Ras Double D & the Dub Family - Wij willen natuurlijk dat de mensen kunnen dansen op onze muziek, maar willen met onze teksten wel aanzetten tot nadenken
Ras Double D & the Dub Family staan garant voor een heus roots reggae feestje en brengen daarbij een mengeling van dub poetry, spoken word en protestsongs op een bedje van original reggae smaakvol met een vleugje ska of een snuifje dancehall. Ras Double D & the Dub Family mag dan een vrij jonge band zijn, ze hebben al heel wat watertjes doorzwommen. Hierbij etaleren zij een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik.
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family eind vorig jaar in de Casino, Sint-Niklaas nog voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101105-maanzaad-een-muzikale-diversiteit Daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
We spraken af tijdens een repetitie van de band, om er wat dieper op in te gaan. We spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.
Hoe is het idee ontstaan? Wat was de insteek?
Dirk Dekeyser: Ik begon aan mijn reggaeavontuur eind jaren '80 als bassist bij One2Waziru. Na verloop van tijd kwamen er ook backing vocals bij en begon ik ook eigen teksten te schrijven. Begin jaren ’90 ben ik in contact gekomen met Mustafa en Nordine op een optreden van hun toenmalige band Sunscape. Er was direct een goede klik en we zijn contact blijven houden ook al gingen we muzikaal nog onze eigen weg. Tijdens de corona periode ben ik dan nog intensiever gaan luisteren naar dub poets zoals Oku Onuora, Mutabaruka, LKJ en Benjamin Zepheniah. Hun stijl van ‘message delivery’ sprak me zo aan, dat ik hier zelf mee naar buiten wou komen, liefst met een eigen band. Op het einde van deze quarantaineperiode kwam ik terug in nauwer contact met de Ketami broers, die op dat moment samen werkten met de Jamaicaanse zanger Kologne. Spontaan hebben we toen even gejammed waarna hij voorstelde om elke keer als hij optrad mij als special guest één poem te laten declameren. Dit hebben we enkele jaren gedaan. Ondertussen probeerde ik nog steeds een eigen band samen te stellen. Drummer Mustafa en keyboardspeler Abby sprongen direct mee aan boord, bassist Luc vonden we via een advertentie en gitarist Bart kwamen we tegen op de laatste editie van Festivital. Zo zijn we dan beginnen repeteren wat direct vlot ging, maar we voelden allemaal dat we nog iets misten. Toen Nordin ook eens kwam mee repeteren met percussie en live mix vielen plots alle puzzelstukjes op hun plaats. Ras Double D & the Dub Family was geboren.
Wat is het grote verschil tussen toen en nu? Buiten de digitalisering en invloed van sociale media wellicht…
Muziek spelen is in al die jaren niet veranderd, maar de omstandigheden wel.
In de jaren '80 had je nog veel jeugdhuizen die regelmatig optredens organiseerden en schoten de festivals als paddenstoelen uit de grond. Eén optreden bracht een ander teweeg en er was ook veel mond aan mond reclame. Ergens in de loop van de jaren '90 kwam dan het fenomeen van de soundsystems enorm op en stilaan kregen die meer speelgelegenheid. Dit in combinatie met het wegvallen van sigarettenmerken als sponsor van veel evenementen, maakten dat live bands van diverse genres het veel moeilijker kregen om aan optredens te raken. Het wegvallen van de lokale radio's had ook zijn invloed op de nodige aandacht voor lokale of minder bekende live artiesten. In onze steeds veranderende wereld, waarin het internet en sociale media steeds belangrijker worden, maken het voor ons “oude rotten” niet gemakkelijker.
In de Casino had ik het gevoel alsof jullie al 20 jaar samen spelen …
We hebben allemaal afzonderlijk al heel wat jaren ervaring bij diverse bands, elke week repteren we en dat werpt zijn vruchten af. We zijn heel intensief bezig met dit project en zijn streng voor ons zelf. Het is onze hobby, maar proberen wel zo professioneel mogelijk te werken. Optreden voor 50 man of voor 5000 mag geen verschil uitmaken, mensen betalen om ons te zien en te horen dus moet er altijd kwaliteit geleverd worden.
IUk heb het gevoel dat de scene hier in ons land altijd wel beetje underground ‘niche’ is gebleven …
Reggae zal wel nooit een groot genre worden omdat het van nature vrij rebels is. Commerciële hits worden wel op de radio gedraaid, iedereen kent Bob Marley of UB40… maar daar blijft het ook bij. Jammer, maar ook Underground muziek heeft zijn plaats en zijn publiek.
Dub Poetry is dan eigenlijk eerder een niche in een niche …
Klopt helemaal, het is een sub genre binnen de reggae. Het klinkt zowel muzikaal als tekstueel zwaarder, behandelt meestal de moeilijkere thema's en de teksten worden eerder gedeclameerd dan gezongen.
Wat ik wel spijtig vind, Bob Marley is al gestorven sinds 1981, maar die boodschap moet nog steeds gebracht worden blijkbaar?
Reggae is en blijft muziek van de onderdrukten, van hen die aan de zijkant staan. Zolang de manier van aan politiek doen niet verandert , zal er nood zijn aan rebelse artiesten die deze zaken blijven aan de kaak stellen.
Michael Manley, voormalig premier van Jamaica zei ooit, ‘Music is a tremendous force for change... and the true force lies with the people!'. Veel mensen luisteren niet echt meer naar de teksten, willen enkel dansen op een leuk ritme. Wij willen natuurlijk dat de mensen kunnen dansen op onze muziek, maar willen met onze teksten wel aanzetten tot nadenken.
Het zijn niet altijd zware teksten, er zijn ook luchtigere teksten, maar elk nummer bevat een boodschap.
Dus dat is de definitie van ‘Dub Poetry’ - ‘teksten vertellen, en daar muziek rond brengen die erbij past’?
Het is niet onze bedoeling om prekerig of belerend over te komen, we hebben de waarheid niet in pacht. Een dubdichter kijkt gewoon naar het leven rondom zich en zingt of spreekt over wat hij ziet of voelt, vanuit een buikgevoel. De muziek wordt op een manier gebracht die deze teksten ondersteunen en accentueren. Tekst en muziek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden in een natuurlijke symbiose.
Waar komt de inspiratie van die teksten vandaan?
Dirk: die inspiratie komt uit dagdagelijkse dingen die ik meemaak of tegen kom. Ik kan gewoonweg niet stoppen met schrijven. Soms over de meest absurde dingen, dan weer een frustratie. Uit het leven gegrepen. Ik waardeer iemand als Guido Belcanto: hij kan een volledig nummer ‘lullen’ en dan “boem” komt het tot de harde realiteit.
Wat ik ook opmerkte in de Casino… Binnen die context is de inbreng van de muzikanten toch minstens even belangrijk?
Klopt helemaal. Ik schrijf dan wel alle teksten, maar iedereen in de band heeft zijn inbreng.
De ene keer kom ik met een tekst en zoeken we bijpassende muziek, de andere keer komt één van de bandleden met een idee, een riff of een akkoordenschema waar we op voortborduren. Ook de andere bandleden mogen gerust met een eigen tekst afkomen, zoals onze naam al zegt: wij zijn een muzikale familie. Ieder lid is evenveel waard.
De vraag die ik me vaak stel, wat is reggae tegenwoordig, want het genre heeft heel wat evoluties doorgemaakt ondertussen …
Ach weet je, muziek evolueert constant, net als mensen constant evolueren. Dan kan je twee kanten op: ofwel mee evolueren of rebels vasthouden aan je idealen. De oorspronkelijke rootsreggae heeft voor velen plaats gemaakt voor dancehall, ragga en zelfs hip hop. Dit komt voornamelijk omdat deze genres iets meer airplay krijgen. Zelfs in Jamaica hoor je op de radio tegenwoordig meer hip hop en R&B dan roots reggae. Ook de groten als Marley, Burning Spear of Culture komen niet meer aan bod. In Europa is de oude reggae uit de jaren ’70 & ’80 wel nog populair, maar doordat de media dit grotendeels links laat liggen lijkt het inderdaad alsof reggae ten dode opgeschreven is.
Hip hop zit toch een beetje in hetzelfde vaarwater als reggae, nee?
Bij hip hop draait het volgens ons toch teveel om bling bling en mooie vrouwen, hoewel hun teksten vaak heel vrouwonvriendelijk zijn. Dat ligt mijlenver af van wat reggae betekend. Roots reggae is conscious music, muziek met een boodschap dit in tegenstelling tot dancehall of ragga.
Er was in de Casino toch wat publiek komen opdagen, maar een grote massa naar reggae bewegen, behalve misschien voor een festival als Reggae Geel, lijkt moeilijk. Heb je er persoonlijk een verklaring voor?
Ik denk dat men daar toch wel een vertekend beeld van heeft. De grote massa zal wel nooit naar een reggae optreden of festival komen, maar reggae heeft wel een ruim en trouw publiek. Ook in andere genres zijn niet alle artiesten even grote publiekstrekkers.
Ik denk dat vooral het financiële plaatje voor sommige organisatoren reden is om geen reggae te programmeren, niet commercieel genoeg.Als je ziet dat zelfs een festival als Reggae Geel bands gaat programmeren zoals Arsenal of Arrested development. Zonder afbreuk te doen aan deze bands, maar ze hebben geen plaats op een reggaefestival. Je trekt er ook een ander publiek mee aan. Reggae Geel moet gewoon Reggae blijven. Dan zou ik het liever zien dat er meer Belgische, Nederlandse of minder gekende bands aan bod komen.
Het is voor Belgische bands sowieso moeilijker om boven dat maaiveld uit te kijken, voor reggae nog moeilijker, wellicht zijn grote podia niet direct jullie ambitie?
We gaan geen nee zeggen als we grote podia mogen doen, maar je moet kansen krijgen. Voor ons blijft het contact met het publiek het belangrijkste, hoe groot of klein de organisatie ook is. Dus hierbij een warme oproep naar organisatoren toe.
Voor dit interview hadden jullie al iets laten vallen van ‘nieuwe nummers’. Is dat het doel voor nu? Iets nieuw uitbrengen binnenkort?
Eigenlijk werken we constant aan nieuwe nummers, maar ik begrijp waar je naartoe wil. Voor een muzikant is het belangrijk dat zijn/haar muziek gehoord wordt want daar komen optredens van. Als beginnende band zit je in een vicieuze cirkel, je wordt niet gedraaid op de radio omdat je geen platenwerk hebt. En als je geen platenwerk hebt, is het ook moeilijk om optredens te boeken. Vroeger had je nog vrije radio’s die nog alternatieve programma’s. Die zijn zo goed als allemaal weg, en de openbare radio’s zitten in een format. Er is nog weinig plaats voor alternatieve muziek, en dan heb ik het niet alleen over reggae. En daar knelt het schoentje. Om erkenning te krijgen moet je ‘iets kunnen voorschotelen’ en daarom is van tijd tot tijd een single uitbrengen belangrijk. maar we moeten het kostenplaatje dus bekijken … en zien dan verder. We zijn volop aan het informeren over het kostenplaatje, om een eventuele single uit te brengen? Dat is een optie. En verder dit jaar misschien een soort ‘live LP’.
Er zijn ook minder clubs waar je als ‘beginnende band’ kunt optreden …
Dat is een tijdje zo geweest, maar stilaan zien we toch verbetering. Er komen geleidelijk aan weer meer muziekcafés en er blijft natuurlijk het clubcircuit.
We merken wel een zekere verschuiving: waar men vroeger regelmatig een live act aanbood, zien we meer en meer Dj's verschijnen. Ook in de reggaescene is dat zo: elk weekend kan je wel kiezen uit enkele dub of soundevenementen.
En wat is dan jullie motivatie om toch vol te houden?
De liefde voor muziek, en het contact met het publiek. Als je ziet dat de mensen zich amuseren tijdens het optreden geeft dat enorm veel voldoening.
Wat zijn de verdere plannen voor het nieuwe jaar, volgt er ook iets als platenwerk?
Liefst zo veel mogelijk optreden natuurlijk. Er zijn al enkele contacten lopende maar details volgen nog.
Het uiteindelijke doel is wereld overheersing, toch? Wat is het uiteindelijke ‘einddoel’ met deze band, of ben je daar niet echt mee bezig?
Op onze leeftijd de wereld veroveren ??? Laat ons eerlijk zijn regelmatig kunnen optreden in eigen land of Nederland zou mooi meegenomen zijn. We hebben geen glazen bol, maar blijven wel met de voeten op de grond. Optreden in andere landen lijkt ons absoluut wel leuk meegenomen, maar je mag niet vergeten dat we geen beroepsmuzikanten zijn. We hebben ook nog een dagtaak waardoor op tournee gaan geen evidentie is.
Bedankt voor de fijne babbel, ik hoop jullie spoedig nog eens terug te zien voor een wervelend reggae feestje, met een boodschap …
Epinikion – Op ons nieuw album proberen we eerder een balans van rauwheid en melodie te brengen
De Nederlandse formatie Epinikion is al van 2020 bezig. De band werd gevormd door Robert Tangerman en Renate de Boer. In eerste instantie was de insteek van het project een Rock opera album uitbrengen. Later groeide het uit tot een heuse ‘Epic symfonische rock band’ met zangeres Kimberley Jongen, Maarten Jungschläger op lead gitaar en Rutger Klijn op bas. In 2024 maakte Michal Gis op drum, de band compleet.
Ondertussen bracht Epinikion hun debuut ' Inquisition' uit, dat overal goed werd ontvangen. Op het festival ‘Unholy Aliance’ (2024 ) in Kortrijk zagen we een band die typische symfonische metal speelt, met vrouwelijke vocals, en een soort rock opera creëert op het podium, die tot de verbeelding spreekt. Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert. Een fantasieprikkelende set, die talrijke beelden oproept.
De band heeft niet stil gezeten, begin februari kwam een nieuwe plaat uit, ‘The force of nature’. We horen hier een iets meer melodieuze aanpak met een opera insteek in de vocals.
Met Renate de Boer (keyboards) en Robert Tangerman ( gitaar) hadden we een babbel, blikten we terug naar het verleden en kijken we uit naar de toekomst.
De band is begonnen als een rock opera en uitgegroeid tot een volwaardige band. Hoe is het in zijn werk gegaan?
Het is niet zo dat er eerst een rock opera was en dan een band. Het is gewoon hoe we begonnen zijn met dit project. we waren toen onbekend en hebben dit met ons twee - Renate en Robert - gemaakt.
In 2022 had je me nog gecontacteerd op Fb voor wat promotionele hulp. Hielpen de tips?
Dat heeft zeker geholpen , om op die manier die bepaalde plekken en zalen aan te spreken…
Is er niet een beetje een overaanbod aan symfonische bands, waardoor het voor jullie moeilijker is om ‘aan bod te komen’?
Ik denk dat er zeker geen overaanbod is, en zal zeker niet in België en Nederland. Althans niet binnen die manier waarop wij het aanpakken. Op die wijze is het dan ook lastig om mensen te vinden die daar willen in investeren, net omdat er dus te weinig aanbod is in de Benelux voor wat wij doen. buiten die Benelux wordt het pas interessant..
Je zei ‘mijn verleden als topsporter helpt ook om door te zetten’. Kun je er wat meer over vertellen?
Doorzettingsvermogen is inherent aan topsport, opgeven is geen optie. Dat is ook het geval geweest bij het opstarten van onze band, zowel Robert als ik hebben heel hard doorgeploegd om deze band van de grond te krijgen, ook al zat het soms ontzettend tegen. We zijn volhardend gebleven en daarom zijn we op het punt gekomen waar we nu staan.
Jullie debuut ‘Inquisition’ werd goed ontvangen; heeft het deuren geopend?
Zeker heeft ‘Inquisition’ ons de eerste stap opgeleverd naar aandacht. Zo kwamen we natuurlijk een beetje in de picture, vooral omdat de reacties zeer positief waren. Dat was niet alleen leuk maar is ook een motivatie om verder door te pakken.
Ik heb jullie live gezien in 2024, op ‘An Unholy Aliance’ in Kortrijk:’Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project zo mogelijk nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert’. Is dit het soort shows dat jullie wensen te brengen?
Dat was zeker onze bedoeling zo een sfeer te creëren, we zijn blij dat het toen al werd opgemerkt. Ook al was het met de minimale middelen die we toen ter beschikking hadden, dat is dus heel fijn om te horen.
Hoe was 2025 voor jullie echt?
Het jaar 2025 heeft vooral in het teken gestaan het opnemen van het nieuwe album. We hebben ook heel wat optredens gedaan, en merken dat dit steeds beter en beter gaat. Omdat we als band nu al een tijdje bij elkaar zijn, en steeds beter op elkaar ingespeeld. 2025 was dus een soort groei naar een nieuwe fase in onze carrière als band. Voor de release binnen twee weken hebben we ook ingezet op meer licht en rook.
En nu is er de nieuwe plaat, met een single/EP. In vergelijking met het debuut, dat veel rauwer klonk, is deze melodieuzer van aard. Klopt het?
Robert: Er is eerder een balans tussen het rauwe en het melodieuze kantje dat naar boven komt nu. De drie singles die nu zijn uitgebracht zijn wel wat melodieuzer. Hoewel de middelste single toch ook wel echt rauw klinkt. Op het album staan wel wat meer rauwe nummers, het is dus eerder de balans die we hebben opgezocht tussen die twee..
Renate: we hebben ook gekozen om een iets hardere lijn te trekken, die meer expressie geeft. Het sprookjesachtige van het eerste album , waarbij het orkest op de voorgrond stond is er niet meer . We wilden dus eerder die balans op zoeken tussen beide in, zoals Robert zegt, op deze nieuwe plaat.
Er is ook de focus op een hogere opera stem. Klopt het?
Op het eerste album hadden we (onder andere) een zanger, en kon er meer worden uitgekozen wie wat zong. Ofwel mannelijk ofwel vrouwelijke vocalen. Laura Guldemond van de Burning Witches heeft ook een liedje ingezongen, maar die heeft geen operastem, maar heeft dat evengoed prachtig gedaan. Nu hebben we maar één zangeres en dat is Kimberley. En die heeft een uiteenlopend stembereik. Ze kan zowel cleane, als grunt of operaachtige zingen. Ze heeft daar ook een aandeel in, in wat ze precies wil zingen op dit of ander songs. Als ze een andere route wil kiezen, dan mag zij dat. Daardoor komt die ‘focus’ iets meer daarop.
Wat is volgens jullie het grote verschil tussen het nieuwe werk en het debuut?
Robert: Zoals voorheen is gezegd, op de vorige plaat lag de focus op het orkest en diende gitaar als ondersteuning. Dat is op sommige momenten steeds zo, maar soms is het ook andersom en primeren de gitaren net iets meer. De productie van deze plaat is ook veel beter dan de vorige, dat is ook wel een groot verschil.
Renate: deze plaat bevat een iets meer volwassen sound dan de vorige. Het feit dat we het compacter wilden maken, en de hoofdlijn uitvergroten speelt daarbij ook een rol. Onze producer heeft die subtiliteiten en hoofdlijnen heel mooi weten te verbinden. En we hebben alles op onze eigen wijze een mooi plekje kunnen geven op deze nieuwe plaat.
De EP is een beetje de rode draad van hoe de nieuwe plaat ‘The Force of Nature’ klinkt …
Er komen zeker nog andere verassende wendingen op voor, we maken heel veel verschillende liedjes die hebben allemaal hun eigen sound, hun eigen identiteit. Dus die EP is maar een klein tipje van de sluier van hoe de plaat echt klinkt. Het kan echt alle kanten op.
‘De kracht van de natuur’ is het verhaal dat schuilt op het nieuwe werk? Is het een soort ‘concept plaat’?
Renate: binnen het eerste album zat eerder een verhalenlijn omdat het een rockopera is. Nu is er eerder een thema, en dat is ‘the force of nature’ de kracht van de natuur. En al die onderwerpen over die natuur komen erin voor, maar een echte verhalenlijn zit er zeker niet in.
Robert: het is niet zo dat de songs aan elkaar geknoopt zijn, ze staan elk op zich, maar gaan wel allemaal over datzelfde thema.. dat vat het beetje samen.
Na een succesvol debuut, is er nu die tweede ‘moeilijke’? Nee?
Renate: Nee, als je een debuut album schrijft en dat geldt voor iedereen dan ben je zoekende, je moet nog veel leren. Leren om samen te werken, welke sound we echt willen. Dat was op deze tweede dus niet het geval. En dan hebben we het nog niet over de technische ontwikkeling die Robert heeft doorgemaakt;.. en dat hoor je dus ook aan het eindresultaat ,
Robert: we konden nu ook veel meer samen dingen doen en schrijven, net omdat we allemaal wat meer op elkaar zijn ingespeeld ondertussen. De drummer gaat naar de drumpartijen kijken, de bassist naar de bas partijen. En ook de zangeres doet haar inbreng, waardoor we deze keer niet alles ‘met ons twee’ moesten doen.
Zijn er groeimogelijkheden?
We hebben na de eerste geleerd, waardoor we deze tweede hebben kunnen maken. We gaan nooit stoppen met leren. Er zitten dus zeker groeimogelijkheden in deze band. We zijn leergierig, luister naar adviezen. Dus ja..
Wat zijn de verwachtingen van deze tweede plaat?
Renate: dat is een moeilijke, we hopen alleen dat hij goed valt. Bij fans, bij pers.. het is koffiedik kijken. Er komen al heel wat mooie reviews binnen van recensenten die alle songs op het album al hebben gekregen . Met zelfs een tien op tien , dus dat is veelbelovend. Het enthousiasme is dus zeker wel hoog voor deze nieuwe release hebben we de indruk.
Robert: ik denk dat je nooit ‘verwachtingen’ kan hebben, je kunt enkel hopen dat mensen het waarderen en naar waarde schatten. We hopen daarmee dan ook de volgende stap te kunnen maken, maar vooral in kwantiteit en kwaliteit.
En wat is de volgende stap dan?
