Rock Werchter 2026 – 51 ste editie - Vier dagen muziekbeleving, die verschillende muzikale generaties met elkaar verbindt
Rock Werchter 2026
Festivalterrein
Werchter
2026-07-02 t-m 2026-07-05
Vier dagen muziekbeleving , die verschillende muzikale generaties met elkaar verbindt
Rock Werchter danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. Voor elk wat wils dus.
Na het feest van 50 jaar, blijft Rock Werchter de kaart trekken van innovatie, verjonging en nostalgie, van welk decennia ook. Opkomend talent naast gevestigde waarde. Zich vinden in eigen bands en stijl. Elke dag werd deze connectie gemaakt. Een mooi evenwicht op alle vlak..
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Het festivalpark werd herschikt, meer plek om te bewegen, meer ademruimte. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring … Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek. Een vlottere doorstroming tussen de podia en de zones.
Meest in het oog springende veranderingen: de herlocatie van KluB C, het gloednieuwe NEST (een soort arena), verder Het Magazijn, De Smaakfabriek en verschillende activatiestanden . Elk jaar inzetten van de tenten, locaties in een upgrade en in een prachtige outfit.
Festival-, totaalbeleving dus, Quality time … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. De muziek en beleving wint in die vier dagen.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met een uniek bezoekersaantal van 156000, met bijna 90000 muziekliefhebbers per dag.
Rock Werchter - sfeer, muziek, beleving, een absolute must
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus! Van Mumford & Sons (met verrassende act van onze Pommelien!) naar The xx tot Twenty One Pilots en The Cure, als voornaamste pijlers van deze editie. Gerijpte rijke nostalgie. Met een magi-e-straal parcours om af te leggen.
Ons verslag
dag 1 – donderdag 2 juli 2026 – Bands van de laatste nostalgische golf, maken het nog steeds waar, Kasabian, The Vaccines, Lumineers, Prodigy en The War On Drugs. België sterk met Yong Yello, Monza, Zwangere Guy en Triggerfinger. Tot slot, Werchter ten top met Pommelien en Mumford & Sons. Wie had dit gedacht?!
Yong Yello (mainstage) is één van de artiesten, die de hiphop naar een hoger niveau plaatst in ons landje en het hart op de juiste plaats heeft. Er is nu net een ‘deluxe’ versie uit van z’n tweede album ‘Benny en de banaliteit van ons bestaan‘.
Met veel toeters en bellen opent hij het vierdaags rockfestival; met de ‘fanfare van de goede hoop’ krijgen z’n songs wat meer ruimte en klinken ze breder, kleurrijker door keys, flute, percussie, blazerssectie tot zelfs een muziekdoosje, o.m. op “tis nooit genoeg” en ”ik moet dringend op vakantie” als openers. ‘Liefde voor alle mensen wie/hoe dan ook’ is het centrale thema. “Zoeken naar wa liefde” rapt, zingt hij met Sef erbij. “We geven ni op” is er één met Loïs, “luchtkasteel” en “destructief” volgen. “Koppigaard” ging in première hier uit deze deluxe.
Vol overgave kregen we dus een puike set, die muzikaal wat deed denken aan 90s The Goats en Arrested Development (zeker eens checken!), waarbij hij aardig het publiek steeds meehad. Mooi.
Ben Ellis (nest), trio uit Wales, brengt net met de regenachtige middag een grauwer, mistiger geluid in hun emotievolle, dromerige, soms rauw, rammelende melodieuze folkpop. Niks nieuws onder de zon in het genre, maar de kunst van het songschrijven zat ‘em wel in de vingers, zagen we in dit half uurtje.
‘Inpluggen en spelen’ was het met Amerikaanse kwartet uit Nashwille, All them witches (the barn), die zich met de jaren op het voorplan plaatsten inde stofferige ‘stoner’ desertrock. Ze hebben al uit een handvol albums uit, ‘house of mirrors’ als recentste. In een zekere coolness, maar met kunde klinkt de sound korrelig, gruizig, zonder aan finesse, subtiliteit in te boeten. Sterk op elkaar ingespeeld horen we een donkere filmische trip, zeker in het tweede deel van de set; “alabaster” o.m., waarbij de repetitieve, meeslepende, opbouwende ritmiek de boventoon had. Over de gitaar en bas zweefden de slides, de vioolpartijen en70s organ. Met een knipoog naar Kyuss, Earthless, Black Crowes en 16 Horsepower.
Basht. (nest) past goed in het rijtje van de huidige UK/Ierse postpunk, en maakt een mooie link van Pavement naar Fontaines DC. Het kwartet klinkt opwindend, dynamisch, snedig en rammelt zwierig om zich heen met hun opzwepende nummers van gitaar, bas en drums. Binnenkort komt hun debuut uit.
Het Britse kwintet The Vaccines (the barn) vieren het 15 jaar bestaan van hun debuut, ‘what did you expect?’ en spelen met plezier de oudere leuke, sprankelende poprocksongs met een sneert. Het zijn wel die oudjes die ‘em doen en we krijgen in sneltempo een pak hapklare opwindende nummers, als “wreckin bar”, “post break-up sex” en “wetsuit”, waarvan de refreinen spontaan, luidkeels worden meegezongen. Het zit goed in elkaar, het swingt en de zanger Justin Hayward-Young entertaint ren dweept het publiek op. Het zorgt ervoor dat de recentere “headphones baby” en “heartbreak kind” wat naar omhoog worden getild.
Geestige muziek in een party gevoel , een uurtje samenhorigheid en ‘the time of your life ‘beleven. “Teenage icon”, “i always knew” en “all my friends are falling in love” waren dan ook geslaagde afsluiters. Nu nog die oude drive en zwier terugvinden op het nieuwere werk.
Een aanhoudende spanning en groove in een rollarcoaster van tempowissels vinden we bij het Britse Yard act (klub c) uit Leeds. Kregen we voorheen The Fall als ijkpunt, dan klinkt hun gortdroge, hoekige postpunk nu iets funkier zonder het jazz alternatief te verliezen, door diepe bassgrooves, messcherp gitaarspel, een verdwaalde, ontspoorde sax en hitsende drumpartijen, die op hun beurt Talking Heads doen opborrelen. En er is en blijft de verteltrant van podiumbeest-woordkunstenaar James Smith.
Ze zijn toe aan bijna drie platen in hun nog jonge carrière. Sterkhouders “dark days”, “dream job”, “tall tales”, “we are hits” en enkele nieuwtjes als “empty pledges”, “redeemer” en “you’ re gonna need a little music”, titelsong van de nieuwe plaat, sieren de set. Het publiek moest eerst worden meegetrokken in hun muzikaal verhaal.
De sound en présence deed denken aan ons eigen Lavvi Ebbel van Lukas Vander Taelen in de 80s. Boeiend in tempowissels en diversiteit. Een gelijkenis waardig.
Die andere Britse band Kasabian (mainstage) is er eentje die graag inspeelt op een toffe festivalsfeer. Hun muziek nodigt uit tot smileys en party feelings. En ze hebben wat te vieren, want ze zijn ook 25 jaar bezig. Dit gevoel en beleving ervaarden we met hun oudjes. In een mallemolen van elektronica, percussie, beats, samples (o.m. van “we are your friends”, “insomnia”) worden de dansspieren geprikkeld. De refreinen worden meegezongen en er wordt lekker met de handjes gezwaaid.
Een dance machine van groovende, dansbare rock, ook al een beetje nostalgie, opgezweept door hun zanger Serge Pizzorno. Energiebommetjes dus met een “club foot”, “underdog”, “you’re in love with a psycho”, “vlad the impaler”, “release the pressure”, “LSF” en “fire”.
Intussen was Karen Dio (nest), Braziliaans-Brits, ook goed op dreef, weirde korte punkrock- grunge, die flirt met The Hives. Stevig, gedreven hoedanook, met interessante songs als “casual” (Chappell Roan), “i wanna be” en “sick ride”. Het publiek smulde ervan in de avondzon.
Bizar genoeg blijven de Amerikanen van Lumineers (mainstage) populair in ons landje, ze zijn onmiskenbaar verbonden met happy feeling nummers “hey ho” en “ophelia”, die in hun carrière erop uit springen, hier niet konden ontbreken, en dus zorgden voor de nodige ambiance bij ondergaande zon. Ze waren de ideale geleider op Mumford & Sons, die later de eerste avond van Werchter besloten.
Ze brengen melodieuze folkpop/rootsamericana. Het klinkt sfeervol, groovy, dromerig, zwierig, opwindend en tekent voor samenhorigheid, een kampvuurgevoel en meezingmomenten door het kenmerkende mandoline-gitaargetokkel, viool, piano, keys. Niet direct nieuw werk uit, maar hier putten ze uit hun roemrijke start, 15 jaar terug. Genieten en de dansspieren prikkelen is de boodschap, het ging er moeiteloos in als zoetenkoek, met een dosis confetti erbovenop. “Cleopatra” en “stubborn love” waren mooie afsluiters.
Het Canadese Pup (nest), ook al zo’n tien jaar bezig, nestelt zich in de gitaarunderground, graaft graag in die grunge scene en steekt er wat nieuw leven in. Ze zijn al toe aan hun vijfde plaat ‘who will look after the dogs?‘. Gevolg is een leuk, snedig, ruig, energiek, uptempo concertje van rammelende noiserock, zonder al te veel franjes, die ergens bands als Weezer, Buffalo Tom als Mudhoney, Nirvana bij elkaar brengt.
Tom Smith (klub c), frontman van Editors, komt met z’n band met nieuw werk af, ‘surface, echo & sound’. Solo neemt hij even de ruimte om Editors’ en eigen materiaal ‘there is nothing in the dark that isn’t there in the light’ te ontdoen van allerlei vernuft; het klinkt sober, spaarzaam, elegant, treffend als gevoelig, emotievol, pakkend onder z’n innemende, indringende vocals en expressieve stijl.
Schitterend wat we hier hoorden van pareltjes waarbij Smith (met een tweede gitarist) als het publiek sterk geëmotioneerd waren. In zo’n Smith jasje kregen we op gitaar, piano en mondharmonica “sugar”, “munich”, “smokers outside the hospital door”, “the rush” en afsluiters “papillon” en “no sound but the wind” van Editors, Samen met een “life is for living” en “northern line”. Sing-songwriting die op alle vlakken overtuigde, met een Smith dicht bij z’n publiek.
The War On Drugs (mainstage) beleefde hun succesvolste periode ook al zo’n kleine tien jaar terug, met ‘lost in a dream’ en ‘a deeper understanding’. Op het hoofdpodium met de avondzon, komt hun muziek nog steeds het best tot uiting. Het is ‘on the road music’, een soort ‘route 66’, uiterst genietbaar en heerlijk wegdromend in een Dire Straits/Neil Young badje. Het recente materiaal, ook al een paar jaar oud, van ‘i don’t live here anymore’, klinkt wat directer, met een “i don’t wanna wait” en “harmonia’s dream” maar het blijft breed, kleurrijk door die keys, piano, sax, het kenmerkende psychedelische gitaarspel, -getokkel en die dromerige lichthese vocals van Adam Granduciel . De oudere “red eyes”; “pain” en “an ocean between the waves” zaten in t begin.
Letterlijk werden we meegesleept in het tweede deel met het lange “thinking of a place”, “under pressure” en “the strangest thing”, die ons meevoerde naar prachtige uitzichten en onbekende oorden . Hoedanook blijft het filmisch, boeiend en dromerig, ontroerend door de repetitief opbouwende ritmiek en tempowissels. Puike set. Altijd goed. Niet verrassend.
Prodigy (the barn) waren een van de smaakmakers in de 90s binnen de dancerock. Schitterende, spraakmakende, succesvolle platen tot 98, met een ‘music for the jilted generation’ en ‘the fat of the land’. Ze zijn een soort ‘rebel warriors’ in hun geluid, beats en schreeuwerige vocals. Het heeft iets agressiefs door die pompende, harde, knallende beats. Prodigy is één met z’n publiek, ze zijn ‘one fxx family’.
Het onverwachtse overlijden van mede spil Keith Flint, deed deze Britten bijna kraken, maar kijk, sinds een kleine vijf jaar willen ze die oude hits, kleppers in alle gretigheid ons opnieuw mee overdonderen. Het zijn sterkhouders, energiek, fel, hectisch, weirdo en … nostalgisch door al die elektronicariedels, die door de mallemolen worden gedraaid.
En de lightshow was even flashy, hyperkinetisch. “Voodoo people”, “poison” zaten bij de openers, verder een “firestarter”, “no good” en in de laatste rechte lijn “smack my bitch up”, “out of space”.
The barn was dan ook meteen full house om nog eens die Prodigy muzikale gekte te ondergaan. ‘Back to life’ dus, klaar voor de mainstage opnieuw!
Ondertussen had iedereen zich verzameld aan de mainstage om vrienden van Rock Werchter nog eens te omarmen. Het Londense collectief Mumford & Sons werd opgewarmd door een Lumineers injectie, en hebben sinds hun vorige passage op Werchter een nieuwe boost gekregen. Hun materiaal klinkt goed op ‘rushmere’ en ‘prizefighter’; er is opnieuw de goesting en de gretigheid. Spil Marcus Mumford is een entertainer die publiek en band in zijn greep houdt.
Meteen speelden ze enkele prijsbeesten, “i will wait”, “awake my soul” en “lover of the light”. Een mooie, wisselende reeks van meeslepende, broeierige als aanstekelijke, zwierige tracks, leuk, ontspannend en die een eenheidsgevoel oproepen.
Er was het moment met The Lumineers, maar de eenheid met België was ten top met de onverwachtse verschijning van Pommelien Thijs, onze popqueen bij uitstek, die er eentje meezong van hen, het recente” badlands” (Pommelien in het Engels hier!) en omgekeerd begeleidde Mumford & Sons haar met eentje van haar oeuvre, “atlas” (Jawel, in het Nederlands, leuk moment voor allemaal). Zondermeer sterk en wat een response. Pommelien en Mumford & Sons werden letterlijk op handen gedragen. Wat een euforie en uitgelatenheid. Het oversteeg de ganse eerste dag (en misschien wel van de festivalzomer).
Een uniek sfeertje blijven ze bieden in hun folkpop-rock van akoestisch gitaargetokkel, mandoline, blazers, contrabas en strijkers. Een feelgood groove die een breed publiek bereikt.
Ze werden sterk onthaald met een Marcus in het publiek op “ditmas” en het werkte even aanstekelijk op hen. “Little lion man”, “the banjo” en “the cave” sloten een perfect concert af.
Net als vorige keer is dit combo meer dan enthousiasmerend en overtuigend, anderhalf uur lang, die zich sinds een paar jaar duidelijk hebben herpakt en terug op het hoogste niveau bezig zijn.
Een terechte afsluiter. We konden mooi nahuppelen en -genieten op die folky riedels!
Check ook de optredens van Monza, Triggerfinger, Zwangere Guy die we hier niet konden zien, maar die we dit jaar in een club zagen. Ze zijn een mooi houvast van hun set op Werchter.
Lees gerust
Monza (try-out) - Great Gigs In The Park 2026 - De Vlaamse Beatles!
Monza (try-out) - Nederlandstalige pop op z’n best van een fijne band, even warm onthaald door een fijn publiek
Triggerfinger - Een eeuwige knaldrang!
Zwangere Guy – Vlammen zonder Vuur!
Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
dag 2 – vrijdag 3 juli 2026 – Jong Talent, Sing-songwriters en Jong Nostalgie.
In ons parcours heel wat moois op verschillende vlakken. Uitschieters in de barn met Viagra Boys, Franz Ferdinand, FKA Twigs en Charlotte De Witte. The xx mocht het in somberheid uitwuiven. Jong Nostalgie die we maar al te graag opnieuw hoorden.
Nog even nagenietend van Mumford & Sons komt hier al een opvolger aankloppen op de grote deur. Het Ierse Kingfishr (mainstage) heeft alles in zich om definitief door te breken met hun melodieus kwalitatief sterke folkpop. Vier ingenieursstudenten hebben hun droom waargemaakt om als muzikant een breed publiek te bereiken. Twee jaar terug waren ze hier al eens op de Slope, nu werd het tijd voor het grotere werk.
De charismatische frontman heeft een klok van een stem, die de songs naar een hoger niveau tilt. Momenteel proberen ze de Ierse pubs te ontgroeien. De songs klinken aanstekelijk, groovy door gitaar-, mandolinegetokkel en mondharmonica. “I cried, i wept”, “man on the moon” en “caroline” zijn er maar drie die het publiek moeiteloos omarmde.
Onze begische Ise (Smeets) (klub c) geeft haar innemend songmateriaal zeggingskracht met een heuse band, waaronder twee van The Haunted Youth. De Limburgse provinciegenoten geven het materiaal een gezwinde indie-droomsound, door een vleugje galm en psychedelica. “Just a lie” en “goodbye letter” wisten dit te onderschrijven.
Samen met Emmy d’Arc wil ze de huidige jonge generatie vrouwelijke sing/songwriting een boost geven. Solo speelde ze “lonely days”, dat teruggrijpt naar die roots. Terug steviger, ruwer, snediger zonder aan emotionaliteit in te boeten klonk “remember”. Tja, met die van The Haunted Youth erbij, heb je chance.
Haar lichthese vocals zijn gelinkt aan een Melissa Etheridge. Met Ise mogen we in ons landschap rekening mee houden. Het debuut is er, de sound is er, nu nog een beetje aan haar podiumprésence werken.
Het Britse Wolf Alice (mainstage) is geëvolueerd van indienoise naar meer indiepop in die kleine 15 jaar. Het zorgt ervoor dat ze nu een paar singles uithebben die toegankelijk, sfeervol, gevoelig klinken, o.m. “just two girls” en “the sofa” uit de nieuwe, vierde ‘the clearing’.
De set werd dus afgewisseld tussen de twee sferen. Toegankelijk alternatief, waarbij het kwintet met zangeres Ellie Rowsell zo goed mogelijk het publiek bij hun set betrekken.
Alle registers worden open gezet op “formidable cool” en “play the greatest hits” door een megafoon en schreeuwzang; tot slot wuiven ze ons uit met het dromerige “don’t delete the kisses”. Duidelijk een wolfje met een schapenvacht van twee kleuren.
Het ierse Cardinals (nest) van de broers Manning worden bestempeld als ‘the next big thing’. Hun debuut ‘masquerade’ zit een beetje in dezelfde nonchalance als Fontaines DC en dan weet je het wel, hier is sprake van fris, gedreven, snedig, rommelig, rammelende indiepostpunk. Het klinkt allemaal losjes uit de pols, wat onvast maar behoudt een intens broeierige spanning. Rauw, ruw, emotievol met een lofi inslag.
The last dinner party (mainstage) zijn graag geziene dames op het festival. Ze debuteerden hier twee jaar terug. Ze presenteren een soort barokke pop in een Louis XIV stijl en pathos. Glamour & kitsch is vervat in die galmende indiepop. Het nieuwe materiaal van ‘from the pyre’ is minder beklijvend. De mainstage leek iets te hoog gegrepen, waardoor het wat over ons heen waaide. De zwierige act en de engelenzang van Abigail Morris hield ons bij de leest. Goed zondermeer met songs als “sinner”, de single “big dog” en doorbraak “nothing matters”, dat vooraan mooi werd meegezongen en uitgewuifd.
De Zweedse weirdos Viagra Boys (the barn) van Sebastian Murphy, hebben zich opgewerkt en hadden een volle barn voor zich. Je wordt meegesleept in hun zompige garagerock’n’rollende postpunk, welke song er ook wordt gespeeld van hun totnutoe vier platen; er zijn de snedige, broeierige gitaarkronkels, de psychedelische keys, de opzwepende drums, een ontspoorde sax, kortom een tegendraads toegankelijke ritme, met hierbij de imposante entertainende zanger, in ontbloot bovenlijf vol tattoes en Adidas trainingsbroek, die zich in allerlei bochten wringt en het publiek tot alles beweegt. Bier, sigaretten en politiek bewustzijn (free palestina), het hoort er allemaal bij.
Dit is een dolgedraaide punklocomotief, sneltrein die van geen ophouden weet; het ging van “man made of meat”, “low learner” tot “sports” en een to the bone uitgediept “research chemicals”. Wat een uitzinnig gekke live set en veroveringstocht.
Het was even back to earth komen na zo’n set van de Viagra Boys. In schril contrast klonk Royel Otis (mainstage). We hoorden melodieuze poprock in een ontspannen zomers jasje , die een stevige sneert kon verteren. De dromerige, indringende vocals leunden nauw aan deze van Kevin Parker van Tame Impala. De muziek hielden we aan als background met hitjes “murder on the dancefloor”, “say something” en “linger”.
Een ander fenomeen, toegankelijker weliswaar dan Viagra Boys in diezelfde barn, was de springerige, groovy postpunk van de Schotse Franz Ferdinand, die nieuw leven wordt ingeblazen en eigenlijk wel iets te vieren heeft met hun schitterende twee eerste albums, ‘franz ferdinand’ en ‘you could have it so much better’, nu ruim 20 jaar oud. Plaatwerk met een sterke herkenbaarheidsfactor door okselfrisse, sprankelende nummers, die erin gingen als zoetenkoek. Franz Ferdinand van Alex Kapranos lijkt herboren. Onlangs verscheen ‘the human fear’, die de brug tracht te slaan met vroeger.
Vol goesting, gretigheid en speels, spontaan klonk het van het kwintet. Nieuw materiaal kreeg ook voldoende ruimte met een ‘built it up’ en ‘night and day’, die aantonen dat ze terug op het goede spoor zitten. “The dark of the matinée”, “walk away”, “do you want to” en “40” zijn twinkelend, energiek, sfeervol. Het ging naar een prachtig closing final, waarbij de ganse meute tot op het podium nog eens lekker kon hotsen-springen en meezingen op “michael”, “take me out” en “this fire”.
Wat een ambiance opnieuw. The barn had nu wel na deze twee gitaaracts het kookpunt bereikt …
De slam poetry van de brit Kae Tempest (voorheen Kate Tempest) (klub c) is sterk onderbouwd. We worden overspoeld in de lichthese zangrap, die sfeervol omlijst was door keys en zalvende beats. We worden in zijn verhaal meegezogen doorheen de handvol verschenen platen in de 15 jarige carrière. Het is nu meer gematigd en met een kwinkslag.
Ook zijn er verschillende novels verschenen, altijd goed om het eens door te nemen.
De Britse FKA Twigs (the barn) is ook nog een apart dametje. Op een niet direct te vatten muzikaal badje van soultrippop/r&b/rock/drum’n’bass, kregen we een spectaculaire zinnenprikkelende choreografie van dansers en danseressen in sensualiteit die tot de verbeelding sprak, terwijl op een groot verhoog de elektronica en een gitaar knalde en zalfde.
Zijzelf zingt, rapt en weet beheerst het publiek naar zich toe trekken. Het gaat stappen verder dan Rosalia en Christine & the queens. Je wordt heen en weer geslingerd in de pikante, spraakmakende act en het geluid tussen hemel en de ondergrond. ‘Eusexia afterglow’ en het nakende ‘body high’ stonden hier voorop.
Op het eind werden we samen met haar tot tranen toe bewogen toen ze helemaal alleen, soulvol, helder, innemend, oprecht zong. Dit was hoedanook een aparte show met een even apart geluid.
Agnes Obel (klub c) laat ons lekker wegdromen op haar etherisch geluid. Haar hemelse stem, de warme pianotunes, de sfeervolle keys, de cello (getokkel) en de bezwerende drums bieden een intimistisch ingerichte huiskamer, maar nu op een groot podium. Mooie filmische songs, deels donker getint, ergens gelinkt aan Tori Amos, tekenen dit concept. “Fuel to fire”, “riverside” en “the curse” waren herkenningspunten.
Rock Werchter laat ruimte voor een Tomorrowland techno gevoel; één van de lievelingen is Charlotte De Witte (the barn), toonaangevende DJ in het genre, die net als twee jaar nu terug the barn en ver daarbuiten iedereen overstelpt met bonkende trancy beats&bleeps in een spectaculaire lightshow. Zij port het publiek steeds aan, geeft er een lap op en zorgt voor wat variatie in dit smiley technoconcept met tribal, afro en andere styles of music. En op de schermen zagen we onze Charlotte, met een boodschap die doorsijpelde tussenin ‘protect club culture’, ‘one’ en ‘resistance’ … Heerlijk genietbaar en dansbaar voor wie ervan houdt.
