Het Britse Zoot Woman draait rond de synthbroertjes Adam en Johnny Blake en Stuart Price (= beter bekend van Les Rythmes Digitales/Jacques Lu Cont) ; ohja, hij stond ook al in als producer van Madonna .
Zoot Woman probeert opnieuw aansluiting te vinden bij de huidige electropopclash , maar blijft ook op deze nieuwe plaat wat treuzelen .
Nummers als “Living in a magazine” en “It’s automatic” vinden we niet direct terug, maar “Don’t tear yourself apart”, “The stars are bright” en “Lifeline” hebben de juiste groove, een pompend beatje en zijn trancegericht . Kortom, er zweeft ook altijd wat discokitsch in de songs als “Rock’n’roll symphony”, voor de rest kabbelt het album rustig voort met sfeervolle tracks; lekker in het gehoor liggende popelektronica dat wat minder koel en afstandelijk klinkt.
Een goed gepolijst plaatje , dat wel , maar blijft minder aan de vingers kleven …
Al van de vorige plaat ‘Skying’ klinkt de Britse Horrors toegankelijker . De lijn wordt hier verder doorgetrokken naar vakkundig onderhouden , elegante dreampop , die de donkere goth/shoewave rock op de achtergrond hebben geduwd . De synths en sequencers nemen een prominente rol in de reeks gezwollen eighties wave en epische shoegazepop.
Op beheerste wijze zweven uitgesponnen soundscapes en (galmende) pedaaleffects over de gelaagde nummers. De spooky sounds en het mistige rookgordijn lijken meer en meer opgetrokken.
Een subtielere klinkende Horrors dus , die nog steeds overtuigen hoor , want check maar eens volgende songs, “So now you know”, “Jealous sun” , “I see you”, “Change your mind” en “Mine & yours”; het zijn een handvol broeierig, dromerig zalvende juweeltjes .
The Horrors stralen een warme gloed in hun materiaal uit, een afslag die nu definitief lijkt genomen?!
Deze Zweeds weirdo’s gooien funk, psychedelica, Zappateske rariteiten, fuzzy gitaren en Afrikaanse ritmes in hun kolkende mallemolen. Hetgeen er uit voortkomt is, net als op de al even wonderlijke voorganger ‘World Music’, niet minder dan verbluffend, hoogst origineel en bijzonder heet.
Funkadelic meets Bombino, Grails meets Zappa, Ty Segall meets A Silver Mt. Zion, The Slits meets Tinariwen. Wij zeggen maar wat, omdat we dit geniale stoofpotje gewoon niet kunnen thuisbrengen. Doch het klinkt allemaal geweldig, en ook een beetje vreemd, een stel niet nader genoemde verdovende substanties kunnen u hier misschien wel bij helpen. Probeer het eens in de AB op 21/09.
Benjamin Booker, een jonge snaak uit New Orleans, heeft de rauwe rock’n’roll lucht al eens mogen opsnuiven in het voorprogramma van Jack White. Een postje waar hij zich maar al te zeer in zijn sas voelde, want de man heeft net als Jack White een voorkeur voor ruige, onopgesmukte blues en rauwe soul. Zelf haalt hij als invloeden The Gun Club, Blind Willie Johnson en T Rex aan. Daar is duidelijk iets van aan, maar wij zien er ook een halfbroertje in van Black Joe Lewis of een bastaardneefje van Gary Clark Jr.
Op dit veelbelovende debuut floreert Benjamin Booker van felle, gruizige rock (“Violent Shiver”, “Have you seen my son”) naar diepgewortelde soul (“Slow Coming”) en integere blues (“By the evening”). Van elke song gaan er ettelijke liters bezieling uit en Booker stort er zijn hele hebben en houden in.
Een veelbelovend debuut van een talent waar de ruwe kantjes nog niet zijn van afgevijld. Houden zo.
Begin September tourde The Sixxis doorheen Europa met Spock’s Beard. De band zal de modale Vlaamse rockliefhebber voorlopig niet veel zeggen maar daar komt misschien wel verandering in.
