Alcatraz Metal Fest 2026 – Allesbehalve stoffige bands!
Alcatraz Metal Fest 2026
Lange Munte
Kortrijk
2026-08-06 t-m 2026-08-09
Frederik Lambrecht
Alle verkeersborden stonden het weekend van 6 tot 9 augustus in de richting van Kortrijk gericht, althans voor de fans van het hardere genre. Wederom een vierdaagse trip die diverse metal stijlen aan bod bracht, en het ging redelijk doenbaar zijn qua temperaturen vergeleken met voorgaande jaren…althans dat was toch de bedoeling. De zon had dan toch een andere agenda, want buiten de eerste twee dagen overschreden we toch weer de grens van 30°. Resultaat: heel droge gronden, waardoor stof het hoofdingrediënt was in de gamel van de inmates (al jaren de benaming van de aanwezigen op Alcatraz).
Ok, het was meestal dus bakken en braden en op het einde van de rit zullen velen last hebben gehad van een stoflong, maar toch zijn we vastberaden blijven doorgaan! Oh ja, misschien moet ik toch ook nog vermelden dat er toch enkele last minute afzeggingen waren, niet altijd duidelijk genoeg gecommuniceerd, maar ja, uiteraard heb je niet altijd alles in de hand… deze editie was trouwens uitverkocht!
Meer dan 120 bands op vier podia: van wereldtop tot verborgen parels; er was dit jaar een ontsnappingsroute via een deathride van 120 meter, en vooral de samenhorigheid van de vele metalheads was meer dan de moeite waard.
By the sweat of your brow
you will eat your food
until you return to the ground,
since from it you were taken;
for dust you are
and to dust you will return
Genesis 3:19
donderdag 6 augustus 2026 - Waar komt al dat volk opeens vandaan?! En Bon Scott zegent mij…
Onmiddellijk viel op dat deze avond toch een speciale was, want er stond heel veel volk aan te schuiven aan zowel de ingang, de eet- en drankstanden en aan de verschillende podia/bar El Presidio. Blijkbaar was gans de gebuurte uitgenodigd, want dit had ik toch nog nooit meegemaakt hier op de kleine gezellige festival.
Of kon het zijn dat al dit volk kwam voor de Belgische band Cyclone?! Neen, dat was het ook niet, althans een heel sterke show van onze landgenoten. Buiten hun laatste twee singles en EP blijven ze toch vooral teren op hun oude platen die sterk blijven klinken ondanks dat deze ongeveer meer dan 35 jaar geleden werden geschreven en geproduceerd. De eerste crowdsurfers zagen hun kans bij “In the Grip of Evil” die nog altijd goed gezongen wordt door boegbeeld Guido Gevels. Beide platen kwamen aan bod en stuwden het feestje lekker voort. Het vijftal was lekker op dreef en losten extra schoten met “Fall Under His Command”, titelnummer “Known Unto God” van hun gelijknamige EP die dus begin 2026 uitkwam en knaller “Fighting the Fatal” me de lekkere schreeuw in het refrein. De kop was eraf!
Ik baande mij een weg door de massa en ging mij strategisch positioneren voor Left to Die. In feite gelijkaardig aan Death to All (waarbij ik dan wel deze beter vind) en dus een band die ode brengt aan de kunstwerken van Chuck Schuldiner. Een portie Death – zowel de band als de stijl – gaan er altijd in bij mezelf. Ook covers van Mantas stonden geprogrammeerd op hun setlijst en dit komt dus doordat ze in juli nog maar het album ‘Initium Mortis’ hebben uitgebracht met deze nummers. We begonnen dus met een portie headbangen bij nummer “Open Casket”, voltreffer “Leprosy”, het snelle “Left to die” (1 keer raden hoe ze aan hun bandnaam komen…) en “Archangel” dewelke als eerste single van de nieuwe plaat in de ether werd gegooid. Maar de meeste vuisten gingen in de lucht bij “Pull the Plug” die het laatste ruwe nummer “Evil Dead” in de La Morgue mocht voorgaan.
Surfen op een stofwolk heb ik nog nooit gedaan, dus voor velen kon een droom in vervulling gaan aangezien Sacred Reich klaarstond in de Swamp stage met hun thrash metal. Deze band gaat zoals gekend ook al heel lang mee, en had een kleine pauze van slechts 6 jaar tussen 2000 en 2006, om dan efkes enkel nog als live band te toeren. In 2019 werd dan opeens het vervolg ingezet met nieuw materiaal onder de noemer “Awakening”, die mijn inziens net onder de middelgrens zat. Neen, laat mij maar dansen op “Surf Nicaragua”, “The American Way” en het aalvlugge “Death Squad”. Een ode aan Black Sabbath zal altijd onderdeel blijven van hun show, dus meebrullen was een must bij de mooie versie van “War Pigs”.
Ik ging gaan kijken hoe rockbar El Presidio dit jaar was ingericht en de immense poster van Bon Scott (die bij enkelen toch niet direct herkend werd – shame on you!!) sprong direct in het oog. Ik moet wel zeggen dat het gans het weekend opviel dat, bij mijn bezoekjes in deze bar, de DJs kozen voor AC/DC nummers met Brian Johnson achter de microfoon. Misschien wisten ze zelf niet welk icoon ze achter zich hadden staan…
vrijdag 7 augustus 2026 - Body Count ‘in da house’, Savatage pure emotie en Udo brengt de jaren 80 terug
Aangezien donderdag ook al laat in de middag begint, moeten we deze vrijdag toch nog altijd als de 1e volledige festival dag aanschouwen. Rond aperitieftijd begon de eerste band aan hun rondje en wij kozen om rustig wakker te worden bij de heavy metal sound van Masterplan afkomstig uit Duitsland. Ik kende enkel het album ‘Masterplan’ van deze band, gewoon omdat deze band Roland Grapow (nog actief geweest in Helloween) in zijn gelederen had toen deze plaat uitkwam in 2003. Deze gitarist is nog altijd actief in deze band want als ik naar de line-up kijk zijn er sinds 2012 toch de nodige wijzigingen doorgevoerd. Zoals gezegd, ik vond het een leuke rustige opener waarbij het uptempo gitaarspel een constante waren tijdens deze show.
Normaliter stond 200 Stab Wounds geprogrammeerd, maar werd verschoven zodat de Belgische stonerpunk band Vurt (machtige naam alleszins) een plekje in de Helldorado tent kreeg toegewezen. Efkes op het gemak aanschouwen, maar voor mij was dit toch niet echt een topper. Weinig volk vooraan het podium, maar ik moet eerlijke bekennen dat ik tot op het laatste niet wist dat deze band was ingeroepen als vervanger.
Vended dan maar, met zanger Griffin Taylor in de gelederen en drummer Simon Crahan achter de kit. Wie zeg je? Wel, zoon van Corey Taylor en zoon van de clown van Slipknot. Jawel, een mini versie dus van Slipknot, want ik moet zeggen dat de stem heel veel gelijkenissen heeft met de vader. Enkel qua sound klinkt het niet zo bombastisch en trekken ze toch meer de kar van duidelijkheid en rechtlijnigheid. De riffs klonken lekker strak, en zorgden dat deze nu-metal stijl toch wat meer old school klonk.
Ik bleef rond de Prison stage hangen want het was tijd voor een portie US Power metal uit de jaren 80. Crimson Glory heeft sinds 2023 wel een nieuwe zanger moeten aanstellen aangezien Todd La Torre er de brui aan gaf en oudgediende zanger Midnight in 2009 het leven liet. En ik moet zeggen dat nieuwbakken zanger Travis Wills misschien klein van gestalte is, maar een strot heeft om U tegen te zeggen! Wat een machtige uithalen zitten er in deze man zijn longen?! In april 2026 nog maar een nieuw album uitgebracht, maar hiervan werd geen enkel nummer gespeeld.
Enkel de 2 eerste albums stonden verspreid over de setlist, dus een tripje naar memory lane voor de vele oudere rockers aanwezig op de eerste rij. Nummer “Valhalla” werd luidkeels mee gekwijld en er werd rustig genoten gedurende de set tot afsluiter “Red Sharks”. Heel goed optreden!
Kleine generaal Dirkschneider was wederom present in Kortrijk om zijn geschiedenis van Accept los te laten. Leuk om de show van het huidige Accept (gezien op Graspop) te vergelijken met de versies van UDO, en de laatste versie heeft toch net dat tikkeltje meer, gewoon omdat zijn stem de perfecte fit is met deze songs. Maar ja, net zoals op Graspop klonken deze nummers mij als nostalgie in de oren.
Aftrappen met het riedeltjes van “Fast as a Shark”, meezinger “Living for Tonite”, meedansen met “Midnight Mover”, het bronstige “Breaker” en kersen op de taart “Metal Heart”, “Princess of the Dawn” (uiteraard werd dit nummer nog wat langer gemaakt) en klassieker “Balls to the Walls” die op veel bijval kon rekenen door de toeschouwers. Wederom prachtig en blij dat ik erbij was!
Ik pikte nog een stukje mee van Nederlands death metal band Graceless in de kleine tent La Morgue (mag toch een beetje uitbreiden aangezien hier toch wel topbands spelen), maar de klank hier is toch eventjes anders zodat het toch wat wennen is om de drums wat doffer te horen klinken dan o.m. in de Swamp. Deze authentieke onverwoestbare death metal klonk lekker lomp, zoals het dus hoort.
Revocation moest ook annuleren, dus volgende in rij was Merauder dat ik wou zien in de Helldorado tent. Ook actief sinds begin jaren 90 en deze Amerikaanse metalcore band had volgens mijn geheugen 1 goeie plaat met een ninja op - ‘Master Killer’. Deze band begon opnieuw teken van leven te geven in 2018 om nu 8 jaar later opnieuw live te beginnen toeren.
Zanger van het eerste uur Jorge Rosado was 1 brok vol passie en kon zichtbaar niet stilstaan. Vanaf minuut 1 werd er lustig op door gebeukt door de band en het stof schoot omhoog in de tent, de politieke standpunten werden erbij gezwierd en de middenvingers gingen gretig in de lucht. Lekker krachtig optreden!
Er werd mij verteld dat er in La Morgue naakte vrouwen te zien waren, dus kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen…Witch Club Satan is de naam en toen ik aankwam zag ik een vrouw staan in een wit pakje (soort konijnenpakje) waarbij ter hoogte van de borsten het stof was weggeknipt – hoera!!. En daar stopte het bij voor mij persoonlijk, want deze muziek kon ik allerminst smaken. Ik luisterde eerst naar een soort storytelling, om dan efkes te wachten (de band ging even van het podium) om dan te horen dat ze in feite van de hak op de tak springen, de ene keer een lange stilte, dan heb je opeens ruwe black metal met drukke blastbeats, om dan opeens weer om te schakelen naar een soort beeldende kunst.
Ohja, de kleren gingen tenslotte volledig uit, het sein voor mij om mijn oren te gaan spoelen… WTF!? Ik laat dit ritueel volgende keer alvast aan mij passeren.
En toen kwam het beste optreden van de vrijdag aan bod. Body Count is de naam en dat zal iedereen geweten hebben! WAT EEN OPTREDEN! Ice-T had zijn zoon terug meegebracht, om het af en toe toch wat moderner te houden, maar zodra de woorden Body Count in da house uit de boxen schalden was er geen stoppen meer aan!
Aftrappen deden we met een ode aan Slayer onder de noemer “Raining Blood” om de boel wat op te zwepen en de fakkel door te geven aan “There Goes the Neighborhood” die iedereen naar lucht deed happen. Het macho gehalte van de frontman werkte als een rode lap bij een stier en de crowdsurfers vermenigvuldigden zich als ratten in de lucht. Ook mijn benen gingen gretig de lucht in, opnieuw iets dat ik kan afchecken van mijn to-do-list (crowfdsurfen bij deze band). “The Purge” klonk lekker vet en de menigte sprong nog een halve meter hoger bij “Manslaughter”. Zoon Little Ice sprong lekker mee tussen de crowdsurfers bij “Necessary Evil” van de prachtplaat ‘Born Dead’ en na eventjes adem happen begonnen we aan de eindsprint met krakers “Talk Shit, Get Shot” die de ingebeelde .45 colt naar boven haalde en het vlugge “Cop Killer” die de laatste keer het vuur aan de lont stak. Ik zal het nog eens zeggen: wat een optreden! Vuistje!
Ik nam eventjes een high five met Bon Scott in de El Presidio om erna de melodische heavy metal van Savatage te ondergaan. Ok, dat Jon Olivia niet meer mee gesprongen is op de bus weten we al langer dan vandaag, om dan bij nummer “Believe” een vooraf opgenomen filmpje van de man zelf te zien opduiken is een mooie truc om de oude garde tevreden te stemmen.
In het begin werden spijtig genoeg enkele rustige nummers gespeeld waarin minder gesoleerd werd dan normaliter bij deze band, waardoor ik sommigen al voortijdig zag afdruipen. Maar als je het begin overwon, dan zag je een band die passie uitstraalde, nummers die emoties naar boven brachten en een sterk staaltje vakmanschap. Ik kreeg vochtige ogen bij “Edge of Thorns”, “Jesus Saves” en “Power of the Night”. De achtergronden werden ook gevuld met foto’s van legende Criss Olivia (wat een gitarist was dit toch!) en de symfonische stukken kwamen naar boven bij het prachtige “Sirens”, de leuke rit onder de berg bij “Hall of the Mountain King” en meezinger “Gutter Ballet” die een totaalshow in mijn ogen voltrok. Een show die mij innerlijke euforie gaf!
Waarschijnlijk de zwaarste stem in de moderne deathcore/metalcore scene, uit Rusland afkomstig en soms acterend als een bruine beer om dan weer eventjes de boel kort en klein te slaan in een MMA kooi…jawel, Slaughter to Prevail mocht deze vrijdag afsluiten en frontman Alex Terrible zag en klonk er opnieuw angstaanjagend uit. Een set die boordevol verpletterende breaks en woeste uithalen zit…spijtig genoeg voor mij ook het enigste die mij kan bekoren. Soms begint het allemaal toch een beetje teveel van hetzelfde te zijn. Gevarieerd kan je deze muziek na een eindje toch niet meer noemen.
Gelukkig is er ook veel animo te zien op het podium zelf, de machtige lichteffecten, de vele vuurtjes, een gastmuzikant (Ethan Khan) on stage of een immense wall of death die bijna tot aan de PA reikte. De boel ontplofte bij nummers “Vikings” en “Demolisher” en de oordopjes brachten spijtig genoeg weinig soelaas. Energiek en intense was het alleszins, maar niet enkel de verpakking telt.
zaterdag 8 augustus 2026 - Hatebreed, Terror en Biohazard gehuld in stof en Jungle Rot eert old school death metal
Na een bekertje koffie of twee en een driehoekje La Vache qui rit konden we er weer tegenaan en gingen we voor opener Tailgunner op de mainstage. Furore gemaakt met hun debuutalbum ‘Guns for Hire’, terwijl hun opvolger ‘Midnight Blitz’ wat minder verrassend was. Op de achtergrond de hoes van hun recentste plaat en toen werden de gitaarsolo’s over de weide verspreid. De fijne stem van Graig Cairns klinkt lekker aanstekelijk en bassist Hewson en gitarist Salvini mochten zich uitleven op hun instrumenten.
Deze jonge garde heeft een groot potentieel en deze heavy metal bracht de eerste headbangers op de been. De spandex broekjes en bijhorende sneakers straalden klasse uit…nu nog bevestigen en wie weet waar het eindigt.
Ik stapte richting Swamp om de death metal band Vacuous aan het werk te zien, maar er was enkele een droge mededeling te zien op het scherm: will not perform. Het is raden naar de reden van afzegging alleszins. Dan maar richting de middelgrote tent om te dansen op de tonen van Brutal Sphincter, een lekkere pot gore-grind uit Belgenland. En ik moet zeggen dat er sommige stukken in hun muziek zaten die lekker neigden naar de dansbare stukken die ook Napalm Death in hun stijl hanteert. De blastbeats deden de tentzeilen op en neer wapperen en de springende benen zorgden voor een explosie van stof. Om een gore-grind band te zijn zagen ze er in feite net wat te propertjes uit op stage, maar de twee zangers gorgelden er lekker op los. Enkel voor fans van deze specifieke stijl.
Old school thrash metal was dan weer te bezoeken in La Morgue en met Mortal Scepter uit Noord-Frankrijk hebben ze toch ook een pareltje kunnen strikken. De lederen jackets waren net iets te warm om dragen vandaag, maar de pump van de thrashers vlogen van links naar rechts.
In feite nog niet zolang actief – sinds 2012 – maar toch al twee bommetjes gedropt qua albums (‘Where Light Suffocates’ en het snedige ‘Ethereal Dominance’).
Een flashback naar de beginjaren van thrash metal, in feite het enigste waaraan je moet denken bij deze band. De vingervlugge en scherpe gitaarsolo’s zijn een lust voor het oor en de ietwat ruwe vocalen die erbij komen maken dit een pareltje in deze stijl. “Blindsight” nam je bij je nekvel en de band liet pas los toen “Where Lights Suffocates” de laatste stuiptrekkingen uit je lichaam had geperst. Ik heb genoten.
Dave Matrise riep de woorden Old School… in de Swamp tent en werd luidkeels aangevuld door de vele aanwezigen met …Death metal. En een portie hiervan mag je zo hard in mijn keel drammen dat zelfs sommige eenden jaloers zouden zijn! Jungle Rot heeft in mei nog maar hun laatste album gereleaset getiteld “Cruel Face of War” en ik moet zeggen dat ze de oorlog meebrachten richting Kortrijk. De langharige zanger zweepte de boel op en gitarist Geoff Bub toonde aan het publiek hoe je headbangt en ondertussen toch de pannen van het dak speelt. In feite niet zo’n grote naam in de metal scene, maar we kunnen na het aanschouwen van dit optreden wel zeggen dat dit een verborgen diamant is. Nummer “A Call to Arms” begint redelijk rustig en bouwt lekker op, en eenmaal de machine aan het werk gaat is er geen stoppen meer aan, ook “Worst Case Scenario” straalt kracht uit, maar het beste nummer van vandaag gaat toch naar “Suffer in Silence” die de massa in overdrive liet gaan. Puik optreden!