The xx (mainstage) - Goed dat het Britse trio elkaar heeft teruggevonden na wel acht jaar. Oliver Sim, Romy Madley Croft en Jamie xx wisten zich een kleine twintig jaar terug te profileren met sober, spaarzaam, dromerige indie electropop, die een spannende dreiging en dark ondertoon had; en doorheen de drie platen werd het meer omfloerst van een ontspannende dansbare grooves en beats, die de dansspieren prikkelde.
Net die twee elementen hoorden we in de goed uur durende set. Dat ze een derde maal mochten aanwezig zijn op Werchter, werd sterk geapprecieerd.
In eerste instantie hadden we een sober decor van somber gebroken wit licht en wat stroboscoops, waarop een gigantische lichtgevende ‘X’ te zien was, verder Romy en Oliver als grote silhouetten op het scherm, en op het achterplan electrotechneut Jamie xx.
In de eerste nummers hadden we die slepende wave, het galmend gitaargetokkel, de diepe basstunes en de zangpartijen die elkaar aanvulden en/of afwisselden. In de zang dus, de helder, indringende, melancholische zang van Romy en de zwierige pasjes en baritonstem van Oliver. “Crystalized”, “say something loving”, “islands” en “angels”, het is een schone so(m)berheid die raakte. Het maakte en maakt The xx groots.
Gaandeweg kreeg Jamie xx meer ruimte, rolden de beats en klonk het trio krachtiger, energieker en opwindender. Stijlvolle synthrock en respect voor elkaars werk, waar ze hun ei kwijt konden in de eigen projecten, o.m. op een “loud places”, “wanna”, “enjoy your life” en “GMT”.
“On hold”, “i dare you” en “intro” konden dan definitief de melancho/groovy elegante set besluiten. Het warme onthaal deed het trio deugd en we mogen nog zeker van hen iets opnieuw verwachten. Benieuwd.
dag 3 - zaterdag 4 juli 2026 – Jonge beloftevolle bands en Nostalgie maken de brug
De beloftevolle Landmvrks, The New Eves, Halsey, CMAT Kneecap, Bleech 9:3, The Haunted Youth maken de brug naar nostalgische bands en artiesten Beirut, Matt Berninger, Gorillaz, Pixies tot de volwassen geworden showbeesten Twenty One Pilots.
Op deze zaterdagmiddag hadden we meteen een krachtige opener met het Franse Landmvrks (mainstage), die binnen de metalcore sterk bezig zijn. Ze passen binnen het rijtje van Bring me the horizon, Bury me tomorrow en samen met landgenoten Gojira maken ze deze scene levendig; we hebben een stevige, opwindende sound, er zijn de tempowissels en de zangpartijen gaat alle kanten uit, van diepe uithalen tot grunts. Het kwintet perst het allemaal samen op songs als “death”, “sulfur”, “blood red” en “self-made black hold”.
Lijkt me ook wel iets voor videogames. Na Graspop, Werchter Parklife nu ook overtuigend op Rock Werchter.
The New Eves (nest) uit Brighton is er eentje die we nog kunnen terugvinden op Festival Dranouter. Eerst kwam de klemtoon op indiekfolkende tunes van gitaar/baslijntjes, spaarzame staande drums, viool, cello, dat leuk, ontspannend, dromerig , onaards klonk, beetje als het Finse Varttina toen, maar de sound van de vier dames evolueerde naar meer rauwe indie rock, met net een folky ondertoon . Interessant bandje dus die wat muzikale verrassingen in petto had.
Dogstar (the barn) met bassist-steracteur Keanu ‘matrix/john wick’ Reeves, zit in de typische Amerikaanse AOR lijn, die zelfs richting U2 uitgaat. De songs zijn melodieus, compact, meeslepend, rocken en laten ademruimte voor de instrumenten, als op “siren” en “the whisper”. Goed, al veel gehoord, niet verrassend, wel een op elkaar ingespeeld trio, die een ergens een stadionrock gevoel heeft.
Sterk onder de indruk waren we het Noord-Ierse Kneecap (mainstage), die na Pukkelpop een breed publiek willen bereiken en ons wakker schudden met hun politiek beladen boodschappen in snedige riot-punk raps en stevige hiphopbeats. De drie overweldigden met allerhande bolwassingen van wat er in onze maatschappij gebeurt. ‘Fine art’ en het pas verschenen ‘fenian’ zijn alvast de moeite.
Rebel warriors binnen de hiphop dus, waarbij de DJ/MC een Ierse bivakmuts over zich heen heeft getrokken. Het heeft iets mee van een ver verleden van Public Enemy, Beastie Boys en RATM. Ze wonden er geen doekjes om op nummers als “smugglers & scholars”, “guilty conscience”, “H.O.O.D.” en “recap”; ze knalden en zorgden voor een uitzinnige menigte.
De beelden op het achterplan spreken voor zich van wat we meemaken in deze oorlogsvoerende wereld met zijn gevolgen en de strijd naar een free palestine. Wat een tsunami in tempo’s, salvo’s en beats. In het najaar te zien in Vorst! Een must see!
Terug één van die bandjes die ‘the next big thing’ kunnen zijn. Het Brits/Ierse Bleech 9:3 (nest) hield ons in hun greep met een rits spannende, intense, stevige indiegrunge, waarvan je niet omheen Fontaines DC met een Nirvana tune kunt. Uitschieters waren “canonball” en “tourniquet”. Af en toe klonk het kalmer, sfeervoller. Kijk, in die scene het ontdekken waard dus. Komt nog terug in de Bota, dit najaar.
Het NYse Beirut (the barn) van Zach Condon laat de blazers, gitaar-mandoline getokkel, accordeon en sfeervolle keys vloeien in hun sound. Een unieke combinatie van indiefolkpop americana, tex-mex en Balkan. In die mix borrelt ergens een Goran Bregovic en Calexico op. ‘A study of losses’ brengt hen opnieuw naar Werchter. We kregen een fijn backcatalogue in hun twintigjarig oeuvre. Condon begeleidt, zalft de broeierige, groovy, aanstekelijke dromerige, zachtmoedige nummers met z’n innemende weemoedige vocals. Heerlijk genietbaar, heupwiegend en mee neuriënd slalomt het combo doorheen de set van “no no no”, “gallipoli” naar “guericke’s unicorn” (van de nieuwe plaat), “postcards from italy” en “the rip tide”. Een sterke closing final tot slot met “sante fé”, “a sunday smile”, “nantes” en “the gulag orkestar”.
Beirut heeft wel op elke plaat enkele uitschieters en deze werden vanavond niet geweerd. Puike set dus.
Na al die jaren mag Dranouter het combo van Zach naar zich eens toetrekken.
Show en entertainment zit ‘em zeker in de Amerikaanse popdiva Halsey (mainstage). Ze maakt deel van de lichting dames Chappell Roan, Olivia Rodrigo enz. We hebben gedreven, sfeervol materiaal , én in voorbereiding van Twenty One Pilots, krijgen ze alvast een stevige sneert.
Persoonlijk hebben we niet direct affiniteit met haar show en muziek, maar duidelijk is dat er hier wat glamour, kitsch en gimmick is gesmeerd van “nightmare”, “closer” (Chainsmokers) tot “colors” en “gasoline”. Op die manier hebben we nu ook haar eens gezien binnen deze dames lichting.
Matt Berninger (the barn) van The National is een publiekslieveling. De charismatische zanger weet hoe hij z’n publiek voor zich kan winnen; ook al zijn de songs niet steeds evident en hapklaar, hij deelt ze letterlijk met hen en is midden hen te vinden. Het zorgt voor eenheid en samenhorigheid.
Naast het rijkelijke oeuvre van The National, nam hij de voorbije jaren ook de tijd voor twee soloplaten intussen, ‘serpentine prison’ en ‘get sunk’; ze zijn popmelodieus met een donker randje en ze zijn bepaald door z’n kenmerkende bariton stem.
Af en te dweept hij met z’n mondharmonica in een nummer; het charmeert nog maar eens hoe hij bezig is, zonder de politieke beladenheid in deze wereld te vergeten. “Frozen oranges” en “distant axis” moet ons vooruit helpen naar een free palestine.
Op “no love” krijgt Trump een schop onder de kont op de 4th of July; er was eerst een valse start, maar was al gauw verholpen door een entertainer als hij. “One more second” bood herkenbaarheid en op “slow show” en “terrible love”, met blazers van Beirut, was hij één met z’n publiek.
We kregen dus een uiterst aangename set die ons even de realiteit deed vergeten maar die ons evenzeer deed stilstaan van wat er rondom ons gebeurt allemaal. Schitterend hoe hij het allermaal aan elkaar knoopt.
Een goed op elkaar ingespeelde band weet met de mooi opbouwende “bonnet of pins” en “inland ocean” te overtuigen. Niemand die twijfelde dat we hier een schitterend optreden hadden.
Gorillaz (mainstage) - Leuk, chillend, ontspannend, kleurrijk, groovy, opwindend klonk Gorillaz, het project van Damon Albarn en Jamie Hewlett. Ook al is het materiaal van hun recentste ‘the mountain’ met een afro-Indische touch, niet steeds even evenwichtig, toch weet het uitgebreide combo in hun all-style music het in elkaar te doen vloeien met een loungy, aanstekelijke touch. Muzikale creativiteit, kunde, intensiteit van deze muzikale duizendpoot Albarn, die als een maestro zijn gorilla’s dirigeert en iedereen in zijn greep houdt.
Hij heeft enkele gastzangers (Yassin Bey, Bootie Brown ) en zangeressen (Kara Jackson, Yukimi) mee, en de clips van de vier gekende fictieve personages doen hun werk. Op die manier heb je een totaalbeleving die maakt dat Gorillaz zich sterk op de borst mag kloppen.
We kregen heel wat nummers die opvallend kort waren, zeker tot bijna aan het finale deel. Hier was ‘on melancholy day’ de eerste echte herkenning, zonder afbreuk te doen aan de rits andere nummers die uitermate groovy, sfeerrijk, aangenaam waren.
Albarn ging doorheen het oeuvre van hun 25 jaar bestaan. We kregen een rits sterke uitsmijters als “stylo”, “dirty harry”, “feel good inc.” en “clint eastwood”, die de laatste zonnestralen uitwuifden.
The Pixies (the barn) moet het hebben van hun plaatwerk van de end80s-begin 90s. 40 jaar rockgeschiedenis van deze uit Boston afkomstige band. Korte, krachtige noisepop die in sneltempo wordt gespeeld van deze zestigers. Ook hier een portie nostalgie van hun spraakmakende albums ‘surfer rosa/come on pelgrim’, ‘doolittle’, ‘bossanova’ en ‘trompe le monde’. We vinden hier een rits hectische nummers en hits die in ons rockgeheugen gegrift zijn.
Af en toe komt er nog iets nieuws uit, o.m. anderhalf jaar terug nog ‘the night the zombies came’ met bassiste Emma Richardson; ze hebben natuurlijk niet meer de vaart van voorheen, hoeft ook niet , en er zit wat meer blues in.
Black Francis (Frank Black) zingt, schreeuwt, krijst nog altijd in de nummers. “Cactus”, “nimrod’s son”, “mr grieves” openden het goed uurtje noisepop; “Here comes your man” was de eerste echte herkenning; snedig, scherp blijft “vamos”, “gouge away”, “bone machine”, “debaser” en “isla de encanta”.
Wat minder vaart, maar door iedereen wel meegezongen, “monkey gone to heaven” en ”where is my mind”, het zijn songs die Pixies naar een breder publiek bracht. En dan zouden we er nog een paar vergeten uit hun classical time. Hoedanook het nieuwe blijft opgebaard. Pixies is en blijft een goed geoliede machine. Zestigers die te bewonderen zijn.
Twenty One Pilots (mainstage) - Met z’n twee (Tyler Joseph en Josh Dun) wisten ze na hun vorige passage op Werchter opnieuw een typische Amerikaanse show neer te zetten, zoals Green Day dat maar al te graag doet. De drummer mept er op los en de zanger is een waar multi-instrumentalist (gitaar, bas, piano, keys) die alle andere instrumenten voor z’n rekening neemt.
De twee betrekken het publiek nauw bij de songs, de zanger is overal bij het publiek en soms eens midden hen; de drummer slaagt erin zomaar voorbij het podium een verhoog op te klimmen en daar nog eens te drummen.
Voor de jongeren is het een ‘smul’ show , entertainment ten top met leuke nummers, covers, die tekenen voor een zorgeloos anderhalf uurtje. Muzikaal ging het alle richtingen uit, van opener “the contract” naar “shy away” tot de Milky Chance cover “stolen dance” en de extra meezinger “one way”. Het werd nog leuker met “jumpsuit”, “drag path” en “ride” met een security fan die het refrein mocht meezingen. “Tally” werd gecombineerd met Cher’s “believe” en tot slot kregen we nog een deuntje “seven nation army” erbovenop.
Fun & plezier in allerhande statements dus bij deze twee, die hotsten en sprongen, en iedereen in beweging brachten. “Stressed out” en “trees” sloten een zinderende show af.
Twenty One Pilots is aan volgende adem toe; de recentste “clancy” en “breach” zijn reeds het resultaat nu; songs als “drum show” en “rawfear”, die we live hoorden, zijn alvast veelbelovend.
Trouwens, in deze show viel aardig wel een vergelijk op met onze Oscar & the wolf ’s Max Colembie in présence en zang.
Twenty One Pilots was er eentje voor het jongere volkje, iets anders dan de afsluiters van de voorbije twee dagen en van morgen The Cure.
Check ook de optredens van The Haunted Youth en CMAT die we hier niet konden zien, maar die we dit jaar in een club zagen. Ze zijn een mooi houvast van hun set op Werchter.
Lees gerust
The Haunted Youth – 2025 Festival Dranouter 2025 – Muzikale Beleving en Vakantie in Dranouter
CMAT - 2026 Un concert généreux et intensément vivant…
dag 4 – zondag 5 juli 2026 – The Cure simpelweg magie-straal en kleppers Mogwai, Moby, David Byrne moesten bijna niet onderdoen. Gerijpte rijke nostalgie! Belgische bands evenzeer sterk op het voorplan met Kaat Van Stralen, Dressed Like Boys en Psychonaut.
Kaat Van Stralen (mainstage) was superblij hier te mogen zijn op Werchter; een droom is werkelijkheid geworden. De winnaar van de Nieuwe Lichting van vorig jaar, brengt melodieus broeierige, snedige rock in een punky attitude en jasje. De scherpe teksten, het opkomen voor wie je bent en de mate van politieke beladenheid sieren; pijlen worden afgeschoten naar wat om ons heen en van wat er in onze eigen politiek gebeurt. “Aerobics”, “hoe wil je me? (wat ik doe, wat ik wil, hoe ik ben)”, “vieze vlinder”, “ik weet hoe het werkt” en natuurlijk “stop met wenen” waren nummers die ons op dit middaguur wakker schudden, ons lieten meehuppelen en -zingen.
Live stonden de declamerende songs er en Kaat, breedgerokt op het podium, ontpopte zich tot een El sympathico. Sterke opener!
Bad Nerves is hier op Werchter ook al geen onbekende meer. Nu staan ze op de mainstage, na de Slope paar jaar terug. We hebben hier een portie stevige rock’n’roll door de verschroeiende riffs. Ze raasden door hun set heen, en ook al zijn de nummers an sich niet direct radio edit, ze klinken energiek met een “antidote”, “can’t be mine” die het publiek wist te triggeren.
Dressed Like Boys (klub c) is de uitlaatklep van Jelle Denturck van DIRK. Hier komt het emo kantje in finesse met sfeervol, gevoelig, straight from the heart materiaal aan bod, waarin hij zijn ziel steekt en met een zekere pathos.
Net als bij Kaat Van Stralen is het een opkomen voor jezelf, voor wie/wat/hoe je bent (het ganse concept van de LGBTQ+) en met enige maatschappijkritiek van wat er om ons heen gebeurt.
Sfeervol twinkelende piano/keys en de helder indringende vocals zijn de pijlers in de rakende nummers, die een sterke integere opbouw hebben, ergens tussen The Beatles, Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume genius in. Hij heeft wat te vertellen en smijt zich letterlijk in de nummers als “Jaouad”, “lies” en de afsluiters “pinnacle” en de geschiedenisles in “stonewall riots forever”. De response was enorm.
Puik werk opnieuw van deze West-Vlaming die met Dressed Like Boys een grootse band in spé wordt, gezien de klub hier al vol zat.
Westside Cowboy is één hecht blok op het podium. Een spervuur aan gitaarriffs, stuwende drums en de sterke vocale samenzang, zorgen voor een heerlijke sound in the nest. Westside Cowboy is nog een relatief jonge naam binnen de scene, maar kon zich voldoende onderscheiden. (Erik)
Sinds hun doorbraak in 2018 via De Nieuwe Lichting heeft de Wase band SONS (mainstage) al een indrukwekkend parcours afgelegd. Sons klinkt straight forward, zonder al te veel franjes, een niet te stoppen pletwals. Een nieuwe plaat is uit, ‘Hallo’. Leuk om vooraan al wat moshpits en crowdsurfers te zien. Twee leden zijn net ook papa geworden, van Elliott en Oskar, en dat betekent dat ze met hun gitaarrock er nog ne lap op geven. Robin Borghgraef zingt, entertaint, port het publiek aan en dook ook nog het publiek in om hier een Belgisch wereldrecord crowdsurfen neer te zetten. “Do my thing”, “surfin”, “family dinner”, “bike”, “ricochet” en “waiting on my own”, het zijn allemaal nummers om het publiek naar hun hand te zetten. Sons zijn de jonge vaders van de Belgische rock!
Cory Wong in the barn, is een Amerikaanse gitarist, songwriter en producer, die zowel als soloartiest als in tal van samenwerkingen actief is. Een mix van jazz, rock en funk krijgen we, Zelfverzekerd, virtuoos, speels en met een mate van improvisatie. Verfijnd gitaarwerk in adrenalinekicks. (Erik)
NewDad (nest) is er ook eentje als ‘the next big thing’, uit Ierland weliswaar. Op hun beurt laten ze het wat meer rammelen en is er een 80s galm in hun gitaarspel te bespeuren. Een indrukwekkende muur van gitaren dus, met de dromerige, heldere zang van Julie Dawson, tekende voor een melodieus meeslepende, opzwepende set.
Een aangename ontdekking, dit kwartet, die ons nieuwsgierigheid nog meer opwekte met die Yeah Yeah Yeahs cover “heads will roll”.
Rise Against - De Amerikanen timmeren ondertussen al een kwarteeuw aan de weg en zijn op heel wat festivals zelfs een gedroomde headliner. Op de mainstage kregen we de perfecte harde show vol rauwe uppercuts en energiebommetjes. Compromisloos, rechttoe-rechtaan, een heerlijk wild feestje van moshpits en crowdsurfers. Rise Against , ‘alive and kicking’, zondermeer (Erik)
Mogwai is één van de postrockiconen. De vijf Schotten hebben een nieuwe adem gevonden in het genre, en weten sinds een paar jaar opnieuw te overweldigen. De spannende dreiging is er in de oude traditie van repetitief opbouwende, aanzwellende partijen en explosies, waarbij de subtiliteit, finesse reikende hand zijn met de overstuurde, noisy uithalen en de registers opentrekken. ‘Rave tapes’ en het vorig jaar verschenen ‘the bad fire’ gaven de aanzet van hun tweede adem in hun 30 jarige carrière. En ook hier politieke thema’s met Palestina vlaggen.
Oud en nieuw vinden elkaar hier moeiteloos. Al meteen kregen we twee oude kleppers “yes! I Am a Long Way from Home” en “cody” , die mokerslagen toedienden. De nieuwere “hi chaos”, “remurdered” en “lion rumpus” meten zich ermee. Gepast, gevat is er in hun instrumentale muziek opening naar enkele beheerste zangpartijen.
Mogwai klonk ingetogener, met sfeervolle, zalvende keys en een spaarzamere begeleiding op “hunted by a freak” en “nipale vegan hip pain”.
Maar met “mogwai fear satan”, “we’re no here” kregen we onvermijdelijk prachtige climaxen. Postrocksongs bij uitstek in alle tempowissels. Het extravert slot zinderde na. Klasse!
Last Train (the nest) is een Franse band, die sinds het debuutalbum ‘weathering’ uit 2017 al meteen een ijzersterke live-reputatie heeft opgebouwd. Ook op Rock Werchter vuurwerk en een muzikale sneltrein. (Erik)
A Perfect Circle (mainstage) heeft z’n verwantschap met Tool. Niet verwonderlijk want Maynard James Keenan, is hier ook de spil. Eigenlijk als je er hun set op nahoudt, hebben we een short versie van de opzienbarende Tool. Er is de somberheid, de hoekige ritmes en de begeesterende, slepende, opzwepende tempowissels onder die over-herkenbare zegzang. Live stond A Perfect Circle hier niet echt op zijn plaats, gezien het (single) materiaal minder gekend is en het in deze blakende zon wat voorbij waaide. Beter hadden ze in één van de tenten gestaan, die nummers als “rose”, het nieuwe “starless” en “judith” naar een hoger nivau konden tillen.
Enfin soit, hier was sprake van kunde, klasse, kracht, finesse in een mysterieus, mystiek, hypnotiserend sfeertje.
Van donkerte geen sprake bij David Byrne (the barn), de frontman van wijlen Talking Heads die in de 80s een verfrissende input gaf aan de rock met funk, afro, tribal, salsa, sampling in een artyfarty concept; allerhande stijlen werden met elkaar verweven. Vernieuwend was het toen en 40-45 jaar later, klinkt dit nog steeds even eigentijds intrigerend, sterk overtuigend. Byrne houdt van kleuren tijdens zijn shows, en vandaag op Werchter werd blauw de keuze. Hier werden de dansspieren geprikkeld van Talking Heads materiaal en van z’n solowerk; er is de unieke sfeer, dynamiek en de act op het podium , de instrumenten zijn gekluisterd aan zijn bandleden en met dansers worden synchrone pasjes gezet of wordt er door elkaar gelopen. Het tilt alles omhoog. Schitterend opnieuw wat deze 74 jarige presteert, waarbij zijn vocals nog steeds even sterk als vroeger klinken. We waren van de vorige passage met ‘american utopia’ al verbaasd, nu met ‘who is the sky?’ waren we opnieuw onder de indruk. Aanstekelijk, Uitbundig, Feestelijk, Gemoedelijk, Theatraal.
Opnieuw was the barn reeds een half uur op voorhand een full house.
De nieuwe single “everybody laughs” opende , en dan kregen we met “and she was” een rits Talking Heads nummers, “nothing but flowers”, “this must be the place” en “strange overtones” (eentje nog Brian Eno toen), die net toont hoe het nummer met zijn trancy world/tribalsounds de tand des tijds overleeft. Verder de grote classics “slippery people”, “psycho killer”, “once in a lifetime” en “burning down the house”. Indrukwekkend, wat een ontlading, met de act en de rondstappende instrumentalisten. Op alle vlakken was er iets te ontdekken, een totaal beleving tot in de puntjes uitgewerkt! Respect.
Met zijn album ‘Play’ , al een goede 25 jaar oud, groeide Moby (mainstage) uit tot één van de pioniers van de elektronische popdance. Dat hij nu nog steeds accuraat en baanbrekend is, bewees hij op Werchter. Moby is altijd al een eigenzinnige performer geweest én het siert hem. We waanden ons op een ware rockende rave party met soms pompende beats; langs de andere kant zorgden de gastzangeressen, met Moby op gitaar dan, voor een haast soulfunky aanvulling op sommige chillende droompopsongs. Die brede, diverse aanpak ging erin als zoetenkoek, overtuigde en overdonderde.
Zijn ode aan David Bowie, deelde hij met een beklijvende versie van “heroes”. Moby heeft ook heel wat te vertellen over de animal rights en de wereldproblematiek, maar hij zorgt evenzeer voor ontspanning en een feestje.
We kwamen al meteen in beweging met de openers “bodyrock”, “go”; het ging verder naar “why does my heart feel so bad”, “honey”, “natural blues” (iedereen gsm lichtjes in de lucht!) tot de prachtafsluiters “porcelain”, “lift me up” en het vermakelijke “feeling so real”.
