Tough Enough Festival 2025 - Van beheerste retro-rock naar op hol geslagen garage-rock
Tough Enough Festival 2025
Botanique (Orangerie, Museum & Rotonde)
Brussel
2025-11-15
Sam De Rijcke

Net als vorig jaar stond het Tough Enough Festival garant voor een dagje viriele retro-rock en onbesuisde garage-rock. Daarvoor werd een bont allegaartje verzameld aan jong geweld aangevuld met een stel ervaren rotten. Met één gezamenlijk doel: Rock’n’Roll!

Real farmer speelde een soort punk/garage-rock maar wist daar geen eigenheid of ziel in te leggen. Enige lichtpuntje aan deze band was de gitaar die bij momenten al eens lekker kon echoën, maar verder heren hadden de heren geen enkele noemenswaardige song meegebracht. Beetje zielig ook dat de zanger het publiek om een joint vroeg. Ook dat waren ze vergeten. Nederlanders, of wat had u gedacht?

Little Barrie is een zijproject van Primal Scream gitarist Barrie Cadogan, maar de onfortuinlijke band kijkt terug op een niet al te rooskleurige geschiedenis. Tussen 2005 en 2017 maakten ze 5 puike maar zwaar onderschatte albums, en in 2017 sloeg het noodlot toe met het plotse overlijden van drummer Virgil Howe (zoon van Yes gitarist Steve Howe).
Na het onheil gingen ze in 2020 samenwerken met drummer/producer Malcolm Catto die uit de jazzwereld kwam en medeoprichter is van de psychedelische jazzgroep The Heliocentrics. Met de komst van Catto werd de sound meer atmosferisch, groovy en jazzy, getuige de albums ‘Quatermass Seven’ en recent nog ‘Electric War’.
Little Barrie & Malcolm Catto zorgden voor een heerlijk groovy concertje met bijzonder smaakvolle gitaartoetsen van Cadogan, klasrijke drumroffels van Malcolm Catto en warme bastinten van Lewis Wharton.
Er hing de ganse tijd een jazzsfeertje met een Britpop randje in de lucht en dit smaakte absoluut naar meer, maar na 40 minuutjes moest de band er omwille van het strakke tijdschema al mee ophouden. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan een full concert graag.

The Experimental Tropic Bluesband is een Luiks trio die al een tijdje meedraait in het circuit maar buiten Wallonië nooit hoge toppen heeft gescheerd. Destijds werden ze nogal kort door de bocht omschreven als de Waalse Jon Spencer Blues Explosion, en daar zal hun gedrevenheid op het podium wel voor veel tussen gezeten hebben.
Vandaag merkten wij dat deze band inderdaad enorm levendig en energiek uit de hoek kon komen en best wel een paar stomende songs in het munitie-arsenaal had, maar aan de andere kant de bal ook wel eens volledig mis kon slaan. Het trio verloor zichzelf bij momenten te veel in oeverloos gepruts met allerlei ongepaste en geforceerde elektronica, gepiep en geknars, een euvel dat ook te vaak voorkomt op het nieuwe album ‘Loverdose’, een plaatje dat daardoor best te mijden is.
De afsluitende Cramps cover “Garbage Man” bleek zelfs een complete afgang. Wat ze zelf aankondigden als een hommage werd uiteindelijk een blamage.

De mooie verschijning en voormalige Purson zangeres Rosalie Cunningham was hier misschien één van de buitenbeentjes op het Tough Enough Festival. De ranke deerne dompelde zich met haar gevolg in vervlogen seventies rock, southern-rock en prog-rock met een folky inslag (inclusief een Jethro Tull achtige dwarsfluitsolo).
Maar die formule werkte bijzonder wel. Haar songs kwamen een stuk steviger uit de hoek dan op haar platen, en dat was vooral te danken aan een veelzijdige band die bij momenten verduiveld stevig uit de hoek kwam, alsof ze hier op Desertfest stonden te spelen. Maar Woodstock was ook een optie, want met dit concertje ging het alle kanten uit, vooral als men net zoals de gitarist een roze bril had opgezet.