De band is al sinds 2006 actief en bestaat uit vijf onderlegde muzikanten. Met ‘Hollow Shrine’ zijn ze nu pas toe aan hun debuutplaat. The Sixxis brengt progressieve rock die enorm afwisselend is door de jazz, metal, en grunge-invloeden.
Zelf noemen zij Muse, Rush, Soundgarden, Alice In Chains, Rush, System Of A Down en Kings X hun grootste invloeden. Wat ons betreft gaat die vlieger zeker op voor Alice In Chains. Luister maar naar de songs “Weeping Willow Three” en “Long Ago” die zo uit de koker van Layne Staley en Jerry Cantrell lijken te komen.
De volledige plaat ademt trouwens de jaren negentig uit want ook een band als Living Colour passeert de revue met het funky “Nowhere Close”. Opvallend zijn de vocale capaciteiten van frontman Vladdy die een duidelijke meerwaarde aan de gevarieerde composities geven. We vermelden nog dat David Bottrill aan de knopjes zat, de man verdiende zijn sporen bij Tool, Peter Gabriel, Silverchair en Stone Sour...
Deze Amerikaanse band kun je gemakkelijk zelf ontdekken via deze link http://www.thesixxis.com/ .
Black Cassette – apartje band toch wel uit ons Belgenlandje, die aan hun tweede cd toe is en eigenlijk de ‘harde ‘ gitaren wat meer ‘onhold’ plaatste en ruimte liet voor keys. Dit bandje onder do-it-all Sjoerd Bruil, staat samen met Jeroen Stevens (drums) , Pascal Deweze (bas) en Micha Volders - die instond voor de productie -, garant voor een reeks driftige , grillige, sfeervolle songs .
De songs houden van onverwachtse wendingen , tempowisselingen en experimentjes. De invloed van een Mauro is onmiskenbaar aan hun sound.
Het is een gevarieerde plaat geworden waar je op songs als “Distant call” , “When I’m busy”, “Down below” en “Don’t want you to go” even op adem moet komen . Ze hebben meer luisterbeurten nodig en doen zich ontdekken . Ze worden goed omgeven door broeierig, sfeervol materiaal als “Under the blossom tree”, “The strangest thing” , “At dawn” en “Nevermind” , waardoor het wat gemoedelijker mag zijn .
We horen een band die veelzijdig klinkt en creatief omgaat met rock’n’roll/eighties synths. Apart bandje binnen onze scene dus!
‘Nikki Nack’ heeft iets speels , onschuldig , onbevangen, jeugdig en kleurrijk om zich, wat ongetwijfeld te horen is in de ritmiek van haar ‘knutsel’ pop . Hoewel …, de collage aan stijlen (= zeg maar lofiworld, waarbij ze stoeit met allerlei geluiden, samples en stijlen waarin folk, jazzy grooves, dampende funk, r&b, afro, hiphop en drumloops te vinden zijn ), is op de derde cd minder prominent aanwezig; we hebben eerder een toegankelijke mix van haar sound , die aanstekelijk, fris , sfeervol klinkt , gekenmerkt van lichte grooves door de hiphopachtige beats .
Tune- Yards experimenteert minder , de tempowisselingen zijn minder fors , dus doenbaarder en ze leunt nauwer aan de pop dan voorheen. Ze balanceert tussen een dansbare groove door de basstunes , keys en percussie en een intens sfeervol, broeierige sound .
Het tintelt wel bij nummers als “Find a new way”, de singles “Water fountain”, “Hey life” en de afsluitende reeks “Rocking chair” en “Manchild”; ze worden afgewisseld met “Time of dark” , “Real thing” en “Wait for a minute”.
In het concept slaagt Tune-Yards er nog steeds in te verrassen in haar materiaal dat oprecht heerlijk is ; gedragen door haar bedwelmende krachtige zang.
