Brussels Jazz Festival 2026 - Milena Casado + Isaiah Collier - Trompet en saxofoon tsunami's
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-22
Erik Vandamme
Met in Studio 1 Milena Casado en in Studio 4 Isaiah Collier stonden op deze frisse donderdagavond, twee artiesten met een warm hart. De ene liet haar trompetgeschal horen, de andere zorgde voor een ware wervelstorm aan Saxofoonklanken.
Het werden twee shows met een verhaal, vuurwerk en energiebommetjes. Mooi.
De trompettist en componiste Milena Casado (****) palmt langzaam maar zeker de jazzwereld in, met optredens op Montreal Jazz Festival, North Sea Jazz Festival en in Carnegie Hall. Eerder kreeg ze lof voor haar werk met jazzgrootheden als Terri Lyne Carrington, Vijay Iyer en Aaron Parks, nu debuteert ze met een eigen soloplaat, 'Reflection Of Another Self'. Een heel persoonlijke plaat die ze ook in Flagey kwam voorstellen.
We vroegen ons luidop af of de lofbetuigingen vanuit de scene, niet wat overdreven zijn, maar na haar performance voorspellen ook wij haar een gouden toekomst.
Milena Casado vertelt niet alleen een heel persoonlijk verhaal, ze betrekt het publiek er ook in en dat siert haar. Ze port de aanwezigen aan, en polst in een soort vragen naar wat hen bezighoudt. Ze past haar muzikaal pad ook aan, en haar boodschap van hoop komt dan ook echt binnen.
Het trompet geschal, maar ook de muzikale omlijsting van haar mede muzikanten, bezorgen ons koude rillingen. Echter, voelen we vooral positieve energie, om in deze donkere tijden waarin we leven steeds dat lichtje aan de tunnel te kunnen blijven zien.
We hebben de boodschap die ze bracht in woord en klank begrepen, en aan het warme applaus dat ze ontving, iedereen in de zaal trouwens. ''Rusteloos en een tikketje revolutionair'', zei Lies Steppe in haar toespraak vooraf. Dat was ook de rode draad van Milena Casado haar fijn concert.
Verkondigde Milena Casado op een kordate als zachtaardige manier haar mening, dan ging saxofonist Isaiah Collier (****) tekeer als een furieuze losgeslagen punk. Isaiah verlegt als saxofonist hier de grens. Een Non-stop sax tsunami van meer dan een uur kregen we hier.
In eerste instantie stond hij als enige saxofonist op het podium, en later met twee. Ze porden elkander aan, duwden en trokken en gingen een muzikaal gevecht aan.
Ze vulden elkaar aan. Uitspattingen van langer dan een kwartier aan verpulverende saxklanken gierden door de zaal.
We zouden haast vergeten dat er nog andere muzikanten op dat podium stonden. Nochtans boden de bas, drums en piano voldoende weerwerk en vormden ze een enorme meerwaarde.
Mooi lvast die opeenvolgende saxofoon wervelstormen. Onaards wat Isaiah Collier en zijn compagnon hier brachten. Maar ook wat langdradig na een tijdje. Maar net de intensiteit ving dit op.
Isaiah Collier wist met zijn hele band en extra saxofonist ware sax uppercuts te bieden.
Een indrukwekkende avond, zonder meer. Een avond van trompet en saxofoon tsunami ’s deed Flagey op zijn grondvesten daveren.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 – Trip down memory lane met The Kooks
Aan alle fans van de jaren 0, maak je borst maar nat voor een zotte trip down memory lane! De Britse indieband The Kooks spelen op Festival Dranouter een nu al memorabele set: de verjaardag van hun debuutalbum 'Inside In / Inside Out'. Het publiek zong al luidkeels mee in 2019 - benieuwd hoe hard het volume dit jaar zal klinken. Ook op de affiche: ZAZ, Dressed Like Boys, De Dolfijntjes, Sylvie Kreusch, Katherine Priddy, Pommelien Thijs, Die Verdammte Spielerei kaept Kaempfert, Raymond van het Groenewoud...
Binnenkort volgen heel wat folk & roots bands en jonge ontdekkingen. Vanaf 1 maart stijgt het BTW-tarief op tickets van 6 naar 12%. Wil je nog aan voordelig tarief een ticket bemachtigen, wacht dan niet te lang.
Festival Dranouter vindt plaats op 7, 8 & 9 augustus 2026.
