Dub-Postpunk - Mystic Liverpool - The Beatles' Psychedelic Psongbook - Jah Wobble & Tian Qiyi
De buitengewone muzikale erfenis van Liverpool krijgt een nieuwe, mystieke dimensie met het album 'Mystic Liverpool: The Beatles' Psychedelic Psongbook' van het Britse muziekicoon en medeoprichter van Public Image Ltd., Jah Wobble, en zijn zonen John T. Wardle en Charlie Wardle (ook bekend als TIAN QIYI). Hun moeder, Zi Lan Liao, die werd opgeleid aan de Royal Academy of Music, levert eveneens een bijdrage op de gu-zheng.
Het album verscheen onlangs via Cherry Red Records en 30 Hertz en volgt op de eerder verschenen interpretaties van “Strawberry Fields Forever” en “Tomorrow Never Knows”, met “I Am The Walrus” als focus track.
Door dub- en postpunkinvloeden te verweven met psychedelica van het repertoire van The Beatles, krijgen deze iconische nummers een sfeervolle, hypnotiserende nieuwe gedaante. Jah Wobble en zijn familie gaan erbij op zoek naar de mystieke kwaliteiten die schuilgaan achter de muziek van The Beatles, die zowel hun muzikale erfenis als de bijzondere plaats van Liverpool in de muziekgeschiedenis blijvend hebben bepaald.
Zonder de erfenis van The Beatles teniet te doen, zorgen Jah Wobble en C° voor een eerder eigenzinnige aanpak, en het siert hen. “Tomorrow Never Knows” en het bekende “Strawberry Fields Forever” klinken nog steeds heel psychedelisch, maar krijgen een moderne inbreng mee die bekoort. De combinatie van de kenmerkende, met de zware en stevige bas van Jah Wobble gecombineerd met traditionele Aziatische instrumenten.
Een geniale aanvulling op het materiaal. Luister maar naar “Within You Without You”; je voelt je wegzweven naar Oosters getinte oorden. Een ‘zen’ gevoel met een groove.
De inbreng keert steeds opnieuw terug. Het bewijst hoe ingenieus The Beatles zelf wel waren. Luister verder “Norwegian Wood” en “Blue Jay Way”; je voelt die vibe die generaties met elkaar verbindt. De bastonen zorgen voor een beleving die aanvoelt als een psychedelische rave. En die unieke muzikale droomwereld kabbelt verder op “The Inner Light”, “Love You To” en op het mooie “Rain”.
The Beatles waren hun tijd ver vooruit. Jah Wobble en C° maakt er iets van om te koesteren. Een sterke aanrader dus om dit ook live mee te maken.
Live te zien in de Cactus Club in November 2026
Eerdere live in 2025 Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
Tracklist: 01. Tomorrow Never Knows 02. Strawberry Fields Forever 03. Within You Without You 04. I Am The Walrus 05. Norwegian Wood 06. Blue Jay Way 07. The Inner Light 08. Love You To 09. Flying 10. Rain
Homemade Hand Grenade is een opkomende, jonge rockband uit het Waasland. “Too Weak” is hun nieuwe single. Ze evolueerden van grage naar heavy alternative. Ze voegen nu ook synths toe en hebben het zelf over Nirvana meest Nine Inch Nails.
De synths krijgen alvast nog niet de bovenhand op deze single. Inzake referenties zou ik eerder denken aan een Bush meets Stone Temple Pilots of Queens of the Stone Age. Ik hoor ook wat echo’s van The Romans.
“Too Weak” is goed gedoseerd in de dramatiek en leuk gespeeld met de intensiteit. De lyrics zijn degelijk, al mis ik een herkenbaar of meezingbaar refrein, en in de productie hebben ze misschien nog wat punten laten liggen.
Dit is een leuke introductie voor een leuke band. Hier willen we nog meer van horen.
Homemade Hand Grenade | Facebook
Op 16 juli verscheen ‘Spin! Buy! Recycle!’, de nieuwe EP van de Tiense powerrockgroep Gudinöv. Rauw, catchy en met veel power… dat zijn nog steeds de kernwoorden waar Gudinöv voor staat. Hun sound balanceert moeiteloos tussen strakke, hedendaagse rock en invloeden van de jaren ’60 tot nu. De band bestaat uit ervaren muzikanten die - al dan niet samen – al jarenlang op grote en kleine podia staan.
