstelling met zitplaatsen om de magie naar boven te laten komen die een concertzaal als de AB zo uniek maakt.

In de podium opstelling werd alles in het werk gesteld om alles vlot te laten verlopen. Het trio Klein Volk (****) kreeg een gezellige plaats toebedeeld aan de zijkant van het podium. Met twee keyboards en een gitaar slaagt Klein Volk er een dik half uur in een adembenemende sfeer te creëren. Mysterieuze klanken die het midden laten tussen dreiging en zalving, worden aangesterkt door een gitaarspel , waarbij grenzen  worden afgetast. Klein Volk verstaat duidelijk om met die unieke kunst te flirten op de dunne lijn tussen toegankelijkheid en experimentele magie. Op een bepaald moment wordt de gitaar zelfs bewerkt met een drumstick om een effect te creëren dat subtiel doet denken aan een opkomende aardverschuiving; de dreigende keyboards die daarop volgen , doen de haren op je armen recht komen. Enerzijds is er dat ruige kantje, anderzijds het verfijnde , ludieke.
Klein Volk zet je voortdurend op het verkeerde been, wat deze band een unieke parel maakt binnen de muziek. Absurditeit die tot kunst wordt verheven. Het warme applaus op het eind van de set bewijst dat we niet als enige onder de indruk waren van deze kunstzinnige , filmische performance.

Dat filmische keert terug bij SCHNTZL (*****). Het duo betreedt het podium en vliegt er direct in, met de lichten nog aan in de zaal . De gretigheid waarmee ze hun publiek omarmen, is sterk. Ook de belichting op het podium zal een grote rol spelen in de totaalbeleving. Vaak is het duo getooid in een sombere belichting, die aansluit bij de verdovende pianoklanken die Hendrik uit zijn mouw schudt, om dan in volle schijnwerpers loos te gaan, waarbij de drums, piano, keys een magisch mooi gevecht aangaan .
Een zacht strelend, zalvend klankentapijt verwezenlijken ze, waarbij je wegzweeft naar een onontgonnen terrein in je onderbewustzijn.
Het voortdurend geflirt van geluid en licht, zorgt voor een filmische totaalbeleving, die ook de fantasie prikkelen. Beide heren zijn puur technisch gezien virtuozen in hun instrumenten . Hendrik schakelt voortdurend over van zijn piano naar keyboard, en zingt er subtiel een strofe bovenop. Zonder dat er chaos ontstaat, verloopt alles perfect volgens schema. Ook drummer Casper Van De Velde haalt uit zijn drumstel geluiden waarvan we het bestaan nog niet kenden. Als klap op de vuurpijl gaat hij zelfs blokfluit spelen terwijl hij  nog steeds de drumstok hanteert, alsof hij plots niet twee maar vier handen heeft. Opmerkelijk! Het publiek gaat gretig in op het enthousiasme van beide heren.
Ondanks de technische perfectie blijft het spelplezier overeind staan. SCHNTZL bespeelt zijn publiek van begin tot eind  op ingenieuze wijze in improvisatie; de band raakt je steeds en stuurt je van de ene naar de andere kant . Je verveelt je dus geen seconde.
Het daverende applaus, ja, er werd zelfs stampend op de vloer gesmeekt om een bis, bewijst dat iedereen even veel genoot.
In de bis bedankte het duo niet alleen de organisatie maar ook de lichtman , die zijn werk perfect deed aansluiten op de muziek .

SCNHTZL bracht een uitzonderlijke magisch concert  en wist ons aangenaam te verrassen door  een hoge dosis veelzijdigheid, virtuositeit en spelplezier te etaleren.
SCHNTZL is een unieke band die de grens opzoekt en ermee flirt in zoveel elementen dat ze je bewust op het verkeerde been zetten; ze bieden een visuele , avontuurlijke trip tussen licht en duisternis, die een schaterlach en een angstgevoel creëert .