Midnight is dan weeral een mooie combinatie van blackened speed metal met een vleugje punk aan toegevoegd. In 2023 stonde ze al eens op de affiche en dit jaar mogen ze dit nog eens herhalen, op identiek dezelfde locatie. En de tent stond dan ook bomvol, dus het moest zijn dat hun vorige passage een voltreffer was. Alle muziek wordt door 1 persoon gecreëerd genaamd Athenar en vandaag had hij nog twee volwaardige individuen meegebracht om zijn muziek aan de man te brengen.
Alle drie gehuld in een zwarte kap trapten ze af met “Unholy and Rotten” van hun demo die in 2003 werd uitgebracht. Jawel, deze band bestaat ook al meer dan 20 jaar en heeft ondertussen toch al een mooi getal van 7 studio albums op hun conto. Een lekkere portie metal op kruissnelheid die ervoor zorgde dat het stof niet bleef liggen op de gedroogde grond. De security vooraan heeft veel werk gehad tijdens dit optreden, ik kan met niet voorstellen hoeveel keer deze mannen zich douchen na een show haha.
Van ver hoorde ik de drumintro van “Ton of Bricks” en wist ik dat Metal Church op de Prison stage had afgetrapt. Het grootste probleem bij deze band blijft toch verdorie de line-up, want bijna jaarlijks zijn daar toch wel enkele verschuivingen merkbaar. Neem nu huidig zanger Brian Allen, nog maar actief sinds 2025 en we kunnen nu al beginnen pronostieken hoelang deze man zijn plek behoudt. En zo is het altijd wel wat, een stabielere koers zou toch uiteindelijk eens mogen genomen worden, want soms zijn er nummers die specifiek voor 1 bepaalde stem zijn geschreven, die dan live niet echt meer top klinken. Instrumentaal klinkt deze variatie van heavy/power/thrash lekker gezellig, dus daaraan zal het meestal niet liggen. Neem nu de intro van “Gods of Wrath” die op deze warme middag rillingen op mijn arm deed verschijnen, of afsluiters “Beyond the Black” met de aanstekelijke riff in verwerkt en “Metal Church” zelf die dit leuke optreden tot een eind bracht. Een band die voor eeuwige twijfel zal blijven zorgen.
Op een pufhete dag luisteren naar black metal met horrorthema’s kan je niet direct verzinnen, maar toch was de Swamp stage goed gevuld om de Nederlanders van Carach Angren te bekijken. De mini versie van Dani Filth zou ik het op een makkelijke manier kunnen stellen, behalve dan de tierende vocalen die hij hanteert. Geschminkt in wit en zwart kwam de band op om er direct in te vliegen met “The Sighting is a Portent of Doom” van hun tweede studioalbum, maar de beste nummers blijven nog altijd terug te vinden op hun sterke debuutplaat ‘Lammendam’ die deze band naar de top hees. Ok, ook album ‘Where the Corpses Sink Forever’ heeft enkele geniale nummers prijs te geven, dus ook meer dan de moeite waard om eens te checken mocht je dit nog niet gedaan hebben.
Deze black metal klinkt lekker gedreven en de synthesizers brengen de nummers naar een hoogtepunt. Op het podium is alles in de puntjes voorzien om de theatrale insteek naar voor te brengen en de orkestrale componenten en dito intense black metal riffs over te brengen naar het publiek. Hopelijk hielden jullie er geen nachtmerries aan over moehahaha.
Ik twijfelde niet lang om de black metal tijdig uit te zwaaien, want Biohazard ging de boel laten knallen op het hoofdpodium, onder een loden hitte! Ere wie ere toekomt, want miljaarde, hoe goed ziet frontman Evan Seinfield er wel niet uit! Een torso vol getatoeëerd en een niet aflatende gedrevenheid maken deze man een waar fenomeen. Ook oudgediende Billy Graziadei zag er heel fruitig uit, maar de boosheid en welgemikte grimassen laten hem veranderen in een pitbull.
Muzikaal gezien een set om van te smullen, aftrappen met “Urban Discipline” die direct de boel op scherp zette, gevolgd door “Shades of Grey” van hetzelfde album die verder ging op zijn elan. Voor één keer mochten de middelvingers zonder twijfel de lucht in bij “Fuck the System” van hun recentste album, om de boel vooraan te openen met “Wrong Side of the Tracks”.
De band nam zijn publiek op sleeptouw en er werd gewillig meegezongen met topper “Five blocks to the Subway”, only five blocks haha. De crowdsurfers kwamen van alle kanten aangevlogen en Billy bleef niet bij de pakken zitten om ook zijn werk in de pit te doen. Overal gezien wederom een strakke set die het publiek in extase bracht, meer van dat graag!
Uit New York afgevlogen en met een nieuwe prachtplaat “Descent” onder de armen mocht Immolation hun nieuw kindje aan de mensen voorstellen. Het viertal kreeg een klein uurtje tijd toegewezen en ze probeerden deze zo goed als mogelijk te benutten. Een mix in de setlijst van hun oudere werk tot dus de promotie van hun nieuwe album. Gitarist Robert Vigna bespeelde zijn instrument wederom met de nodige kunde en daarbij horende armbewegingen om zijn gitaar in gareel te houden, toch fantastisch om dit ADHD-kantje te ervaren live. Een strakke set, helaas ietwat lijkend op automatische piloot (trouwens weinig emotie te lezen op de bandleden meestal), maar de nummers die ze brachten werden met warmte omarmd. “Majesty and Decay” was de eerste voltreffer, en met “Acts of God” en “The Age of No Light” werd geteerd uit hun voorlaatste nageslacht.
Maar ik blijft zoals altijd knielen voor de eerstgeborenen “Into Everlasting Fire”, “Father, you’re not a Father” en nummer “Immolation” zelf die de donkerste kant van deze band laat zien. Ok, interactie met het publiek bleef wat achterwege, maar dit is in mijn ogen niet altijd een vereiste om een meer dan goeie show neer te zetten.
De opzwepende hardcore van Hatebreed was al efkens aan de gang en de weide stond stampvol om Jamey Jasta te aanbidden. Hun tour is al een tijdje bezig genaamd ‘Still a Threat’ en ging er alweer in als zoete koek! Aan meestampers geen gebrek en het stof vooraan het podium was het ultieme bewijs dat deze band een grote fan schare heeft! Ik sprong mee in het verhaal bij “To the Treshold”, slikte een emmer stof in bij “As Diehard as they Come” en “Live For This” die de meute vooraan niet meer in bedwang kon houden. Het was een komen en gaan van armen en benen, één gigantische zandstorm ontsproot uit de Kortrijkse aarde en de pletwals ging lekker verder door op zijn elan. Opgeven staat niet omcirkeld in het woordenboek van Hatebreed en dus knalde de break bij “Everyone Bleeds Now” en meezinger “Destroy Everything” heftig over de weide. Er zat gewoon geen stop op de beleving en ondanks de warmte zorgde Jamey ervoor dat het publiek moest meegaan in het opofferen van hun laatste krachten. “Proven”, “Tear it Down” en “Last Breath” werden gespeeld zonder enige vorm van tussenpauze en toen “Perseverance” bijna de boel aan flarden schoot, kon iedereen na het slotsalvo “Looking Down the Barrel of Today” eindelijk naar adem happen. De aanwezigen zullen akkoord gaan met mijn stelling: bij Hatebreed schakel je jouw verstand uit en stap je blindelings mee in hun verhaal die voor, tijdens en achteraf de nodige adrenalinekick met zich meebrengt! Wat een live band!
Zo lang hadden we niet om onszelf wat op te frissen, want Terror ging gewoonweg het kunstje van Hatebreed achterdoen, gewoon in een kleinere ruimte, lekker gezellig. Frontman Scott Vogel vroeg om zoveel bodies naar voor te brengen en om de security aan het werk te zetten en ze armspieren te laten kweken. Het liet niet lang op zich wachten vooraleer de boodschap werd omgezet door de aanwezigen en de Helldorado gehuld werd in een wolk stofdeeltjes die de band nauwelijks nog zichtbaar maakte.
Aftrappen met knaller “Spit My Rage”, “Stick Tight” die de crowdsurfers achteraan de tent deed ontwaken en eindigen met meezinger “Keepers of the Faith”, zo doe je een Terror show alle eer aan. De oorlogszone begon gigantische vormen aan te nemen en de zanger keek uit over zijn fans en zag dat het goed was. De drum werd aangetikt en de overgave van de band was hoorbaar tijdens “Hard Lessons”, het eerbare “Always the hard way” en “Keep your Mouth Shut” waar Carl Schwartz van Hatebreed mee kwam brullen in de microfoon.
Ik weet nu al dat onze wasmachine maandag overuren zal moeten draaien om al het zand weg te spoelen. Meer dan geslaagd!
Alweer een kleine 10 jaar geleden dat Primus nog te zien was op een Belgisch festival/concertzaal. Deze band kan live ofwel ontploffen, ofwel tegenvallen dat het de moeite niet waard is om twee nummers te blijven staan. Ikzelf was al redelijk murw geslagen door Hatebreed en Terror en hoogstwaarschijnlijke een beetje slaaptekort, en liet het gewoon over mij heen komen. Bassist Les Claypool is de bekendste figuur in deze band en zijn vakmanschap op zijn basgitaar is werelds. Nummer “John The Fisherman” kwam al redelijk vroeg aan bod en “American Life” werd voorafgegaan door het Amerikaanse volkslied. Ik genoot tijdens hitje “Too Many Puppies” en afsluiter “Jerry was a Race Car Driver” die deze show in schoonheid afrondde. Mijn handen gingen de laatste keer in de lucht en toen was mijn pijp uit.
zondag 9 augustus 2026 - Deicide brengt het beest naar buiten, wandelende wc-borstels en Lamb of God mikt hoger
De laatste dag ging ingaan, en ik moet eerlijk bekennen dat het minder warm was dan voorspeld, althans dat was mijn gedacht. De wolken deden de zon ietwat verbleken en er waaide een tof windjes over de gevangenisvelden.
Openen deed ik met toch een onbekendere naam op de affiche – Blackbraid – maar ik heb al enkele vinylplaten van deze band in mijn bezit. Sgah'gahsowáh is de naam verantwoordelijk voor alle muziek en zijn albumtitels houdt hij simpel: Blackbraid I, II en III en atmosferische black metal is wat je mag verwachten.
Nog nooit live gezien, dus een primeur voor mij en ik vermoed toch velen die in de Swamp tent stonden. Ok, de stem was niet geheel sterk in de mix, waardoor de instrumenten de boventoon kregen, wat toch een minpuntje was. Er werd gepikt uit de 3 verschillende albums, maar live toch minder dan ik verwacht had. Op plaat wel heel sterk alleszins.
Niks kan tippen aan de naam van de stichter van Blackbraid, maar volgende band is toch ook moeilijk uitspreekbaar als je wat teveel biertjes binnen hebt. Sanguisugabogg komt uit Amerika, en blijkbaar wil dit zeggen toilet of moeras van bloedzuigers. Soit, je moet er maar opkomen. De muziek is pure lompe death metal, met vuile riffs en een diepe grunt die dan nog eens gorigheid en perversie uitstraalt. Enkele nummers om jullie op het goede pad te sturen mocht je benieuwd zijn: “Skin Cushion”, “Face Ripped Off” en “Dragged by a Truck” en je zou moeten weten of dit je gading is.
Anaal Nathrakh dan maar, nog iets heel speciaals. Een mengelmoes van black metal, grindcore en industrial om het dan toch maar een naam te geven. Ik moet wel zeggen dat zanger V.I.T.R.I.O.L. een babbelkous pur sang is, want op het laatste was hij bezig met het vertellen dat hij ofwel nog 1 of 2 nummers kon brengen. En hij bleef hier maar over tetteren dat ik zei: Spelen! Toch een beetje vermoeiend.
Oh ja, blijkbaar een band die niet veel live in onze contreien speelt, dus dit was dan weer een meevaller voor ons. Qua muziek zoekt deze band de extremen op, in het begin nog wat technische issues, maar eenmaal ze op toerental waren was het genieten geblazen. De machtige clips op de achtergrond – o.a. van die Godsdienstige sekteleden die de Duivel kunnen uitroeien met veel handgebaren of de clip van de varkens pasten perfect bij nummers “Hold your Children Close and Pray for Oblivion”, de ware woorden tijdens “Between shit and piss we are Born” en “Submission is for the Weak” die deze 3 kwartier in stijl afsloot. Geen makkelijke muziek, maar dat moet ook niet altijd.
Minder volk dan verwacht bij MisÞryming & Nergal, toch ietwat uitgeroepen tot de act die black metal fanaten moesten aanschouwen. Misschien had de zon er wat mee te maken. Nergal, dus vooral bekend van bij Behemoth, maakte in zijn beginjaren pure rauwe black metal en één van zijn topplaten ging vandaag integraal gespeeld worden – ‘Sventevith (Storming Near the Baltic)’. Je kan je dus direct de vraag stellen: kan Behemoth dit zelf niet integraal spelen? Uiteraard weten wij niet wat de reden hierachter is, maar het blijft toch raar…
Wat ik vandaag dus gehoord heb is de primitieve vorm van Nergal zijn muzikale oerkracht en vond het redelijk meeslepend. De muzikanten hadden leuke corpsepaint aan, en brachten een mooie vorm van brutaliteit naar voren in dit extreme genre met soms ook de nodige rock ’n roll gehalte in verwerkt. Blijkbaar was deze plaat de transformatie van Behemoth’s underground onbekendheid naar internationale erkenning. Niet slecht, maar ik ben ook niet echt van mijn sokken geblazen.
Volgende band gaat al een tijdje mee en is live altijd een zekerheid als het aankomt op ervaring en het verzorgen van een goede show. Death Angel gaat al mee sinds eind jaren 80 toen hun debuutalbum ‘The Ultra-Violence’ met veel applaus werd ontvangen. Gitarist Rob Cavestany en frontman Mark Osegueda zijn nog de originele bandleden en blijven constant presteren.
Er werd uit diverse albums gekozen om een mooie gevarieerde setlijst in elkaar te flansen en ‘The Moth’ dateert ook al van 2016. Trouwens geen nieuwe albums meer gemaakt sinds 2019, dus het zou wel eens tijd mogen worden hé mannekes.
Eerste topper voor ondergetekende: “Seemingly Endless Time” waar de gitaarsnaren lekker aangetrokken worden en de hoofdjes gedwee mee knikten, en het combootje “Evil Priest” en “Mistress of Pain” van hun debuutplaat.
Afsluiten deden ze in stijl met “Thrown to the Wolves” en toen zat het er alweer op. Allé, dit klinkt misschien wat kort door de bocht, maar dit optreden was amusant waardoor de tijd pijlsnel voorbij vliegt. Geen echte verrassingen tijdens deze show, gewoon degelijk zoals altijd. De band bedankte ons voor onze aanwezigheid en dat was allesbehalve een probleem voor ons.
Biff Byford mag dan al 75 jaar geworden zijn, dit NWOBHM-standbeeld ziet er nog altijd redelijk fit uit en zijn stem heeft niks ingeboet, ik ken anderen op deze leeftijd die al na 2 nummers aan de zuurstoffles moeten. Ok, hij gaat uiteraard niet meer hollen op het podium, maar geef het hem maar na samen met zijn band Saxon. De zon stond nog te stralen over de weide toen het titelnummer van hun recentste schijf “Hell, Fire and Damnation” de eerste vuisten richting de lucht stuwden.
Helaas geen 9 meter hoge metalen adelaar te bewonderen als stage attribuut, maar de videoclips die achter de band verschenen gaven een goeie hint van welk nummer je kon verwachten – neem nu de sloopbal die naar voor en achter bengelde tijdens “Solid Ball of Rock”. Een koker klassiekers werd opengetrokken met “Power and the Glory”, “Motorcycle Man” met de ronkende motoren die dit nummer inzette en het uptempo “Heavy Metal Thunder”. De oude garde genoot alvast, de jongere generatie zal zich waarschijnlijk af en toe eens afgevraagd hebben wanneer er iets verrassends gebeurde. Ze gingen lang mogen wachten, want volgende voorspelbaar triootje zwaaide de band uit: “Denim and Leather”, “Wheels of Steel” en het tijdloze “Princess of the Night”.
Conclusie: sommige nummers werden ietwat langdradig door deze uit te rekken en het is duidelijk dat Bill graag wat langer op het podium had vertoeft). Tja, je kan niet altijd headliner zijn hé.
Gedaan met de gezapige muziek, want Deicide ging de Swamp stage ontdoen van alle Christelijke onzuiverheden. Glen Benton zijn omgekeerd kruisje op zijn voorhoofd lijkt met de jaren meer en meer te vervagen, maar de diepe snelle grom die uit zijn strot komt klinkt nog altijd lekker demonisch. De tent veranderde in een rode gloed en de moshpits ontwaakten uit het vagevuur bij “When Satan Rules his World”. De mensen die bang begonnen te worden dropen stilletjes af, wij schoven een stapje dichterbij tijdens “Bastard of Christ”. Ik vond persoonlijk dat de stem nog wat luider in de mix mocht staan, een euvel die bij mij meer opdook in de Swamp stage dan voorgaande jaren…
Indien je nog niet gekend bent met de intro van “Once Upon the Cross” van het gelijknamige album uit 1995, dan raad ik jou aan om dit onmiddellijk te checken! De drumpartijen voelde je kloppen in je borstkast en een gigantische stofwolk deed een inslag van een atoombom verbleken. De lucht begon wat donkerder te worden bij “Serpents of the Light” en de band duwde nogmaals het gaspedaal in. Weinig woorden werden gesproken, maar de boodschap van deze band uit Florida was duidelijk…
1 vol uur “Hommage for Satan”! De snelheid werd nog wat opgevoerd met “Scars of the Crucifix” en het monsterlijke “Dead By Dawn” die de death metal fanaten met een vol Duivels hart achterlieten. Bam!