De nieuwe EP bevat vijf tracks en slaat een brug tussen verleden en heden. Twee gloednieuwe nummers – “Number One” en “Recycle” – worden aangevuld met herwerkte en opnieuw opgenomen songs uit het YEARN’d-tijdperk: Het gaat om “Go”, “Wish Me Well” en “The Way You Move”.
“Number one” begint meteen met een ferme streep rock, een zanger met een doorleefde stem en andere muzikanten die er duidelijk zin in hebben. We kunnen het nummer ergens in de jaren ’80 plaatsen, ten tijde van MTV, toen het nog louter over muziek en clips ging. Een beetje ruig, rauw en catchy, zoals het reeds stond in de inleiding. Je voelt aan alles dat ze er zin in hebben.
“Recycle” is het tweede nieuw nummer en slaat een brug tussen oud en nieuw, waarbij de tekst brandend actueel is en daarnaast ook nog eens lekker catchy is en aldus nog vrij lang blijft nazinderen. Of hoe je via rock een ecologische boodschap met verve kan brengen en een knipoogje naar Pink Floyd.
Wie volgende nummers nog niet kent kan eindelijk kennismaken met pareltjes uit het verleden in een nieuw jasje en beginnen doen ze met “Go”: het soort van nummer welke je gerust als opener van een live set kan gebruiken om meteen het vuur aan de lont te steken en het publiek van bij de eerste noten mee te krijgen.
“Wish me well” krijgt extra backings die het nummer net extra kracht geeft, naast het stoere gitaar geluid en de drummer die toch wel fel op dreef is. Het einde is een beetje abrupt, maar het nummer mag er best wezen.
“The way you move” klinkt als een heuse meezinger, klinkt lekker glad, een beetje ophitsend en vooral lekker rockend.
Rock met een boodschap en terwijl ook een beetje ruig, rauw en catchy. Je hoort duidelijk dat dit een groep is met ervaring. Boek ze gerust, je zal er geen spijt van hebben.
www.gudinov.com
wearegudinov - YouTube
De wereld draait al twee jaar door zonder Matt Watts, de in ons land aangespoelde Amerikaan. Twee jaar na zijn overlijden verschijnt zijn laatste album.
Matt Watts speelde onder meer bij The Calicos, I H8 Camera, Zita Swoon Group en Mercelis, had Bjorn Eriksson en Stef Kamil Carlens in zijn eigen begeleidingsband en componeerde nummers met Emilina Torrini.
Maar Matt Watts was meer dan de talentvolle mensen die hem omringden. Zelfs in zijn slechtste en donkerste dagen bleef zijn ster als songschrijver en muzikant schitteren, al hebben maar weinigen dat gemerkt. Het is in dat licht dat we moeten luisteren naar ‘Restless Kind’, zijn postuum afscheidsalbum. Zo getroubleerd als zijn laatste jaren waren (denk aan de roes en het tastbare verdriet van ‘Muted Songs for Piano’ uit 2021), zo rustig en ingetogen is deze ‘Restless Kind’.
In de achteruitkijkspiegel zien we daar de vrede in van diegene die de dood in de ogen kijkt, zoals Leonard Cohen en David Bowie op hun laatste studio-albums, maar misschien zit het allemaal anders, dieper.
In de lyrics gaat het op ‘Restless Kind’ opvallend vaak over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde.
Heimwee en het ontberen van de steun van (bloed)verwanten voerden ook al de boventoon op ‘How Different It Was When You Were There’, zijn fantastische album uit 2017. Ik dacht toen dat de diep-paarse melancholie en hunkering van dat album stond voor liefdesverdriet op Olympisch niveau, maar dat was slechts een deel van het verhaal, vertelde hij later in een interview. Heimwee lag net zo goed in dikke lagen over dat album. Hij was blij met de kansen en de muzikale erkenning die hij bij ons kreeg en hij voelde zich soms heel geborgen tussen zijn nieuwe vrienden en vriendinnen, maar misschien was die ‘nieuwe’ thuis’ niet krachtig genoeg om al het ‘oude’ uit te vlakken.