Nog meer platen maken, leuke festivals kunnen spelen. Wat meer bereik te krijgen. Richting het buitenland, Duitsland bijvoorbeeld. Dat soort dingen dus…
Over die scene van het genre Epica, After Forever, Whitin Temptation … Ik krijg de indruk dat de ‘gouden jaren’ een beetje ‘voorbij zijn’. Voorheen waren er zelfs heuse festivals rond die scene. Nu minder. Heeft het ook invloed gehad op jullie als band?
In Benelux is er gewoon veel meer animo voor het hardere en extremere werk. Terwijl Symfonische metal niet zo goed in de markt ligt hier. Je hebt natuurlijk Epica of Whitin Temptation maar dan heb je het over de bovenste laag daarvan. Al wat daaronder ligt, zoals wij, wordt zo goed als genegeerd. Het gat qua aandacht tussen de grote bands en alles daaronder is enorm groot. De middenlaag daarvan krijgt in bijvoorbeeld Zuid-Amerika wel aandacht. Hier dus niet, daar ligt dus wel het verschil. We blijven wat zitten in die underground…
Op zich is er niets mis aan de ‘underground’? Je kan een soort ‘club circuit’ uitbouwen als band?
Robert: Dat klopt, maar met wat wij willen met dat bombastische en die licht/rook productie dat het gewoonweg heel moeilijk is om op kleine podia te staan. Dat theatrale waar wij voor gaan, als je dat wil neer zetten heb je gewoonweg grotere podia nodig. De mogelijkheden in een club circuit zijn daar eerder minimaal. Om zo een show te kunnen brengen die past bij onze muziek.
Renate: Het is leuk om mee te maken dat heel klein, maar we hebben nu licht, we hebben dingen die maken dat we ‘groter’ kunnen uitpakken. Waardoor een ‘iets groter podium’ van pas zou kunnen komen. We worden gelukkig wel gezien, en mogen in april al op een iets groter podium, Bibelot festival aantreden.. de bal is wel aan het rollen.
Het loopt dus nu wel goed …
Renate: dat mag ook wel, we steken hier veel tijd in. Nacht en dag zijn we hiermee bezig met dit project. Het mag zijn vruchten gaan afwerpen. Door hard werken, komt er gelukkig wel iets op gang.
Wat zijn de verdere plannen voor 2026?
Het promoten van de nieuwe plaat is een beetje de rode draad doorheen 2026. 6 februari is er onze release show in Breda, de week daarna zijn er enkele shows in Tsjechië en Polen. In april in Kortrijk. Maart in Den Haag. In Mei Ragnarokd Verder zijn er zeker nog plannen…
Is jullie doel tot nu toe bereikt? Wat zijn de muzikale ambities verder?
Nee, zeker al geen podia zoals dat, waar je totaal geen contact hebt met je fans. Ik denk er nooit echt over na. Het is fijn om er over te hebben natuurlijk. Een podia zoals in Kortrijk, dat heeft zeker zijn charme. Maar zo een enorme arena dus niet. De iets grotere clubs zoals AB of zo, dat dan weer wel. Dus ja, dat is zeker een ambitie die wat meer middelgrote podia…
Pics @Vanessa Housieaux
Bedankt voor de fijne babbel, ik hoop jullie in België te zien dit jaar.. wel opletten voor het Belgische bier, want de Nederlanders kunnen er niet zo goed tegen, …
hahaha, das waar!
Dead Serious - We willen vooral bevestigen dat we terug zijn, dat mensen blijven terugkomen. Als dat lukt, zijn we in onze opzet geslaagd!
Een potje Oost-Vlaamse, Belgische thrash metal geschiedenis kregen we van de uit Zele afkomstige band Dead Serious, opgericht in 1987 en die zijn laatste liveconcert in 1993 speelde.
Hun stijl kan worden omschreven als old-school 'Bay Area-style' thrash, die doet denken aan legendes als Anthrax en Exodus. Humor was altijd een integraal aspect van hun muziek, teksten en imago.
Eind 2025 vierde de band zijn comeback, in een overvol Café t’ Verdriet in Zele. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100919-dead-serious-een-unieke-beleving-na-meer-dan-32-jaar-een-terugkeer-langs-de-grote-poort .
Ondertussen kwamen ze op tv in het programma ‘Vrede op Aarde’, en zijn er vele clubconcerten bij gekomen. Bovendien staan ze deze zomer op Alcatraz Metal Fest. Het gaat zodanig snel waardoor we, met alle respect, niet de comeback van K3 het belangrijkste moment van 2025 vonden, maar eerder die van Dead Serious.
We hadden een fijne babbel met de band erover, met de vraag: Is het niet te snel gegaan? En wat is er 32 jaar geleden echt ‘verkeerd’ gelopen? Plus enkele andere zaken naar de toekomst toe, want dit smaakt toch naar meer …
2025 was een topjaar … Op korte tijd dat jullie weer zijn begonnen, hebben jullie al een enorme weg afgelegd, zelfs op de TV geraakt ? Had je het verwacht?
In de eerste plaats, 2025 was vooral een werkjaar, we hebben heel het jaar naar dat moment toegewerkt voor die try-out in Zele. En we plukken daar nu de vruchten van. We hadden wel niet verwacht dat het zo een sneeuwbal effect zou zijn geweest, en dat we nu al werden geboekt voor Alcatraz Metal Fest deze zomer al helemaal niet. De verwachtingen waren hoog gespannen, maar deze positieve reacties van alle hoeken en kanten? Dat was wel heel onverwacht , ja.
Hebben jullie er een verklaring voor hoe het komt dat het zo snel is gegaan? De sterke promotie?
We zijn volle gas gegaan, sowieso. Maar er is ook een stukje nostalgie. Veel mensen zijn op zoek naar authentieke zaken en dingen van vroeger. De nieuwsgierigheid , in de trend van ‘we hebben die mannen ooit nog live gezien’ of net ‘we hebben die mannen helaas nog nooit live gezien’ dat speelde ook mee.
Dan gaat het voornamelijk toch over die try-out, jullie speelden een thuismatch. Intussen waren er al enkele cluboptredens gedaan … Van de DVG in Kortrijk, de Elpee in Deinze tot de Asgaard in Gentbrugge. En nu op Alcatraz …
Die club concerten is een beetje een gevolg, maar Alcatraz hadden we echt niet verwacht. Nu, Mario is een fan van ons geweest, blijkbaar. In de tijd toen Filip nog dingen organiseerde in de Alcatraz in Gent heeft Dead Serious er eens opgetreden. In de jaren ’80. Als je gaat op de reacties nu daarop hebben blijkbaar zowat 3000 mensen of zo ons gezien toen, in die kleine club (haha) maar in elk geval, dat we er in die tijd hebben gespeeld? Het zal zeker een rol hebben gespeeld, zodat we nu op Alcatraz Metal Fest staan.
Je kan relativeren dat reeds veel mensen jullie zagen, maar heeft het ook een rol gespeeld?
Wat ook belangrijk is, we zijn dingen beginnen posten op sociale media na repetities en zo. En dat we ons tonen als een nieuwe versie van Dead Serious, naar die sociale media toe. Dat we het echt menen .. en dat ook laten zien? Er komt daar ook heel veel reactie op. De impact van sociale media is dus ook heel belangrijk. Je kunt door iets te posten op bijvoorbeeld Facebook enorm veel mensen bereiken, dus moet je dat onderhouden. Dat doen we dus ook, We vinden dat heel belangrijk. En ook dit zal dus een rol hebben gespeelt. waardoor mensen ons au serieux nemen. En die vier optredens die we ondertussen hebben gedaan, hebben bevestigd wat we op die sociale media maanden hebben beweerd. De reacties daarop waren subliem !
Iedereen vond (en dat is zeker terecht) de comeback van K3 het belangrijkste moment van 2025, ik vond jullie terugkeer echter het meest memorabele moment, mee eens?
(haha) Eén keer in het sportpaleis mogen staan is al goed genoeg hoor. Als special gast bij K3. Kijk.. elk optreden doen we ons best, zijn er die eendjes die rondvliegen en zo, en maken er een waar feestje van. We wilden vooral bevestigen dat we terug zijn en willen bewerkstelling dat mensen blijven terugkomen. Als dat lukt, zijn we in onze opzet geslaagd.
Kunnen we stellen dat het 32 jaar geleden daar net is misgelopen, want het is niet enkel het overlijden van Marc wat heeft gezorgd dat jullie de handdoek in de ring hebben gegooid toen?
Jan Schepens: ik ben nu pas nieuw, maar wat ik gezien en gehoord heb uit die tijd ging het bij Dead Serious vooral om de draak te steken met die al te bands die te au serieux deden. We doen ook nu nog zotte dingen, maar we moeten de grens bewaken tussen wanneer is het grappig en wanneer is het een karikatuur daarvan. Waar het nu op aankomt, we zijn nog altijd los en leutig, maar als het erop aankomt hebben we de focus om het goed te doen. Ik weet niet, maar de verhalen die ik hoorde: die grens werd overschreden.
Jan Van Der Poorten: het is zeker onze insteek geweest om anno 2025 nog steeds plezier te hebben in wat we doen, maar het moet ook goed zijn wat we doen. Daar hebben we naartoe gewerkt. Als het au serieux moet zijn dan is dat ook zo. Maar we hebben toen ook niet de erkenning gekregen die we verdienden, dat heeft toch ook een rol gespeeld… het heeft niet veel gescheeld, maar de interesse was er helaas te weinig . We kregen de kans gewoonweg niet. We hebben ook een paar dingen geweigerd, en wellicht hebben we daardoor daarna de kans niet meer echt gekregen. Voor niets spelen wilden we niet echt doen.. Er zijn dus wel meer dingen die hebben meegespeeld.
Je zou haast stellen dat het vroeger moeilijker was, maar er zijn nu veel meer bands, maar minder plaatsen om te spelen dan vroeger. En ook zijn er veel festivals die het moeilijker hebben …
Dat overaanbod is zeker een feit, veel bands willen per se elke week ergens optreden. Het zijn daardoor ook vaak steeds dezelfde bands die je op een affiche ziet staan, terwijl er inderdaad minder locaties zijn dan vroeger. Daardoor maken mensen keuzes, en dan valt de ticketverkoop soms tegen, of net niet als je geluk hebt en een gevarieerde affiche durft aanbieden.
Ik kom even terug op die TV in ‘Vrede op Aarde’. Hoe is het in zijn werk gegaan? Dankzij de connectie tussen Karen en Armand?
Puur toeval. Sommige mensen rond Woestijnvis zijn daarop uit gekomen, als een soort ‘kerstverhaal’. En kwamen zo bij ons terecht, en zo is die bal aan het rollen gegaan. Dus niet door die connectie van Karen. Want ze viel uit de lucht, op de VRT zijn ze daar later op terecht gekomen, en hebben dat gebruikt. Maar alles berust dus op ‘puur toeval’ , in ons voordeel. We hebben nooit echt te weten gekomen hoe dit echt is gekomen. Het blijft een verrassing.
Heeft het TV optreden ‘deuren geopend’?
We hebben heel veel reacties gekregen, en merken wel dat ons verhaal open getrokken is naar heel Vlaanderen ondertussen, op dat vlak heeft het zeker deuren geopend. We worden ook spontaan gecontacteerd door mensen die ons willen boeken voor optredens. We moeten er niet voor smeken, we krijgen ze zelf. Onze agenda staat ondertussen heel vol. Kijk, als band doe je het via een booker of doe je het zelf. Als je dat zelf doet moet je veel mails sturen, veel via sociale media en zo. en we hebben geluk gehad met dat TV optreden…
En waarom niet met een booker?
We hebben veel bookers weten starten, en er al even veel weten opgeven. Als band moet je vaak bijna dingen gaan doen waar je niet 100% achterstaat, en dat willen we op dit moment een beetje vermijden. Eerst groeien op onze eigen manier. En als die stap hogerop moet gezet worden? Buitenland bijvoorbeeld? Dan kunnen we er eens over spreken, maar dan zal het zijn om in deftige clubs te gaan spelen …
Die ambitie voor het buitenland is er dus zeker?
Ja, een mooi festival of voorprogramma voor een band in het buitenland zeker en vast. Ook niet om daar in een kelder voor 10 man en een paardekop te gaan spelen. Uiteindelijk is Dead Serious in bijvoorbeeld Duitsland niet onbekend. En als we daar kunnen optreden, zeker en vast! Maar het moet beetje de moeite zijn.
Xavier Weekers: Wat interesse uit buitenland betreft, als je onze streaming ziet op Spotify en vanwaar de interesses komen? Spanje, Kroatië, Australië… Dan hebben we overal fans, zelfs tot in Japan. Meer nog, Japan is een redelijke afzetmarkt.
Trouwens, van Karen wist ik al dat ze een brede smaak heeft, en dus ook van metal houdt. Kan het voor jullie deuren openen? Een optreden met K3? (hmhm)
Met andere woorden, kan het feit dat Karen jullie kent deuren openen?
Dat lijkt weinig realistisch omdat zij ook gebonden is aan bepaalde regels die ze moet volgen. Natuurlijk, ooit heeft Brusselmans eens iets gepost in de jaren ’90 over Channel Zero ‘als beste band van de wereld’, hij was fan. Als Karen eens die foto van op Vrede Op Aarde eens moest posten op haar eigen Sociale media? Waarbij ze aangeeft dat ‘Dead Serious’ de beste metal band ter wereld is’ Dat zou kunnen helpen.
Ik was op de try-out in Zele. Na 32 jaar terug samen op het podium, wat doet dat met een mens? Voelden jullie de aanwezigheid van Armand en Mark? Ik wel eigenlijk (al klinkt dat raar)
Wij voelden het in ieder geval wel zo aan, dat was gewoon raar, die songs na 32 jaar voor de eerste keer terug live te mogen spelen. Het was alsof ze ergens in die ruimte aanwezig waren, en dat voelde goed.
Hoe waren de reacties, o.m. ook van zijn dochter en anderen. En van andere familieleden die aanwezig waren?
De dochter van Armand zei achteraf dat ze het zo aanvoelde, dat ze na een tijd het gevoel had dat ze haar pa terug zag en hoorde. Dat was kippenvel hoor, toen ze dat zei.
Voor dit interview lieten jullie al iets vallen over een single. Het is dus de bedoeling om met nieuw platenwerk voor de dag te komen?
Op redelijk korte termijn. We gaan die Dead Serious nummers uit begin jaren ’90 wel nog blijven spelen. Dat is het pakket waarmee we op de baan gaan. Maar langzaam gaan nieuwe nummers inpassen, en de oudere nummers in een nieuw kleedje steken. Nochtans stralen die heel wat kwaliteit uit, we blijven erbij, we kregen toen de erkenning niet die we nu wel krijgen..
Maar gaat het nu dan niet een beetje te snel?
Nee, zeker en vast niet. Op een moment dat je voelt dat het begint te slabbakken is dat het moment om met ‘iets nieuw’ te gaan komen. Kijk naar Cyclone? Die hebben onlangs pas een nieuw werk gebracht, maar ze hebben een comeback gebouwd rond hun oude nummers. Tot een punt was gekomen dat het tijd werd voor dat iets nieuw. Wij werken dus zeker aan nieuw materiaal , dat we als de tijd het uitwijst langzaam aan zullen uitbrengen.
Wat betreft het nieuw materiaal, ben je niet een beetje bang dat de mensen het niet zo goed zullen ontvangen? Want tenslotte zijn de meeste mensen komen kijken door die ‘nostalgie uit de jaren ‘90’?
Daarom moeten we erop toezien dat nieuw materiaal nog steeds in de geest ligt van wie Dead Serious echt is. We moeten erop toezien, trouwens in Elpee Deinze hadden we een nieuwere song in de set verstopt, waarop de reactie kwam ‘dat was een goede song’. We moeten erop toezien, we zijn Dead Serious en het moet Dead Serious blijven. We gaan niet plots een hele andere kant uitgaan, dat mag een dijk van een nummer zijn maar als het niet in de lijn van Dead Serious ligt, dan wordt het verticaal geklasseerd. Simpel.
Het valt me op dat veel bands eerst beginnen met singles, vooraleer ze een album uitbrengen. Is het een strategie die jullie ook volgen? En waarom?
Door van tijd tot tijd een single uit te brengen, blijf je in de schijnwerper staan. Een cd of LP uitbrengen, dan moet het aantrekkelijk zijn, een afgewerkt product. Dus is het interessanter een single te lanceren, tot de tijd daarvoor rijp is.
Als ik het goed begrijp gaan jullie er compleet voor… Maar sommige van jullie spelen nog bij andere bands. Valt het allemaal nog te combineren met de andere projecten?
William Lawson: Promise Down is nu volop bezig met release shows voor te bereiden, het gaat allemaal heel snel nu. En het is ook heel druk, zeker en vast. Het gaat gewoonweg om de juiste en goede afspraken te maken. “comunication is the key’’. Het gaat over ‘first come first served’ alles is natuurlijk met een korrel zout te gaan nemen. Als we met de ene of de andere de kans krijgen een groot podia te staan? Het is te nemen of te geven he …
Jan Van Der Poorten: Dat is bij Cult of Scarecrow ook, een goed planning maken … goede afspraken maken…
Wat is de echte ambitie met Dead Serious? Want zoals ik zei, jullie voornaamste doel is nu al bereikt … Jullie staan op Alcatraz Metal Fest!
Dat was ons eerste doel ja, maar niet ons laatste! We willen dus terug nieuwe nummers, misschien een gans album uitbrengen, andere festivals doen in België, naar het buitenland gaan spelen, touren, enz. Lukt het, prachtig! Lukt het niet, jammer maar we zullen toch geprobeerd hebben.
Pics homepag @Peter Vangelder
Heel veel succes in het nieuwe jaar, hopelijk tot binnenkort ergens.
Thorium - We staan op een punt nu dat we stapsgewijs moeten uitzoeken hoe we verder kunnen doen
Sinds hun ontstaan in 2016 zijn we de band Thorium op de voet blijven volgen. Hun drie albums zijn pareltjes van heavy metal, waarmee ze niet hoeven onder te doen voor de groten op aarde.
Ook live is Thorium steeds een bom . Ook op het festival Blast From The Past wist Thorium ons compleet van de sokken te blazen. We schreven erover: “Alsof je op een rollercoaster terecht bent gekomen, maar niet goed weet waar die zal uitkomen. De perfecte manier waarop de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld is wellicht het meest opvallend, gelukkig blijft de spontaniteit en speelsheid eveneens voorop staan. Van spijkerhard naar boterzacht en alles daartussen, dat schotelde Thorium ons drie kwartier lang voor”
En toch lijkt het de laatste tijd wat minder te vlotten met Thorium. Over het hoe, waarom en wat eraan te doen, hadden we naderhand een fijne babbel met Dario Frodo en Tom Tee.
Ik volg jullie al van het prille begin, en er was doorheen de jaren heel wat activiteit. Sinds 2023 en jullie laatste plaat ‘Extraordinary Journeys, Pt. I’ lijkt het echter wat stiller rond de band. Hebben jullie er een verklaring voor
Nee, je hebt zeker niets gemist. Ik (Dario) had persoonlijk wat problemen met mijn gezondheid, en dat heeft een grote rol gespeeld. Het gaat ondertussen al wat beter, maar het muzieklandschap in zijn totaliteit is intussen heel erg veranderd. De ambities die we hadden nagestreefd zijn we willens nillens moeten gaan herzien – onder andere wegens financiële problemen die de kop kwamen opsteken. Het maken en uitbrengen van een plaat is altijd een duur gegeven geweest, maar we merken dat er vroeger meer interesse was voor het kopen van fysieke platen, dan de laatste tijd. Dat merkten we ook, helaas, aan de verkoop van onze laatste plaat. Post-corona is er nu eenmaal veel minder interesse voor nieuwe muziek in het algemeen – toch als die muziek niet uit een populair of commercieel vaatje tapt; ook binnenin de Metal scene.
Is er ook niet een beetje een ‘leeftijdsgebonden probleem’ wat metal betreft? Ik merk dat er een ouder publiek op afkomt, en de zestig-plussers (waartoe ik behoor) haken langzaam af. Ook is er weinig doorgroei van een jong publiek. Ligt daar ook niet het probleem?
Dat speelt inderdaad ook mee. Vroeger kreeg je altijd een nieuw publiek in de plaats. Wat daarin ook speelt...neem nu Graspop: als ik die line-ups zie, ken ik er amper nog bands van. Zoek je die bands op, dan zie je dat het ofwel gaat om carnaveleske pop-achtige Metal met kostuumpjes en dergelijke, of om bands die zo waanzinnig extreem uit de hoek proberen komen als ze maar kunnen. De verbreding, of eerder vervlakking, is ingezet door een andere, minder puur muzikale beleving door het publiek. Daarnaast is alles ook veel duurder geworden; mensen kunnen niet meer honderd shows op een jaar doen, ook om het drukke leven. Dan maakt men keuzes, waarbij de massa-spektakels en grote festivals sowieso winnen.
Er komen steeds meer bands bij, maar er zijn minder clubs. Ook is er inderdaad zoveel te doen, waardoor op 50 km van elkaar zaken worden georganiseerd en de ene is uitverkocht, terwijl de andere amper tickets heeft verkocht.
In die muzikale chaos, waar is er dan nog plaats voor een band als Thorium, denk je?
Het is een vicieuze cirkel. Elke band probeert die trap op te klimmen, binnen dat overaanbod aan bands. Je kunt daarvoor moeilijk kwaad zijn op die bands, want uiteraard willen wij net datzelfde. Platen maken kost echter geld, om maar te zwijgen van ontiegelijke hoeveelheden tijd, werk en energie. Als deze voorgaande zaken steeds maar opnieuw dienen te worden geïnvesteerd, maar er steeds minder “return” op komt, in termen van interesse, financiën, shows, verkoop,... Dat is een verliezend spel. In dat opzicht leven we natuurlijk ook een beetje in een verkeerd land; Belgen zijn te weinig chauvinistisch.
Ik pik hier even op in, dat is niet per se een Belgisch probleem toch? Ik hoor Nederlandse bands met hetzelfde probleem kampen, die geraken ook niet op Pinkpop omdat ze ‘Nederlanders’ zijn … Of zie ik het verkeerd?