The Kooks viert 20 jaar 'Inside In / Inside Out' op Festival Dranouter 2026! Door de jaren heen hebben The Kooks zich opgeworpen als een van de pijlers van de Engelse indierock dankzij een voorbeeldige carrière die in 2006 begon met “Inside In/Inside Out”. Hun iconische debuutalbum, dat vier keer platina behaalde, staat vol met tijdloze klassiekers als ‘Naive’, ‘Seaside’ en ‘She Moves in Her Own Way’ en geldt als een soundtrack voor een hele generatie.
Onder leiding van de charismatische Luke Pritchard toonden The Kooks de laatste jaren een nieuwe volwassenheid zonder iets van hun aanstekelijke enthousiasme te verliezen. De groep blijft een steeds groter publiek verzamelen, gedreven door een verbindende energie die elk concert omtovert tot een totaal Brits feest.
"The Kooks zijn pure jaren-nul-nostalgie én tegelijk springlevend", aldus festivaldirecteur Bavo Vanden Broeck. "Ze hebben een indrukwekkende reeks hits, blijven live overeind en slagen erin om generaties met elkaar te verbinden. Van de eerste noot tot het laatste refrein zingt iedereen mee. Perfecte band voor op Festival Dranouter 2026.”
The Kooks zijn in topvorm, en helemaal klaar om de 20ste verjaardag te vieren van hun legendarische debuutalbum. Aan alle fans van de jaren 0, maak je borst maar nat voor een zotte trip down memory lane!
www.festivaldranouter.be
Green Milk From The Planet Orange - Avontuurlijke mix van postrock en psychedelica
Zelden een concertavond meegemaakt waarbij de twee groepen zo goed bij elkaar aansloten. Twee avontuurlijk ingestelde trio's waarin de gitarist de dans mocht leiden en zowel de bassist als de drummer telkens een even prominente rol opeisten. Het werd een avond vol niet voor de hand liggende muziek die helemaal niet van deze tijd leek, maar door het publiek gul werd ontvangen.
Muziek waarvan je je afvroeg: waar maken ze die nog? Zowaar in Oostende, zo bleek. Soy Fish, zo heette de band met Haroun Minhas aan het roer. Een gitarist die, wars van alle hypes, zijn eigen koers voer. Zijn avontuurlijke gitaarspel kronkelde zich een weg door het schemergebied van jazz, experimentele rock, psychedelica en progrock waarbij ik meende invloeden van Jimi Hendrix te horen en ook John McLaughlin even in gedachten kwam.
Ik kon niet altijd volgen maar dat zal wellicht de bedoeling geweest zijn. Dat onvoorspelbare maakte het net zo mooi. Een volledig instrumentale trip, die één keer werd onderbroken door een soort monoloog die Minhas via zijn smartphone activeerde.
Dit had zwaar op de hand kunnen zijn, maar dat was het helemaal niet, mede door de twee al even intrigerende muzikanten naast hem. De pulserende bas van de bijzonder expressieve David Colameo en de bruisende drums van Louis Feys (zoon van Serge) zorgden ervoor dat alles licht verteerbaar en appetijtelijk bleef.
En dan waren er nog die Engelstalige bindteksten van Haroun Minhas, die hij af en toe wat opvrolijkte met een kwinkslag in het Oostends.
Kortom, een smaakvolle set waarbij ik Soy Fish die paar misstappen richting temerige jazzrock graag vergeef.
Groen en oranje zijn onverwacht wel heel actuele kleuren geworden. Gelukkig had Green Milk From The Planet Orange (GMFTPO) daar niets mee van doen en liet het trio uit Tokio ons zelfs even de dagelijkse realiteit vergeten.
GMFTPO tourt momenteel door Europa; dit was hun vierde van 27 shows, ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan. Hoewel dat laatste niet helemaal klopt.
De band werd 25 jaar geleden opgericht maar kapte ermee in 2008 om in 2016, met een nieuwe bassist, een comeback te forceren. GMFTPO noemt zichzelf een progrockband – ‘progressive rock never dies’, is de lijfspreuk van zanger-gitarist dead k - maar veel progrock heb ik niet gehoord. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Ik zou hun muziek eerder omschrijven als een avontuurlijke mix van postrock en psychedelica. Het was een mooi zicht: met zijn drieën zittend rond een denkbeeldig kampvuur. Althans voor wie vooraan stond, de mensen achteraan zullen daar wellicht een andere mening over hebben. Slechts een enkele keer verwaardigden ze zich om recht te staan, waarbij dead k dan ook meteen boven op zijn stoel klom.