‘Restless Kind’ straalt in alles rust en eenvoud uit. De woorden en de zanger staan centraal. De begeleiding is minimaal. Dat is een mooie en goede zet van producer Bai Kamara Jr. Als eerbetoon gaat er niets boven deze meest pure vorm van Matt Watts. Aan de andere kant mis ik op dit afscheid wel een beetje de ‘muzikale familie’ die Matt Watts hier omringde. Stef Kamil bracht vorig jaar al hulde met een cover op ‘SKC & The Poem’ en ik vermoed dat nog wel meer muzikale vrienden hem daarin zullen volgen.
‘Restless Kind’ is een mooi eresaluut aan een talent dat we met z’n allen misschien niet hard genoeg gekoesterd hebben. De wonden bloeden het hardst op “Hard Mama” en “If I Answer”. Op “Hard Mama” geeft hij zich helemaal bloot: ‘Cause it’s hard, Mama, it’s just too hard’ en ‘If you’d unlock the door, I’d be back again’. Het zijn maar fragmenten van de onderhuidse wanhoop en heimwee op dit album. Ook in “If I Answer” zitten die. Hij gaat daar in een soort van dialoog met zichzelf en zingt hij ‘I’ll be your only friend’.
Maar koop ‘Restless Kind’ niet uit medelijden. Zie het eerder als het laatste cadeau dat we kregen van deze getalenteerde singer-songwriter. Zo blijft zijn zachte fluisterstem nog wat langer bij ons.
De Ronde van Frankrijk was dit jaar het strijdtoneel van Tadej Pogacar en Remco Evenepoel. De twee zorgden geregeld voor spektakel, telkens in de laatste kilometers van een rit. De man die de meeste kilometers in de aanval reed, dat was echter Baptiste Veistroffer (van de Lotto’s). In heel wat etappes ging hij van bij de start in de aanval, vaak solo, ook al wist hij dat hij nauwelijks kans maakte om een rit effectief te winnen of hoog te eindigen in het eindklassement. Maar we genoten wel van zijn strijdlust.
Dat is een lange inleiding om duidelijk te maken dat je niet alleen absolute toppers moet koesteren, maar dat er ook in het grote peloton interessante renners en ploegen rondfietsen. Als we kijken naar alle bands in de heavy metal die naar uw en mijn aandacht dingen, dan is Ramses misschien geen Pogacar of Evenepoel, maar misschien wel een Veistroffer.
Al sinds 1990 maakt deze Belgische band hardrock en heavy metal met Egypte als hoofdthema en dit jaar brachten ze het album ‘Desert Storm’ uit. De kans dat ze daarmee ooit het hoofdpodium van Wacken of Graspop zullen halen, is niet zo heel groot: een Belgische band, zonder steun van een label, in een ietwat ‘belegen’ genre en met een thema waarvoor de grote meute niet meteen warm loopt, … Maar zoals Baptiste Veistroffer laten ze zich niet afschrikken door dergelijke mathematische kansberekening.
Horen we op ‘Desert Storm’ de allerbeste songschrijvers, producers, muzikanten en vocalisten van het grote peloton? Misschien niet, maar dit team ‘smijt’ zich in elke track, in elk album, in elk concert. Van mij krijgt Ramses de prijs van de strijdlust voor dit album.
Er staan volgens mij een paar nummers op die het equivalent van een ritoverwinning in de Tour waard zijn. “Rising Sun”, “The Words of Toth”, titeltrack “Desert Storm”, “The Ankh” en “The Depths of my Soul” om er maar een paar te noemen.
Het is een rijkelijk gevuld album met dertien nummers. Om de vergelijking met Baptiste Veistroffer door te trekken: ze hadden misschien beter hun tijd en energie geconcentreerd in net iets minder ‘ontsnappingen’, maar je weet natuurlijk nooit vooraf hoe de teerling zal vallen. Voor hetzelfde geld laat je een nummer vallen dat bij de concerten uitgroeit tot een publieksfavoriet.
De Maiden’s, Priest’s en Manowar’s van deze wereld kan Ramses niet verslaan met hun ‘Desert Storm’, maar inzake entertainment en onderscheidingsvermogen, is dit een prima album van een ambitieuze band. Ik hoop dat ze nog wel een paar ritten winnen in hun Tour.
https://www.youtube.com/watch?v=PN8h0Vv7LwY
I See You Now/Come On Summer –single- (album ‘Violence Insane in a Beautiful World’)
Roger Taylor, de legendarische drummer en songschrijver van Queen, heeft zopas twee singles uitgebracht van zijn nieuwe solo-album. Voor de 77-jarige Taylor is ‘Violence Insane in a Beautiful World’ zijn zevende solo-album sinds 1977 en het eerste sinds ‘Outsider’ uit 2021.