Als we op nationaal vlak kijken, hebben we als Belgen toch best wel top bands en artiesten voortgebracht die moeiteloos zouden moeten kunnen wedijveren met de internationale scene. Ook met de bagage die we hadden zouden we, ergens toch, meer kansen moeten hebben gekregen? Misplaatst chauvinisme is ook niet goed, dat gebeurt in sommige gevallen ook; maar een Belg is toch zeer sceptisch over ‘eigen kweek’, en dat resulteert typisch in zeer weinig succes in ons eigen land. Terwijl net daar je eerste publiek zou moeten zitten.
Ik heb All Shall Perish gezien in de Casino, Sint-Niklaas, het was uitverkocht, mét opvallend een jong publiek. Muzikaal deathcore, zitten jullie wat in de ‘verkeerde’ stijl, ligt het daar aan?
We maken inderdaad geen ‘core’ muziek, maar gewoonweg pure Metal. De trend is er tegenwoordig echter om te kiezen voor extremen – alles “core”-gerelateerd, of inderdaad net die carnavalistische ‘feestjes’ metal. En daar staan wij helemaal buiten... We zijn ons daar bewust van, en het is daardoor verdomd moeilijk om ons te presenteren. Maar we willen onze eigenheid daarom niet verloochenen.
En toch, vooral live heb ik gemerkt o.m. met BFTP jullie toch vrij veel succes hebben, het publiek was goed mee
Er zijn zeker positieve punten. Misschien leggen we de lat wat te hoog voor ons zelf, wat ambitie betreft? Dat kan ook. Het geven en nemen is gewoon niet in balans op dit moment, en dat is wel frustrerend. We waren er ons vanaf het begin van bewust dat we zouden moeten investeren. Misschien is deze mindere periode ook een moment opname; dat kan...
Neem nu Dyscordia, die hebben het enkele jaren geleden ook gehad, een periode dat alles in een slop geraakte, maar spelen nu wel mooi in het buitenland... Opgeven is nooit een optie, toch?
Opgeven daarom niet; maar het loont wel de moeite om de dingen te herbekijken wanneer je merkt dat je werkwijzen en manieren van muziek uitbrengen en presenteren weinig tot geen effect hebben.
Zijn er ondanks alles plannen voor een nieuwe plaat?
De onzekerheid over onze toekomst...het was effectief de ambitie om na ‘Extraordinary Journeys Part 1’ een vervolg te maken. Onmiddellijk. We waren zo tevreden over ‘Part 1’ – niet dat we onze vorige twee platen niet goed vonden, maar bij deze hadden we het gevoel van: ‘this is it’. Alle registers werden opengetrokken en we konden niet trotser zijn op onze nieuwste worp. En toen zagen we ineens veel minder respons, veel minder verkoop, veel minder reviews, en zelfs enkele onbegrijpelijk rotslechte recensies. Daardoor hebben we onze toekomstplannen ook even in de koelkast gestopt. We moeten alles eens goed bekijken.
En toch, live had ik het gevoel dat die nummers uit de laatste plaat het meeste bijval kregen. Mensen stonden zelfs mee te zingen. Hoe verklaar je het dan?
Dat zijn van die positieve momentopnames. Het gaat ons echter ook om interesse van boekers, van streams en van verkoop van de platen zelf. De realiteit haalt ons wat in, we moeten zien dat we niet te diep in een put vallen. Daarom is het, wat platen uitbrengen betreft, goed dat we even alles ‘on hold’ zetten. We moeten er bijvoorbeeld vanaf stappen dat we om de twee jaar een plaat “moeten” uitbrengen. Er zijn tegenwoordig genoeg bands die amper albums uitbrengen, of al tien jaar geen plaat hebben gemaakt, en die gewoonweg kunnen spelen en touren – vooral omdat hun social media –aanwezigheden zo immens zijn. Het lijkt allemaal wel een omgekeerde wereld; zoals op zoveel vlakken tegenwoordig.
Op dat vlak merk ik ook een verandering, veel bands brengen eerst een single uit, nog een single en pas in laatste instantie een album. Ze brengen die single ook niet per se fysiek uit maar via streaming en zo.
Een werkwijze om uit te proberen denk je?
Van streaming hou je natuurlijk bitter weinig over, je hangt dan weer af van een fysiek uitbrengen. Het is wel zo dat het gebruik van tik-tok en andere sociale media boomt; artiesten of muzikanten waar je gewoonweg nog nooit van hebt gehoord, krijgen puur door het maken van zo’n tik-tok filmpjes grote podium kansen. Misschien zijn we wat vastgeroest en moeten we op zulke dingen wat inspelen? Geen idee … We staan op een punt waarop we begrijpen, nu pas, dat we stapsgewijs moeten we uitzoeken wat we verder kunnen doen; dat is nu ons doel.
In elk geval, ik heb vanaf het prille begin in jullie geloofd en blijf het doen, na ‘down’ komt altijd ‘up’. Laten we ons hieraan vasthouden ? Veel succes nog, tot binnenkort!
Dank je wel weerom, Erik! Voor deze interview opportuniteit, en voor je tijd en moeite, zoals steeds!! =)
Epistulum – Je krijgt in de deathmetal een heleboel informatie binnen in korte tijd. Het kenmerkt het genre en slaat je gewoonweg in het gezicht
De jonge band Epistulum zag het levenslicht in 2018 en bracht in eigen beheer een EP uit . Een eerste langspeler verscheen, ‘From The Dead Masses’, in 2022. In oktober vorig jaar, 2025, kwam Epistulum met een gloednieuwe plaat op de proppen, ‘Cantiga Psychotica’, geprezen om zijn episch karakter. Het durven kleuren buiten de deathmetal, de toegevoegde keys en de emotionele impact waren belangvol.
We hadden hierover een fijne babbel met de bezieler, Thijs Ronteltap (zang/keys) en polsten naar de ambities en verdere toekomstplannen.
Jullie begonnen in 2018, er is al een mooi parcours afgelegd, vertel gerust …
Ik ben zeer tevreden over hoe het nu verloopt, met deze band. Muziek maken is een proces, en als band is het ons doel om als alles klaar is te kunnen zeggen, ook nadat we er later naar luisteren, dat we best tevreden zijn met wat er is gebeurd. Het is dus heel mooi om die tijd dat we dit doen, dit ook zo te mogen ervaren met andere muzikanten die dezelfde kant uitkijken. Ja ik ben dus best wel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.
Geen nadelen ondervonden van die COVID periode dan? Want dat was er net op ‘moment van lancering’?
Tijdens die corona crisis konden we niet meer optreden, en merkte ik deels dat er wel iets weg viel: er waren geen sociale contacten meer. Maar ik ben wel de bedenking gaan maken om in andere dingen te gaan duiken in mijn leven, waar ik voordien nog niet aan toe was. Aan het begin van de corona periode ben ik begonnen aan mijn jazz studies op piano. De vrijheid van het genre heeft wellicht wel gezorgd voor een zeker ‘bruutheid’ in mijn schrijven, evenals een harmonische souplesse die de intensiteit wat sterker maakt. De titel van het eerste volledige album ‘From The Dead Masses’ verwijst daar ook naar. Chaos, wrok en vrijheid.
Ik heb gelezen dat die periode de aanzet was om, na een solo start, toch een band op te richten. Kun je er wat meer over vertellen?
Zeker weten! Nadat de lockdown aan zijn einde kwam heb ik eerst een oud-bassist van de band Contorted Mind gecontacteerd. Hij was alweer een aantal jaar bandloos dus hij was blij om bij de club te mogen komen. Daarna kwam Jeroen erbij, een gitarist waarmee ik in de band van de Leidse studievereniging van de faculteit biologie had gespeeld. Daarna volgde al snel Ramón op drums en Billy op ritmegitaar. Wij hebben in dat jaar aardig wat afgesloopt om een release show te mogen doen van ‘From The Dead Masses’, die we met succes hebben mogen spelen! Sindsdien heb ik de jongens op zowel creatief als logistiek vlak veel beter mogen kennen! Mooi clubje bij elkaar, dunkt mijn zo!
Naast de EP brachten jullie een eerste full-length album uit in eigen beheer, ‘From the Dead Masses’ dus . Een melodieuze deathmetal schijf; jullie moesten niet onderdoen voor gekendere bands in het genre. De inbreng van synths is interessant. Was het een bewuste keuze om buiten die lijntjes te kleuren van de doorsnee deathmetal? Hoe moet ik het zien?
Ik was eigenlijk al sinds 2015 met allerlei sounds aan het experimenteren, in die tijd met een beetje powermetal en zo. En wat me opviel is dat ik een heel interessante sound kon creëren met die keyboard. Weet je, de ene helft van onze nummers zouden zelfs techno nummers kunnen zijn, en een andere deel blastbeats. Het kan daadwerkelijk alle kanten uit. Dat kunnen doen zorgt voor een soort jongensachtig enthousiasme. Je hebt iets om te kneden, maar weet hoegenaamd niet tot wat het leidt. Dat is zeer leuk om te doen en te beleven. En dat maakt elke release weer interessanter eigenlijk.. Dus ergens is dat zeker een bewuste manier van werken. Buiten die lijntjes kleuren.
Maar jullie worden ondanks die diversiteit in het genre binnen de kern van deathmetal geduwd; heb je daar een verklaring voor?
Omdat we ons wel willen toeleggen op een brute sound. Die deathmetal met zich mee brengt. Voordien heb ik nog bij andere bands gespeeld, binnen de extreme omkadering van deathmetal. Ondanks de inbreng van keyboard en synthesizer wil ik bewust die typische bruutheid behouden. Daardoor wordt onze muziek ook met die deathmetal geassocieerd.
Het technisch hoogstaand niveau, die ‘stomp in de maag’ in een emotioneel beladen -kader vind ik ook terug op deze nieuwe schijf ‘Cantiga Psychotica’. We ervaren vergelijkingen tussen beide platen. En toch is het anders, maar het ontgaat me. Wat is het grote verschil tussen het debuut en deze tweede klepper?
‘Cantiga Psychotica’ heeft een nog ruwere inbreng dan de vorige plaat, dat is het grote verschil tussen beide. Ik haalde mijn inspiratie uit de astigmatische houding in de samenleving. Ik wou eigenlijk aankaarten dat, als je wat leeft buiten wat de maatschappij als ‘normaal’ ziet, je direct de stempel van abnormaal door de strot geramd krijgt. Maar dat je als mens daar ook nog steeds kracht in vind. De reden van deze plaat is dat mensen in mijn omgeving psychoses hebben gehad. En dat die ondanks dat er nog steeds in slagen om er een fantastisch leven op na te houden. Dat is zeer opmerkelijk. Zeker in een wereld waarin we nu heden den dage leven. Je hoeft dus niet bang te zijn om in het leven ‘compleet buiten de lijn te kleuren’ , ook dan komt het wel goed, was de onderliggende boodschap die ik meekreeg. ‘From Dead Masters’ bestond in dat opzicht uit eerder verschillende schetsen van menselijk wrok. Verschillende diepgaande conflicten die daar ontstaan. De grote vraag hoe manifesteren die zich? Daar draaide het echt om. Kortom: Ik probeerde met ‘From The Dead Masses’ een soort innerlijke rebellie op te roepen en mensen los te maken van sluimerende frustraties die ze in het leven met zich meedragen. Met ‘Cantiga Psychotica’ probeerde ik dan weer de psychische kant aan de kaak te stellen en mensen bloot te stellen aan grenzeloze morbiditeit als een katalyst voor persoonlijke groei. Daar zit het grote verschil.
Je had het over ‘mensen die buiten de lijntjes van het normaal zitten, vaak een stempel krijgen’; is het nu niet nog slechter geworden door de invloed van sociale media, denk je?
De sociale media is een belangrijk platform om je als muzikant of kunstenaar de kunnen profileren. Die sociale media gebruiken als doel daarvoor, daar is op zich niets mis mee, integendeel. Wat dat betreft vind ik sociale media best ok. En nodig zelfs. Het is een goede manier om mensen binnen te halen, en je project te leren ontdekken. Het is wetenschappelijk bewezen, langs de andere kant, dat sociale media heel verslavend is. Het is eigenaardig hoe die sociale media platformen perfect weten wat mensen triggered en ze spelen daar ook op in. Als je echter sociale media gaat gebruiken om jezelf te profileren, terwijl je achter de schermen een heel ander persoon bent, dan ben je echter totaal verkeerd bezig. Dat kantje van sociale media is dan weer minder mooi. Doe dat niet, want dat creëert sowieso een innerlijk conflict.
Sfeerbepaling is van belang, tempowissels die me op het verkeerde been zetten, prachtig! Is het een bewuste opzet, of komt het heel ‘naturel’ over?
Ik wou muziek maken die je bij wijze van spreken meesleurt, en doorheen schudt als het ware. Een artiest als Frank Zappa was daar een grootmeester in. Zeker in context van deathmetal heb ik het altijd een enorm interessante manier van componeren gevonden . Je krijgt binnen deathmetal een heleboel informatie binnen, in een heel korte tijd. Dat typische aan het genre, het hoort je gewoon in het gezicht te slaan. Wat dan weer resulteert in die tempowisselingen. Om je op dat moment in iets totaal anders mee te nemen, is zo tekenend voor deathmetal. Met het besef dat het onderliggende deel nog wel bestaat. Ik herinner me dat, tijdens onze release show, net bij dit nummer “Invocation of Insanity” op heel wat bijval kon rekenen. Dat kwam enorm binnen.
Er schuilt een filosofisch en spiritueel denken in de muziek. Het is ook een visuele plaat, althans ik voel ik het aan. Klopt het, of is het wat te ver gezocht?
Nee, je slaat de nagel op de kop met die stelling. Het is voor mij zeker vanuit een filosofisch statement om de uitdaging aan te gaan om buiten conventies om te denken. En om bepaalde gedragsnormen echt aan te kaarten. En daarmee aan de gang te gaan als het ware. En dat op een soort brute wijze door de strot te rammen, als het ware. In dat opzicht is het schrijven van dit album, als het schrijven van een boek of horror film. Zeker als je kijkt naar het sociale media gedrag, waar we het net over hadden. “Unearth the Dark Mother” is zo een nummer die dat wat weergeeft. Een soort commentaar op de perversie die je ziet in veel showbusiness dat soort zelfdestructief patroon, dat het publiek daarin volgt. Wou ik met dat nummer eigenlijk aankaarten. Het sluit dus ook aan bij dat statement. Bij “Unearth the Dark Mother” creëer ik de figuur van Kali de Godin van de Dood. Ik wou dat op een heel morbide wijze uitbeelden in die song. Ik wou bewust een boodschap meegeven, om die weg niet te volgen. dat vormt ook de rode draad doorheen de hele plaat. Wat vrezen we precies? Wat zijn de dingen die buiten die conventies vallen? En hoe ga je daarmee om? En daarin een dialoog vinden? Die dingen. Dus ja dat filosofisch en spiritueel is zeker niet ver gezocht, integendeel.
Het ‘filosofische ‘, ‘spirituele’ in die deathmetal. Ook de nieuwe plaat is in eigen beheer uitgebracht. Zorgt dit niet voor beperktheden om een ‘groter publiek’ aan te spreken? Welk publiek wil je bereiken met je muziek?
Het is niet de bedoeling om een revolutie te beginnen zoals wij bekend zijn met de term. De bedoeling is om mensen te stimuleren om hun eigen krachten en mogelijkheden te herkennen. Eerder een innerlijke revolutie, dus. Vooral in het gene wat maatschappelijk niet direct geaccepteerd wordt. Ik neem het voorbeeld van Carl Jung een tijdsgenoot van Sigmund Freud. Hij is een van de grootvaders van de analytische psychologie. Hij had een heel mediatieve kijk op de zaak en het leven. Mensen die vastzitten in bepaalde problemen die anderzijds een confrontatie met een trauma ondervinden, en proberen binnen die context een oplossing te vinden wil ik heel graag aanspreken met mijn muziek. geef het voorbeeld van een man die achternagezeten wordt door twee tijgers. Op het moment valt hij in een ravijn, en kan zich vastgrijpen aan een tak. De ene tijger komt naderbij, de andere beneden. Hij zal sowieso een gruwelijke dood sterven. Maar er hangt een lekkere aardbei aan die tak en dat is het lekkerste dat hij ooit heeft gegeven. Dat is zeer symbolisch, maar net daar wou ik het over hebben in mijn muziek. Ik wou vooral meegeven, zelfs op momenten tussen leven en dood zitten altijd lichtpunten als het ware. Wie zich daarvoor open kan zetten, een confrontatie wil aangaan , en toch een perspectief vinden om daaruit te geraken. Net die mensen zou ik met muziek graag willen bereiken.
Het is, als ik het goed begrijp, niet de ambitie om op grote festivals te staan? Wat zijn de ambities precies?
Het is de ambitie een klik op te bouwen met onze muziek, en daar een publiek voor te vinden, sowieso. Het is sowieso mijn ambitie om daarmee een zo ruim mogelijk publiek mee aan te spreken. Dus ook grote festivals als dat kan. Maar het belangrijkste is nu om gewoonweg iets te creëren. Waardoor alle gaatjes, hoekjes van ons wezen wordt geprikkeld. Met een soort frisse energie als het ware. Er zit heel wat vuur in een droom om bekendheid te vergaren. Maar als je dat als doel gaat stellen? Dan ondermijn je het creatie proces. Ongeacht of we die bekendheid vergaren of niet, altijd willen we een sound hebben waar we allemaal 100% achter staan. Dat is de allerbelangrijkste ambitie. En dat geeft mij persoonlijk veel meer voldoening dan op een groot podia staan, maar niet meer mezelf zijn binnen die context.
Ik zie opvallend veel jongeren grijpen naar death, black en doom. Heb je er een persoonlijke verklaring voor? Op pure heavy metal komt een ouder publiek , me dunkt…
Het is rauwer. Het is bloter en directer. Waarbij veel oudere metal zeg maar bands als Iron Maiden of Judas Priest echt ook nog een bepaalde spanningsboog aanhielden in hun muziek zijn de genres death, black en doom wat meer bakstenen qua bouw en muzikale verhaallijn. Het gevoel wat deze genres willen creëren voor de luisteraar is meestal vanaf de eerste seconden van een song al gegeven. Daarmee weet je als luisteraar sneller waar je aan toe bent, waardoor het ergens ook weer makkelijk wordt om erin te rollen, ondanks de ontoegankelijkheid van deze genres. Aangezien onze spanningsbogen door technologie langzamerhand ook steeds korter worden denk ik juist dat de jongere generatie zich daarom ook verdiept in deze extremere genres. Is een heel natuurlijke ontwikkeling vind ik, maar ik denk dat het misschien ondanks dat wel waardevol is om af en toe echt voor je muziek te mogen zitten en een Maiden of Priest rauw op je dak te nemen.
Ik veronderstel dat de echte promotie rond de plaat in 2026 wordt doorgetrokken; wat zijn de plannen voor 2026?
Wij hebben sowieso een partnership met Mike de Coene van Hard Life Promotion die onze persdingen regelt en we hebben al een festival op de playlist staan in Duitsland. We hebben ons ook aangemeld voor Wacken Open Air Battle. Er zitten ook wel dingen in de pijplijn, die in de loop van volgend jaar ‘tot openbaring komen’, maar voorlopig is het nog beetje afwachten, buiten die paar dingetjes.
In Duitsland is er ook een zekere deathmetal scene, die je in de Lage Landen toch minder hebt; Speelt dit niet in jullie nadeel om die doorbraak te forceren?
Ik maak er geen probleem van, als we in Duitsland bij wijze van spreken zouden doorbreken en hier niet (of minder) eerlijk gezegd. Ik ga elk jaar naar WOA met een hele groep Duitsers en Nederlanders. In 2024 hebben we in Ahrensburgen gespeeld en daar werden we heel goed ontvangen. Maar we vinden persoonlijk ook in die lage landen wel ons publiek. Echter, dat ideaal dat Rammstein arena’s uitverkopen. Dat speelt soms wel. Maar het is gewoon belangrijk om voor onszelf als muzikant iets fascinerend te creëren. Dat maakt muziek een dialoog, en dat is belangrijker dan per se willen doorbeken in lage landen of grote podia betreden.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op de nieuwe plaat?
De rode draad doorheen onze recensies is, velen omschrijven het als een heel intensieve ervaring. ook dat ons album hen enorm meeneemt. Het is niet alleen goed voor een moshpit , maar ook voor een soort meditatieve sessie thuis. Komt het tot een moshpit in de slaapkamer, dat is dat ook ok (haha). Dat was ook de bedoeling van deze plaat, en ik ben heel blij dat het over het algemeen ook zo binnen komt.
Bedankt voor de fijne babbel… Zijn er nog opmerkingen die je graag zou bespreken?
Ik wilde graag jou ook bedanken voor dit interview! Voor de lezer: check onze nieuwe plaat ‘Cantiga Psychotica’ uit op de daarvoor aangewezen kanalen (Spotify, Youtube, Bandcamp) en laat je meevoeren in een trip van primordiale, aan-het-randje-van-psychotische beukerij!
Meer info
[Black Lotus Cannibal Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=aBZlLv2NRHM
[Voidwalker Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=HXk6OpCHRGQ
[SPOTIFY] https://open.spotify.com/artist/2mDf2N2Ibvy07OiyJAtvwG
[YOUTUBE] https://www.youtube.com/@epistulum6075
[FACEBOOK] https://www.facebook.com/Epistulumband
[INSTAGRAM] https://www.instagram.com/epistulum/
[BANDCAMP] https://epistulum.bandcamp.com/album/epistulum
Galan Galan – Mensen die open staan voor eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden.
Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we erdoor een groter publiek kunnen aanspreken
Galan Galan is een vijfkoppige band die op eigenzinnige wijze hun verhaal vertelt, en muzikaal de grenzen aftast. ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals. Reacties na de optredens vermelden steeds het meetrekken van het publiek in een nieuwe wereld.’, staat er te lezen op de vi.be pagina van de band.
