De Engelse broers Lawrence aka Disclosure hebben de opvolger klaar op ‘Settle’ . De Londens elektrotechneuten maakten de brug kleiner tussen de clubdance en de popsound met interessante insteeks van soul , r&b , disco , dubstep dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is. Die clubdance kwam alvast dichter bij de popscene .
‘Caracal’ of de woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië , overdag houdt het dier zich afzijdig , ’s nachts jaagt het dier met sierlijke sprongen achter zijn prooi aan . Het nachtgedrag zou bij de sound van de twee moeten passen . Dat was het op de eerste , maar is maar ten dele op de tweede … Opnieuw komen hier een pak gastzangers voor de dag , op twee songs na . We hebben een kleurrijke sound , maar het tempo van het popproducersduo is nu beduidend lager. Meer pop met uitlopers . “Omen” (met Sam Smith) en “Magnets” (met Lorde) zijn alvast sterke singles en verder zijn “Nocturnal” (met The Weeknd) en “Holding on” (Gregory Porter) meer dan moeite . De rest klinkt allemaal wat lomer. Ideaal voor een after work party lounge .
Vijftien jaar heeft het geduurd om nieuw werk van de hiphopmaster himselve , Dr. Dré, te horen . ‘Detox’ ging eigenlijk de reeks ‘The chronic’ en ‘2001’ afmaken , maar ‘Detox’ kwam niet … En werd nu omgezet tot ‘Compton’.
Muzikaal klinkt het album niet echt verrassend , zeker niet als je terugkijkt op het ouder materiaal . Maar in die tijd was zijn invloed onmiskenbaar op nu …
De ‘motchafxx’ , ‘fxx’ en ‘dicks’ vliegen om de oren in een reeks snedige , broeierige en sfeervolle hiphopnummers als “iIt’s all on me”, “Deep water” (met Kendrick Lamar btw!) , “One shot one kill” , “Just another day” , “Animals” en “Talking to my diary”. Het zijn de sterkhouders op de plaat .
Tja we hoorden het genoeg aan artiesten als 50 cent, The Game, Snoop Dogg, die alles wel te danken hebben aan deze Dr. Dré. Opkomend talent wordt bij hem hier gescout (King Mez, Justus, Cold 187um en Anderson.Paak), als oudgedienden konden aankloppen bij hem (Ice Cube, Xzibit, DJ Premier en Eminem).
Hij omschrijft het als zijn dagboek en een terugblik op zijn verleden in de wijk . Muzikaal is het algemeen een goed hiphopalbum , maar nieuwe paden als vroeger worden niet meer bewandeld …
In de voetsporen van Fugees, Faithless , Basement Jaxx en recent ook wel Major Lazer hebben we Sigma en Rudimental , die met een heuse band en een rits MC’s , zangers/zangeressen garant staan voor catchy, aanstekelijke en sfeervolle danspop .
Het Britse Rudimental overtuigde twee jaar terug al sterk met het ‘Home’ album , waarvan de singles “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ kleppers waren.
Rudimental heeft nieuw werk uit en brengt een mishmash aan stijlen, soul, jazz, pop, hiphop, deephouse , drum’n’bass in hun groovy danspop . Ze hebben zich intussen opgewerkt tot een grootse band .
Een uiterst genietbaar , aangenaam album dat swingend , opwindend kan klinken op nummers als “I will for love” & “Go far” (met Will Heard) , “Never let you go” (Foy Vance) , “Love ain’t just a word” (Anne-Marie en Dizzee Rascal) en “Lay it all on me” (Ed Sheeran) . Songs die je in optimale stemming brengen en een samenhorigheidsgevoel aanscherpen.
Naast deze overtuigen voldoende andere nummers , met een lichtere groove , mooi uitgekiend. Toegegeven, soms een dipje en iets te veel van ‘t zelfde , maar Rudimental brengt kleur, ambiance en bubbels in hun materiaal . Fijn plaatje dus!