“I See You Know” is een doorleefd liefdeslied, van twee mensen die al heel lang van elkaar houden en die toch nog steeds nieuwe aspecten van elkaar kunnen ontdekken en doorgronden. Taylor’s vrouw Sarina maakte de zwart/wit-video bij het nummer. Het is een mooi, romantisch en oprecht slowke, maar het mist een beetje magie. Het sprankelt niet hard genoeg.
“Come On Summer” is dan weer een upbeat, dansbaar nummer waarop Taylor het gezelschap kreeg van het Ndlovu Youth Choir uit Zuid-Afrika. Het koor gaat met de meeste aandacht lopen.
Als pakketje kunnen de singles intrigeren, maar nog niet overtuigen. Maar ze maken ons wel benieuwd naar dat full album. Roger Taylor gaat in het najaar op tournee, maar dan enkel in de UK.
https://www.youtube.com/watch?v=KZivRNcsoJw
Sommige platen moet je verschillende keren beluisteren om ze volledig te doorgronden. 'Stenahoria', de nieuwe schijf van het Nederlandse The Fifth Alliance, behoort duidelijk tot die categorie. De band uit Breda beweegt zich al jaren in de donkere regionen van sludge, doom, post-metal en black metal, maar met de komst van zangeres Natalya Thelen lijkt er een nieuwe dimensie aan het geluid te zijn toegevoegd. Vijf lange composities vormen samen een intense trip doorheen verdriet, angst, vertwijfeling, waarbij de band voortdurend speelt met contrasten. Een muzikaal beklemmend gevoel.
Het begint al met “Phoenix”, waar meteen alle registers worden opengetrokken. De emotionele screams huiveren. En dan zijn we nog maar aan het begin van een lange trip. De song duurt ruim acht minuten, maar voelt geen moment langdradig aan. Integendeel: The Fifth Alliance biedt een voortdurende spanning.. Achter elke hoek lijkt wel een nieuwe ontdekking te wachten. Wat daarbij vooral opvalt, is de manier waarop de band voldoende rustpunten inlast zonder ooit de dreigende ondertoon te verliezen. Van ingetogen en atmosferische passages tot momenten waarop de volledige geluidsmuur wordt opgetrokken: The Fifth Alliance weet perfect wanneer het gaspedaal diep moet worden ingedrukt en wanneer er ruimte moet worden gelaten om de opgebouwde spanning opnieuw te laten ademen.
Het schijnbaar moeiteloos schakelen tussen emoties en muzikale invalshoeken merken we ook op “Benandanti” en “The Fool On The Hill”. Er zit voortdurend beweging in, waarbij de donkere sfeer nooit uit het oog wordt verloren.
Misschien nog opvallender is wat er gebeurt wanneer we de plaat opnieuw opzetten. Bij een eerste luisterbeurt zijn we al onder de indruk, maar bij een volgende ontdek je plots poortjes, in de gitaarpartijen, de onverwachte wendingen, de vocale uitbarstingen of net de kleine rustpunten dat ervoor zorgt dat een passage plots helemaal anders binnenkomt.
‘Stenahoria' geeft zijn geheimen duidelijk niet allemaal in één keer prijs. En precies daarin schuilt een grote sterkte van deze plaat. The Fifth Alliance probeert niet voortdurend te imponeren door simpelweg harder of zwaarder te gaan. De muziek wordt gebruikt om emoties tastbaar te maken. Vertwijfeling, woede, weemoed en aanvaarding liggen voortdurend met elkaar in de clinch. De ene keer worden we meegesleurd door loodzware riffs en rauwe screams, de andere keer krijgen we even ademruimte voordat de duisternis opnieuw toeslaat. De zang van Natalya Thelen beweegt daarbij opvallend soepel tussen rauwe intensiteit en meer fragiele passages.
Met “Battle Of Barnet” en afsluiter “Jakob’ wordt die veelzijdigheid nogmaals onderstreept; doom, sludge, post-metal en black metal als onderdeel van een groter verhaal.