De prijs voor de wildste entertainer was met voorsprong weggelegd voor Pat Beers, zanger/gitarist van de wervelende Schizophonics. Als een ontketende slingeraap met ADHD rolde en holde hij over en naast het podium en bleef hij ondertussen de meest felle uithalen uit zijn gitaar afvuren. De band zorgde voor een uiterst onstuimige set met soulvolle garagerock en uit de bocht vliegende hardrock. Een mens zou zo zeggen ‘The MC5 is very much alive and they are now called The Schizophonics’.
En er zat nog zoveel meer in die act, de soul van een jonge James Brown, de intensiteit van Jimi Hendrix, het molenwieken van Pete Townshend en de elektriciteit van Jon Spencer. En zelfs AC/DC passeerde de revue, want op het einde werd er een kleurrijke ouwe punker als gastmuzikant bij geroepen om er samen een razend “Riff Raff” door te jagen.
De volledige set van Schizophonics was even stormachtig als geweldig, deze gaan we niet snel vergeten.

Weinig volk voor The Wytches. Etenstijd waarschijnlijk. De jonge garagerockers trokken er zich weinig van aan en scheurden hevig door. Tikkeltje shoegaze, snuifje Nirvana, veel feedback en tegen elkaar aanschurkende gitaren. De kerels serveerden, met een splinternieuw album ‘Talking Machine’ onder de arm, een stel wilde garage-rocksongs afgewisseld met een paar slepende monstertjes waar al eens een fijngevoelig gitaartje was ingeslopen. Sterke set, alleen jammer van de magere opkomst.

Geen idee of de iconische garagerocker Jon Spencer de show van Schizophonics heeft gezien, maar hij zou hier fel zijn tenen mogen uitkuisen om die razende act van één van zijn volgelingen te overtreffen. Maar een ouwe rot als Jon Spencer moet je het vak niet leren, die deed zijn eigen ding zoals ie dat al jaren doet, en er zat hoegenaamd nog geen sleet op. Met een rock’n’roll show die stijf stond van de adrenaline en elektrische spanning had hij in geen tijd de volledige zaal in zijn achterzak.
Zoals we van hem gewoon zijn reeg Spencer de energieke songs en splijtende riffs aan elkaar. Daarbij werd hij alweer geruggesteund door de ritmesectie van het heetgebakerde punkgroepje The Bobby Lees, met wie hij in 2024 het geweldige plaatje ‘Sick of Being Sick’ inblikte, jonge gasten die tonnen vuur in zich droegen en zo hun 60-jarige nieuwe baasje ook jong wisten te houden.
Tussen een karrevracht aan songs uit ‘Sick Of Being Sick’ ontwarden we ook hoogst explosieve versies van “Identify”, “I Got the Hits”, “2Kindsalove” en natuurlijk “Bellbotttoms”. Allemaal uiterst hitsig en opwindend. Vintage Jon Spencer.

In de sfeervolle Rotonde was het aan de Amerikaanse meidengroep The Darts om het festival af te sluiten met een potje compromisloze garage-rock die voortgedreven werd op een hitsig orgeltje en okselfrisse surfgitaartjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel dikke fun met lekker rollende songs als “Revolution”, “Get Spooky”, “Underground”, “Liar” en een smerige garageversie van de Lou Reed classic “Vicious”.
Een aardige afsluiter van een geslaagd dagje potige en pretentieloze rock’n’roll.

Organisatie: Botanique, Brussel

Fifty Lab Music Festival 2025 - Met een vinger op de pols naar de toekomst toe
Fifty Lab Music Festival 2025
Alle zalen
Brussel
2025-11-12 t-m 2025-11-14
Erik Vandamme

Eén van de tradities die we maar al te graag in traditie houden is het Fifty Lab Music Festival. Hier verkennen we de Brusselse straten op zoek naar onontgonnen parels , rondom de BourseBeurs, Beursschouwburg en de Ancienne Belgique. Met een vinger op de pols naar de toekomst toe. Drie avonden, waar eigenlijk overal wel iets te beleven viel. Keuzes maken hoort er jammer genoeg bij, en dan mis je soms de nieuwste hype of ontdek je net die ene artiest die een onuitwisbare indruk nalaat ..

