Bij diegenen onder ons die al een dagje ouder zijn en de muzikale jaren tachtig in levende lijve hebben meegemaakt moet Siglo XX ergens wel een lichtje doen branden (zij het maar een heel kleintje, ze hielden het graag donker in die tijd). Dit cold wave gezelschap ging door het leven als de Vlaamse Joy Division en was populair bij al wie zwarte tipschoenen droeg, het kapsel volledig op Robert Smith afstemde, de depri-look tot kunst verhief en de potten zwarte verf per lopende meter kocht in den Brico.
Siglo XX vormde de Belgische soundtrack bij die tijdsgeest, ze zijn er nooit mee vanuit de undergound naar boven geklommen maar verwierven met de jaren wel een heuse cultstatus die tot buiten de landsgrenzen reikte. Eind jaren tachtig verdwenen ze dan voorgoed in de diepe kerkers van de vergane new wave groepen, om er nu pas terug uit te klauteren onder een nieuwe naam Honeymoon Cowboys.
Wat hebben ze al die jaren zitten uitvreten ? Zal ik het u zeggen, ze hebben er het ganse oeuvre van Nick Cave (inclusief Birthday Party en Grinderman) tot in de puntjes bestudeerd, geanalyseerd en drie keer binnenstebuiten gedraaid.
‘Still’ is eigenlijk wel een sterk album waar een permanente dreiging van uit gaat, maar het geraakt niet echt van onder dat Cave juk vandaan. Er wordt iets te gretig gejat uit de grote Cave catalogus, als daar maar geen proces van komt. Opener “Time Is Not Our Friend” ruikt zodanig naar “Tupelo” dat het geen toeval meer kan zijn en “Still (A Song For V.) is een schaamteloos verkapte versie van “Nature Boy”. “Sea Without Mercy” heeft een hap flinke gebeten uit “The Mercy Seat” en ook “Closed Souls” en “No One Is Innocent” wandelen zonder te blozen door het donkere Caveland.
Geen idee of het de bedoeling was, maar elders neigt de band dan weer naar Editors (“Broken Men” en “When The Sky Paints Blue”). Eén en ander heeft natuurlijk te maken met zanger Tom Van Troyen die in zijn eigenste Ian Curtis-persiflage ook sterk tegen de bariton van Tom Smith aanleunt. Met dit verschil dat Honeymoon Cowboys hun Joy Division toch liever binnen vertrouwde kring houden (check “Up On The Hill”), terwijl Editors er eerder mee naar Plopsaland zijn getrokken.
Hoewel de invloeden er wel heel sterk op liggen heeft deze nieuwe plaat recht op pakken krediet en respect. Er staan immers een stel verdomd solide en uitstekende songs op. Honeymoon Cowboys verdienen hiermee zonder enige twijfel hun stekje tussen het inmiddels sterk aangedikte legertje van fijne eighties revival bands.
Het Antwerpse You Raskal You is al een pak jaren actief en zijn aan de derde cd toe , die opgedragen wordt aan de te vroeg overleden zanger Levon Helm van The Band. Die 70s rootspsychedelica is duidelijk te horen . Een rocksteady/ska /reggae inslag wordt toegevoegd en zorgt net voor dat iets meer en anders!
De songs hebben een verslavende werking in een lounge sfeertje . Het klinkt aangenaam , zwoel in de 8 nummers . Puike prestatie.
Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die een intrigerende opbouw hebben , sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen .
In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Check “St. Christina” als “Black dream” maar eens! Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist .
Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. “Funeral singers” en “What light (never goes dim)” vormen een hoogtepunt.
De warme samenzang injecteert de gevoeligheid ; introspectie en extravertie gingen hand in hand . Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek.
Ergens is er een link naar Marble Sounds met hun eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Dit is sing/songwriting met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert! Ultieme pracht in een schilderachtig decor.
Kleurrijke pop in een suikerzoete trip horen we van het Britse Coldplay . Ze werden grootser en voorzagen hun melodieus broeierige pop van de nodige bombast en breed uitwaaierende arrangementen , koortjes en meezingbare refreintjes . ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van .
Sindsdien ging het richting gevoelige droompop met de cd’s ‘Mylo Xyloto’ en ‘Ghost stories’. De breuk met Gwyneth Paltrow lijkt nu verwerkt , ‘A head full of dreams’ is een leuke , dromerige , sfeervolle plaat . Een afwisselend, meeslepend album , die ruimte laat voor wat disco , funk en r&b . Check maar eens “Adventures of a lifetime” , “Hymn for the weekend” (met Beyoncé) , “Fun” (met Love To ) en “Army of one”, met het toegevoegde “X-marks the spot”. Verder hebben we de ingetogen pianoballad “Everglow”, de pop van “Birds” en het orkestrale “Up&Up” , die voldoende overtuigen . Op zich een goed album , mooie liedjes , maar ook niet meer dan dat …
Het hing al een beetje in de lucht hoe dit beloftevolle Britse trio kon evolueren . Een EP van onbesuisde garagerock’n’rollers , dan het debuut ‘Grin’ , beheerst omlijst in gruizige , intens broeierige, spannende rocksongs met een repetitief aanstekelijke, intrigerende ritmiek en voorzien van een rauw tintje; hier eigenen ze zich een plaatsje toe tussen Parquet courts en Mazes in; een aanpak die aan de vroegere sound van Pavement, Feelies en CYHSY refereert . Zeker op de nieuwe is er een mooi evenwicht tussen de dromerige , broeierige arty indie pop en die rauwere lofi rock’n’roll/postpunk , van CYHSY tot Libertines .