Schitterende return, het smaakt na al die jaren naar meer! (+ Erik)
Psychonaut (nest) - Toen we de band nog aan het werk zagen op GGITP in Sint-Niklaas waren we diep onder de indruk. Lees gerust "Emotionele mokerslagen werden hier toegediend. We lieten ons de hele set lang meevoeren door intensiteit, rauwheid en subtiliteit."
Ook vanavond kunnen we die neerslag van deze definitieve afsluiter op de nest maar beamen. In die harde, stevige, bezwerende sound is “the fall of consciousness” een absoluut hoogtepunt. Het maakt Psychonaut pur sang in de opbouw, de spanning, de kracht en de emotionele ontlading. “You are the sky” en “everything else is just the weather” wuift de editie op het alternatiever podium definitief uit.
De ode aan hun overleden vaders – en het vader-zijn algemeen– raakte . Kijk, Psychonaut brengt net die combinatie van emotie, intensiteit en muzikale kracht. We bleven achter met een wauw gevoel (Erik)
Een blij weerzien terug met The Cure (mainstage), één van de iconen binnen de new wave scene. Als waardig ouder wordende festivalganger blikken we maar al te graag terug naar die eighties, toen we als prille tiener “a forest” hoorden en vrijwel onmiddellijk ‘seventeen seconds’ aankochten.
45 jaar later valt het ons op dat er hier op Werchter niet veel ‘zwartzakken’ waren , nee, verschillende generaties zijn met elkaar verbonden, die genieten van de decennia Robert Smith en C°. Nu is The Cure hier terug na zeven jaar.
“Plainsong” en “pictures of you” zetten meteen de sfeer van die twinkelende gitaren, de sfeervolle keys, de diepe bas, de bezwerende drums en die eigen unieke weemoedige stem van Smith.
Hij heeft op zijn eigen manier contact met het publiek met begroetingen langs alle kanten, vaak met een kwinkslag en met korte ‘thank you’s’.
Gretigheid en spelvreugde, toegankelijkheid en somberheid zijn het muzikale houvast, die het publiek moeiteloos meevoert, bijna twee en een half uur lang.
Volgende herkenning in alle wisselende stemmingen: “lovesong”, “fascination street”, “in between days”, “just like heaven” en “a forest”, die de festivalweide doet ontploffen. Sterk. Perfect op elkaar ingespeeld bolt The Cure in hun indrukwekkende oeuvre, de songs vloeien bijna in elkaar over en met het mooie, zeemzoeterige, zachtmoedige, krachtige “disintegration” wordt overtuigend besloten.
Een bis om van te smullen volgt, o.m. “lullaby”, “the walk”, “friday i'm in love”, “close to me”, “why can't i be you? en uiteraard “boys don’t cry” die voor een laatste collectieve ontlading zorgde, en ons definitief uitwuifde.
Op hun manier hield The Cure een volledige festivalweide moeiteloos in de ban. En in welk genre ook, The Cure staat op eenzame hoogte te soleren. Doortastend, mooi, verbluffend, precies, intens, ontroerend en bovenal simpelweg magi(e)straal. Gerijpte, rijke nostalgie!
Setlist: Plainsong // Pictures of You // High // A Night Like This // Lovesong // Treasure // Want // Burn // Fascination Street // Never Enough // alt.end // Push // In Between Days // Just Like Heaven // Trust // Secrets // Play for Today // A Forest // From the Edge of the Deep Green Sea // Disintegration
Bis: Lullaby // Wrong Number // The Walk // Mint Car // The Lovecats // Friday I'm in Love // Close to Me // Why Can't I Be You? // Boys Don't Cry
(Erik-Johan)
Een gedroomd slot van een werkelijk onvergetelijke vierdaagse. Verbazing en euforie , die ons nostalgisch deed terugblikken. Een mooi closing end!
Op naar een nieuw hoofdstuk ‘Rock’ Werchter Live
Tot volgend jaar! In 2027 is Rock Werchter er op 1,2,3 en 4 juli.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Down The Rabbit Hole, Groene Heuvels, Beuningen, die in het hetzelfde weekend plaatsvond in Nederland, met deels gelijklopende bands @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9882-down-the-rabbit-hole-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Gent Jazz 2026 – Singer-songwriterveteranen, ‘A journey to the outer sounds & colours of live music’
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-04
Geert Huys
Met de veelzeggende ondertitel ‘A journey to the outer sounds & colours of live music’ lijkt Gent Jazz de puristen van het genre vriendelijk te waarschuwen dat ook dit jaar het festivalprogramma niet vies is van muzikale zijuitstapjes. Met drie singer-songwriterveteranen die hun mosterd eerder halen bij folk en blues, oogde de affiche van dag 3 dan ook alsof ze was weggelopen uit de hoogdagen van Festival Dranouter.
Afwisselend met de internationale kleppers op de Main Stage kreeg jong Belgisch talent een vrijgeleide op de Garden Stage. Zo mocht RAMAN. (***½) op een van de groenste plekjes van de Bijlokesite bewijzen waarom zijn in januari verschenen debuut ‘I Do’ nu al tot de strafste Belgische releases van 2026 wordt gerekend.
Toegegeven, zowel qua stem als muzikaal blijven vergelijkingen met Jeff Buckley en vooral Chris Whitley onvermijdelijk. Toch voegt Simon Raman zoveel eigen emotionele zeggingskracht en muzikale bezieling toe dat elke verdenking van epigonisme al snel verdwijnt. Met de loden namiddagzon als bondgenoot serveerden de Gentenaar en zijn stevig uit de kluiten gewassen ritmesectie een doorleefde set die laveerde tussen bezwerende voodoo blues en atmosferische neo-soul. Muzikale mentor en boezemvriend Tiny Legs Tim keek ongetwijfeld trots toe vanaf De Overkant en zag zijn poulain hier –wellicht niet voor het laatst– een Groots Concert geven in hun thuisstad.
Telkens wanneer hij vanuit de Ierse westkust afzakt naar Gent, voelt dat voor LUKA BLOOM (****) een beetje als thuiskomen. De vonk voor die blijvende liefde voor de Arteveldestad sloeg al over in 1989, toen Barry Moore onder zijn kersverse nom de plume Luka Bloom in de Vooruit mocht opwarmen voor de Cowboy Junkies.
Tijdens het uur speeltijd dat de Ier deze keer kreeg toebedeeld, gunde hij het publiek een intieme inkijk in zijn levensverhaal. Persoonlijke herinneringen en anekdotes vormden hierbij de natuurlijke aanloop naar de songs die eruit waren gegroeid. De aan zijn overleden vader opgedragen opener “The Man Is Alive” bleek de voorbode van één lange aaneenschakeling van hoogtepunten. In combinatie met zijn diep in de Celtic tradition gewortelde zweverige gitaarspel weet Bloom in z’n dooie eentje het publiek keer op keer ademloos aan de grond te nagelen. Tijdens het anti-oorlogslied “I’m Not at War With Anyone” kon je haast een speld horen vallen, terwijl hij het publiek zachtjes zijn mantra liet meefluisteren: ‘I don’t need to be friends with everyone, but I’d like to live in peace with everyone’.
Met de tijdloze neo-folk evergreens “Gone To Pablo”, “Rescue Mission” en “You Couldn’t Have Come At A Better Time” –alle drie geplukt uit zijn weergaloze doorbraakschijf ‘Riverside’– verliet de kleine Ier de Bijlokesite langs de grote poort, na alweer een Gentse thuismatch die niemand onberoerd liet.
De prijs van stijlvolste performance had SUZANNE VEGA (****) al van bij haar opkomst beet. Met goudkleurige sandalen, keurig gemanicuurde nagels, flink aangezette pretoogjes en een zwarte Victoriaanse hoge hoed etaleerde ze meteen haar fascinatie voor klassieke diva’s. Het bruggetje naar opener “Marlene On The Wall” –het iconische folkrock liedje over (de poster van) Marlene Dietrich– was daarmee snel gemaakt. Meteen was ook de toon gezet voor een strak geregisseerde set.
De rol van haar sidekick Gerry Leonard, meesterlijk gitarist en voormalig artistieke rechterhand van David Bowie, bleek daarbij van onschatbare waarde. Met een funky bluesriff herleidde hij het muzikale complexe “99.9 F°” moeiteloos tot zijn naakte essentie. Vega zelf liet geen kans onbenut om met het publiek te dollen, en kondigde met een knipoog aan dat we eerst allemaal oude klassiekers zouden voorgeschoteld krijgen alvorens nieuw werk te ‘moeten’ aanhoren. “The Queen and The Soldier” omschreef ze als ‘a long and very sad song’, maar mede dankzij de subtiele bijdragen van celliste Stephanie Winters groeide het uit tot het tweede beklijvende anti-oorlogslied van de avond.
Ook na ruim vier decennia blijft de 67-jarige New Yorkse nieuwe parels aan haar repertoire toevoegen. In Gent kregen zowel het titelnummer van haar jongste album “Flying With Angels” als “Speaker’s Corner” een plaats op de setlist, een donker relaas over hoe de freedom of speech almaar verder onder druk komt te staan. Toch bleef Vega nooit lang hangen in zwaarmoedigheid. In “Chambermaid” kroop ze met zichtbaar plezier in de huid van Bob Dylan’s imaginaire kamermeisje, inclusief een ondeugende knipoog naar diens “I Want You”. Na trefzekere uitvoeringen van haar twee ultieme signature songs, “Luka” en “Tom’s Diner”, bracht ze met “Walk On The Wild Side” ook nog een warm eerbetoon aan stadsgenoot en vriend Lou Reed.
Eén conclusie drong zich op: deze Suzanne Vega is nog lang niet van plan op haar lauweren te rusten.
Exacte cijfers hebben we niet, maar we durven erop te wedden dat het laatste concert van JOHN HIATT (***½) op Belgische bodem dé doorslaggevende trekpleister was van deze al vroeg uitverkochte festivaldag. De bijna 74-jarige Amerikaan wil zich in de toekomst onthouden van uitputtende trans-Atlantische trips, en gunt daarom de landen waar hij al vroeg in zijn carrière voet aan de grond kreeg nog een laatste passage tijdens zijn European Farewell Tour.
Op de Bijlokesite –de voorlaatste halte van deze akoestische solotour– werd echter al snel duidelijk dat ook Hiatt’s stembanden hun beste tijd hebben gehad. Zelf sprak hij over ‘a frog in the throat’, maar moeilijker te verbergen was dat sommige hoge noten en lange vocale uithalen hem niet meer moeiteloos afgingen. De introspectieve opener “My Old Friend” kreeg daardoor ongewild een extra emotionele lading. Ondanks die vocale kwetsbaarheid werkte de veteraan zich dapper door een gevarieerde set, enkel gewapend met een akoestische gitaar en mondharmonica. Aan rootsrock klassiekers geen gebrek in Gent: “Thing Called Love”, “Memphis In The Meantime”, “Slow Turning”, “Tennessee Plates” en “Real Fine Love” bleven ook in hun meest uitgepuurde vorm overeind als bakens binnen de Amerikaanse singer-songwritertraditie.
Van vorige passages herinneren we ons vooral een spraakzame, guitig entertainende Hiatt. Dit keer bleef de interactie met het publiek beperkt, alsof het nakende afscheid alle woorden overbodig maakte. Net daardoor wonnen ingetogen songs als “Long Time Comin’” en “Feels Like Rain” alleen maar aan zeggingskracht en groeiden ze uit tot de beklijvendste momenten van de avond. En daar bleef het niet bij. ‘Dat was onze openingsdans!’ fluisterde ergens een trotse fan toen uberclassic “Have A Little Faith In Me” als slotakkoord werd ingezet. Het daaropvolgende applaus hinkte op twee gedachten: uitgelaten dankbaarheid voor alles wat geweest is, maar tegelijk het pijnlijke besef dat één van de grootste Amerikaanse singer-songwriters van de voorbije halve eeuw wellicht voorgoed afscheid heeft genomen van het Europese continent.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Gent Jazz 2026 - Van ingetogen luistermuziek, José González, naar dansende benen, Dressed Like Boys, en broer en zus, Angus & Julia Stone, die liefdevol op het podium
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-03
Jasper Vanassche en Michiel De Meyere
De tweede festivaldag begon zoals een zomerdag hoort te beginnen: veel zon, weinig haast. Het publiek druppelde binnen, de tent vulde zich pas laat op de dag echt. Van ingetogen luistermuziek naar dansende benen en broer en zus die liefdevol op het podium.
Marble Sounds - Aan Marble Sounds de taak van de opener. Deels ondankbaar, want het publiek was nog matig aanwezig, en dat voel je op zo'n groot podium. De band, het geesteskind van de Vlaamse singer-songwriter Pieter Van Dessel, trok zich daar echter weinig van aan. Het samenspel van instrumenten en lichtontwerp zat mooi in elkaar, en er bleef zelfs ruimte voor een improvisatiemoment dat je bij deze band niet altijd verwacht. De glasheldere stemmen van de zangers droegen het geheel. Een ingetogen en zorgvuldige start.
Cassandra Coleman - Cassandra Coleman zorgde voor de soundtrack bij het eerste glas. De singer-songwriter uit Nashville brengt indiefolk en dreampop die je ergens tussen Florence Welch, Bon Iver en AURORA kan plaatsen, ingetogen en filmisch. Haar tonen dreven op de achtergrond terwijl mensen iets gingen bijhalen aan de bar en zich lieten opwarmen door dat zalige zonnetje. Niks mis mee: niet elke set hoeft de aandacht op te eisen. Ze bleef ondertussen interactief met het publiek, wat de losse, ontspannen sfeer alleen maar versterkte.
Dressed Like Boys - Hier ging de knop om. Dressed Like Boys is het soloproject van de Gentenaar Jelle Denturck, bekend van de indieband DIRK, en op het podium kwam dat binnen alsof het zo uit de jaren 80 was gestapt, outfits incluis. Zijn muziek leunt ergens in de buurt van Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume Genius, en live vertaalt dat zich in songs met veel tempowisselingen en een mooie opbouw naar de climax. Het meest aangrijpende moment was "Jaouad", een eerbetoon aan Jaouad Alloul, de Belgisch-Marokkaanse acteur, schrijver, zanger en dragqueen die hij bezingt als iemand die simpelweg zichzelf durft te zijn. Ondertussen stond de tent helemaal vol. "Lies" kreeg het publiek na een intiemer stuk in beweging, "Pinnacle" hield dat vast, en met "Stonewall Riots Forever" als afsluiter zette hij er een punt achter dat bleef nazinderen. Een sterk optreden, het kantelpunt van de dag.
Lambert - Na dat feestje kwam Lambert de temperatuur weer wat terugdraaien. De pianist en componist, geboren in Hamburg en gevestigd in Berlijn, treedt altijd op met een gehoornd Sardijns masker. Zijn neoklassieke piano heeft diepe jazzwortels, en improvisatie staat er centraal. Dat verklaart de gezellige, bijna garden-style sfeer waar het publiek gezapig op doorbabbelde. Geen muziek die de zaal stillegt, wel muziek die een namiddag draagt, en op een jazzfestival zit die man met het masker helemaal op zijn plek.
José González - José González bracht het concert waar je even je adem voor inhoudt. De Zweeds-Argentijnse singer-songwriter uit Göteborg, zoon van ouders die de Argentijnse dictatuur ontvluchtten, begon ooit in punk- en hardcorebands en studeerde biochemie voor hij met zijn debuut ‘Veneer’ (2003) koos voor fluisterzang en klassieke gitaar. "Line of Fire" en "Killing for Love" zetten het publiek weer in beweging, en met zijn eigen "Crosses" en zijn befaamde cover van "Heartbeats", oorspronkelijk van The Knife, bewees hij nog eens hoeveel hij uit één gitaar en één stem haalt. Zijn versie van "Teardrop", naar Massive Attack, was een hoogtepunt, en hij sloot af met "Blackbird" van The Beatles. Knappe songs van een echte artiest, al bleef het eerder luistermuziek dan festivalmuziek. Prachtig, op voorwaarde dat je erbij stilstaat.
Angus & Julia Stone - En dan het slot. Angus en Julia Stone zijn broer en zus uit Sydney, kinderen van folkmuzikanten, en sinds hun doorbraak met ‘Big Jet Plane’ (2010) een van de mooiste duo's in het genre. Wat kan Julia eigenlijk níét: gitaar, trompet, mondharmonica, ze pakt het allemaal op. "Yellow Brick Road", met die regel "she shot me down with a revolver", en "Just a Boy" deden hun werk, en hun cover van Sam Smiths "Stay With Me" werd een meezinger met de hele zaal. Fans houden hen wel eens voor een koppel door die gedeelde achternaam, maar het is net de zichtbare band tussen broer en zus die het mooiste was. Ze amuseerden zich duidelijk terwijl ze speelden, en dat plezier stapte zo de zaal in. Het publiek genoot mee.
Conclusie
Dag twee had een duidelijke boog: van de ingetogen opener naar een uitverkochte tent, van dansmuziek naar fluisterstil luisteren en weer terug. Dressed Like Boys leverde de energie, José González de klasse, en Angus & Julia Stone de warmte om op af te sluiten. Zon, goede timing tussen de sets, en een publiek dat mee ademde.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Live is Live 2026 - van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Een legendarische Iron Maiden zonder sleet
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-29
Stijn Raepsaet
De derde en laatste festivaldag van Live is Live in het Antwerpse Middenvijverpark stond volledig in het teken van metal. Met Doro, Testament, Epica en als absolute headliner Iron Maiden, had de organisatie een affiche samengesteld waar menig metalhart sneller van ging slaan. Het publiek kreeg bovendien nog een flinke portie zomerse hitte voorgeschoteld, waardoor het een dag werd waarop vuur, zweet en klassiekers hand in hand gingen.
De Duitse metalqueen Doro had er geen enkel probleem mee om het mondjesmaat toestromende publiek op temperatuur te brengen. Alsof de resterende hittegolf nog niet voldoende was, werd opener “I Rule The Ruins” (cover Warlock) begeleid door imposante vuurfonteinen. In haar compacte maar krachtige set passeerden verder onder meer “Burning the Witches”, “Raise Your Fist in the Air” en “Für Immer” de revue. Afsluiten deed ze met het onvermijdelijke “All We Are”, dat door het inmiddels talrijker aanwezige publiek luidkeels werd meegezongen.
Vervolgens was het de beurt aan Testament, zonder twijfel de zwaarste band op de affiche. Toch bleek al snel dat de gemiddelde Iron Maiden-fan ook wel raad wist met een stevige portie San Francisco Bay Area thrash metal. De immer sympathieke Chuck Billy leidde zijn band door een kolkende set met onder meer “Into The Pit”, “Demonic Refusal” en “Sins of Omission”. Als afsluiter werd “Over The Wall“ de weide ingeknald. Testament leverde een bijzonder strakke prestatie af, waarbij ook de indrukwekkende stagep(r)op – een dreigend skelet dat hoog boven het publiek uittorende – de aandacht trok.
Het Nederlandse Epica had vervolgens weinig moeite om de inmiddels goed gevulde festivalweide verder van de nodige metal te voorzien. Opener “Cross The Divide” kampte nog met enkele fout afgestemde geluidsinstellingen, maar zodra “Sensorium” werd ingezet, was dat euvel helemaal vergeten. Wat een fenomenaal nummer blijft dat live. In een set die op veel festivals moeiteloos headlinerwaardig zou zijn, sprongen vooral “Cry for the Moon”, “Unchain Utopia” en het epische “Consign to Oblivion” eruit. Daarnaast viel vooral de warme interactie tussen de bandleden op, met toetsenist Coen Janssen als vrolijke sfeermaker die voortdurend het publiek wist te entertainen.
Omstreeks negen uur brak dan eindelijk het moment aan waar iedereen voor gekomen was: Iron Maiden. Met hun ‘Run For Your Lives Tour’ focust de band uitsluitend op nummers uit de eerste negen studioalbums (1980-1992), een periode die door veel fans wordt beschouwd als de absolute gouden jaren van de band.
De openingscombinatie van “Murders in the Rue Morgue”, “Wrathchild” en “Killers” zorgde meteen voor een stevige dosis nostalgie. Opvallend blijft hoe ongelooflijk energiek de bandleden op hun inmiddels respectabele leeftijd nog steeds over het podium razen. Waar andere bands misschien af en toe naar een zuurstoffles zouden grijpen, leek Iron Maiden alleen maar sterker te worden naarmate de avond vorderde. Van enig krachtverlies in Bruce Dickinsons stem was geen sprake en Janick Gers demonstreerde opnieuw zijn kenmerkende elegante gitaaracrobatiek. Iron Maiden lijkt simpelweg niet te verouderen.
Na een weergaloze uitvoering van “Phantom of the Opera” volgde met “The Number of the Beast” de eerste massale zangstonde van de avond. Het publiek zou nog vaak uit volle borst mogen meebrullen. “Infinite Dreams” haalde door zijn relatieve onbekendheid tijdelijk wat vaart uit de set, maar stelde muzikaal geen seconde teleur.
Toen vervolgens een gigantische piramide op de videowall verscheen, wist iedereen wat eraan zat te komen. “Powerslave” blijft persoonlijk een van mijn favoriete Maiden-nummers en Bruce Dickinson, gehuld in een imposant verenmasker, nam het publiek moeiteloos mee naar het oude Egypte.
Het persoonlijke hoogtepunt van de avond was echter zonder twijfel “Rime of the Ancient Mariner”. Het ruim dertien minuten durende meesterwerk, gebaseerd op een gedicht van Samuel Taylor Coleridge, kreeg dankzij de indrukwekkende videobeelden een extra dimensie. Antwerpen beleefde dit epische nummer zichtbaar intens. Daarna volgde “Seventh Son of a Seventh Son”. Hoewel het eveneens een monumentaal nummer is, voelde het door de opeenvolging van lange instrumentale passages net iets te snel geprogrammeerd na “Rime of the Ancient Mariner”. Het enige kleine minpuntje in een verder haast perfecte set.
Vanaf dan was het enkel nog raak met klassieker na klassieker. Voor de bisronde kregen we nog “The Trooper”, “Hallowed Be Thy Name” en “Iron Maiden”, waarbij een levensgrote Eddie letterlijk uit de videowall leek te kruipen.
Tijdens de bisronde gingen we eerst de lucht in met een magistrale uitvoering van “Aces High”, gevolgd door een meeslepende “Fear of the Dark”, waarbij Dickinson met een lantaarn door het donkere podium dwaalde onder een volle maan. Als afsluiter werd het podium omgetoverd tot een futuristische tijdsmachine voor “Wasted Years”, een perfecte afsluiter van een indrukwekkende avond.
Bruce Dickinson bedankte het Antwerpse publiek nog uitvoerig en liet verstaan dat we binnenkort nog nieuws over Iron Maiden mogen verwachten. Dat vooruitzicht alleen al deed duizenden fans tevreden huiswaarts keren. Iron Maiden bewees opnieuw waarom de band al bijna een halve eeuw tot de absolute wereldtop behoort. Ze zijn niet zomaar een legende. Ze blijven er één.
Ook de organisatie van Live is Live verdient een welgemeende pluim. Alles verliep bijzonder vlot, de logistiek zat goed in elkaar en ondanks de grote opkomst bleef de festivalsfeer de hele dag aangenaam.
Tot volgend jaar!
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Werchter Parklife 2026 – Linkin Park, still alive and kicking …
Werchter Parklife 2026
Festivalterrein
Werchter
2026-06-28
Erik Vandamme
De organisatie van Rock Werchter kwam dit jaar ook met een nieuw concept, Werchter Parklife. Een festival gebouwd rond een één grote naam binnen de scene, met de focus op (alternatieve) rock. Met Linkin Park stond er een band op het podium die uit een heel diep dal is gekropen. Hoe vervang je een boegbeeld die het absolute gezicht was van een band, vroegen we ons luidop af toen Chester Bennington in 2017 overleed. Over Emily Armstrong als vervangster vlogen vooral op sociale media pro en contra’s door de lucht. De band heeft intussen bewezen er nog steeds te staan als een huis. Meer nog … Met een voorlaatste stop van hun 'From zero'-wereldtour hield Linkin Park opnieuw halt in Werchter.