We merkten het zelf op in hun deelname aan de Soundtrack in De Casino, Sint-Niklaas waarover we schreven: “De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.’’
Galan Galan's debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' werd geschreven als rouwproces van één van de bandleden. De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment.
Over die plaat, hun optreden op Soundtrack en de verdere plannen/ambities hadden we een fijne babbel met zangeres Louise Desmet. Het werd een fijn gesprek van een uur over rouwen, spiritualiteit, astrologie en muziek visueel uitbeelden…
Vertel even wat meer over Galan Galan en hoe alles is begonnen?
Ik ben pas na een paar jaar in de band gestapt. Ze waren op zoek naar een zangeres. Alexander Van Vooren, Arno De Ros , Mathis Van Renterghem waren voordien al vrienden; ik was op dat moment een beetje op zoek om verschillende dingen te doen in mijn leven. Ik zat op een kantelmoment in mijn leven en had in mijn dagboek geschreven ‘ik wil een band’. Op een bepaald moment werd ik gevraagd om eens te komen zingen, alsof het zo voorbestemd was. Sindsdien heb ik altijd mijn eigen ding kunnen doen binnen Galan Galan.
De betekenis van de naam ‘Galan Galan’ vind ik ook interessant om eens over te babbelen..
Het heeft uiteenlopende betekenissen. Enerzijds is het een Anglo-saxische naam waarvan de betekenis ‘zingt’ is. Anderzijds is er een betekenis in het Grieks: ‘kalm’, ‘moedig’ en ‘dapper en ‘genezer’. In het Spaans wordt het gebruikt om een woord te geven aan ‘minnaar’.
Dat straalt de muziek ook uit… Wat jullie doen is ook breed, divers, maar geen hapklare brok. Het is dus een bewust pad?
Ik denk gewoon dat we als geheel en daarnaast als individu best een filosofisch kantje hebben die we graag proberen te ontdekken. Het lijkt haast alsof we niet anders kunnen.
Het nadeel is dat jullie erdoor niet echt een ruim publiek kunnen aantrekken, of is dat niet de ambitie? Welk publiek zouden jullie graag aanspreken?
Je kunt enkel hopen dat mensen het echt begrijpen wat je doet. Bijsturen is bijzonder moeilijk. Mensen die open staan voor die eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden. Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we daardoor binnenkort wel een groter publiek kunnen aanspreken.
De jongere generatie van muziek luisteraars denkt niet meer in hokjes, zij staan er wellicht voor open voor het experimentele. Merken jullie het ook? Dat je jongeren ermee aantrekt?
Ik voel dat er gewoonweg meer aandacht is voor muziek. Mensen voelen aan wat echt is en wat meer voorgeprogrammeerd is. Er is dus zeker wel aanhang in de underground scene voor wat wij doen. Dat merken we op door gesprekken die door onze muziek losgemaakt worden. Ken je Rosalia? Zij wordt geprezen door haar visie en haar unieke aanpak van muziek analyseren en producen. Ze producet haar albums zelf, ze is Spaans, heeft ondertussen al 8 Latin Grammy Awards gewonnen met haar muziek. Nu heeft ze een album uit met allerlei invloeden vanuit Opera en klassieke muziek en staat ze over heel de wereld op nummer 1 in de hitlijsten. Om maar te zeggen, hoe mooi het is om op te merken dat durf, experiment, genre-bending artiesten zichzelf telkens willen heruitvinden en daar ook voor worden geprezen. Dat is een kunst. Opera is geen voor de hand liggende muziek voor een ruim publiek, maar dankzij haar lukt het wel om dat ruimer publiek ook hiermee over de streep te trekken.. deze verandering werkt enorm motiverend voor ons als maker in de kleinere scenes.
De debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' is rond de rouw van één van de bandleden geschreven. Het is een verwerkingsproces… Hoe overleef je het als band ?
Ik kan momenteel alleen maar spreken over hoe ik dat heb ervaren. Dat rouwproces gaat over Alexander die zijn moeder is verloren op zeer jonge leeftijd, en het proces rond rouwen daarover wordt op die plaat afgebeeld. Ik ben er dus later ingestapt, maar ook ik zat ook volop in een proces van rouw. Door afscheid te moeten nemen van bepaalde delen van mijzelf heb ik daardoor ook mensen moeten loslaten. Een logisch gevolg daarvan was dat ik me niet meer kon identificeren met de sociale kringen rond me en heb ik me heel lang heel eenzaam gevoeld. Ik had niets dat mijn innerlijke emotionele leefwereld reflecteerde. Dat was best eng. Ik voel zoveel en zo diep dat ik wel moet creëren. Daarin kwam de band als godsgeschenk tevoorschijn. Ik had iets ‘hoe moet ik mijn drang naar samenhorigheid en connectie hierin vinden’, ook dat is een intens rouwproces waar soms weinig rekening mee gehouden wordt. Alex heeft met zijn rouwproces ook mij geïnspireerd om dat proces op een creatieve manier aan te pakken en die pijn een plaats te geven. Ik heb op die manier geleerd hoe het is om over vriendschappen die wegvallen te rouwen en plaats maken voor meer zelfliefde. Ik kom van patronen van excessief ‘people-pleasing’. Het was een moeilijk, maar nodige wake-upcall dat niemand, behalve jezelf je dromen kunt waarmaken. Achteraf gezien wist ik niet dat ik zoveel nood had aan een context zoals de band. Het voelde ook gewoon goed om mee te werken aan een plaat waarin de focus volledig van jezelf verlegd wordt, dat maakt je heel nederig op een manier.
De debuutplaat is nu al een tijdje uit. Iets voor donkere zielen, vooral de spookachtige sfeer trekt me aan. Was het de bedoeling?
Ik denk niet dat het persé de bedoeling is. Muziek vindt zijn publiek, als in: wij hebben daar als artiest wel iets in te sturen, maar eens je de muziek maakt, staat dat alweer los van jou. Dat het de mensen vindt die de duisterheid in zichzelf voelen, opzoeken of interessant vinden, dat vind ik eigenlijk wel leuk. Ik vind en voel wel dat veel mensen met een ‘donkere ziel’ rondlopen. Ik ben een voorstander van alles kunnen ‘voelen’ hoe moeilijk en oncomfortabel dat ook mag zijn. Voelen op zich is zo’n transformatie gegeven. Het kan je lichter maken, je helpen dingen verwerken. Dus in die zin is het aantrekken van het donkere een uitnodiging om het licht daar op te kunnen schijnen. Met die contradictie tussen licht en donker spelen we ook graag op het podium. Alex kan zo’n primaire emotionele kracht uit zijn stem halen, het voelt dan heel erg alsof ik daar als een engel precies boven zing. En die rollen wisselen zich ook om, naarmate de boodschap die verteld wil worden.
Ik citeer even iets van jullie vi.be pagina: ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals.’
Ik miste net dat visuele effect, op Soundtrack was het moeilijk; is het de bedoeling ermee te werken met visuele beelden op de achtergrond?
Op soundtrack lukte dat niet. Het is zeker de bedoeling om dat in de toekomst wel te doen. Dans is al altijd een toegankelijke manier geweest om die beweeglijkheid die onze muziek vraagt, vorm te geven. Zoals we op 17 december in de Charlatan te Gent gaan doen, zullen we werken met visuals. Het doet wel veel als je visuele effecten kunt gebruiken, het geeft een extra meerwaarde aan de muziek op het podium.
De danspassen zijn opmerkelijk; waar komt de inspiratie vandaan om zo’n act op het podium te brengen?
Ik ben een fervent liefhebber van yoga en meditatie. En zo heb ik ook mijn lichaam op een heel trage, unieke manier leren kennen. Mijn liefde voor die heel bewuste, intuïtieve manier van bewegen start altijd vanuit mijn ademhaling. Dus in die zin volg ik eigenlijk altijd mee met waar mijn adem naartoe wil. Ik dans nooit vanuit voorbedachte pasjes, dat zorgt soms voor blokkades tussen mij en het ervaren van de muziek. Wat ook veel heeft geholpen is dat mijn tante vroeger ook een balletschool had, dus die technieken en stijl zijn iets die mij altijd zijn bijgebleven.
Zit er ook een spirituele achtergrond achter? Ik had soms het gevoel dat je helemaal van de wereld weg was; vooral bij jullie twee, Alexander en jezelf, viel het op, als ‘gelijkgestelde geesten die elkaar ergens tegen komen’? Of is het ver gezocht?
Alexander zit met zijn hoofd en alles wat in hem zit zeker in die wereld, net als ikzelf. Er schuilt dus zeker iets spiritueel achter wat we doen. Ik heb ook het gevoel dat het voor mij best gemakkelijk is om in die wereld binnen te stappen als ik bij Alex ben. Hij zorgt ervoor dat het voelen veilig wordt. We vullen elkaar daar goed in aan.
Het is opvallend hoe jullie elkaar op zoveel vlakken aanvullen. Ik kreeg soms het gevoel dat de andere bandleden een beetje ‘op de achtergrond verdwenen’ , wat uiteraard niet zo was …
Ik begrijp van waar je komt. Maar toch, neem nu Arno, die heeft een bijzonder sterke voeling met de grooves binnen de muziek van de band. Die houdt alles ook bijzonder gestructureerd en gegrond binnenin het proces van muziek maken. Ook de ander bandleden hebben hun eigen unieke inbreng. Het is nodig dat we zo’n muzikanten in de band hebben, waardoor Alexander en ik die veiligheid en vrijheid hebben om in die bijzondere wereld te kruipen. Zonder hun inbreng lukt dat gewoon niet. Persoonlijk vind ik het best belangrijk dat ik me goed voel bij iedereen. Ook bij Jente, Mathis en Arno voel ik me heel comfortabel. Het blijft bijzonder dat muziek de lijm is tussen een connectie die je amper kan omschrijven met woorden. Daarom is het belangrijk dat elke schakel, elke rol gezien wordt. Hoe subtiel ook, die samenhorigheid daarin staat centraal.
Heel interessant allemaal. Iets anders. Kan deelnemen aan zo’n wedstrijd deuren openen; is dit nu al het geval?
In eerste instantie waren we eigenlijk niet geselecteerd voor Soundtrack. Op de een of andere manier zijn we opgebeld met de vraag als we vrij waren Het was een heel leuke verrassing om toch eens mee te kunnen doen aan die wedstrijd. Mijn doel blijft wel om gewoon ons ding te blijven doen op het podium, hoe vaker hoe liever natuurlijk, dus ik hoop wel dat dit deuren opent. We werken daar ook wel heel hard naartoe om een mooie show neer te zetten. Het valt me op dat sinds we hebben deelgenomen aan Soundtrack, we als band onszelf wel serieuzer nemen, wat zorgt dat we wel aan het groeien zijn richting iets. Wat die ‘iets’ dan is, dat zal zichzelf wel nog onthullen. We voelen vooral dat we groeien en dat is het belangrijkste.
“De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment” lees ik op jullie vi.be pagina. Is het wat je bedoelt dan?
We zitten momenteel echt middenin dat proces van vernieuwing. We zijn een nieuwe weg aan het inslaan op vlak van productie. Hoe dat eruit zal zien binnen 3 maand, daar hebben we zelf nog geen idee van. Wat we wel weten is dat we vertrokken zijn vanuit gedichten, die ineen gesmolten zijn met muziek die perfect past bij wat de woorden dragen van gewicht.
Jullie muziek klinkt filmisch, ooit overwogen iets te doen rond film of TV, series of dergelijke?
Alexander heeft film gestudeerd. Hij maakt video films. We hebben beelden die in een proces zijn, we weten nog niet welke liedjes die welk beeld zullen krijgen. Maar we zijn er mee bezig. Dat Filmische zit in een begin fase, maar we willen zeker onze muziek omzetten in beelden. Dat speelt zeker mee.. ik heb voortdurend beelden en kleuren in mijn hoofd. Ik voel dat er terug ruimte is om in kleuren en beelden te denken. Dat is lang niet zo geweest. Nog niet zo lang geleden is er een reeks aan beelden en ideeën en filmische metaforen gepasseerd in mijn imaginair landschap dat er voor gezorgd heeft dat ik nu bezig ben met een videoclip uit te werken. Maar ook dat staat nog in zijn kinderschoentjes. Ik wil vooral experimenteren en mijn vrienden in het proces betrekken. Dat creatief proces moet magisch zijn om zelf uit te zoeken. Alexander heeft dus ook een achtergrond in Film. Hij heeft er een opleiding op zitten en hij heeft Eye To Eye samen met mij uitgewerkt toen we samen op reis waren in Frankrijk. Het enige wat er uit kwam van visie was: alles voor de kunst. Gek om daar terug aan te denken, want we kropen over rotsen blootvoets met een super dure camera om toch de juist shots te krijgen. Ik ben halfnaakt in een rivier gesprongen waar absoluut geen mensen mogen komen, tussen de ratten om toch maar een gevoel te schetsen dat Eye To Eye toen op dat moment nodig had.
Wat zijn de verdere plannen na het schitterende debuut en het prachtige parcours dat jullie reeds hebben afgelegd?
Mijn papa, Koen Desmet, is ook kunstenaar. We voelden allebei dat we elkaar wilden betrekken in onze creatieve processen en wat is er leuker dan samen tekenen met de persoon die je heeft grootgebracht? Hij is momenteel bezig door overal in België exposities te geven. Hij nodigt ook ons, Galan Galan, daarvoor uit om als band te spelen. Wat natuurlijk een ongelooflijk mooie kans is. Het plan voor 12/12 is dus om eerst in conversatie te gaan op doek. Als ouder en kind, we maken dan een tekening en schilderen verder wanneer de film ‘Moonage Daydream’ gratis uitgezonden wordt in Focus Cinema in Geraardsbergen. Na de film vind je ons op een geïmproviseerd podium.17/12 is onze releaseshow van ons album The King Of Losing Absolutely Everything in de Charlatan in Gent. Méga exciting! Nieuwe nummers, eventueel een management en een leuke reis samen lijkt me een heel fijn plan om voor ogen te hebben in 2026. Voor de rest gaan we graag mee met de flow en zien we wel wat er op ons pad komt.
Ambities: Is er een hoofddoel dat je voor ogen hebt?
Ik heb geleerd om niet meer naar een specifiek doel te werken net omdat ik dan merk dat ik een tunnelvisie krijg en vaak teleurgesteld kan worden. Ik neem het idee beet en laat het los. Die manier werkt het beste voor mij, puur vanuit de mindset die ik heb ontwikkeld dat: alles wat komt, komt, op zijn eigen tijd. Hoe meer ik forceer, hoe minder ik ook geniet van het proces. En ik wil zoveel mogelijk in het nu leven, stilstaan bij hoeveel stappen we als band al hebben gezet. Da’s ongelooflijk mooi en zo ontroerend om te zien. We genieten denk ik ook wel om klein te blijven en op die intieme sferische podia te staan. Dat maakt alles heel gezellig en gemakkelijker om ook met het publiek te connecteren.
Als ik het goed begrijp verkiezen jullie eerder een plaats in het clubcircuit i.p.v. een groot podium als het Sportpaleis (AFAS Dome)?
Als het op termijn zou lukken om op zo’n grote podia te staan, zou dat fantastisch zijn! We weten zelf nog niet hoe ‘nodig’ onze muziek is in dit kleine Belgenlandje. De toekomst zal dat wel uitwijzen. Dat moet toch méga bijzonder zijn als je een gevulde Afas Dome kan laten luisteren naar jouw creaties. Zoveel mensen bijeen voor hetzelfde, dat klinkt magisch.
Wat jullie doen is geen ‘voor de hand liggende muziek’. Is dit de reden dat jullie uiteindelijk niet in die finale van Soundtrack stonden denk je zelf?
Ik denk dat onze muziek niet even makkelijk is om te ‘verteren’ als ik het zo kan zeggen. Er zit echt wel een bepaalde intensiteit in, en daar moet je voor zijn. Wat ik ook al vaak heb gedacht is dat we echt in een tijd leven waarin we vaak grijpen naar muziek dat ons goed doet voelen, althans dat is wat ik opmerk bij bands die snel groeien. Maar wat is nog écht, puur en rauw? Wie investeert nog in mensen die echt zingen vanuit de intentie om te raken en minder om een kant-en-klare show te geven? Wij zijn een band zonder label, zonder management, we doen het allemaal zelf en het liefst zo lang mogelijk. Wij, Alex en ik blijven ook graag vanuit ons buikgevoel handelen dus daar zit ook een beetje onze vrijheid in. Het voelt eigenlijk aan als een privilege om te kunnen doen wat we willen zonder te leven met verplichtingen die van buitenaf worden opgedragen, ik denk dat dat een heleboel zou veranderen. Dus in die zin ben ik blij dat we niet zijn gewonnen. Maar aan de andere kant..
Een artiest als David Bowie heeft nooit anders gedaan dan ‘op zijn buikgevoel afgegaan’, maar toen kon dat. Is het onder invloed van sociale media cmoeilijker geworden is om avontuurlijk te klinken?
Ik probeer sociale media te zien als een uitnodiging om mezelf te zijn en om dat op een positieve manier in te zetten en eigenlijk ook als een manier om meer te leren over hoe ik mezelf kan ontplooien. En dan mag dat compleet tegendraads zijn en niet persé opgepikt worden door het algoritme, ik wil dat voortdurend blijven proberen. Langs de andere kant, je consumeert zoveel via die sociale media. En dat kan gewoon niet de bedoeling zijn.
Sociale media kan ook een negatief effect hebben?
Je kunt alles en iedereen zijn op internet, dat kan heel mooi zijn maar ook net niet.. dat is de kracht van sociale media. Het is gewoonweg hoe je bewust omgaat met dat medium. Je kunt mooie dingen creëren maar ook dingen vernietigen met die sociale media. Om nog maar te zwijgen over de lange termijn impact van ons consumeergedrag op onze gezondheid en ontwikkeling
Sociale media, kan ook positief zijn om je te lanceren als band
jazeker, daar gaat het uiteindelijk echt om .
Pics homepag @Nadine Deruyck
Bedankt voor de fijne babbel
Kiki Abels – Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en iets uniek, avontuurlijk brengen
“Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!” schreven we over het optreden van Kiki Abels op Soundtrack in Sint-Niklaas.
De jonge muzikante en beeldend kunstenaar studeert nog, maar straalt met haar muziek nu al iets bijzonders integrerend uit. Ze staat ook in de finale van Soundtrack Oost-Vlaanderen in HA concerts op 20 december. Genoeg voer om haar uit te nodigen voor een fijne babbel, en te polsen naar ambities en toekomstplannen.
Kiki, proficiat met het behalen van de finale van Soundtrack in HA concerts, Gent; vertel eens wat meer over jezelf?
Ik zou mijn muziek omschrijven als een kruising tussen Radiohead, Saya Gray en A.G. Cook. Akoestische gitaren en digitale glitches, arpeggio’s en synthpads, melancholische absurditeit, dromerige hoekigheid. Sinds mijn tienerjaren ben ik bezig met muziek: ik ben gitaar beginnen spelen toen ik twaalf was. Rond mijn vijftiende begon ik zelf nummers te schrijven, niet veel later ben ik een bandje gestart met vrienden. Toen ik naar Gent verhuisde om beeldende kunst te studeren kwam de muziek op een lager pitje te staan, maar vanaf het moment dat ik afstudeerde heb ik alleen nog maar muziek gemaakt. Ik maakte demo’s in mijn slaapkamer, en deze heb ik dan ingediend voor de toelatingsproef van Muziekproductie aan het Kask in Gent. Sinds ik daar studeer is het eigenlijk pas echt serieus begonnen. Ik heb ook nog altijd veel aan mijn achtergrond in de beeldende kunsten, ik combineer mijn twee passies graag met elkaar.
De set leek me op het verenigen van klanken met zinnenprikkelende soundscapes die me prompt in een soort sprookjeswereld terecht deden komen. Het sluit dus aan bij je studies en van wat je bewust verwerkt in wat je nu doet?
Ik hou erg veel van muziek die af en toe kan verrassen. Ik vind dat ook spannend, niet alleen in muziek maar ook in films, hoe je op het verkeerde been wordt gezet en verrassende wendingen uit het niets komen opduiken. Doordat ik muziek productie studeer, ben ik ook veel bezig met sound. Hoe je een mooie klankenwereld kunt neerzetten. Ik ben dus heel visueel ingesteld, en ik denk inderdaad dat dit doorsijpelt in mijn muziek. Ik puzzel graag een rijke klankwereld vol contrasten in elkaar, die het nog spannender maken. Waardoor je heel veel verteld. Op dat vlak is dat zeker bewust. Ik ben ook blij dat het zo over komt.
Het is ook de muziekbeleving waar ik altijd naar op zoek ben, het nadeel is dat je erdoor geen ruim publiek kan aanspreken; of is het niet de bedoeling?
Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn, ik ben zelfs niet per se fan van muziek of kunst die niet toegankelijk is, dat moet er toch wel een beetje in blijven zitten vind ik. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en het iets uniek en avontuurlijk brengen. Jezelf onderscheiden en tonen als authentiek persoon is minstens even belangrijk. ik vind het dus heel belangrijk daar een middenweg te zoeken. Want ik wil ook geen muziek maken die hapklaar klinkt langs de andere kant. Daar zie ik de meerwaarde ook niet van in. door mijn muziek zo intuïtief te maken, hoop dat er wel een soort toegankelijkheid ontstaat.
Je laat je goed omringen, Robbe is voor mij zelfs geen onbekende; hoe heb je de muzikanten gevonden?
Vanaf ik mijn studie muziek productie startte wist ik dat ik graag een band zou hebben. Het was redelijk spannend, want ik had geen ervaring als front vrouw en leider van een band k wilde me wel omringen met mensen die zelf creëren, dat vond ik wel belangrijk. De mensen die ik gevonden heb kunnen dan ook heel goed spelen wat ik van hen vraag. Maar kunnen ook mij inspireren en beïnvloeden. Door hun smaken en fijngevoeligheid die match met de mijne. Ik heb er ook over nagedacht wie ik zou vragen, en bij de juiste personen terecht gekomen. Ik ben superblij met mijn talentvolle band
Elk bandlid is even belangrijk, maar voor mij viel vooral Lissa op; ze beschikt over een bijzondere stem die het plaatje compleet maakt. Jullie lijken zelfs tweelingzusjes of een spiegelbeeld van elkaar op het podium. Wat denk je zelf?