Maar uiteindelijk ging het hem om de muziek en die mocht er verdomd wezen. Het lange openingsnummer ontvouwde zich vanuit een knap geboetseerde soundscape waarna het langzaam en bijna onopvallend in crescendo ging. Het had een hypnotiserend effect, maar dat werd plots bruusk onderbroken door de zang van dead k waarmee hij leek te solliciteren bij een hardcoreband. Die zang vormde niet echt een meerwaarde, tenzij de teksten relevant waren natuurlijk, maar daar heb ik geen fluit van verstaan. Nu bleef de zang vrij beperkt terwijl het instrumentaal voortdurend vingers en duimen aflikken was.
Hoewel het zeer zeker drie topmuzikanten waren, lieten ze zich niet betrappen op het etaleren van hun technische virtuositeit en gaven ze steeds voorrang aan de emotionele impact. De impulsieve gitaar van dead k baande zich een weg door de meest prachtige melodieën. Al even opmerkelijk was de solide en melodieuze bas van Damo, die soms leek te gaan zweven, balancerend op zijn stoel met zijn benen in de lucht. En dan had ik het niet eens over A (hoe kort kan een naam zijn?), de baarlijke snelheidsduivel achter het drumstel.
Deze unieke combinatie van drie muzikanten met elk een eigen, erg uitgesproken visie leverde pure schoonheid op. Na het bijzonder mooie "Tragedy Underground", de nieuwe, 22 minuten durende single maakte GMFTPO er ietwat onverwacht een einde aan.
Wat mij betreft had dit gerust nog een tijdje mogen doorgaan.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme
Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****) zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.
Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden, eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …
Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026 – Met The Afghan Whigs op 10 juli 2026
THE AFGHAN WHIGS KOMEN NAAR CACTUSFESTIVAL
Cactusfestival heeft een nieuwe naam beet. The Afghan Whigs vieren dit jaar hun 40ste verjaardag en dat doen ze op vrijdag 10 juli in het Minnewaterpark in Brugge, meteen hun enige festivalshow op Belgische bodem in 2026.
Sinds hun comeback in 2012 dropte de band rond Greg Dulli drie platen die zich met gemak kunnen meten aan ultieme cultclassic 'Gentleman' en tijdloze hit 'Debonair'. Ook op nieuwer werk blijft de unieke Afghan Whigs sound intact. Het is een sublieme combinatie van Sub Pop alt-rock met invloeden van de R&B van Motown en Stax, afgetopt met Greg Dulli's imposante stemgeluid, dat van hem een van de beste rockzangers ter wereld maakt.
Greg Dulli is een graag geziene gast in het Minnewaterpark. Al twee keer speelde hij Cactusfestival - één keer met The Afghan Whigs, een weergaloos concert in 2014, en één keer naast wijlen Mark Lanegan als The Gutter Twins. En de liefde is volledig wederzijds. In hun jubileumjaar kunnen The Afghan Whigs dan ook niet ontbreken op Cactusfestival.
Tickets & info
Cactusfestival is dit jaar aan z'n 43ste editie toe. Het Brugse festival, op 10, 11 en 12 juli in het Minnewaterpark, loste eind 2025 onder andere al Editors, Madness en Zwangere Guy en belooft snel meer namen. Tickets & info via www.cactusfestival.be
Siglo xx - try-out – Het coldwave vuurtje is terug aangewakkerd
Er zijn zo van die Belpop undergroundlegendes … Eentje was Siglo xx die begin jaren 80 furore maakte, dan ergens een kleine dertig op een waakvlammetje stond, om dan sinds 2018 nieuw leven te worden ingeblazen.
In 2021 was er ‘40 Y’ later, we tellen er nu 5 bij … Het combo klinkt nu de dag van vandaag intens, donker, rauw, grillig, strak, spannend, apart, eigenzinnig binnen die mooie noemer van new-/coldwave, kortom postpunk avant la lettre en na al die jaren sterk overtuigend!
In de originele bezetting vinden we ze niet meer, maar het is duidelijk dat Siglo xx in deze formule ‘alive & kicking’ is, scherp, gedreven, meeslepend, donker onderkoeld. Jeugdsentiment in een modern opgestoft zwart jasje, die er na al die jaren in slagen ons nog steeds bij het nekvel te grijpen. De songs kregen een broeierige injectie en spanning, er worden mokerslagen toegediend, zonder aan intensiteit en donkerte te verliezen. Zwartgallige, grillige zielsmuziek blijft de rode draad, die het nauwst beantwoordt aan een Joy Division en de eerste jaren van New Order. Toegegeven, we leefden toen in een andere tijd, waar de toekomst onzekerheden had met crisissen, zoekende was (is het nu beter?!), geen perspectieven bood, zeker in Limburg vanwaar deze band afkomstig was, met de sluiting van de mijnen, die de muziek beïnvloedde. We werden in die jaren overspoeld met enkele albums, single EPs, rarities, compilaties enz.