Een overzicht
dag 1 – woensdag 12 november 2025
Innocent - AB Club - De soulvolle stem van Innocent (****) deed ons zweven naar weemoedige oorden. Samen met twee andere leden, deed hij zijn uiterste best om met zijn warme, doorleefde stem iedereen te raken. Helaas het geroezemoes was een storende factor. Hij probeerde de aandacht naar zich toe te trekken met enkele verhalen die diep konden raken. Vooral de song “Sober” was er eentje die kippenvel bezorgde, een song die ging over de meest donkere tijd in zijn leven, waaronder het verlies van zijn beste vriend, en hoe ermee om te gaan. En toch klonk die melancho muziek aanstekelijk, goed genoeg om even los gekoppeld te zijn van de realiteit.

Salvia - Beursschouwburg - Café -. Rond acht uur stond Salvia (*****) geprogrammeerd, die we nog deze zomer ontdekten op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas als support van Fischer Z. "De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de  instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding", schreven we over haar optreden.
In de Beursschouwburg deed ze een jong publiek eveneens naar adem happen. Energetisch klonk het met haar zwoele , hypnotiserende vocals en bezwerende danspasjes. Samen met haar muzikanten staat ze sterk te spelen. Een hoogtepunt was Iggy’s klassieker “I wanna Be Your dog”,  die ze door wulpse capriolen volledig naar haar hand zet. We kregen hier een verbluffende set van een artieste die generaties verbindt, bijna een nieuwe Sylvie Kreusch …die gewoonweg zichzelf blijft! Puik werk van deze dame.

4nouki - BourseBeurs – Basement - De mooiste pareltjes zaten duidelijk in het begin van de avond. De BourseBeurs zou trouwens onze 'place to be worden'. In de Basement stage stond een artieste die op theatrale wijze intrigeerde. 4nouki (*****) dartelt als een sprookjesprinses over het podium, en biedt je een  mooie spooky wereld aan waarin we zowel elfjes als demonische boswezens zien. In een golvende beweging voert ze de spanning op, en verkent ze zelfs een intiemer pad, tot je compleet zen geworden bent. Met een zit-in waarna waarbij iedereen ging hurken en terug recht sprong, nam ze haar publiekzinnenprikkelend in.

Florence Sinclair - BourseBeurs – Agora - Vlak naast Basement was er de Agora stage, met o.m. Florence Sinclair (***1/2). Ze wordt omschreven als één van de meest mysterieuze producers van het moment, met een mix van ambient en grime, gehuld in het donker , laat Florence Sinclair amper een glimp zien en horen van wie ze echt zijn. Heel bewust zelfs. Half rap, half gezongen spugen ze hun gal uit, en zorgen voor een mysterieus aula . Hun experimentele hip hop klonk af en toe een beetje teveel van hetzelfde , maar was wel de moeite.

Kaba & Hyas - Beursschouwburg – Café - We zakten af naar het duo Kaba & Hyas (****) die zorgden voor een wervelend feestje, met een hoek af. Puur muzikaal zit het duo ergens tussen hip hop, elektronische muziek en UK Garage. Op gedreven wijze nemen ze, met hulp van een DJ aan de knopjes, het café compleet in. Ze gaan het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Kaba & Hyas klinken energiek, groovy, dansbaar, met een vleugje humor. .

Zéphir - BourseBeurs – Basement - Zéphir (****) is een Frans-Belgische artiest die bekend staat om zijn mix van rap, pop en elektronische ritmes. Na zijn start onder de naam Gimme Pizza lanceerde hij zijn soloproject Zéphir. Zijn debuutalbum ‘Clyde’ (2023) werd geprezen om zijn groovy sound. Voor een Brussels publiek, die wel houdt van Franse weerhaakjes, speelde de man een thuismatch. Hij moest dan ook weinig moeite doen om iedereen te ontroeren en mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal. Hij wist z’n groovy ritmes te mengen met Franse Chanson , in een leuk , fris, sprankelend karakter.