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Nabou - Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen …
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen  jazz en aanverwante stijlen. Onder de naam N∆BOU verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende baslijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart. Perfect dus!
Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden.
Ze laat ons ademloos achter , de registers worden in een wervelend , versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Toen we de band zagen
optreden op het streaming festival Bel Jazz Fest waren we dan onder de indruk. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
Met haar debuut ‘Hubert’ gooide NABOU ook reeds hoge ogen. Kortom, een artieste om in het oog te houden, naar de toekomst toe. Dus stelden we haar enkele vragen over verleden, heden en vooral toekomst van het project NABOU en nog veel
meer …

Nabou, op zeer jonge leeftijd kreeg je de kans om samen te werken met artiesten als Bert Joris, Dave Holland, Dave Douglas en Akua Naru. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Bij elke muzikant is dat heel anders gegaan. Met Bert Joris was dat bijvoorbeeld door Gent Yought Jazz Orchestra. Een heel fijne samenwerking, waarvan ik zeer veel heb geleerd. Dave Holland en Dave Douglas heb ik leren kennen toen ik in Londen studeerde. Die kwamen langs, er moesten concerten gespeeld worden en er werden muzikanten gevraagd daaraan mee te doen. Ik heb het geluk gehad om geselecteerd te worden. Zij spraken vaak over hoe de industrie in elkaar zit, je leert met allerlei muzikanten samenwerken. Zeer inspirerend die ervaringen.  Akua Naru is wellicht de raarste ontmoeting (lacht) Een goede vriend en saxofonist had me gebeld dat er een muzikant wat blazers nodig had en die toevallig in België was. Eerlijk gezegd ik kende die Akua Naru niet echt. Toen Akua echter op Instagram een foto van mij had gezet, ontplofte mijn Instagram en sociale media gewoon van de berichten van enthousiaste vrienden die zeiden ‘woow ken jij Akua Naru’’.  Zeer opmerkelijk.
Heeft dat deuren geopend? Via die wegen heb ik wel bijvoorbeeld interessante ontdekkingen gedaan over platen en muziek waar ik als kind naar luisterde.  Door die samenwerkingen kwam ik dus eigenlijk een beetje meer te weten hoe de muziek van mijn helden geschreven is en zo, wat dus voor mij wel een hele andere wereld deed open gaan. Dus ja in die zin, heeft dat zeker en vast deuren geopend.

Je haalde je Bachelor aan Codarts Rotterdam en ging later nog naar The Royal Academy of Music (London) en terug naar Codarts voor je Master? Vertel er eens wat meer over. Lijkt me zeer avontuurlijk
Ik ben naar Rotterdam gegaan en ontmoete daar Ilja Reijngoud die vandaag de dag nog steeds met mijn mentor is . Hij is een beetje mijn muzikale vader, die me steeds inspireert wat muziek en eigenlijk veel meer dan dat betreft. Ik heb veel landen opgezocht als Spanje of Portugal, maar muzikaal voelde ik me daar niet echt verbonden. De landen waar ik muzikaal wel kon in vinden, kwam ik terecht in Londen. Het zat in de lijn van de muziek en artiesten waar ik echt van houdt zoals (Shabaka Hutchings) Ook The Streets spreekt tot de verbeelding, dus Londen was voor mij het logische gevolg van dit alles.

Waarom de trombone (prachtig instrument, maar meeste kiezen voor gitaar, piano of zo) ?
Ik wilde naar de muziekschool. Ik mocht van mijn mama echter enkel naar een muziekschool als ik letterlijk verliefd werd op een muziekinstrument. Langs omwegen ben ik bij de Trombone terecht gekomen. Die verliefdheid ging ver, ik nam die letterlijk overal mee en eigenlijk heb ik er een soort band mee. Dat was dus wel belangrijk , dat verliefd worden op een instrument.