Het muzikaal waakvlammetje maakte dat Siglo xx kon overleven. De songs zijn deels meegegroeid met de tand des tijds, zoals postpunk nu wel klinkt. Met hen zie je waar bands als Editors, Interpol, White lies of dichter bij huis Customs, Whispering sons de mosterd vandaan haalden.
De donkerte van de Belpop siert met bands als deze (remember Aroma di amore, De Brassers of Red Zebra), ook al was het meer underground. Ze hebben nooit de erkenning gekregen in hun sterkste levensjaren. Op die manier bleef Siglo xx op de cultradar. Muziek die kon troosten en niet troosten en in die coldwave had het iets unieks, beetje rebels eigenwijs.
45 jaar later is het een uitgebreid combo geworden, met toevoeging van altsax, flute en een violiste in sommige nummers. En dat ze van zich afbijten, hoorden we met de gitaristen, de diepe basstunes, de keys, de opzwepende, bezwerende drums en allerhande muzikale tierlantijnjes tussenin. Het toont aan dat Siglo xx muzikaal niet heeft stilgestaan.
De huivering en protest voelde je in sommige video’s, tja hier schuilde ergens ook wel een Godspeed of Amenra. We werden in hun wereld gedropt met “Until a day”, “Endless corridor”, “Shadows”, “Guilt and desire” en “Silent house”, die diep terug groeven in hun archief. Ze intrigeerden door de donkere repeterende crescendo opbouw , de rauwe ritmiek en de balans introspectief- extravert, zonder het sfeervolle, dromerige, sombere, zwarte kader te verloochenen. En inderdaad , hier zorgde de bijhorende instrumentatie van altsax, viool en flute voor een kleurrijker geheel, met kenmerkende projecties op het achterplan.
Er schuilt ook een zeker escapisme, het willen ontsnappen in hun materiaal, maar met een lichtje in de verte. We behielden het aparte, unieke karakter met een “After the dream” en “Sister suicide”. Meegaand met de tand des tijds durfde het combo gaandeweg forser, krachtiger, feller te klinken, zoals op “The pain came”, “Sister in the rain”, “End of the night” (met een industrial tintje) en het gekende “Individuality”, die nu terug in de belangstelling komt door een promoclipje. Niet verwonderlijk eigenlijk, hun sound is ook filmisch en lijkt wel getekend voor een soundtrack van allerhande mistroostigheid. “No one is innocent” is er dan eentje met weerhaken, die dreigend, triest als alternatief, explosief, noisy klinkt. Een snedig waverockende “Factory” en “The beginning” sloten de set overtuigend af.
Nee, we kregen spijtig genoeg in de bis geen depri-gevoelige “The naked and the death”, die de aanzet vormde van hun carrière, wel het gekende “Dreams of pleasure” en “The act of war”, die moeiteloos op een album van Joy Division terecht konden. Schitterend hoe deze twee intense, opbouwende, broeierige, boeiende nummers een stevige touch kregen. Wat een sterke afsluiters. De C-Mine in Genk kon hier een warme gloed krijgen.
Het muzikaal concept van Siglo xx is nog niet ten eind, het vuur is terug aangewakkerd. Na de try-outs was er hun optreden in een uitverkochte AB.
Ze hebben nog een rits concerten in het vizier, het komende najaar, een rewind zeker waardig. Postpunk avant la lettre, of hoe onderkoelde wave, punk, somberheid, duisternis en spanning elkaar vinden …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut at AB, Brussel op 17 januari 2026
Siglo xx
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8948-siglo-xx-17-01-2026?Itemid=0
Rehash neu klang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8947-rehash-neu-klang-17-01-2026?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Paleface Swiss + guests, Ancienne Belgique, Brussel op 20 januari 2026 – Pics
Met Stick to Your Guns en Static Dress als special guests
Een show van Paleface Swiss is geen gewoon concert, het is een slag in je gezicht. Wie erbij was tijdens Graspop Metal Meeting is waarschijnlijk nog aan het bekomen van de circle pits en de hoeveelheid adrenaline.
De metalcoreband was er opnieuw bij.