Ik en Lissa zijn een koppel… dus tweelingzus? Haha, maar we vullen elkaar dus heel goed aan dat is een feit. Ze weet inderdaad heel goed hoe ze mijn muziek kan versterken, en is iemand die sterk is in de juiste sound zoeken die daarbij past. Ze gebruikt live allerlei coole effecten op haar stem En haar natuurlijke stem blend heel goed met de mijne. Muziek is voor ons een grote passie, dat verbindt ons ook in onze relatie.
Het sprookjesachtige, fantasieprikkelende en theatrale is ook een grote meerwaarde. Wat ik een beetje miste, waren beelden op de achtergrond. Of is het de bedoeling om in de toekomst ernaartoe te werken?
Dat lijkt me zeker interessant om te doen, gezien mijn achtergrond binnen de beeldende kunst. Ik heb daar nog geen concrete plannen voor. We hebben ook nog niet zoveel opgetreden, dus eerst de muzikale kant verder uitwerken. Maar ik denk dat in een niet al te verre toekomst een optie is om verder uit te werken, zeker en vast.
Had je het eigenlijk verwacht in de finale te staan, want zoals we al aangaven, het is geen hapklare muziek. Hoewel Soundtrack eerder gaat voor kwaliteit dan voor kwantiteit, heb ik de indruk …
Dat laatste voelde ik ook wel. Ik had niet echt te hoge verwachtingen, ik vond het al super leuk daar te mogen staan. Ik ben ook redelijk nieuw binnen de scene. Ik had na ons optreden wel een zeer goed gevoel hierbij. Ik stond er graag in de Casino. Ik ben dus heel blij in de finale te mogen staan.
En wat zijn de verwachtingen voor de finale?
Iedereen die in die finale staat is van heel hoog niveau, sowieso. Het is een heel mooi compliment om daar ook tussen te staan. Iedereen heeft kans om te winnen. Ik heb geen verwachtingen, ik wil vooral in de eerste plaats gewoon samen met mijn band genieten van het optreden de Handelsbeurs, daar staan in zo’n prachtige line up is al een cadeau op zichzelf! maar ik wil vooral in de eerste plaats genieten. Ik kan mijn kansen niet echt inschatten. Maar ik ga uiteraard keihard gaan voor die winst natuurlijk!
Welke kansen hoop je dan wel te krijgen; welke weg zou je willen inslaan met Kiki Abel?
Een eerste album uitbrengen is iets waar ik heel erg naar uitkijk. Een hele wereld neerzetten, videoclips maken, een live show in elkaar steken met veel aandacht voor licht en decor. Ik vind het zo leuk dat ik al mijn passies kwijt kan in mijn project! Als ik zoveel mogelijk tijd kan blijven spenderen aan muziek maken, in de studio, in mijn slaapkamer, in de repetitieruimte, prijs ik mijzelf een gelukkig mens. En vervolgens die muziek met mijn coolste bandleden samen op mooie plekken aan mooie mensen brengen.
Is het als jonge talentvolle muzikant moeilijker of gemakkelijker geworden om aan de bak te komen in deze tijden? Of gaat het allemaal wat te snel?
Ik heb persoonlijk te weinig ervaring om daar echt op te antwoorden. Ik stuur wel clubs om te mogen spelen, en krijg daar toch wel positieve reacties op. Er is uiteraard niet vele budget , een overaanbod en minder plaatsen om te spelen. Om je als artiest te lanceren helpt sociale media uiteraard heel erg. Daardoor heb je jou eigen publiek, je hebt het zelf in handen dat is wel zeer positief.
Ik heb de indruk met het experimentele, avontuurlijke karakter in de muziek je een jonger publiek kan aanspreken, die d iets minder in hokjes kunnen denken. Ondervind je het?
Ja, ik merk dat wel. Jonge mensen zien die subculturen als een soort jas die ze even aantrekken, om dan van kostuum te veranderen de volgende dag. Het is leuk dat je meer opties hebt, en dat het hokjes denken er wat uit gaat. Dat is allemaal ook een reactie op de hyper gecommercialiseerde samenleving waarin we nu leven. Veel jongeren hongeren naar meer authentieke en alternatieve ‘underground’ beleving. Ik wordt er zelf ook wat ongelukkig van, van dat al te commerciële. Het is zo vluchtig, even leuk maar ook snel voorbij… ik vind het belangrijk om daar een klein beetje tegen in te gaan.
Vele jonge meisjes halen bij het songsschrijven hun inspiratie uit die Nederlandstalige muziek. Hun inspiratie zijn artiesten MEAU, Merol, S10 en Froukje. Is in het Nederlands zingen iets dat jij ook wil doen?
Ik vind het zeker heel mooi dat in Nederlands zingen in deze tijden ‘bon ton ‘ is geworden. Het is ook niet iets dat ik per se uit de weg zou gaan. Muziek in de moedertaal zorgt voor een grotere focus op de songtekst, wat ik sowieso een meerwaarde vind. Wat ik fijn vind aan zingen in het Engels, is dat ik iedereen, Nederlandstalig of niet, kan aanspreken.
De plannen: buiten enkele demo’s vind ik weinig muziek van jou; breng je binnenkort iets uit?
Ik heb nog geen officiële plannen voor het uitbrengen van muziek. Een LP is nog wat vroeg, maar een eerste EP opnemen en uitbrengen is wel iets wat ik in de nabije toekomst wil doen. Stay tuned dus!
Is het de bedoeling beroepsmuzikant te worden, of is dit niet de ambitie?
Het lijkt mij een droom om full time met muziek bezig te zijn. Maar dit hoeft niet enkel via mijn eigen project te zijn. Ik ben naast artiest ook producer, dus ik schrijf en produceer ook voor andere artiesten. Daarnaast maak ik muziek voor theater, en ik zou graag in de toekomst ook filmmuziek maken.
Zijn er ook ambities naar het buitenland toe, want in eigen land zit je nogal snel rond de kerktoren?
Zeker en vast. Ik denk dan eerst landen rond België veroveren, en dan zien we wat nog verder kan. Ik heb geen ambities om beroemd te worden of zo. ik wil gewoonweg muziek kunnen maken, Het aspect creëren daar doe ik het voor..
Lijkt me een mooie ingesteldheid …Veel succes in de finale op 20 december, we zullen er ook bij zijn …
Cuttermess – Mensen verklaren gek als ik dit zeg, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. Dat hoor je op het nieuwe album!
Cuttermess bracht in 2020 een heel sterke debuut-EP uit en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert. Sindsdien eert de band hem in alles wat ze doen.; wat we zelf vaststelden tijdens het optreden op Ow! Zekers in de Casino.
De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … recent kwam de band met een nieuwe plaat ‘Lie/Sense’, waarmee ze in november op het Pluto Fest in Oosterzele stonden.
We hadden na hun optreden een fijne babbel met zanger Kris over beide concerten, de nieuwe plaat, de rollercoaster van het laatste jaar en de toekomstplannen.
Hoe gaat het met jullie?
Merkelijk beter, maar het heeft er een tijd heel slecht uitgezien. Niet alleen recent, ook vroeger toen we regelmatig de line-up zagen veranderen. Daar hebben we ons telkens door geworsteld, maar het hele creatieproces voor 'Lie/Sense' was zo'n opeenvolging van teleurstellingen, dat ikzelf - en ik weet vrij zeker nog enkelen - er op een gegeven moment de passie en motivatie helemaal voor kwijt waren. Het is dankzij onze therapeuten dat Cuttermess nog bestaat. Ik persoonlijk was er echt klaar voor om de handdoek in de ring te gooien. Echter bleven we doorbijten en de optredens, waaronder datgene waar je naar verwijst in Sint-Niklaas maar ook nu op Pluto Fest, wakkeren de motivatie weer aan. Het feit dat de plaat er nu eindelijk digitaal al is en straks ook fysiek, plus de ervaring die Ward binnen brengt, doen ons deugd.
Jullie hebben al heel wat stormen doorstaan, vooral met het overlijden van Tijl.. Hoe overleef je het als band en mens? Want laat ons eerlijk zijn, sommige artiesten zeggen me dat ze hun bandleden vaker zien dan hun eigen familie…
Eerlijk gezegd, Tijl had voor zijn overlijden al aangegeven dat het hem even teveel werd. Zijn privéleven bleek steeds minder combineerbaar met de band. We waren toen volop de nieuwe nummers aan het schrijven en de huidige aan het finetunen en hij zei letterlijk het niet erg te vinden als een tijdelijke vervanger zouden gezocht hebben. In plaats daarvan stelden we hem gerust dat hij alle tijd had om alles op een rijtje te krijgen en dat hij nadien rustig kon inpikken. Het is tenslotte en hobby en die willen we uitoefenen met onze maat. Uiteraard hakte zijn overlijden er enorm in. De hebben maandenlang niks kunnen doen, maar net omdat Tijl wist dat we een album wilden uitbrengen en wetend wat hij ons had gezegd, gaf het ons wel de overtuiging om door te zetten. Elk optreden eren we hem voor het vierde nummer en blijven we doen.
Ik zag jullie voor het eerst live in De Casino en was onder de indruk van die verdomd strakke manier van spelen en de hoge dosis humor... is het een ‘mindset'?
Voor mezelf sprekend is dat een act. Ik ben van nature uit een kalm persoon. Kameraden die mij goed kennen en komen kijken, weigeren te geloven dat ik dat ben die daar staat (lacht). Het is wel iets dat ik bewust zo wil doen en de grappen bereid ik wel grondig voor aangepast per show. Ik vind, als mensen naar jou komen kijken en daar soms zelfs voor betalen, dat er ook iets extra te zien mag zijn. Ik vind dat heel belangrijk. Je mag gerust weten dat ik mij momenteel rotslecht voel, maar je mag die problemen niet meenemen op een podium. Het doet me ergens ook deugd om die frustratie en pijn ergens een plaats te kunnen geven. Het is niet wie ik echt ben, maar het is wel de zanger die ik wil zijn.
Ow Zekers! was een festival rond Lokerse bands, jullie komen niet per se uit Lokeren maar het Waasland dacht ik, wat is de link met Lokeren dan?
Onze gitarist Bram komt uit Gent, onze drummer Dimi uit Antwerpen. De gitarist met het lange haar is van Belsele, bassist Ward De Klinge en ikzelf Stekene. Dus ik begrijp de vraag (grijnst). De link met Lokeren is dat dat de plek is waar we wekelijks repeteren. Meer bepaald in de Ozma Music school https://www.ozma.be/ waar onze Pieter les geeft.
Zowel op Ow Zekers! als op het Pluto Fest gaven jullie , met die absurditeit, eveneens een heel strak en energiek optreden weg. Het zijn allemaal sterke muzikanten…
Absoluut! We kennen allemaal het klappen van de zweep. Ward heeft tonnen ervaring binnen de scene. Pieter is muziekleraar, dat zegt genoeg. Bram heeft dan weer een zeer goede feeling waarmee hij enorm creatieve melodieën combineert. Pieter komt dan weer wat vaker met op het eerste zicht 'gekkere' dingen af, die naar mate we ermee aan de slag vaak verbluffend uitdraaien. Die combinatie werk super voor ons. Dimi is van nature een progressieve drummer, maar hij weet dat perfect te doseren en her en der van die speelse beats te gebruiken zonder dat het wringt.
Naast die humor, zijn de lyrics hard en is het schoppen tegen de schenen. Is het een 'al lachend zegt een zot de waarheid'-manier om het te brengen?
Ik heb een heel apart wereldbeeld, laat het me zo zeggen. Mensen verklaren me er gek als ik erover begin, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. We denken dat we vrij zijn, maar zijn dat helemaal niet. Je mag haast niet kiezen wat je doet, overal bedenken ze allerlei regeltjes. Om een voorbeeld te geven: stel dat een bedrijf het zich zou permitteren om hun bedrijfsreglement eenzijdig op te leggen aan mensen. Zouden we dat aanvaarden? Voilà. Als je dan weet dat alle verschillende overheden bedrijven zijn – wat niemand gelooft, maar je dus gewoon checken op de Kruispuntbank voor Belgische Ondernemingen – is het dan nog rationeel logisch dat mensen die regels wél moeten aanvaarden? We worden zo gedrild alsof dat normaal is om volgens de overheidsregels te leven, maar het is net absurd. Als je die mindset hebt kun je niet meer terug. Het 'systeem' zoals ik dat samengevat noem beknot zo de vrijheid van de mensen. Dat is een soort rode draad doorheen mijn teksten. In de lyrics probeer ik met heldere logica zij die het horen willen te laten beseffen dat wij boven die overheid staan en niet andersom. Laat ons verenigen! Als we dat allemaal samen doen, zijn we pas echt vrij. Maar ik snap dat zoiets moeilijk te vatten is. Daarom hoop ik dat de metal- en muziekfans vooral focussen op het samenspel van muziek en zang. Wat klinkt – al zeg ik het zelf – bij ons gewoon vet en het zou spijtig zijn moest iemand afknappen op de boodschap.
De EP ‘Take 'm To The Guillotine’ kreeg vooral goede kritieken door een agressieve mix van thrash en hardcore punk. Een bewust pad veronderstel ik?
Bewust niet echt, we schreven gewoon de nummers die naar boven kwamen. Het was ook een heel andere line-up dan nu. Toen bedacht vooral onze originele drummer de songs en dat was een combinatie van al zijn vorige bands waarin hij voordien gespeeld had. Aan de solo's en hier en daar een riff gaven de andere muzikanten wel een eigen draai en ook qua zang had ik eigenlijk alle vrijheid. Dat was een super diverse combinatie en dat trekken we door in ons nieuw album. Alleen durf ik zeggen dat de nieuwe line-up gewoon meer diverse stijlen en invloeden aankan. Het zijn vooral de gitaristen die nu de muziek schrijven, maar er is meer samenwerking. Elke schakel is even belangrijk.
De nieuwe plaat ‘Lie /sense’ is beetje in dezelfde lijn, maar ik hoor al een meer melodieuze inbreng, ook hier weer een bewust pad?
De melodieuze sterkte is vooral een pluim in het gat van Bram. Hij is enorm melodieus ingesteld. Qua solo’s, ritmegitaar, loopjes... Het beste voorbeeld van melodieuze magie van Bram vind ik de solo van 'Plots'. De ritmegitaar evolueert daar mee met de solo en dat is typisch Bram. Heeft hij op onze single 'Mass Formation' ook al uit zijn snaren geschud. Ikzelf ben ook een eerder melodieuze zanger en de zanglijnen zijn inderdaad een stuk breder uitgewerkt qua bereik. Maar ik moet ook zeggen dat er tegenover die melodie net zozeer extremere metalstijlen mee in de cross-overcombinatie zitten ten opzichte van de EP.
Dat is dus de weg die jullie naar de toekomst toe gaan blijven volgen?
We kunnen dat nog niet direct inschatten, maar de basis is hier wel gelegd ja. Met Ward erbij, gaat er sowieso weer een frisse wind bijkomen, want aan het huidige heeft hij die kans nog niet gehad. Ik ben net zo benieuwd als jij waar hij mee gaat afkomen (lacht)
De nieuwe plaat is een soort ode aan Tijl heb ik ergens gelezen; kun je er meer over vertellen?
We hebben met het idee gespeeld om een nummer specifiek aan Tijl te wijden, maar daar voelde de meerderheid zich niet goed bij. Dus de ode zit hem erin dat het hele album aan hem in opgedragen en met hem in gedachten is opgenomen. De meeste van de nummers heeft hij nog gehoord en live meegespeeld.
De titel heeft ook een aparte betekenis, kun je er wat meer over vertellen?
‘Lie/Sense’ speelt toe op het woord ‘Licentie’: een bewijs dat je ‘iets mag’, zoals een rijbewijs. Dat we dat nodig hebben om te mogen rijden, is in mijn ogen dus weer absurd. Alsof zo een rijbewijs je magische krachten geeft dat je kan rijden. Ik denk dat elke lezer die het verkeer trotseert zal bevestigen dat dat niet persé bewijst dat iemand kan rijden. Integendeel. Maar de overheid liegt ons dat dus wel voor en dringt dat op. Dat idee dat je en licentie of paspoort of document moet aanvragen, is het bewijs dat je niet vrij bent. Als je er met gezond verstand (common sense) over nadenkt… kan je dan niet toegeven dat je belogen bent?
Het is vooral een erg gevarieerde plaat geworden, wil dit zeggen dat jullie ondanks alles nog zoekende zijn naar een sound die echt bij jullie past?
Zoekende? (Denkt na) Nee dat niet nee. We staan voldoende sterk in onze schoenen en vertrouwen op onze creativiteit. Die laten we de vrije loop en het is ergens wel zoeken naar wat werkt, maar het is niet zo dat we totaal radeloos zijn (grinnikt).
Waren er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is nog maar pas uit, er zijn bijgevolg nog geen reacties. Ik snap wel dat de pers daar wat tijd voor nodig heeft. Dit is pas het derde interview en Musiczine kan nog steeds de eerste zijn die met een publicatie afkomt (knipoogt).
Qua muziekstijl … Wat maakt een band als Cuttermess naar jullie mening uniek?
Live is dat wellicht onze podiumact. Muzikaal vind ik de grote mix aan metalstijlen die wij kunnen combineren onze grootste troef. Ik ken slechts enkele andere bands die zo breed gaan.
Wat zijn de verdere plannen en verwachtingen in 2026?
De plaat verder promoten en ons tiental optredens per jaar proberen boeken. Dat laatste wordt moeilijker. Er vallen steeds meer veneus en organisatoren weg en daar tegenover staat dat er steeds meer bands bijkomen. Uiteraard willen en mogen – zeker, het zou al erg zijn – die allemaal optreden, maar door die beweging (voert met ene hand een dalende en andere een stijgende beweging uit) krijg je minder mogelijkheden en meer 'concurrentie' om het dan zo te noemen. Het is wel veranderd sinds de laatste jaren.
Ligt het , wat metal betreft, ook niet aan het feit dat er minder doorgroei van jongeren is binnen die scene? Ik zie erdoor steeds minder publiek opdagen op festivals die vroeger bijna uitverkocht waren soms
De sociale media wellicht? En de prijzen? Alles wordt een pak duurder. Ik redeneer maar wat, eigenlijk heb ik niet direct een idee hoe dat komt. Er is veel keuze wat tijdsbesteding betreft, zeker?
Wat is jouw persoonlijke motivatie om ondanks die drempel toch door te gaan?
De passie voor metal! We doen dit enorm graag, daarvoor gaan we ervoor. Zelfs al gaat alles mis (lacht).
Wat zijn de realistische ambities van de band, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Alcatraz moet zeker lukken, aangezien de organisatie Belgische bands echt de kans geeft om zich te tonen. Dat is voor 2026 niet gelukt omdat we de plaat te laat af hadden. Maar met die nieuwe plaat onder de arm? Ze gaan niet anders kunnen in 2027! We zouden ook heel graag in Duitsland spelen. Dat is een heel apart publiek dat er echt volledig en compleet voor gaat. Je moet daar als zanger je hand maar eens opsteken en het publiek doet mee. Hier is dat minder, wat oké is, ieder doet z'n ding, maar daar? Iedereen gaat uit de bol en met onze muziek zou dat vonken geven.
En de niet realistische ambitie?
Dan gaan we op tour rond de wereld met Metallica in ONS voorprogramma (lacht).Ze moeten hun plek kennen.
We zullen het houden bij realistisch dan … ? Dank voor de fijne babbel, dank voor alles wat jullie doen in de nabije toekomst
Frayle – Hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een situatie van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om het duistere te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols
Frayle is een doom/post-rock band uit Cleveland, Ohio, opgericht in 2017 door Sean Bilovecky en Gwyn Strang. Ze worden ook wel omschreven als een "female-fronted doom and witch-rock band" met een kenmerkende stijl die doom, triphop, post-metal en stoner-invloeden mixt. Hun muziek wordt beschreven als "Heavy, Low, & Witchy" en kenmerkt zich door zware riffs, hypnotiserende klanken en de etherische zang van Strang, met thema's als verlies en de zoektocht naar betekenis.
Frayle stond deze zomer op Alcatraz, en bracht ondertussen een nieuw album uit ‘Heretics & Lullabies’, een plaat met een sprookjesachtig kantje.
We hadden een fijne babbel met Sean en Gwyn over de plaat, het optreden op Alcatraz, de ambities en de verdere plannen.
cd review Heretics & Lullabies
Het verhaal dat jullie elkaar al kenden in 2015, toen jullie samen in een kledingwinkel werkten, is interessant. Kun je ons misschien kort vertellen hoe het allemaal begon muzikaal?
We hebben elkaar eigenlijk ontmoet toen ik Sean inhuurde om patronen te ontwerpen voor mijn kledinglijn. In 2016 werden we een stel en met Kerstmis gaf ik hem opnamesoftware cadeau. Op dat moment schreef hij nog niet veel muziek, maar nadat hij was gestopt met drinken, werd zijn creativiteit weer aangewakkerd. Hij wilde een project starten dat we samen konden doen, gewoon voor de lol, dus namen we een paar nummers op. We hebben ze geüpload naar Bandcamp, in de hoop elke maand een paar EP's te verkopen om de kosten van de site te dekken. Opmerkelijk genoeg hadden we binnen twee weken een contract getekend bij een platenlabel en binnen zes maanden traden we op op festivals in heel Europa.
Je hebt al een aantal geweldige albums uitgebracht en nu heb je een contract bij Napalm Records en je derde album. Voelt dit als je doorbraakalbum, of meer als een moeilijk derde album?