Dat Colin H. Van Eeckhout geen gewone sterveling is, dat wisten we al langer. Niet alleen zijn we absolute fan van zijn band Amenra, ook zijn ander muzikale projecten zijn verplicht voer voor de muzikale meerwaardezoeker. Zo waren wij recent nog diep onder de indruk van zijn akoestische project Harlowe. ‘RASA’ is zijn eerste echte full album en het ligt qua sfeer min of meer in het verlengde van Harlowe. De plaat telt welgeteld 1 song maar dat is dan wel een half uur durende track die louter opgebouwd is rond een draailier, wat drums en de donkere stem van Van Eekchout. Het nummer start aanvankelijk zeer monotoon waarna CHVE vakkundig en zeer behoedzaam laag per laag de song opbouwt om die vervolgens op dezelfde manier terug af te bouwen. Het donkere, sombere, sfeervolle en sacrale nummer kruipt diep onder je vel en biedt een bijzondere kijk in de zielenroerselen van CVHE. Meer info op http://amenra-official.tumblr.com .
Iedere rechtgeaarde postpunkliefhebber die Fufanu niet kent, kunnen we 1 ding aanraden. Ga deze IJslandse band snel ontdekken! ‘Adjust To The Light’ is de tweede EP van deze formatie die aanvankelijk als het techno-duo Captain Fufanu door het leven ging.
Met Fufanu brengen ze mysterieuze, bijzonder sfeervolle postpunk in het verlengde van Joy Division. Het voorbije jaar wisten ze live menig indruk te maken als voorprogramma van ondermeer Damon Albarn en the Vaccines.
Ze stonden bovendien als late invaller op het grote Werchter-festival. Afgaande op deze EP kan dit alleen maar terecht zijn want in amper vijftien minuten horen we met “Will We Last”, “Blinking” en vooral het magistrale , donkere “The Hours” absolute wereldsongs.
Vergeet dus gerust het slabakkende gezelschap van The Editors, hier is Fufanu!
Samen met Yo La Tengo is dit Amerikaans bandje al van in de beginjaren 80 actief . De hoogdagen midden de jaren 90 zijn misschien voorbij , met ‘Lived to tell’ en ‘El moodio’ als absolute sterkhouders . Maar verdomd , wat klinkt deze nieuwe ‘Works for tomorrow’, 22 jaar later goed , steengoed zelfs . De sound valt op door die intens , broeierige opbouw en die stekelige, dromerige , repeterende ritmes , die een verslavende werking hebben , de ene keer steviger , directer , de andere keer zalvender, slepender van aard .
Rick Rizzo (zang/gtaar) en Janet Beveridge Bean (zang/drums) zijn het centrale duo . Ze hebben nu een tweede gitarist bij , James Elkington , die we kennen van bij Jeff Tweedy en Richard Thompson . Als een stel vitale veteranen brengen zij knap gitaarpsychedelische rock . Met “Vanishing point”, “Cheap gasoline”, “Snowblind” , “Go tell it” en “The unknowing” hebben zij een handvol songs om in te lijsten , uiterst genietbaar, boeiend , intrigerend en bedreven . De meerstemmige en afwisselende zang en de gitaarpartijen geven het materiaal een extra taste of rock’n’roll . Erg overtuigend album!
Hooton Tennis Club is een jong Brits bandje die zich nestelt ergens tussen Pavement , Parquet Courts en Ultimate Painting in . Dan weet je ‘t al : hier hebben we heerlijk speelse, rammelende indierock , rauw, stekelig , gevoelig in een ‘slackertempo. Net als de songs zijn hun songtitels om van te snoepen, o.m. “Something much quicker than anyone but Jennifer could ever imagine”, “Kathleen sat on the arm of her favourite chair” en “P.O.W.E.R.F.U.L. P.I.E.R.R.E.”, lekker in het gehoor liggend materiaal , die het tempo kunnen opdrijven of slepender van aard zijn .
Mooi debuut van de hand van Bill Ryder – Jones (ex The Coral als producer) … en die konden toen ook heel wat friste in hun materiaal steken …
Al meer dan twintig jaar weet het Amerikaanse slowcoregezelschap Low te intrigeren . Magie met een ‘less is more’ princiep, creëren ze een adembenemende schoonheid met hun traag , slepende songs , in een beheerst muzikaal decor, sober , elegant , dromerig , gevoelig als extravert, rauw, stevig. De twee warme stemmen van het echtpaar Sparhawk – Parker zijn mooi ingebed . De elektronica en ritmebox sijpelt in het songmateriaal door en doet niks af aan de sterkte en de knappe melodielijnen .
Er valt voldoende afwisseling in het genre te noteren ; je komt dan uit op de donkerte van “Gentle” , “The innocents” en het bijna tien minuten durende “Landslide” , die zo kon gehaald worden uit de Michael Gira stal . Je houdt van de sobere, zalvende tinten van “Congregation”, “No end” en “Into you”. Sfeervolle Pop ontbreekt niet, “What part of me” – “Kids in the corner”) .