Op die manier is en blijft ze talentrijke entertainende dame …
Mazes - Opkomend talent uit Manchester die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement , Sebadoh en Guided By Voices . We horen een reeks gevoelige , dromerige , rammelende lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Toegegeven , de laatste reeks lijkt wat inwisselbaar door de aanhoudende dezelfde melodie , maar door de beste leuke , relaxte aanpak banen de songs zich wel een weg in je hoofd. “Hayfever wristband” zet de toon na de intro , “Donovan” en “Notes between F& E” boeien door de variatie aan en de drieling “Organ harvest” , “Ephemera en” Sand grown” wuiven deze frisse 90s sound uit …
We keren heel even 12 jaren terug, toen een hip blad als NME het nodig vond om The Vines als ‘The next big thing’ binnen te halen. De Australische band kreeg overdreven veel lof en aandacht voor ‘Highly Evolved’, hun debuutplaat die wel de moeite waard was maar die de overdaad aan superlatieven nu ook weer niet helemaal verdiende. Al even snel verdwenen The Vines nadien terug van de radar, NME vond dat het welletjes was geweest en de jonge Aussies moesten het verder maar zelf zien te rooien.
In de jaren daarna volgden nog een viertal matige platen die door de pers echter nogal snel onder de mat werden geveegd.
Met de nieuwe plaat ‘Wicked Nature’ slaan The Vines nu terug. Geen bruuske veranderingen met het vertrouwde geluid, dat niet, maar wel korte, vinnige songs die vaak zijn geslepen zijn uit het betere Nirvana hout. Hiermee pikt de groep aan bij nieuwe bandjes als The Wytches en Drenge die ook al met een kloeke Nirvana hap hun waar aan de man brengen.
Productief zijn The Vines deze keer wel geweest, maar liefst 22 songs hebben ze gedropt, het kon dus ook niet anders dan dat er een handvol vullertjes op deze dubbelaar staan. Doch die zijn in de minderheid en wij onthouden vooral een hoop pittige powersongs met een punkziel zoals “Metal Zone”, “Psychomatic”, “Out The Loop” en “Everything Else”. Verder bladeren The Vines geregeld in het grote poppunk Weezer-boek (“Wicked Nature”, “Anything You Say” en “Reincarnation”) en wagen ze zich al eens aan een paar heuse, maar helaas niet onvergetelijke, ballads.
Het had misschien iets minder mogen zijn, maar The Vines zijn wel degelijk terug. Vergeet die vier plaatjes er tussen, dit hier is de waardige opvolger van ‘Highly Evolved’.
Het Amerikaanse trio Liars heeft altijd wel iets speciaals en nieuws achter de hand . Duidelijk is dat dit een geschifte, chaotisch ontregelde band is , die zoekend , tastend , prikkelend klinkt. Praktisch geen enkele plaat lijkt op z’n voorganger. Wel komen we als rode draad op een avant-garde band ‘pur sang’ uit , die toegankelijk en dansbaar , donker en bizar en tot slot experimenteel is, niet vies van een filmisch psychedelische soundtracksfeertje .
Van alles vinden we terug op deze nieuwe , die het ingetogen, sfeervol, bezwerende ‘WIXIW’ opvolgt.
De eerste tracks , “Mask maker”, “Vox Tuned D.E.D.”, “I’m no gold” en vooral “Pro anti anti” zijn ware industrial/electro killers , die door de pompende ritmiek en grooves de dansspieren aanspreekt.
Daarna is het wat gematigder , maar vooral in het tweede deel herkennen we een Liars met z’n grillige, mysterieuze , geflipte sounds; “Perpetual village” is hier het absolute hoogtepunt . Op deze tracks schuurt, scheurt, wringt en dreunt Liars .