Voor ondergetekende de afsluiter op de mainstage, want van wolven met krachten krijg ik jeuk, kortom een serieuze allergie. Lamb of God zit boordevol groove en sinds de oprichting in 1999-2000 een tiental studio albums geschreven, albums die in feite niet altijd voltreffers waren, maar op ieder album waren toch wel enkel stampers terug te vinden.
Nu, live klink hun muziek kolossaal en frontman Randy Blythe is een topper in het pushen van toeschouwers tijdens zijn show. Ik moet wel eerlijkheidshalve zeggen dat ik ook niet zoveel van deze band ken, buiten de hitjes uiteraard. Achter deze show een werkpuntje dus voor mij om me meer te verdiepen in deze band dedju.
Dus zoals gezegd, een fantastische interactie tussen publiek en band en nummer “Laid to Rest” zorgde voor een eerste groepsknuffel vooraan het podium, de vlammen schoten in de lucht op het podium (eindelijk konden we ons opwarmen) en ze gingen verder op hun elan met hun technische capaciteiten in nummer “Parasocial Christ” en “Omerta” met zijn tegendraadse hoeks en de grommende stem eraan gekoppeld.
Deze dynamische set met een niet aflatende energie kreeg nog een extra boost met “Memento Mori” die heel gestaag en mak begint totdat de drumpartijen de boel laten exploderen en obligatoire afsluiter “Redneck” van het degelijke album “Sacramentum” uit 2006 waarbij iedereen luidkeels meebrulde: ‘This is a MF invitation’ en voor een laatste keer draaikolken van stof over de weide deed vliegen.
Ik pikte nog een stukje van Gutalax mee nadat ik afscheid had genomen van El Presidio, en blijkbaar was deze band wegens omstandigheden pas enkele minuten voor de start van hun show gearriveerd. Hun fans zijn ofwel gekleed met een wc-borstel op hun hoofd of er is zichtbaar een hoek af, maar hoe deze mannen een welbepaalde gorgel uit hun muil doen komen blijft mij een raadsel.
Getooid in witte pakjes om de boel te desinfecteren werd er vooraan lekker gedanst, althans ik zag vele witte en zwarte wc-borstels door elkaar vliegen omhuld door wc-papier. Ik had nooit gedacht dat gore-grind met thema’s pis, seks en ontlastingen zo onthaald zou worden, en de twee blauwe wc-kotjes op het podium daverden mee op hun succes.
Ik moet zeggen: de drum klinkt lekker aanstekelijk, de muziek zelf is lekkere grind, maar de gorgelende klanken zijn toch efkes wennen…
Ik ben nu wel pigsquals gewend, maar dit gaat toch net dat stapje verder haha. Qua nummerkeuze een directe link alvast naar hun muziekstijl met “Diarrhero”, “Poopcorn”, “Dick Dip” en hun bekendste “Shitbusters”.
Zo, het zat er alweer op, vier dagen op Alcatraz vlogen voorbij. Wederom een editie waar de zon toch wel parten speelde – je mag zeggen wat je wil, maar de warmte pikt toch veel energie in van je lichaam, want je slaapt wat minder goed, je krijgt er een stoflong van, … maar achteraf gezien blijft Alcatraz Festival een heel tof en gezellig festival waarbij de muziek het belangrijkste blijft, en niet het geld dat een band zou kunnen opbrengen!
Alles werd in het werk gesteld om er een onvergetelijke 4-daagse van te maken, grote duim voor alle actoren op de weide (vuurspuwers, politie-agentes, monsters, dj’s, …), handen op elkaar voor het gratis drinkwater tijdens deze hitte, de zonnecrème dispensers op de weide en de mooie ode aan Bon Scott in de El Presidio.
Een deeltje van de affiche voor jaargang 2027 werd al onthuld op het festival zelf, met oa Europe, Mercyful Fate, Cavalera, Devildriver, Halestorm, Sylosis, Dethklock, Fulci en Mucky Pup om er maar een deel te noemen. De early bird voorverkoop is blijkbaar al uitverkocht, wees er volgend jaar dus maar tijdig bij! Je bent gewaarschuwd…
Tot volgend jaar!! Meer info op www.alcatraz.be
Line Up:
Donderdag: Aeveris, Left to Die, Wings of Steel, Cyclone, Funeral Dress, Enthroned, Der Weg Einer Freiheit, Sacred Reich, Heidevolk, Mikkey Dee with Friends, Imminence, Soulfly, Channel Zero, Alestorm
Vrijdag: Dead Serious, Sons of Lioth, A Thousand Sufferings, Modder, Hope Erodes, Insanity Alert, Vurt, Graceless, Witch Club Satan, 200 Stab Wounds, Vended, Monolord, Bleedskin, Cowboys & Aliens, Merauder, Chelsea Grin, Alien Ant Farm, Warrior Soul, Masterplan, Soen, Coven, Crimson Glory, Armored Saint, Chained Saint, Health, Crowbar, Combichrist, Bleed from Within, Dirkschneider, Igorrr, Thy Art is Murder, Amenra, Bodycount, Savatage, Slaughter to Prevail
Zaterdag: Mortal Scepter, Poseydon, Divided, Ronker, Your Highness, Vacuous, Graphic Nature, Brutal Sphincter, The Troops of Doom, Tailgunner, Hate, Jungle Rot, Castle Rat, Ratos de Porao, Midnight, Aura Noir, Coroner, Firewind, Mushroomhead, Kittie, Miracle of Sound, Mantah, Terror, Carach Angren, Immolation, Pscyhonaut, Metal Church, Municipal Waste, Alcast, Orbit Culture, Primus, Biohazard, Hatebreed, Amorphis, Testament, Arch Enemy
Zondag: Breakout, Steengruis, Turpentine Valley, Encounters, Hemelbestormer, Luna Kills, Izegrims, Nefarious, Internal Bleeding, Deceased, Mortal Sin, Firespawn, Sanguisugabogg, Blackbraid, Animals as Leaders, Misbyrming & Nergal, Bloodbound, Anaal Nathrakh, Voivod, Kylesa, Death Angel, Northlane, Gutalax, Rise of the Northstar, Warkings, Fit for an Autopsy, Of Mice & Men, Paleface Swiss, Rose Tattoo, Deicide, Nevermore, Satyricon, the Ghost Inside, Saxon, Lamb of God, Powerwolf
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10082-alcatraz-2026?Itemid=0
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Festival Dranouter 2026 – Vernieuwde, vertrouwde blik tekent voor een totaal beleving van muziek, ontmoeten, sfeer en vakantie
Festival Dranouter 2026
Festivalterrein
Dranouter
2026-08-07 t-m 2026-08-09
Johan Meurisse
De 52ste editie van Dranouter was terug volledig uitverkocht en kon verspreid over het weekend 55000 bezoekers verwelkomen. Formule: Een gevarieerde line-up, het beleven met talrijke food- (heerlijke gerechten voor elk wat wils) en drinkstops (themabars), animatie en straattheateracts, het verbinden en het ontmoeten in al z’n aspecten enz. Het neemt een unieke positie in , het is één grote muziekvakantie, kortom, en vaste waarde in het festivallandschap, zonder aan eigenheid in te boeten.
En de editie van 2026 was iets bijzonders: een vernieuwd festivalterrein kunnen ontdekken met de verschillende zones, podia en nieuwe plekken op het terrein. Alles een beetje in een nieuwe, aangepaste outfit. O.m. Radio Drannie zijn de hosts in de aankondigingen en in de, indeling van de festivalzones heb je de Brouwerie (de vroegere clubtent), Nouter Park, Den Hof en aan de overkant Park Bazaar en iets verderop het Theater plein , elk met een eigen identiteit, sfeer en kleur, maar tegelijk onmiskenbaar Dranouter, met alles erop en eraan voor iedereen. Wat duidelijk in de smaak viel bij het publiek.
Comfort, beleving, vernieuwing, vertrouwd; creatief, inspiratievol en mooi uitgewerkt. ‘The new traditions’ steeds in evolutie …
Muzikaal steeds de kaart trekken van grote namen tot interessante ontdekkingen, met dit jaar de focus op Ierland. En showcases die folk & roots in de kijker plaatsen.
Er valt naast de podia het hele weekend voldoende te beleven, die de familiale sfeer, ruimte voor de kids en de ontmoetingen bevorderen.
Ook de lokale verankering blijft hierin belangrijk, die de identiteit van het festival van muziek, cultuur, beleven en ontmoeten doen versmelten.
Kortom, Festival Dranouter, een vernieuwde, vertrouwde blik voor een totaal beleving van muziek, ontmoeten, sfeer en vakantie. Een Dranouter-gevoel op z’n best!
Aftellen nu naar de volgende editie, 6 – 8 augustus 2027.
dag 1 – vrijdag 7 augustus 2026 - Mania met Belgische toppers Bart Peeters en Pommelien, die alle generaties met elkaar verbindt
Op de eerste volwaardige dag kreeg Dranouter 16000 festivalgangers, die de première van het vernieuwde festivalterrein konden ontdekken.
Al meteen een beloftevol artiest met Frans Kalf, die z’n Nederlandse roots in het Gentse verloren heeft en zorgt voor een rits aangename luistersongs met een licht zalvende droomgroove, die de brug slaan tussen Boudewijn De Groot, Ramses s-Shaffy, Brel en Spinvis. Hij is één van de nieuwe woordkustenaars, weet innemend als breed te spelen en heeft sterk materiaal uit die ons wist te intrigeren als “terwijl je voor me stond” en “en nou”. Om in het oog te houden.
Monza van Stijn Meuris blikt terug op hun 25 jarige carrière. Dit is net als Noordkaap Nederlandstalige pop op z’n best van een fijne band , even warm onthaald door een fijn publiek. We horen ’t em zo zeggen, ook als Meurissy op radio Willy.
Van de drie platen kwam de focus op het debuut ‘van God los’, met de titelsong die de beeldrijke woordvindingrijkheid van mooie popsongs besloot. “De ogen van Jenny”, “wie danst er nog” waren andere van het betere Nederlandstalige werk die we in de 90s voorgeschoteld kregen, toen van o.m. The Scene , Gorki, De Mens, Tröckener kecks en natuurlijk z’n andere band Noordkaap. Nostalgische emopoprock op z’n best.
De organisatie van Dranouter zet in op muzikale beleving ,ontmoeten en genieten bij een aangenaam zomerzonnetje. Vóór de avond viel, kregen we een spacey chillende wave van Space Quartet van o.a. Nicolas Mortelmans en Stef Kamil . Een klein uurtje instrumentale klankschalen, improviserend, in een mooi evenwichtig samenspel, in golvende beweging, van gitaar, bas, drums en sitar.
We werden gemoedelijk meegesleept in hun verfijnde, rauwe, repeterende en licht exploderend spel en muzikaal verhaal . Psychedelica jazzy pop met een Zuiderse Indiase world touch, die droom en wekelijkheid kruist.
De enthousiasmerende Mentissa introduceert haar Franstalige synthpop in Vlaanderen. De tweetalige jonge, beloftevolle artieste balanceert in haar elektronische luisterpop tussen ingetogenheid en een stevige pompende beat. Al eerder kwam ze in de spotlights via de Voice Kids en Eurosong . Met een “Desolée”, “et bam” en “faix gaffe à toi” weet ze telkens haar publiek te bespelen en ontpopt ze zich tot hun lieveling wat resulteert in een erg warm onthaal . Mooi om op die manier mee te gaan in haar materiaal met een heupwieg en een danspas.
Ze maakt deel uit van een nieuwe lichting vrouwelijke Brusselse artiesten, die ergens gelinkt zijn aan Khadja Nin, Viktor Lazlo, Angèle, Charlotte Adigéry en ook wel een beetje Rosalia , met haar heldere indringende soulvolle vocals. Blij dat Vlaanderen mij zo warm omarmde, gaf ze mee.
Dranouter houdt van breed programmeren. De focus dit jaar ligt op Ierland en één van de bands die we zagen was Ispini Na Heireann. Geënt op de Ierse traditie, geven ze een zwierige als integere rockende-punky-hiphop draai aan hun songs . Het trio switcht in banjo , akoestische en elektrische gitaar (getokkel/spel) en een (rappende) zangstijl. Met een knipoog naar een punky The Streets.
Ze weten het publiek op te zwepen. Sfeervolle ambiance dus, waarbij zelfs een volksdansje niet kon ontbreken. Leuke sfeermakers.
Over sfeermakers gesproken – Met deze drie-eenheid konden ze alle troeven op tafel gooien . Met Bart Peeters en de Ideale Mannen , Gustave brass band en Pommelien Thijs. Poker op z’n best!
De eerste troef kwam van Bart Peeters & de Ideale Mannen , die meteen op handen werden gedragen en luidkeels onthaald. Een ongelofelijke ambiance en sfeer zonder dat we een noot hoorden. En Bart Peeters himselve, 65 plus, die de veerkracht heeft van nen jonge gast, bespeelt z’n publiek, entertaint en enthousiasmeert. Hij brengt de songs, hoe intiem die bij momenten kunnen zijn (“liefde is alles”, “tot je weer van me houdt”), naar een hoger niveau door een zwierige draai, de handclaps, de meezingrefreinen , de ooh-aahs, het handjeszwaaien, de gsm lichtjes enz .
En de band is ongelofelijk op elkaar en op Bart ingespeeld. Hoe kan het ook anders, met een instrumentatie als accordeon, viool, dubbele percussie, elektronica, gitaar, banjo en bas . Ze zijn één van Dranouters smaakmakers door de jaren van folk tot new traditions heen.
Dit was een uurtje onthaasten met het beste van Bart, die een smiley op je gezicht toverde, je aanzette tot een heupwieg en de danspieren prikkelde.
En er is ruimte voor al een paar nieuwe singles te droppen, die hier vanavond niet konden ontbreken, o.m. “mannen zijn idioot” (knipoog naar gelijkwaardigheid) en “de bevalligste” (opnieuw opi geworden).
Hij is het publiek onnoemelijk dankbaar en omgekeerd van t zelfde. Iedereen een fijne avond bezorgen, uit zijn dak laten gaan ,met een “lepeletjesgewijs”, “konijneneten”, “aaa”, “Heist aan zee”, “brood voor morgenvroeg”, “zo van die zomerdagen”, verder Radios klassiekers “zwemmen in zee” (“swimming in the pool”) en afsluiter “ik hou meer van folk” (“I’m into folk’). Dit was ‘Dranoeter’, zoals hij kan kan omschrijven, op z’n best. De tent daverde. Dit was een uurtje vollen bak ambiance en sfeer … Respect!
En die ambiance en sfeer kregen we ook in de Brouwerie met de Gustave brass band, die eerder vroeg in de namiddag in de Chateau stonden . Met een uitgebreide blazerssectie, drums, wat elektronica en wat gedirigeer, maakten ze er een fijne act, performance en brassparty van door die wisselende, frisse en twinkelende melodieën , niet vies van een hiphopinjectie. Beetje tHof en blackwave. op blazers. Het deed even denken aan het Zwitserse collectief Meute. Een chaotische kakafonie die toch z’n structuur vond en het de dansspieren aansprak.
Moet er nog zand zijn tot slot met Pommelien Thijs , werd net als bij Bart Peeters alle generaties aangesproken . Natuurlijk meer jong dan ouder publiek , gezien zij wel de spreekbuis is van een new generation. En toch iedereen heeft wel een connectie met dit talent. Sterke songs , die rocken of met een (stevige) elektronica beat intrigeren en overtuigen, een sterke uitstraling, een sterke performance en verder een sterke band die geluid en beeld samenbrengen.
Zij wist de tent bijna te doen openbarsten. Evenveel volk binnen als buiten. Wat een publieksbelangstelling. Pommelien omarmt iedereen. Zij dartelt en huppelt heen en weer met een positieve vibe en onderhuids met een maatschappijkritische blik en view.
Pommelien is de ABBA van onze tijd. Een Pommelien mania eigenlijk wel, en dit nog na geen twee albums. Haar Nederlandstalige poprock ontroert en swingt van “ik moet gaan” , “entertainment”, beiden met een vette groove , de meezing van “erop en eronder” en verder “zilver”, “wat een idee”, “het beste moet nog komen”, “cassandra” en de slotreeks “ben je klaar” en natuurlijk “atlas”, de ideale afsluiter. Confetti, lichtwissels, stroboscoops, je kreeg het er allemaal op de gevoelige, sprankelende songs
Iedereen was in een ruk meegezogen. Net als bij Bart Peeters een show waar je werd omvergeblazen. Een schot in de roos . 180 in de darts. Het was even nazinderen snachts na dit optreden! Pommelien, popqueen bij uitstek!
Op naar dag 2
dag 2 - zaterdag 8 augustus 2026 - Opnieuw een dag van Belgisch talent in singalongs en politiek verweer
Het festival verwelkomde net als gisteren 16000 festivalgangers, waarmee ook de tweede festivaldag was uitverkocht. Het terrein vulde zich geleidelijk, waardoor iedereen rustig zijn weg vond en optimaal kon genieten van de acts.
De 50ste verjaardag van Kadril, een van onze smaakmakers binnen het folkrockgenre, bracht een halve eeuw muziek met Patrick Riguelle als zanger en de zangeressen Eva De Roovere en de huidige zangeres Little Kim (Kimberly Claeys). Wijzelf nemen hen persoonlijk mee tijdens hun najaarstournee, maar hun genre en muziek-is en blijft bepalend.