Zijn er bepaalde  musici, trombonisten of componisten die je hebben beïnvloed?
Heel veel zelfs. Er zijn zoveel voorbeelden eigenlijk.  Ambrose Akumusuri, Erykah Badu, Chris Potter, Joshua Redman, Cory Henry,  Wat voor mij bij al die artiesten belangrijk is dat ze naast muzikant en componist dus zeer grote inspiratie bronnen zijn gebleken.


Over piano gesproken, ik vergelijk je een beetje met een virtuoos als Bram de Looze, de man bespeelt geen piano maar leeft zijn instrument, het lijkt wel of het onderdeel is van hemzelf. Datzelfde gevoel krijg ik ook als ik jou Trombone zie/hoor spelen. Je mening graag?
Bram is een top muzikant. Bedankt, het is een beetje teveel eer denk ik. Bram doet zotte dingen met die piano, lijnen die door elkaar gaan en… Ik probeer met mijn instrument zoveel mogelijk tijd door te brengen. En ik hoor wel vaker van oudere muzikanten dat het ‘einde in bespelen van een instrument’ eigenlijk nooit wordt bereikt. Dus ja ik leer steeds meer bij over
mijn instrument. In elk geval bedankt voor het compliment.

Ik heb je via streaming live ontdekt dankzij Bel Jazz Fest. Een hele ervaring, hoe is je die bevallen? Geef gerust voor en nadelen?
Het is mij zeer goed bevallen, ik denk dat het ook een springplank is geworden voor de band N∆BOU en ook de andere artiesten daar naar een toch wat ruimer publiek eigenlijk. Fijn om te doen, maar ook een beetje raar toch ook. Mede doordat we elkaar al lang niet meer gezien hadden, en dan zo zonder publiek voor jou? Het blijft toch een zeer raar gevoel. Het enige nadeel is dus zonder publiek, we hebben graag publiek. Een leuke ervaring zonder meer.

Naast uw magische trombone laat je je ook omringen door top muzikanten, die op diezelfde wijze klanken tovenaars zijn met hun instrumenten. Trui Amerlinck op contrabas, Mathias Vercammen op drums en Roeland Celis op gitaar Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mathias ken ik al tien jaar via Gent Jazz Orchestra, tevens door een toer naar Japan en zo. We zijn zeer goede vrienden geworden. Trui kende ik ook van Gent jazz Orchestra, ze heeft het nochtans heel druk maar vond toch de tijd om erbij te komen. In eerste instantie was dat hetzelfde verhaal bij Gijs. Maar Gijs kon helaas niet meer om dat hij de kans kreeg twee jaar in New York te studeren. Roeland is er daarna bij gekomen. Ze hebben allemaal hun eigen projecten waar ze druk mee bezig zijn, en toch vinden we elkaar gemakkelijk naast en op het podium. Prachtig.

Zou dit, die live streaming van concerten,  gezien de huidige situatie waarin we zitten, niet het nieuwe normaal kunnen worden? Of liever niet
Als je het mij vraagt liever niet, het is ondertussen ook al wat minder. Er komen toch wat meer live optredens. Allemaal wel ‘corona proof’ Het is een eventuele oplossing als het niet anders kan, maar liever niet. Liever heb ik zelf als bezoeker en muzikant toch live concerten. Tijdens de lockdown zaten we toch thuis en was dit wel leuk, Nu we terug kunnen gaan werken mag het wel anders dus ja..

Je stond ook in Eeklo op (2 augustus) helaas kon dit ook niet doorgaan, een domper op de feestvreugde wederom. Zijn er veel plannen in het water gevallen dit jaar?
Er zijn vooral veel dingen uitgesteld. Maar de meeste kunnen op een latere datum doorgaan. Er zijn natuurlijk wel dingen compleet niet doorgegaan. Maar sommige festivals hebben toch een manier gevonden om toch te mogen optreden. Zoals Jazz Middelheim op een veilige manier kan doorgaan.