Wij arriveerden net te laat voor de Franse formatie Landmvrks die ons vorig jaar met hun album ' The Darkest Place I've Ever Been' overstag maakte. Ze speelden scherp en snedig en zijn op Rock Werchter ook van de partij. Dan zijn we er!
Ook openingsact Phantogram misten we in deze case van aanvang .
Zwangere Guy (****) was een andere genre dan de doorsnee rock, die we vandaag kregen, wiens komst naar Werchter Parklife bij sommige fans de wenkbrauwen fronste. Nochtans is in de muziek van Linkin Park zijn er wat hip hop invloeden verweven. Dankzij de iconische raps van Mike Shinoda en scratching van DJ Mr. Hahn, combineert Linkin park net moeiteloos alternatieve rock, nu-metal met klassieke hiphopbeats, rhymes en turntablism. Dit even terzijde.
Zwangere Guy is een rasechte verteller, een rap poëet, een entertainer én een gevoelig mens, die goed met zijn publiek kan omgaan en hen tot ‘unite’, ‘verbinding brengt. “Gorik Pt 1” en “Wie is Guy” waren sterk . Zwangere Guy laat zich van zijn meest persoonlijke kant zien. De emoties in zijn vocals tonen aan dat hij meent wat hij zegt en zingt. Dit is het soort hip hop/rap waar wij ook overslag van gaan. Kommer en kwel, het bestrijden van demonen maken de brug naar een feestelijke stemming bij Zwangere Guy. “Papucho” zette de puntjes op de 'i'. Schitterend!
Met Clipse (***) stond een tweede rap/hip hop act op het podium Het duo Pusha T en No Malice hebben al wat in de scene bewezen. Dus dachten we, samen met het publiek hier een wervelend hiphop feest te zullen meemaken. Dat viel dik tegen. Er zat weinig ziel in hun hiphop style of music. Alles zat wat in diezelfde lijn, waardoor het gauw ging vervelen. Zelfs enkele kleppers van hen, die op herkenning applaus konden rekenen, brachten weinig soelaas.
Hier kon gerust een Belgische rock act gestaan hebben, die perfect aansloot op de closing bands
Niet getreurd, toen was er Papa Roach (*****) die ons vorig jaar op Pukkelpop sterk overtuigden en dit jaar opnieuw, in november, zullen te zien in zaal.
Na een knallende start met een nieuwe song “Even if it Kills me” haalde de band brutaal uit met “Bloodbrothers” en “Dead Cell”. De drijvende kracht is zanger Jacoby Shaddix die alle hoeken van het podium opzocht, zijn publiek er telkens bij betrok, en hen deed meezingen en genieten. “Getting Away with murder” - door duizenden meegebruld – werd een eerste hoogtepunt.
Jacoby had er zin in, en port steeds zijn band en het publiek aan. Een wervelend nu-metal feest dus in rauwheid en opwinding.
Onder die stoere bast schuilt echter ook een gevoelig kantje, toen de zoons van Jacoby in de spotlight kwamen op “See you in Hell” en “BRAINDEAD”. Het onderstreepte dat hij in de eerste plaats gewoon een papa is. Wat een emotioneel moment.
Papa Roach bleef doorknallen. Op “Help” met de vuist in de lucht, de tekst meebrullend die op het scherm verscheen. “Born for Greatness” was een volgende mokerslag.
De ode aan het nu-metal genre kregen we met “Blind/My Own Summer (Shove It)”/“Break Stuff”/”Chop Suey” hoefde misschien niet persé, maar zorgde er wel voor dat het publiek compleet overstag ging.
Het concert ging op hetzelfde elan door, tot de apotheose volgde met het onvoorwaardelijke “Last Resort”, waarbij de handjes in de lucht gingen en nog een keer alle registers werden opengetrokken. Wat een nu-metal uppercut …
Even bekomen was het, met een lekkere pasta en biertje…
De verwachtingen voor Linkin Park (****1/2) waren erg hoog gespannen. Een tiental minuten durende aftelling gebeurde op de tonen van “Duality” van Slipknot. De band haalde meteen verrassend, strak, vuurkrachtig uit met “Points of Authority”. Emily nam niet direct de bindteksten voor haar rekening, maar het was vooral Mike Shinoda die voor het nodige entertainment zorgde .
Echter, daar waar Chester al die aandacht - gewild of ongewild - naar zich toetrok, werd al vrij snel duidelijk dat elke schakel binnen Linkin Park nu nog belangrijker is geworden. Op “Up From the bottom”, “Somewhere I Belong” werd dat publiek nauw betrokken. Mike ging op een bepaald moment een jonge fan super gelukkig maken, door hem zijn pet te bezorgen; die jongen beleefde ‘the time of his life’.
Linkin Park heeft trouwens een opvallende jonge fanbase, aan de vele jonge fans met t-shirt te zien, al dan niet vergezeld van hun ouders, die ook wel uit de bol durfden te gaan. Linkin Park voor jong en oud dus.
We kregen knap materiaal, ''Burn it Down”, “Lying from you” en “Casulality”. De band houdt ervan ook buiten hun comfortzone te treden. “Numb” kreeg een reggae-eske versie. Het nieuwe “Heavy is the crown” werd door het publiek sterk ontvangen, een hit in wording … Kleppers waren natuurlijk “Bleed it out”, “Papercut”, “In the End” en “Faint” met veel confetti. Een waardig, overtuigend slot!
Linkin Park is still alive & kicking na het overlijden van hun spil Chester Bennington. Een muzikaal klinkende volmondige 'JA’.
Het event was al lang voor hun komst uitverkocht. De band werd zondermeer met open armen ontvangen. Wat een return, wat een come-back van deze Linkin Park. Deze Linkin Park 2.0 kon ons moeiteloos overtuigen. Eventueel scepticisme mag bij het grof vuil worden gezet.
Organisatie: Werchter Parklife (Live Nation)
Live Is Live 2026 – van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Robbie Williams – Popentertainer bij uitstek!
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-27
Erik Vandamme
Het concept van Live Is Live - vorig jaar een sabbat jaar - is lichtjes veranderd. De drie dagen zijn gebouwd rond een headliner, met enkele concerten die deels in dezelfde lijn op aansluiten.
Met maandag Iron Maiden en zondag Nick Cave and the bad seeds bleek het een schot in de roos. Op de eerste festival dag kregen we niemand minder dan Robbie Williams. Het was ook een beetje de heetste dag van de prille zomer, en met dreigende 'onweersberichten' die zorgden voor afgelaste festivals 'last minute'.
Ons respect gaat dan ook uit naar de duizenden fans die de hitte trotseerden, maar ook - en vooral - de vele vrijwilligers die zorgden dat de muziekliefhebber ondanks alles, toch een fijne concertdag konden beleven, steeds met de glimlach. Chapeau !
Wat de muziek betreft? Het werd al gauw duidelijk dat de meesten voor Robbie Williams waren gekomen, die zich naar goede gewoonte toonde als een entertainer 'pur sang'. Het werd een leuke dag met de andere acts erbij.
We pikten een stukje Cleymans & Van Geel (****) op als opener, die hun ervaring als theatermakers, TV persoonlijkheden en top talent als zanger/ entertainers toonden voor een al matig opgekomen publiek. Hun set vol aanstekelijke songs met een hoge dosis humor, brachten alsof ze het voor een volledige festivalweide deden. Petje af!
De bekoorlijke Davina Michelle (****) had een heuse 'huiskamer' geïnstalleerd op het podium met zitbankjes en en staande lampen. Het zorgde voor een gezellig, 'cosy', knus sfeertje. Ook in de set kwam het tot uiting. Ze straalt zelfzekerheid en vertrouwen uit. Davina spreekt voortdurend haar publiek aan, gaat hen opzoeken en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze spoort de fans ook aan mee te zingen, en slaagt er mooi in.
Davina heeft al wat hits op haar naam staan, en is op weg een grote naam te worden in de pop scene. Davina Michelle deed met haar huppelende act iedereen naar adem happen. Songs vanuit het buikgevoel. Klasse dame, zonder meer.
Ozark Henry (****) trotseerde evenzeer de hitte om zijn emotioneel beladen songs aan het brede publiek te brengen. Zijn warme stem en uitstraling deden de temperatuur stijgen. Opzwepende songs als “At Sea” en “I'm your sacrafice” deden iedereen zweven. Ozark Henry gaat zijn publiek ook letterlijk opzoeken. Muzikaal tussen melancholie, droom en groove, opwinding. Klasse ook wat hij bracht.
Op deze 'entertainment dag' mocht onze grootste Belgische entertainer niet ontbreken. Bart Peeters & De Ideale Mannen (****)hebben een rits hits uit, die elke Vlaming en Belg intussen wel kent. Bart en C° hebben een soort ‘jonge wolven speelsheid’. Een artiest met tonnen charisma verhalen vertellen. Aanstekelijke liedjes waarop de eerste danspasjes volgden en die door iedereen worden meegebruld. Sjiek.
We keken al een tijdje uit naar het duo Suzan & Freek (*****). Niet alleen om hun emotioneel beladen verhaal van het koppel, maar vooral ook hoe ze het in de nummers brengen vanuit hun gevoel. Persoonlijk weten ze de mensen diep te raken. Ondanks de wolk van weemoed, is dit geen volledige tristesse , maar ook één van hoop.
Suzan & Freek weten goed genoeg hoe pijn en vreugde zo dicht bij elkaar kunnen liggen, de ziekte van Freek staat in sterk contrast met de geboorte van hun kind. In hun bindteksten hadden ze het er ook over.
In hun songs zorgden ze voor knuffelmomenten en dynamiek. Op songs als “Niemand" had je de verwijzing naar de ziekte van Freek, waarbij hij het publiek opriep het leven te vieren. Op "NU en niet morgen" stonden we letterlijk met tranen in de ogen. Met “De Overkant” en “Honderd keer” werden de dansspieren dan aangesproken. Een mooie pianoballade, “Lichtjes branden” wisten ze ons diep te ontroeren. Wat een afwisseling in emotionele rollercoasters van het duo. Kippenvelmomenten pur sang!
Wat verpozing was meer dan interessant na deze magisch mooie set. Er was o.m. een tent waarin een DJ iedereen de mooiste tunes bracht. Het onderstreept de gemoedelijk, familiale sfeer op Live Is Live.
Met de Sugababes (***) stond een heuse hit machine op het podium. Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy hebben soulvolle vocals en een diva uitstraling. Soul r&b hiptop z’n best.
Ze kregen het publiek moeiteloos mee in hun hits van weleer. Het vrij nieuwe “Jungle” kwam niet echt binnen. Eigenlijk verliep de hele set wat stroef. Ingestudeerde danspasjes die zo uit een video tape op YouTube leken te komen, brachten ook niet veel soelaas. Gelukkig zorgden opzwepende songs als “Ugly” - met een sterk emotionele tongval -, “Round round” en “Push the Button” voor beternis. Sugababes tenden voor een nostalgische trip, maar in het geheel ietwat te gezapig, oppervlakkig om iedereen te overtuigen.
En plots kon je overal neerzitten, want iedereen ging vooraan staan voor Robbie Williams (*****) die zich profileerde als dé popentertainer bij uitstek. Al vanaf “ Let me entertain you” kreeg hij iedereen mee. Robbie sprak zijn publiek voortdurend aan , dolde met de muzikanten en zijn fans. Hij bracht covers die iedereen kan meezingen. Het lijkt een makkelijke weg zoiets, maar hij brengt het allemaal charismatisch , ludiek , ontspannen, waardoor je aan zijn voeten gekluisterd blijft. Het trio “Song/Seven Nation Army” - prachtige basloop - en “Livin on a prayer” waren er een schoolvoorbeeld van. “Rocket” en “Rock DJ” lieten dé crooner én de rock ster in Robbie Williams zien. Pure groovende, opzwepende (nostalgie) pop. Zijn langdradige bindteksten namen we erbij. Met knappe songs als “Relight my fire” en “Millenium” werd dit muzikaal gevoel nog eens beklemtoond.
Hij introduceerde zijn band op ee unieke wijze. Telkens werd er één voorgesteld bij een nummer, met een toepasselijke intro; o.m. een flard “Are You Gonna Go My Way”/“Another One Bites the Dust”/”Paradise city”/”Respect”/”YMCA”/”Bohemian Rhapsody”/”Hey Jude”. Eigenwijs, respectvol voor het originele. En uiteraard door iedereen meegebruld.
“Come undone” en “Kids” waren evenzeer sterk. Maar het mooiste moment was toch toen een zekere Eefke, een fan die vooraan stond, in de spotlight kwam op “She is the one”. Een mooi beeld op het scherm was het, waarvan iedereen even intens genoot. Op “My Way”, (opgedragen aan zijn vader) met beelden uit zijn jeugd, kregen we Robbie’s emotioneel kantje; hij betrok er zijn publiek bij. Om met het duo “Feel” en “Angels” af te sluiten.
Missie geslaagd in ‘let me entertain you', ‘the King of Popentertainment
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Jera On Air 2026 – 32 ste editie - The hottest edition ever!
Jera On Air 2026
Festivalterrein
Ysselsteyn
2026-06-25 t-m 2026-06-27
Hans De Lee
Voor de 32ste keer werd het dorpje Ysselsteyn (NL) 3 dagen lang het epicentrum van alle liefhebbers van punkrock, metalcore, hardcore en aanverwante (sub)genres.
Tal wat topbands sierden dit jaar alweer de knap uitgebalanceerde affiche waaruit heel wat kwaliteit en diversiteit sprak!
Met als resultaat een frisse mix van gevestigde waarden, opkomende bands, lokaal talent en nieuwe spelers aan het hardcorefront. Al is ‘frisse’ hier misschien niet de meest geschikte omschrijving.
Alvorens een bondig verslag te geven van wat zich muzikaal zoal afspeelde op de 5 beschikbare podia toch even een dikke pluim voor de organisatie van dit festival. Door de uitzonderlijk warme omstandigheden (Ysselsteyn was eerder Lauwwatersteyn of Ovensteyn) was de uitdaging nog groter dan vorige edities om alles veilig en gezond te laten verlopen. Het team van Jera slaagde met brio in dit opzet en stelde alles in het werk om het voor iedereen (fans, medewerkers, artiesten, perslui, VIPs enz.) zo aangenaam mogelijk te maken ondanks de verschroeiende hitte (eigenhandig 50,8° Celsius gemeten in de zon).
Het siert de mensen van dit festival dat ze jaar na jaar met de glimlach en met het nodige gezond verstand, telkens weer, voor elke uitdaging die zich stelt, met een prima oplossing komen en de ‘Jera machine’ op die manier altijd soepel weten te laten draaien.
En wat is het elk jaar een heerlijk weerzien met de immer vriendelijke dame die in de ‘perscontainer’ vlakbij de ingang haar opwachting maakt en alle leden van de pers/fotografen met een brede glimlach welkom heet en voorziet van de nodige toegangsbandjes, codes en badges. Dank u wel Renée! Al 16 jaar op post en hopelijk komen daar nog vele jaren bij. Cheers!
Maar genoeg sentiment! Terug naar de orde van de dag : music maestro!
dag 1 - donderdag 25 juni 2026
Dankzij 90 minuten extra sightseeing op de E17 om en rond Antwerpen werd het doel om het optreden van Quicksand als eerste mee te pikken helaas niet gehaald.
Bij het betreden van de weide konden we nog net horen hoe Set It Off heel pittig de laatste nummers van hun set loslieten op een goed gevulde Eagle tent. Deze band uit Florida is gekend voor zijn poppy punk en rocksongs en brachten sinds hun start in 2008 al 6 full cd’s uit. Afsluiter “Wolf in sheep’s clothing” is de perfecte illustratie van hun typische poprocksound.
Dan maar meteen tijd voor het grote geschut. De heren van Bury Tomorrow maakten hun opwachting in de ruime Vulture tent. Ontstaan in 2006 te Southampton (UK) is deze band opgeklommen tot één van de voornaamste metalcore acts uit Europa. Het massaal aanwezig publiek behoefde echt geen opwarming en daarom werd geopteerd om direct met de deur in huis te vallen en van bij de start meedogenloos te knallen met de fantastische opener “Choke” van het al even fantastisch album ‘Cannibal’. Het zweet dat zowel van de bandleden als van de enthousiaste fans gutste had niet de minste tijd om op te drogen want daar werd al “Abandon Us” en “Cannibal” geserveerd met een bijzondere intensiteit. Geen genade met het publiek en met de mensen van security, integendeel, een warme oproep om te crowdsurfen van frontman Daniel Winter-Bates die gretig werd opgevolgd. Intussen werd ondermeer “Boltcutter” explosief gebracht en gaf Bury Tomorrow een visitekaartje af voor de headlinetour die er begin 2027 aankomt in Europa, met Stick To Your Guns als support.
Wat is deze band toch uitgegroeid tot een waar metalcore boegbeeld : professioneel en met volle overtuiging gebracht en nummers die loeihard klinken maar toch blijven hangen dankzij een doorgaans heel catchy refrein.
De perfect op elkaar afgestemde zangpartijen tussen brulboei Daniel en zijn sidekick Tom Prendergast (clean vocals en keyboards) vormen de kern van de meeste composities. Getuige daarvan nummers als “Vilain Arc” en “Black Flame” die op het einde van het optreden een uitgeput maar voldaan publiek achterlaat in een kokende tent.
Vervolgens was het uitkijken naar de Canadese troepen van Alexisonfire, een uniek post-hardcore gezelschap dat al meer dan 20 jaar zijn eigen koers vaart (weliswaar met enkele jaren van inactiviteit) en sinds enige tijd toch weer zeer actief blijkt en zelfs concrete plannen heeft om tegen eind 2026 een nieuw album uit te brengen (vorige albums dateren van 2022 en 2009).
Een goed gevulde tent voor aanvang van het concert, al was het maar om dekking te zoeken voor de loodzware hitte en zon en om even te kunnen verkoelen in de wind die geproduceerd werd door de enorme ventilatoren. Het begin van de set kwam wat rommelig over maar eens de band vertrokken was klonk hun rauwe sound als een geslaagde mix van oldschool punk(rock) en (post) hardcore met een glansrol voor de beide zangers : George Petitt en Dallas Green.
Oude nummers werden afgewisseld met recenter materiaal maar voor de die-hard fans was het toch vooral wachten op het meest gekende epos van de band, het nummer dat hen definitief op de rockwereldkaart zette en voor veel radio airplay zorgde : “Young Cardinals” (2009), een krachtige en meeslepende rocksong die de typische Alexisonfire sound het best illustreert. Het is alvast uitkijken naar dat nieuwe album.
Met Trivium stond er zowaar een pure metalband op de affiche van de eerste festivaldag. Het toont aan hoe men bij Jera, over de grenzen van bepaalde muziekgenres heen, openstaat voor kwaliteit en diversiteit en niet zozeer vasthoudt aan een beperkt aantal genres of aan een bekrompen hokjesmentaliteit (zelfs Het Goede Doel mocht dit jaar aantreden!)
De band uit Orlando, Florida stelde absoluut niet teleur! Integendeel, de moderne metal die ze brachten onder leiding van opperninja Matt Heafy werd zeer positief onthaald. Matt hanteert zijn gitaar als een wapenstok en maakt met zijn strak afgetraind en fel ingekleurd lijf een heel frisse indruk. In een poging het publiek in het Nederlands toe te spreken stelt hij meermaals de vraag ‘Oe ghaat et?’
Sympathiek is het ongetwijfeld maar dan is de muziek die hij brengt toch van een veel hogere kwaliteit. “Pull harder on the strings of your Martyr” maakte meteen duidelijk waarvoor Trivium naar Jera gekomen was : perfect gebrachte metal, gespeeld in een rotvaart en met een ogenschijnlijk gemak dat je zou vergeten hoe technisch die nummers en dat gitaarspel wel niet zijn. Maar Trivium is een ervaren geheel, goed gerodeerd en steeds garant voor kwaliteit op het podium.
Nummers als “Down from the Sky” en “Like light to the flies” onderstrepen de vakkennis van dit energiek viertal en als kroon op het (warme) werk wordt een puike set afgesloten met het magistrale “In Waves”. Zonder meer een heel overtuigend optreden!
Aan de toeloop naar de Vulture tent te zien waren heel wat Jera bezoekers gekomen om de doortocht van Rise Against bij te wonen. Klokslag om 23u, toen voor het eerst die dag de temperatuur voelbaar iets minder tropisch werd, kreeg de band een oorverdovende ontvangst van de plaatselijke menigte die tot ver buiten de contouren van de tent reikte. De charismatische frontman Tim McIlrath was van bij het begin goed bij de les en bracht samen met zijn bandleden een overtuigende versie van “Re-Education (through labor)”. De populariteit van Rise Aganinst is na al die jaren duidelijk intact gebleven en heel wat festivalgangers zongen moeiteloos elk nummer van begin tot eind mee.
Jammer dat ook voor de bands hoog op de affiche de duurtijd van hun set beperkt was tot zo’n dikke 45 à 50 minuten. Rise Against had moeiteloos een dubbel aantal minuten kunnen volmaken en blijven boeien met talrijke steengoede nummers uit hun meer dan 25-jarig bestaan. Maar in realiteit werd na goed een half uur reeds de verwachte eindspurt ingezet en werd zweet nog energie gespaard om de tent helemaal te laten los gaan op gekende parels als “Prayer of the Refugee”, “Help is on the way” en het bloedmooie slotnummer “Savior”. Dit feest had best nog wat langer mogen doorgaan al was het onmiddellijk uitkijken naar Architects, die de eer hadden dag 1 van Jera 2026 naar de geschiedenisboeken te spelen.
Architects speelt al enige tijd op Champion League niveau in het metalcore wereldje. Het heerschap uit Brighton (UK) timmert sinds 2004 aan hun muzikale carrière. Eerst deden ze dat met vrij complexe en weinig toegankelijke metalcore maar gaandeweg trok de band meer en meer de kaart van melodieuse composities gericht naar een breder publiek. Vooral sinds het 6de (!) album uit 2014 ‘Lost Forever / Lost Together’ kwam de grote doorbraak en naamsbekendheid.
Niet dat hun muziek intussen minder intens en stevig was maar de technische complexiteit werd voortaan meesterlijk omgezet in zeer herkenbare en iets ‘lichtere/luchtigere’ songs van structuur. De dood van stichtend bandlid Tom Searle in 2016 zorgde voor een enorme klap maar de overige bandleden zetten door en met het nummer “Doomsday” (het laatste nummer waaraan Tom meeschreef) werd de 7de studioplaat (‘All Our Gods have abandoned us’) emotioneel ingeluid.
Intussen zit Architects aan 11 full albums en bereikt hun populariteit stilaan de hoogste toppen. De status van afsluiter op Jera kwam dan ook niet onverwacht en dreef heel wat fans naar Ysselsteyn.
De set van zo’n 60 minuten was een evenwichtig geheel van nieuwe nummers van de straffe recente langspeler ‘The Sky, The Earth & All Between’ en gekend ouder werk. Frontman en brulboei Sam Carter bewees een echte entertainer te zijn en trok alle aandacht naar zich toe. Hij bespeelde het publiek vakkundig en toverde met zijn stem de diepste grunts en de felste krijsen tevoorschijn, afgewisseld met cleane zangpartijen (niet altijd even zuiver). Het geluid stond bijzonder hard, de belichting en achtergrondbeelden waren verbluffend knap en het publiek laadde zich een laatste keer op om na een verschroeiende dag de band maximaal te ondersteunen.
Opener “Elegy”, gevolgd door “Whiplash” waren de ideale inleidende songs voor het reeds vernoemde “Doomsday”. Verbluffende metalcore, soms extreem, soms heel catchy, af en toe opgesmukt met wat elektronische invloeden maar altijd trouw aan hun eigen architectorische sound.
Luister naar “Curse” en “When we were young” en je begrijpt meteen waar het bij deze band om draait.
Het publiek was niet klein te krijgen. De resterende energie, die tijdens de dag niet was weggesmolten, werd enthousiast omgezet in topsport crowsurfing en moshpitting.
Architect sloot dankbaar af met het ijzersterke “Animals” en vele aanwezige Nederlanders trokken daarna voldaan maar met snelle tred richting huis of beeldscherm ergens ten velde om het nationaal voetbalteam te zien aantreden op het WK.
Volledige line up van donderdag : Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away
dag 2 - vrijdag 25 juni 2026
Wat vooraf niemand voor mogelijk had gehouden bleek toch een realiteit te gaan worden. De hoge temperaturen die werden genoteerd op festivaldag 1 zouden volgens de recentste voorspellingen moeiteloos worden overschreden op dag 2.