We zijn erg trots op deze plaat. Ik denk dat we echt gegroeid zijn sinds Skin & Sorrow. Met de toevoeging van Aaron, de producer, vind ik dat ons geluid voller en meer afgerond is. Het voelt niet zozeer als een ‘moeilijk derde album’, maar meer als een statement. Alles wat we in de loop der jaren hebben geleerd, komt op een authentieke en krachtige manier samen.
Ondertussen heb je deze zomer op het Alcatraz Metal Fest in Kortrijk gespeeld. Hoe vond je het... en wat van het Belgische bier?
Alcatraz was mijn favoriete festival deze zomer. De energie was geweldig! Als je de positiviteit van het publiek voelt, is het altijd een geweldige show... Helaas drinken we geen van beiden, dus ik kan geen mening geven over het bier.
Dit interview gaat natuurlijk over het nieuwste album, ‘Heretics & Lullabies’. Het is een doomalbum in de stijl van Black Sabbath. Was die band een bron van inspiratie?
Black Sabbath is een eeuwige inspiratiebron. Ik denk dat iedereen in dit genre echt een knipoog naar hen moet geven. Voor dit album hebben we echter besloten om afstand te nemen van onze inspiratiebronnen en elkaar gewoon te inspireren om grenzen te verkennen en te verleggen. We wilden de geest van wat bands als Sabbath hebben gecreëerd, dat gevoel van zwaarte en sfeer, overnemen, maar het door onze eigen ervaringen kanaliseren.
Ik hoor ook andere ‘donkere’ stijlen. Ik heb gelezen dat Portishead een van je favorieten is?
Ik hoor die invloed ook. Beth Gibbons is altijd een grote vocale inspiratiebron voor mij geweest. Er is iets echt boeiends aan de manier waarop ze zingt. Ze is zo kwetsbaar, emotioneel en onbeschaamd imperfect. Die rauwe eerlijkheid trekt je aan en zorgt ervoor dat elk woord persoonlijk aanvoelt. Voor mij is het diezelfde rauwheid die ervoor zorgt dat muziek op een dieper niveau aanslaat. Het doorbreekt de barrière tussen artiest en luisteraar en creëert een ruimte waar emoties volledig oprecht en gedeeld aanvoelen. Ik heb het gevoel dat ik terugga naar mijn kindertijd.
I think there's something fairy-tale-like about what you do, with elves, demons, and all kinds of evil and sweet creatures wandering around in the dark forest... Is that the intention, or is that a stretch?
I think if that’s what you take away from it that’s wonderful! I love that people can find their own worlds within the music. Whether someone sees it as a fairy tale, a dream, or nightmare, that personal interpretation is part of the magic. I never want to dictate what people should see or feel. I just hope the music invites them to explore.
In een interview zei je: “Als je je in een donkere plek bevindt, blijf daar dan niet. Doe alles wat je kunt om eruit te komen. Ik beloof je dat er morgen een hele nieuwe dag is.”
Duisternis is vaak de enige plek waar ik me op mijn gemak voel. Wat denk je zelf?
Dit is misschien een discussie over semantiek. Een donkere plek is voor mij over het algemeen een toestand van wanhoop of hopeloosheid. Een plek waar je jezelf kunt verliezen als je er te lang blijft. Duisternis, creatief ervaren, is echter niet per se negatief. Het kan rustig, introspectief en zelfs troostend zijn. Dus hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een plek van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om de duisternis te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols.
Dat is ook wat ik in jullie muziek heb ontdekt. Duisternis die aanvoelt als een ‘deken tegen donkere gedachten’. Is het een manier om de duisternis te omarmen?
Ik denk dat we onze eigen duisternis moeten omarmen en begrijpen en eraan moeten werken. Je kunt het werk dat gedaan moet worden niet omzeilen, je moet het omarmen.
Over naar de plaat, wat waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend positief. Ik denk dat we iets magisch hebben gecreëerd en we zijn zo blij dat we het kunnen delen.
Er zijn ook enkele tourplannen, je gaat op tournee met Dogma... Kijk je er naar uit om met hen op tournee te gaan?
We zijn net begonnen met de tournee en we zijn enthousiast dat we eindelijk deze nieuwe nummers live kunnen spelen. We kijken er echt naar uit om contact te maken met onze mede-ketters, te baden in de energie die wordt gecreëerd en mooie herinneringen op te doen.
Is de muziek van Dogma iets wat je in de toekomst wilt voortzetten? Of zijn er andere wegen die je wilt inslaan?
Ik weet niet precies wat je bedoelt met Dogma's muziek nastreven? Ze hebben een heel sterke identiteit en energie die aanstekelijk is. Maar creatief gezien denk ik dat het belangrijk is dat we onze eigen weg blijven verkennen en ons op onze eigen manier blijven ontwikkelen.
Wat zijn de verdere plannen?
Na deze tour spelen we in Detroit op het Krampus Ball. Volgend jaar zijn we van plan om verder te toeren en aan ons vijfde album te werken.
Plannen maken is leuk... Zijn er ambities en doelen die je wilt bereiken?
Ik denk dat het belangrijkste doel voor ons is om zowel creatief als persoonlijk te blijven groeien. We willen onszelf blijven uitdagen en muziek schrijven die eerlijk aanvoelt en persoonlijk resoneert. Natuurlijk zouden we graag meer mensen bereiken, grotere shows spelen en misschien onderweg onverwachte samenwerkingen verkennen.
Ik hoop jullie snel weer in België te zien voor een clubtour. Gefeliciteerd alvast met dit prachtige album... Als jullie nog iets willen zeggen, ga je gang
Bedankt aan iedereen die ons heeft gesteund. Of je nu merchandise hebt gekocht, onze muziek met je vrienden hebt gedeeld of zelfs iets op sociale media hebt geliket of gedeeld, heel erg bedankt. Zonder jullie zouden we hier niet zijn!
Leather Rebel - This is just the beginning
Michael Draveck was de voorbije jaren een opvallende bezoeker in het clubcircuit in Vlaanderen. Met zijn grote zonnebril en zijn typerende speedmetal-outfit kon je al aanvoelen dat hij ooit in een bandje zou zitten. Blijkt dat deze sympathieke Mexicaan eerder al twee jaar bij de Amerikaanse cultband Savage Grace zat. En hij heeft nu zijn eigen speedmetalband: Leather Rebel. Binnenkort brengt Leather Rebel de EP ‘Underground Curse’ uit.
Het interview gebeurde in het Engels. Een paar zinnen en stukken van zinnen vertaalde ik niet naar het Nederlands omdat de vertaling onrecht zou doen aan de inhoud.
Leather Rebel is een opvallende bandnaam. Verwijst die naar de gelijknamige track van Judas Priest?
MD: Ja, het is een eerbetoon aan één van mijn grootste invloeden. Maar het is ook een statement van wie ik ben en waar ik voor sta als een grenzeloze rebel die vastbesloten is deze vlam hoog te houden. Leather vertegenwoordigt wie we zijn: pure metalskin, rauw en oprecht. Rebel vertegenwoordigt de attitude, de kracht en de vrijheid achter de band.
Is Leather Rebel een band of een éénmansproject?
MD: Leather Rebel is ontstaan vanuit mijn visie om een sterke, snelle, oldschool band te creëren. Toen ik in België aankwam en de nummers in mijn eentje afwerkte, moest ik op zoek naar medestanders voor deze battle, maar ik werd geconfronteerd met de harde realiteit van hoe moeilijk het is om hier iets helemaal vanaf nul op te bouwen. Toen had ik het geluk Power from Hell op bas, Zo The Axecutioner op gitaar en Ricardo Liévano (Objector, ex-Cathubodua) op drums te vinden en ze te kunnen recruteren voor Leather Rebel. Hoewel deze bezetting alleen de officiële videoclip voor Bite the Snake opnam, waren de connectie en energie ongelofelijk. Nu ga ik verder als eenmansband en houd ik zelf de vlam van Leather Rebel levend.
Op de tweede single ‘Incubus’ horen we François Morbidus van Hexxema als gastzanger
MD: Dat Francois meedoet was een artistieke beslissing. Hij en ik hadden er al lang over gepraat om samen iets te doen, en eindelijk gebeurde het gewoon op “Incubus”. Zijn samenwerking gaf die track een andere energie, iets wat perfect paste bij de geest van het nummer.
Blijft het bij de EP die binnenkort uitkomt of staat er nog meer op het programma?
MD: Het hoofddoel is om een volledig album uit te brengen, en ik ben daar al mee gestart. Mijn doel is om er het snelste, heftigste en wildste album van te maken die ik ooit heb gemaakt. Voorlopig komt de EP ‘Underground Curse’ over ongeveer een maand uit, waarmee dit nieuwe hoofdstuk begint voor mij en Leather Rebel.
Blijft Leather Rebel een eenmansband of komt er een live-band?
MD: Momenteel concentreer ik me erop om Leather Rebel meer zichtbaarheid te geven en nieuwe tracks te componeren die het begin van de revolutie zullen aankondigen. Als het zover is, zal ik sessiemuzikanten rekruteren om dit project een solo-ervaring te laten zijn, maar dan met alle kracht van de klassieke heavy metal.
Wat is het uiteindelijke doel met Leather Rebel: enkel albums uitbrengen of je muziek kunnen spelen op festivals en in clubs?
MD: Als project streef ik naar beide. Het ene leidt automatisch tot het andere, maar roem is niet het doel van Leather Rebel. Het zou een gevolg kunnen zijn, maar het zal nooit het einddoel zijn. Het hoofddoel van de band is om de muziek, de shows, de esthetiek en al het beste uit de gouden jaren van metal nieuw leven in te blazen en terug te brengen. Als mensen het leuk vinden, geweldig. Zo niet, dan beschouw ik het ook niet als een mislukking. Uiteindelijk doe ik dit als een eerbetoon aan alle ervaringen die deze world of steel me heeft gegeven. Leather Rebel is mijn bouwsteen in de grote muur van metal.
Je hebt heel wat tijd, moeite en geld geïnvesteerd in Leather Rebel, voor de opnames, de videoclip, het artwork, … Dan moet je wel veel vertrouwen hebben in het succes?
MD: Ik weet dat niet iedereen dit soort muziek, dat meer underground en niche is, leuk zal vinden, maar de muziek die ik maak is bedoeld voor those who are truly loyal to steel, die broeders die hetzelfde voelen als ik. In hun aderen, en niet alleen in hun hart. Zoals ik al eerder zei, doe ik dit niet omdat het trendy is of omdat iedereen het erover heeft. Ik heb deze droom al sinds mijn kindertijd en die is in de loop der jaren geëvolueerd. Het heeft tijd, moeite en opoffering gekost, maar het is iets dat mij tot mij maakt, dat mij definieert.
Welke bands dienden als inspiratie?
MD: Leather Rebel is een mix van de vele bands en stijlen die van mij een fanatieke metalhead hebben gemaakt. Van de kracht en attitude van Iron Angel tot de duisternis en woede van Possessed, ze hebben allemaal hun stempel gedrukt op mij. Mijn belangrijkste invloeden vandaag zijn bands als Vulture uit Duitsland en Stalker uit Australië, twee bands die de vlam van moderne speedmetal levend houden met een oldschool spirit. Sterker nog, in één van de nummers op de eerste EP breng ik een eerbetoon aan alle bands die me hebben geïnspireerd, door hun namen in de songteksten te verwerken om ze zo te vereeuwigen.
In je nieuwe thuisland België kijk je op naar Acid en Evil Invaders. Zijn er nog meer bands van de Lage Landen die je goed vindt?
MD: Voordat ik naar België kwam, kende ik wel wat bands uit dat land, maar het was pas toen ik de local scene leerde kennen, concerten bijwoonde en er echt bij betrokken raakte, dat ik de enorme rijkdom ontdekte die er heerst inzake cultuur en metal. Ik geniet enorm van legendarische bands zoals Bad Lizzard, Acid, Ostrogoth, Scavenger, Killer, Crossfire, Buzzard, Warhead, Cyclone, White Heat, Ancient Rites en Enthroned, die de old school van de Belgische metal vertegenwoordigen. Maar ik ben ook onder de indruk van hoe de nieuwe generatie die vlam brandende houdt met bands als Evil Invaders, Objector, Senttura, Axident, Bütcher, Schizophrenia, Speed Queen, Hexxema en Mälheür, om er maar een paar te noemen. België heeft een enorm sterke scene. Je moet het gewoon meemaken om het te begrijpen.
Even terug naar Savage Grace. Je bent te zien op de officiële bandfoto’s en in de clips van de periode van de Savage Cross-periode, maar op de release staat Gabriel Colon als zanger. Hoe komt dat?
MD: Dat is een goede vraag, en ik begrijp waarom het verwarrend kan zijn. Savage Grace maakte destijds een moeilijke overgang door: de vorige zanger (Gabriel) had de band verlaten net toen de promotiecampagne voor de nieuwe release van de comeback zou starten. Frontman Chris kende me al, en nadat Gabriel was vertrokken, nam hij contact met me op. Hij liet me auditie doen en kort daarna werd ik officieel lid van Savage Grace. Vanaf dat moment richtten we ons vooral op het voortzetten van de promotie en het voorbereiden van de shows die we gepland hadden. We namen de officiële videoclips op en deden fotoshoots met de nieuwe line-up. Het was een heel intense en verrijkende ervaring en de reacties van de fans waren ongelooflijk. Hoewel ik niet in de studio kon opnemen, maakte ik deel uit van die belangrijke fase van Savage Grace toen de band na een lange pauze terugkeerde.
Waarom stopte je bij Savage Grace en hoe kwam je dan in België terecht?
MD: Ik besloot Savage Grace te verlaten vanwege een combinatie van factoren. Er waren bepaalde interne uitdagingen en verschillen in de groepsdynamiek die moeilijk te hanteren bleken. Bovendien werden de verwachtingen voor tournees in Europa en Zuid-Amerika niet zoals gepland waargemaakt, wat tot enige frustratie leidde. Om persoonlijke redenen kwam ik naar België, en dat was voor mij het begin van een nieuwe fase. Hier vond ik de inspiratie om mijn eigen muzikale project, Leather Rebel, te ontwikkelen met een persoonlijkere en authentiekere visie op metal. Uiteindelijk was mijn ervaring met Savage Grace een waardevolle leerervaring en zette het me ertoe aan om verder te gaan met mijn muziek, vanuit een nieuw perspectief en met meer kracht dan ooit.
Zat je vóór Savage Grace nog in andere bands?
MD: Ja, vóór Savage Grace had ik wel wat ervaring met andere lokale bands, maar met Savage Grace beleefde ik de voorlopig meest intense en professionele fase van mijn carrière. Elk project leerde me iets nieuws en hielp me groeien als muzikant. Nu, bij Leather Rebel, concentreer ik me erop om mijn persoonlijke visie op metal tot het uiterste te brengen, waarbij ik alle ervaringen samenbreng die ik onderweg heb opgedaan.
In december speelt Savage Grace een concert op het festival Blast From The Past in Kuurne. Ze nemen er hun live-DVD op. Dat is in de buurt van waar je nu woont. Ga je kijken?
MD: Ik heb veel respect voor Savage Grace en ik zal altijd warme herinneringen bewaren aan mijn tijd met de band. De show in Kuurne wordt waanzinnig en met de andere bands erbij wordt het een avond vol metal die je terugvoert naar de gouden jaren. Ik zal waarschijnlijk meer achter de schermen betrokken zijn. Natuurlijk, als de gelegenheid zich voordoet of als ik een uitnodiging krijg om op het podium te stappen, doe ik dat graag. Voorlopig laten we alles op zijn beloop en wachten we af hoe de plannen zich ontwikkelen.
Je vindt het leuk om concerten te kijken in België. Wat is je favoriete club of festival?
MD: Ik ben dol op concerten in België omdat ze een ongelooflijke energie hebben en de fans hier fantastisch zijn; ze vergeten alles wat er in hun leven speelt om zich volledig aan metal te geven. Ik ben op veel plaatsen geweest, in verschillende zalen en steden, maar wat ik in de DVG Club in Kortrijk heb meegemaakt was indrukwekkend. Dankzij onze voormalige bassist, Power From Hell, die een trouwe vrijwilliger is in die club, konden we daar de eerste officiële video van Leather Rebel voor “Bite The Snake” opnemen. De ervaring was intens en zal voor altijd een mooi moment in de geschiedenis van de band en in mijn herinneringen blijven.
Je woont nu in een dorpje aan onze taalgrens: hoe is het om op de grens van twee talen te leven (Frans en Vlaams). Welke vind je het leukst?
MD: Leven tussen grenzen is een heel interessante ervaring. In het begin had ik moeite om me aan te passen, vooral door de taal. Nu studeer ik Nederlands en wordt het steeds gemakkelijker voor me om te communiceren. Frans heeft overeenkomsten met mijn moedertaal Spaans, waardoor ik het soms makkelijker begrijp. Eigenlijk vind ik beide talen leuk: Nederlands heeft een heel specifieke complexiteit en kracht, terwijl Frans me altijd heel mooi en elegant is overgekomen. Als ik klaar ben met mijn studie Nederlands, wil ik graag Frans leren, zodat ik beide kan spreken en met iedereen zonder barrières kan communiceren. Maar iets wat ik vanaf dag één heb geleerd, is dat metal geen taal heeft. Iedereen verwelkomde me hier met open armen en ik kwam tot de conclusie dat we allemaal wereldwijd headbangers zijn, dezelfde ideologie delen en elkaar als broeders zien. Nu ik Nederlands spreek, vind ik het leuk om ervaringen te delen en naar die van anderen te luisteren. Vroeger kon ik in het Engels communiceren, maar nu ik Nederlands spreek, voelt alles natuurlijker en dichterbij.
Wat vind je het leukste aan België?
MD: België heeft me een nieuw hoofdstuk in mijn leven en carrière gegeven. Wat ik het leukste vind, is de passie van de mensen, vooral van de metalfans. Hier, wanneer de lichten dimmen en het concert begint, transformeren ze volledig; ze (be)leven metal echt, zonder maskers of poses. Dat inspireert me om mijn ziel in elke riff en elke schreeuw te leggen. Ik bewonder ook hoe georganiseerd het leven hier is; er is een balans tussen rust en chaos die me heeft geholpen me te concentreren op mijn doelen. Het moeilijkste in het begin was me aanpassen aan het weer, die koude, grijze dagen die eindeloos lijken te duren... maar na verloop van tijd leer je die duisternis om te zetten in creatieve energie. Belgium has become my battlefield, a place where I can continue to fly the flag of metal with Leather Rebel and build this rebellion that is just beginning.
Bedankt voor dit interview
LINKS
https://www.youtube.com/watch?v=clxlXFPPadA
https://www.youtube.com/watch?v=mvkWR16lFCs
https://www.facebook.com/profile.php?id=61567134432644
Sons of Ra – Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experiment, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om er te komen
Het album ‘Standard Deviation’ van Sons of Ra is een intense, complexe mix van heavy progressieve rock, jazzfusion, avant-garde en mathrock, geprezen om zijn instrumentale bekwaamheid en creatieve genre-fusie. We benadrukken het unieke geluid van het trio, dat elementen van jazzlegendes en moderne stijlen verwerkt in strak gestructureerde nummers, waardoor een krachtige, experimentele en soms uitdagende luisterervaring ontstaat.
Als liefhebber van experimentele muziek, jazz en alles wat met rock te maken heeft, werden we snel getriggerd.
Tijd voor een fijne babbel over de plaat, het project en de toekomstplannen.
De band is twintig jaar geleden opgericht. Hoe is het project en de keuze voor de naam Sons Of Ra tot stand gekomen?
Erik Oldman: Keith Wakefield (bassist/tenorsaxofonist) en ik werkten samen en jamden op oude jazzstandards en schreven een paar nummers voor akoestische gitaar en bas. We zaten allebei tussen twee projecten in en traden informeel op in bars in de stad. Mijn kamergenoot van toen vroeg me om een groep samen te stellen om te improviseren op een reeks elektronische beats die hij had opgenomen. Hij had op het laatste moment een invaller nodig voor een maandelijkse showcase voor elektronische muziek die hij hier in Chicago produceerde. Dus belde ik Keith en een collega die elektrische viool speelde, die een vergelijkbare interesse en achtergrond had met jazzfusion en improvisatie, om het ensemble voor de show compleet te maken. In die tijd raakte ik echt bekend met het werk van Sun Ra, met name zijn vroegere opnames. Mijn kamergenoot en ik waren op zoek naar een naam voor de groep. Hij stelde deze naam voor en iedereen vond hem goed.
Twintig jaar is een hele tijd. Wat zijn de grootste veranderingen in al die jaren (in positieve en negatieve zin)?
EO: Dit project heeft tijdens zijn actieve fasen veel verschillende bezettingen en richtingen gekend. Het begon eigenlijk meer als een middel voor experiment en improvisatie. Onze eerste live drummer kwam uit de jam band scene, maar speelde ook in jazz- en orkestbands, dus jazz is altijd een constante factor voor ons geweest. Improvisatie is altijd een belangrijk element geweest. Dit was een tijdlang een nevenproject van onze respectievelijke rock- en metalbands, dus de invloed van heavy muziek was altijd aanwezig. Het grootste probleem waar we mee worstelen, is de balans tussen wat we spelen als rockmuzikanten en hoe we denken over het schrijven met onze respectievelijke ervaringen met jazz. Dat is zowel goed als slecht voor ons geweest in die zin dat we vanuit het oogpunt van boekingen en marketing niet volledig tot een van beide genres behoren. Het voordeel van dat paradigma is dat we onderweg een heleboel coole bands hebben ontmoet die ook meerdere genres bespelen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk een geluid hebben gevonden met het materiaal dat bestaat uit “Tropic of Cancer” en “Standard Deviation”. Keiths herontdekking van de tenorsaxofoon heeft daar echt een rol in gespeeld, maar voor mij was het andere opvallende aspect dat ik me echt kon verdiepen in het componeren, waarbij ik gebruik maakte van technologieën met synthesizers en looping. Daardoor kunnen we ons geluid aanzienlijk uitbreiden.
Zijn er elementen die je anders zou doen, nu je weet wat je nu weet?