Sinds hun ontstaan in 2017 in Zürich rond frontman Marc "Zelli" Zellweger, blaast Paleface Swiss alles en iedereen omver met hun mix van deathcore, beatdown en hardcore. Op hun nieuwste album, 'Cursed' (2025), trekken ze die lijn door. De plaat bouwt verder op het brute geluid van 'Fear & Dagger' (2022), maar is met thema's als pijn, verraad en innerlijke strijd nog zwaarder en duisterder. Gewapend met dit nieuw werk, is Paleface Swiss klaar om de clubs opnieuw te veroveren
Concert: Coproductie tussen Ancienne Belgique, Biebob en Live Nation.
(bron: Live Nation/AB)
Live GRASPOP 2025
Graspop Metal Meeting 2025 - Sun, thumbs and horns up!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Paleface Swiss
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8985-paleface-swiss-20-01-2026
Stick to your Guns
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8986-stick-to-your-guns-20-01-2026
Static Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8987-static-dress-20-01-2026
Org: Live Nation + Biebob + Ancienne Belgique, Brussel
Cactus Club, Brugge - concerts
2026
18-01 Xink (ism Stricto Tempo) (new date)
19-01 Lydia Lunch & Marc Hurtado play Suicide (+ the songs of Alan Vega)
23-01 Axelle Red (ism Stricto Tempo)
24-01 Nah Mean, NewYear celebration (Org: Do vzw)
28-01 Nicolas Mortelmans Space Quartet ft Tim Vanhamel, Teun Verbruggen en Stef Kamil Carlens
29-01 Jasper Steverlinck, Bernard (new date)
01-02 Breaking waves: Ava Rasti, Natasha Pirard
04-02 Tom Helsen (ism Stricto Tempo)
05-02 Oko Yono, we are stardust, we are golden, women of the 60s en 70s @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum, Brugge)
06-02 Feest V/D Belgische Muziek
07-02 Sub. Merge (Org: Do vzw)
08-02 Breaking waves: Stelle Rose
09-02 HO9909, N8NoFace
11/02 Bass drum of death
12-02 Sivert Hoyem (Madrugada)
13-02 Zwangere Guy (try-out)
15-02 Cory Hanson
18-02 Stef Kamil Carlens & The Poem
19-02 Sons
20-02 Ozark Henry (ism Stricto Tempo)
28-02 Omar Souleyman
03-03 KVR (Lander Gyselinck, Dries Laheye & Niels Broos)
06-03 Stereolab
07-03 DJ Hell + CJ Bolland (ism Stricto Tempo)
11-03 Maria Iskariot, Galaxy rockers
12-03 Yong Yello
12/03 Bruges is doomed: Svalbard
15-03 Afro Anatolian Tales (ism Stricto Tempo)
20-03 De Dolfijntjes ‘ de voorlaatste afscheidstour (ism Yeke Yeke concerts)
21-03 Admiral Freebee
23-03 The Growlers
25-03 Borokov Borokov
26-03 Bruges is doomed: Psychonaut
27-03 Dressed like boys
02-04 The Hickey Underworld
05-04 Breaking waves: Knives
09-04 Tom Smith @Sint-Jakobskerk
11-04 Tortoise (ism Kaap)
13-04 Breaking waves: Gift
22-04 Oproer
25-04 Apollo Brown
26-04 L.A. Salami
03.05 W.I.T.C.H? (we intend to cause havoc) (ism CC Brugge)
04-05 Eydis Evensen (ism CC Brugge)
10-05- Bruges is doomed: Svalbard
11-05 Great lake swimmers
19-05 Breaking waves: Prewn
23-05 Black sabbath & Ozzy Osbourne by Ozzyfied + Nymue (Org: Show-Time.be)
28-05 Ronker, La Jungle
05-06 Oasis tribute by Oasies (Org: Show-Time.be)
12-06 10cc (ism Stricto Tempo)
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026
11-10 Bizkit Park (Org: Show-Time.be)
11-11 Joan as police woman, 20 Y ‘real life’
19-11 Ao
INFOS
Sound Track
Cactus draait op zonne-energie (en iedereen kan mee investeren)
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie! Met Sound Track, als opvolger van Westtalent, gaan we op zoek naar de sound van onze regio! Je hebt muzikaal talent en je staat te trappelen om je te laten begeleiden naar een roemrijke carrière? Inschrijven is de boodschap!