Uw vorige release ‘Hubert’  is - hoe eigenaardig ook -  aan mij voorbij gegaan, helaas. Hoe waren de reacties ?
De mensen waren eigenlijk mega enthousiast. Onze cd is ondertussen uitverkocht, er zijn nog wel wat vinyl. Maar dat wil toch zeggen dat iedereen tevreden is. Heel blij  met de reacties.

In een interview met ‘jazz hallo’ lees ik ‘’plannen een full album uit te brengen in de loop van 2021” ; zijn die plannen er nog steeds? Met andere woorden, staan er al nieuwe releases op de planning feitelijk?
De plannen zijn er nog steeds, er sluipen wel al nieuwe songs in onze komende concerten. Ik hoop dat die plaat er komt in 2021 of begin 2022. Maar de release komt er zeker!

Een vraag die ik iedereen stel, hoe ga je als muzikant maar ook als mens om met zo een crisis waarin we leven?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb veel geoefend, veel muziek geluisterd en zo. Maar dat ligt voor iedereen anders. Nu ook moeten we nog afwachten, de cijfers gaan weer omhoog,  alles is zeer fragiel. Het blijft allemaal spannend of alles kan doorgaan. Dat houdt je toch bezig. We moeten gewoon proberen er het positieve erin te zien, maar gemakkelijk is dat niet.

Denk je dat de cultuur/muziek deze pandemie zal overleven? En hoe?
100% zeker, muziek is er altijd geweest. Ook in tijden van Wereldoorlogen of andere pandemie heeft muziek en cultuur het overleefd. Er komen misschien andere dingen als het streaming idee, maar op één of ander manier zal cultuur het overleven Zonder botsten of scheuren? Ik hoop van wel , ik vrees van niet. Kijk maar naar De Roma die nog tot begin volgend jaar gesloten zijn.

Wat zijn uw eigenlijke ambities als muzikant/componist? Een soort einddoel dat je wil bereiken?
Ik ben daar mee gestopt. Zo een einddoel was jazz middelheim, ik heb daar nog aan meegewerkt om als vrijwilliger te helpen. En nu mag ik er spelen. Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen..

Mijn laatste vraag, wat is je opinie over Spotify of bandcamp? Welke van de twee verkies je? En heeft het dan nog zin om platen uit te brengen? Waarom
Moeilijke vraag. Ik ben een jonge muzikant die opgegroeid is met Spotify en Deezer en zo. Ik heb daar veel ontdekkingen gedaan, zoals velen van mijn generatie; Helaas verdient de muzikant of het team daarachter niet veel aan, en dat zou wel anders mogen. Bandcamp biedt dat dus wel aan doordat je de muziek kunt beluisteren , maar pusht toch wel dat je na zoveel gratis luisterbeurten die plaat te kopen, en dat is wel tof dat je zo de kans krijgt die muziek ook digitaal aan te kopen. Je kunt daar zelf een prijs op zetten, waardoor ook bijvoorbeeld studenten of mensen die het niet zo breed hebben ook een plaat kunnen aankopen op die wijze. Heeft het nog zin om platen te maken? Ik denk van wel. Ik hou nog steeds van iets in de hand te hebben. Het is echt het totaalplaatje, na het beluisteren of zo ook zo een plaatje in je handen kunnen houden. Vinyl is helemaal terug, laat ons wat wachten en hopelijk is dat ook voor de cd.

Zijn er nog aanmerkingen? Of waar kunnen mensen die online merchandiser of zo willen kopen terecht?
https://nabou.bandcamp.com

Pics homepag @Pull & Over Photography

Bedankt voor dit fijne gesprek, dat ik uiteraard honderd keer liever face to face had gevoerd. Maar nu is gezondheid het belangrijkste, en ik hoop dat iedereen in je vriendenkring, familie en wie je ook graag ziet , er gezond mag uitkomen. Veel succes in alles wat je doet, vanaf heden volgen we dat wel op de voet ?

