In de Egyptische mythologie verwijst Apep naar een slangendemon, die de tegenspeler is van de zonnegoden. Het is dan een goed gekozen bandnaam, als je van plan bent om de Egyptische godenwereld te verkennen als deathmetalband. Apep spiegelt zich op die manier een beetje aan Nile en misschien aan nog meer metalbands met die invalshoek. In eigen land hebben we bijvoorbeeld Ramses die daar inspiratie vindt. ‘Before Whom Evil Trembles’ is het tweede album van deze Duitse band, en het eerste op War Anthem Records.
Bij de gastmuzikanten valt Thomas Conrad meteen op, beter bekend als Cronos van Venom. Hij zingt een stuk mee op de openingstrack. Tom Liebing van Dust Bolt speelt eveneens mee. Die speelde al op drie eerdere demo’s, albums of singles van Apep mee en is op bas zowat een vast bandlid bij de opnames.
‘Before Whom Evil Trembles’ is het laatste album met de vorige (tweede) gitarist Kühn in de gelederen van Apep. Die werd inmiddels vervangen, maar de sound zit dus nog heel dicht bij die van het vorige full album/demo uit 2020. Apep brengt deathmetal die bij momenten oldschool, brutal en technical is, met in de intro’s en atmosferische stukken wat elementen van Arabische traditionele muziek. Je merkt wat invloeden van Nile en nog meer van deathmetal-pioniers als Morbid Angel en Entombed. Op de stukken waar ze het meeste ‘technical’ gaan, zullen fans van Polluted Inheritance een leuke tijd beleven.

Dit is niet het meest toegankelijke album. Het tempo valt al eens helemaal stil en dat haalt de drive uit de agressie. Bovendien zitten de vocalen van Christopher op bijna elk moment in hetzelfde kleine spectrum. Hij heeft een lekkere grunt, maar hij is weinig flexibel. De Egyptische mythologie komt mooi aan bod, maar er zijn ook tracks die net zo goed of met een paar kleine wijzigingen over een ander geloof zouden kunnen gaan. Het is vaak lang wachten op de Arabische muzikale elementen die deze band moeten onderscheiden van andere thematische deathmetalbands. Apep krijgt wel punten voor het eigen gezicht dat ze kleven op elke track.
Mijn favorieten van dit album zijn “The Pillars of Betrayal” en “Swallowed by Silent Sands”. Apep heeft met ‘Before Whom Evil Trembles’ een aangenaam album uit voor wie houdt van de oldschool-deathmetal-spirit in een origineel jasje.
Dit bandje willen we wel eens aan het werk zien in het Vlaamse clubcircuit.

https://www.youtube.com/watch?v=kM0J4ml2-3k&t=1s

De Griekse doommetalband People Of The Black Circle werd opgericht in 2021, bracht in 2022 zijn debuutalbum uit en heeft nu alweer een EP klaar. Maar dat is niet omdat ze aan een hoog tempo nieuwe nummers maken. Op de EP staan drie covers en één eigen nummer. De keuze van de covers wekte mijn interesse.
De titel van deze EP (‘All The Colors Of The Dark’) is een beetje een mysterie. Die zou kunnen verwijzen naar een serial killer thriller-boek van Chris Whitaker, of anders naar een Italiaanse slasher-film uit begin jaren ’70.
People Of The Black Circle brengt zijn doommetal met cleane vocalen en kruidt zijn tracks af met ijzingwekkende synth-stukjes die doen denken aan de soundtracks van horrorfilms. Dat ze dan een cover brengen van “Halloween Theme” van regisseur/soundtrackmaker John Carpenter ligt voor de hand. Met dat bekende nummer van de bekende gelijknamige film kan je als cover niet zo heel veel richtingen uit. Er is geen tekst waar je mee kan spelen en als je teveel aan de muzikale elementen sleutelt, herkent niemand nog de track waarvan je aan het lenen bent. De Griekse band kiest voor herkenbaarheid en blijft dicht aan het origineel plakken.
“New Dawn Fades” van Joy Division is niet het meest bekende nummer van die band en ook al zeker niet het nummer waarvan het vaakst een cover gebracht of opgenomen wordt. Deze track weten de Grieken helemaal naar hun hand te zetten, zodanig zelfs dat ik bijna vergeet dat het een cover is. Knap gedaan en een goede keuze, schrijf ik dan op het rapport.
Dan is er het eigen nummer “All Fled/Recompense”. Met een mooie melodie en wat prog-elementen. Met die melodieuze zang gaat het wat naar Famyne en zelfs Psychonaut en muzikaal zal dit fans van pakweg Columbarium wel kunnen bekoren. In deze track zit ook wat cosmic doom verwerkt, wat blijkbaar nog in een grotere verhouding in hun debuutalbum zat. Knappe lyrics bovendien. Je merkt dat deze band de band koestert met Britse/Amerikaanse dichters.
“Hellhound On My Trail”, de cover van Robert Johnston op deze EP, is voor mij de cover te veel. Het flirten met de duivel, ik begrijp het wel, maar met zijn klassieke blues-structuur in de songopbouw zit dit misschien iets te ver weg buiten de comfortzone van de People Of The Black Circle. Met een eigen songstructuur voor de geleende lyrics had dit misschien wel meer toegevoegde waarde gegenereerd.