Kijk , die Low formule is en werkt nog even aanstekelijk … Intimiteit met een (licht) dreigende onheilzwangere aanpak . Sterk!
De Noorse band Madrugada is jammerlijk genoeg in 2007 mee ten onder gegaan toen gitarist Robert Buras overleed. Ze hielden het wel nog een jaartje vol met een vervanger, maar uiteindelijk leek het gemis toch te groot om de groep in leven te houden.
Zanger Sivert Hoyem had zich eerder al aan een solo uitstapje gewaagd, nu leek de weg noodgedwongen vrij om hiermee full time door te gaan. Maar hoewel de volbloedzanger een ontegensprekelijk talent bezit, heeft hij tot op heden met zijn solo werk nog nooit de magie van schitterende Madrugada-platen als ‘The Nightly Disease’ of ‘The Deep End’ kunnen evenaren. Ook deze ‘Lioness’ kunnen we op zijn best als een moedige poging beschouwen maar ook nu weer is de spoeling veel te dun. Natuurlijk is daar nog die warme bariton die het midden houdt tussen Nick Cave, Richard Hawley en Stuart Staples, maar de songs zijn te flets en te glad om er diep mee in het vlees te kunnen snijden. Bij Madragada konden ze dat wel en bovendien kwam daar niet alleen de nachtelijke crooner maar ook de venijnige rocker in Hoyem naar buiten. Deze keer moeten we het enkel met die eerste stellen, en hij staat dan nog half op automatische piloot.
Het songmateriaal is veel te mager en een omzwachteling met overdadige strijkers moet dan maar de meubelen redden, maar zoals zo vaak is dat niet de oplossing. Integendeel, het is pas wanneer de violen aan banden worden gelegd en er een integere akoestische gitaar en een resem fragiele pianotoetsen overblijven dat Hoyem echt kan schitteren. Zo is op “It Belongs To Me” en “The River Of Hades” alle ballast overboord gegooid en laat Hoyem zich van zijn mooiste teergevoelige kant bewonderen, maar het blijken eenzame lichtpuntjes op een plaat die voor de rest verzuipt in ongeïnspireerde oppervlakkigheid.
Het beste wat wij van Sivert Hoyem dezer dagen hebben mogen horen is “Black & Gold”, de fantastische theme song van die al even schitterende Noorse TV serie ‘Occupied’. Helaas is de song op ‘Lioness’ nergens te bespeuren, u zal hem wel moeten van het internet plukken.
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indie/retroroots. Net als de War On drugs wist hij , dan als sing/songwriter , definitief door te breken met z’n vierde eigen plaat ‘Waking on a pretty dazy shade’ (2013), en heeft hij met The Violators een prima begeleidingsband . Was die plaat beduidend extravert, dan is deze hier intiem, gevoelig, zonder het voormalig lofi geluid uit het oog te verliezen . Een goeddeels semi-akoestisch album , gedragen door z’n gitaarspel en z’n indringende , ijzige zang . Songs als “That’s life, tho almost hate to say” , “Wheelhouse” en “All in a daze work” intrigeren door de repetitieve ritmes en weten hier te ontroeren . En toch borrelen dromerige tunes door , check “Lost in my head there” (op piano!) , en spannende , broeierige retro als op “Pretty pimpin” - eentje om te lijsten - , alsook “I’m an outlaw“ ( mooi banjo gitaargetokkel) en “Dust bunnies” .
Een afwisselend plaatje is het , de melodie als basis en waar emotie van de plaat druipt. Sterk dus.
New Order - De eigenzinnige , invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Ook op de nieuw ‘Music complete’ is dit het basisrecept , tien jaar na de laatste worp ‘Waiting for the siren’s call’ (2005), die de reünie , weliswaar sinds 2007 zonder baslegende Peter Hook , definitief maakte . Er volgden enkele optredens en festivals . Na een stilte was er in 2011 opnieuw teken van leven van de band rond Bernard Sumner , en nu met toetseniste Gillan Gilbert, een benefiet voor één van de vrienden van het eerste uur , videomaker Michael Shamberg , om de ZH kosten te betalen . Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over met diepe, hoekige , strakke, dreunende bastunes .