AO weet met het tweede album ‘malandra’ definitief door te breken . Twee jaar geleden stonden ze bescheiden in de theater stage , nu staan ze in de chateau en wat een warm ontvangst op hun even warme Zuiderse klank, die etherische pop en hun latin roots verraadt. Sfeerschepping in al z’n vormen, innemend, dromerig tot uitbundig, opwindend. Een gestadige groei, zeker nu op de festivals door de (licht) exploderende elektronicabeats en percussie. Het materiaal boeit door verrassende, onverwachtse wendingen. Zangeres Brenda maakt allerhande moves, danspasjes en brengt met een danseres de songs naar een hoger niveau, o.m. “orgulho”, “cada vez”, een uitgesponnen “aren’t you tired” en het afsluitende “talvez”, één van die puike singles van de nieuw plaat.
In performance en act is het combo nog geëvolueerd. Een voodooritueel lijkt niet veraf wanneer je volledig meegaat in dit begeesterend, bezwerend klankenspectrum. Een volle tent, een sterk onthaal. AO is groot geworden in ons landje!
Met Berlaen hebben we een Oost-Vlaming die W-Vlaanderen weet in te palmen. In het Zultse dialect geeft hij z’n nummers een leuke, ludieke, komische inslag . ‘Het leven is nie moeilijk, nie makkelijk’ horen we onderhuids, maar telkens in een poprock swing , waarbij je heel wat bekende deuntjes, melodietjes van bekende nummers herkent.
Radio 1 gaf een punch naar een definitieve doorbraak. Spontaan, losweg met z’n drie omarmen ze de Brouwerie , met nummers als “‘tlev’n es keihard”, “oe ver’est nog?”, “t beste van de reste”, “were zat” en “oltijd blijv’n goan”. Ook hier doken Little Kim en Eva De Roovere op en kwam er een fan een beetje meespelen op een koebel. Het tont aan hoe Berlaen alles z’n gang laat gaan, zonder de melodie en structuur van het liedje te verliezen. Overtuigend setje!
Dressed like boys is de uitlaatklep van Jelle Denturck van DIRK. Hier komt het emo kantje in finesse met sfeervol, gevoelig, straight from the heart materiaal aan bod, waarin hij zijn ziel steekt en met een zekere pathos. Een opkomen voor jezelf, voor wie/wat/hoe je bent (het ganse concept van de LGBTQ+) (vandaag ook op de Antwerp pride) en met enige maatschappijkritiek van wat er om ons heen gebeurt, denk maar aan Berlijn onlangs .
Sfeervol twinkelende piano/keys en de helder indringende vocals zijn de pijlers in de rakende nummers, die een sterke integere opbouw hebben, ergens tussen The Beatles, Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume genius in. De instrumentatie krijgt voldoende ruimte om de songs nog meer zeggingskracht te bieden. Hij heeft wat te vertellen en smijt zich letterlijk in de nummers als “Jaouad”, “lies” en de afsluiters “pinnacle” en de geschiedenisles in “stonewall riots forever”. Een verdiend warm onthaal in een volle tent Puik werk van deze West-Vlaming uit Ingemunster die met Dressed Like Boys een grootse band in spé heeft.
TP Le Green is het alter ego van Tim Beernaert, die na het verlies van zijn zoontje muziek is beginnen schrijven. Hij brengt het ook straight from the heart in sfeervolle, integere , dromerige rootsamericana op piano en z’n doorleefde vocals. Hij wordt hier bijgestaan door Sarah Green van Portland. Een uitgebreid combo ondersteunt het debuut ‘the extraordinary story of …’. Het is er eentje om te koesteren, de songs wisten iedereen in de theater stage te ontroeren. Ze zouden nog beter tot hun recht komen bij ondergaande zon. Doorbraak via Radio 1 met “amen” . Terecht . Voor wie houdt van het godvergeten talent Damien Rice, een must-to-see.
blackwave. van Willem Ardui en Jean Atohoun, nemen na een sabbatjaar terug de draad op, intussen vol politiek verweer. Een kleine tien jaar terug waren ze één van onze talenten binnen de hippop. Nog meer dan vroeger linken ze hun songs met een dosis maatschappijkritiek, zeker nu van wat er om ons heen gebeurt in Gaza , Ukraine, Soedan, Cuba, Congo enz.
‘The injustice in Palestina’ heeft hen enorm geraakt en net als een Rage, Kneecap roepen zij op tot ‘resistance’, zoals o.m. de wekelijkse protestacties in A’pen. ‘It’s always time to do the right thing’ , we werden het letterlijk meegegeven.
Muzikaal een uitgebreid combo van blazerssectie, keys, percussie in mellow, sfeervol, groovende jazzy en funky soulhippop in de voetsporen van een Buckshot LeFonque.
Spijtig genoeg was er hier maar een goed halfgevulde tent om muzikaal als maatschappijbewust de vibe en warme gloed van blackwave. te ondergaan (werd hun boodschap misschien wat te veel doorgedrukt?!).
Muziek met een opgestoken vuist dus , die enkele nieuwtjes liet horen, én echt maar iedereen meekreeg in een heupwieg en danspas op kleppers “elusive” ,”whatsgood” en “big dreams”.
Focus op Ierland kregen we in de Brouwerie tijdens de avond met The Wran . Het kwartet deed ons wegdromen naar de beeldrijke landschappen die het land rijk is. We werden muzikaal meegesleept in een kenmerkend instrumentarium van banjo, mandoline, accordeon, bas, akoestische gitaar en drums. Heerlijk genietbaar door het getokkel – en samenspel, de zangpartijen , die de traditionele sound/waarde in ere houdt , en het doet passen in een eigentijds jasje.
Een graag gezien gast op Dranouter is natuurlijk Flip Kowlier. Hij was hier al een pak keer, met tHof , met z’n solowerk en als gastzanger bij talrijke projecten als tBeste van tWesten. 25 jaar terug verscheen z’n eerste soloplaat ‘ocharme ik’, wat nu gevierd werd door ze integraal voor te stellen. Aangevuld met enkele ‘best of’ van Flip. Hij is intussen 50 geworden, wat kilo’s er (terug ) bij en een stem, die wat doorleefder is. Het West-Vlaamse dialect blijft goud van oud. Met z’n band doorheen de jaren op z’n solowerk, werden we eenmalig gedropt in z’n jubileumshow; een klein anderhalf uur lang, in de muzikale leefwereld van Flip, innemend, donker als uitbundig, geestdriftig.
Ook nu werden we in allerlei sferen gebracht van “ik ben moe”, “kwestie van organisatie”, “ocharme ik” naar een “ti woa” ,”verkloat”, “ne welgemeende” en “min moaten”. Die laatste zijn sfeer-ambiance makers die de tent deden daveren, met wat hoempapa, meezingmomenten ‘oohoos’, handjeszwaaien en handclaps .
Kowlier in allerlei muzikale gedaantes en stijlen dus in die 25 jaar, waarbij er nog een mooi toemaatje werd toegevoegd met o.m. “in de fik” , “bjistje in min uoft”, “mo ba nin”, “directeur”, “detox Danny” (zijn favoriet) en een nieuwtje “Mark” , in het najaar te verschijnen, die een nieuw album zal inleiden volgend jaar.
‘25 jaar is super emotioneel’ , haalt hij aan; sterk wat we hoorden, een doorwinterd levenspad van sing/songwriting in allerlei aspecten …
Dranouter weet ieder jaar elektronicabeats en dance te integreren in hun ‘new traditions’. Dit jaar kwam dit van de Aziatische Fransen Makoto San die trance en pompende elektronica mengt met slagwerk en een bamboo-stelsel van percussieve elementen. Zij wisten het publiek op te zwepen in die opbouwende lagen; de muzikale spanning steeg, explodeerde en zette aan tot bewegen en dansen. Een hypnotiserende, extatische beleving, met af en toe wat bevreemding waarbij de vier in een witzwarte tenue waren en de gezichten afgeschermd door maskers van een oogbol of van bij het schermen.
Wat een respons! Zelf waren ze evenzeer onder de indruk hoe hun performance, hun percussieve technorave iedereen raakte en hen een unieke beleving bezorgde. Een ontdekking!
Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit en op enkele jaren uitgegroeid tot één van de belangvolle vrouwelijke artiesten. Haar stekelige, dromerige, charmante pop klinkt uiterst genietbaar, groovy en dansbaar.
Twee albums uit nu, ‘montbray’ en ‘comic trip’, die een pak goede singles bevat. Al twee jaar is ze op tournee en ze mag het festival op dag 2 besluiten.
Speels, stijlvol klinkt het door een hypnotiserende, bezwerende, gemoedelijke, onderkoelde-warme sound en intense zangpartijen. Beetje Roisin Murphy en Fever Ray (The Knife).
Ze dartelt, maakt danspasjes in haar paarse opblaasjurk, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild.
Ze heeft een sterke band rond zich, de keys en de backing vocals geven kleur. We worden letterlijk gedropt in haar leefwereld. Een set vol goede nummers, maar nu net niet die meezingkleppers die we in de chateau gewoon zijn , waardoor Kowlier beter hier vanavond de afsluiter kon zijn.
We werden wel meegesleept in haar sound. “Ding dong” was de eerste herkenning. Oudjes “please to devon” en” just a touch” zijn live killers door de bezwerende world/indiase invloeden en elektronicabeats.
We kwamen terug in de dagdagelijkse realiteit met “comic trip”, “walk walk” en “ride away”, die ruimte boden aan het brede, diverse instrumentarium.
Dit is theatraliteit in melodieus groovende popelektronica., maar als afsluiter werden we live liever anders uitgewuifd ...
We zagen sterke acts van eigen bodem, met enkele fijne ontdekkingen.
Op naar dag 3!
dag 3 – zondag 9 augustus 2026 – Artiesten die zich eeuwig jong voelen en we blijven ontdekkingen aanstippen
Ook vandaag een uitverkocht Dranouter met sterke namen die allemaal wel iets te vieren hadden, Raymond , The Kooks, Zaz en De Dolfijntjes. Samen met een rits ontdekkingen was dit terug een dagje die in ons geheugen gegrift staat. ‘Kere ne keer were’ hebben we onthouden voor de volgende editie …
Eén van Vlaanderens lievelingen is ongetwijfeld Raymond Van Het Groenewoud. Hij is intussen 75 en is opnieuw op tournee getrokken. Met “primitivo” heeft hij zelfs een nieuw nummer uit, dat hier niet ontbrak. Een fijngevoelig poprockend nummer. Hij is goed omringd met Wouter Berlaen, Ward Snauwaert (gisteren te zien, Berlaen) en z’n vertrouwde muzikanten. Het kwintet is op elkaar ingespeeld en de lead gitaren worden afgewisseld. Raymond grossierde gemoedelijk doorheen z’n rijkelijk gevulde oeuvre van 50 jaar met een “maria, maria”, “je veux de l’amour”, “trek het je niet aan”, “liefde voor muziek” en “cha chacha”, die zorgden voor een meezingmoment en handjeszwaaien. Een fijne, leuke, nostalgische set. Z’n sing/songwriterschap wordt benadrukt in een “hoppah” (eerbetoon aan Josip Weber), “omdat ik van je hou” en “brussels by night”. Intiem , integer op piano en rocken doet hij met z’n band waarin ruimte is voor enkele begeesterende solopartijen .
Hij heeft nu maar een uur de tijd deze namiddag waardoor die bekende (meezing) songs niet zijn uitgesponnen. Tot slot “vlaanderen boven”, “2 meisjes” en “meisjes” zijn alles ineen van de rocker, de crooner en sing/songwriter in Raymond. Het ademt een soort ‘eeuwig jong, eeuwige jeugd’.
Sadu is een Estse kwartet met twee zangeressen die vocaal enorm elkaar aanvullen en afwisselen. Het vloeit moeiteloos in elkaar over. Een stemmenpracht. De melodieuze nummers klinken zwierig, kleurrijk met doedelzak , viool en verschillende soorten flutes. Ze nestelen zich tussen pop, roc , folk, world.
Een dynamische performance met talrijke danspasjes sieren de uiterst aangename set . Onderhuids voel je in hun materiaal hun afkomst en de vechtlust naar het streven van een vrijheidsgevoel. Een aangename kennismaking.
Leuk dat de Britse The Kooks eens konden langskomen die op tournee zijn om het twintig jaar geleden debuut ‘inside in inside out’ terug eens voor te stellen. Een debuut die tot op de dag van vandaag de groep achtervolgt met talrijke sterke, overtuigende popsongs, o.a.
“sofa song” , “she moves in her own way” , “seaside”, “oohlala” en naïve” die mooi verdeeld zaten in de set. Songs die een ‘happy sunny feeling’ hebben en nog beter klinken in de vooravond.
Luke Pritchard en co vullen het mooi aan met enkele andere bekende nummers in hun oeuvre als “bad habit”, “junk of the heart” en de meezinger “do you wanna”. Af en toe krijgen ze een stevige sneert zonder te raken aan de originele melodie. Met “sunny baby” kregen we één van de recente songs , die nog steeds een treffende melodie en ritme bieden, maar net die niet hitgevoeligheid van weleer. Het intieme “see me now”, geleest op het pianospel was gegroeid uit het vroege heengaan van Pritchard’s pa . Qua vocals heeft hij nog niks ingeboet.
Kortom The Kooks blijven een publiekslieveling door hun talrijke pophits van voorheen en hopen stiekem dat na twintig jaar het vuur niet uitgedoofd geraakt.
Ruimte voor ontdekkingen, de Brouwerie nodigt er zich voor uit. Het Schotse Talisk laat ons wegdromen, net als de Ierse artiesten die hier geprogrammeerd staan, naar de beeldrijke landschappen in hun land. Hun zo goed als instrumentale folky sound op bandoneon , akoestische gitaar, viool en foottics weten het publiek op te zwepen. Ze bouwen op, geven een zwierige draai, maar laten ruimte voor een dromerig gevoel en ingetogenheid . Sfeerscheppjng en ambiance creëren was uitermate geslaagd. Een gevierde live act.
Een graag gezien gaste is ‘grande dame’ uit Frankrijk Zaz. Na haar laatste passage vier jaar terug, heeft ze intussen een nieuwe plaat uit, ‘sains et saufs’, die hier integraal werd voorgesteld. De Franse springintveld wordt net als ons evenveel overvallen van wat er in de wereld gebeurt en vertelt ons een boodschap van geloof, hoop, liefde met gans haar hart. Hadden we voorheen in haar gypsy jazz, chanson, salsa, latin en pop - die doordrongen was van een cabareske insteek -, een energieke levenslust, dan klinkt deze nu sfeervoller, intiemer, eenduidiger, passioneler.
Tussenin krijgen we haar verhaal vertaald op het grote scherm, werkt ze met camerabeeldjes en probeert ze zelf een woordje Nederlands te spreken, wat enorm warm, respectvol onthaald werd. Op begeesterende wijze brengt ze beeld en klank samen. Altijd met de glimlach en met haar heldere, indringende, krachtige vocals in ‘een Parisienne touch’; met het hart op de juiste plaats is ze bij en tussen haar publiek. Die positive vibe doet deugd.
Een goed anderhalf uur lang omarmt ze iedereen. Ze heeft een sterke band, die goed op elkaar ingespeeld is. De songs krijgen een extra dimensie. Het nieuwe album staat volop in de aandacht in het eerste deel van de set met o.m. “je pardonne”, “mon sourire”, “mon vrai moi” en “on peut comme ça”, die balanceren tussen aanstekelijkheid en weemoed. Het is een volgend hoofdstuk in haar oeuvre . Met “les passants”, de ‘vive le vélo’-intro « Paris sera toujours Paris » en « éblouie par la nuit » krijgen we enkele sprankelende oudjes tussenin.
Zaz is overal te zien op het podium, ze gaat er totaal voor, en is zelfs middenin het publiek, om iedereen bijna letterlijk warm te omarmen. Een emo moment. Wat een geestdrift .
We krijgen een ongelofelijke finalereeks , die het vroegere ‘Parisienne gevoel’ ademt met reeds veel gedraaide nummers op de radio, “je m’imagine que tu sais” en titelsong “sains et saufs” zelf. En verder worden we opgezweept door “si j’amais j’oublie”, “on ira” en “je veux” die de definitieve doorbraak betekende naar ons landje.
Zaz wuifde ons letterlijk uit . Wat een response kreeg ze. Dit was ‘une vie d’amour et d’émotion’, kun je zeggen.
Een andere band die we aanstipten dezelfde avond was nog Aysay. Voor wie houdt van Karsu of Altin Gün was dit alvast uiterst interessant. Het multi-culturele kwartet met een Koerdische zangeres en Deense muzikanten, brengt in hun popelektronisch rockgeluid net een worldmix door traditionele instrumenten als de saz en darbuka, waarbij de zangeres met haar sensueel heldere vocals moeiteloos overstapt naar een krachtige keelzang.
In de songs horen we de repressie, de onderdrukking, de weerstand en het streven naar gelijkwaardigheid, vrijheid, liefde. Het twinkelende, sprankelende , hynotiserende songmateriaal sleepte ons mee in haar verhaal en background. Het was muzikaal kleurrijk en wist zelfs te ontroeren met een heupwieg, danspas en elkaar dicht vastpakken.
Het was gedroomde kans voor de organisatie om als vanouds terug eens kunnen af te sluiten met De Dolfijntjes, al 35 jaar bezig, die elkaar terug vonden na al hun bezigheden, bestaande uit de kern Wim (Opbrouck) & Wim (Willaert). Een stevige portie West-Vlaams vertier in al z’n aspecten. De band, met negen op het podium, staat er met blazerssectie, accordeon, keys, gitaar, bas, drums. Allemaal virtuozen kun je zeggen die aan alles een creatieve, vindingrijke jam, zwier en zwaai geven. Het leven zoals het is, een volksfeest, ludiek, komisch, ontspannend. Ze gaan in op de maatschappelijke en muzikale trends en gooien het in gevoelige, uitbundige folk, polka, hoempapa en pop. Telkens weten ze het publiek erbij te betreken en met ‘de wall of love/death’ ging iedereen loos in de Chateau.
