Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!
Vier jaar zaten tussen de vorige cd, simpelweg Interpol genaamd, en deze nieuwe hier ‘El Pintor’ . De band rond Paul Banks is intussen gereduceerd tot een trio. De snedige soms messcherpe indiewave rockende song “All the rage back home”, die de plaat een tijdje vooraf ging, was alvast veelbelovend.
We hebben intens broeierig materiaal , nog steeds een ietwat eigen geluid binnen dat zwart (maat) pak geluid, bepaald door de tenorzang van Banks. We hebben een best spannende plaat, met verder een “My desire”, “My blue supreme”, “Everything is wrong” en “Tidal wave” , die net zorgen voor dat kenmerkend driftig , puntig , jachtig, aanstekelijk geluid , die een donker extravert randje hebben .
Interpol blijft op die manier fijne platen afleveren .
SBTRKT - hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtrakt en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg plaveit binnen de elektronische muziek. Elektronicavoer met soul , dubstep, drum’n’bass, breakbeats en James Woon/Blake achtige slepende, dreunende basses, grooves en bleeps die aanvullen en die hij brengt met zijn vaste maatje Sampha.
Op de tweede plaat behoudt onze gemaskerde man het mysterieuze , duistere sfeertje , maar gaat het al makkelijker richting pop , met funk, hippop en indiesounds .
De elektronica is hierbij subtieler en vernuftiger . We hebben een rits zangers/zangeressen die meehielpen, waaronder Jessie Ware, Caroline Polachek, ASAP Ferg, Ezra Koenig en natuurlijk Sampha .
Sfeervolle , duistere tracks dus met wat elektronicariedels; “New Dorp New York” en “The light” zijn de sterkste nummers hier, maar met o.m. “Higher”, “Look away”, “Temporary view”, “Everybody knows” , “Problem solved” en “Voices in my head” is SBTRKT even aardig weg …
FOPAW is een zijsprong van twee leden van Drums are for parades , Piet Dierickx en Stijn Vanmarsenille . Samen met Nele De Gussem hebben zij een handig alternatief klaar . De songs op de plaat hebben een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een donkere dreiging door het harde, grauwe gitaarspel, die wat metal sludge ademen, de onrustige slepende percussie en de diepe, dreunende ‘Tool’ basses, ondersteund van wat psychedelica keys.
Barkmarket is één van de bands die bij het trio opborrelen . Ze wekken interesse op en slaan hard gevat toe op “Teenage hospital” , “Undo the redo’s” , “Eastern sabbath” en “Cotton sheep”, die mooi verdeeld zijn over de plaat .
Hippie metal wordt het zelfs omschreven . Iets waar we ons achterna zeker in vinden!
Magnus , de samenwerking tussen zanger/componist/muzikant Tom Barman en techno DJ/producer CJ Bolland , bengelt op de nieuwe cd tussen een huiskamer – en clubsfeertje . ‘Where neon goes to die’ verschijnt tien jaar na ‘The body gave you everything’ . Ze vielen op met een groovy synthese van house , techno , electro , pop , rock , funk, drum’n’bass en breakbeats. En een CJ Bolland die de sound wat naar zich kon toe trekken en ruimte had om de bezwerende trance kracht bij te zetten .
Ze zijn nu meer een ‘rockband in een elektrobody’ , die een onderhoudende sound spelen, aanstekelijk, smachtend , dampend , kreunend en krakend in een juiste drive, friste en overtuiging .
“Puppy” (met Tim Vanhamel ) en “Singing man” (met Tom Smith) zijn twee overtuigende singles , maar ook “Regulate” (met Billie Kawende) en “Every body loves repitition” (met Selah Sue) , moeten niet onderdoen .
Je ziet en hoort het , bij het duo kwamen heel wat artiesten langs, en als band heb je naast Vanhamel Joris Caluwaerts (ex Zita Swoon) en Christophe Claeys (ex Balthazar) .
Het dance - electroproject werd van onder het stof gehaald en heeft een album uit – minder wervelend dan vroeger– opnieuw meer dan moeite waard …
Iedereen loopt de laatste tijd hoog op met de nieuwe D’Angelo, maar men vergeet dat er elders in de USA een nieuw soultalent is opgestaan die nog een veel betere plaat heeft gemaakt. Curtis Harding is de naam, ‘Soul Power’ heet het album en u moest nu al naar de platenwinkel aan het hollen zijn (…of ja, aan het downloaden zijn, we leven al lang in andere tijden). Harding’s soul is vintage en retro, maar staat ook met één been in het heden en de stroop is er af geschrapen. Goeie soul dus, uitstekende soul zelfs, beter dan Charles Bradley en Lee Fields, echter dan Paolo Nutini, veel minder glad dan Bruno Mars of Aloe Blacc, en -ja, hier zijn we weer- nog sterker dan D’Angelo.