Wij zijn het meest geraakt van die intrigerende arty indie van “Costner”, “A & 8745;b”, “Sister” , “Neckbrace”, “Bite mark” en de titelsong . Maar ook de uptempo’s van die andere nummers zijn meer dan de moeite , wat ons doet concluderen dat Traams verdomd een heel sterk plaatje uit heeft . Elf keer raak dus!
Een goede twee jaar terug debuteerden de zusjes Jennifer & Jessie Clavin met bassiste Micayla Grace met de plaat ‘Ride your heart’. De California girls brachten een heerlijk rockend debuut van korte, kernachtige (overwegend) ‘twee-en-half minuut’ songs, indie garagepop , die een ‘beach’ gevoel creëerden , eentje waarvan het zand eens deftig kon opwaaien.
De opvolger is zondermeer goed , aangenaam , sympathiek , maar minder verrassend en wat meer geschaafd , gepolijst in zijn geheel. “Desolate town” is hier het hefstigste nummer; “Keep on keepin’ on” , “Trying to lose myself again” en “Sleepwalking”, de drie openers, zijn de barometer van het spannende, broeierige materiaal op de plaat , maar ze hebben dat rauwe randje van voorheen niet meer. “Wednesday night melody” is er zelfs eentje die het houdt op een uiterst sfeervolle sound .
Graag voegen we hen bij het lijstje van ladiesrockende bands dit jaar als Hinds , Savages en Nots.
Altijd iets unieks , de wondere klankenwereld van Cocorosie van de zusjes Casady. Het is een sprookjes/droomwereld met oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Een kunstzinnige benadering , die charmant klinkt . Er is al een pak jaar minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop .
(* Btw Cocorosie waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound).
De Cocorosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog met die geluidjes van (speelgoed) piano, xylofoon, harp , een verdwaalde blazer en de sober gehouden drums in de vocale klasse van de dames en Tez’ beatbox .
Overweldigend als in de begindagen is het niet meer , maar door die finesse hebben we een gemoedelijke, sfeervolle plaat van feeërieke, dromerige, uiterst genietbare songs als “Lost girls”, “Big & Black”, die zorgen dat ze nog steeds iets bijzonders, magisch zijn.
Ferm ondergewaardeerd is Shearwater aka Jonathan Meiburg, die al een pak platen uit heeft. Zestien jaar al is de getalenteerde sing/songwriter en ornitholoog bezig. Met Shearwater hebben we nog steeds een rits evenwichtige songs, tussen indiefolkende rock , 70s psychedelica , 80s referentie en progrock, die intens spannend , sfeervol, broeierig , opbouwend en organisch zijn .
De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt door die zwevende elektronica en z’n pakkende zang. “Filaments”, Pale Kings”, “Radio silence” en Stray lights- at Clouds Hill” zijn er hier een handvol om in te lijsten, door die intrigerende , repeterende , opbouwende ritmiek, die ergens een Talking Heads , een Deerhunter of Luka Bloom sfeertje oproept . Na al die jaren overtuigt Shearwater ons door die magnifieke, sterke songs …
Suede - Back in history - De ‘90s Britpop had met Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies. That was then …
En jawel drie jaar terug werd de return van Suede compleet gemaakt, met het album ‘Bloodsports’. De plaat was niet echt iets nieuws , en werd goed ontvangen , een voor de hand liggende tegemoetkoming aan de fans die naar nieuw werk hunkerden. Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
Ook op deze opvolger weten de Britpopveteranen onder Brett Anderson een goede , niet verrassende, plaat af te leveren , met die kenmerkende meeslepende gitaarlijntjes , de gepaste dosis pathos en Andersons’ uit de duizend herkenbare vocals .
Op de optredens hoort er een film bij, en die atmosfeer wordt benadrukt ; de filmische tunes ademen ergens een spaghettiwestern . De eerste songs (“When you are young” – “Outsiders” – “No tomorrow”) zijn alvast spannend . Het is pas naar het eind dat de orkestratie in zijn ingenomenheid wat te hoog uitslaat .