donderdag 17 september 2020 20:58

II

Serpent Omega is een doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijl, zou moeten over de streep getrokken worden. Hun debuut 'Serpent Omega' in 2013 is er zo eentje, ook de opvolger nu 'II' , leunt ertegenaan . We voelen een intense duisternis en af en toe komt een zonnestraal piepen; van begin tot eind is het naar adem happen. Magistraal!
Dat komt al tot uiting op “Orog Nuur” , donkere wolken pakken zich samen en doet de zon verdwijnen in je koude hart. Een overweldigend gevoel van een duistere intensiteit waardoor je met angstzweet op de lippen in die donkere hoek van de kamer achterblijft.
Het gevoel moet goed zitten. Op deze nieuwe 'II' is dit zeker het geval . De instrumentale trage opbouw naar een oorverdovende climax vind je terug op “Land of darkness” , het mooie epos “Rivers of Reversed”  ,“Through the gates” en “At the mountains edge”.
Serpent Omga slaagt er in de meest donkere gedachten in het onderbewustzijn naar boven te brengen en slaagt met brio in zijn opzet . Hun ‘folkloristische doom/sludge metal’ voert je naar mystieke oorden van verderf. 
De kers op de taart zijn de vocals van de zangeres, Urskogr die alles uit de kast haalt om je te doen genieten van die duisternis. Ze doet dit door variaties  van grunts en cleane vocalen , een geflirt tussen donker en licht. De duisternis overheerst wel. En we zijn er niet echt treurig om. Op afsluiter “Av Aska” komt dit tot uiting, waar op mysterieuze wijze wordt besloten. De fluisterende stem  uit de donkerste kerkers van de Hel bezorgt je de ultieme doodsteek … of misschien net niet… Het mysterie blijft dus overeind staan.
Besluit: Je waant je bij het beluisteren van 'II' van Serpent Omega  in een horrorfilm waar het plot je vol vraagtekens achterlaat; er moet een vervolg op komen want het is nog niet voorbij. Deze schijf is dus duidelijk geen eindpunt, maar een begin van nog veel waanzin die op een intense wijze onze wereld overhoop gooit.
De manier waarop de band je onderdompelt in die duisternis, drijft ons tot pure waanzin. Een soort waanzin in doom en sludge waaruit je niet wil of kan ontsnappen; een gevoel van onbehagen dat je overvalt bij een spannend horror verhaal, waarbij je op het puntje van je stoel gespannen zit te kijken en te luisteren naar het onophoudelijk gekrijs van slachtoffers, keert ook terug op deze knappe, filmische plaat van Serpent Omega.
We zijn benieuwd naar het volgende hoofdstuk van hun horror verhaal. Hopelijk moeten we hier weer geen zeven jaar op wachten …

Tracklist:  Orog Nuur  - Land Of Darkness - Rivers Of Riversed - Through The Gates - Chthonic  - At the Mountain Edge  - Av Aska

doom/sludge
II
Serpent Omega
 

donderdag 17 september 2020 20:56

The Shadow

Naked Giants is een formatie uit Seattle die zich met hun debuut 'Sluff' , 2018, in de schijnwerpers plaatste. De band slaagt erin punkrock te combineren met aanstekelijke pop. Een ruim publiek kon worden aangesproken , die houdt van alternatieve rock, en niet vies is van een toegankelijke sound. Het komt ook tot uiting op de nieuwste schijf 'The Shadow’.
'Rust roest' … Naked Giants is geen band die ter plaatse blijft trappelen, maar slaagt erin zichzelf heruit te vinden op hun clichématige moeilijke tweede. Dat blijkt al uit het bijzonder energieke “Walk of doom” , die alle registers open gooit en een feestelijke stemming. “Take a change” lijkt een eenvoudige punk song maar Naked Giants zet je hier fijntjes op het verkeerde been. Dit is het soort punkrock die aan de ribben kleeft, waarop je lekker meebrult, net als op “Televison” en “Better not waste my time”.
Naked Giants voegen op die energieke, fuzzy punk echter wat schepjes weemoedigheid aan toe. “The Shadow” is er een sobere song die je kippenvel bezorgt. Kreeg de band op hun eerste nog kritiek van oppervlakkigheid, dan wordt hier op deze nieuwe schijf komaf mee gemaakt. “The Shadow” weet door z’n riffs en drum salvo’s je hart te raken. Afsluiter “Song for when you sleep” zet dit nog meer in de verf.
Besluit: Deze band kijkt vooruit en trekt hun oerdegelijke punkrock open; ze drijven het tempo telkens op verschroeiende wijze omhoog, waardoor je gewoonweg niet kunt stil zitten. Live moet dit gegarandeerd zorgen voor een wervelend punkrock feestje.
'The Shadow' is gevarieerde , kleurrijke punk rock. Je hoort een band die in een jaar tijd enorm is geëvolueerd, en nog steeds energie over heeft om de grens te verleggen. Het eindpunt is nog niet bereikt.