Curtis Harding leerde de stiel bij onder meer Outkast en Cee Lo Green maar kwam elders dan weer bij Cole Alexander van de garagepunkers van Black Lips terecht. Aan ‘Soul Power’ hoor je dat hij in verschillende vaarwaters heeft gepeddeld en dat zijn soul meer in de garage dan in de salon heeft gezeten. De Cee Lo Green invloeden zijn er wel degelijk (“Keep On Shining”,“I Need A Friend”), maar die zijn ontdaan van alle gezwollen kitsch. Op de rockgetinte songs (“Surf”, “I Don’t Wanna Go Home”, “Drive My Car”) neigt Harding dan weer naar geestesgenoten Black Joe Lewis en Benjamin Booker, niet toevallig twee artiesten die hun soul het liefst in een gruizige kom garagerock opwarmen.
Curtis’ talent schuilt in zijn stembereik die geregeld ongekende hoogtes haalt, maar bovenal heeft hij een stel gloedvolle songs bij mekaar geschreven die rijkelijk baden in authentieke soultradities en daar een frisse en vinnige hedendaagse toets aan geven. Hij is dan ook nog eens omringd met een schare topmuzikanten die de meest energetische soul, funk en rock serveren.
‘Soul Power’, de vlag dekt de lading. Te zien in de AB!
De folky americana sing/songwriter Bonnie ‘Prince’ Billly heeft een pak songs van de plaat ‘Wolfroy goes to town’ uit 2012 meer body gegeven . De sobere, sombere songs zijn sfeervoller en hebben een bredere omlijsting en moeten dus niet onderdoen van de originele aanpak . De roots/americana/alt.country behoudt die kenmerkende melancholie .
De vrolijke , krachtige noot die we soms al hoorden doorsijpelen in vorige platen , blijft onderdrukt . Een paar nieuwe composities vullen aan . maar Will Oldham is en blijft een bijzonder muzikant die z’n muziek in alle oprechtheid , eerlijkheid en puurheid brengt onder de noemer van stemmige slowcore .
Een paar jaar terug waren zij één van de ontdekkingen op het Roadburnfestival - Blues Pills, met bandleden uit verschillende landen en de Zweede blonde schone zangeres Elin Larsson. Zij valt naast haar mooie verschijning met haar prachtige stem op, ergens tussen Beth Ditto en Janis Joplin in . De band op hun beurt, valt op met hun psychedelische 70s stonerretro; de songs schuren door hun broeierige, pittig gedreven en sfeervolle slepende ritmiek met heerlijke bluesy riffs en die indringende psyche -orgeltunes .
Een afwisselend album hebben we , waarvan de eerste songs “High class woman” , “Ain’t no change”, “Jupiter” en “Black smoke” meteen overweldigen . Er wordt af en toe wat gas teruggenomen en de gevoelige kant komt er door met een “River” , “No hope left for me” en verder o.m. met “Little sun” , die de cd besluit . Tussenin jawel , kan je genieten van aangenaam vurige kolossale goudeerlijke retrosongs .
Heel interessant bandje die meer airplay verdient!
Zelf zijn we nog niet in Ierland geweest en kregen we nog niet de kans om steden als Belfast of Dublin te bezoeken. Gelukkig bestaat er muziek als die van The Mahones om ons toch een mooi idee te geven hoe het land er ongeveer moet uitzien...
The Mahones levert namelijk een flinke bijdrage aan het Keltische erfgoed door de meersterlijke combinatie die ze al meer dan twintig jaar maken van traditionele Keltische volksmuziek en authentieke punkrock. ‘The Hunger & The Fight’ is de elfde plaat van de zes Canadezen en is tevens het eerste deel van een dubbel conceptalbum.
Grosso modo bestaat dit werkstuk uit twee soorten songs: er zijn de stevige upbeat punknummers als “Prisoner 1082”, “A Pint Of Plain (A Drop of the Pure)” en “St. Patrick’s Day Irish Punk Song”.
Daarnaast schakelen de Canadezen regelmatig een flinke versnelling terug en opteren ze voor trage, melodieuze tracks zoals “The Hunger & The Fight”, de Oscar Wilde-ode “Stars”, het romantische “Someone Saved me” en het akoestische “The Auld Traingle”. Het zijn folksongs die perfect passen in de kroeg bij het rustig afsluiten van een lange werkdag.
De Keltische punkband kreeg de ondersteuning van diverse gastmuzikanten waarvan Simon Townshend van The Who en gewezen Sum41-lid Dave Baksh de bekendste namen zijn. Verder zijn er nog twee bonustracks waaronder de Rancid-cover “Last One To Die”. Het zorgt er mede voor dat de plaat een mijlpaal is in de carrière van deze Canadezen.
Meer info over de band vind je op www.themahones.co .
In navolging van Love A, Pascow, Bitume en The Beatsteaks is Koeter een nieuwe naam die perfect past binnen het rijtje van zogeheten ‘Deutspunk’-bands.
Koeter is een formatie uit Keulen die je vooral in één adem kunt noemen met Love A. De beide bands brengen namelijk een mix van in het Duits gedebiteerde punkrock met stevige indierock.
Concreet betekent dit cleane maar stuiterende gitaren, een pompende ritmesectie en het typische geschreeuw van frontman Michi.