Boko Yout - BourseBeurs – Agora - Boko Yout (*****) wordt geprezen om zijn wervelende live shows, die de grenzen durft te verleggen. Hij wist ons te overtuigen.  Hij raakte meteen met z’n muzikanten die een ondoordringbare muur van geluid optrokken. De beweeglijke frontman Paul Adamah trok de aandacht helemaal naar zich toe. Zijn doorleefde vocals overweldigden. Zelf stond hij al na enkele nummers met ontblote bast op het podium, en ging de zaal tot helemaal achteraan verkennen. Sterke set dus met een positieve boodschap van vriendschap en eensgezindheid.
Voor ons ook de perfecte afsluiter van een eerste boeiende avond, Fifty Lab Music Festival 2025.

dag 2 - donderdag 13 november 2025
De rode draad doorheen de tweede festival dag waren de vocals als muziekinstrument en alles uiteenlopend die ermee verbonden was …
Lola Moxom - BourseBeurs – Agora - We begonnen met een veelbelovende singer-songwriter, met name de jonge, amper 19 jarige, Lola Moxom (****) stond, enkel met laptop en helemaal alleen gezeten op een stoel, wat onwennig op het podium. Haar prachtige doorleefde, kristalheldere stem intrigeerde. Er stond nog niet veel volk in de zaal, maar de zeemzoetige aanpak betoverde. Er zijn nog groeimogelijkheden als het vervangen van de laptop door echte muzikant die haar mooie stem kunnen begeleiden. Een performster om in het oog te houden.

Billie - Beursschouwburg – Café - Ze speelt al piano sinds haar zesde en werd grootgebracht met Cocteau Twins, The Velvet Underground en Joy Division. Haar inspiratie van Franse artiesten haalt ze bij France Gall en Françoise Hardy. Een mix van aanstekelijke rock en Franse tederheid hoorden we van de 22 jarige Franse zangeres Billie (*****) die ons diep wist te raken. Ze dartelt als een diva over het podium, en dompelt iedereen onder in een gezellige kinderlijke zachtmoedigheid. Ze is omringd door haar muzikanten, die ze met even veel liefde omarmt. Ze is een charismatische entertainster. Een deugddoende weemoedige gelukzaligheid daalt over ons neer. De jonge dame wist onbs te verbazen.

Wamen -  AB club - De Frans-Kameroense artieste Wamen (*****) balanceert in een zeer goed vol gelopen AB club tussen R&B en pop. Ze brengt nogal wat emoties in haar set, en zorgt met haar zalvende stem voor een warm deken tegen duistere gedachten. Haar songs klinken toegankelijk en je kan ze zelfs makkelijk mee neuriën. Wamen heeft een dosis charisma en bespeelt haar publiek met een flair van een R&B artieste die al meer dan twintig jaar op het podium staat.
Vocaal breed en sterk overtuigend door de oprechte ontroering. Ze weet ons te raken. Een diep innerlijk genot en weemoedigheid waait over ons heen.
Ze is ook omringd door een puike band, die haar op speelse, gedurfde wijze aanvoelt. Dame met groeipotentieel.

Santamarea - Beursschouwburg – Café - Santamarea (****) (Palermo) deed ons een beetje denken aan Florence & The Machine met haar lange kleed, zwevende stem, de kenmerkende danspasjes en een theatrale act. Haar warme , indringende heldere stem is even bepalend.
De sound klinkt fijnzinnig, aanstekelijk, Zuiders, donker en filmisch. Er is ook een rauw, mysterieus kantje te horen.
Een veelzijdig geheel dus dit concert. Haar debuut album verschijnt in januari 2026. Interessant alvast.