De grote kracht van deze plaat zit in de manier waarop The Fifth Alliance zware muziek combineert met emotie en ruimte.
Blackened/Doom/Sludge
Stenahoria
The Fifth Alliance
Tracklist: Phoenix - 8:11 // Benandanti - 7:33 // The Fool On The Hill - 7:35 // Battle Of Barnet - 6:59 //Jakob - 7:28
https://thefifthalliance.bandcamp.com/album/stenahoria
Hoe meer albums The Strokes releasen, hoe meer wij ervan overtuigd zijn dat het legendarische ‘Is This It’, dat inmiddels al 25 jaar oud is, een éénmalige toevalstreffer was. The Strokes hebben nooit nog de intensiteit en urgentie van die mijlpaal kunnen benaderen. Opvolger ‘Room On Fire’ had nog zijn momenten, maar leek toch ook al eerder een lauw doorslagje van zijn fenomenale voorganger. Nadien kon ‘First Impressions of Earth’ er nog net mee door, maar op ‘Angles’ en ‘Comedown Machine’ was het bloedarmoede troef.
Van ‘The New Abnormal’ (2020) werd dan algemeen beweerd dat het eindelijk het onverhoopte geslaagde comebackalbum was. Nooit begrepen waarom, want wat ons betreft was dit ook maar een futloos popplaatje.
‘Reality Awaits’ is van hetzelfde laken een pak. Slappe songs, kabbelende sound, flauwe kermisorgeltjes, verwaarloosbare popdeuntjes, ongewenst vervormde vocals en fletse gitaartjes. Nergens is een verassende wending, een snedige riff of een greintje energie te bespeuren, laat staan een goeie song.
‘Reality Awaits’ is prullenbakwaardig, wat we ondertussen eigenlijk kunnen beweren over het merendeel van hun platen.
Een nieuw album van The Afghan Whigs is voor mij altijd een gebeurtenis om naar uit te kijken. Met 'Soft Control' levert de band rond Greg Dulli hun tiende studioalbum af, meteen ook hun vierde worp sinds de reünie.
Het album verschijnt in een bijzonder jaar, want de band viert in 2026 haar veertigste verjaardag. Een indrukwekkende mijlpaal voor de groep die halverwege de jaren tachtig ontstond in Cincinnati en via Sub Pop en een reeks iconische albums zoals 'Gentlemen', 'Black Love' en '1965' uitgroeide tot een van de meest unieke bands van de altrockgeneratie.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele grote Afghan Whigs fan ben. Tijdens hun laatste passage op het Cactusfestival stond ik op de eerste rij mee te genieten. Ik ben dan ook vastberaden om hen later dit jaar meerdere keren te gaan bekijken tijdens hun jubileumtournee.
De titel van de plaat, 'Soft Control', verwijst volgens Dulli naar een ex partner die hem met zachte hand probeerde te manipuleren. Hij confronteerde haar destijds door de term frequent te gebruiken en haar zo te wijzen op haar gedrag. De relatie hield geen stand, maar de term bleef hangen en vormt nu de overkoepelende titel van dit album. Het beschrijft die subtiele grensoverschrijdingen in menselijke relaties waar Dulli zich niet langer door laat vangen.
Muzikaal en thematisch voelt het album aan als een rijpe reflectie op het leven. Dulli vertelde in de aanloop naar deze release dat hij bewust heeft gewerkt aan zijn innerlijke rust. De boze, vurige jonge man die vroeger zijn artistieke drang voedde, heeft plaatsgemaakt voor een rustiger zelfbewustzijn. Dat hoor je. Zijn stem klinkt op deze plaat tegelijkertijd op haar krachtigst én op haar meest breekbaar. Samen met bassist John Curley, gitarist Christopher Thorn en multi instrumentalist Rick Nelson nam Dulli maar liefst 22 nummers op in studio's verspreid over Joshua Tree, New Orleans, East Hollywood en Cincinnati. Uiteindelijk bleven enkel de tien sterkste nummers over die perfect passen binnen de gebalde speeltijd van 37 minuten.