Het zal ongetwijfeld geen toeval zijn Koeter en Love A enkele jaren terug samen een split-cd opnamen.
Wat ons betreft klinkt ‘Carribean Nights’ zeker verdienstelijk maar haalt Koeter nog niet het niveau van haar grote broer . Behalve single en opener “Klima der Angst” en “Ein Fail für Zwei” met een leuke riff die sterk refeert naar “Münich” van Editors, beschikt deze plaat namelijk over te weinig goeie songs.
Wie interesse heeft in Koeter, kan surfen naar http://kkoeter.com/.
De Antwerps-Limburgse band Bed Rugs, die in 2008 een plaatsje wist te versieren in de finale van Humo’s Rock Rally en later nog betere punten scoorde bij ons én bij het Engelse NME met hun debuutplaat ‘8th Cloud’, kwam ons deze maand aangenaam verrassen met hun derde album ‘Cycle’.
We kunnen u verzekeren dat na het afspelen van de eerste track de lucht helderblauw zal zien en dat uw tuin volledig terug in bloei zal staan. ‘Cycle’ is een geweldige mix van indie- en psychedelische rock. Nummers zoals “Piles” zorgen ervoor dat je de hele dag met een gelukzalige smile op uw gezicht rondloopt terwijl “Clear Obscoure” en “Shine” dan weer een iets donkerdere kant laten horen en je heel even meenemen naar een andere wereld. Over het volledige album heerst een groovy sound die u terug doet denken aan sixties psychedelica. Een geweldig plaatje als je het mij vraagt. Een plaatsje op Pukkelpop deze zomer zou hen niet misstaan!
Degenen die deze Belgische band eens live aan het werk willen zien kunnen op 30 januari terecht in TRIX Antwerpen of op 20 Maart in de Muziekodroom in Hasselt. Wij zijn alvast ook van de partij!
Hier mogen we al even terugblikken - Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance .
Kortom , een opwindend, ontvlambaar, zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .
Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel.
De eerste songs “Cheap talk” en “Right on , Frankenstein!” sluiten meteen aan op vroeger , uptempo, (g) rauw, grimmig en grommend. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes, de opzwepende drums en de geile, rauwe, schreeuwerige zangpartijen .
Dan klinken ze ietwat meer beheerst en heeft de melodie een krachtiger fond , een handvol lekker groovy (pop) rockers dus , maar de broeierige intensiteit en extravertie behouden ze zondermeer . Een song als “Government trash” trekt op het eind nog eens alles open . Ongetwijfeld zijn we opnieuw overdonderend van de tien songs die op de plaat te vinden zijn; een elegante , ongedwongen energie & dynamiek die het duo onderstreept!
Opnieuw een fijne plaat uit de Rookie Records-stal en dit keer komt die van Genepool! Wie luistert naar de catchy, puntige poppunkcomposities op ‘Komplex’, denkt ongetwijfeld dat we met een zoveelste nieuwe fijne formatie uit Groot-Brittanie te maken hebben maar niks is minder waar.
Genepool betreft een zestal uit het Duitse Köln dat al sinds 2000 bestaat en met ‘Komplex’ aan haar zesde album toe is. De heren hebben in die periode alleszins geleerd hoe een swingende rocksong te schrijven die al na een handvol luisterbeurten vertrouwd in de oren klinken. Op catchy tracks als “Submissions”, “Giants”, “Rope” “Is Enough” en “Anschlag Bei nacht” vermengt Genepool hun postpunk met een flinke scheut indie, elektro en new wave.
Deze fijne mix wordt daarbij versterkt door uitmuntende vocalen en door gerichte keyboards en blitse elektronische geluiden.
Een verrassend sterk album dus dat je zelf kan ontdekken via http://genepool-music.net/.
De uit San Francisco afkomstige Ty Segall heeft al een pak platen uitgebracht op korte tijd , maar nam na de akoestische ‘Sleeper’ en ‘Fuzz’ wat meer de tijd voor deze nieuwe cd . De indie/garagerock’n’rollende sound blijft het centrale gegeven; 17 songs vinden we maar liefst hier terug , die mooi uitgewerkt zijn en boeien door een slepende , broeierige, rauwe aanpak en die intrigerende, repetitieve, slepende , dromerige ritmiek . Ze worden aangevuld, ondersteund en afgewisseld door psychedelica effects , semi akoestisch folky gitaargetokkel, en wat soul/r&b.
We hebben een pak goede songs , die spannend, puntig , gedreven zijn , van de gelijknamige opener tot “Tall man, skinny lady” naar het sterk overtuigende “Feel” , “The connection”, “The hand” en “The crawler” .
Ze maken van dit album een ambitieus werkstuk. Tussenin hoor je stijlvarianten met sfeervollere nummers , die de veelzijdigheid onderstrepen.
Maar goed dat hij wat langer op zich liet wachten , ze zijn gerijpter dan ooit! Ty Segall is klaar om een groter publiek te bereiken.
Nederlands 
Français 