Uit de zon blijven was eens te meer de boodschap, gecombineerd met voldoende hydrateren en, naast het luisteren naar fijne muziek, vooral ook luisteren naar het lichaam en rustig aan doen.
Er volgt tenslotte nog een 3de en finale festivaldag die we ook niet willen missen.
Toen we het terrein betraden hoorden we op de achtergrond TX2 zijn stinkende best doen om het (vooral) jonge publiek te winnen voor zijn poppy emocore. Geen idee of ze daar in slaagden en of het hier gaat om eerder een ééndagsvlieg of om mogelijks een act die met de jaren kan uitgroeien tot een vaste waarde. Ik geef ze graag het voordeel van de twijfel.
Annisokay zagen we vorig jaar aan het werk in Antwerpen (Kavka/Zappa) en wilden we nog wel eens opnieuw zien aantreden maar dan in open(warme) lucht en vanop een heel groot podium. Nauwelijks te geloven dat deze band al bijna 20 jaar operationeel is en stilaan als één van de meest ervaren metalcore bands uit Duitsland kan beschouwd worden.
Het 4-tal weet als geen ander in hun sound de diepe grunts meesterlijk te combineren met cleane en heel commercieel klinkende refreinen. Hiervoor zorgt enerzijds de ‘kwade’ zanger Rudi Schwarzer en anderzijds de ‘brave’ Christoph Wieczorek (tevens de gitarist van de band). De nummers zijn stuk voor stuk oorwurmen waarbij de refreinen zich moeiteloos in je hoofd nestelen en daar een heel poos overleven.
In de set die op Jera wordt gespeeld zitten tal van dergelijke oorwurmen, de meest gekende zijn “Like a parasite”, “Calamity” en afsluiter “STFU”. Ze maken van het optreden best een genietbaar spektakel en brengen heel wat beweging in de fans vooraan het podium.
Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze heren zich wat onwennig voelden op het reuzepodium en zich allicht beter in hun sas voelen in een zaaltje met een lager podium en dichter bij hun publiek. Al bij al een okay concert.
Iedereen heeft wel een uitgelezen mening over Hollywood Undead. Velen voelen zich geroepen om hun muziek en podiumkunsten als fake en als commerciële rommel te beschouwen. Anderen houden dan net van hun aanstekelijke mix van rap en rock/metal en hun voorspelbare maar leuke live prestaties. Feit is dat de band toch steeds een graag geziene gast blijft op menige grote festivals in Europa en dat hun optredens nog altijd uitdraaien op een knotsgek tafereel met rondhossende rappers en muzikanten die ontelbare keren van microfoon of instrument wisselen. Op Jera was dit, oh verrassing, helemaal niet anders, weliswaar zonder de gebruikelijke maskers op hun tronie.
Maar nogmaals, de tent was heel goed gevuld en het publiek reageerde meer dan enthousiast op de gebuikelijk sing-along songs die al jaren de setlist van Hollywood Undead bepalen.
Er wordt steevast gestart met “Undead” en iets later moet de meestamper “Riot” de sfeer hoog houden. En eindigen doet men als vanouds met hun grootste succesnummer “Everywhere i go”. Tussendoor merken we enkele nieuwe songs op als “1x1” en “Savior” maar deze halen helaas het niveau van vroeger werk niet. De cover “Sweet Caroline” is makkelijk scoren maar zorgt toch voor een heerlijk meebrul moment onder het hete tentzeil. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.
Met Alkaline Trio uit Chicago stond een rasechte en ervaren punkrock act op het hoofdpodium. Opperhoofd Matt Skiba kan intussen 30 jaar Alkaline Trio vieren maar daarvan viel bij zijn opkomst niets te merken. De man hinkte moeizaam de bühne op en verklaarde dat hij na een recent motorongeluk noodgedwongen het concert zittend moest afwerken. Hij beloofde echter niets aan intensiteit en goesting te zullen inboeten. En toch vond ik het optreden eerder langzaam op gang komen. Skibba en nog meer oudgediende Dan Adriano deden hun stinkende best om vaart in de set te krijgen maar het kostte wat tijd om het publiek mee te krijgen.
“Mercy me” luidde een eerste hoogtepunt in, maar het was toch wachten op “This could be love” en eindnummer “Radio” om terug volledig overtuigd te geraken van de enorme kwaliteiten van deze vintage band. Jammer dat “This Addiction” niet werd weerhouden in de setlist.
Graag herkansing in de toekomst, als de band echt op volle kracht kan uitpakken. Uiteraard veel respect dat ondanks de kwetsuur van Skibba de band geen optredens annuleerde en de tour in Europa gewoon liet doorgaan..
En dan was het hoog tijd voor A Day To Remember (US), een heerschap met een niet onaardige staat van dienst wat betreft poppunk en metalcore geluiden. Het was drummen in de tent en van bij de aanvang van de set ging het er heel beweeglijk aan toe voor het podium, zeker nadat ADTR één van hun gekendste hits had uitgekozen om hun Jera passage te openen : “The Downfall of us all” werd met veel lef de weide ingeslingerd. Net als op Graspop de week ervoor klonk ADTR heel strak en een pak steviger als op plaat/CD. Het geluid was perfect en zanger Jeremy (van bij de start in 2003 vocalist van dienst) bleek het publiek zonder moeite naar zijn hand te zetten. Als een ware circusdirecteur, inclusief een pak confetti en strandballen, loodste hij het optreden in goede banen en passeerden een resem herkenbare songs zoals “Miracle” en “All my friends” de revue. Net toen het buiten iet of wat minder warm werd, ging onder het tentzeil de temperatuur de hoogte in, mede door de vlammenspuwers op het podium en door een laatste inspanning van publiek en band. Met “All i want” en “If it means a lot to you” zette A Day To Remember de kroon op het werk en verdween de band onder luid applaus van het statige Eagle podium.
Ice Nine Kills speelde 2 jaar geleden ook al op Jera en stelde toen niet teleur. Benieuwd of ze dit jaar ook zo straf voor de dag zouden komen. Iedereen weet intussen dat de band uit Boston (US) niet schuw is van wat horrortaferelen en bloed op het podium, versterkt door een resem lugubere beelden (uit gekende horrorfilms) op het scherm achter de muzikanten die zoals steeds strak in het pak zitten. Zombiefiguren, afgehakte ledematen, een slagerschort,...het maakt allemaal deel uit van een ‘normale’ set van INK. Heel vermakelijk allemaal, al voegt het weinig toe aan de muziek en valt de band soms wel wat in herhaling met deze ‘acteerstukjes’. Gelukkig viel er muzikaal ook wel wat te beleven. Ice Nine Kills speelt vooral metal en doet dat al sinds 2000 op een niet onaardige manier. “Funeral Derangements” werd met brio gebracht, de NOFX-cover “Linoleum” had voor mijn part niet gehoeven, veel straffer waren de typische INK songs als “The American Nightmare” en “Twisting The Knife”. Deze laatste song werd gebracht met extra vocale ondersteuning van Hannah Greenwood (vocals en keyboards bij Creeper uit UK) evenals slotsong “A work of Art” dat het einde inluidde van een klein uur knap entertainment.
En toen was het tijd om naar het lichaam te luisteren en na een slopende dag met alweer warmterecords en voortdurend een loden zon aan de hemel, huiswaarts te keren.
Tijdens de slome wandeling naar de auto hoorden we in de verte The Offspring als vanouds het publiek vermaken en net als bij Graspop op traditionele wijze en met een batterij aan hits een meezingers de laatste bodem aan energie aan te spreken bij de dappere Jera gangers die tot het gaatje gingen. Respect!
Volledige line up van vrijdag : The Offspring / Suicidal Tendencies / Ice Nine Kills / Annisokay / Hollywood Undead / Alkaline Trio / A Day To Remember / Allt / Ignite / Belvedere / Destroy Boys / Gridiron / Haywire / Heriot / H09909 / Jaya The Cat / King 810 / Magnolia Park / Malevolence / Melrose Avenue / Periphery / The Baboon Show / The Flatliners / Trash Talk / Thrown / TX2
dag 3 - zaterdag 26 juni 2026
Het wordt eentonig maar ook op de 3de festivaldag was het alweer een kwestie van goed te hydrateren en geregeld de schaduw op te zoeken. Lang geleden dat een hittegolf zo fel was en zo’n stempel drukte op het reilen en zeilen van Jera On Air. De warmte was vandaag misschien iets minder fel, al was dat nauwelijks voelbaar! De vermoeidheid was daarentegen meer voelbaar dan gewoonlijk. Maar nogmaals alles verliep prima en in de meest veilige omstandigheden.
La Dispute mocht de spits afbijten. Geen hapklare brok met luchtige punkrock meestampers à la The Offspring, maar eerder complexe post hardcore met lyrics over gevoelige of emotionele thema’s. De oorsprong van dit heerschap ligt in Michigan (US) waar ze sinds 2004 onder leiding van frontman Jordan Dreyer, wars van alle trends en hypes, hun eigen ding doen en muziek brengen die ze in de eerste plaats zelf het meest appreciëren.
Na meer dan 20 jaar hebben ze terecht een zekere naamsbekendheid opgebouwd en een loyale fanbase die ook in Ysselsteyn present is vooraan het podium. Het optreden komt vrij traag op gang, er zit duidelijk minder ‘tempo’ en meer ‘structuur’ en uitwerking in de diepte in de muziek van La Dispute. Voor de fans een heerlijke ervaring, voor het nieuwsgierige andere publiek of de ‘toevallige’ toeschouwers die minder vertrouwd zijn met hun muziek toch even wennen.
Songs als “King Park” en “Why it scares me” zijn op zich heel sterke composities, kwetsbaar en met veel overtuiging gebracht, doch temidden al dit ander geweld op de vele podia komen ze deze keer minder tot hun recht dan verwacht. Dat dit niet ligt aan de oprechte inspanning van de band moge duidelijk zijn. Ze geven zich voor de volle 100% maar op de één of andere manier is de vibe en de energie met het publiek te weinig aanwezig.
Dan is de doortocht van Distant een gans ander verhaal! Deze band speelt natuurlijk een (halve) thuismatch (de andere helft is Slovaaks) en tapt al sinds 2014 uit een stevig deathcore vaatje en dat zullen ze bij Jera geweten hebben. Wat een splinterbom was me dat! Van begin tot eind de beuk erin en constant de Vulture tent op zijn grondvesten doen daveren met moderne deathcore, bijhorende breaks en indrukwekkende vocals van meesterstrot Alan Grnja. Wat een performance! En wat een fijne interactie met een erg actief publiek dat plots vergeten was dat de temperaturen nog altijd makkelijk de 35°C overschreden. Intens concertje!
Imminence uit Zweden zagen we in het verleden al aan het werk op Jera. Toch wilden we ook dit jaar weer hun set meepikken omdat het buitengewone performers zijn die unieke metalcore brengen van hoog niveau en met geregeld vioolgeluiden prominent aanwezig in hun sound. Hun optredens zijn steevast erg sfeervolle en mooi aangeklede totaalspektakels. In de Eagle tent waande je jezelf omstreeks 18u in een donker kerkgebouw waar elk moments iets te gebeuren stond. Geslaagde sfeerschepping en passende belichting! Frontman Erik Berg kwam als laatste het podium op. Hij bepaalt als het ware op 2 manieren het specifieke geluid van de groep, enerzijds met zijn krachtige stem die vele vormen en variaties kan aannemen en anderzijds met zijn klassieke viool die steeds bij de hand is en in vele songs een wezenlijk onderdeel vormt van de identiteit van de band. Ook deze editie van Jera was het smullen van begin tot eind en werd je meegenomen op een zwar(t)e trip doorheen kenmerkende landschappen en beklijvende muzikale kunstwerken. De laatste CD van Imminence heet niet voor niets ‘The Black’.
De setlist was grotendeels opgebouwd uit nummers van deze CD en benadrukte nog eens heel duidelijk wat een topschijf dit is. Ondermeer “Desolation” en “Heaven shall burn” klonken magisch. “The call of the void” was wat mij betreft nog straffere kost en het hoogtepunt van vandaag. En wat te zeggen van slotnummer “The Black”? Een wereldnummer! Incluis ook hier de prachtige vioolgeluiden die heerlijk samengaan met het pittige gitaarwerk en de zowel intense als breekbare vocals van opperpriester Berg. Een muzikale prestatie van een ongewone schoonheid.
Voor een smerige pot authentieke oldschool hardcore moest je rond 19u de verplaatsing maken naar het Buzzard podium alwaar End It zijn opwachting maakte. De nog vrij jonge band uit Baltimore bracht in 2025 hun sterke debuutplaat ‘Wrong side of heaven’ uit en sindsdien gaat het steil bergop met de carrière van deze kerels. Frontman en spreekbuis Akil Godsey is ‘gene gewone’ zoals men in de volksmond soms zegt. Hij ratelt tussen de korte maar explosieve nummers onverwijld door en communiceert soms langer met het publiek dan de gemiddelde duur van een End It song. Gelukkig zijn die nummers van een zodanige intensiteit en lokken ze zodanig veel ‘beweging’ uit bij het publiek dat zijn gezever als een welkom rustmoment mag beschouwd worden.
Bijna de volledige debuutplaat wordt gespeeld terwijl stagedivers je vooraan om de oren vliegen en de band in een (opr)echte hardcore stijl van jetje geeft als was het hun laatste optreden. Geen weedgeur maar een zweetgeur stijgt op vanonder het tentdoek. Dit was een dik half uur helemaal los gaan.
Tijd voor All Time Low een band die zowat het tegenovergestelde speelt van End it, namelijk mierzoete en gepolijste bubble gum poppunk voor een eerder jong en ook wel opvallend vrouwelijk publiek. Niets tegen deze band natuurlijk, integendeel, ze brengen een heel toffe set en zijn uiterst professioneel en ervaren maar het contract met End It of pakweg Get the Shot kan niet groter zijn.
Nummers als “Suckerpunch”, “Weightless” en “Time-bomb” hebben een hoog popgehalte en zijn een aaneenschakeling van heel luchtige stukjes muziek met een hoog sing along gehalte. Het gaat er bij de fans in als vers suikerbrood en zorgt voor een ontspannen en gemoedelijke sfeer tussen al het geweld van deze 3 overvolle dagen.
All Time Low brengt op gepaste wijze een einde aan hun tijd op Jera met een schitterende versie “Dear Maria, Count me in”, het muzikale visitekaartje bij uitstek van dit gezelschap uit Towson, Maryland.
Geen flauw idee waarom een band als We Came As Romans met een dergelijke staat van dienst en populariteit moest aantreden in de Buzzard. Van voor de aanvang van hun concert bleek de bescheiden tent reeds veel te klein voor dit metalcore kwaliteitslabel en stond er ongezien veel volk op de omliggende weide. En al deze toeschouwers hadden verre van ongelijk want het zou een dijk van een show worden.
De intro was een flinke streep hiphop, gevolgd door het stevige maar zeer genietbare “All is Beautifull / Bad Luck”. De toon is meteen gezet. De band bruist, net als de fans, van energie! Hoedje af als je weet dat dit reeds hun tweede optreden van de dag is en meteen ook het laatste van hun Europese zomertour. Lead vocalist Dave Stephens weet het enthousiaste volk moeiteloos te bespelen en zorgt tijdens ondermeer het fantastische “Dark Bloom” (van de gelijknamige langspeler) voor een ware ‘ketting’ aan crowdsurfers.
Ook naar het einde van de set wordt helemaal geen gas teruggenomen maar eerder nog een ultiem tandje bijgestoken om af te sluiten met een knal! De knal bestond ondermeer uit het fel gesmaakte “Where did you go”, “Blackhole” en finaal “Daggers”. Straffe prestatie en voor mijn part HET optreden van de dag!
Een band die zichzelf een naam als Viagra Boys toedeelt kan je moeilijk het verwijt maken dat ze zich al te serieus nemen. Ook in de muziek, die deze gekke bende uit Zweden live brengt, zitten een paar vette knipogen en verwijzingen naar tijden waar punk en garagerock hoogtij vierden en lol trappen op het podium heel belangrijk was. Frontman Sebastian Murphy is een imposant figuur, groot van gestalte, ferme bierton vooraan en op het podium steevast in blote bovenbast die ontelbare tattoos herbergt. Een ware volksmenner ook, niet vies van absurde bindteksten en hun induiken van het publiek als de drang onweerstaanbaar wordt.
En de muziek? Een heerlijke mix van punk, vintage rock’n’roll, garage rock en wat live saxofoon. Het deed me bij flarden denken aan een geslaagde cocktail/rocktail met ondermeer invloeden van The Clash, The Hives en andere bands die een dergelijk geluid en/of performance brengen.
Kortom een regelrechte ouderwetse rock’n’roll party op het podium, vrij chaotisch maar charmant en (r)echt uit het hart. Vooral nummers als “Punk Rock Loser”, “Ain’t no thief” en “Down the Basement” deden de boel ontploffen en zorgden alweer voor een zalige reactie van een onvermoeibaar en enthousiast Jera publiek.
Naar het einde van de set was het vooral de gekende single “Sports” (uit 2018) die een memorabele finale inluidde van een uiterst vermakelijk en intens optreden.
De band zou enkele dagen later ongetwijfeld op Rock Werchter opnieuw de boel op stelten zetten.
Volledige line up van zaterdag : Papa Roach / Dog Eat Dog / Distant / Get The Shot / All Time Low / Hatebreed / Turbonegro / Bob Vylan / We Came As Romans / Viagra Boys / Catch Your Breath / Combust / Desolated / End It / Free Throw / Harms Way / Imminence / La Dispute / Static X / Mouth Culture / Rain City DRive / Sugar Spine / Talco
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9757-jera-on-air-2026?Itemid=0
Organisatie: Jera On Air
Werchter Boutique 2026 – zaterdag 27 juni 2026 - Perry Out, Storm In!
Werchter Boutique 2026
Katy Perry – Pitbull – MIKA – Pommelien Thijs – James Arthur - Roxy Dekker – Emmy D’Arc
Festivalterrein
Werchter
2026-06-27
Audric Govaert
Werchter Boutique 2026 - Katy Perry – Pitbull – MIKA – Pommelien Thijs – James Arthur - Roxy Dekker – Emmy D’Arc
Werchter Boutique, vaak gezien als het brave zusje van Rock Werchter, net iets toegankelijker voor families of dagjestoeristen, maar eigenlijk gewoon jaarlijks uitzonderlijk sterk genre-specifiek geprogrammeerd.
Dit jaar alles rond headliner Katy Perry, terug van weggeweest, al stond ze de voorbije jaren wel nog twee keer in de AFAS Dome. Dat ze uiteindelijk -SPOILER ALERT- door duistere weersvoorspellingen niet mocht aantreden, is dan ook niet enkel zonde voor de fans die van ver buiten de landgrenzen afgereisd kwamen, maar ook voor Perry zelf een gemiste kans.
Na beelden van de show gezien te hebben is het een grote stap naar boven na vorige teleurstellende shows. Alle hits van het iconische album ‘Teenage Dream’ zouden de revue passeren en ook haar nieuw werk gaat terug de goede richting uit. Waar de naam van de Amerikaanse popster de laatste jaren vooral controverse met zich meebracht, stond nu een volle wei klaar om haar terug in hun armen te sluiten. Genoeg over wat niet doorging...
Roxy Dekker bewees om kwart na één dat het Werchterse publiek wél in staat is op tijd present te tekenen aan het podium. Een kort maar krachtige set zorgde voor een constant hoog energielevel waar radiohitjes werden afgewisseld met nog meer radiohitjes. Ballade-moment “Jouw Idee” zou in theorie een mooie veelzijdigheid van de Nederlandse moeten aantonen, maar viel toch een beetje dood in de middagzon.
Van doodvallen gesproken, James Arthur stond ook op de lineup! Slecht was het nooit, maar zoals elke artiest in het rijtje Dean Lewis, Lewis Capaldi of Rag’n’Bone Man, is een ‘stilstaan achter het statief’ show nooit pakkend genoeg voor de grote mainstage van Werchter. De zoete ballads misstonden zeker niet en misschien werd zelfs wat kippenvel gecreërd tijdens “Impossible” of “Say You Won’t Let Go”, maar het groot aantal bezoekers dat tijdens James’ set besloot de schaduw op te zoeken was merkbaar.
Next up, Pommelien Thijs. Nog maar net bekomen van haar 5 AFAS Dome shows in april, maar volledig klaar om de ingekorte versie hiervan uit te pakken op enkele festivalweides deze zomer. Aan intro en outfit werd meteen duidelijk dat deze versie van Pommelien veel beter op Rock Werchter 2025 had gepast dan de show rond ‘Per Ongeluk’ destijds. Net iets minder poppy, net iets volwassener en alles gefocust op de full live band. Dit had zomaar als headliner gekund en achteraf gezien van alle acts dus ook de, qua uur misplaatste, meest geschikte hoofdact. “Ben Je Klaar” overtuigde op plaat al, maar kwam live nog sterker binnen met toegevoegd rock-kantje na een ingetogen intro. België mag blij zijn dat een artiest als Pommelien Thijs nog gewillig is zomerse festival(letje)s aan te doen, maar als het dit jaar de laatste keer is moet je ze gezien hebben.
De set van MIKA begon na de sterke set van de Belgische pop-koningin zeer matig. Nieuw materiaal kwam zeer zwak binnen en overtuigde nog geen halve weide. Het was te verwachten, maar vanaf hij er een eerste hit tegen aangooide, onder de naam van “Relax, Take It Easy” bijvoorbeeld, kwam het publiek snel toegestroomd. Je zou het zonde kunnen vinden, hoe een ervaren artiest als MIKA het echt enkel van z’n hits moet hebben, maar hijzelf lijkt er weinig last van te hebben. ‘I want to see at least 50 giants’ riep hij, het publiek aansporend om ondanks de hitte in elkaars nek te kruipen, Werchter luisterde. Dat sommige hits uitgerokken werden tot wel dubbel hun originele lengte vergeven we hem snel. Tijdens “Big Girls (You Are Beautiful)” kroop de zanger zo goed als elk kwadrant van de weide in, zonder security (!). Snel werd duidelijk hoe hij na decennia nog relevant blijft, een geboren performer. Gooi hier nog eens 3 outfit changes en 3 gigantische opblaasbare props bij en een spektakelshow was verzekerd.
De (toen nog voor-)laatse act liet zich pas om 19u45 voor het eerst zien, maar was al van het begin van de dag talrijk aanwezig op de weide. De bald-cap hype ontstond een aantal jaar terug tijdens Mr. Worldwide’s USA tour, maar is via tiktok snel ook tot in Europa geraakt. Pitbull, goed voor meer dan 25 MILJARD spotify-streams was voor velen duidelijk de reden van ticket-aankoop. De opzet van z’n show werd snel duidelijk: 100% Amerikaans, een dozijn aan schaarsgeklede danseressen inclusief. Een 3-tal nummers waar Pitbull zelf rapte ( of zong? Of riep?) over de luide backing track, afgewisseld met een 5 minuten dj-set met hits van AC/DC tot David Guetta, zelfs “The Final Countdown” werd afgespeeld.
Een bijzonder concept, maar elke keer de zanger terug tevoorschijn kwam, barstte iedereen zo uit in enthousiasme, we misten hem al.
Is een Pitbull show sterk live? Neen. Maar zit het visueel goed in elkaar? Ook neen. Entertaining is het zeker wel en laat dat nu zijn waar Werchter Boutique om draait. Voor de meerwaardezoekers zijn er genoeg andere festivals in de buurt, maar om de zomer feestend in te zetten, moest je op 27 juni nergens anders zijn.