Idyl - BourseBeurs – Basement – Hier is het Franse Chanson in een popkleedje gestopt. De fluwelen stem van de zangeres van Idyl ontroerde. Een goed gevulde zaal was te vinden voor haar integere, zachtmoedige, groovy sound. Puik werk.

Quinton Barnes & Black Noise Ensemble - BourseBeurs – Agora - Quinton Barnes & Black Noise Ensemble (***1/2), de naam alleen al klinkt veelbelovend én Quinton Barnes zelf is een onvermoeibaar ambitieuze artiest uit Montreal, die de grenzen van de Canadese muziekscene verkent.
Sinds 2018 heeft hij een uniek geluid ontwikkeld door zijn eigen werk te schrijven, rappen, zingen, produceren, mixen en masteren in een productieve discografie. Geen makkelijke, hapklare muziek bij dit gezelschap, maar een boeiend avontuurlijk geluid. Wat een sonisch klanken spectrum, evenwel niet evident …

Swordes - BourseBeurs – Basement - Gehuld in een donkere walm en geheimzinnigheid komen we bij Swordes (****), die de duisternis doet aanvoelen als een warm deken tegen de meest donkere gedachten. Een adembenemende performance kregen we. De Basement stond overvol.
We geven ook mee dat Godson iets verderop stond te spelen, die voor het publiek even interessant was.
Het mysterieuze paadje van Swordes bracht ons in een nachtelijke roes. Een sterke, overtuigende afsluiter van dag twee …

dag 3 - vrijdag 14 november 2025
Op de derde avond Fifty Lab Music Festival besloten we het wat kalmer aan te doen. Deze avond stond dan ook geheel in het teken van het concert van Helena Casella, een Belgisch-Braziliaanse componiste en zangeres. In haar muziek verkent ze verschillende genres als R&B, neo-soul, hiphop, moderne jazz en Braziliaanse ritmes. Ze verwerkt deze invloeden op haar eigen manier. Een correcte afsluiter van drie magische avonden in de Brusselse straten rond de Beurs/AB en Beursschouwburg …

Julien Fillion - Beursschouwburg – Café – De jazzsound krijgt van Julien Fillion (*****) een eigenzinnige touch. Hij is een saxofonist die doorheen de zaal wandelt , terwijl sax klanken over de hoofden van de aanwezigen waait. De toon is gezet van een alternatief concert. Een veelkleurige improvisatie. Verder zien we twee drummers naast elkaar zitten en worden de gitaren omgord. Zij zijn de bron van wat er allemaal gebeurt. Iedereen wordt aangepord, speels klinkt het en de grenzen worden verlegd. Een instrumentale chaos volgt, maar eentje die niet ontaardt in een brij. De muzikale weerhaakjes sieren. Prikkels uitdelen, het opwerken naar een onaardse climax en de grenzen verleggen is wat Julien Fillion voortdurend doet. Wat een jazzy rollarcoaster.

Nena Planeta - BourseBeurs – Agro - Het plan was om naar de AB af te zakken voor Oreglo die blijkbaar een uurtje later zou spelen, dus besloten we eerst naar BourseBeurs te gaan om Nena Planeta (****) aan het werk te zien. Soul en hip hop staan hier voorop. De rapster/ violiste uit Brussel begon haar muziek te ontwikkelen bij een groove jam-sessies in de stad. Ze maakt incisieve rapmuziek over neo-boombap-instrumentals, met invloeden uit de jazzrap.
Ze heeft onlangs een single, "Sneaky," uitgebracht. De set klonk als een warme gloed. De onderliggende boodschap klonk op die manier niet echt rauw. Ze troont je zachtmoedig naar haar bonte wereld en toont je ook de minder mooie kantjes in haar verhalen. Maar er valt intense vreugde te bespeuren. Wat een uiteenlopende emoties van deze diva met soulvolle stem, een ware ontdekking binnen de Brusselse rap scene, zonder meer.