En nu hebben we een mooi album , met sprankelende , sfeervolle, melancholische gitaarlijntjes , lichte grooves en stuwende , swingende ritmes in een intens, broeierig 80s wave gewaad en die herkenbare, onvaste , dromerige stem van Sumner .
Een afwissend onderhouden , smaakvol , hypnotiserend album dus met “Nothing but a fool” en “Superheated” als absolute sterkhouders, verder overtuigend met sfeervolle trippers “Restless” en “Academie”. We houden van hun concept; de electro synths, die de ‘Technique’ plaat oproepen hebben we met “Singularity”, “Plastic” en “People on the high line”.
Het is er eentje die fonkelt van schoonheid door die tunes, vibes, beats en de gitaarlicks … eigenlijk een beleven op zich … New Order brengt herkenbaarheid en creativiteit samen!
Twee jaar na 'Little Beams Of Light' ligt het nieuwe album van Tom
Vanstiphout in de rekken. We kennen Tom vooral van zijn werk met o.a.
Clouseau, Leyers & Milow maar daarnaast bouwt deze Belgische gitarist ook aan een solocarrière. 'Playing Guitar Helps' verscheen net voor het jaareinde en is Tom's vierde
soloplaat.
De titel laat vermoeden dat het een gitaarplaat is geworden maar
zo drastisch is de sound op de nieuwe plaat niet gewijzigd. Net zoals zijn
voorganger moet ook dit album het hebben van zachte, fragiele popsongs
waarin, nog meer dan de gitaar, vooral de stem van Tom primeert in het
totaalgeluid.
En toch staan er voor mij enkele verrassingen op dit album. Zo
is de opener: "Sorry (A Letter To Abdullah Kurdi)" een gedurfde ballade en
een statement t.o.v. de huidige vluchtelingencrisis. Knap vakmanschap, recht
uit het hart. Ook het funky & groovy "Admiral Freebee, Why Did You Lie To
Me" (waarop ook de Admiraal himself meezingt) is naast een aanstekelijke
song ook nog eens bijzonder grappig.
Voor de rest staat het album vol relaxte, vooral akoestische gitaarpopsongs die wel geschreven zijn voor romantische gevoelige zielen. Eens te meer doet de nieuwe Tom Vanstiphout mij meer dan een nieuwe Milow plaat.
Knap feel good album, dat ook troost brengt in deze donkere dagen.
De vorige cd ‘Holy fire’ leidde het al wat in … De Britse band Foals was op zoek naar het meest complete, afgewerkte album en combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Yannis Philippakis en C° hebben met de nieuwe ‘What went down’ een swingend, sfeervol album uit , dat opnieuw bekoort . Indie , postpunk en punkfunk worden tot een mooi homogeen geheel gebracht .
De titeltrack , opener van de cd , refereert nog het meest aan vroeger , door een intrigerende spanning en een avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek . De dansspieren worden aangesproken op tracks “Birch tree” en “Night swimmers” door die kenmerkende gitaar – baslijntjes en bezwerende , opzwepende percussie en keys .
Meer rust sijpelt door in “Give it all” , “Mountain at my gates” en “A knife in the ocean”.
Een catchy klinkend album dus in z’n totaliteit , die swing en intimiteit laat horen, met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten .
Foals houdt het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.
Uit LA Californië komt een creatief bandje aan met hun tweede plaat op 1 jaar tijd . Nu met ‘1000 days’ , we hadden al ‘Golem’ in het voorjaar en hun debuut ‘Ganglion reef’ van vorig jaar. Dit viertal , gehaald uit de Ty Segall stal , komt aandraven met een reeks broeierige, opwindende en sfeervolle songs binnen de hap indiepsychedelica/shoegaze/garagerock’n’roll. De zanger Corey Hanson heeft dan ook nog Meatbodies en Together PANGEA onder zich . Van veel stilzitten is er dus weinig of geen sprake en dat horen we ook duidelijk hier. Heel wat retro zit vervat in hun spannende sound , die heel wat overtuigends toont in de songstructuur , gaande van een akoestische inslag naar slepende riffs , krachtige pedaaleffects, lofi elektronica en experimentjes .
Twaalf songs in een goede dertig minuten , dan weet je wel wat een vaart in sommige nummers kunnen gaan . Met “Painting are dead” ; “Grave robber” , “Lower order” en “Sleepy dog” als sterkhouders!
Nederlands 
Français 