Alles bij elkaar is dit een leuke EP die tegelijk de fans en luisteraars al een beetje inzicht verschaft in de muziek waar de bandleden mee opgegroeid zijn. Wat ik hier een beetje mis is waar deze band de liefde voor doommetal gevonden heeft. Was dit bij Paradise Lost of Candlemass of moeten we daarvoor nog verder terug in de tijd, tot bij Black Sabbath? Daar geeft deze EP nog geen antwoord op. Met deze EP hebben de People of the Black Circle wat tijd en aandacht gekocht die hen tijd en ruimte geeft om nog veel concerten te kunnen spelen en dan nog een album op te nemen, of hun eigen, alternatieve soundtrack bij de film “All The Colors Of The Dark”.
En daarna zien we dan graag een EP komen met de doommetal-idolen van deze Grieken.

https://peopleoftheblackcircle.bandcamp.com/album/all-the-colors-of-the-dark

De single “Sauvage” moet de fans doen verlangen naar het nieuwe album ‘Les Sauvages’ van Vive La Fête van vermoedelijk volgend jaar. Dat lukt, maar het gaat niet zonder slag of stoot.
Het sprookje van Vive La Fête duurt nu al ruim 25 jaar. Eerder dit jaar zagen we de band in Rijsel en Lokeren aan het werk en live zit er nog geen sleet op de formule. In de releases duidt “Sauvage” op het eerste gehoor wel op wat metaalmoeheid. Deze nieuwe single is niet van het kaliber van een “Schwarzkopf”, “Hot Shot” of “Liberté”.
Het is heel herkenbaar als Vive La Fête-nummer, maar deze champagne bruist niet zo uitbundig als vroeger. Het duurt heel lang voor de gitaar invalt en voor dat gebeurt, krijgen we dansbare, eenvoudige electrowave die op een bepaald moment zelfs de afslag naar de discotheken van de jaren ’90 neemt. De finale – met gitaar – maakt nog veel goed. Het helpt ook niet dat de titel van deze single niet in het refrein en misschien zelfs niet eens in de lyrics zit.
Als we al dat over-analyseren even loslaten, is “Sauvage” wel nog steeds een prima single. Dansbaar en catchy, met een als vanouds kirrende Els Pynoo en met een band die niet halsstarrig probeert vast te houden aan formules van het verleden. Live zal dit zeker en vast de zaal doen ontploffen.
Vive La Fête heeft zijn derde adem gevonden en daar zijn we blij om.

https://www.youtube.com/watch?v=QhtDi-_X5O0

Bij de release van ‘Tasteless Tastings’ en ‘Soup Dejour’ had de Amerikaanse deathmetalband A La Carte zelfs nog geen naam voor het subgenre dat ze zelf de wereld in geslingerd hebben, maar met hun nieuwe album ‘Born To Entertain’ maken ze duidelijk: dit is culinary death metal.
Sinds ‘Soup Dejour’ is de band van een duo uitgebreid met een maître d’hôtel, vocalist Aaron. Die vocale aanwinst duwt A La Carte naar een hoger niveau, al ontbreken ook nu nog steeds een tweede gitarist en een bassist. Maar in vergelijking met ‘Soup Dejour’ is ‘Born To Entertain’ een gigantische stap vooruit. Dat het trio intussen een vaste waarde is in het lokale clubcircuit in Ohio zal daar vast ook wel toe bijgedragen hebben. Producer Ryan Wechta mag deze band al voor de derde keer helpen en deze keer lijkt zij een grotere invloed te hebben dan op de vorige releases. Door die ‘professionelere’ sound verliest A La Carte een klein beetje van zijn charme. Het was leuker om te horen en te zien hoe vroeger het duo zichzelf moest overstijgen om alle nummers geschreven en ingespeeld te krijgen. Dat ‘us-against-te-world’-gevoel is wat weg op dit nieuwe album.
We krijgen op ‘Born To Entertain’ een leuke mix van brutal en fast deathmetal met een vleugje grind en slam. Je hoort dat deze Amerikaanse band ook zijn Europese klassiekers kent en eert, zoals ze ook in eerdere interviews aangaven, maar voor de ene cover op het album kozen ze dan toch voor “Choice Cuts” van de Amerikaanse band Impaled.
De songtitels en de lyrics over voedsel in al zijn lugubere vormen zijn opnieuw grotesk in hun mix van humor en gore (“Chamber Pot Pie”, “Ashtray Souffle”, “Bulimic Beetle Bile Buillion”, …). In vergelijking met ‘Soup Dejour’ zit er minder meaty thrash in de tracks van ‘Born To Entertain’ en meer invloeden en stijlkenmerken van grind. Wel krijgen de gitaarsolo’s vaak meer tijd en ruimte. Af en toe klinkt het serieus over-the-top en net zo vaak heb je zin om de luchtgitaar boven te halen of een eind mee te brullen.
De beste track is ook de single van het album: “Coffin Cake”. Andere knallers op ‘Born To Entertain’ zijn “Terrormisu” en “Gluttonus Maximus”. En de intro van “Maxi Pad Thai” is goed gevonden.
A La Carte zet met dit album een bord voor je klaar dat sommigen liever aan zich zullen laten voorbijgaan. Te kort gegaard, met vervallen ingrediënten en volgens het recept van je seniele grootmoeder. Maar wie een sterke maag heeft, zal hiervan smullen.

https://www.youtube.com/watch?v=1hhh9bVnyfw