Met “Jungle Roux” opent de nieuwe plaat uitermate veelbelovend. Het voelt meteen vertrouwd aan. Dulli brengt de songtekst op zijn kenmerkende, smachtende wijze, terwijl de muziek aanzwelt op een bijna hypnotische golf. De herhaling trekt je als luisteraar diep het album in. Deze song stond vorige maand nog niet op hun setlist, maar ik hoop vurig dat hij een vaste plek krijgt tijdens de komende zaalshows.
Het tweede nummer, “House of I”, is al een tijdje uit als single en tapt voluit uit het klassieke Afghan Whigs vat. Het nummer houdt het midden tussen de broeierige energie van 'Sympathy For The Devil' en het ruwe grungegeluid uit hun beginjaren. Iets snediger dan de opener en met meer tempo. Ik hoorde het al live en het komt op een podium fantastisch over. De energie is overduidelijk voelbaar. Het is een scherpe afrekening met een voorbije liefde wiens manipulaties niet langer pakken.
Daarna gaat het met “Duvateen” een tikkeltje kalmer aan toe. Begeleiding op piano en delicate strijkers geven de song extra diepgang en een gevoelige laag. De scherpere randjes zijn door de tand des tijds wat afgevijld. “Duvateen” vormt de emotionele kern van het album. De titel verwijst naar de zware, matzwarte stof die op filmsets wordt gebruikt om licht te absorberen en het absolute duister na te bootsen. Voor Dulli staat het symbool voor de eindigheid van het leven en de donkere afgrond die altijd op de achtergrond aanwezig is. Tijdens het schrijven van dit nummer voelde hij zijn leven als het ware aan zich voorbijtrekken, balancerend op het punt waar hij met een heldere blik terugkijkt op zijn jeugd én vooruitblikt naar wat nog komt.
Op “My Lover” krijgen we weer meer die typische jaren negentig sound te horen in de melodieën en de gitaardistorsie. De track leunt op een fascinerende kruising van stijlen, ergens tussen de Sound of Paisley en een zinderend nummer dat herinnert aan het werk van David Bowie of Edwyn Collins. We horen een donkere soulweerklank en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit nummer absoluut niet zou misstaan op een soundtrack van Quentin Tarantino. Tekstueel vat het perfect de ambivalentie samen van een relatie die drijft op lust maar gedoemd is om te mislukken.
“The Deepest Part of the Darkest Shadow” neemt me vervolgens mee op een emotionele trip. Het nummer start heel sober met piano en blazers, om daarna in crescendo uit te barsten en vervolgens weer de kalmte op te zoeken. Het golft op en neer, net zoals het leven dat durft te doen. Telkens is er die herkenbare stem van Dulli die je meesleept en je alle donkere kantjes van zijn ziel probeert bloot te geven en te bedekken tegelijkertijd.
“Mariah Luster” begint met een akoestische gitaar en het vrolijke gefluit van vogels, waarna warme blazers de boventoon overnemen. Het nummer werd opgenomen in New Orleans en ademt die typische sfeer uit van de lokale straatfanfares die een dodenprocessie begeleiden. Het nummer voelt anders aan dan de rest van de plaat, maar blijft tegelijkertijd heel herkenbaar binnen de stijl van The Afghan Whigs.
“Memphis Texas” haalt zijn titel dan weer van een nooit opgestart idee voor een kledinglijn. Ook hier horen we dat typische geluid dat aan je trekt om je mee te krijgen. Ik ervaar hier een melancholisch gevoel dat me vaker bekruipt bij het luisteren naar deze band.
Het strakke “77” heeft een heerlijk tempo en is mogelijk een knipoog naar het nummer “66” van hun klassieker '1965'. Huilende gitaren en meeslepende smeekbedes kenmerken deze track.
“Loose Talk” is vervolgens weer pure, klassieke Afghan Whigs: een strak tempo, ronkende gitaren en Dulli die zich vastklampt aan de scherven van een stukgelopen relatie. De meeslepende outro liet me achter met echt kippenvel.
Afsluiter “A Simulation” bouwt zes en een halve minuut lang verder op dat kippenvel. Het nummer begint met tachtig seconden aan sfeervolle, elektronische tonen, waarna een melancholische pianolijn, mellotrons en een magnifiek strijkersarrangement overnemen. Het voelt alsof de hemel zich langzaam opent. De opbouw en het melancholische gevoel herinneren me aan de grandeur van 'Faded' uit hun vroegere oeuvre. Dulli levert hier een van zijn meest existentiële songs af, waarin hij zijn grote gevoeligheid en zijn vragen bij de wereld de vrije loop laat.