Organisatie: Werchter Boutiqe (Live Nation)
Graspop Metal Meeting 2026 - Variatie troef in het inferno van Dessel
Graspop Metal Meeting 2026
Festivalterrein
Dessel
2026-06-18 t-m 2026-06-21
Frederik Lambrecht
Dessel was dit festivalweekend voor de 29ste keer het epicentrum van de internationale metalscene. Van compromisloze hardcore over thrash en folk metal tot nu metal, punkrock en metalcore: hier bestaan subgenres niet naast elkaar, maar door elkaar. Het leverde een reeks dagen op waarbij elke muziek fan aan zijn trekken kwam. Terwijl de temperaturen richting tropische waarden stegen, zorgde de organisatie voor extra maatregelen zodat dagelijks 55.000 bezoekers veilig konden blijven genieten van de muziek. Van extra kraantjes met drinkbaar water, vernevelende waterkannonen, verkoelende ventilatie en gratis zonnecrème, tot crew die met waterslangen festivalgangers een verfrissende douche gaven. Een korte samenvatting van deze editie? De enorme muzikale verscheidenheid en de temperaturen waar zelfs de duivel jaloers op zou zijn, maar vooral dat unieke community gevoel dat al jaren het kloppende hart van het festival vormt. Van uitgelaten tieners tot doorwinterde metal veteranen: hier delen mensen uit alle generaties en sub genres dezelfde liefde voor het harde muziekgenre én voor elkaar. Dat gevoel van verbondenheid bleef het hele weekend voelbaar.
Hierboven de algemene indruk, hieronder een relaas van mijn tocht in de hitte die mijn persoonlijke kijk op verschillende bands weergeven…machtige shows, helaas ook wat tegenvallers maar terugkijkend op het geheel kan ik wederom toch vaststellen dat ik mij heel goed geamuseerd heb in de Kempen!
donderdag 18 juni 2026 - afscheid? van heavy metal instituut Megadeth, Accept onverwoestbaar en Anthrax herleeft!
Niet dat ik al direct heimwee had naar West-Vlaanderen, maar toch ging ik naar opener Mantah kijken op de North Stage, mannen die dus uit regio Torhout afkomstig zijn. Een mix van moderne metal met een jaren 90 nu-metal vibe, die nog maar sinds 2022 de Belgische metal scene vertegenwoordigd. Hun eerste passage op Graspop, dus een flinke stap voorwaarts voor deze mannen! Redelijk wat volk vooraan om mee te springen onder de stralende zon en de band zelf had er ook duidelijk zin in. Ik hoorde een redelijk aanstekelijke sound, een cover die mij heel bekend klonk maar niet direct kon plaatsen (ondertussen weet ik dat het Seal’s nummer ‘Crazy’ was, maar dan met een eigen interpretatie) maar vooral een goeie dynamiek tussen de bandleden. Nummer ‘Game Over’ stak de boel nog eens in de fik en de crowdsurfers gingen er nog één keer voor.
Diegenen die het gemist hebben, krijgen binnenkort een nieuwe kans in november te Deinze, waar ze samen met Hatebreed en een resem andere bands komen opdraven.
Snot stond volgende op mijn lijst, deze mix van hardcore, punk, rap en funk gaat al een tijdje mee, namelijk van 1995. Ondertussen is er al redelijk wat veranderd, maar het belangrijkste is dan toch wel dat ze met Andy Knapp een redelijk straffe zanger gevonden hebben om de oudjes te doen vergeten. En hij deed dit op zijn eigen manier, sterk en met de nodige interactie. Nummer ‘Stoopid’ deed alvast de meeste mensen kirren van plezier. Er werd vooral uit hun debuutalbum “Get Some” geplukt tot groot jolijt van het publiek.
Een portie metalcore met een frontvrouw, kan niet slecht zijn dacht ik, dus ik bleef efkes rond de Marquee hangen om Dying Wish te aanschouwen. De Marquee was toch bijna halfvol gevuld, en de vibe van de band was voelbaar in de tent. Toen Emma Boster haar keel openzette, schrok de zon zelf even, maar toen de zangeres begon met haar cleane vocalen kwam mijn weinige haar toch recht te staan. Neen, de ruwe diepe stem kon mij toch meer bekoren, gelukkig waren er genoeg breaksdowns voorzien om de boel draaiende te houden. Blijkbaar al hun 2e passage hier op Graspop, en deze keer was ik er dus wel bij. Toch een redelijk goeie show.
Als ik Death metal lees bij een bands bio, reken dan maar dat ik er meestal bij ben. Spijtig genoeg kon ik Gatecreeper niet zo lang als ik wou bekijken, want op de main stond een band vol nostalgische Duitse heavy metal klaar. Spijtig om te kiezen, maar overlappingen heb je nu eenmaal op festivals. Soit, dit Amerikaans vijftal maakte vooral in hun beginperiode furore, de laatste jaren was er toch minder animo te ontdekken.
Aftrappen werd gedaan met openingsnummer ‘Craving Flesh’ van hun 1e studio album en de riffs kwamen gestaag maar stoer uit de boxen. Bij nummer ‘Mistaken for Dead’ ging de snelheid lekker de hoogte in en werd er vlot geheadbangd door het publiek vooraan. Ik verliet de tent met een nummer van hun album ‘Deserted’ uit 2017, die al meteen aangaf dat er meer melodie in hun sound was geslopen. Ik vond het alvast goed, maar de Duitsers op de mainstage riepen mijn naam.
Duitse heavy metal, waar in hun beginperiode de kleine generaal Udo Dirkschneider de plak zwaaide, heeft al sinds 2009 met Mark Tornillo een meer dan waardige vervanger gevonden. Aan hitjes geen gebrek, daarvoor is de discografie dus ellenlang en is de keuze van nummers onuitputtelijk haha. Neen, Accept behoeft geen uitleg, beginnen met ‘Metal Heart’ die al meteen de vuisten in de lucht deed wuiven, meezingers ‘Teutonic Terror’ en ‘Restless and Wild’ deden de ogen tranen van geluk bij de oude garde.
Op het podium stond een hele reeks boxen geposteerd en de raspige vocalen van de zanger werd goed ontvangen. Bij ‘Princess of the Dawn’ applaudisseerde het volk gewillig mee met de aanstekelijke riff en kon je af en toe zelfs zonder schroom valse gezangen ontwaren tussen de vele meezingers. In feite was dit 1 gans karaoke-feestje die zijn limiet niet kende.
In de brandende zon gingen we er nog voor de laatste keer tegenaan met ‘Balls to the Walls’ (en de ballen plakten niet tegen de muur, maar tegen je onderbroek), ‘Fast as a Shark’ (met het machtige introotje) en afsluiter ‘I’m a Rebel’ die opnieuw gans de weide meekreeg. Neen, zolang we kunnen moeten we zo’n bands koesteren! Heavy metal is the law.
SepticFlesh uit Griekenland mocht al voor de vierde keer opdraven in Dessel en mocht hun set in de Marquee afwerken. Niet voor iedere metalfan, want deze melodische extreme death/black metal band bewandelt niet de normaal geijkte paadjes, dus sommigen zullen wel eens geslikt hebben tijdens hun show. Zanger Spiros dartelde rond op het podium als een jong veulen en riep meermaals uit dat wij zijn vrienden waren. Dank u, volgende keer mag je me dan meenemen backstage haha.
Qua muziek werd toch vooral uit hun latere werk gekozen, dus uit albums ‘Codex Omega’ en ‘Modern Primitive’. Niet zo heel erg, maar de agressieve toon uit de beginjaren is hier toch ook nog melodieuzer geworden.
In feite werden albums van voor 2000 totaal genegeerd spijtig genoeg, maar ja, je kan dus niet alles willen. Gewoon jammer voor de diehard fans van het eerste uur…
Afscheid nemen is altijd moeilijk, en vandaag was dat niet anders. Dave Mustaine en zijn Megadeth zijn bezig aan hun laatste tour sinds de realisatie van hun afscheidsalbum ‘Megadeth’ zelf (die toch een dikke tegenvaller is) en dat kon ik zeker niet missen. Ik ging dus wat vroeger weg bij de Grieken uit de Marquee om hen uit te zwaaien. Qua stem is het al langer geweten dat je hier door moet kijken bij Dave, maar zijn vingers zijn nog altijd magisch en imponerend.
Qua songs ook meer dan genoeg keuzemogelijkheden en ik persoonlijk hoopte toch vooral op een set met bekende hits. Werd mijn wens ingewilligd?! Zeer zeker, dus de stembanden moest ik tijdig bijsmeren om het tempo meezingen vol te houden. ‘Tipping point’ is misschien wel het beste nummer van hun laatste plaat en hiermee kreeg je direct een trap in je gezicht. De riffs vlogen je om de oren en de man in zijn wit hemd stond te kijken naar het genot van zijn fans.
Er is ook een Belgisch randje te ontdekken bij deze band, want zoals jullie wel weten is Dirk Verbeuren er al een tijdje drummer, en ook zijn focus was optimaal. ‘Hangar 18’ en ‘Skin O’ My Teeth’ waren er boenk op (jaja, de stem van Dave, ik weet het al) instrumentaal en de gitaarsnaren werden wat harder aangetrokken om het publiek mee te krijgen.
De cover van Metallica’s ‘Ride the Lightening’ is bagger, gelukkig heb je dan wel de tegenpolen ‘Tornado of Souls’, ‘Mechanix’ en ‘Sweating Bullets’ die bewijzen dat Mustaine een fantastische muzikant is. Ja idd, Metallica kan soms nog een puntje zuigen aan de kunde van hem! De fans riepen de naam van de band luidkeels en het viertal legde er nog eens de pees op met het machtige ‘Peace Sells…’, ‘Holy Wars…the Punishment Due’ en ‘Symphony of Destruction’ waar drummer Dirk Verbeuren veelvuldig bejubeld werd door de aanwezigen. Het ga jullie goed…of misschien tot binnenkort? Want tegenwoordig weet je het niet meer haha
De punkrockers van Pennywise kregen een plaatsje bedeeld op de Jupiler stage en lokten heel wat volk. Een band uit menigeens jeugd, dus een welkome afwisseling tussen de wat zwaardere bands. Helaas voor ondergetekende wat minder bekend, althans qua nummers, maar de bekendste klonken mij toch wel heel leuk in de oren. ‘Fuck Authority’ die goedkeurend werd meegebruld door de fans en afsluiter ‘Bro Hymn’ die de meute deed knuffelen en schuren tegen elkaars lichaam vooraan het podium.
En toen was het de beurt aan Anthrax – voor ondergetekende toch alweer een tijdje geleden dat ik ze live had gezien – dus was ik in volle extase. Recent nog een nieuwe single op de markt gebracht onder de titel ‘It’s for the Kids’ van hun nieuwe album (“Cursum Perficio”) die in september gereleaset wordt. Heel raar dat deze band in de Marquee gezet wordt, nochtans een band die een hoofdpodium verdient. Maar achteraf gezien was dit dan toch wel een goeie zet, want de zang en gitaren klonken lekker vol en het was een gigantisch feest in de grote tent. Een groot logo van de bandnaam prijkte achter de bandleden, drummer Charlie Benante zat geklemd tussen enkele speaker en Scott Ian en Joey Belladonna deden wat ze moesten doen. De stem van Belladonna klonk lekker fris en scherp en de nummers op de setlist waren om te smullen!! ‘Among the Living’, ‘Got the Time’, ‘Madhouse’, het bére ‘Caught in a Mosh’ die de kelen openzette, ‘Indians’ (die de set afsloot) en de verplichte cover van Trust getiteld ‘Anti-Social’ deed het zweet en plezier opspatten! Maar het beste nummer in mijn oren was toch wel ‘Medusa’ die op een prachtige manier neergezet werd! Tot binnenkort dan maar zeker wanneer jullie toeren met de nieuwe plaat!
Een ganse dag zon, dus waren we al een ganse dag aan het hopen op een beetje wind en misschien een klein druppeltje. De weergoden hadden ons niet goed gehoord denk ik, want tijdens afsluiter The Offspring gingen de sluizen boven ons open. Opnieuw een band die veel nostalgie opriep, net zoals in 2022 stonden deze Amerikanen op het hoofdpodium en gingen alle nummers erin al een frisse pint op een terras. De regen was na een tijdje wel overvloedig aan het worden, maar de die hard fans bleven overeind staan vooraan – respect. Zoals dus aangegeven, een setlist vol nummers die mij naar mijn jonge jaren terugbrachten. ‘Come out and Play’, lachertje van de avond ‘Staring at the Sun’ (blijft toch een lekker uptempo nummer), ‘Bad Habit’ en afsluiter van de dag ‘Self Esteem’ die door de overgeblevenen werd mee gekwijld. Over kwijlen gesproken, de zang van Dexter Holland begint toch ook wat kraken te voorzien. Gelukkig blijft dit niet hangen omdat de nummers zo goed gekend zijn! Nat maar voldaan gingen we nog een slaapmutsje drinken…
vrijdag 19 juni 2026 - Chuck verrijst via Death to All, de broertjes Cavalera staan strak en Cradle of Filth heeft geen last van de nieuwe line-up
Ik trapte de vrijdagochtend af met Asomvel van het Verenigd Koninkrijk…heavy metal met een hoog rock ’n roll gehalte. Dusja, perfect om de dag mee te openen. Een beetje Motörhead en Airbourne samengeperst in een rockjasje. Niet bewonderenswaardig, maar toch redelijk aanstekelijk in de warme tent. Je kon zien dat de mensen nog wat moesten bekomen van de graden Celsius die ze hebben moeten behappen de dag voordien, maar ja, de komende dagen ging het er niet op beteren. Leuk optreden!
Griekse thrash metal gaat er ook altijd in, en Suicidal Angels maakt meestal brokken tijdens hun live optredens. Ook vandaag zag ik een meer dan enthousiaste band staan met kunde. Spijtig genoeg een veel voorkomend verhaal…nieuwe platen die minder aanspreken omdat de verrassing ietwat weg is, maar live een band die tot zijn recht komt met zijn snelle agressieve nummers.
Hun laatste album “Profane Prayer” kwam logischerwijze het meeste aan bod, maar de nekspieren werden vooral getest tijdens nummers ‘Apokathilosis’ (die lekker old school doordramt) en openingsnummer ‘Capital of War’ van de goeie plaat “Division of Blood”. Ze riepen meermaals Join Us, maar hun airco waaide niet zover hehe.
Ik verliet wel tijdig de Marquee, want de topplaat “Chaos A.D.” ging integraal gespeeld worden door de broertjes Cavalera! Het eerst dat opviel was vooral de magere Max op het podium, enkele jaren geleden stond hij toch wat dikker in zijn vacht. Waarschijnlijk zal het er mee te maken hebben, want hij speelde en zong uitzonderlijk goed! Deze plaat is een waar meubelstuk uit de metal geschiedenis en de weide stond heel vol om mee te thrashen! Op het podium hing de pop uit de albumcover ook al bengelend aan het plafond en de troepen werden aangevuurd met het startschot genaamd ‘Refuse/Resist’.
De beelden op de achtergrond creëerden het nodige gevoel en afgrijzen van de talrijke manifestaties die geprojecteerd werden en bijhorende machtsvertoon en politiegeweld. Deze plaat is een must voor iedere metalfan, en je kon merken aan het publiek dat ze genoten ondanks de hete zon die ademde op hun lichamen.
De force werd opgevoerd met hitjes ‘Amen’, ‘Propaganda’ en ‘the Hunt’, maar de weide ontaarde in een ware veldslag tijdens de bisnummers ‘Territory’ en ‘Troops of Doom’ die aantoonde dat Igor Cavalera zijn stiel kent. Wat een topprestatie!! Benieuwd welk oud album van Sepultura ze volgende keer ‘hernieuwen’…
Geen nieuwe albums meer uitgebracht sinds 2009, dus zou je denken dat Galder en zijn solo project Old Man’s Child te kampen heeft met de nodige roest…gelukkig was dit allesbehalve waar! Deze man heeft al bakken ervaring – ja, ook met zijn werk op de albums van Dimmu Borgir, maar zijn solo project is toch een beetje een verborgen pareltje. De eerste maal dat hij op Graspop staat, dus had ik veel vraagtekens over wat ik mocht verwachten.
De Marquee kleurde blauw toen de band opkwam met nummer ‘Towards Eternity’, de melodische black metal denderde vlot voort op de symfonische drumpartijen van Tjodalv en we gingen nog meer naar de donkere ruimtes op aarde met ‘King of the Dark Ages’. De strot van Galder barste uit in 1 demonische schouwspel. De geschminkte façades blonken uit tussen het uitgekiende lichtspel en het boosaardige pad werd verder gezet. ‘Doommaker’ van hun tweede album “The Pagan Prosperity’ zette nog rustig in, maar eenmaal de riffs naar boven kwamen gingen de aanwezigen los en zag ik vele haren rondvliegen. De pinnen uit de jas van de frontman leken te groeien bij ‘God of Empiety’ en we gooiden allemaal nog eens de horns in de fucking air bij afsluiter ‘The Millennium King’ die deze prachtige show afsloot.
Weinig symfonische black metal tijdens deze editie van graspop, dus ik was een meer dan tevreden man!! Eventjes de gedachten weg van de zon die buiten aan het branden was.
In feite ging ik de Marquee niet meer verlaten, want het was de beurt aan enkele death metal bands. Ik begin met Possessed uit de Verenigde Staten, alom gekend dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel de show speelt (en hij had dan ook nog eens een ooglap op), maar hij trachtte alvast zoveel mogelijk zijn fans te begroeten. De strot van Jeff klonk in het begin wat te luid in vergelijking met de instrumenten, waardoor ik in het begin toch wat vreemde bekken trok. Eenmaal dit rechtgezet werd, konden we eindelijk rechtdoor gaan met nummer ‘Satan’s Curse’ die de gitaren in vuur en vlam zette. Chris Aguirre bleek een meer dan voortreffelijke drummer te zijn, want hij was diegenen die het meest in het oog sprong qua techniek en ritme. Onder de kreunende stem van de vocalist gingen we verder op het elan met ‘Pentagram’ en ‘Beyond the Gates’…een intermezzo werd ingelast om de bandleden voor te stellen, maar dan ging het weer een tandje sneller vooraan het podium. De handen gingen in de lucht tijdens krakers ‘Death Metal’ en ‘The Excorcist’ met de iconische bellen die het nummer inluiden. Ja, het is tijd voor een nieuw album mannen! Oh ja, voor ik het vergeet, het was ook Jeff zijn verjaardag – hiep hiep hoera!
Een band – in dit geval een topmuzikant - zijn erfenis in ere houden is niet voor iedereen de makkelijkste opdracht, maar als je deze taak over laat aan Death to All dan sta ik op de voorste rijen! Ik kan je nu al verklappen dat deze show tot één van de besten van gans het weekend behoorde. Ja, geen eigen gemaakte nummers dat deze mannen spelen, maar ze zijn zo dankbaar dat ze de geschiedenis van Death en zijn meester Chuck Schuldiner mogen verkondigen hier op graspop. De stem van Max Phelps (Cynic) lijkt veel op deze van de grootmeester, dus toen ‘Living Monstrosity’ werd ingezet kon het feest beginnen. De vele tempo wissels zijn een kenmerk van deze muziek, dus het ene moment stond je te headbangen op een prachtriff, het ander moment stond je mond open van verbazing hoe er geswitchte werd van melodie. Noem ze maar op de nummers en begin maar gefrustreerd te geraken indien je er niet bij was: het oude ‘Zombie Ritual’, ‘The Philosopher’, het bovenmenselijke ‘Spiritual Healing’, topper ‘Symbolic’ met zijn prachtige intro, ‘Crystal Mountain’ met het topic drugs, het lange epos ‘Spirit Crusher’ en afsluiter ‘Pull the Plug’ die de laatst keer de nekspieren overuren deed draaien.
Jawel, een grote dank u wel voor gitarist Bobby Koelble, bassist Steve Di Giorgio en beest achter de drumkit Gene Hoglan! Wat een strakke set wederom.
En we gingen nog wat extremer, want Dani Filth had bijna een volledig nieuwe line up meegebracht vanuit het Verenigd Koninkrijk. Vorig jaar stuurde hij gitarist Ashok en toetsenist Zoë Marie Federoff-Smerde de laan uit, waarna er verwijten heen en weer vlogen. Dani trok er zich bitter weinig van aan en vond in een mum van tijd vervangers voor beide ex-bandleden om Cradle of Filth te vervolledigen. En ik moet zeggen dat de stem van Kelsey Peters ene van topniveau is…haar stem was zoals een echte operazangers die perfect bij de screams, grunts en symfonische black metal past. De kleine man was getooid in zijn kenmerkend zwarte outfit en zette de microfoon een afstandje van zijn mond om nummer ‘To Live Deliciously’ in te zetten. En zo werden er nog een drietal nummers van hun recentste schijf losgelaten op de meute, een schijf dit toch wel heel goeie nummers bevat. De variatie in stemmen gaat door merg en been en vooral zijn krijsende stukken nemen je mee in zijn horror concept. ‘The Principle of Evil Made Flesh’ graaide uit de oude doos en werd met veel liefde omarmt, maar telkens bleef de prachtstem van de vrouw in het gezelschap de nummers in de lucht stuwen.
We sloten af met twee prachtnummers uit Cradle’s discografie getiteld ‘Cruelty Brought Thee Orchids’ waar de stem in overdrive gaat en ‘Her Ghost in the Fog’ die de hoge uithalen tot diep in je ziel kietelen.
Wederom een heel sterk optreden, in feite de laatste jaren al constant een hoog niveau van Dani en zijn vuiligheid!
zaterdag 20 juni 2026 - Terrorizer heeft lak aan toelatingen, Chris Barnes klinkt lekker log en flikt het met ‘Hammer Smashed Face’, maar de headliners zijn niet mijn ding
Bij aankomst was er toch wat meer wind te bespeuren, dus had ik het frisjes aheum en ging een kijkje nemen in de Marquee bij de black metal band Sinsaenum met een samenraapsel van bandleden uit verschillende landen. Ze worden omschreven als een soort all-star metal band, maar achteraf gezien heb ik daar toch mijn bedenkingen bij. Ok, black metal, maar dan op een rustiger tempo uitgevoerd dan ik in mijn hoofd had. De beleving viel mij persoonlijk minder goed dan gedacht. Bekendste bandlid was in feite Joey Jordison, de drummer die overleed in 2021 en toen dachten we allemaal dat de band ging opgedoekt worden. Maar kijk, in 2025 toch nieuw materiaal uitgebracht. Spijtig genoeg live niet zo memorabel.
Op de South stage mocht Malevolence hun hardcore met een vleugje thrash en sludge, twee jaar na hun vorige passage, netjes overdoen. Ik stond verderop nog onder de menselijke carwash (medewerkers die je met een hogedrukreiniger nat spoten) toen ik na enkele minuten mijn hoofd draaide toen ik hun muziek aanhoorde. Het klonk lekker gezellig en uitnodigend, dus ging ik eens gaan piepen. De mensen schuwden de circle pits niet en toen gevraagd werd tijdens nummer ‘Self Supremacy’ om een wall of death uit te voeren bleek deze ook moeiteloos ingezet te zullen worden.
Ja, deze band had terecht een plek op de hoofdpodium verkregen, zoveel was duidelijk. Er zit lekker veel snelheid enthousiasme in deze band en in de stralende zon zag ik fans van verschillende leeftijden meedansen op de tonen en breaks. De strot klonk lekker gortig en borrelde lekker uit de zanger zijn longen. Ze hebben mij over de streep kunnen trekken!
Richting Jupiler stage, waar Primal Fear heavy metal ging prediken. Een band die in mijn jonge jaren bij de toppers hoorde, maar helaas de laatste albums minder aandacht aan werd besteed door mezelf. Er stonden enkele waterventilatoren gericht op de menigte die spontaan hun vuisten in de lucht stak bij ‘I Am the Primal Fear’. Zanger Ralf Scheepers heeft al lang zijn strepen verdient en hij was duidelijk in form vandaag. De hoge noten werden moeiteloos gehaald bij meezinger ‘Nuclear Fire’ en ‘Seven Seals’ van het gelijknamige album. Heel wat volk kwamen deze Duitsers aanschouwen, dus ik vrees dat de Jupiler stage net groot genoeg was. De luchtgitaren werden bovengehaald bij ‘Chainbreaker’ en er werd in groep meegebruld bij het lichtzinnig geschreven ‘Metal is Forever’ die deze goeie show afsloot.
Topper van de dag? Jawel, Terrorizer kwam, zag, en overheerste. Ze lieten een klein beetje op zich wachten, maar toen kwam de obligatoire aankondiging dat ze album “World Downfall” integraal gingen spelen. Uiteraard had ik niets anders verwacht, want dit album is nu eenmaal kwaliteit! Het statief was omarmd door een skelet en de wolven werden losgelaten bij ‘After World Obliteration’. De grindcore werd uitgevoerd op kruissnelheid, de klank stond lekker luid en goed in de mix, waardoor deze show punten scoorde op alle facetten.