Yirji - BourseBeurs – Basement - We bleven nog even hangen in de BourseBeurs. Geen Erika Rein op het podium blijkbaar, wel een zekere Yirji (****) die dat soulvolle van de vorige artieste op eigenzinnige wijze verder zet. "Van film tot muziek, via zijn studies in toneelschrijven, verweeft hij uiteenlopende inspiratiebronnen in kleurrijke nummers - soms uitbundig, soms uitgesproken melancholisch", lezen we. De man vuurt aanstekelijke songs op de overvolle Basement stage af, en blijkt ook een entertainer die verdomd goed weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. 'Rap/hip hop met een hart' schreven we.
We waren sterk onder de indruk toen er nog een zangeres bijkwam, naar het eind van de set. Yirji klonk warm, eerlijk, maw rap/hiphop die we onthouden.

Helena Cassella - Beursschouwburg – Café – De absolute hoofd act van deze drie avonden vonden we in de Beursschouwburg Café. Helena Cassella (*****) wist de verwachtingen in te lossen. Samen met haar muzikanten gaf ze muzikaal een warm antwoord. Haar muziek is geen eenvoudigheid, maar de Braziliaanse invloeden sijpelen voortdurend door. Verder een zonnige uitstraling en haar intrigerende vocals.
Ontroering, tederheid en groove, dynamiek gingen hand in hand, in die Zuid-Amerikaanse sound, soul en jazz. Het klonk allemaal heel beminnelijk.
Haar debuut 'Pit of Impressions' is er alvast eentje om te koesteren. Ze deed iedereen naar adem happen en liet ook ons achter met een warm gevoel vanbinnen.

Het plan was nog om het fenomeen Maïcee in de AB club aan hetwerk te zien. Maar er was geen doorkomen meer aan, het publiek stond tot buiten.
Dit was een warm omarmende driedaagse trip, met een vinger op de pols naar de toekomst toe.
Tot volgend jaar alvast!

Organisatie: Fifty Lab

Blaublues 2025 - Selwyn Birchwood schittert op geslaagde jubileumeditie
Blaublues 2025
Zaal De Levaard
Haringe
2025-11-08
Ollie Nollet

Dit was al de 25ste editie van het Blaublues festival in Haringe, een vergeten dorpje, diep verscholen in de Westhoek vlak bij de Franse grens waar de blauwers ooit vrij spel hadden. 
En toch was ik er slechts één keer, in 2008, maar het optreden toen van Boo Boo Davis herinner me nog levendig. Meestal paste het niet in mijn drukke concertagenda, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn liefde voor de contemporaine blues de laatste jaren flink bekoeld is. De Joe Bonamassas en Marcus Kings van deze wereld weten me nauwelijks te raken.
Toch wilde ik er voor deze jubileumeditie bij zijn. Niet dat ik het programma wereldschokkend vond, maar eerder uit sympathie voor de organisatoren die zoveel jaren trouw bleven aan het oorspronkelijke concept. Daar kan ik alleen maar mijn pet voor afdoen. 

De zaal was al behoorlijk gevuld toen Alice Armstrong eraan mocht beginnen. Armstrong is een aanstormend talent uit Engeland dat de European Blues Challenge 2025 won en Joe Bonamassa (ja, hij!) tot haar fans mag rekenen. Tja, de blues lijkt tegenwoordig eerder een sportdiscipline. Bij iedere beschrijving van een groep vind je vandaag de dag een lijst met de gewonnen prijzen. Zelfs de halve finaleplaatsen en de nominaties duiken in sommige bronnen op. Voor mij hoeft het in ieder geval niet.
De blootvoetse Alice Armstrong bleek zo al een imposante verschijning, maar haar stembereik was nog indrukwekkender. In tegenstelling tot wat haar postuur liet vermoeden was haar stem zuiver, soulvol en uitgerust met een scala aan emoties. Armstrong is uiteraard in de eerste plaats een blueszangeres maar ook zoveel meer dan dat. Dat bewees ze onder meer met het lichtjes fantastische "Bombshell" dat naar de vaudeville neigde. Verder hoorden we mooie covers van Howlin' Wolf en Freddie King maar het moment suprême kwam er toen ze op magnifieke wijze een geheel eigen draai gaf aan "Bang bang (My baby shot me down)" van Cher. Laat ik vooral ook niet vergeten dat Alice Armstrong deel uitmaakte van een heerlijk down to earth klinkende band met Olly Knight-Smith op een spaarzame maar effectieve gitaar, een laconieke Josh Rigal op bas en een nadrukkelijk aanwezige Kev Hickman op drums.