Meer weten? www.sound-track.be
Too many keys: gloednieuw pianofestival (ism Concertgebouw Brugge) – info zie site
Cactusfestival www.cactusfestival.be
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026
10/07 The Afghan Whigs, Zwangere Guy, Stone
11/07 Madness, Aldous Harding, Kevin Morby
12/07 Editors, The Haunted Youth, Osees
Moods!
Benenwerk
In augustus wordt de Brugse binnenstad opnieuw omgetoverd tot één grote dansvloer tijdens de editie van Benenwerk 'Ballroom Brugeoise'. Op verschillende podia kan het publiek een hele avond proeven van een uitgebreid aanbod aan dansstijlen en dat volledig gratis. Het evenement is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot een vaste waarde.
http://www.cactusmusic.be
Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme
Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.
Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!
Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme
Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.
Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme
De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.
De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.
Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer: Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten. Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!
Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks de immense opstelling van muzikanten.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Shot ambiance in line-up
De Dolfijntjes, Gustave Brass Band en Die Verdammte Spielerei kaept Kaempfert toegevoegd
Festival Dranouter kondigt drie nieuwe acts aan die het feestgehalte naar een nog hoger niveau tillen: De Dolfijntjes, Gustave Brass Band en Die Verdammte Spielerei kaept Kaempfert. Voor positieve vibes, een ongekend feestgehalte en ambiance die je voelt tot in je tenen moet je deze zomer dus in Dranouter zijn. Binnenkort volgen nog enkele kleppers, heel wat folk & roots bands en jonge ontdekkingen. De focusregio heb je ook nog tegoed... Kortom: ook dit jaar krijg je weer die typische Dranouter-mix! De ticketverkoop gaat hard: in amper 2 weken waren alle early bird weekendtickets de deur uit. Vanaf 1 maart stijgt het BTW-tarief op tickets van 6 naar 12%. Wil je nog aan voordelig tarief een ticket bemachtigen, wacht dan niet te lang.
Festival Dranouter vindt plaats op 7, 8 & 9 augustus 2026. Op de line-up: ZAZ, ISE, Raymond van het Groenewoud, Katherine Priddy, Dressed Like Boys, Pommelien Thijs, Sylvie Kreusch, Flip Kowlier '25 jaar Ocharme Ik' & meer.
Balkanklassiekers, grote technoklanken en hitarrangementen: Gustave Brass Band doet het allemaal. Na honderden optredens en evenveel doorweekte marcellekes, schakelde Gustave Brass Band een versnelling hoger. In 2024 was de release van hun eerste album een feit. Dit zootje ongeregeld bereikt in de zomer van 2026 een nieuwe piek: Festival Dranouter. Ze doen je grooven alsof het het einde van de wereld is, beloofd!
De Dolfijntjes glibberen al 35 jaar over de nationale podia. De belangrijkste muzikale bijzaak van de heren Wim Opbrouck en Wim Willaert is misschien wel oud van zak, maar nog immer jong van geest! De Dolfijntjes schudden enkele nieuwe poëtische meesterwerken uit hun staartvin: 'Annie Eet Gezond', 'Tous Les Dimanches', 'Django'… En gelukkig blijven vintage Dolfijntjes-meezingers 'Geofrey', 'Kom toch were', 'Verre Rien' en vele andere op de playlist staan. Nog steeds even funky prediken De Dolfijntjes als vanouds de liefde voor het absurde universum. Rechte deure, gif mo buzze!
Die Verdammte Spielerei kennen Dranouter-gangers als graag geziene fanfare over de uitgestrekte weide. Deze knoddige bende dook op bij tal van onze straattheaterproducties de voorbije jaren. Dit jaar zie je ze niet op het gras, wel op het podium!
Voor dit concert breidt Die Verdammte Spielerei uit. Met meer dan tien muzikanten en twee dansende zangeressen duiken ze in het oeuvre van Bert Kaempfert. Kaempfert is een van de grootste songschrijvers, en zit achter wereldhits als 'Strangers In The Night' en 'A Swingin' Safari' tot 'Living It Up' (intro van Kapitein Zeppos). Die Verdammte kaapt niet alleen Kaempferts muziek, maar ook zijn stijl. Verwacht een set vol vreugde, humor en vergeten oorwurmen, gedragen door frontman Stefaan De Winter. De Winter praat, zingt en grapt. Geen dubbele bodems, wel sprankelende eenvoud en tijdloze hits die nog lang blijven nazinderen - Kaempfert-geweiss!
BTW-verhoging in zicht: koop nu je ticket & pik je voordeel mee
Meer info zie site
Nederlands 
Français 
