Peenoise, de broertjes Pinoy en vrienden, zijn terug. Hun EP ‘Headwalking’ volgt op hun goed onthaalde debuut ‘Forevergem’. Een aantal zaken zijn hetzelfde gebleven: Peenoise staat nog steeds voor mysterieuze avantpop, waarbij cathyness afgewisseld wordt met ongebreidelde experimenteerdrift. Het klanklandschap wordt gevormd door vooral synths en soundbites, drums en vocalen.
“Again” sluit van de vier tracks op ‘Headwalking’ nog het meeste aan op wat we doorgaans een conventionele popsong noemen. Deze “Again” kan zich meten met “The Core”, de single uit ‘Forevergem’. Een beetje de lofi-aanpak van een Sleath, maar dan met synths. Ook King Dick is een referentie die – toch voor mij – een paar keer langskomt op deze EP. 
“Can I Disagree” is veel experimenteler en refereert aan het begin van de jaren ’80, toen in ons land en o.m. ook in Duitsland volop de grenzen verkend werden van de synthmuziek, een genre waarvoor nieuwe songstructuren uitgevonden werden en dat lijkt ook de missie van Peenoise. Deze combinatie met de harmonieuze en melancholische vocalen intrigeert.
“The Party” opent met speelse, vervormde stemgeluiden (het was een gok bij de eerste luisterbeurt, geef ik toe). Pas halfweg komen er ‘gewone’ vocalen en nog meer geluidjes bij, maar het opzet van de song ontgaat mij. De luisteraar wordt uitgedaagd om op zoek te gaan naar de inhoudelijke en muzikale betekenis, als die er al is. Zelf schuiven ze een uitleg naar voren over een zatte nonkel in een parochiezaal … Dan is “Requiem For A Milkman” muzikaal iets makkelijker te behappen, dankzij o.m. een houterige gitaarlick en (opnieuw) sferische koortjes. Inhoudelijk is er opnieuw heel weinig houvast, maar melancholie voert wel de boventoon.
Geen hapklare brok, deze ‘Headwalking’ van Peenoise, maar voor wie van experiment houdt, hangt hier veel vlees aan het been.

https://www.youtube.com/watch?v=a6MeLIOudKM

Tindersticks verrast op ’Distractions’. Terwijl ‘No Treasure But Hope’ uit 2019 nog enigzins aansloot op hun oudere werk, klinkt ‘Distractions’ eerder als een band die zichzelf heruitvindt. Voor frontman Stuart Staples is dit geen lockdownalbum, toch is de invloed van de viruscrisis sterk aanwezig in de meer experimentele benadering van het songschrijven.
Op dit nieuwe album pakken ze hun songschrijven aan op een nieuwe manier, terwijl de band-dynamiek behouden bleef. De uiteindelijke vorm is anders, maar je herkent wel duidelijk de Tindersticks-elementen. Maar niet iedereen zal de experimentele en soms minimalistische aanpak kunnen smaken.
Opener “Man Alone (Can’t Stop the Fadin’)” is niet veel meer dan een baslijn met Staples’ zang erover. Het is een beetje plagerig, op een manier dat er te weinig gebeurt om echt zo lang (11 minuten) te duren. Een beetje verder in het album volgen een reeks covers, al is dat misschien niet de juiste benaming. Interpretaties is wellicht beter, want Tindersticks zetten deze niet-zelfgeschreven songs helemaal naar hun hand: “A Man Needs a Maid” van Neil Young, “The Lady With The Braid” van Dory Previn en “You’ll Have to Scream Louder” van Television. En dan nog twee songs met sterke referenties naar ander werk. Mooi en misschien wat onverwacht.
Op het volledig originele/eigen Tindersticks-werk horen we dan wel flitsen van talent. Zoals op het in het Frans gezongen “Tue-Moi”, een reeks bedenkingen van Staples over de terreuraanslag op de Bataclan in Parijs. Pijnlijk prachtig.
Afsluiter “The Bough Bends” is in een paar opzichten het broertje van de openingstrack.
Ook als ze alle zekerheden overboord gooien, maken ze bij Tinderssticks nog steeds beklijvend mooie albums.

‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25^ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.

De Kommeniste brengen hun legendarische album ‘1000 Titels’ opnieuw uit op vinyl. De eerste 1000 exemplaren van deze heruitgave zijn reeds verkocht, maar je kan er nog eentje bestellen als je snel bent.
Behalve het vinylalbum krijg je nog een CD met extra’s, zoals de digitale versie van het album, de EP ‘WDT’ (‘Wonder Der Techniek’), de song ‘Plant Design’ die op het verzamelalbum ‘Get Sprouts’ stond en dan nog acht onuitgegeven opnames (demo’s en repetities), waarvan er één opnieuw ingezongen is door Marcel Vanthilt. Deze extra’s maken het verhaal van de band compleet, terwijl voor velen de vinyl-reissue al zou volstaan hebben.
De Kommeniste produceerden van 1978 tot 1980 een rockgeluid dat in Vlaanderen heel nieuw en fris klonk, geïnspireerd op The Cure en Joy Division. De teksten in het Nederlands combineerden absurde humor en scherp venijn, en behandelden onderwerpen die nooit eerder in Vlaamse muziek aan bod kwamen, zoals “Geitewollesokke” en “Look”.
De debuut EP Wonder der Techniek (1979) werd geproduceerd door Marc Moulin en Dan Lacksman van Telex.
In hun korte bestaan speelden ze 75 concerten. De Kommeniste deelden het podium met o.a. The Boomtown Rats, The Cars, Wire, Kevin Coyne, The Kids en De Kreuners. Hun meest legendarische optreden was het voorprogramma van Joy Division in Antwerpen. Of ze die avond echt Joy Division naar huis gespeeld hebben, dat weten enkel diegenen die erbij waren, maar het is zeker een mooi verhaal.
Kort na dat optreden besliste de band ermee te stoppen, maar ze namen wel nog het album ‘1000 Titels’ op. Ze brachten het album ‘1000 Titels’ volledig in eigen beheer uit, helemaal in de doe-het-zelf spirit van die tijd. Speciaal voor het album kochten ze 1000 witte hoezen waarin ze met een hamer en een metalen kapvorm zelf gaten klopten. Ieder exemplaar kreeg een aparte titel. Hierdoor zijn deze originele platen uniek. Het album kreeg met de jaren een mythische status als collector’s item.
In diezelfde periode plande de toenmalige bank ASLK, onder aanvoering van Gust De Coster en Marcel Vanthilt, de uitgave van de LP ‘Get Sprouts’ als promotiegeschenk voor de klanten. De plaat wou een doorsnede van de Belgische muziekscène brengen. Uiteraard werden De Kommeniste gevraagd, maar die bestonden niet meer. Dus namen ze als The Plant met extra muzikanten voor ‘Get Sprouts’ het nummer “Plant Design” op.
De heruitgave is een knap tijdsdocument dat heel raak weergeeft hoe in die periode alternatieve muziek gemaakt werd. Een aantal songs klinken wat gedateerd, maar dat is absoluut bijzaak voor de fans (en vinylverzamelaars) die al sinds 1980 wachten op nieuwe exemplaren van ‘1000 Titels’. 

Te bestellen op www.dekommeniste.be