De nummers waren allemaal even mooi uitgewerkt in verrassende, onverwachtse, avontuurlijke, boeiende wendingen … « Monique » , « Annie (eet gezond), « wit konin », « priere mie & gie » , « tous les dimanches » en « verre rie ». Kleppers waren afsluiters “marche-en-famenne” en “kere ne keer were” ; het waren sfeermakers die beklijvend nazinderden. Een ware triomftocht met majoretten tot in het publiek. Alsof Die Verdammte Spielerei erbij stond.
Er iets over horen, lezen of schrijven is iets, maar meemaken, beleven, ondergaan is een must bij De Dolfijntjes. Dit was er één vol West-Vlaamse ambiance, meezing en verbindende momenten… Chaotisch gestructureerd, improviserend, rakend en subtiel doordacht. Heerlijk sentiment en in schoonheid van een weekendje Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics via de site www.festivaldranouter.be
Remember Historiek
Festival Dranouter is en blijft een gemoedelijk en gezinsvriendelijk muziekfeest in een schitterende omgeving. Als één van de oudste festivals namen ze een unieke positie in binnen het Belgische festivallandschap. Sinds 2015 huist dit duurzame festival in het dorp van Dranouter, letterlijk tussen de huizen, de torende kerk, de uitgestrekte velden en de prachtige Kemmelberg. De mix van straffe live concerten, originele randanimatie, stevige afterparty's, verrassende kinderprogrammatie, -animatie en de verrassend mooi ingerichte drank- (themabars) en de heerlijke foodstands worden fel gesmaakt.
Geruggensteund door de slogan ‘Festival Of New Traditions’ komt de klemtoon op roots en folk, aangevuld door een zorgvuldig gekozen selectie van internationale en Belgische acts, met een rits onbekende parels.
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten - DAG 10 - Lokerse Feesten sluiten af met een stevige dosis Belgische Dance
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-09
Sarah Vandamme
Wie dacht dat de Lokerse Feesten hun laatste festivaldag rustig zouden afsluiten, had duidelijk niet naar de affiche gekeken. Henri PFR, DJ Licious, Armand Van Helden, Lost Frequencies en Netsky kregen de eer om de Grote Kaai een laatste keer volledig op zijn kop te zetten. Met beats, meezingers, indrukwekkende visuals en vooral veel dansende festivalgangers werd het een afsluitavond waarop stilstaan geen optie was.
Al vanaf de eerste beats van Henri PFR zat de sfeer goed. Het publiek verzamelde zich steeds dichter voor het podium en naarmate de avond vorderde, gingen steeds meer handen de lucht in. De toon was meteen gezet.
DJ Licious deed daar nog een stevige schep bovenop. Zijn set veranderde de Grote Kaai stilaan in één grote dansvloer. Jong en oud bewoog mee op de beats en van de vermoeidheid na een lange festivalweek leek op dat moment weinig te merken.
Met Armand Van Helden kwam vervolgens een absolute dj-icoon aan bod. De Amerikaan bracht zijn ervaring en stevige sound mee naar Lokeren en hield het publiek moeiteloos in beweging. Toch was duidelijk dat de Belgische toppers van de avond nog moesten komen.
Toen Lost Frequencies het podium betrad, ging de intensiteit opnieuw een versnelling hoger. De Belgische wereldster hoefde niet lang te wachten op herkenning. Bij “Black Friday (Pretty Like the Sun)” gingen de stemmen meteen mee de hoogte in. Ook “Where Are You Now” en uiteraard wereldhit “Are You With M”e zorgden voor uitbundige reacties.
Het was zo'n moment waarop je even om je heen kijkt en beseft hoe groot een festival kan zijn: duizenden mensen die dezelfde nummers kennen, meezingen, springen en dansen. De Grote Kaai leek één groot bewegend geheel.
En toen gebeurde er iets wat niet op het programma stond. Een lichtspot op het podium schoot plots in brand. Even ontstond er verwarring en gingen de ogen van het publiek richting podium. Gelukkig bleef het bij een kort incident en raakte niemand gewond. Na het nodige ingrijpen kon het optreden gewoon verdergaan. Een onverwacht moment dat de avond even onderbrak, maar gelukkig zonder nare gevolgen.
Voor de ultieme finale werd vervolgens Netsky op het publiek losgelaten. Als er één artiest weet hoe je een festival in stijl moet afsluiten, dan is het deze Belgische drum-'n-basslegende wel. Vanaf de eerste beats zat de energie opnieuw helemaal goed. Met “Come Alive” kregen de festivalgangers een van de absolute kleppers voorgeschoteld. De bassen dreunden over de Grote Kaai en vooraan bij het podium werd nog één keer alles gegeven. Alsof niemand naar huis wilde en iedereen nog een laatste festivalnacht uit de benen wilde dansen.
Zo kwam er een einde aan de Lokerse Feesten. Niet met een stille aftocht, maar met een stevige dosis Belgische dance. Henri PFR, DJ Licious, Lost Frequencies en Netsky lieten nog maar eens horen dat ons land over een indrukwekkende lichting dj's beschikt die moeiteloos een grote festivalterrei in beweging krijgt.
Na zo'n afsluitavond is het misschien wel moeilijkste moment van de hele festivalweek aangebroken: naar huis gaan en beseffen dat het erop zit. Lokeren, tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 8 - Emoties in alle kleuren van de regenboog
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-07
Erik Vandamme
In de laatste rechte lijn naar het afsluitende weekend, met onder andere Lenny Kravitz op zaterdag, was ook de achtste festivaldag van de Lokerse Feesten een schot in de roos. Met Anna Calvi, Suede en Editors op de affiche werd het een avond voor fijnproevers. Opborrelende emoties en dansen op wolkjes van weemoedigheid vormden de rode draad. Zonder daarbij te vervallen in al te veel tristesse.
Maar eerst kregen we een Waaslandse wervelstorm over ons heen: SONS (****), die we deze zomer alleen al drie keer aan het werk zagen. Maar van 'te veel SONS' bleek ook nu absoluut geen sprake. De band had er, naar goede gewoonte, enorm veel zin in. Al leek het publiek op de Lokerse Feesten aanvankelijk een wat moeilijker parcours in te luiden, het kwartet deed gewoon waar ze goed in zijn: het gaspedaal tot op de bodem indrukken en een enorme dosis speelsheid etaleren. Waardoor je simpelweg niet stil kunt blijven staan. De crowdsurfers, die we eerder dit jaar in grotere getale zagen op Werchter, doken ook hier op. Alleen moest de band er iets meer moeite voor doen om het publiek volledig mee te krijgen. En dat deden ze. Tegen het einde van de set begaf de beweeglijke frontman zich zelfs gewoon tussen het publiek, tot grote hilariteit van de fans. Ook een 'zit en recht spring'-moment zorgde voor de ultieme climax.
We volgen SONS al sinds het prille begin en zagen hen uitgroeien tot een ultieme rockformatie. Hun niet-aflatende energie op het podium vindt steevast zijn weg naar het publiek. Ook wanneer de omstandigheden wat moeizamer zijn, zoals hier op de Lokerse Feesten. Diepe buiging!
Setlist: Do My Thing // Tube Spit // I'm Tired // Surfin' // Family Dinner // Succeed // Naughty // Ricochet // Waiting on My Own // All Gold // Somehow
Over naar een eerste ontdekking in de StuBru Club met de jonge artiest Pyo (****). De jonge Brusselaar, eerder dit jaar nog finalist van De Nieuwe Lichting, stond voor een handvol mensen te spelen, maar liet dit niet aan zijn hart komen. Geflankeerd door sublieme muzikanten deed zijn stem ons naar adem happen. De aanstekelijke postpunk, met duidelijke referenties naar die wilde jaren '80, bleef dan ook zeker hangen. Pyo deed bovendien zijn best om het publiek te entertainen en speelde een set alsof hij voor een volle zaal stond. Een artiest om op te volgen.
Anna Calvi (***) volgen we al sinds haar sprankelende debuut in 2011, al hadden we haar intussen al live gezien in 2010. En we waren direct verkocht. Met haar kristalheldere stem en gitaarriffs die opzwepend mooi als zalvend kunnen klinken, ontroerde ze ons volledig.
We zijn grote fan, ook al was het al van 2015 geleden dat we haar nog eens live hadden gezien.
We schoven een beetje dichterbij en lieten ons gewillig hypnotiseren door haar prachtige sound en unieke vocals . Helaas was er een minimum aan interactie en stond iedereen op het podium nogal statig. Songs als “Rider to the Sea” en “Suzanne & I” kwamen wel heel goed binnen. Toch bleef het wellicht allemaal wat kabbelen, waardoor het publiek meer achteraan ging postvatten of naar de toog ging.
Wij hapten echter naar adem op “Hunter” en kregen tranen in de ogen bij “I'll Be Your Man”, om vervolgens met “Desire” het ultieme klapstuk van de set te krijgen.
We zijn na deze passage op de Lokerse Feesten nog steeds fan van Anna Calvi. Maar we konden ons niet van de indruk ontdoen dat haar optreden niet helemaal binnenkwam zoals het zou moeten. Jammer.
Setlist: Rider to the Sea // Suzanne & I // God's Lonely Man // Hunter // I'll Be Your Man // Desire // Don't Beat the Girl Out of My Boy // Strange Weather
Ontdekking twee in de StuBru Club: de Nederlandse band HIQPY (****), die voor een overvolle Club stond aan te treden. De band wordt beschouwd als een rockformatie met enorm veel toekomstperspectieven en zet dat hier op aanstekelijke, energieke wijze meteen in de verf.
In de biografie op de website van de Lokerse Feesten lezen we: 'Hiqpy is het soort gitaarband wiens popsongs zijn geladen met massa's vitaminen, maar aanvoelen als stroomstoten richting hartstreek.' Het dekt eigenlijk perfect de lading van hoe we dit optreden zelf aanvoelden. De stuwende lijnen, de verpletterende structuren en de sterke vocals intrigeerden. Wat een lekker oplawaai uit Holland.
Suede (******) en Editors bleken de absolute publiekstrekkers van de avond te zijn, want plots stond de Grote Kaai overvol. De sterkte van de Britpopiconen Suede is hoe ze met emoties spelen. De grote kracht achter de band mag dan frontman Brett Anderson zijn, die geen moment leek stil te staan, maar de strak spelende band mag toch ook even in de schijnwerpers staan.
Het unieke van Suede kwam al bij “Disintegrate” binnendrijven. Pakkende vocalen die raken, maar de sound klinkt ook lekker dansbaar. Die aanpak werd verdergezet op het daaropvolgende “Trash”, dat uit volle borst werd meegebruld. Op dezelfde elan ging het verder met “Animal Nitrate” en “Personality Disorder”. Brett zweepte zijn publiek voortdurend op. Met zijn krachtige stem en sensuele bewegingen deed hij de harten sneller slaan, o.a. op “Filmstar” en “June Rain”, waarbij een knuffelsessie met de mensen vooraan volgde.
De klasse-entertainer zoog alle aandacht naar zich toe, zoveel is zeker. Suede presenteerde alle emoties in de kleuren van de regenboog. Dat maakt hen al sinds de jaren '90 zo bijzonder en werd ook op de Lokerse Feesten uit de doeken gedaan.
In een mooie finale, met o.m. het ingetogen “The Wild Ones”, waarbij je een speld kon horen vallen, zette de band een gedenkwaardige set neer. “Beautiful Ones”, met veel 'la la la'-meezingers, zorgde voor de ultieme kers op de taart.
Setlist: Disintegrate // Trash // Animal Nitrate // Personality Disorder // The 2 of Us // Everything Will Flow // Filmstar // June Rain // She Still Leads Me On // The Wild Ones // So Young // Metal Mickey // Beautiful Ones
België en Editors (****) zijn al jaar en dag een 'match made in heaven'. De liefde is wederzijds, want al vanaf de eerste noot omarmde het publiek Tom Smith innig. Als je een set inzet met een hit als “Munich”, is dat uiteraard altijd een goede binnenkomer. Alleen schuilt daarin ook een risico: dat je je kruit al vroeg hebt verschoten. Daar bleek echter totaal geen sprake van.
Gevatte uithalen en de lekkere, aanstekelijke manier zorgden ervoor dat Editors zijn greep op het publiek bleef behouden. Al dreigde het in het midden van de set even wat te verzanden en verslapte de aandacht hier en daar. Met een sublieme “No Harm”, “Heart Attack”, waarbij de dansspieren opnieuw werden aangesproken, en verder “An end has a start”, “The rush” en “Smokers Outside the Hospital Doors” kwam er een duidelijke ommekeer. Vanaf dan kon er niets meer verkeerd gaan. “No Sound But the Wind” zorgde voor de ultieme climax en bij “Papillon” gingen alle handen in de lucht en werden de kelen schor geschreeuwd.
Kortom: Editors zette een sublieme set neer en bewees daarmee nog steeds stevig op de troon te zitten. Vooral de sterke start en de wervelende finale konden echter overtuigen. Het middenstuk kende iets minder vuur. Maar die indrukwekkende finale maakte dit ruimschoots goed.
Setlist: The Racing Rats // Munich // Call It In // Sugar // A Ton of Love // Rescue // Bones // Karma Climb // No Harm // Heart Attack // An End Has a Start // The Rush // Smokers Outside the Hospital Doors // The Weight
Encore: No Sound but the Wind // All the Kings // Papillon
Als feestelijk slot kregen we nog Stijn Van de Voorde & Otto-Jan Ham (****), die met al hun ervaring duidelijk niet van plan waren om zomaar een doorsnee dj-set af te leveren. Integendeel, hun eigenzinnige pad boeide. En ohja, zelfs een 'Hey Ho, Let's Go' van de Ramones passeerde de revue. Voor de nog overgebleven danslustigen werd het zo een heerlijk eigenwijs alternatief feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 7 - Van hiphopfeestjes met een hoek af naar een 'Streets'-theater
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-06
Erik Vandamme
Het begrip 'hiphop' is bijzonder breed geworden. De Lokerse Feesten haalden voor hun zevende festivaldag dan ook een bont gezelschap naar de Grote Kaai: van poëtische rap en aanstekelijke hiphopfeestjes tot een 'Streets'-theaterspektakel dat de wenkbrauwen deed fronsen.
En opvallend genoeg waren het vooral twee acts in de Club die ons het meest wisten te verrassen.
We starten op de Mainstage met Yong Yello (****). De rappende bard wordt met heel wat superlatieven overladen. We wilden zelf ervaren of al dat bewieroken terecht was. Het is ergens tussenin, al moeten we toegeven dat deze jonge rapper wel degelijk een klassepoëet is die heel wat emoties weet op te wekken.
Yong Yello, alias Yello Staelens, brengt als soloartiest een opvallende mix van Nederlandstalige hiphop, chanson, soul en funk. Zijn teksten zijn pijnlijk eerlijk, maar worden verpakt in een arrangement van sterke melodieën en nostalgie. Precies die combinatie komt live sterk tot zijn recht. Humor en bittere ernst liggen akelig dicht bij elkaar, terwijl hij het publiek voortdurend aanzet tot meezingen.
Het meest opmerkelijke is echter de prominente inbreng van de blaasinstrumenten. Zij zorgen voor een opzwepende, groovy sound die dicht tegen de jazz aanleunt en zijn markante stem nog meer kracht geeft. Een sublieme start.
We moesten keuzes maken door overlappingen . De Jeugd van Tegenwoordig moesten we dus helaas links laten liggen.
Blu Samu (****), een telg uit de Brusselse Stikstof-stal, staat helemaal alleen op het podium, maar heeft geen moment moeite om de ruimte te vullen. Haar huppelende act, sprankelende stem en brede glimlach werken aanstekelijk. Ze weet perfect het evenwicht te bewaren tussen toegankelijkheid en experiment, zonder ooit kitscherig of oppervlakkig te klinken.
Wanneer ze de dames uit het publiek op het podium roept voor een gezamenlijk dansje, ontstaat uiteindelijk een onversneden dansfeest waar iedereen alleen maar blij van wordt.
Ook Jazz Brak (*****) weet hoe je een hiphopfeestje moet bouwen, al is het van een ander en vooral rauwer kaliber. De Club staat afgeladen vol met springende fans die gretig meegaan in de opzwepende beats en vocalen van Jazz Brak en de DJ aan de boots.
Bloedmooie songs die zich vastkleven en een rauw randje hebben. De niet-aflatende stroom van rap- en hiphop rollen als een wave over het publiek. Niet zozeer luid, wel intens. En soms beenhard uithalen waar nodig, zachtmoedig en zalvend waar het kan.
Jazz Brak jaagt de hele Club in vuur en vlam. Hoe wilder het publiek reageert, hoe dieper het gaspedaal wordt ingedrukt. Een wervelend feestje.
Het is dan ook jammer dat we de Club iets vroeger moeten verlaten wegens de overlapping met The Streets. Hier had gerust nog een halfuurtje bij gemogen …
The Streets (****) waren nochtans een belangrijke reden waarom we naar Lokeren waren afgezakt. Mike Skinner en zijn gezelschap kleuren al jaren de rap en hiphop scene. Ook op de Grote Kaai krijgen we geen klassiek hiphopconcert, maar een soort 'Streets'-theater.
Het concert is in twee delen onderverdeeld, waarbij het eerste volledig draait rond 'A Grand Don't Come for Free', het conceptalbum uit 2004. De plaat vertelt het verhaal van een man die duizend pond kwijt is en tegelijk verwikkeld raakt in een turbulente relatie met Simone. Wat begint als een zoektocht naar verdwenen geld, ontspoort in een verhaal over verliefdheid, wantrouwen, jaloezie en uiteindelijk een stukgelopen relatie.
Het verhaal wordt niet alleen verteld, maar ook uitgebeeld. Verschillende performers bewegen over het podium, terwijl het decor met o.m. een bushokje het geheel nog meer het karakter van een theaterstuk geeft. Mike Skinner staat erbij minder als klassieke frontman op het podium dan als verteller die zijn personages tot leven brengt.