‘Night thoughts’ is de artistieke rehabilitatie van een bijzondere band …
Kort na het verschijnen van de plaat , overleed de 69 jarige Bowie , na een slepende ziekte , leverkanker, die hij buiten de publiciteit hield . Het belette niet om nog een belangvol album te maken , met bijhorende aparte prachtclips in al zijn duizelingwekkend oeuvre.
Met regelmaat bracht hij nog platen , de vorige ‘The next day’, van een goede drie jaar terug was nu niet direct een sterke. Maar Bowie is Bowie en van een ongrijpbaar niveau , zo zien we hem althans.
We hebben hier zeven melodieus grillige songs , die een duistere , ambiente industriële klankkleur hebben . Een klankenpalet , mooi uitgediept , waarover zijn stem zweeft en de sax van de NYse jazz muzikant Danny McCaslin doordringt . De songs zijn gekenmerkt van een sferische , dwarrelende ritmiek en met het overlijden zijn ze meer beladen. “Lazarus” en “Blackstar” , de twee langste , intrigeren, zijn erg mooi, slepend en hebben een intense spanning. De laatste twee “Dollar days” , “I can’t give everything away” zijn gewone luistersongs. Autobiografische zaken zijn onderhuids aanwezig .
Mooi werkstuk , eerbetoon en herinnering.
De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Om verder met cijfers te goochelen, ze is 27 momenteel . Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft. Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen en terecht bejubeld door het universele karakter die het materiaal heeft . In een mum van tijd waren haar concerten hier uitverkocht .
De eerste rits “Hello” , “Send my love”, “When we were young” zijn net als de vroegere “Rolling in the deep”, “Someone like you”, “Chasing pavements”, “Set fire to the rain” en “Rumour has it” te bestempelen als tijdloos , ingenomen , leuk als luchtig en worden ze met bezieling gezongen . Sober, ingetogen of de invloed van gospel , soul , blues , ze ontroert , overrompelt . “Sweetest devotion” iets verderop is nog eentje om in te lijsten . Inderdaad , soms is de meligheid er over, zeker naar het eind toe , maar dat belet niet te zeggen dat Adele’s knuffelgehalte eeuwigheidswaarde heeft!
Het Amerikaanse Woods rond Jeremy Earl heeft al een paar platen uit , die zich onderscheiden binnen de lofi americanafolk , in een DIY-attitide . Ze zijn in een nieuwe fase in hun carrière en ‘City sun eater in the river of light’ is het resultaat , met een opbouwende ritmiek en sfeervolle, broeierige grooves , die afro, funk en jazz laten doorsijpelen . Een spannend, avontuurlijk , creatief album, die de popmelodie niet het oog verliest . “Sun city people” luidt de frisse wind in, en op “Morning light”, “Can’t see at all” boekt het combo een pracht resultaat . In het tweede deel van de cd klinkt men iets traditioneler en dringt de psychedelica meer door , wat de veelzijdigheid van de band onderstreept .
Muzikaal talent van een onderschatte band, die een ruimere airplay verdient!
Echo Beatty treedt aan als support van Trixie Whitley ; als je hun materiaal er op nahoudt , dan merken we enkele zaken gemeen , een geluidskunst van soundscapes , de intense songopbouw , de emotionele rijkdom en de sterk vrouwelijke uithalen . Op de nieuwe – die ‘Tidal motions’ opvolgt - heeft het duo Joachim Baelus en Annelies Van Dinter een reeks sterke songs uit die de donkere intimiteit (“Knots” – “The shadows”) naast de lofi broeierige pop , met een donker Sx randje ( “Hunger hunger” – “Sealskin”) moeiteloos naast elkaar plaatst. Het zijn vier bepalende songs die de variëteit van de cd onderstrepen . En we kunnen maar lof toeschrijven … Opener “Ravel , ravel” is hier herwerkt , “Soldier on Furlough” is er dan eentje met prikkelende melodieën en ga zo maar door . Het duo wordt live aangevuld met een drummer die hun geluid voller doet klinken . Puik werk van het Antwerpse duo!
Car seat headrest is het alter ego van Will Toledo uit Seattle . De 22 jarige sing/songschrijver is niet aan zijn proefstuk toe en heeft in een vorig leven al ruim 12 platen uitgebracht en die gooide hij op bandcamp . Nu heeft hij z’n eerste plaat uit die hij met band opnam. Het bevat nieuwe versies van zijn oude nummers.
We hebben elf afwisselende songs binnen een rammel indiepoprockend concept , waarbij wel eens (lichte) beats worden toegevoegd . “Something soon” , “Psst, teenagers, take off your clo” en “Los barrochos ( …)” krijgen meer versterking en worden dus op een hoger volume gezet; hier kan hij stevig rocken . Het zijn knappe songs die even knappe wendingen ondergaan .
Die Toledo is een rammel-Beck , een boeiend ruw talent , die al komt aankloppen met een volgende ‘Teens of denial’!
Nederlands 
Français 