EO: Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experimenteren, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om daar te komen. Ik weet niet zeker wat een ander resultaat zou zijn, dus ik denk niet dat ik iets anders zou doen.
Michael Rataj: Ik kwam later in beeld in die 20-jarige relatie, dus op een vreemde manier was het feit dat ze nog steeds aan het jammen waren, de reden dat ik bij de band kon komen, ook al wilden ze alles versnellen.
De band is beïnvloed door jazzlegendes als Carla Bley en John Coltrane, maar daarnaast hoor ik ook veel rock en metal in de muziek. Hoe vinden jullie de perfecte combinatie in die stijlen?
EO: Alle stukken van andere componisten die we op dit album hebben geïnterpreteerd, hebben ons als muzikanten echt geïnspireerd. De rock- en metalkant van hoe we schrijven en optreden is intuïtief. We denken er niet echt over na.
MR: Ik heb mijn vaardigheden opgedaan door te drummen in punk- en metalbands, maar ik heb altijd van jazz gehouden. We hadden de juiste groep vrienden nodig die jazz en rock ten volle konden waarderen om die weg in te slaan. Ik heb van nature een zwaardere hand, dus in die zin bepaalt dat het grootste deel van mijn spel, en door de dynamiek daarin te vinden, ontstaan sommige geluiden.
Wie zijn jullie grootste invloeden?
EO: Er zijn zoveel artiesten die mijn manier van componeren en spelen hebben beïnvloed. Het bijzondere aan deze band is dat we allemaal uit verschillende hoeken komen, en dat vertegenwoordigt voor mij echt het idee van wat ‘fusion’ inhoudt. Ik beperk me tot de mensen die mij persoonlijk echt hebben geraakt: Igor Stravinsky, Chick Corea, Miles Davis, Robert Fripp, Sonny Sharrock en Chucho Valdes.
Over het nieuwste album ‘Standard Deviation’ … Er zijn verschillende gastartiesten op het album te horen. Wat hebben zij bijgedragen aan het geluid van dit werk en hoe hebben zij bijgedragen aan de composities?
EO: Ze hebben allemaal een specifieke smaak toegevoegd aan de stukken waarop ze hebben gespeeld. De contrabasdrone van Stephen Reichelt vormt echt de basis voor wat het openingsnummer van ‘Disintegration’ is geworden. Het percussiewerk van Paul Abella paste heel goed bij zijn bijdrage aan ‘Upstart’, ‘Intrepidation’ en ‘Vashkar’. Isaiah Sanderman gaf ons echt een geweldige avant-gardistische referentie voor ‘Upstart’ en een solide, Latijns-Amerikaans geïnspireerde uitvoering voor zijn solo in ‘Intrepidation’.
Hoewel de gitaar het belangrijkste instrument op dit album lijkt te zijn, ervaar ik het mooi samengaan met de andere instrumenten. Hoe zijn jullie op het idee voor dit album gekomen?
EO: Keith en ik wilden teruggaan en de meer jazzy kant van onze roots als muzikanten verkennen, vooral sinds hij met de tenorsaxofoon is gaan spelen. We wilden ook een aantal nummers hebben die we als band met Mike hadden geschreven. Hij wilde wat meer funky dingen toevoegen, en we hebben ook meer naar zijn achtergrond verwezen met meer wiskundige/ruige/hardcore-achtige dingen. Die nummers – “Don't Know Yet” en “Outside Looking In” – zijn echt representatief voor waar onze interesses en capaciteiten liggen. Ik zie dit album dus meer als een showcase.
In sommige nummers als “Don't Know Yet”, is er meer een experimenteel aspect in het begin. Is het een richting die jullie in de toekomst wensen in te slaan, de ‘meer experimentele muziek’?
EO: Het is zeker een facet van wat we doen. We zijn vanaf het begin al experimenteel
geweest.
Ik vind het leuk hoe jullie epische riffs in improvisatie verwerken, wat je alleen in jazz tegenkomt. Een bewuste keuze?
EO: Het is vrij onbewust en een tweede natuur, meer intuïtief dan bewust.
Hoe zijn de reacties op het album tot nu toe?
EO: Het lijkt erop dat mensen het erg leuk vinden! We hebben geweldige recensies gekregen.
Het maken van een instrumentaal album is een risico, omdat je hiermee geen ‘breed’ publiek kunt aanspreken; of heb ik het mis …o f is dat niet jullie ambitie?
EO: Helemaal niet, we maken muziek voor onszelf.
Wat voor publiek wil je echt bereiken met je muziek?
EO: Mensen die graag uitgedaagd worden door de muziek waar ze naar luisteren.
Ik neem aan dat je al een aantal liveoptredens hebt gedaan, zijn er plannen voor toekomstige liveoptredens? (kom aub naar België – het beste bier ter wereld!)
EO: We kunnen kleinere tours doen door het midden en oosten van de Verenigde Staten. Het wordt steeds moeilijker voor bands om te toeren, vooral voor kleinere bands zoals wij. Mijn droom en doel is om in Europa te komen spelen. Als er een promotor is die ons kan helpen met de financiën en logistiek, komen we graag naar Europa! Een paar van ons in de band zijn bierliefhebbers, dus dat zouden we erg leuk vinden!
Wat zijn de verdere plannen?
EO: We hebben nog een paar optredens hier in het middenwesten van de VS om het jaar af te sluiten. Volgend jaar komen we weer naar het oosten van de VS en hopelijk spelen we op een paar festivals. We gaan ook aan het vervolgalbum werken.
Na al die jaren hoef je niets meer te bewijzen, ik denk dat jullie doelen al zijn bereikt... Of zijn er nog ambities of doelen die je na al die jaren wenst te bereiken?
EO: Ik zou graag in Europa, Zuid-Amerika en Japan willen spelen.
Welkadvies zou je jonge artiesten willen geven die muziek maken met geluiden zoals die van jullie?"
EO: Ga er gewoon voor en doe het.
Bedankt voor dit leuke interview. Hopelijk zien we jullie binnenkort in België of Nederland
Jelle Van Giel - Het voornaamste doel is muziek te maken die mensen raakt. Elke plaat is voor mij een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik toen stond als muzikant
Jazz drummer Jelle Van Giel is eenveelzijdig artiest. Naast de vele projecten waarin hij actief is, beweegt hij zich ook in de wereld van film, televisie en theater. Eén van de projecten die we sinds vorig jaar volgen, is Jelle Van Giel’s Close Distance Band. De band bestaat uit Roeland Celis (gitaar), Ewout Pierreux (piano/rhodes), Yannick Peeters (contrabas) en Jelle Van Giel (drums/soundscapes/composities).
Onlangs bracht hij het album ‘All I Hear’ uit via W.E.R.F Records. Een dromerige, filmische plaat die voortdurend balanceert tussen moderne jazz en ambient soundscapes. Soms ingetogen, soms onstuimig en speels.
We hadden het geluk de band ook live te hebben gezien in De Casino vorig jaar: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/96262-jelle-van-giel-close-distance-filmische-totaalbeleving .
Over het optreden, de nieuwste release , de jazz in deze tijden, de ambities en de toekomstplannen, hadden we een babbel.
In de eerste plaats, hartelijk gefeliciteerd met je nieuwe plaat, het is weer een pareltje. Uitgebracht onder de naam ‘Jelle Van Giel’s Close Distance Band’; waarom onder die naam?
Dank je wel! Ik had enkele jaren geleden het idee om een nieuw kwartet op te richten. Aanvankelijk noemde ik het ‘Close Distance’. Een woordspeling waar je lang over kunt filosoferen. Anderen raadden me aan mijn naam erbij te zetten, zodat meteen duidelijk werd wie er achter de band zit. Zo werd het Jelle Van Giel’s Close Disdance Band. Ik wilde bewust iets sprekender dan simpelweg ‘Jelle Van Giel Kwartet’. Dat is in een notendop het verhaal achter de naam.
Opvallend is hoe je weer laat omringen door andere meesters in het genre; jullie voelen elkaar perfect aan; hoe is de samenwerking ontstaan en waar vonden zij en jij de tijd in die drukke agenda’s?
Ik heb tien jaar een septet geleid, met de gebruikelijke wisselwerking binnen de groep. Na die periode wilde ik een frisse wind doorheen mijn carrière laten waaien en meer experimenteren met de combinatie van gitaar en piano, die eigenlijk altijd al de leidraad in mijn muziek zijn geweest. Als het gaat over de muzikanten: Ewout en Yannick volgde ik al een lange tijd. Met hen had ik vroeger af en toe al samengespeeld in diverse bezettingen en dat was altijd heel fijn. Het idee om ooit iets met hen te doen zat al een tijd in mijn hoofd. In 2023 nodigde ik hen uit om deel te nemen aan het kwartet dat ik wilde opzetten. Roeland, de jongste van de band, leerde ik via andere muzikanten kennen. Zijn naam dook steeds vaker op en dan ben ik uit nieuwsgierigheid zijn projecten gaan beluisteren. Roeland kan echt met zoveel energie spelen dat ik telkens bijna van mijn stoel val en brengt daarnaast andere invloeden mee, wat het kwartet nog levendiger maakt. De dynamiek tussen hem en Ewout vind ik bijzonder en inspirerend. Dat werkt echt heel goed. Wat de drukke agenda’s betreft: bij mijn eerste band, Jelle Van Giel Group, waren we met zeven muzikanten. Nu is dat met vier een stuk overzichtelijker en makkelijker. Door de ervaring van eerder weet ik goed hoe te plannen en organiseren. Good communication is key (lacht)
Je drumwerk is subliem, maar staat niet centraal; centraal staat eerder de versmelting tussen van al die instrumentaria, een bewuste aanpak?
Dat is altijd een bewuste keuze geweest, ja. Ik wil niet het middelpunt van de muziek zijn als drummer. Voor mij draait het om de compositie, het muzikale totaalbeeld en het samenspel. Binnen de bands die ik heb gehad, zie ik mezelf in de eerste plaats als componist. Het laatste waar ik aan denk is wat ik precies moet doen achter het drumstel, al schreef ik ooit één nummer vertrekkende vanuit een drum groove: The Internet Is My Mentor. Voor de rest vertrek ik altijd vanuit de piano, zoek ik naar fijne akkoordenreeksen en werk ik toe naar een melodie en een onderliggende groove. Nadien luister ik naar wat het stuk nog nodig heeft om het in evenwicht en interessant te houden. Soms gaat dat heel snel, soms helemaal niet (lacht).
Het balanceren tussen onstuimigheid en ingehouden speelsheid valt op; ook hier een bewuste aanpak? Schuilt er een verhaal achter?
De plaat vormt één groot dynamisch geheel. Ik ben me heel bewust als componist wanneer ik spanning en ontspanning moet gebruiken. Dat kan je per nummer zien, maar ook doorheen een album of een live concert. Gisteren (26 september) speelden we ons eerste releaseconcert, en in die set probeer ik hetzelfde golvende, dynamische karakter van de plaat tot leven te brengen. Op de opname vind ik het belangrijk dat de muziek zich beweegt in hoogtes en laagtes. Dat is dus een heel bewuste aanpak. Speelsheid blijft voor mij ook essentieel. Ik ben 39, maar voel me nog steeds piepjong, en ik hoop die speelsheid de rest van mijn carrière mee te kunnen dragen. Eigenlijk heb ik het gevoel dat veel muzikanten dit zo ervaren.
Het filmische aspect brengt me naar de eventuele plannen iets te doen rond filmmuziek met de plaat? Je hebt alvast ervaring erin …
Dat hangt af van of er een concreet voorstel komt vanuit de filmwereld, omdat producties vaak heel specifieke scores vragen. Mocht ik de kans krijgen om muziek van Close Distance te verwerken in een filmproject, dan zou ik dat uiteraard direct doen. Dat zou een fijne uitdaging zijn. Op dit moment werk ik ook aan een animatieserie waar een rockscore wordt gevraagd. Het zou kunnen dat ik Roeland vraag om het thema in te spelen, omdat hij die klank echt beheerst. Uiteraard zou het fantastisch zijn als die twee werelden op die manier samen zouden kunnen komen.
Ik zag je vorig jaar live in de Casino,hetviel me er ook op. Maar ook hoe fantasieprikkelend de muziek is, en ook filmisch vooral; je zit (dacht ik) wel in dat wereldje, neem je hett mee in je eigen muziek?
Sinds 2019 zit ik inderdaad in de filmwereld, wat een droom is die uitkomt. Ik ben mijn weg daar verder in aan het zoeken en schrijf af en toe scores voor tv, film en theater. Wat ik met Close Distance gedeeltelijk wil doen is om de wereld van jazz en filmmuziek te gaan versmelten. Dat klikt enorm goed vind ik persoonlijk, die geïmproviseerde muziek en die filmmuziek. Op concerten trigger ik soundscapes die ik in mijn studio maak. Op het album All I Hear ben ik daar een stap verder in gegaan en ben ik veel meer in detail gaan werken.
Je wordt nog steeds in het hokje van de ‘jazz’ geduwd, mooi alvast; waarom is je muziek nog steeds jazz, denk je?
Dat is een goede vraag, ik neem aan het improvisatorische karakter van de muziek. Tegenwoordig is jazz wel heel breed. Als je kijkt naar grote jazzfestivals, zie je daar lang niet alleen pure jazz op de programmering. Mijn muzikale horizon probeer ik altijd zo breed mogelijk te houden omdat ik dat zelf gewoon heel fijn vind. Daarom heet het album ook All I Hear. Het ene nummer is meer bluesrock, het andere nummer is dan weer een echte jazzballad. Er zitten ook pop- en rockinvloeden in verwerkt. Al die invloeden komen uit de muziek waar ik dagelijks naar luister. Dat is wat iedere componist trouwens doet: je krijgt input en laat die stromen door hart, lichaam en hoofd, en met die inspiratie schrijf je vanuit jezelf nieuwe dingen. Dat maakt de muziek zo persoonlijk. Waarom het dan toch in het jazzhokje wordt geplaatst? Dat komt denk ik vooral omdat in elk nummer improvisatie centraal staat.
Het nadeel is dat je op jazz festivals en concerten wordt geprogrammeerd, waardoor een rock-/pop publiek – waartoe jouw muziek eigenlijk ook wel toebehoort – je moeilijker live zal zien. Een gemiste kans, een beetje?
Ergens is dat wel jammer, het is niet gemakkelijk om binnen die niche wereld je weg te vinden. Ik ben me ervan bewust dat deze muziek op alternatieve festivals/podia als pakweg Pukkelpop evengoed zou kunnen werken. Om dat doel te bereiken en om op die podia te staan moet je een boeker hebben die je heel goed in de markt kan zetten en die de juiste connecties heeft, dat kan je eigenlijk niet zelf.
Jazz trekt doorgaans een ouder publiek aan, terwijl jouw muziek eigenlijk perfect past in de leefwereld van jongeren, breeddenkend ook; hoe zou je die jongeren willen bereiken?
Het klopt dat het publiek bij jazzconcerten gemiddeld wat ouder is, maar dat hangt vaak ook samen met de locatie waar je speelt. Als je mijn muziek beluistert, zou je denken dat jongeren zich daar ook door aangesproken voelen en dat merk ik in de praktijk ook. Ik krijg reacties uit verschillende hoeken, en die mix van jong en oud vind ik net heel waardevol. Zoals ik eerder zei heb je een boeker met de juiste connecties nodig om op andere plekken terecht te komen. Door de oververzadiging aan bands moeten boekers keuzes maken, en als je daar niet tussen zit, bots je al snel tegen een muur. Tot op zekere hoogte lukt het me wel, maar ik wil daar altijd een stap verder in kunnen gaan. Het blijft een interessante uitdaging om de komende jaren te verkennen waar en hoe ik mijn muziek ook buiten de jazzscene kan brengen.
De jeugd is opener dan onze generatie vroeger; hoe komt het dat de jeugd de weg naar de jazz niet vindt, denk je zelf?
Persoonlijk denk ik dat ‘jazz’ nogal intellectueel over komt voor sommige jongeren. Het woord of de link naar het genre kan dat al opwekken, wat hen misschien wat afschrikt. Bepaalde stromingen in jazz zijn niet voor iedereen. De modernere jazz heeft wel veel meer pop/hiphop invloeden en dat begint wel door te sijpelen naar de jeugd heb ik het gevoel. Jazzfestivals programmeren de dag van vandaag bijvoorbeeld ook DJ’s, waar jongeren makkelijker op af komen. Organisaties binnen de jazz proberen dus zeker breder te gaan, om zo die jongeren ook naar jazz te lokken. Het gevaarlijke daar is soms dat je niet altijd vanuit muziek vertrekt, maar eerder vanuit commerciële doeleinden. Seppe Gebruers schrijft daar heel interessante dingen over en probeert die problematiek aan te kaarten.
…Drums is niet perse het meest ‘logische’ instrument in de jazz; vanwaar je keuze in drums?
Ik speel al drums sinds ik twee jaar oud was. Tijdens het eten zat ik blijkbaar al ritmes te slaan op de confituurpotten (lacht), dus besloten mijn ouders me een drumstel te geven voor Sinterklaas. Na drie dagen was het helemaal kapot, maar de vonk was ontstoken. Drums zijn sindsdien een constante rode draad in mijn leven gebleven. Ik heb eigenlijk nooit iets anders écht willen doen, al experimenteerde ik wel veel met keyboard of piano. Op mijn zestiende zette ik mijn eerste stappen in de jazzwereld bij de Freddy Sunder Big Band. Dat was een enorme leerschool. Ik heb er ontzettend veel uit geleerd, die me tot vandaag vormt.
De nieuwe plaat ‘All I Hear’ kreeg al mooie recensies. Hoe waren de algemene reacties?
Ik ben heel blij met de mooie recensies die ik al mocht ontvangen. Zo gaf De Standaard het album vier sterren en omschreef het als “melodieuze moderne jazz van grote klasse.” Ook Jazz & Mo’ schreef een lovende recensie, met als kernzin: “Dit is een absolute top cd, met eeneigen stem die een eigen genre creëert en waar het speel- en luisterplezier van af spat.” Toch blijft voor mij de reactie van de luisteraars het belangrijkste. Ik ben altijd benieuwd hoe zij de muziek beleven en wat ze er persoonlijk uit meenemen. Die reacties waren eigenlijk tot nu toe heel positief.
Wat is je voornaamste doel met dit album? Wat wil je ermee bereiken?
Het belangrijkste voor mij is muziek maken die mensen raakt en waarin ik mijn muzikale ei kwijt kan. Tegelijk zie ik elk album als een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik als muzikant op dat moment sta. All I Hear is inmiddels mijn vierde plaat en zo zijn er de afgelopen twaalf jaar al heel wat stempels gezet. Je kunt ook niet rond één album blijven toeren, dus elke nieuwe release is weer een frisse afdruk. Dat blijven doen, telkens opnieuw muziek maken en uitbrengen, is voor mij essentieel. Ik zie het als zelfontplooiing: een voortdurend proces van zoeken, groeien en opnieuw uitvinden.
Is het de bedoeling om met deze band nog meer platen uit te brengen in de toekomst, want dit smaakt dus ook naar meer
Dat zou heel fijn zijn. Het uitbrengen van dit album heeft in totaal twee jaar geduurd, waarbij het schrijven van de muziek eigenlijk nog de minste tijd in beslag nam. Het hele proces richting de release vroeg vooral veel energie en organisatie. Intussen ben ik wel al bezig met nieuw werk voor Close Distance, maar ik laat het rustig groeien en zie wel wat er op mijn pad komt. Voorlopig ligt mijn focus op muziek voor een theatervoorstelling en een animatieserie, projecten die me in 2025 en 2026 zullen bezighouden.
Wat zijn de verdere plannen?
Met Close Distance staan er nog enkele concerten gepland, en ook volgend jaar trekken we verder op pad. Nu ligt de focus op de releasetour, daarna zien we wel waar het ons brengt. In mijn achterhoofd spelen al wat nieuwe ideeën, waaronder het uitnodigen van een gastmuzikant uit New York.. Maar zolang er nog niets concreet is, hou ik dat liever even voor mezelf.
Als ik het goed begrijp ben je nog met andere projecten bezig?
Mijn brein staat nooit stil (lacht). Ik word voortdurend getriggerd door nieuwe ideeën. Een album maken vraagt al snel twee jaar tijd en is een grootschalig traject. Daarom denk ik erover om tussendoor ook kleinschaliger projecten te doen in mijn studio. Zo wil ik muzikanten uitnodigen voor spontane jamsessies, die opnemen, afwerken en bijvoorbeeld via Bandcamp uitbrengen. Ik heb al enkele van die intieme sessies gedaan en dat smaakt absoluut naar meer. Het is een heel eerlijke en ongelofelijk spontane manier van muziek maken.
Wat zijn de voornaamste ambities en is er een ‘doel’ dat je nastreeft?
De komende jaren wil ik mijn projecten blijven ontwikkelen en steeds nieuwe stappen zetten. Zelfontplooiing is voor mij een doel dat door mijn hele leven loopt. Het uitwerken van ideeën en mezelf blijven pushen om uit mijn comfortzone te stappen, geeft richting aan mijn werk. In dat proces hoop ik mensen met mijn muziek te raken, aan het dansen te krijgen of aan het denken te zetten. Voor mij ligt de schoonheid van muziek, en in bredere zin van het leven, juist in dat proces: het constant zoeken, groeien en ontdekken.
Bedankt voor de fijne babbel
Jij bedankt!
Neuroblade – Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft
NEUROBLADE is een project van David Vandewalle en Jochen Mouton. De nummers hebben een kenmerkende stijl die flirt met een hoge dosis krachtige uptempo heavy/thrash metal, verrijkt met een old-school catchy en melodieuze touch om het geheel compleet te maken. Onlangs bracht het duo een EP uit ‘Desert Claw’ die heel goed werd ontvangen, ook in het buitenland.
We hadden een fijne babbel met de heren over deze release, de plannen en ambities kwamen eveneens aan bod.