Neen, fans van Within Temptation hebben hier niks te zoeken, mensen met zware metal in hun genen beleefden het uur van hun leven. Zanger Brian Werner zou ik niet graag alleen tegenkomen in het donker, bassist Dave Vincent leek op het podium dan weer een brave jongen met weinig mimiek, maar toen hij zijn vingers losliet op zijn instrument was het genieten geblazen. En ja, Pete Sandoval is gewoon een heel sterke drummer met bakken ervaring. We gingen los op ‘Human Prey’, het zware ‘Resurrection’ en ‘Infestation’. Frontman Brian had er eventjes genoeg van en ging enkele rondjes draaien in de moshpit, om achteraf onder zijn voeten te krijgen van de security dat hij geen toestemming had gevraag. Fuck permission zei hij en hij blies warm met afsluiters ‘Dead Shall Rise’ en titelnummer ‘World Downfall’.
Wat een mega optreden wederom, vorige keer op Alcatraz was het ook van dat! Ze hadden er duidelijk nog niet genoeg van en brachten nog twee bis nummers van een ander album, maar het kwaad was al omarmt…Boenk erop!
Fans van dikke grooves, vette stoner rock met een grote sludge/southern invloed kwamen aan hun trekken bij Corrosion of Conformity. De vette riffs klonken lekker doordacht en nog maar recentelijk werd hun 11e album (“Good God/Baad Man”) gepresenteerd via Nuclear Blast Records. In het begin in feite opgericht als een soort van crossover band, maar tegenwoordig hoor je daar maar weinig van terug, want het zware gitaarwerk klinkt lekker slopend. Een diepe stem gaat perfect gepaard met deze stijl. Een lekker tussendoortje.
Ik ging eventjes langs bij Queensrÿche, maar de klank was daar toch niet al te goed…nochtans openden ze met een prachtig nummer genaamd ‘Queen of the Reich’, maar het kwam er totaal niet uit. De bas klonk te vol en de hoge uithalen verdwenen een beetje in het stof. Todd La Torre heeft een uitmuntende stem, maar de combinatie klonk niet overtuigend met de instrumentale stukken. Neen, binnenkort komt Geoff Tate naar Sint-Niklaas…ik heb een klein vermoeden dat dit beter zal zijn.
Dan maar richting de tent opnieuw waar Moonspell hun Gothic stijl kon botvieren op het publiek. Je moet ook wat gewoon geraken aan de ietwat prekerige stem van Fernando Ribeiro, maar eenmaal je dat loslaat, dan ontdek je in feite een steengoede band. Hun eerste twee albums uit midden jaren 90 kwamen veelvuldig aan bod, voor mij persoonlijk toch de albums die deze band de nodige onderscheidingen hebben opgebracht. Denk maar aan ‘Opium!’ gevolgd door ‘Awake’ van het atmosferische album “Irreligious” of ‘Vampiria’ en ‘Alma Mater’ van het sterke album “Wolfheart”. Toch beter dan die vorige band op de Jupiler stage.
En toen was ik klaar om Chris Barnes in de ogen te kijken tijdens zijn optreden van Six Feet Under. Hun albums hebben mij in feite nooit echt aangesproken, daarvoor klonk de productie meestal te ondermaats of ontbraken de nodige diepgang bij de nummers op plaat. Dus misschien kon hij live dan wel overtuigen…
Deze death metal klonk lekker lomp en de stem van Barnes was veel beter dan ik had gehoopt. Nummer ‘War is Coming’ met de diepe growl ging erin als zoete koek en de hoofden gingen vlotjes van boven naar beneden bij de aanwezigen. Ok, niet zoveel volk zoals wel te verwachten was, maar waarschijnlijk kent de jeugd deze grote meneer met zijn dreadlocks niet haha. ‘Feasting on the Blood of the Insane’, ‘Torn to the Bone’ en ‘Human Target’ zitten allemaal in dezelfde lijn van stijl die ze hanteren, logge riffs die gestaag je brein intimmeren. Gelukkig vergat hij zijn oorsprong niet, want hij coverde dus enkele nummers van Cannibal Corpse waaraan hij destijds heeft meegewerkt. De headbangers deden overuren en de luchtgitaren werden ingeplugd bij het vette ‘Stripped, Raped and Strangled’ en de klassieker die elke zelf respecterende death metalfan direct herkent genaamd ‘Hammer Smashed Face’.
Heel goed optreden, mijn verwachtingen waren er van twijfels, maar achteraf gezien viel het reuze mee. Wanna taste my ‘Seed of Filth’?!
Ik ging nog eens langs bij de Classic Rock bar, want op het hoofdpodium had ik niks te zoeken. Smaken verschillen nu éénmaal. Toen ik buitenkwam was het trouwens aan het regenen…zalig. Globaal gezien was dit persoonlijk voor mij de minste dag van het festival, het kan ook niet altijd prijs zijn hé.
zondag 21 juni 2026 - Foreigner wint de strijd tussen de ‘oudjes’, Venom veel blabla maar nul rendement, en Mastodon is superieur
Het was heel druk op zondag, veel aanschuiven, langer dan voorzien moeten wachten op een plekje op de shuttlebus, opnieuw tropische temperaturen, gebrek aan frisheid zoals zovelen, … al deze zaken zorgden ervoor dat ik pas deftig voet op de heilige gronden zette toen Europe bijna aan hun show ging beginnen. Vandaag was het immers de uitgelezen dag voor oude rockers om aan hun trekken te komen!
Europe dus, voor de 4e keer stonden ze op de affiche en ze draaien dus al een heel lange tijd mee. Zanger Joey Tempest zijn stem klinkt nog altijd uitstekend op zijn leeftijd en hitjes zijn er ook in overvloed. De eerste topper kwam al snel aan bod met ‘Rock the Night’ die de vele stemmen in gang stak, toen de zanger het woord godverdomme zei kregen de meesten een schok te verwerken en schoten ze pas echt in gang. In vergelijking met andere bands van deze leeftijd zit er toch nog veel beweging in deze mannen, de interactie met het publiek is lekker los en hij is niet bang om vele km’s te malen op het podium. De energie was leuk om te zien en toen de afsluiters aan bod kwamen gingen de handen nog voor de laatste keer in de lucht. Het bedwelmende ‘Superstitious’, ‘Cherokee’ en obligatoire afsluiter ‘The Final Countdown’ bewezen dat deze band tijdloos zal blijven!
Ik ging nogmaals de zware muziek gaan ondergaan en opnieuw te kijken naar een optreden van David Vincent die gisteren al present was bij Terrorizer, maar vandaag zijn eigen band ging vertegenwoordigen. Neen, niet I Am Morbid, maar wel Vltimas. Actief sinds 2015 en nog maar twee albums op hun conto, maar toch maakt deze band met bekende muzikanten toch al de nodige indruk. Getooid in een lange zwarte jas en hoed maakt hij zijn opwachting en het eerste nummer dat mij opviel was ‘Invictus’ die zwaar aanzet met de stevige drums. De gitaren komen strak samen met de zware stem van Mr. Vincent. Er werd af en toe wel wat teveel tussen de nummers door gepraat om het nummer een plaats te geven, maar in feite is dit niet echt nodig. De sound van deze band neemt je direct in een beklemmende greep om je pas los te laten op het einde. De imposante stem wordt ook goed gebruikt in nummer ‘Mephisto Manifesto’, waaruit duidelijk blijft dat deze zanger een uitzonderlijke techniek heeft. Een heel sterk optreden, en eventjes later zou ik hem nog eens aan het werk zien, maar daarover later meer.
Waarschijnlijk één van de winnaars van de dag ging eraan beginnen op de North Stage. Foreigner mocht hun fiere rock voor een hele weide loslaten en het optreden was van begin tot einde subliem. De projecties op de achtergrond zorgden voor de nodige animo, maar het waren toch vooral de nummers en de uitvoering ervan die boekdelen spraken. Wat een stem heeft zanger Luis Maldonado toch, hij voert moeiteloos alle nummers uit zonder blikken en blozen. De evergreen-anthems klinken tijdloos, zoals onder ander nummers ‘That Was Yesterday’, ‘Feels like the First Time’ en ‘Hot Blooded’. Ok, soms wordt er ook wat aan de duurtijd van sommige nummers gesleuteld, zoals bij ‘Cold as Ice’ (heel toepasselijk voor de temperaturen) en het glorieuze ‘Juke Box Hero’. Maar het nummer waar gans de weide toch reikhalzen naar uitkeek moest dus nog aan bod komen. Ieder koppeltje op de weide nam de partner dichtbij en toen de tonen van ‘I Want to Know what Love is’ uit de boxen knalden werden er veelvuldig kusjes uitgedeeld. Dit is zo’n nummer dat mensen samenbrengt, de perfecte samenvatting van deze show! Excellent.
Volgende op de lijst was “schock“ rocker Alice Cooper die ook al geen introductie meer behoeft. Zijn theatrale aanpak blijft hetzelfde in al zijn shows, de gemeten kostuums zijn gladgestreken, zijn wandelstok mooi opgeblonken en dan kunnen we van start gaan met ‘Spark in the Dark’ om later de eerste meezinger ‘No More Mr. Nice Guy’ te aanhoren. Deze man loopt al 77 jaar rond op deze planeet maar hij blijft presteren totdat hij doodvalt denk ik.
We hebben het allemaal al eens gezien (behalve dan misschien de tieners die op de weide rondlopen), maar ondanks dat het voorspelbaar is, blijft het ook geniaal. Hijzelf die onthoofd wordt en een vrouw die met zijn hoofd wegloopt om hem sensueel te kussen, de verplichte dwangbuis, …noem maar op. Dusja een vinkje voor entertainment en een dikke duim voor zijn nummerkeuzes met onder meer ‘I’m Eighteen’, ‘Hey Stoopid’ (die op velen van tel kunnen zijn) en het gekende ‘Poison’. De verrassing kwam op het laatste toen hij nog een medley uit zijn mouwen schudde met onder ander covers van Pink Floyd (‘Another Brick in the Wall’ samen met ‘School’s Out’) en Nirvana’s ‘Smells Like Teen Spirit’ die deze set afsloot.
Waarschijnlijk de grootste ontgoocheling op Graspop was dan weggelegd voor Venom. Ik haal even de begeleidende info van de band erbij:
Een show die ongetwijfeld legendarisch zal worden, is de passage van Venom. De Engelse band stond mee aan de wieg van de speed, thrash en black metal en gaf dat laatste genre zelfs z’n naam met hun klassieker ‘Black Metal’. Niet iedereen had het destijds zo begrepen op hun door punk geïnspireerde en smerige metal, maar hun debuut ‘Welcome to Hell’ is 45 jaar later nog steeds een mijlsteen in de metalwereld en dat vieren we dit jaar met een vet feestje! Originele gitarist Mantas en drummer Abaddon kunnen al een eeuwigheid niet meer door één deur met bassist/zanger Cronos, maar in plaats daarvan brengen ze volgende gasten mee: Nergal (Behemoth), David Vincent (I AM MORBID / Terrorizer/Vltimas), Sakis Tolis (Rotting Christ), Diva Satanica (Bloodhunter, ex-Nervosa) en Blake “Bulldozer” Arenvurst (Interceptor).
Als ze dan na een tiental minuten later dan voorzien beginnen, en je merkt dat de sound niet goed zit, ook al hebben ze de nodige tijd gebruikt om alles goed te zetten, dan gaan mijn wenkbrauwen fronzen. De microfoon van de backing vocalen stonden luider dan deze van zanger. Hij had ook bandjes rond zijn armen zoals Cronos, maar je kon hem amper verstaan. Dan hadden we nog de eer om enkele gastmuzikanten te ontvangen die nummers die nummers van Venom kwamen brengen. De ene al meer geslaagd (bv David Vincent) dan de andere, maar de klank bleef toch ondermaats. Oh ja, iemand nog gebleven voor Nergal? Want ik was blijkbaar al weg…neen, dit was echt een hit & miss.
Def Leppard dan maar opzoeken, deze band bestaat al meer dan 45 jaar en staat garant voor pure no-nonsense rock waarbij album “Hysteria’ toch het meest in het oog springt. Alvast een grote show gezien met muzikanten die nog altijd de nodige passie uitstralen. Uiteraard niet meer zo levendig als in hun jonge jaren, maar de stem klonk nog altijd lekker old school. Dik veel respect ook voor drummer Rick Allen die nog steeds beter kan drummen dan sommige anderen die wel nog gezegend zijn met beide armen! ‘Animal’ kwam al vroeg in de setlist, dit rustig nummer werd mee bezongen door de fans die elkaar stevig vastgrepen. Bij nummer ‘Photograph’ vond ik de stem wel stukken minder (omdat hij een andere toonhoogte hanteerde) – het klonk teveel geforceerd althans volgens mij. Veel lichtspektakel te beleven, de spijtig genoeg verplichte drumsolo die te lang duurde, maar ook iconische bandfoto’s die geprojecteerd werden om de show dat extra gehalte te geven. ‘Let’s Get Rocked’, het genietbare ‘Rock of Ages’ en ‘Hysteria’ (met twee verschillende bass-intro’s) werden door het volk gesmaakt, en toen moest hun hitje ‘Pour Some Sugar On Me’ nog de nodige feelgood verzorgen. En als verrassing werd ook nog ‘Let it Go’ gespeeld, aangezien ze blijkbaar nog ruimte hadden voor 1 extra nummer, maar ik haastte mij richting Marquee. Oh, ik had graag hun shows live meegemaakt in hun glorieperiode, maar vandaag neem ik er graag bij.
Afsluiter in de Marquee was weggelegd voor Mastodon, en toen ik daar aankwam waren ze al efkes bezig. Ik kon nog net de kraker ‘The Motherload’ meepikken. De drums werden ingezet en de zweetdruppels stonden al direct op m’n nek en rug door de springende meute rond mij. Drummer Brann Dailor heeft een unieke stem die perfect deze van frontman Troy Sanders aanvult. De melodie ging op en neer en bij nummer ‘I Am Ahab’ voelde ik de bries van de ravottende moshers vooraan het podium.
De klank zat in feite al gans het weekend goed in de Marquee en deze keer stond het gelijk nog wat strakker dan voorgaande dagen. De opbouw bij ‘Crack the Sky’ was intens, maar ingetogen, totdat de boel ontplofte wanneer de gitaren zwaar beginnen door te klinken in de tent en de gevoelige stem van de drummer de boel aaneen rijgt. De afwisseling tussen beide vocalen is apart, maar toch zo samenhangend. Nummer ‘Blood and Thunder’ deed een laatste pletwals door de Marquee vliegen en zo kon de band het publiek uitzwaaien en bedanken tot een volgende samenkomst. De melodie die de riffs spuwen zijn van het beste en stilstaan kon je vergeten.
Wat een show, klasse! Voor mij de perfecte afsluiter van Graspop 2026.
Ik eet graag Sabayon, maar zodra de Y in een T verandert, dan krijg ik een slechte smaak in mijn mond. Indien je wil weten of ze nog uit hun tank geraakt zijn, ik kan jou helaas niet verder helpen…
En zo zat de 29e editie van Graspop er weeral op. Een heel warme editie, maar de voorbije jaren was dit wel vaker zo maar de organisatie heeft het in mijn ogen goed aangepakt. Ik kan besluiten dat er deze editie toch veel moderne bands op de affiche stonden, er veel jeugdige en opkomende bands te ontdekken waren, maar ook dat ik veel lachende gezichten heb gezien bij de oudere rockers.
Op 17, 18, 19 en 20 juni 2027 keert Graspop Metal Meeting terug naar Dessel voor een bijzondere afspraak: de 30ste editie van het festival. Blokkeer alvast je agenda en bereid je voor op een gigantisch verjaardagsfeest. Hopelijk zijn we er opnieuw bij!
Stay metal!
Meer info op www.graspop.be
Line Up
Donderdag: The Funeral Portrait, Sleep Theory, President, Magnolia Park, Lakeview, Bloodywood, Ankor, Thrown, The Dillinger Escape Plan, Slay Squad, Pennywise, John Coffey, Grade 2, Blackgold, Wolves in the Throne Room, Snot, ScepticFlesh, Gatecreeper, Dying Wish, Distant, Cult of Luna, Anthrax, Wind Rose, Tom Morello, Combichrist, Megadeth, Limp Bizkit, Within Temptation, The Offspring, Ego Kill Talent, Danko Jones, A Day to Remember, Accept, Mantah
Vrijdag: TX2, Oranssi Pazuzu, Leprous, Kadaver, Harakiri for the Sky, Elder, We Came as Romans, Thornhill, Lionheart, Letlive., Kublai Khan TX, Guilt Trip, Drain, Possessed, Old Man’s Child, Hulder, Death to All, Cradle of Filth, Bark, Asomvel, Trivium, Mammoth, Knocked Lose, Drowning Pool, Breaking Benjamin, Volbeat, Sex Pistols featuring Frank Carter, Quicksand, Cavalera, Alter Bridge, Infected Rain, Suicidal Angels, Triggerfinger, Vower
Zaterdag: Uncle Acid & the Deadbeats, Tesseract, Rivers of Nihil, Moath Culture, Loathe, Faetooth, Catch your Breath, Vicious Rumours, Sonata Arctica, Queensrÿche, Primal Fear, Orden Ogan, Feuerschwanz, Avatar, Ellende, Terrorizer, Six Feet Under, Sinsaenum, Moonspell, Lacuna Coil, Embryonic Autopsy, Corrosion of Conformity, Three Days Grace, The Pretty Wild, Sepultura, P.O.D., Bad Omens, Babymetal, Malevolence, Ice Nine Kills, Hollywood Undead, Fleddy Melculy, Architects, Bring me the Horizon,
Zondag: Solstafir, Return to Dust, Rain City Drive, Periphery, Future Palace, Carpenter Brut, Wargasm, the Plot in You, Set if Off, Lagwagon, Bury Tomorrow, Vltimas, Venom, The Gathering, Mastodon, Killus, Kanonenfieber, Gaerea, Decapitated, Foreigner, Europe, Def Leppard, Alice Cooper, Sabaton, Life of Agony, Extreme, Electric Callboy, Black Label Society, Battle Beast, Evergrey, King 810, Kuazar, Zebra
AFTERMOVIE #GMM26 – Aftermovie
Organisatie: GMM, Dessel
Pinkpop 2026 – van 19 juni t-m 21 juni 2026 – Vernieuwd en vertrouwd!
Pinkpop 2026
Megaland
Landgraaf 2026-06-19 t-m 2026-06-21
Filip Van Muylem
Pinkpop, een editie van tropische temperaturen … Moet zeggen, we werden ook lekker warm en vriendelijk onthaald. Alles verloopt electronisch, dus ja alles klaarhouden en zorgen voor een volle batterij. Parkeerplaats is netjes en droog, nadien wel nog flink stappen tot aan de ingang …
dag 1 - vrijdag 19 juni 2026
Eerste artiest die we meepikken is Natasha Bedingfield - Ze was in 2005 een opkomend talent, wist dankzij een romcom en tiktok actueel te blijven. Buiten een akkefietje met een niet werkende microfoon (en dit werd snel opgelost), is er niets op aan te merken. Zowel haar eigen nummers als covers (“Just give me a reason” en “Zombie” enz.) gingen er vlotjes in.
Nieuw materiaal moet nog wat groeien bij het publiek, maar de meest catchy stukken zingen ze vrij snel vlotjes mee. Beetje blues, wat singer songwriter en wat rock, … het was een leuke introductie.
The Pretty Reckless - aka Taylor Momsen aka gewezen actrice, weet een sterke show op te bouwen. De nummers kennen we minder goed, behalve dan de recente singles en die slaan in als een bom. Beste omschrijving van haar set: hot, hotter … en in de finale: hottest! Wie erbij was had gelijk!
The Vaccines - meebrulpoprock heb ik ergens gelezen en dat klopt wel! Ze schudden de ene hit na de andere uit hun mouw en laten iedereen lekker meezingen. Als de zanger bij 37 graden zingt: “Please go easy on me” moet er toch even een glimlach af. Niemand die snapt hoe al die fans het zo lang in de brandende zon kunnen volhouden, terwijl ze hun lievelingsband vocaal ondersteunen. Hoed af voor zoveel passie!
Kingfishr - Ierse folk vrienden die best hoog op de affiche staan, maar die zich wel al op de grootste festivals hun kunnen mochten bewijzen. Ziet er leuk uit, ze doen hun best, maar ons overtuigen doen ze net niet. Hier had gerust een andere band mogen staan. Ze roepen alvast de eerste donkere wolken aan.
Roxy Dekker - knalt en is bijzonder populair bij de jeugd hier in Nederland. Ongelooflijk hoe hard het publiek hier meezingt, terwijl ze in ons eigen landje gerust wat populairder mag worden. Buiten is het wat frisser, maar deze artiest zorgt toch ook voor wat warmte. Beukende beats, maar af en toe wat breekbrae momenten. Ballades kan ze dus ook aan. Daarnaast is het ook een fijne verschijning en weet ze best goed hoe ze haar fans moet aanspreken … aanspreken want aanporren hoeft ze echt niet te doen. Deze dame staat hier dus meer dan terecht op het hoofdpodium! Het was ook leuk om zoveel volk te zien op en neer springen om dan op het einde keihard mee te klappen.
Electric Callboy - bewees al eerder dat ze ook op Graspop een feestje konden bouwen en mogen het hier nog eens fijntjes overdoen. De fans roepen op hun helden nog voor het doek goed en wel naar beneden komt. Het vrolijke duo mengt harde beats (zoals ze hier in Nederland o zo graag horen) met vette riffs en een drummer die mokerslagen uitdeelt. Of hoe je gabber muziek met keiharde metal kan mengen en daarmee het kot mag afbreken!
We moeten toegeven dat het stuk met de reusachtige spin die plots aan het drummen slaat een beetje een vreemd iets was, want zowel voordien als nadien ging er wat tijd verloren om dat ding er eerste heen te krijgen en nadien om het weer weg te werken. Het sneed het scherpe ritme weg en brak juist de knallende sfeer, ook al pakten ze nadien uit met een virtueel duet (Baby Metal): “Ratata”. “Spaceman” mag het feestje helemaal laten knallen.
Teddy Swims - soul, R&B, country, rock powerpop… Alles kan hij aan, een goede kennismaking. En doch is het voor ons wederom een vreemde keuze, anderzijds wil het hoofdpodium juist het ene feestje na het andere bouwen, ook al moet het daarvoor even een complete genre switch doorvoeren. Allicht is dat de bedoeling en dan mag ik concluderen: missie geslaagd.
Zara Larsson - is het bewijs dat Zweden meer is dan enkel ABBA: de jeugd gaat hier compleet op los en ze weet goed genoeg hoe ze het zover moet laten komen. Ze is niet alleen gekomen: ze brengt een pak kleurrijke danseressen mee, waardoor het visuele aspect een boost krijgt, daarnaast betrekt ze het publiek regelmatig in haar veroveringstocht. Het is een echt gekkenhuis en temidden van de massa blijven staan zorgt toch wel voor wat oververhitting. Af en toe zien we toch wat mensen naar adem happen als vissen op het droge.
Zara Larsson brengt een haast Braziliaanse show (Shakira minded): tropisch warm en op een bladje van stevige beats met hier en daar een hit afgewisseld met een nieuw nummer uit haar laatste plaat. Voor de fans maakt het niet uit, want die zingen alles uit volle borst mee.
De fans zijn in dit geval vooral jonge meiden, al of niet in het bijzijn van mama of papa. Hoewel de zon nu ietwat weg is blijft het hier snikheet, maar dat ligt dan weer aan de muziek. Het is dus een warme set geweest waarvan iedereen op de weide enorm van heeft genoten.
Twenty One Pilots - mag de weide opeisen, want tegen dat zij spelen zijn de andere podia leeggespeeld. Het zijn dus enkel de hardcore fans die overblijven en aldus waar voor hun geld krijgen, ook al slaat de vermoeidheid keihard toe na zo een hete dag. Een explosief einde van een terechte headliner.
Mede door de hitte was deze eerste dag nogal zwaar, de afwisseling op de verschillende podia was fijn. Hier en daar ook een toffe ontdekking. Ook weer kennisgemaakt met wat echt leeft bij de (Nederlandse) jeugd.