'Soft Control' is een album dat de trouwe fans absoluut niet zal choqueren. Het voelt heel vertrouwd aan. Zoals gezegd zijn de scherpste randjes er wat afgevijld, maar dat is een natuurlijk proces wanneer een band met waardigheid ouder wordt. Of ‘Soft Control’ een hele nieuwe generatie fans zal overtuigen, weet ik niet. Ik vermoed dat vooral de mensen die al jaren met deze band meereizen zich meteen thuis zullen voelen. En misschien ook de kinderen van ouders die met Afghan Whigs zijn opgegroeid. Voor mij is dit in elk geval opnieuw een bijzonder sterke toevoeging aan een indrukwekkend oeuvre.
Ik kijk nu alleen nog meer uit naar de concerten later dit jaar, want een aantal van deze nummers lijken gemaakt om live nog meer impact te hebben dan op plaat.
The Afghan Whigs - Jungle Roux (Official Visualizer)
The Afghan Whigs - House of I (Official Video)
The Afghan Whigs - Duvateen (Official Visualizer)
Live 2026 Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Tracklist
Jungle Roux (3:07) House of I (3:05) Duvateen (4:11) My Lover (2:37) The Deepest Part of the Darkest Shadow (4:18) Mariah Luster (3:31) Memphis, Texas (3:27) 77 (2:55) Loose Talk (3:25) A Simulation (6:10)
Komen de opvolgers van Guns ‘n Roses en AC/DC als iconen van de hardrock misschien uit India? Het zou zo maar kunnen. Als er dan één band is die je moet volgen, dan is het wel Girish And The Chronicles. Ze waren de voorbije jaren vaste klanten in het Vlaamse clubcircuit en ze stonden al op het WildFest in Geraardsbergen. Hun nieuwe single is “Generation Coward”.
Inhoudelijk gaat over hoe we als maatschappij afgestompt zijn. We kunnen alle leed van de hele wereld op onze kleine en grote schermen zien, maar het raakt ons nog nauwelijks. Een terechte vingerwijzing.
En als extraatje krijgen we de loepzuivere vocalen van zanger Girish Prdhan en pittige riffs van Suraz Sun.
Een heel interessante single en we hopen dat het volgende album van dit viertal snel volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=njZq1jmB9tA
Om de zoveel tijd pookt het Nederlands-Belgische punktrio Ford’s Fuzz Inferno het vuur eens hevig op en krijgen we een nieuwe release te horen. Deel 2 van ‘The Book of Fuzz’ (Deel 1 verscheen in 2022) is een leuke verzamelaar geworden voor wie de recente vinylreleases liever op CD wil beluisteren.
Op deze nieuwe verzamelaar staan alles samen elf tracks: vijf tracks van ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ uit 2025 en twee van ‘Elektrofuzzification’, twee releases die op de site een positieve review kregen.
En dan zijn er nog vier tracks die nog niet eerder werden uitgebracht. Het is – zoals wel vaker bij deze band – niet helemaal een complete round-up van de voorbije opnames – daarvoor ontbreken teveel tracks van de vinylreleases – en toch is dit een heel aangename verzamelaar.
Ik verwacht dat de fans en kenners dit blind zullen aanschaffen en dat er ook nog wat nieuwe fans via deze heel toegankelijke CD de weg naar Ford’s Fuzz Inferno zullen vinden.
Van de nog niet eerder uitgebrachte tracks ben ik het meeste gecharmeerd door het dystopische/apocalyptische “Empty Lives And Empty Dreams” en het furieuze “Never Confess”.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/the-book-of-fuzz-selected-verses-part-2
Met Fontana Blue presenteert Zaanstad een nieuwe naam binnen de melancholieke, filmische pop. Pieter Molenaar en zangeres/songwriter Marlène Henneke vonden elkaar vanuit een gedeelde voorliefde voor sfeervolle muziek, waarbij Hennekes stem Molenaar aanvankelijk deed denken aan de vrouwelijke vocalistes uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Die inspiratie vormt het vertrekpunt voor een hybride debuut, geproduceerd door Thomas Olivier.