Hoe is dit project ontstaan, vertel er iets meer over
In het verleden speelden we samen in een coverband. Toen dat hoofdstuk werd afgesloten bleven we vaak contact houden. Dat leidde geregeld tot lange nachten vol muziek waar we samen luisterden naar uiteenlopende bands en eindeloze gesprekken over ons gedeelde onderwerp van passie hadden. Hoewel onze muzikale achtergronden verschillend zijn staan we allebei open voor muziek die écht iets teweegbrengt. Uit die gedeelde passie groeide het idee om samen iets te creëren. Jochen kwam op een bepaald moment met een zanglijn waar ik vervolgens een nummer rond begon te bouwen. Zonder verwachtingen of druk, puur vanuit plezier in het maken van muziek. Later volgden enkele riffs die we uitwerkten tot volwaardige songs. Zo groeide een verzameling nummers waar we zelf echt enthousiast over waren. Pas toen besloten we om dit met de wereld te delen. Een traditionele band oprichten voelde niet passend, dus kozen we ervoor dit avontuur vorm te geven als project: Neuroblade.
In een overaanbod van bands binnen de scene, een nieuw project opstarten? Houdt dit geen risico in?
Een nieuw project opstarten in een scene die al bol staat van bands houdt uiteraard risico’s in. De ‘concurrentie’ is groot en het is niet eenvoudig om op te vallen. Veel groepen krijgen niet de erkenning die ze eigenlijk verdienen wat op zich een triest gebeuren is. België staat bekend om zijn enorme muzikale rijkdom waar er is zoveel kwaliteit aanwezig is dat het aanbod haast overloopt. Dat kan soms aanvoelen als een vloek maar tegelijk is het ook een luxe dat we zoveel muziek en live-optredens binnen handbereik hebben.
Voor ons weegt de passie echter zwaarder dan de risico’s. Muziek maken is geen keuze maar een drijfveer. Het zou een gemiste kans zijn om onze ideeën en songs op de plank te laten liggen of als digitale bits te laten verstoffen. Dit project is voor ons de manier om die creativiteit te delen en hopelijk ook een eigen plaats te vinden binnen dat brede muzikale landschap.
Ik las dat het project is ontstaan als ode aan de ‘old school’ metal, wie waren jullie echte inspiratie bronnen?
Het is niet eenvoudig om daar een eenduidig of concreet antwoord op te formuleren want inspiratie laat zich nu eenmaal niet vangen in één welomlijnde bron. Wat wij vandaag brengen is het resultaat van een brede en diverse bagage die we door de jaren heen opgebouwd hebben. Die bagage bestaat uit talloze indrukken, ervaringen en muzikale ontdekkingen die elkaar onderweg beïnvloed hebben en zich stap voor stap in onze sound hebben genesteld. Toch lijkt het erop dat vooral de US metal uit de jaren tachtig zoals Sanctuary een stevige stempel gedrukt heeft op onze manier van schrijven en spelen.
De energie en de attitude van die periode klinken door in de rechttoe-rechtaan riffs die we bewust eenvoudig maar krachtig houden. Daar bovenop komen melodieuze harmonieën die de songs een extra gelaagdheid geven en tegelijk zorgen voor herkenbaarheid. Het is precies dat spanningsveld, strak en agressief enerzijds, melodieus en meeslepend anderzijds dat voor ons zo aantrekkelijk is. Wanneer Jochen daar met volle overgave zijn longen bovenop loslaat en de zanglijnen alle kanten op stuwen, voel je onmiddellijk de connectie met de old school vibe waar we zoveel bewondering voor hebben.
Die old school heavy metal komt op de EP ook het meest naar boven, ergens zou ik stellen ‘ooit wel eens voorgedaan ergens’ maar kwalitatief kun je er geen speld tussen krijgen. Ik balanceer tussen twee stellingen in?
We zijn inderdaad niet van plan om het warm water opnieuw uit te vinden. Wat we doen, doen we gewoon op onze manier en wel met de nodige precisie want alles moet kloppen en goed aanvoelen. Voor de titeltrack Desert Claw hebben we het iets anders aangepakt, met een meer verhalende en muzikale insteek. Dat geeft het nummer meteen een iets modernere toets terwijl de rest van de EP stevig blijft leunen op die old school vibe waar we zo van houden.
Voor ons is dat precies de balans die we zoeken, herkenbare old school energie, maar toch met een eigentijdse kant. We zijn echt heel tevreden met hoe de EP uiteindelijk klinkt (met dank aan Pedro Vanooteghem van Ultimate Dynamics Studio). Het is ons eerste wapenfeit en dat voelt speciaal. De vele positieve reacties die we al via verschillende kanalen krijgen maakt ons alleen maar trotser en motiveert ons om verder te gaan.
Zowel vocaal als instrumentaal ligt het niveau torenhoog, niet zo verwonderlijk gezien jullie staat van dienst. Eigenlijk passen jullie perfect bij elkaar, jammer dat jullie nu pas (sinds 2023) elkaar hebben gevonden dan? Of was dit nu net het goede moment?
Bedankt voor de mooie opmerking! Onze samenwerking voelt zowel muzikaal als persoonlijk uitstekend. We weten elkaar uit te dagen en uit de comfortzone te halen waardoor er telkens nieuwe groei ontstaat. Dat maakt het samenwerken niet alleen plezierig maar ook bijzonder inspirerend, en het geeft ons het gevoel dat we echt het maximale uit onszelf kunnen halen. Het moment was perfect gekozen: naast Shocker, waar ik deel van uitmaak en Enchantress, waar Jochen deel uit maakt hadden we nu de ruimte om volledig ongecompliceerd en zonder enige druk te musiceren. Dat bracht een verfrissende energie, zorgde voor een creatieve flow en maakte het experimenteren bijzonder leuk. Deze ervaring motiveerde ons alleen maar meer om het project volledig te realiseren en het beste resultaat te behalen.
Ik heb al enkele zeer lovende recensies gelezen, hoe waren de algemene reacties tot nu toe.
De reacties die we ontvangen, zijn zowel overweldigend als bijzonder positief. Het feit dat zoveel mensen onze muziek waarderen overtreft al onze verwachtingen en stemt ons ongelooflijk dankbaar. Het lijkt erop dat onze muzikale visie iets raakt dat door velen wordt gedeeld en dat gevoel geeft ons een diepe voldoening. Natuurlijk is het voor ons egostrelend om al deze lovende woorden te lezen en te horen. Toch benaderen we dit alles met een zekere nederigheid. We voelen ons vereerd door de vele positieve reacties die we krijgen en zijn uitermate tevreden met de warme en enthousiaste feedback. We realiseren ons dat we slechts een klein stukje van iets groters bijdragen en dat maakt alle waardering des te specialer. Het motiveert ons om ons pad voort te zetten en onze creatieve ideeën te blijven delen.
Een opvallende recensie , ik citeer: ‘’Aangezien Priest na veertig jaar simpelweg niet meer zijn wie ze waren, gaat Neuroblade gewoon verder waar Judas Priest is gestopt’’ . Zo zie ik het ook eigenlijk … Graag jullie mening over dit statement
De vergelijking wordt vaak gemaakt maar het is absoluut niet de bedoeling geweest om deze te trekken. Priest is nu eenmaal een naam die binnen het genre een uitstekende reputatie geniet en door vrijwel iedereen wordt herkend. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er snel parallellen worden gelegd, zeker gezien het feit dat Jochen over een indrukwekkend vocaal vermogen beschikt dat de vergelijking wellicht nog versterkt. Desondanks kunnen we dergelijke opmerkingen enkel als iets positiefs ervaren, het geeft immers blijk van erkenning voor het talent en de kwaliteiten die Jochen in zijn performance legt. In die zin zien we zulke reacties dus als een compliment en een bevestiging dat hij op hoog niveau presteert.
Is het de bedoeling om op basis van deze reacties te werken aan een full album?
Op dit moment kunnen we met vertrouwen aangeven dat er zeker een vervolgactie zal plaatsvinden. Hoewel er nog geen vaste tijdlijn is vastgesteld worden de verschillende ideeën en mogelijkheden momenteel grondig onderzocht. Het is een fase van creatief nadenken en voorbereiden waarin alle opties zorgvuldig worden afgewogen zodat we, zodra het moment daar is, onze volledige aandacht en energie kunnen richten op de uitvoering.
Is het de ambitie om hiermee verder te doen (optredens, meer platen, meer succes) of is dit een éénmalig project als een ‘jam sessie’. Graag jullie mening?
Zoals eerder aangegeven zal er zeker een vervolg komen. Naar alle waarschijnlijkheid zullen we grotendeels dezelfde formule hanteren en dit project voortzetten waarbij we voornamelijk met ons tweeën de songs zullen blijven schrijven. De ongedwongen en creatieve sfeer die we nu hebben opgebouwd willen we absoluut behouden omdat dit de kern vormt van hoe we werken en wat ons plezier geeft in het proces. Tegelijkertijd sluiten we niet uit dat we gastmuzikanten uitnodigen om een bijdrage te leveren die wat extra kleur en dynamiek aan de nummers kan geven.
Passen in jullie drukke agenda’s ook optredens met Neuroblade of is dat voorlopig niet aan de orde?
Die vraag krijgen we regelmatig maar op dit moment is dat niet onze intentie. Dat betekent echter niet dat we het in de toekomst volledig uitsluiten. We laten ons vooral leiden door wat het leven en de omstandigheden ons bieden. Wie weet groeit in de loop van de tijd de behoefte om de nummers toch live te presenteren en dan zullen we dat zeker overwegen. Voor nu ligt onze focus vooral op het creatieve proces en het ontwikkelen van de muziek op een manier die voor ons natuurlijk en plezierig aanvoelt.
Ik zag ook recensies vanuit het buitenland, is het de bedoeling dan ook in het Buitenland te gaan optreden?
De recensies die we mogen ontvangen, zijn volledig te danken aan de fantastische inzet van Mike De Coene van Hardlife Promotion. Omdat we ervoor hebben gekozen geen live-optredens te doen is digitale promotie voor ons van essentieel belang. Dankzij Mike’s professionele aanpak en onvermoeibare inzet bereikt onze muziek nu een veel breder publiek dan we ooit zelf hadden kunnen bereiken. Zijn werk zorgt ervoor dat onze releases optimaal onder de aandacht komen en dat onze muziek overal gehoord kan worden, ook zonder het podium op te stappen.
We hadden het al over ‘ambitie’; is er een soort doel dat jullie nastreven met Neuroblade?
Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft. We willen ons blijven ontwikkelen, openstaan voor nieuwe kansen en met vertrouwen de toekomst tegemoet gaan. Tegelijkertijd blijven we realistisch en nemen we de uitdagingen die zich aandienen aan.
Hoe zit het met jullie andere projecten, en hoe hou je alles combineerbaar?
Onze agenda’s zitten vaak behoorlijk vol en soms lijkt het alsof er nauwelijks nog ruimte overblijft. Toch vinden we het belangrijk om de tijd die we wél hebben zo goed mogelijk te benutten en bewust in te vullen. Op dit moment ben ik met Shocker intensief bezig met het schrijven van nieuwe songs terwijl Jochen volop in de fase zit van het afmixen van de nieuwe Enchantress nummers. Dat creatieve proces vraagt natuurlijk veel concentratie en energie.
Juist daarom is het voor ons allebei waardevol om af en toe even afstand te nemen van die projecten. Door bewust een stap terug te zetten kunnen we onze gedachten verzetten en met een frisse blik terugkeren. Dat zorgt niet alleen voor meer inspiratie maar ook voor een scherpere kijk op de details die er echt toe doen.
In die momenten past het Neuroblade-project perfect, het biedt ons de kans om in een andere creatieve flow te duiken zonder de druk van de lopende producties. Het voelt als een soort adempauze die tegelijk verrijkend werkt en ons nieuwe energie geeft om daarna opnieuw het beste van onszelf te kunnen geven in de andere bands.
Bedankt voor de fijne babbel, wens je nog iets toe te voegen doe gerust…
Erik, alvast bedankt voor de tijd die je voor ons vrijmaakt!
Wij willen graag nog meegeven dat de EP verkrijgbaar is in zowel CD- als LP-formaat. Indien iemand er nog een wil bemachtigen dan kan men ons steeds contacteren via onze sociale kanalen of per e-mail. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Destroy Humanity – We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een groove metal band, op een manier waar we zelf 100% achter staan
Destroy Humanity komt uit het rustige Belgische stadje Beerzel (België), maar hun sound is allesbehalve bescheiden. Deze driekoppige metal-krachtpatsers brengen een zinderende vorm van groove metal. Met ruige riffs, donderende grooves en rauwe, niet aflatende energie banen ze zich een unieke weg in de heavy metal scene.
Hun debuut, in 2021, bleek een schot in de roos. De band timmerde ondertussen naarstig aan de weg, en bracht dit jaar een nieuwe plaat uit ‘Where is Your God Now’ waarbij begane wegen verder worden bewandeld, maar die veel ‘volwassener’ klinkt.
We hadden hierover een toffe babbel met de drie bandleden.
Jullie debuut kwam uit in 2021, net na COVID; heeft die periode toen een invloed gehad op de muziek en de groei van de band?
Het album is tijdens die COVID periode uitgekomen terwijl de nummers net voor die periode zijn opgenomen. We hebben geen release show kunnen doen, of toch enkel via live streaming. We hebben weinig shows kunnen spelen om die plaat echt voor te stellen. Dat heeft zeker een impact gehad op onze groei. Maar langs de andere kant bood die periode ook kansen: doordat we ons meer konden focussen op sociale media, zijn we online gegroeid. Via een magazine zijn we toen in contact gekomen met de leadzanger van Channel Zero, die meteen fan was. Zo kregen we de kans om hun voorprogramma te spelen in de AB. Later zijn we ook terechtgekomen in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel, wat opnieuw een mooie erkenning was en onze zichtbaarheid verder vergroot heeft.
Dus die plaats in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel heeft ook gezorgd voor een boost eigenlijk?
We zijn eigenlijk al heel lang bezig, maar dat album werd goed ontvangen, en we zijn daardoor pas echt gelanceerd geweest, en die plaats in de Zwaarste Lijst was zeker een extra opsteek om te groeien..
Als Belgische band is het ook niet simpel om het hoofd boven water te houden, maar er is een scene binnen wat jullie doen, al lijkt me die meer underground te floreren.
Klopt dit? Of speelt het ‘Belg’ zijn een rol voor een verdere doorgroei?
Een probleem niet, maar we merken toch dat op sommige vlakken wel. Maar tegenwoordig spelen er toch wel Belgische bands op festivals als Alctraz of zo. Het is een beetje een ‘en/en’ verhaal voor sommige concertzalen zijn we te niche, voor andere weer niet. We zitten er beetje tussenin. Vooral naar bepaalde labels toe ligt dat soms wel moeilijk. We merken ook wel dat er in Vlaanderen een scene is waar Belgische bands continue kunnen spelen, maar uiteraard wil je niet elk jaar weer op hetzelfde festival staan. Op dat vlak is het in eigen land wel beperkt, en dien je toch naar het Buitenland te kijken zoals Nederland of Duitsland, anders blijf je rond diezelfde kerktoren draaien. En eens dat lukt, komt het vanzelf wel los.
Nu is er de nieuwe plaat ‘Where is your God Now’, wat een statement, …o f is het geen statement?
Statement niet direct. Er zit gene politieke boodschap in of zo. het is eerder gevarieerd, en gaat wel over dingen in de maatschappij die verkeerd lopen, die we willen aankaarten. Dat wel. Dat tegen al die heilige huisjes stampen zit er dus zeker in, maar zonder echt er een statement van te maken. Laat ons het daarbij houden.
Ik hoor enorm veel agressie en een ondoordringbare geluidsmuur van knallende riffs. maar vergeleken met het debuut een ‘meer volwassen’ sound. Wat is volgens jullie het grote verschil
We schrijven nu niet zozeer meer vanuit een ‘coole dingen doen’ oogpunt, maar eerder vanuit een standpunt dat het volledige plaatje klopt, daar ligt het grote verschil met ons debuut. Op dat vlak zijn we zeker en vast volwassener geworden. We zijn ondertussen ook veel beter op elkander ingespeeld, en vinden elkaar blindelings. Dat komt zowel op plaat, als live tot zijn recht.
Er zitten weinig rustpunten in die plaat, of tenzij heel subtiel. Het tempo ligt moordend hoog. Wat positief is. Maar fysiek op het podium is het ook redelijk zwaar. Hoe houden jullie dit tempo vol?
Die energie komt gewoonweg van graag doen wat we doen, op zo een podium een publiek meetrekken terwijl het zweet op onze lippen staat is een zalig gevoel. Dat steeds opnieuw kunnen en mogen beleven, is een drijfveer om op die elan door te gaan eigenlijk. Het is net dat publiek die ons die energie geeft, om compleet alles te geven. Hoe harder het publiek dus gaat, hoe meer energie dat we zelf daarvan krijgen.. het is een soort wisselwerking.
Wat me nog het meest opvalt, is die ‘live energie’. Wat is jullie geheim?
We hebben de productie gedaan bij Yarne, de bassist van Carnation, in Project Zero Studio.Hij kent ons ook heel goed, heeft ons meerdere keren live gezien en weet hoe we echt in elkaar zitten. En wat we echt willen. Dat speelt hij in ons voordeel uit op plaat ook. We nemen ook op hoe we de songs live willen spelen, dat is voor ons heel belangrijk. dat speelt ook een rol.
Dus als ik het goed begrijp werken jullie bij het maken van een plaat bewust naar die live optredens toe?
Bewust niet echt, onze nummers zijn allemaal een beetje korter tot compacter. Het is niet opzettelijk gedaan dus, maar het zit wel ergens in het achterhoofd ja, laat het ons daarbij houden.
Ik heb al enkele goede recensie gelezen, hoe werd de plaat tot nu toe algemeen ontvangen? Interesse vanuit het Buitenland?
Het nieuwe album is absoluut goed ontvangen. We hebben positieve recensies gekregen van verschillende magazines zoals Aardschok, Rock Tribune en anderen. Eén van de leukste reacties die we mochten ontvangen was: “Destroy Humanity beheerst de kunst van het verrassen en imponeren en dat is tegenwoordig een hele prestatie.” Dat soort feedback is natuurlijk altijd fijn om te lezen, toch? Het is motiverend om te zien dat onze muziek niet alleen lokaal maar ook internationaal gewaardeerd wordt.
Is deze plaat de ultieme ‘doorbraak’ plaat, naar een ruim publiek toe? Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
We moeten er realistisch in zijn. we maken ook vooral muziek omdat we dat graag doen, en niet per se om dat groot publiek te plezieren, dat is een belangrijke drijfveer. Je ziet dat ook als we onze muziek live brengen, dat we dit graag doen. Dat is en blijft heel belangrijk, het spelplezier primeert.
In deze tijden is sociale media heel belangrijk, ook streaming (Spotify en zo); waarom dan nog een (dure) fysieke plaat uitbrengen eigenlijk?
Er is, en dat merken we toch op live shows, enorm veel vraag naar. Dat is wellicht de meest belangrijke reden om dit te blijven doen. de kost voor vinyl is iets te groot voor ons maar cd’s verkopen nog steeds.
Er is ergens een gezegde over ‘de moeilijke tweede na een succesvol debuut’; hebben jullie dat probleem ook ondervonden?
Je wil sowieso dat de nieuwste cd beter is dan de vorige, dat is een streefdoel. Er waren stukken waar we wat langer moesten over nadenken, en andere waren we direct tevreden over; het is dus eigenlijk een ‘en/en ‘ verhaal. We denken wel dat we ondertussen geleerd hebben hoe we bepaalde dingen moeten aanpakken, en dat daar wel een evolutie merkbaar is. En dat we dit ook meenemen naar de volgende releases, het is een soort leerproces dus. Maar om daarom te zeggen dat het daarom moeilijker is , nee dat niet.
Heeft die nieuwe plaat trouwens nu al deuren kunnen openen? Hoe was jullie festival zomer bijvoorbeeld?
In zekere zin wel. Maar er mag nog altijd wat meer binnen komen uiteraard. Er staan ondertussen al wat mooie dingen op de planning, dus dat komt goed. We kunnen nog niet alles zeggen, maar er zitten nog mooie dingen aan te komen zeker en vast.
Wat staat er verder op de planning?
Er staan wel al enkele optredens vast, sommige moeten nog bevestigd worden. Eentje dat bevestigd is, is V ’s metal media, Metal Sunday II in Opwijk op 15 februari 2026.Maar zoals we aangaven, er is zeker nog plaats vrij voor meer…
Is er een soort doel of ambitie waar jullie naartoe willen werken?
Waar we naartoe willen werken is toch dat zomer festivals, op een festival als Alctraz staan bijvoorbeeld. Ook beetje meer kunnen optreden in het buitenland, dan denken we aan Nederland , Duitsland of zo. Is ook een ambitie. De scene is Duitsland en Nederland is veel grotere dan in België. En al wat eraan komt, ontvangen we graag met open armen. Om het kort te houden… Blijven groeien in wat we doen en daar de vruchten van plukken is onze belangrijkste ambitie.
Indoen je kon kiezen tussen de grote podia op Graspop of Vorst Nationaal – mits toegevingen binnen jullie sound of wat meer commercie, zouden jullie het doen?
We spelen al zoveel jaren dit genre, toegevingen doen om per se op die grote festivals of zalen te staan? Daar beginnen we niet aan. We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een Groove metal band. Maar op een manier waar we zelf 100% achter staan. Met ons drieën muziek maken die we alle drie graag horen, en wat we graag live willen brengen nog steeds het belangrijkste is.
Is het voornaamste doel dan een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- of buitenland en op die manier op Alcatraz geraken?
Op een podium kunnen spelen voor een enthousiast publiek in club of op een festival is zeker een doel op zich, of dat in Buitenland of binnenland is, speelt geen rol. Kunnen we daardoor op bijvoorbeeld Graspop staan is dat mooi meegenomen. Maar het is en moet iets zijn waar we zelf achter staan, zoals hierboven gezegd. Dat is de voornaamste drijfveer.
Bedankt voor de fijne babbel; we blijven jullie uiteraard op de voet volgen …
Nederlands 
Français 