De weide was ook best proper. Er waren wat rokers, terwijl het nochtans op het grote scherm aangaf dat het niet mocht.
Morgen alvast met een headliner om naar uit te kijken: The Cure!
dag 2 - zaterdag 20 juni 2026
De warmte is terug, net als een pak meer volk dan gisteren rond deze tijd. Dat zegt al voor over wat eraan komt. Dat The Cure mag afsluiten zie je ook al aan de zwarte shirts met The Cure erop. Hier en daar zie je nog exemplaren die al jaren meegaan. Ook al flink wat Editors fans …
De Duitsers van Giant Rooks kunnen ons net charmeren met hun laatste 5 songs. Aangename indiepop, goede klank en goede zanger die echt wel goesting heeft en het weet uit te stralen. Zullen we dus zeker later nog eens checken.
Triggerfinger - niet meer in originele bezetting, maar nog steeds even hot, alleen iets minder populair en minder actueel. Toch genoten we van hun oude hits en ja ook de nieuwe nummers beginnen hier goed dor te sijpelen. Genoten van “Colossus”, “All This Dancin’ Around”, “I Follow You” (cover) en “Is It”. Gisteren speelden ze overigens nog een snoeiharde set op Graspop Metal Meeting.
Lauren Spencer Smith - Brits-Canadese songwriter met powerpopballads maar ook soulvol en karaktervol. Niet voor niets populair bij de jeugd. Tussendoor even ABBA coveren (“The Winner Takes It All”).
Dromerig, zeemzoet, betoverend mooi … Gaan we zeker nog is in een zaal checken, solo en in vol ornaat.
Suzan & Freek moet je gezien hebben, ook al is het omwille van de gedachte dat het misschien de laatste keer zal zijn. Als duo bewijzen ze dat ze ook met rustige, maar beklijvende nummers een hele weide kunnen stil krijgen en zelfs voor kippenvel momenten zorgen, ondanks de hittegolf. Sommige nummers blijven zelfs tot lang na de show nog wat hangen. Wauw!
Sofi Tukker aka New Yorks duo welk beukende beats en tropische invloeden met elkaar weet te mixen: “Original Sin” en “Good Time Girl”. Een mixing dek, een gitaar en een micro: meer is er echt niet nodig om Landgraaf aan het dansen te brengen in tropische temperaturen. Het ziet er allemaal veel te simple uit om waar te zijn en toch is het zo: stomend en een succes.
Franz Ferdinand zijn al bezig sinds 2002 en brachten in 2025 nog nieuw werk uit.
“Take Me Out” is in het geheugen gegrift. Vandaag starten ze meteen met 1 van hun grootste hits: ”The Dark of the Matinee“. Moet je maar durven. “Walk Away” gaat er ook lekker in, maar de stamper van de avond is toch wel “Take Me Out”, waarbij toch wel de massa op en neer springt en dat ondanks de hitte die echt wel begint door te wegen. Met “This Fire” sluiten ze op een sterke manier af en ja: de titel is zeer toepasselijk op wat we gezien hebben.
Idles brengt post punk van de bovenste plank met een frontman die een lopend duracell konijn lijkt te zijn en klanken die zoet en bitter tegelijkertijd klinken. Het geheel klinkt ook iets zwaarder en loomer dan verwacht, maar dat zal wel aan de hitte liggen.
Editors - Moet hier nog een intro bij, tja de heren zijn ook al een tijdje bezig en blijven zichzelf heruitvinden. Hun set van vandaag heeft veel weg van een ‘best of’ en net dat is wat de mensen hier verwacht hadden. De nummers volgens elkaar razendsnel op. We zien hier alleen maar gelukkige mensen. “A Ton of Love”, “Karma Climb”, “An end Has A Start”, “Smokers Outside A Hospital Doors” en als kers op de taart en tevens absolute hoogtepunt: “Papillon”. Zelfs de achterste rijen aka de eerste rijen voor het andere podium stonden hier op en neer te springen. Hun afsluiter zorgde voor een ongelooflijke boost.
Tussendoor even de felle beats van Soulwax meepikken in de tent. Klinkt goed, het podium was wel wat onderbelicht. De fans zitten hier duidelijk goed.
Halsey - ballads of breakbeats met haar beklijvende stem als leidraad. Beetje alternatief, beetje donker en bij momenten zelfs snoeihard. De vuurshow was zowel letterlijk als figuurlijk te nemen. Lijkt ons een goede ontdekking, was eerst een beetje vreemd dat ze zo hoog op de affiche stond, maar na haar set snappen we het. Gaan we zeker opvolgen …
The Cure - waar blijft dat nieuwe album vragen we ons af. Veel volk stond eigenlijk al van bij Editors te wachten. Zegt genoeg. We mogen een set van 2 uur verwachten. Openen met “Alone” met een bijzonder hoog pathos met meteen daarop de klassieker “Pictures of You”. “ High” zorgt van bij de eerste noten voor gekir van ettelijke fans. Bij “Lovesong” horen we voor het eerst mensen luidkeels meezingen. “Charlotte Sometimes”, een fenomenale versie van “Burn”, gevolgd door een andere klassieker “Fascination Street”. “A Night Like This”, “Push”.
Populaire meezingers: “In Between Days”, “Just Like Heaven” gevolgd door een ingetogen “Last Day of Summer” om dan de boel weer te laten ontploffen met “A Forest”. “From The Edge of the Deep Green Sea” voert het tempo weer op. Met “Endsong” en diens lange intro valt het op dat er steeds meer mensen vertrekken, wat past bij de titel.
Eerste bisnummer is “Lullaby” welk een warm onthaal krijgt. “Wrong Number” drijft het tempo lekker op (maar er kruipt wel wat vermoeidheid in Robert’s stem). “The Walk”, “Lovecats”, “Friday I’m In Love” hoor je de mensen wel heel luid meezingen om nadien nog harder te gaan met “In Between Days”, “Why can’t I Be You” en als toppunt van de hele avond de oerklassieker “Boys Don’t Cry”. Wat een knaller. Het leek alsof de bisronde een versnelling hoger schakelde en iedereen wist wakker te houden. Het einde was fenomenaal sterk!
Dit was alvast de drukste dag, tevens wederom met voldoende afwisseling en dus voor ieder wat wils. De Belgische bijdrage werd gesmaakt. Toch ook weer een paar ontdekkingen gedaan en first timers zoals dat heet. Editors was een jukebox, met daarna een Halsey die ons wist te bekoren. The Cure mocht afsluiten en deed dat met een andere set en dat is vrij normal voor hun. Geen enkele set is ooit dezelfde. Valt wel op dat Robert Smith vakkundig de hoge noten ontloopt en minder energiek rondloopt.
We vrezen dat dit wel eens onverwachts de laatste festival zomer zou kunnen worden. Wij hebben er alvast van genoten.
dag 3 - zondag 21 juni 2026
My Baby hebben we in het verleden leren kennen via hun uitstekende albums. Nu zien we ook voor het eerst Cato live aan het werk met haar band. Live is het een dansbare mix van blues, disco, soul en rock. Sexy en gedreven, zo zou je de set kunnen omschrijven. Een best vette groove en een flink feestje: een aanrader.
Bente hebben we leren kennen dankzij Pommelien Thijs. Van singer songwriter tot electro pop/rock en dat alles in het Nederlands. Ze schiet als een kanonskogel uit het startblok en zorgt ervoor dat iedereen meteen wakker is. Als een vliegtuig raast ze doorheen haar set, tevens stralend en sexy ogend in haar fluo geel doorzichtig jurkje. Pinkpop is haar huis en zij mag ere en feestje in organiseren (haar woorden klinken een beetje als Fleddy Melculy of was dat een hint aangaande de laatste single waarop een mysterieuze zangeres de rol van engel mag spelen?).
Ze gebruikt een roze schommel om even de hoogte in te gaan en zo haar publiek te overschouwen, merkbaar getroffen door het feit dat ze eindelijk haar droom kan waarmaken door hier te spelen.
Af en toe ook een balade om wat te bekomen van de warmte, ja zelfs op het podium zo vroeg op de dag voel je het al.
Dogstar aka de speeltuin van Keanu Reeves mag ons pletwalsen met hun ruige rockklanken, helaas was het veel te warm om het daar in die tent lang vol te houden.
Dan maar Hoogmis van het Zuiden: oerdegelijke volksliederen en ambiance zoals ze dit hier zo goed kunnen brengen. Wie al eerder Nederlandse rockfestivals heeft aangedaan, heeft al voor iets gelijkaardigs gestaan. Fans van het genre gingen uit hun dak. Ware meezingers en ook wat gezwaai met handdoekjes ofzo. Puur volksvermaak.
White Lies wist ons al te bekoren met hun voorgaande albums, ze nu nog eens live aan het werk zien is zeker de moeite. De zang zit echt goed, net als de globale klank. Het is echt fijn om zo nog eens het studio werk live te horen. “Bigger Then Us” blijft toch wel het hoogtepunt van hun set!
Jade: pop, electro, disco, ballads, harde beats … Ze brengt alles met verve en heeft duidelijk een grote aanhang bij de jeugd hier in Landgraaf. Warm, sensueel, een lust voor het oog en een streling voor het oog. Haar cover van “Stop, in the name of love” valt hier reuze in de smaak.
Tom Morello of Royel Otis is een moeilijke keuze. Feit is dat Morello afzegde voor Graspop, dus daar zat de schrik al in. Een half uur voor hij in de tent zou optreden is alles al nokvol. Niemand die begrijpt waarom nu juist in een tent? Dus ja: dan maar het einde van de set van Jade meemaken en wachten op Royel Otis. Onze fotograaf gaf nadien aan dat het echt wel gaaf was en dat Morello in bloedvorm was, maar ook goed samenspeelde met de andere gitaristen en zelfs eventjes blind gitaar speelde. Het dak van de tent vloog haast weg door al die passie en vurige gitaarklanken.
Royal Otis klonk live minder new wave dan verwacht, eerder pop met wat likjes rock en een vrij zoetige klank. Hun cover versie van “Murder on the dancefloor” sloeg aan en best leuk om te zien dat ze op het scherm achter hun laten noteren dat dit niet een nummer is welk ze zelf schreven. Kort daarop volgt dan de adembenende cover “Linger”. Al bij al niet mis, maar ook geen topper.
Wet Leg schiep veel fuzz, al of niet met behulp van allerlei PR truukjes, dus ze live aan het werk zien zou alvast een echt en correct oordeel kunnen scheppen. Zou hun indierock ons inderdaad kunnen bekoren? Wel het begon sterk, maar kreeg nadien wat last van de warmte. Misschien inderdaad iets teveel opgeklopt geweest.
Yungblud live zien is een must! Hun mix van rock, pop, gothic en voorgezeten door een flamboyante zanger spreekt ons zeker aan. Openen met “Hello” en die boodschap in verscheidene talen op het scherm laten lopen maakt hen wel sympathiek. Voorts knalt de band keiluid en is hun frontman een echt podiumbeest. Eens temeer bewijst deze band waarom ze steeds weer positieve reviews krijgen. Snedig, energiek, beetje catchy en oog voor de fans. Een ware droom voor fans van het genre.
Wij zijn maar al te blij dat we na 3 dagen verschroeiende hitte dit nog kunnen meemaken. Blij ook dat dit niet de hedliner is, want tot zo laat in de nacht hadden we dit niet kunnen overleven, want morgen is het maandag … Voorts leuk om te zien dat hij tijdens het optreden van het podium loopt om de fans fysiek op te zoeken, hen aan te raken en vlak voor hun neus te zingen. Daarvoor dienen die corridors dus … Er kunnen zelfs een paar woorden Nederlands van af. ‘Niets dan liefde motherfuckers’ om zijn woorden te gebruiken. Een song opdragen aan Ozzy roept nog meer sympathie op, naast het feit dat hij ook nog eens aangeeft dat Nederland het eerste land is welk in deze groep geloofde, vandaar ook de vele optredens in dit land (einde quote). Was de moeite waard om het mee te maken, een aanrader!
Di-rect is een punkrockband die in Nederland alvast furore maakt. Wij als Belgen zijn hier om te kijken of het ook bij ons iets kan worden. De locale fans doen alvast keihard hun best om ons mee te krijgen. Ze doen hun best en klinken ook goed. Echte hits hebben ze (nog) niet of het moet zijn dan in Nederland. Ze hebben wel iets, dus ja: wie weet horen we nog iets van deze band in de toekomst.
Foo Fighters zijn de headliners vandaag en tevens ook de afsluiter van dit fijne festival. Het laatste jaar was het niet altijd even fijn om Dave te zijn, maar op dit podium schreeuwt hij (zoals steeds) de longen uit zijn lijf en weet hij de nodige hits (naast de nummers uit hun nieuwste album) uit zijn mouw te schudden.
Als we dan toch een paar songs moeten droppen: “I Hate The Taste”, “All My Life”, “The Pretender” (hier leek ie wel even zijn stem kwijt), “Times Like These”, “My Hero”, “Learn To Fly”, “One of These Days”, “Learning to Walk Again” … Een aaneenreiging van hoogtepunten als we mogen afgaan op de reacties van de fans.
Eindigen doen we uiteraard met vuurwerk. Pinkpop: dit was het, dank u wel!
Deze laatste dag was wederom een dag van ‘golden oldies’ versus ontdekkingen of lokale helden en dat is altijd fijn. Enkel jammer dat Morello het in een veel te kleine tent moest doen, want volgens onze fotograaf was het dik in orde en had het zeker op het grote podium gemogen. Het was een feestje, maar ook wel een beetje zwaar door de hitte.
We hebben genoten en gaan alvast met een mooie kleur naar huis!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9629-pinkpop-2026?ltemid=0
Organisatie: Pinkpop
Les Nuits Botanique 2026 - Experimentele pop - Een wereld vol contrasten
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-31
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique is er één van Ontdekken en Experimenteren. Op deze laatste dag werd een wereld vol contrasten voorgeschoteld, die al vroeg in de namiddag begon. We legden een parcours af met tien fijne pareltjes.
Openen deden we in Orangerie met het duo t l k (****) die optraden voor een handvol geïnteresseerden. Hun muziek klinkt bevreemdend, beetje luguber zelfs en laat veel over aan de fantasie.
De bijzonder mysterieuze vocals en de elektronische klanken voelden confronterend aan. De cello bracht innerlijke rust. En centraal klonk het geheel donker.
Op de Fontain stage hadden we thredd (****) uit Londen die verschillende muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het ging van donkere postpunk naar aanstekelijke indie rock. De zang was behoorlijk poppy. In z’n totaliteit klonk thredd niet zeemzoetig of frivool, wel emotievol. Een ruim publiek kon worden aangesproken. Een beklijvende totaalbeleving.
Het was pikdonker in het Museum bij SUUTOO (*****). Het werd er niet lichtvoetiger op toen de zangeres, hypnotiserend, dansend als een demonische prinses, haar verbrijzelende mooie vocals in deze sound ons wist onder te dompelen in donkere gedachten. In walmen van rook op het podium, tekende SUUTOO voor een intense totaalbeleving. Waanzinnig in momenten …
Het contrast met de daaropvolgende act in de Orangerie Ydegirl (****) was groot. De best zwoele R&B en de aanstekelijke, feeërieke indie pop sprak de dansspieren aan. De muziek van deze Deense klasse performer was erg moeilijk in een hokje te duwen. Ydegirl deed ons heerlijk wegdromen …
In een wolkvan weemoed en melancholie op de Fontain stage was er Kiss Facility (*****). Mayah Alkhateri heeft een warme stem, ze is ook een multi-instrumentaliste. De afwisseling in percussie en gitaar was boeiend.
In het begin klonk het eerder donker, met wat experimentjes. Het werd aangevuld met fijn drumwerk van Salvador Navarrete aka Sega Bodega. Wat een boeiende diversiteit. De rustige, intense, melancholische gitaarklank met shoegaze uit de jaren 90, waait over ons heen van het duo. De insteek van club pop en elektronische texturen, maakt het nog uiteenlopender. Sterk.
De Zweedse rapper en producer Olie XL (*****) werd een eerste echte hoogtepuntje. Hij begon iets later aan zijn set dan gepland; het ging alle kanten uit. Live een duo , waarbij de rapper zich liet bijstaan door de spring -in-t-veld zangeres Valeria Litvakov.
We kregen hier een erg lekker, aanstekelijk rap/hiphop feestje met een hoek af. Ze porden het publiek telkens aan. Improvisatie en experiment zaten vervat in dit muzikaal feestje. Zonder meer overtuigend!
upsammy & Valentina Magaletti (***) waren ook iets bijzonders. De drum salvo’s trilden en er was wat experiment door elektronisch vernuft. Openlucht minder impact , maar in een club of zaaltje kwam dit beter tot zijn recht. Met het uur van etenstijd was dit een goed moment om even bij uit te blazen. Hoedanook een aangenaam concertje.
In het Museum was het tijd voor Lipstick Music (****) . We kregen een veredelde DJ act met zangpartijen. ‘Vreemde, sexy muziek’ wordt het omschreven, die het best past bij een nachtelijke autorit over de snelweg, of bij een intieme, dansbare sfeer. Het was een bedwelmende up-beats optreden, met een beklijvende, bevreemdende, licht melancholische zang. Een unieke beleving en een best aangename ontdekking, vooral door al die experimentjes in de instrumentatie en in de vocals.
In de Orangerie was er een stormloop voor ML Buch (*****) die we nog een laatste twintig minuten konden meepikken. De componiste, producer, gitarist en zangeres uit Kopenhagen wist iedereen te ontroeren. Ze heeft een zachte stem, die net door de puurheid en de emotie, heel krachtig overkomt. Het kon erg intiem klinken en de sound prikkelde dikwijls de dansspieren. Ook hier heel wat diversiteit in de aanpak dus. Een mooie ontdekking!
Afsluiten deden we op de Fontain Stage met Smerz (*****). 'Experimenteren met klank en vocals' was de rode draad doorheen dit concert. Er was soms een poëtische zanglijn, een vervlogen vioolklank, verder een vrij toegankelijke songopbouw.
De combinatie tussen opzwepende clubritmes met de ingetogenheid van jazz, orkestratie en emotionele zangpartijen, zorgde voor ultieme adrenalinestoten.
Er viel veel in dat uur te beleven. Smerz was het perfecte sluitstuk in deze boeiende muzikale wereld vol contrasten.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2026 - Global scene - Nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-29
Erik Vandamme
Toen de organisatie van Les Nuits Botanique besloot om voortaan 'thema avonden' te organiseren , gespreid over bepaalde locaties in en rond Botanique i.p.v. elke zaal apart iets te organiseren, bleken sommigen er zich toch vragen over te stellen. De opstelling van de mooie Fontain stage, en concerten in de Orangerie en het Museum bleken echter wel degelijk een schot in de roos te zijn.
Ook dit jaar kwam er heel wat publiek op af. Zo was er op vrijdagavond een 'poppier' -avond , gekaderd als ‘Global Scene’, waarbij nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes de rode draad vormden.
Publiekstrekkers van dienst waren Iliona die duidelijk een steile opmars maakt. Verder ook het afsluitende Asfar Shamsi in een afgeladen volle Orangerie voor een ultiem dansfeestje. En toch waren het niet deze twee artiesten die tot ons persoonlijk hoogtepunt behoorden …
Het voordeel van een vroeg startuur is dat het eindigt op een 'deftig uur' voor mensen die met het openbaar vervoer naar Brussel afreizen. Het nadeel is dat bepaalde artiesten voor een handvol geïnteresseerden staan op te treden.
Dat bleek bij de eerste mooie nachtegaal op de Fontain stage het geval. Met een fluisterende mooie stem, tokkelend op haar piano, raakte Gala Dragot (****) alvast diep. Als een soort diva met zonnebril, doet ze de aanwezigen naar adem happen. Speels, ongedwongen gaat ze te werk, en dat siert haar. Naast de piano omgordt ze de gitaar en drijft het opzwepende karakter van de weemoed boven.
Op het einde van haar set gaat ze zelfs gewoon vooraan staan, en laat ze haar wondermooie vocals weerklinken. Huiveringwekkend, wellicht een beetje geholpen door sampling. Liggend op de grond, toonde ze haar kwetsbaarheid en haar kracht.
Een ontdekking waard deze Gala Dragot.
De concerten in het Museum en de Orangerie overlapten elkaar … We verkozen de Orangerie als ons tweede podium. We hebben wellicht knappe concerten gemist, maar we zagen ook enkele pareltjes de revue passeren.
Nachtegaal nummer twee Hohnen Ford (*****), eenzaam aan haar piano, zong als een sprookjesprinses. Ze hypnotiseerde iedereen om haar heen. Ook al klonk haar stem breekbaar en straalde ze een soort melancholie uit, we voelden de positieve energie op ons af. Ze sprak haar publiek gezapig mooi aan. De speelse aanpak deed ons verdwalen in haar mooie wereld. Ook al voelde het allemaal wat eentonig aan, we waren onder de indruk van Hohnen Ford. Leuk, magisch concertje!
Er kwam steeds meer publiek binnen sijpelen … Multi-instrumentalist Maddie Ashman (*****) kon, bijgestaan door een strak spelende drummer, op heel wat bijval rekenen. Ook zij moet het vooral hebben van ingetogenheid en hartenbreken. Ze speelt gitaar, piano als cello en beschikt over een breed stembereik. Het klinkt allemaal emotioneel beladen en dansbaar, tussen intimiteit en extravertie.
De diverse aanpak sierde in de instrumentatie als in de vocals en tekende een sterke performance van weemoed, groove en wegdromen.
Het leven vieren op een bijzondere wijze deed Sheng (****) in de Orangerie. De Frans-Chinese artieste brengt in haar muziek een emotioneel geladen beeldvorming, die het dagelijks leven van een 24-jarige jonge vrouw beschrijft. Ze spreekt hier een erg jong publiek aan. De set balanceert tussen tristesse en happiness, die de dansspieren prikkelt. Sheng weet het nog wat te kruiden, door haar Chinese background. Het intrigeerde en verbreedde de muzikale cultuur.
Helaas liep Orangerie wat leeg naar het einde van haar sprankelende set; het lag zeker niet aan haar sterke prestatie maar eerder aan de hoofd act op de Fontain stage, waarvoor de meeste aanwezigen naar Les Nuits Botanique waren afgezakt.
De Fontain stage stond plots overvol voor het fenomeen Iliona (****1/2), de Brusselse parel die in november vorig jaar nog de AB compleet uitverkochte. Ze bracht op bijzonder springerige wijze, haar songs, die diep wisten te raken.
Ze danst door haar emoties heen, en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze wordt bijgestaan door een gitarist en een drummer, met een gigantische Converse-schoen en een levensgrote groene iPod Nano. Het was wat theatraal allemaal.
Breekbaarheid en een dansbare groove wisselden elkaar af, al borrelde de droevige insteek soms boven, wat de aandacht kon verslappen. Het publiek zong de teksten echter uit volle borst mee, Illiona pikte er op het juiste moment op in, om het tempo wat op te drijven.
Haar grote sterkte was de brug slaan tussen intieme slaapkamerpop en opzwepende pop, die een zeker feestelijke stemming gaf. Ontroerend, overrompelend klonk het dus.
Het publiek had er nog niet genoeg van want ook de Orangerie liep overvol voor een ander fenomeen. Asfar Shamsi (****) is een Franse artieste die rap, urban pop en elektro in een mooi geheel samenbrengt, wat een ruim pop publiek aansprak.
Al van in ‘t begin gingen de gsms de lucht in; een muzikaal emotioneel, gevoelige zwoele golf ontstond. De positieve respons van het publiek deed Asfar Shamsi deugd.
‘Ze mengt op vakkundige wijze rap, pop en electro om verhalen uit het dagelijks leven te vertellen of de complexe dualiteiten van menselijke relaties te verkennen’, lazen we in de bio. Muzikaal meer dan de moeite.
Wij breien er echter nog een vervolg aan met Diego (****) in het Museum. Dit is een 21-jarige artiest uit Brussel , die een sound creëert uit pop, rap en electro. Hij voegt er nog een Zuiderse tint aan toe vanuit z’n roots. Dit was een perfect sluitstuk van een avondje ‘Nachtegalen, Hartenbrekers én Opzwepende Feestjes’.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Nederlands 
Français 