Lees gerust newsflash https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102523-even-voorstellen-fontana-blue-binnenkort-debuutalbum-uit
Het nummer “I Wish” ademt meteen die melancholische, dromerige sfeer uit die zo kenmerkend blijkt voor het debuut van Fontana Blue. De focus ligt duidelijk op de bijzondere stem van Marlène Henneke, zonder dat de instrumentatie aan impact moet inboeten. Haar veelzijdige vocals vormt een rode draad doorheen de plaat: soms sprankelend en aanstekelijk, dan weer ingetogen en gevoelig. Dat horen we ook in “Flower of Stone” en “Turn Around”. “Dance” blijkt letterlijk de meest dansbare track van de plaat, terwijl Fontana Blue vooral sterk is wanneer intimiteit en sfeer samenkomen, van het sprankelende “Losing Your Eyes” tot het meer ingetogen “Faces”, waarop Hennekes stem bijzonder breekbaar klinkt. De instrumentale sfeer versterkt die vocale kwaliteiten zonder ze te overschaduwen.
Op “Go Blind” duiken dan weer subtiele zuiderse invloeden op, waardoor de plaat opnieuw een andere wending krijgt. Het zijn kleine accenten, maar ze zorgen wel voor de nodige afwisseling binnen een album dat voortdurend op sfeer en klankkleur blijft inzetten.
Fontana Blue wordt omschreven als 'filmische pop', en die omschrijving dekt de lading. De hypnotiserende werking van de songs laat ruimte voor de verbeelding en zorgt ervoor dat je als luisteraar gemakkelijk in het muzikale universum wordt meegezogen. Ook instrumentaal valt er voldoende te ontdekken. De afsluiter “Blossom Light” onderstreept het nog eens met een bijzonder sfeervolle finale.
Pieter Molenaar is een veelzijdig muzikant die we eerder al in verschillende projecten mochten ontmoeten. Met Fontana Blue legt hij de focus op de stem van Marlène Henneke, en dat blijkt een bijzonder geslaagde keuze. Haar bereik en expressiviteit geven de songs een eigen karakter en zorgen ervoor dat dit debuut zich niet beperkt tot een verzameling mooi klinkende popnummers.
Fontana Blue levert met dit album een sfeervol en eigenzinnig debuut af waarin melancholie, dromerigheid en filmische pop op een natuurlijke manier samenkomen. Een veelbelovend begin.
Tracklist: I Wish // Flower of Stone // turn around // Dance // Morning Anxiety // Losing Your Eyes // Rumble// Faces //Go Blind // Blossom Light
Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.
Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.
‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.
Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark
In 2021 waren we al heel lovend over het comebackalbum ‘Sweep Into Space’ van Dinosaur Jr en hun nieuwe, ‘There Near’ maakt ons nog meer enthousiast.
Misschien zijn we zo enthousiast omdat Dinosaur Jr op dit nieuwe album alles gewoon bij het oude laat: rafelige, alternatieve gitaarrock met een hoog jaren ’90 gehalte, met rijkelijk elementen van stoner, noise en grunge rondgestrooid op alle tracks.
Toegegeven, dit album biedt eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Veel evolutie of variatie ten opzichte van het bestaande werk is er niet. Maar noemt het dan ‘vintage’ en dan klinkt het opnieuw hip en trendy. Inhoudelijk (in de lyrics) zoeken we niet naar belangrijke boodschappen. Frontman J Mascis vertelt in interviews dat hij de teksten bij elkaar verzint omdat ze goed klinken. Het is vaak pas later dat hij er zelf een rode draad in vindt of er betekenis in ziet. Op het eerste gehoor is dat voor ‘There Near’ niet anders.
De hoogtepunten dan. Die zijn er zat. Het pompende en bruisende “Take me With You” is er zeker eentje, net als “Read The Room” en “No One’s Ready”. Ook leuk is het punky “Gone Off”. “Clam Along” start met een indrukwekkende en tegelijk krakkemikkige gitaarsolo en krijgt alleen al daarvoor bonuspunten. Enkel op het bluesy “Put It Down” ben ik niet helemaal mee. Met die zeurende vocalen van J Mascis moeten er inzake blues prachtige tracks te brouwen zijn, maar dit is ‘m voor mij niet.
https://www.youtube.com/watch?v=KMPf5HB4rvM
Nederlands 
Français 