Liars prikkelt en wekt steeds opnieuw onze nieuwsgierigheid op met een unieke plaatje …
Het heeft een tijdje geduurde , maar de Italiaanse Schot , Paolo Nutini, die de vrouwenharten sneller doet slaan , is back, na wel vijf jaar met een derde plaat . Ze klinkt ietsje minder pittig , extravert, gedreven als de vorige , maar kenmerkt nog steeds die unieke dampende , sfeervolle, broeierige soulpop met een gevoelig, melancholisch kantje. Ergens blijft er de link met de retrorockende funk van Lenny Kravitz. De respons op deze sing/songwriter is groot . Strijkers en blazers vullen aan en zorgen voor dat gepolijst laagje . Sterkst zijn “Scream (funk my life up)”, “Let me down easy” , “Better man” , “Iron sky” en het uitgesponnen “Cherry blossoms”, één van de afsluiters , gedragen door z’n grofkorrelige vocals , die de songs wat stoerder maakt . Janelle Monae komt een handje toesteken op het funkier “Fashion”. De ‘heart of soul’ druipt af in de andere songs , waardoor we niet steeds gegrepen worden van z’n materiaal .
Moedige plaat weliswaar , met een reeks overtuigende songs .
Van de Britse songwriter Fink –aka Fin Greenall , zit z’n DJ verleden wel ergens verborgen in de heerlijk innemende muziek die hij biedt, zoals die dubtunes van “White flag” op de nieuwe cd. Hij trekt ons moeiteloos mee in een bedwelmende luistertrip.
In de reeks opbouwende folkyrockende gitaarloops hebben we een klanktapijt van soundscape elektronica en talrijke effects. Een onderhuidse spanning creëert hij door de introspectieve aanpak te laten aanzwellen , die op gepaste, beheerste wijze kan openbarsten.
We krijgen een mooi gevarieerd album in het genre door het meeslepend karakter, dat opbouwt naar een climax of intiem , gevoelig klinkt . Het is materiaal dat raakt, gedragen door z’n zachte, nasale, donkere en pastelkleurige stem . De sfeervol , broeierige “Green & the blue”, “Pilgrim”, “Shakespeare”, “Looking too closely” en de titelsong hebben iets hypnotiserend en behouden die intense aandacht; ze staan naast ontroerende “Truth begins” en “Keep falling”.
Deze charismatische man overtuigt opnieuw, meer dan ooit met die innemende popsounds.
Muzikaal vakmanschap en gevarieerde metalcore gaan hand in hand op het zesde full album van War Of Ages. Deze zogeheten Christelijke metalcoreband uit Pennsylvania kreeg voor ‘Supreme Chaos’ versterking van gitarist Jack Daniels van Hope For The Dying. De man zorgt voor een meerwaarde want de indrukwekkende sound op dit album is om vingers en duimen af te likken.
War Of Ages brengt een zeer gelaagde en minitieus opgebouwde mix van melodieuze metalcore, posthardcore, elektronica en klassieke metal. De tien songs staan stuk voor stuk als een huis.
WOA weet agressieve hardcore naadloos te mengen met machtige metalriffs, breakdowns en uitgekiende solo’s. Dit hoor je vooral in “Lost Apathy”, een schoolvoorbeeld van een prima metalcore-nummer. Ook de catchy en groovy opener “From Ashes” met enkele goedgerichte synths mag er zijn. Verder is er onze favoriet, het funky “Chaos Theory” met misschien wel de beste riff van dit album. “LionHeart” combineert dan weer enkele melodieuze met razendsnelle passages en zal live de nodige gengsters slaan.
Ook de andere tracks weten dit hoge niveau aan te houden. Heel wat fans in de VS zijn al overstag gegaan voor War Of Ages, veel kans dat met deze plaat ook Europa volgt!
Twee blonde zangeressen bepalen het gezicht van de uit Brooklyn, NY afkomstige Lucius die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven van folkpop tot popelektronica . De stemmenpracht van de twee dames worden onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid .
Ze geven de songs een opzwepende touch door de grooves en stuwende trommels. “Go home” en “Until we get there” kunnen een doorbraak forceren , “Turn it around” heeft een intens broeierige spanning , “Hey Doreen” laat een meer wavegolf doorsijpelen en een dromerig gevoel baadt over ons in de afsluitende reeks “Monsters” en “How loud your heart gets” . Heel sterk klinkt het innemend opbouwende “Nothing ordinary” , en hier toont het combo aan van alle markten thuis te zijn . Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, maar het debuut is alvast moedig!
Nederlands 
Français 