Wie gekomen is om meteen een Streets-feestje te bouwen, kijkt in het eerste deel wellicht even vreemd op. Echt veel vaart zit er niet in en het zorgde voor gefronste wenkbrauwen, hier en daar.
Maar precies daarin schuilt ook de eigenheid van The Streets. Dit is geen doorsnee rapshow, maar een muzikale vertelling waarin humor, drama, dagelijkse beslommeringen en messcherpe observaties door elkaar lopen. Niet altijd even toegankelijk, maar wel bijzonder. In het tweede deel wordt er meer een feestje gebouwd, al blijft het theatrale karakter overeind. Skinner zoekt bij “Turn the Page” letterlijk het publiek op en is tot ver naar achteren te vinden. Samen met zijn kompanen schakelt hij een versnelling hoger met “Who's Got the Bag”, “Let's Push Things Forward”, “Don't Mug Yourself” en “Never Went to Church”. Via o.a. “The Escapist”, “Has It Come to This?” en “Weak Become Heroes” groeit de sfeer verder uit tot een heus Streets-feest.
The Streets toonde in Lokeren verschillende gedaantes: eerst is Mike Skinner verhalenverteller, daarna meer feestbeest. Wie meegaat in dat verhaal, ontdekt iets fijns en bijzonders. Mooi.
In de Club intussen een ontketende IJsland (*****), een band die qua muziek en teksten uitspuwen in schril contrast staat met het liefelijke landje zelf. Rauw, verpulverend en zonder ook maar één keer op te kijken ongelofelijk uithalen lijkt de boodschap.
Al gauw ontstaan wilde moshpits en circle pits, alsof we plots op een metalconcert zijn aanbeland. Met songs als “Hete Tak”, “Don't Believe de Krant” en “Eigendom is Diefstal” duwt het Nederlandse duo elk heilig huisje omver. Het dendert als een nietsontziende sneltrein. Een rustpunt is er nauwelijks.
Daarna worden de registers opnieuw opengetrokken binnen een acid-rap-hardcorevibe. Een doorweekte, badende menigte blijft achter. Een Hollandse mokerslag. Wat een pletwals!
Zwangere Guy (****) was de hoofdact op de mainstage. De Brusselaar heeft intussen een lange weg afgelegd, als performer en mens. Zijn vitaliteit lijkt grenzeloos, maar tegelijk voelt zijn aanpak rustiger aan. Vader worden en geconfronteerd worden met de eindigheid van het leven doen duidelijk iets met een mens. Zijn emotioneel beladen kantje komt nu bovendrijven, zonder dat hij erdoor in een bad van tristesse terechtkomt.
We gaan allemaal samen mee in de verhalen via zijn teksten en muziek. Geen ellenlange bindteksten, maar de muziek voor zich laten spreken. Dat er al eens een hoekje af mag zijn of een scheutje humor, zorgt voor de nodige kleur.
Net doordat Zwangere Guy de lijn bewandelt tussen het leven vieren en de weemoed in zijn teksten en voordracht, blijft hij boeien. Zwangere Guy bewijst in Lokeren dat hij de perfecte Brusselse troubadour kan zijn. Op een zelfrelativerende manier vertelt hij verhalen die niet alleen boeien, maar ook herkenbaar overkomen, onder te verzanden in oeverloos gepreek en evenmin zonder het typische feestelijke hiphopkantje uit het oog te verliezen.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 6 - De onverwachte ster van de avond: Tom Odell
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-05
Sarah Vandamme
Woensdagavond stond op de Lokerse Feesten volledig in het teken van melodieuze pop en meeslepende emoties. Met High Hi, The Kooks, Tom Odell en Oscar and the Wolf stond er een affiche die heel wat te bieden had. De sfeer op de Grote Kaai zat er al vroeg goed in: het publiek kwam duidelijk om te genieten, mee te zingen en vooral veel te dansen.
De avond werd geopend door High Hi, een Belgische band die met een mix van indie, rock en alternatieve pop meteen voor een eigen sfeer zorgde.
Daarna was het de beurt aan The Kooks. De Britten bewezen opnieuw waarom ze al jaren een vaste waarde zijn op de festivalweides. Hun herkenbare nummers zorgden voor enthousiasme en de eerste echte meezingmomenten van de avond.
Lees gerust uitgebreider verslag van hun set op Festival Dranouter
Festival Dranouter 2026 – Vernieuwde, vertrouwde blik tekent voor een totaal beleving van muziek, ontmoeten sfeer, en vakantie
Maar de grootste verrassing kwam van Tom Odell. Zijn stem klonk live bijzonder sterk en vooral de manier waarop hij met piano en zang de Grote Kaai muisstil kon krijgen, maakte indruk. Uiteraard zorgde “Another Love” voor een massaal meezingmoment, maar opvallend genoeg was het “Can’t Pretend” dat mij misschien nog het meest bijbleef. Ik kende het nummer uiteraard, maar live kwam het zoveel sterker binnen dan verwacht. Het kon die avond zelfs verrassend dicht in de buurt komen van “Another Love”. Dat zegt veel over de kwaliteit van Tom Odells optreden. Waar je bij sommige artiesten vooral uitkijkt naar de grote hit, bleek zijn set ook zonder die bekende nummers te boeien.
Hij wisselde intieme pianomomenten af met passages waarin de hele Grote Kaai uit volle borst meezong. Voor mij was Tom Odell dan ook dé verrassing van de avond.
Na zo'n sterk optreden lag de lat bijzonder hoog voor Oscar and the Wolf. Als grote fan keek ik enorm uit naar zijn passage, maar achteraf bleef ik met een dubbel gevoel zitten. Muzikaal was er weinig mis: de herkenbare sound, de stem van Max Colombie en de donkere, mysterieuze sfeer waren opnieuw aanwezig.
Toch overtuigde het optreden mij minder dan zijn passage op de Lokerse Feesten twee jaar geleden. Ook het decor en de volledige show speelden daarin een rol. Twee jaar geleden stond er een enorme kubus op het podium, gecombineerd met een indrukwekkende licht- en visuele show. Dat decor maakte deel uit van de beleving en gaf het optreden iets groots en bijna buitenaards.
Dit jaar was het podium veel soberder. Er waren wel enkele wolkjes en opnieuw was er aandacht voor licht, maar tegenover de productie van twee jaar geleden voelde het geheel een stuk minder spectaculair aan. Daardoor miste ik een beetje de magie van toen.
Twee jaar geleden voelde het alsof je naar een complete show stond te kijken; dit keer eerder naar een goed concert met een minder indrukwekkend visueel totaalplaatje.
Een absoluut hoogtepunt kwam er wel toen S10 onverwacht het podium opkwam. Samen brachten ze “Safe and Sound”, een mooi en ingetogen moment dat duidelijk werd gesmaakt door het publiek. De combinatie van hun stemmen zorgde voor een bijzondere sfeer en was één van de momenten die mij van de Oscar and the Wolf-set het meest zullen bijblijven.
Kortom: Uiteindelijk werd het een avond waarop mijn verwachtingen behoorlijk werden omgedraaid. Als grote Oscar and the Wolf-fan ging ik ervan uit dat hij opnieuw de show zou stelen, maar het was Tom Odell die mij compleet wist te verrassen. “Can’t Pretend” bleek live een onverwachte parel en kwam voor mij zelfs verrassend dicht in de buurt van “Another Love”. Onverwachts onvoorstelbaar en onvoorspelbaar dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten 2026 - DAG 5 – Wat een intensiteit van Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero
Fonnefeesten 2026
Festivalterrein
Lokeren
2026-08-04
Erik Vandamme
De Lokerse Feestweek was op dinsdag al aan haar vijfde dag toe, halfweg dus. Wij zakten af naar de Fonnefeesten voor lokaal talent Dalver, een Tool 'experience' met Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero. Die laatste verving Stahlzeit, de Rammstein-tributeband annuleerde zijn show door het geldende vuurwerkverbod door de droogte. Het publiek was massaal aanwezig en het werd het een avond voor de geschiedenisboeken.
Dalver (*****) is een Lokerse band die ons vorig jaar op het minifestival Ow Zekers! in De Casino, Sint-Niklaas al omverblies met een mix van post-metal en sfeervolle stoner. Waanzinnige drums en verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een vernietigende trip als een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgde voor een zucht van verlichting in de duisternis.
Ook hier even overtuigend. Een intense, mystieke sound met beelden op het scherm en die intrigerende vocals zorgde voor kippenvelmomenten. Gewoonweg verbluffend. Een positieve vibe en energie in een donker decor.
De muzikanten zochten het contact met het publiek op en zorgden voor een aangename luchtigheid. Drummer Lennert De Mey was net papa geworden en stond er door niet op het podium, maar wel vooraan in het publiek, waar hij massaal werd geknuffeld.
Dalver staat nog wat in de startblokken in hun muzikale carrière. Een gewonnen thuismatch, de handen gingen moeiteloos op elkaar. Dalver haalde alles uit de kast . Mooi geslaagd optreden.
Het verschil tussen een 'tribute band' en een 'experience' werd door de formatie Ænima (*****) haarfijn uitgewerkt. Waar een tribute band de songs van zijn idolen zo dicht mogelijk probeert te benaderen en er vervolgens een eigen, feestelijke draai aan geeft, is een Tool Experience toch iets helemaal anders. De muziek van Tool is immers geen gemakkelijk stuk muziek.Om die complexe en gelaagde sound overtuigend in klank om te zetten, moet je als muzikant haast over een buitenaardse kracht beschikken.
Hun instrumentatie was gewoonweg magistraal. Vuurwerk mocht er door het geldende verbod dan wel niet worden ontstoken, maar wat een muzikale vuurpijlen uit hun gitaar- en basriffs met oorverdovende drums. En tot slot de onaardse zangpartijen van confronterende diepe, duistere gedachtenkronkels. Het is de muziek van Tool aanvoelen dus. Ænima hoefde als Tool Experience dan ook helemaal niet onder te doen voor het origineel. De intense beelden op het scherm zorgden voor een visuele prikkeling en meerwaarde, die de totaalbeleving alleen maar versterkte.
De set bestond uit 'hits' als “Vicarious”, “Sober”, “Ænema” en “Schism”: nummers die niet alleen bij de doorgewinterde fans, maar ook bij de meer occasionele Tool-liefhebbers bekend in de oren klonken. Met deze aanpak kreeg Ænima het volledige plein muisstil én bracht hen onder een hypnotische headbang. Missie met glans geslaagd!
Bij een afscheidsfeestje horen er hapjes, liters bier en een dansfeestje tot in de vroege uurtjes bij. Channel Zero (*****) is al ruim twee jaar bezig aan een afscheidstournee onder de noemer ‘End of an Era Tour’. In mei stonden ze nog in de HA Concerts in Gent, "Channel Zero maakte vanavond een moedig statement waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor fysieke aftakeling of artistieke meningsverschillen blijvende reputatieschade kunnen aanrichten, doet de groep binnenkort zelf het licht uit." , schreven we.
Het laatste woord kwam toen uit de strot van Franky De Smet-Van Damme: "Fucking hell, what a ride it was!" O
p de Fonnefeesten gaf Channel Zero er nog een stevige lap op. Franky, met zijn arm ingepakt, had er duidelijk zin in; de bandleden evenzeer. Vanaf de eerste knaller “Fool’s Parade” gingen alle registers open. Het duurde even voor het publiek echt wakker schoot, maar al gauw ontstonden de eerste moshpits en werd de ene crowdsurfer na de andere op handen gedragen. Diep respect voor de security vooraan, die geen seconde rust werd gegund. Ook Franky sprak zijn oprechte appreciatie voor hen uit.
Channel Zero is een band die keihard uithaalt, en wanneer het publiek volledig meegaat, legt de groep de lat nog een flink stuk hoger. We kregen verbluffend werk als “Succeed or Bleed”, “Heroin” en “No Light (At the End of Their Tunnel)”. Na deze uppercuts kwamen de pletwalsen “Suck My Energy”, “Tales of Worship” tot het helemaal meegebrulde “Help”. Schitterend. De apotheose volgde met de absolute Channel Zero-klassieker “Black Fuel”, hier in een nog wat langere versie.
Op de tonen van AC/DC's “It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)” werd deze magistrale set met een laatste knal afgesloten. De passage op de Fonnefeesten was de meest opmerkelijke totnutoe, na al die keren dat ik hen aan het werk zag. Eentje voor de geschiedenisboeken. Een afscheid in majeur!
Franky zette de avond nadien nog verder met een dj-set onder de naam DJ Turbeau. Wij genoten nog even na van die knallende metaldeuntjes, die nazinderden … Mooi!
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 5 – Een muzikale avond vol boodschappen en fijn samenzijn in deze wereld!
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-04
Sien Ranschaert
De aftrap van de avond is voor Aõ met sympathieke frontzangeres Brenda Corijn die de Zuiderse roots van de mama benadrukt als keuze voor hun muziekstijl. Bij het begin bedankte ze het publiek om al zo talrijk aanwezig te zijn op dit uur.
Met het plein halfvol startte ze haar optreden – of je mag zeggen performance - geflankeerd door dansers die het optreden meer diepte en emotie brachten, waanden we ons op een mooie vakantiebestemming.
De eerste nummers waren eerder emo-etherisch, erna volgde het betere slagwerk en kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten, te chillen , zeker bij deze temperaturen. Liggend op het podium startte ze het nummer “Cada Vez”, waarbij ze duidelijk maakte dat dit er één was om te vluchten tekstueel. Maw het zijn songs met een maatschappijkritische insteek.
Ook met “More” van hun debuut, weten ze het publiek te ontoeren. Het optreden gaat verder met mooie choreografie gecombineerd met een tijdelijk vreemd harig masker. Met het nummer “Talvez” eindigt de mix van fado, indiepop en elektronische invloeden in een positieve vibe, waarmee ze hun nieuwe album ‘Malandr’a mooi in de kijker zetten.
Het veelbeloofde Dressed Like Boys stond als tweede op de mainstage. De organisatie had hoge verwachtingen gelegd door de superlatieven aan te geven van ‘wereldsongs’, ‘allermooiste Belgische plaat’ en ja zowaar Jelle Denturck tot de Leopoldsorde toe te wijzen voor alle moois dat hij maakt en brengt.
De intensiteit hadden we meteen met “My Friend Joseph“ - “Song for Jaouad”, “Lies” en “Pinnacles”. Tijdens de twee “Lies” en “Pinnacles” kreeg hij de menigte aan het bewegen. Dat hij als Queer zich een weg gezocht heeft en een sterke vechter voor queer mensen is, werd erg duidelijk tijdens het optreden, waarbij hij soms net iets teveel opgaat in zijn muziek en het theatrale duwt naar het randje van drama.
Het optreden eindigt met het verhaal van de dierbaarheid in ” Stonewal riots forever”, die net de belangrijkheid als queer-persoon onderstreept, omdat het de grondlegging is voor het mogen en kunnen zeggen wie of wat je bent. Het betoog gaat verder en wordt opgedragen aan voornamelijk de slachtoffers, maar ook aan alle mensen die een band hadden met hen, o.m. bij de laffe daad recent in Berlijn.
Zaz - Als derde van de avond trad de Franse zangeres Isabelle Geffroy, beter bekend als ZAZ aan. Ze charmeerde het plein door ons aan te spreken in de Nederlandse taal.
Het werd al vlug duidelijk dat de meeste toeschouwers toch voor haar naar de Grote Kaai kwamen.
Afwisselend praatte ze de liedjes aan elkaar met op de achtergrond vertaling op het scherm, tegen een camera of rechtstreeks tegen het publiek. Ondersteunend met een boodschap van liefde, van jezelf blijven, blijven dromen met open hart.
Maar ook het optreden voldeed aan de verwachtingen. Zowel de intiemere nummers als haar energiekere wereldsongs kwamen goed aan bij het publiek. Met “On ira », « Mon coeur tu es fou », « Si jamais j'oublie”, “La Fee” en « Je veux” maakte ze een mooie mix van haar optreden. Ze deed de mensen genieten en dansen, met de talrijke ‘Paris’ songs’ en Franse chansons. Schitterend zondermeer van deze amicale dame!
Xavier Rudd - De afsluiter van de avond komt binnen met een knaller, een korte lichtflash zorgt ervoor dat het publiek naar voren gezogen wordt. Dat de man muzikaal is, wordt gedurende zijn optreden almaar duidelijker. Van didgeridoo, gitaar, drum tot banjo en mondharmonica, al dan niet gecombineerd, maakt hij eer en muzikaal festijn van .
Hij staat alleen op het podium, maar maakt de buhne zo vol met zijn ‘kunnen’. Al van bij de start laat hij iedereen bewegen en zorgt voor een ‘instant happiness’. De songs “Storm boys” van het gelijknamige album, “We all deserve to dream” voor alle dromers, tot “Queensland” met de banjo brengt de mensen aan het denken én muzikaal genot. Soms verloor hij het publiek door liedjes te lang instrumentaal uit te melken en de tussenstukken te lang te laten duren.
Gelukkig kan hij bij start van elk nieuw nummer het publiek makkelijk weer op sleeptouw nemen. Na zijn oorsprong te benadrukken met de Australische Aboriginal vlag start hij het nummer “Spirit bird”. Waar de verwachting lag dat hij de avond zou afsluiten met “Follow the sun”, koos hij voor een ander nummer. Maar het idee dat dit nummer als topper zou ingezet worden heeft natuurlijk te maken met het programma ‘Dwars door Vlaanderen’ van Arnout Houben. Na “Follow the sun” had hij een nog mooiere afsluiter in gedachten. De nieuwe release: “Part of life” werd op luid gejuich onthaald door de dames. Zijn relaas dat het als man niet altijd makkelijk is en er voor zorgt dat mannen beter moeten luisteren naar de vrouwen zorgde toch voor de waarheid van de avond.