Tracklist: Walk Of Doom 01:45 - High School (Don't Like Them) 03:22 - Take A Chance 02:41 - Turns Blue 05:06 - (God Damn!) What I Am 02:41 - The Ripper 03:13 - Unpeeled 03:09 - Television 03:41 - Better Not Waste My Time 03:18 - The Shadow 06:07 - Song For When You Sleep 03:52

alternatieve rock/indie pop/punk
The Shadow
Naked Giants
 

maandag 05 oktober 2020 13:57

Fragments

Bear's Den is sinds 2012 het favoriete knuffelbeertje van de doorsnee pop-folk liefhebber. De band rond het trio Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes brachten al verschillende zeemzoeterige platen uit, en raakten de gevoelige snaar altijd op de juiste plaats. Ook al blijft de band ook nu nog steeds uit datzelfde vaatje tappen, ze komen er terug mee weg.
Voor hun nieuwste schijf 'Fragments' gaat Bear's Den  een samenwerking aan met componist Paul Frith. Zijn bijdrage is dan ook een meerwaarde.
Je hebt zeemzoeterigheid waardoor je na een tijdje in slaap wordt gewiegd, en je hebt zeemzoeterigheid die aan je ribben kan kleven. Sinds hun debuut 'Islands' , 2014, behoort Bear's Den duidelijk tot de tweede categorie.
Paul Frith had het snel door. De herbewerking van songs als “Crow” en “Breaker/Keeper” zijn twee voorbeelden van hoe Paul de songs in een ander kleedje steekt, zonder het origineel tekort te doen. Het maakt 'Fragments' een bijzondere plaat. Bear's Den laat een subtiel andere kant van de band horen. ‘Fragments’ zal ook in de smaak vallen bij fans van een Elbow, gezien ze er dichter tegen aanleunen door de songarrangementen. Het wordt in de verf gezet op die eerste song “Fuel On Fire”. Of “Auld Wive”, waar de geest van Bear's Den folkse sfeer binnen een weemoedige omkadering aanwezig is, gesterkt door een warme stem die je meevoert naar mooie oorden.
Het material wordt dus in een ander kleedje gestopt. Het idee ontstond namelijk om hun songs te voorzien van strijkers en piano. Bear's Den klonk  al intensief mooi, nu worden de songs naar een hoger  niveau gestuwd, lichtjes afwijkend van hun comfortzone. Het maakt 'Fragments' een bijzondere schijf. Bear's Den slaat andere wegen in dan we van hen gewoon zijn, zonder hun identiteit  te verloochenen.

Tracklist  Fuel On The Fire - Auld Wive - Can't You Hear It In The Silence - Crow  - As The Clouds Began To Part - Isaac  - Fireworks Flashing - When You Break  - Broken Parable  - Breaker/Keeper - Lightning Trying To Put Out A Spark - Napoleon

Fragments
Bear’s Den
Bear's Den + Paul Frith
Caroline

Pagina 8 van 78
FaLang translation system by Faboba