Mark Hummel maakte samen met The Blues Survivors zijn album debuut (‘Playin' in your town’) midden in de jaren '80 blues revival. Het grote succes bleef evenwel uit, maar de man is tot op de dag van vandaag smaakvolle platen blijven maken. Zijn laatste, ‘True believer’ verscheen vorig jaar nog.
In Haringe verscheen hij met een Californisch-Texaanse band die bol stond van gerenommeerde namen. Aan de Californische zijde zagen we naast Hummel zelf bassist Bill Stuve, een man die 30 jaar lang deel uitmaakte van Rod Piazza & The Mighty Flyers waarmee hij talloze artiesten kon begeleiden, gaande van Big Joe Turner tot Willie Dixon. De Texanen waren drummer Wes Starr, die nog op de loonlijst stond bij onder meer Omar and The Howlers en Jimmy Vaughan, en meester-gitarist Anson Funderburgh, gekend van zijn eigen band Anson Funderburgh and The Rockets en zijn samenwerking met Sam Myers. Vier topmuzikanten, dan verwacht je vuurwerk, maar Hummel en Funderburgh zijn inmiddels prille zeventigers en het ging er wat bedaarder aan toe.
Veel eigen werk waartussen toch enkele nummers van Muddy Waters ("She's got it") en uiteraard Little Walter ("Who").
Het nooit minder dan delicieus klinkend mondharmonicaspel van Mark Hummel doet trouwens voortdurend aan Little Walter denken maar daar is absoluut niets mis mee. Dat zijn zang niet altijd even gracieus klonk, was telkens snel vergeten zodra hij zijn smoelschuiver tegen de lippen zette.
En dan was er nog die andere gigant, Anson Funderburgh, die de snaren van zijn gitaar met fluwelen vingers toucheerde. Wat klonk zijn gitaar helder, stijlvol en elegant. Toch had ik net iets meer verwacht. Zijn zelfgecreëerde comfortzone, die hij nooit verliet, mocht wat mij betreft wel wat ruimer zijn.
Toch bleef het genieten, en het geeuwen, waar ik tijdens bluesoptredens, en gitaarsolo's in het bijzonder, al eens last van durf te hebben, bleef uit. De twee konden bovendien rekenen op stevige steun in de rug. De droge meppen van Wes Starr, die één van zijn drumsticks tussen wijs- en middelvinger moest klemmen omdat hij bij een zaagincident een deel van zijn linkerduim had verloren, misten hun doel niet. De lichaamshouding van Bill Stuve deed vermoeden dat hij vaak de staande bas hanteert, maar zijn soepel plukkende vingers op de elektrische bas waren een lust voor oor en oog. Dat alles leverde een geraffineerde, goed geoliede bluesset op: pure klasse maar zonder verrassingen.

