Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit:  Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We  vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …

Tracklist:  When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe

Suzanne Vega heeft al verschillende shows uitgebracht. Haar nieuwste live-album, ‘An Evening Of New York Songs And Stories’ nam ze op in café Carlyle in New York. Omdat ze in de stad is opgegroeid en daar haar eerste songs schreef, klinkt het logisch dat ze haar liefde en haat voor de stad ooit zou bundelen in een show of album. New York is een stad die je niet onverschillig laat.
De setlist werd vooral ingegeven door de link van de lyrics met de stad en het is dus absoluut geen ‘Best Of’. Wel staan er drie van haar grootste hits op: “Luka”, “Tom’s Diner” en “Marlene On The Wall”. Maar geen singles als “Book Of Dreams”, “In Liverpool”, “Blood Makes Noise” of “When Hero’s” Go Down”. Het is wel leuk om haar te zien grasduinen in haar oeuvre en vooral om haar in twee zinnen de link te horen leggen tussen songs als “Frank And Ava” en “Ludlow Street” en de New York. Van NY-icoon Lou Reed leent ze zijn “Walk On The Wild Side” en dat levert een fraaie, maar ook weer niet onvergetelijke versie op.
Suzanne Vega is een grande dame die bijna altijd concerten geeft die aan iedereens verwachting voldoen. Op dit nieuwe live-album verzamelt ze wel heel veel ‘minder bekend’ werk, maar omdat die allemaal New York als gemene deler hebben, wordt het een mooier en interessanter verhaal dan een artiest die voor zijn eigen plezier zijn eigen favorieten verzamelt.
‘An Evening Of New York Songs And Stories’ is daarom geen startpunt voor wie Suzanne Vega nog moet ontdekken, maar eerder voor de fans die oprecht geïnteresseerd zijn in haar leven en werk.

De Stray Cats bestonden eigenlijk maar van 1979 tot 1984. Daarna waren er nog regelmatig reünies en werd er af en toe zelfs nog eens nieuw materiaal opgenomen en getourd, omdat de fans er maar niet genoeg van kregen. In 2019 vierde de Amerikaanse rockabillyband zijn 40-jarige bestaan met ‘40’, een album met nieuw studiomateriaal, en een tournee en de weerslag daarvan vind je op ‘Rocked This Town: From LA To London’.
De tracklist leest als een mix van ‘40’ en een ‘Best Of’, met prominente plekken voor hun drie grote hits: “Runaway Bays”, “Stray Cat Strut” en “Rock This Town”. Voor de Belgische en Nederlandse fans missen we misschien “LIttle Miss Prissy”, één van de oude singles die in het begin van hun carrière de radio haalde, maar die bijna nooit op een live-album of verzamelaar staat. De Stray Cats hebben bovenop de eigen singles altijd wel een cover in de set. Vroeger was dat al eens “Unchained Melody” of “Can’t Help Fallin In Love”. Op dit album is dat “Misirilou” van Dick Dale. Een beetje een voor de hand liggende keuze, die ook nog eens leert hoe dun de genregrens tussen rockabilly en surfrock maar is.
De Stray Cats hebben eerder al flink wat live-albums uitgebracht, dus zo uniek is deze registratie niet. Is het dan enkel een leuke herinnering voor de fans die er bij waren? Dat ook niet. Voor een live-registratie is dit een heel afgeborstelde verzamelaar waarop je een band hoort die inderdaad 40 jaar op de teller staan heeft, maar die nog niets heeft ingeboet aan magie en die met de juiste spirit op het podium staat. De magie is in de eerste plaats te danken aan zanger-gitarist Brian Setzer, terwijl de andere twee bandleden uitstekende volgers zijn. Setzer is goed bij stem en een heerser op gitaar. ‘Rocked This Town’ is een meer dan degelijke maatstaf voor het genre, of beter nog: zit je zelf in een rockabillyband, dan is dit album het equivalent van zowat alles wat je ooit zal kunnen bereiken.

Erasure hoeft nauwelijks nog voorgesteld te worden, dus we houden het kort: de Britse toetsenist Vince Clarke zette mee Depeche Mode en Yazoo op de rails en stapte het bij beide snel weer af. Met zanger Andy Bell klikte het wel en sindsdien bouwen de twee aan een breed oeuvre, met wereldhit “Sometimes” als hoogtepunt in de late jaren ’80.
Het marketingpraatje voor hun nieuwe album ‘The Neon’ klinkt veelbelovend: Clarke heeft zijn oudste synthesizers afgestoft en Bell zat in een heel positieve vibe. Erasure maakte deze ‘The Neon’ dus onder een gunstig gesternte, maar dat is uiteraard geen garantie op goede muziek.
Het album schiet als een komeet uit de startblokken met “Hey Now”, een bijzonder dansbaar nummer met hetzelfde enthousiasme als “Sometimes”. Het mengt net als die hit de coolness en de swagger van de disco met de ernst en Schmertz van de new wave. “Nerves Of Steel”  is net zo’n schot in de roos, maar iets minder dansbaar. Had uit de trommel van de Eurythmics kunnen komen.
Dat van die afgestofte synthesizers lijkt na de eerste nummers te kloppen. Je kan die sound misschien wel kopiëren met moderne technologie, maar Clarke bespeelt die oude deels analoge instrumenten ook nog eens zoals ze dat in de jaren ’80 deden en die ritmes klinken het beste als je ze gewoon in de vingers hebt. De productie is bovendien ambachtelijk foutloos. Zo foutloos dat het een beetje de leeftijd van beide heren verklapt, want zo’n smetteloze, doorwrochte productie en mix hoor je nog nauwelijks. Ook niet in de modernere synthwave. Andy Bell heeft nog steeds een prachtige en herkenbare stem. Je hoort uiteraard niet langer het jeugdige enthousiasme door zijn keelbanden gieren, maar er zijn veel zangers die het er na zo’n lange carrière veel minder goed van af brengen.
Het is niet al goud dat blinkt op ‘The Neon’. Een aantal nummers moet het doen met een etiket als ‘onderhoudend’ (“Fallen Angel”),  ‘heeft wat tijd nodig om helemaal binnen te komen’ (“Shot A Satellite”) of ‘we gokken dat de dance-remix beter zal zijn’ (“No Point In Tripping”). “Tower Of Love” en “New Horizons” kunnen nog net overtuigen ondanks een overdreven lading goedkoop drama en pathos. In de finale zitten nog enkel parels als het funky “Diamond Lies”, de klassieker-in-wording “Careful What I Try To Do” en het tragische/uplifting “Kid You’re Not Alone”.  
Erasure heeft met ‘The Neon’ een fraai album afgeleverd dat mooi voortbouwt op de roots van de band en tegelijk genoeg aanknopingspunten heeft met het hier en nu. Een hit als “Sometimes” staat er niet op, maar dat verwachten de fans ook niet meer van het duo.