Het eindigen met de laatste woorden van Jane Goodal ( Brits antropologe) zorgde voor opnieuw voor een mooie boodschap om over na te denken, ‘De wereld is een mooie plaats, we moeten ons best doen om voor onze kinderen ...’
Het plein was goed gevuld op deze avond en het was er één vol met muziek en interessante boodschappen. We leerden vandaag om onszelf te zijn, lief te hebben, liefde is liefde en respect te hebben voor onze wereld. En laat ons eerlijk zijn, is er een mooiere samenvatting van wat de Lokerse Feesten zijn? Een mooie combinatie van muziek en samenzijn, het was me er eentje van zo’n mooie avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 4 - Hoogtepunten uit onverwachte hoek
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-03
Erik Vandamme
De Lokerse Feesten mogen terugblikken op een bijzonder geslaagd openingsweekend. Met de komst van Diana Ross op de eerste festivaldag, een ontketende Pommelien Thijs op dag twee en een new-wave dag waarop we als Lokeraars alleen maar trots konden zijn, viel er al heel wat te beleven.
De eerste festivaldag was zo goed als uitverkocht, de twee daaropvolgende avonden waren zelfs volledig uitverkocht.
De vierde festivalavond stond in het teken van folkpunk, of hoe men dat energieke en moeilijk- in-een-hokje-te-plaatsen-genre ook wil noemen. Met Dropkick Murphys en Gogol Bordello stonden er twee klinkende namen op de affiche. Toch waren het achteraf bekeken niet noodzakelijk de twee headliners die het meest indruk maakten. Die eer ging eerder naar de 'vreemde eend in de bijt', Therapy?, en naar enkele acts die op de Club Stage voor de aangenaamste verrassingen van de avond zorgden.
De avond werd op gang getrokken door de Ierse folkband The Mary Wallopers (****), die gebruik maakt van traditionele instrumenten, waaronder een soort doedelzak en harmonica. Met hun lekker opzwepende en aanstekelijke klanken, aangevuld met een troubadourachtige vocale aanpak, zorgde de band op geheel eigen, puur Ierse wijze voor een vermakelijke start van de festivaldag.
Misschien niet meteen muziek die elke punkliefhebber zal aanspreken, maar wie houdt van authentieke Ierse folklore kon bij The Mary Wallopers zeker zijn gading vinden. Vooral wanneer alle traditionele instrumenten samenkwamen, wist het gezelschap ons helemaal te overtuigen.
Van een heel ander kaliber was Waste (*****) op de Club Stage. We ontdekten de band destijds op Humo's Rock Rally en ondertussen heeft het gezelschap een hele weg afgelegd. Een klein minpuntje? De songs lagen soms wat in dezelfde lijn. Toch stoorde dat nauwelijks, want Waste ontketende een nietsontziende wervelstorm en schoot vuurpijlen richting het publiek. Het publiek was wel geïnteresseerd, maar stond opvallend onbeweeglijk toe te kijken.
Nochtans heeft de band die wisselwerking tussen podium en publiek nodig om volledig loos te gaan, iets wat deze keer niet helemaal lukte. Vonden we Waste toen al energiek, dan kunnen we alleen maar vaststellen dat de band nu volwassen is geworden, zonder ook maar iets van die knallende energie te hebben ingeboet. Die energie is alleen maar toegenomen.
Stellen dat Therapy? (****) de vreemde eend in de bijt was op deze festivalavond, is wellicht wat kort door de bocht. De band is al een tijdje op tournee om het dertigjarig bestaan van ‘Troublegum’ (1994) te vieren. Met die plaat wisten ze ons in 2024 in de AB nog compleet omver te blazen, en op de Lokerse Feesten deden ze dat op hun eigen unieke manier nog eens dunnetjes over. ‘Troublegum’ zette Therapy? destijds stevig op de kaart, en deze avond werd nog maar eens duidelijk waarom. De plaat staat vol songs die in het geheugen gegrift staan van een generatie die de jaren negentig aan den lijve heeft meegemaakt.
De band had er duidelijk zin in en duwde vanaf “Stop It You're Killing Me” het gaspedaal volledig in. Ook de Joy Division-cover “Isolation” kwam al vroeg in de set. Therapy? zette die song volledig naar zijn hand, zonder de eigenheid van het origineel uit het oog te verliezen. Op dit knallende en knetterende elan ging de band onverminderd verder. Nauwelijks bekomen van de vuurpijl die “Trigger Inside” was, kregen we met “Brainsaw” en “Femtex” meteen twee nieuwe mokerslagen.
Frontman Andy Cairns zocht voortdurend de interactie met het publiek op. Hij porde het publiek telkens aan: her en der ontstonden stevige moshpits. Therapy? is een band die zich weinig aantrekt van regeltjes, en precies dat siert hen. Een iconisch album integraal spelen, daar hadden ze duidelijk geen behoefte aan. In plaats daarvan kregen we een verrassende versie van “Diane”, die in een veel hoger en sneller tempo werd gebracht. De rauwe kantjes van het nummer, oorspronkelijk van Hüsker Dü, bleven daarbij volledig behouden. De tekst werd bovendien uit volle borst meegebruld, alsof het opnieuw 1994 was.
Maar daarmee was het nog lang niet gedaan. Met onder meer “Die Laughing” en “Nowhere” volgden nog enkele stevige wervelwinden. Twee absolute klassiekers werden zo speels en energiek gebracht dat we volledig overstag gingen.
Therapy? was op de Lokerse Feesten helemaal zichzelf: eigenzinnig, compromisloos, uniek. Zo zien en horen we het graag.
Men had me aangeraden om Madra Salach (*****) zeker eens te gaan bekijken op de Studio Brussel Club Stage. En als die aanbeveling van een kenner komt, dan doen we dat gewoon. Binnen de Ierse traditie wist Madra Salach verrassend veel verschillende deuren open te zetten, en precies dat maakt de band zo bijzonder. Wat folklore, een flinke scheut punk en tonnen energie die alle hoeken van de zaal werd ingestuurd.
De band heeft voorlopig nog maar één album uit, maar lijkt nu al op weg om heel groot te worden. Live maakten ze vooral duidelijk waarom. Intensiteit in het kwadraat, energie in overvloed en vooral: lekker keet schoppen. Het was allemaal aanwezig.
Madra Salach voldeed niet alleen aan de hoge verwachtingen, maar groeide zelfs uit tot dé ontdekking van de hele festivaldag. Wat volgde, was kleurrijk met vele uppercuts.
Een band om in het oog te houden.
Met Gogol Bordello (****) bleven we in die energieke sfeer hangen, al was er - zoals het hoort –een hoekje af . De band staat bekend om zijn wervelende en uitbundige feestjes, waarbij stilstaan haast onmogelijk is. Daar is wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden: Gogol Bordello heeft een enthousiast publiek nodig om zelf volledig uit zijn dak te kunnen gaan. Ondertussen werden we verrast door een stevige regenbui. Een groot deel van het publiek zocht dan ook beschutting onder de afdakjes bij de drankstanden of trok naar achteren. Wij wurmden ons daarentegen door de menigte en posteerden ons wat meer naar voren, om gewoon in de regen te dansen. Want op de opzwepende muziek van Gogol Bordello kun je moeilijk stil blijven staan. Vooraan ontstonden al snel verschillende moshpits, waarop de band nog een versnelling hoger schakelde en alle registers opentrok.
Gogol Bordello deed gewoon waar het bijzonder goed in is: een uitbundig feest bouwen en het publiek daarin volledig meesleuren. Niet meer, maar ook niet minder.
Daardoor groeide de band voor ons niet uit tot de meest toonaangevende of verrassende act van de festivaldag, maar de feestelijke sfeer, de regen en de aanstekelijke muziek zorgden er wel voor dat ook wij heerlijk meedansten en volledig uit de bol gingen. Heerlijk zoiets.
We hebben in het verleden al folkpunkfeestjes van Dropkick Murphys (***) meegemaakt waarbij het gerstenat rijkelijk vloeide en het dak er af vloog. Zelfs in openlucht wist de band onvergetelijke feestjes te bouwen waarin punk en folk op een bijzonder aanstekelijke manier samensmolten.
Persoonlijk zag ik hen laatst in 2018, toen Dropkick Murphys op diezelfde Lokerse Feesten stonden. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Het optreden begon nochtans sterk. Met “The Lonesome Boatman” en het sublieme “The Boys Are Back” werd meteen een stevige basis gelegd voor een uitbundig folkpunkfeest. Ook vooraan zat de sfeer goed. Het publiek ging gewillig mee, er ontstonden geregeld moshpits en de band kreeg duidelijk heel wat energie terug vanuit de eerste rijen.
Gaandeweg bleef de set voor ons echter wat te veel voortkabbelen. De politieke boodschappen tussen de nummers door kwamen geregeld terug en haalden naar ons gevoel te vaak de vaart uit het optreden. Niet de inhoud van die boodschappen, maar vooral de manier waarop ze de flow van de set onderbraken, zorgde ervoor dat de opgebouwde drive meermaals wegviel.
Gelukkig waren er sterke en mooie momenten. Zo volgde een bijzonder eerbetoon aan de overleden Sick Of It All-zanger met “One Last Goodbye”, gebracht als 'Tribute to Shane' en samen met The Scratch, die eerder die avond ook op de Club Stage hadden gestaan.
Ook de samenwerking met The Mary Wallopers werkte uitstekend. De samensmelting van de ruwe folkpunk van Dropkick Murphys met de authentieke Ierse folkklanken van hun landgenoten tijdens “Dirty Old Town” en “Bury the Bones” bleek een schot in de roos.
Naar het einde toe volgde met “You'll Never Walk Alone”, “Worker’s Song” en “I'm Shipping Up to Boston” alsnog een stevige reeks publieksfavorieten. Toen vervolgens ook muzikanten van andere bands mee het podium opkwamen, kreeg het optreden eindelijk opnieuw die extra feestelijke dimensie waar we eerder op de avond naar hadden gezocht. Het zorgde voor een passend slot en bewees nog maar eens hoe goed Dropkick Murphys hun publiek kunnen verenigen.
We zetten het feestje voort in de Studio Brussel Club met The Rumjacks (*****), die vanaf de eerste tune, zonder ook maar één keer achterom te kijken, het ultieme folkpunkfeest brachten. De gensters vlogen naar alle hoeken van de zaal en de band deed niet aan te veel 'zever verkopen' tussen de nummers door. Eens het gaspedaal werd ingedrukt, was er gewoonweg geen houden meer aan. The Rumjacks brachten het perfecte folkpunkfeest, met alles erop en eraan, en sloten deze festivaldag alsnog met een knal af.
Opvallend trouwens hoe net de drie bands die we op de Club Stage aan het werk zagen, ons uiteindelijk het meest konden bekoren. The Rumjacks zorgden voor de apotheose die we nodig hadden om strijdvaardig naar huis terug te keren. Klasse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 3 - Veel meer dan een nostalgie trip voor zwartzakken
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-02
Erik Vandamme
Een thematische new-wave dag organiseren, blijkt een schot in de roos. De generatie die de jaren tachtig bewust meemaakte, bestaat vandaag uit veertigers, vijftigers en zestigers: mensen die doorgaans nog actief concerten bezoeken en graag nog eens terugkeren naar de muziek van hun jonge jaren.
Ook de Lokerse Feesten spelen al enkele jaren succesvol in op die kaart. In 2024 mocht Front 242 er zijn afscheid vieren en vorig jaar stonden de Pet Shop Boys op de Grote Kaai.
Dit jaar was er een volledige festivaldag voor de liefhebbers van new wave, postpunk en industrial.
Op papier zag de affiche er met Midge Ure, Gavin Friday, Gary Numan, The Human League en Soft Cell al bijzonder indrukwekkend uit. Maar wat volgde, bleek uiteindelijk veel meer dan een nostalgietrip voor zwartzakken.
We pikten nog iets mee van Vive La Fête (****). De ogenschijnlijke weerspannigheid tussen Danny Mommens en Els Pynoo blijft echter even oog- als oorstrelend. Terwijl Danny ogenschijnlijk achteloos op zijn gitaar speelt en het publiek nauwelijks aankijkt, trekt Els haar keelgat open en huppelt ze als een spring-in-t-veld uitgelaten over het podium. De kruisbestuiving tussen beide persoonlijkheden blijft, zelfs na al die jaren, zo uniek dat je haast zou vergeten dat er naast hen nog enkele andere topmuzikanten op het podium staan.
Vive La Fête deed in Lokeren vooral waar de band al jaren bijzonder goed in is: een wervelend dansfeestje op gang trekken, met een mysterieus, licht duister hoekje eraan. Ook in de blakende zon werkte de formule aanstekelijk op de dansspieren.
Setlist: Tokyo // Schwarzkopf // Machine Sublime // Touche Pas // Mots Bleus o Liberté // La Vérité // AC // Jaloux // Nuit Blanche // Maquillage // Noir Désir // Attaque
Midge Ure (*****) was een van de artiesten op de affiche naar wie we het meest uitkeken, niet in het minst omdat we altijd grote fans van Ultravox zijn geweest. Uiteraard is Midge Ure solo geen Ultravox, maar op het podium van de Lokerse Feesten wist hij wel diezelfde unieke sfeer op te roepen. We werden volledig meegesleurd. De set bestond bijna uitsluitend uit songs van Ultravox. Midge Ure zocht voortdurend contact met zijn publiek. “Passing Strangers”, “If I Was” en “I Remember (Death in the Afternoon)” deden ons langzaam terugglijden naar vroeger, terwijl we tegelijk met beide voeten in het nu bleven staan.
De inmiddels 72-jarige zanger bleek vocaal niet meer zo sterk als vroeger. Vooral tijdens “Vienna”, nochtans nog steeds met dezelfde geestdrift en magie gebracht, viel hetop. Ure vertolkte zijn songs erg emotioneel en vanuit het buikgevoel, wat erg mooi was.
De oprechte beleving gaf de nummers extra zeggingskracht. Op het verbluffende “Dancing With Tears in My Eyes” stonden we letterlijk met tranen in de ogen te dansen: een onvergetelijk kippenvelmoment. Eerder had “Fade to Grey” van Visage al voor een uitbundig dansfeestje gezorgd. Midge Ure wist algemeen ook een hele reeks intense, emotionele momenten op te roepen. Magie in volle zon!
Setlist: Passing Strangers (Ultravox) // If I Was // I Remember (Death in the Afternoon) (Ultravox) // Monster // Vienna (Ultravox) // All Stood Still (Ultravox) // The Voice (Ultravox) // Fade to Grey (Visage) // Love's Great Adventure // Dancing With Tears in My Eyes (Ultravox) // Hymn (Ultravox)
The Virgin Prunes hebben we nooit live gezien, maar de band behoort wel tot die artiesten die een belangrijke invloed had op onze muzikale smaak. Door hen zochten we vaker de donkere en rauwe kant op van de new wave. Geen Virgin Prunes op de Lokerse Feesten dus, wel Gavin Friday (***). Een bevreemdende uitstraling én zijn gezicht vol glitters, leek hij haast een zonsverduistering over de Grote Kaai te brengen. Een sterke groep muzikanten begeleidde hem. Hij wist de aandacht naar zich toe te trekken. Vooral de gitariste viel daarbij op: haar fluwelen stem wist ons te betoveren.
Gavin Friday zelf zit ergens tussen het muzikale pad van kitsch en duisternis, die de fantasie voortdurend prikkelt. Vooral tijdens het begin van de set had die aanpak een aangename invloed op ons gemoed. De hardere nummers, zoals “Lovesubzero”, wist ons het meest te bekoren. Gaandeweg begon de aandacht echter wat te verslappen. Maar we kregen een wervelende finale, met onder meer “Baby Turns Blue” en “Caurcasion walk”, net van de Virgin Prunes, die voor vuurwerk zorgde.
Gavin Friday bracht een set die ongetwijfeld een deel van het publiek wist te bekoren, maar in z’n geheel klonk het wat wisselvallig.
Setlist: Theme for Thought (Virgin Prunes - eerste deel) // Lovesubzero // Ecce Homo // The Church of Love // Dolls // Baby Turns Blue (Virgin Prunes) // Caucasian Walk (Virgin Prunes) // King of Trash // Cabarotica // Angel
Na het overlijden van zijn kompaan Dave Ball in oktober 2025 dachten we Soft Cell nooit meer live te zullen zien. Tot Marc Almond besliste om toch onder de naam Soft Cell (****) op te treden. Met “Memorabilia” en “Danceteria” werd al snel duidelijk dat deze set vooral rond Marc Almond zou draaien. Meer nog: we misten de unieke inbreng van Dave Ball enorm, ondanks het feit dat de overige muzikanten zeker een puike inbreng hadden. Op “Monoculture” ging het plots mis en werd de song voortijdig afgebroken. Het aanstekelijke “Purple Zone” werd ingezet en bracht de vaart opnieuw in de set.
Al bij al werd het optreden op de Lokerse Feesten vooral een nostalgietrip voor de fans van het eerste uur. Wie vooraf geen grote fan was, bleef vermoedelijk wat op zijn honger zitten. Wij lieten ons echter graag meevoeren naar het verleden. Songs als “Torch”, “Bedsitter” en “Out Come the Freaks” ademen de sfeer van de jaren tachtig haast letterlijk uit en zorgden voor heel wat herkenning.
De set ging naar de finale van een “Tainted Love” uiteraard de verwachte apotheose.
We kregen hier niet een perfect optreden. Door het overlijden van Dave Ball is Soft Cell als duo gehalveerd en lijkt ook een deel van de oorspronkelijke magie verdwenen. Maar de nostalgische reis naar het verleden deed, ondanks alles, veel deugd.
Setlist: Memorabilia / Danceteria // A Man Could Get Lost // Monoculture (afgebroken) // Purple Zone // In Heaven (When I Dance With You) // Torch // Nostalgia Machine // Bedsitter // Out Come the Freaks // Soul Inside // Heat // Say Hello, Wave Goodbye // Tainted Love / Where Did Our Love Go // Sex Dwarf
Het contrast met Luc Van Acker (*****) in de Club kon nauwelijks groter zijn. Waar we voordien nog door de nostalgie werden meegesleurd, belandden we hier plots in een haast apocalyptische totaalbelevin, door messcherpe beats, een demonische sound die doorheen de zaal kliefde en de grauwe brabbelende zegvocals van Luc Van Acker en zijn zangeres - naar verluidt zijn dochter (de appel valt duidelijk niet ver van de boom). We werden meegesleurd in een verstikkende, duistere sfeer. De temperatuur steeg tot het kookpunt hier. Wat een intense, hypnotiserende muzikale gewaarwording. We ondergingen de muziek en dansten op de vurige beats. Wat een oplawaai. Een helse trip zondermeer.
De lange gang naar de uitgang voelde na dat optreden bevreemdend mooi aan, alsof er ergens een lichtje begon te branden aan het einde van die donkere tunnel. Onderweg genoten we nog van een fijne babbel en een Desperados-biertje, om tot slot opnieuw de Main Stage op te zoeken. Daar bleek echter geen doorkomen meer aan: we moesten noodgedwongen achteraan postvatten.
En wat bleek? Gary Numan (*****) bleef met zijn rauwe klanken en verbrijzelende vocals deels in hetzelfde donkere vaarwater vertoeven als Luc Van Acker. Al kwam er bij Numan een meer lichtvoetige, elektronische aanpak om de hoek kijken. Volgens sommigen zat het geluid niet helemaal goed, maar qua sfeerbeleving wist Gary Numan ons moeiteloos te overtuigen. Duistere krachttoeren op “Metal” en “The Chosen” deden ons naar adem happen, terwijl “The Gift” opnieuw voor een intens kippenvelmoment zorgde.
Veel woorden maakte Gary Numan er niet aan vuil. Samen met zijn uitstekende band liet hij de pompende, meedogenloze sound voor zich spreken. Wat een mokerslagen op een “Down in the Park”, “Pure” en het verbluffende “Cars”, dat voor een eerste echte apotheose zorgde.
In snelvaart bleef Gary Numan onverminderd doorgaan, via “Love Hurt Bleed” naar de onvermijdelijke afsluiter “Are Friends Electric?”. Sterk hoedanook!
Setlist: Halo // Metal // The Chosen // I Am Dust // The Gift // Down in the Park (Tubeway Army) // Pure // Cars // My Name Is Ruin // Love Hurt Bleed // Are "Friends" Electric? (Tubeway Army)
Tijd voor iconen binnen de industrial in de Club. Cabaret Voltaire (****) mag worden beschouwd als een van de pioniers die tot op de dag van vandaag een duidelijke invloed uitoefenen op deze stijl. De Club was terecht bomvol. We spraken zelfs enkele fans die bewust een Clubticket hadden gekocht om Cabaret Voltaire live aan het werk te kunnen zien. Cabaret Voltaire tekenden voor een rave door opzwepende industrialsounds. Songs als “24/24”, “The Set Up” en “Seconds Too Late” werden door de dansende menigte enthousiast onthaald. “Nag Nag Nag” is er dan eentje die door een breder publiek werd gedragen. Een rauw industrialfeestje kregen we. Heerlijk.
Setlist: 24/24 // Why Kill Time (When You Can Kill Yourself) // The Set Up // Landslide // Seconds Too Late // Crackdown // Spies in the Wires // Just Fascination // Taxi Music // Yashar // Sex Money Freaks // Easy Life // Do Right // Nag Nag Nag // Sensoria
Om de dag af te sluiten, stonden we plots op een popconcert. Een contrast tav de vorige acts met The Human League (****) op de Main Stage. Na al die donkere, grauwe sets klonk de aanstekelijke synthpop van de Britse band opvallend lichtvoetig, braaf. Het lag echter allerminst aan de prestatie van de groep zelf. Integendeel. De songs werden speels gebracht, wat zorgde voor meer dan zomaar een jukeboxoptreden. “Mirror Man” was al een eerste voltreffer. Met meezingers als “The Lebanon”, “Human” en uiteraard “Don't You Want Me” ontpopte The Human League zich tot een van de meest toegankelijke acts van de dag. En met zoveel liefde, warmte en speelsheid. Iedereen hield ervan.
Met “Being Boiled” in de bisronde en “Together in Electric Dreams” werden we letterlijk uitgewuifd. The Human League bracht kleur in de duistere sound van de new-wave. Een nostalgische, aanstekelijke popformule die nog steeds werkt.
Setlist: The Sound of the Crowd // Mirror Man // The Things That Dreams Are Made Of // Heart Like a Wheel // Louise // Seconds // The Lebanon // One Man in My Heart // Human // Love Action (I Believe in Love) // Tell Me When // (Keep Feeling) Fascination // Don't You Want Me
Encore: Being Boiled // Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder-cover)
Na een meer dan geslaagde dag vol new wave, postpunk en industrial verlieten we de Grote Kaai met de brede glimlach.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 2 - Een popavond met vele gezichten, bekroond door Pommelien Thijs
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-01
Amber Vandamme
De tweede festivalavond op de Grote Kaai stond volledig in het teken van de hedendaagse popmuziek. Met Bente, Roxy Dekker, Holly Humberstone, Pommelien Thijs en Used koos de organisatie voor een affiche die moeiteloos schakelde tussen gevoelige luisterliedjes, radiovriendelijke pop en een stevige portie elektronische energie.
Een combinatie die zorgde voor een gevarieerde festivalavond.
Bente mocht de avond op gang trekken en deed dat zonder grote gebaren. Haar songs kregen alle ruimte om te ademen en vonden langzaam maar zeker hun weg naar een publiek dat nog volop toestroomde. De eerste rijen reageerden zichtbaar enthousiast, terwijl verder op het terrein de festivalmodus stilaan werd ingezet.
Een sobere maar verzorgde opener die meteen de toon zette voor wat nog zou volgen.
Met Roxy Dekker veranderde de sfeer meteen. Het podium was rijkelijk in roze aangekleed, terwijl zij zelf voor een blauwe outfit koos. Haar frisse popnummers en losse podiumprésence zorgden vrijwel onmiddellijk voor beweging op het terrein. Er werd uitbundig meegezongen en gedanst, vooral door de jongere festivalgangers.
De productie gaf de show extra cachet: krachtige rookpluimen en goed getimede vuur- en pyrotechnische effecten versterkten de climaxen van verschillende nummers zonder de aandacht van de muziek weg te nemen.
Muzikaal bleef haar set toegankelijk, maar de combinatie van energie, showelementen en publieksinteractie maakte van haar optreden een van de opvallendste momenten van de vooravond.
Wel werd het nummer “Huisfeestje” door de fans gemist in de setlist. Tussen alle (feest) hits door bracht ze ook één breekbaarder nummer, waarbij ze aangaf dat ze lang had getwijfeld omdat haar set vooral een feestje moest zijn, maar dat ze toch ook ruimte wilde maken voor een rustiger moment. Die keuze kon het publiek duidelijk smaken.
Holly Humberstone bracht vervolgens rust in de programmatie. Haar breekbare stem en sfeervolle indiepop vormden een welkom contrast na de uitgelaten pop van haar voorgangster. Zonder overdreven showelementen wist ze de aandacht vast te houden. Het publiek luisterde aandachtig en gaf haar nummers de stilte die ze verdienden. Haar optreden zorgde voor een mooi evenwicht binnen de gevarieerde affiche.
Pommelien Thijs bewees daarna waarom ze momenteel een van de grootste Belgische liveacts is. Nog voor de eerste noot weerklonk, hing er een voelbare spanning op de Grote Kaai. Ondanks een set van anderhalf uur voelde het voor veel fans nog steeds te kort aan, zeker omdat enkele populaire hits zoals “Roekeloos”, “Mensen zoals jij” en “Kleine tornado” niet in de setlist waren opgenomen.
Haar set werd ondersteund door een verzorgde visuele productie, waarbij de videoschermen en de achterwand van het podium de korte, treffende boodschappen ondersteunden met beelden over omstreden personen, maar ook over, ‘Cassandra’, waardoor het publiek nu ook kennismaakte met het verhaal achter haar verschijning.
Deze visuele elementen gaven de nummers extra lading en zorgden ervoor dat muziek en beeld mooi in elkaar overvloeiden.
In combinatie met een sterke liveband, een zelfverzekerde podiumprésence en een publiek dat haast elk nummer woord voor woord meezong, groeide haar optreden uit tot één van de hoogtepunten van de avond.
Alle nummers uit haar repertoire lijken eigenlijk een plaats te verdienen in elke set, wat de keuze voor de setlist allesbehalve eenvoudig maakt.
Alsof iemand vervolgens een schakelaar omdraaide, nam Used de Grote Kaai over. De Belgische drum-and-bassproducer joeg het tempo onmiddellijk de hoogte in. Zware bassen, strakke beats en een energieke productie zorgden ervoor dat het terrein veranderde in één grote dansvloer.
De technische productie kwam hier volledig tot zijn recht: ondanks het hoge tempo bleef het geluid krachtig en helder.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 1 - Een niet te stoppen hitmachine die generaties verbindt
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-31
Erik Vandamme
Sommige artiesten hoeven niet meer te bewijzen dat ze levende legendes zijn. Diana Ross deed dat op de Lokerse Feesten ook niet. Met een indrukwekkende reeks Supremes-klassiekers en solohits, een warm en persoonlijk moment met haar dochter Rhonda Ross Kendrick en een afsluitende 'Thank You' bewees de 82-jarige wereldster dat haar muziek nog altijd moeiteloos generaties weet te verbinden. Daarbij stond ze allerminst alleen. Geflankeerd door vier blazers, een pianist, een violiste, een percussionist, een drummer en vier achtergrondzangers bracht Diana Ross een indrukwekkend totaalspektakel waarin Motown-erfgoed, soul, pop en pure entertainment samensmolten.
De lat lag daarmee meteen bijzonder hoog voor de rest van de avond.
Axelle Red (****) behoort al jarenlang tot de absolute top van de Belgische muziekscene. Niet alleen door haar indrukwekkende reeks hits, maar vooral door de veelzijdigheid waarmee ze soul, pop, funk en dansbare ritmes verweeft met de warme, emotionele uitstraling van de Franse chanson.
Die eigenzinnige kruisbestuiving maakt haar tot een unieke artieste binnen het rijke Belgische muzieklandschap en verklaart meteen waarom ze al decennialang een bijzonder breed publiek weet te bekoren.
De ondertussen 58 jaar jonge artieste zou dit jaar, na acht jaar stilte, een nieuw album uitbrengen. Of ze op de Lokerse Feesten al een tipje van de sluier zou oplichten, vroegen we ons vooraf luidop af. Een afdoend antwoord op die vraag kregen we niet meteen.
Axelle Red had er wél duidelijk zin in en porde haar publiek, na een instrumentale intro, vanaf de eerste tune aan.
Opvallend was ook hoe haar uitstekende band de muziek naar een bijzonder hoog niveau tilde, zonder daarbij afbreuk te doen aan de sterke inbreng van Axelle zelf. Integendeel: ze ontpopte zich tot de perfecte gastvrouw, zocht voortdurend contact met haar publiek en stond zichtbaar vol geestdrift op het podium.
Fijne, sfeervolle ballads wisselden af met lekker opzwepende kleppers die de dansspieren stevig aan het werk zetten. “Elle danse seule”, “Rester femme”, “Who's Gonna Help You” en “Rouge ardent” waren enkele hoogtepunten binnen haar gevarieerde, wervelende set. Uiteraard mocht ook de absolute tophit “Sensualité” niet ontbreken.
Axelle Red bleek zonder meer de perfecte opener van de eerste festivaldag. Met haar warme uitstraling, sterke band en de brede, aanstekelijke aanpak wist ze het publiek meteen in de juiste festivalstemming te brengen.
Mijn buurman vroeg vooraf: "Wie is Craig David?" We moesten het zelf ook even opzoeken. Craig David (***½) is een Britse legende binnen de R&B- en garagescene, die begin jaren 2000 mee een revolutie teweegbracht in de Britse muziekwereld. Zijn debuutalbum ‘Born to Do It’ groeide uit tot een van de snelst verkopende debuutalbums uit de geschiedenis van de Britse hitlijsten.
Meer dan twee decennia later heeft Craig David zijn status als een van de succesvolste en meest geliefde Britse artiesten nog steeds weten te behouden.
Met enkel een laptop, zijn stem en flitsende beelden op de achtergrond kregen we een opzwepend dansfeest voorgeschoteld, waarbij vooral de R&B-liefhebbers ruimschoots aan hun trekken kwamen.
Craig David bracht niet alleen eigen nummers, maar haalde ook geregeld covers boven. Vooral daarmee kreeg hij de handen op elkaar. En daar knelde het schoentje toch een beetje: zijn eigen repertoire kwam daardoor minder nadrukkelijk naar voren.
Na een wat te lang uitgesponnen middenstuk leek Craig David af te stevenen op een degelijke, maar weinig beklijvende set. In de wervelende finale herpakte hij zich echter overtuigend. Met onder meer “Insomnia”, de Destiny's Child-klassieker “Bills, Bills, Bills” en Beyoncé's “Break My Soul” kreeg hij het publiek alsnog volledig mee. Die sterke eindsprint tilde het optreden uiteindelijk naar een hoger niveau en zorgde ervoor dat Craig David op de valreep toch nog wist te overtuigen.. Zo noemt men dat wellicht: in de slotminuten de match beslissen.
En daar lag meteen het grote verschil met Diana Ross (****½). Zij greep haar publiek vanaf de eerste minuut bij het nekvel, bleef gedurende de volledige set op hetzelfde hoge niveau presteren en liet pas los na het allerlaatste nummer.
Aanvankelijk kregen we ongeveer tien minuten lang beelden te zien die een overzicht boden van haar indrukwekkende carrière. Daarna zorgden haar muzikanten met een sprankelende intro voor de perfecte opmaat. Meteen werd duidelijk dat zij veel meer te bieden hadden dan louter ondersteuning. Hun sterke en energieke inbreng tilde het volledige concert naar een nog hoger niveau. Ook de achtergrondzang speelde daarbij een belangrijke rol. Die bracht kleur en kracht toe aan de songs en ondersteunde Diana Ross subtiel tijdens de hogere passages. Zonder ook maar iets af te doen aan haar eigen prestatie, zorgde die sterke muzikale omkadering ervoor dat het volledige concert nog meer glans kreeg.
Uiteraard trok Diana Ross op diva-iaanse wijze alle aandacht naar zich toe. Opvallend was hoe goed ze, op haar hoge leeftijd, nog steeds bij stem was. Diana Ross bleef onmiskenbaar het stralende middelpunt: een geboren performer die op haar 82ste nog altijd met vitaliteit, speelsheid en charisma een groot festivalpubliek wist te begeesteren.
In verschillende opvallende outfits schitterde Diana Ross bovendien als de ultieme podium artieste. Van routine was geen sprake. Speels probeerde ze haar publiek én haar medemuzikanten aan het dansen te krijgen op Supremes-klassiekers als “Baby Love”, “You Can't Hurry Love”, “Come See About Me” en “Stop! In the Name of Love”. Tijdloze songs die al meer dan zestig jaar generaties pop- en soulfans aan het dansen en meezingen krijgen. Het publiek bleef aanvankelijk eerder rustig en echte uitbundige dansfeestjes ontstonden niet meteen. Toch had Diana Ross iedereen mee in haar muzikaal verhaal.
Was het tijd om even op adem te komen? Daar dacht Diana Ross duidelijk anders over. Van “The Boss” tot “Take Me Higher” bleef het muzikaal spannend en boeiend. De ene muzikale vuurpijl en adrenalinekick volgde de andere op.
Een van de allermooiste momenten volgde toen Diana samen met haar dochter Rhonda Ross Kendrick het prachtige “Count on Me” bracht. Hier viel vooral de bijzondere stem van Rhonda op. De appel valt duidelijk niet ver van de boom. Met “Ain't No Mountain High Enough” en “I Will Survive” volgden vervolgens twee absolute hoogtepunten, waarna Diana Ross tijdens de bis nog “Freedom” en het warme “Thank You” bovenhaalde. Dat laatste nummer vormde de perfecte, persoonlijke afsluiter van een optreden waarin een levende legende net verschillende generaties wist te verbinden.
“Ain't No Mountain High Enough” vat eigenlijk perfect samen hoe dit volledige optreden in elkaar stak. Diana Ross is een van die levende legendes die schijnbaar met de vingers in de neus iedereen rond haar vinger kan winden, zonder daar veel moeite voor te moeten doen. Maar onderschat deze kranige tachtiger niet: met dezelfde vitaliteit en speelsheid als tijdens haar hoogdagen in de jaren zestig, straalt ze nog altijd een aanstekelijke energie uit.
Het resultaat was een dampend feest waarin niet alleen verschillende generaties, maar ook verleden, heden en toekomst op een haast vanzelfsprekende manier met elkaar werden verbonden. E
en niet te stoppen hitmachine die bewijst dat echte klasse geen houdbaarheidsdatum kent.
Setlist: Overture // I'm Coming Out // More Today Than Yesterday (Spiral Starecase cover)// Baby Love (The Supremes song) // You Can't Hurry Love (The Supremes song) //Come See About Me (The Supremes song) // Stop! In the Name of Love (The Supremes song) // The Boss // Chain Reaction // Tomorrow // Reach Out and Touch (Somebody's Hand) // Upside Down // Love Hangover // Take Me Higher // Ease on Down the Road (Diana Ross and Michael Jackson song) // Count on Me // If the World Just Danced // Why Do Fools Fall in Love (Frankie Lymon & The Teenagers cover) // Ain't No Mountain High Enough (Ashford & Simpson cover) // I Will Survive (Gloria Gaynor cover) // Encore: Freedom // Thank You
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