Die waren er wel bij Selwyn Birchwood. Al van bij de instrumentale opener, waarin een zweem van ska rondwaarde, werd duidelijk dat bluespuristen bij hem niets te zoeken hadden. Het was vooral dat tweede nummer dat me van de sokken blies: "Freaks come out at night". Wat klonk dit zompig en broeierig! Met een brede grijns ging Selwyn Birchwood meteen helemaal loos en bespeelde zijn gitaar zowaar met zijn tong. Dit was ongetwijfeld de beste song van het hele festival. Daarna werd het vanzelfsprekend wat minder maar zijn mix van deep blues, psychedelische rock, funk en southern soul - zelf noemt hij het electric swamp funkin' blues - bleef bijzonder intrigerend.
Hij werd omringd door vier uitstekende muzikanten:  Henley Connor III op drums, Donald "Huff" Wright op vijfsnarige bas, Eric Cannavaro, wiens keyboard standaard plots in elkaar zakte, op toetsen en geheim wapen van de groep, Regi Oliver op bariton sax.
Birchwood bleef me verbazen met zijn rauwe stem, waarmee hij perfect het gehuil van John Lee Hooker kon imiteren, en zijn flamboyante gitaarspel. Zijn doorleefde interpretatie van Robert Johnsons "Come on in my kitchen" zorgde opnieuw voor een kippenvelmoment.
Maar Birchwood maakte deel uit van de Chicago Blues Festival-tournee - inmiddels al aan haar 55ste editie toe - en dus kwam er nog een tweede artiest het gezelschap versterken. "Helaas", ben ik geneigd te schrijven, maar dat zou de grootse talenten van Carly Harvey tekortdoen. Chicago Blues dekt niet echt de lading want Selwyn Birchwood komt uit Orlando, Florida en Carly Harvey werd in 2016 uitgeroepen tot D.C.'s Queen of the Blues en woont nog steeds in Washington D.C.. Maar dit geheel terzijde.
Harvey bleek zo mogelijk een nog imposantere verschijning dan Alice Armstrong terwijl ze vocaal al even indrukwekkend uit de hoek kwam. Deze diva wist gratie en branie perfect te combineren en kon zo dan toch mijn honger naar meer Selwyn Birchwood laten vergeten.

De laatste band begon om twintig over twaalf, een uur waarop ik normaal al lang schaapjes aan het tellen ben. Ik was dan ook vast van plan, mocht het enigszins tegenvallen, meteen mijn biezen te pakken.
Blaublues koos met Nico Wayne Toussaint voor geen kleine jongen om deze jubileumeditie af te sluiten. De man werd geboren in het Franse Toulon-Sur-Mer maar pendelt vanaf zijn achttiende voortdurend tussen Frankrijk en de Verenigde Staten, waar hij alle knepen van het vak leerde.
Hij was in 2002 al eens eerder te gast in Haringe. Dit keer kwam hij zijn laatste album, ‘From Clarksdale with love’, opgenomen na een verblijf in die stad, bakermat van de blues, voorstellen. Dat deed hij met een 'Big Band' - drums, gitaar, toetsen, bas, trompet, saxofoon en trombone - waarin ik op de trompet Louis De Funès meende te herkennen. H
et werd me toch even zwart voor de ogen toen Toussaint, met een kamerbrede grijns waar zelfs tandpasta adverteerders van zouden schrikken, als een op hol geslagen Duracell-konijn het podium op stuiterde. Gelukkig herpakte hij zich snel en bleek hij dan toch niet de gladjanus te zijn die ik aanvankelijk in hem zag. Het hielp ook dat hij al vlug mijn favoriete nummers van die laatste plaat prijsgaf: het aan Bo Diddley schatplichtige "Valentine" en het samen met Neal Black geschreven "Jesse James".
Toussaint toonde zich net als zijn mentor James Cotton een mondharmonicaspeler met passie en temperament. Het werd een wervelende set vol variatie maar niet alle nummers pasten in dit Big Band jasje. Zo ging "Rocket 88", van Jackie Brenston maar vermoedelijk geschreven door Ike Turner en vaak beschouwd als het allereerste rock-'n-rollnummer, jammerlijk de mist in.
Tijdens de afsluiter blies hij nog één keer de longen bijna stuk op de mondharmonica, waarbij hij Magic Dick van The J. Geils Band naar de kroon stak.
Uiteindelijk bleek de Nico Wayne Toussaint Big Band, ondanks die desastreuze start, dan toch een waardige afsluiter van een mooie festivalavond, waarin Selwyn Birchwood de hoofdvogel afschoot en er geen afknappers te noteren vielen. 

Organisatie: Blaublues, Haringe

Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke

Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.

Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.

Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.

Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.

Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.

Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.

Pics homepag: Pothamus

Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0

Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0

Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge