De Amerikaanse zangeres Valerie June is niet aan haar proefstuk toe . Ze heeft nu haar vierde cd uit , maar het is de eerste op een groter label , en ze heeft Dan Auerbach van The Black Keys achter de hand . Ze heeft alvast een goede , evenwichtige , consistente plaat uit van Zuiderse rootspop , waarin blues , soul, gospel , folk en country mooi in verweven zijn . De broeierige muziek krijgt elan door haar charmerende innemende gevoelige vocals . Het dromerige “Wanna be on your mind” is een heel mooie single . En er zijn akoestische sterkhouders als “Twined & twisted” en “Shotgun” . Binnen de stijl weet ze voldoende variaties aan te brengen , die de cd uiterst boeiend houden . Fijn plaatje
Sinds 2010 heeft The National van Matt Berninger met de plaat ‘High violet ‘ zich definitief een plaatsje toe geëigend in de scene. Na vijf cd’s was dit meer dan verdiend . Het Amerikaanse collectief heeft net als Elbow gestadig aan hun muzikale carrière gewerkt. We hebben donkere romantische pop, met een vleugje bombast, een beetje op z’n Tindersticks. Hun bezield materiaal en de gedreven livegigs maakten van hen een grootse band.
De opvolger ligt in dezelfde lijn en vooral het eerste deel van de cd is uitermate spannend . De songs boeien door de bezwerende opbouw , de aanzwellende , krachtige ritmes, de blazers en die aparte baritonzang van Berninger , die duidelijk koude rillingen bezorgt . De eerste songs “I should live in salt”, “Demons” en “Don’t swallow the cap” zijn gewoonweg schitterend . Na “Graceless”, song 8, is de extase er wat uit, intrigeren ze minder en klinken de nummers sfeervoller en ingetogener .
Live hebben we een gretig spelende band en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Ze zijn ook uitgegroeid tot een festivalband ‘pur sang’ , en sinds mensenheugenis hebben ze geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Terecht groots dus!
Matt Berninger en C° gaan met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .
Wie houdt van een lekkere portie indiepop, kunnen we met stip Animal Kingdom aanraden. Het betreft een Britse band die jaar geleden debuteerde met ‘Signs And Wonders’. Hun debuutplaat werd niet al te lovend onthaald in het thuisland waarbij de pers de band afkraakte als een flauwe versie van Snow Patrol en andere Keanes.
Om een tweede plaat te releasen diende men vervolgens bij een buitenlandse platenmaatschappij aan te kloppen zo komt het dat ‘The Looking Away’ op een Amerikaans label verschijnt. We durven er echter gif opnemen dat Animal Kingdom bij een volgende plaat zeker terug in eigen land terechtkan. Dit nieuwe album bestaat uit tien complexloze, opgewekte post-Britpopsongs waarvan de meeste zich snel in je hoofd nestelen.
Nummers zoals single “Strange Attractor”, opener “The Wave” en het catchy “Glass House” zijn uptempo popnummers met een aanstekelijk refrein. Verder neemt ‘Animal Kingdom’ af en toe gas terug en opteert men bijvoorbeeld voor rustige piano ballad als “Straw Man”.
De absolute meerwaarde bij de verschillende nummers wordt geleverd door de heerlijke falsetstem van frontman Richard Sauberlich die de muziek naar een hoger niveau tilt. De band heeft zo zeker de potentie om bij het grote publiek door te breken en om zich te scharen bij gelijkgestemde bands als pakweg Mew, Phoenix of zelfs Sigur Ros!
Voor wie thuis of ergens anders eens ongegeneerd de boel wil afbreken, kunnen wij de perfecte soundtrack aanleveren. ‘Uck Life’ is het geschifte debuut van drie Amerikanen uit het Charlotte, North Carolina. De heren Elijah Von Cramon, Brett Whittlesey en Josh Johnson bewijzen op deze plaat het patent te hebben op vunzige garagerocksongs van pakweg twee minuten. Wie oppervlakkig luistert naar composities als “School Days”, “Surf Party Acapolypse” of “Sevol Navas” hoort een ongelooflijke hoop herrie maar wie iets dieper graaft, hoort aanstekelijke melodieën. Het plaatje luistert best lekker weg en een aantal tracks zoals het surf-rock-achtige “Walking Song”, het donkere “999” en de zeven minuten durende titeltrack verschillen duidelijk van de andere nummers.
Kortom, een atypisch debuut van een complexloze band... Saillant detail: enkele maanden na de release van dit album (en net voor de start van een Amerikaanse en Europese tournee) werd frontman Elijah overhoop gereden door een auto en belandde zo in een rolstoel. Door de gebrekkige Amerikaanse ziekteverzekering sloegen een aantal bevriende bands de handen in mekaar en boksten ze een compilatie in mekaar van achttien covers van Paint Fumes!
Pere Ubu draait rond de excentrieke sing/songwriter David Thomas . Hij is lijfelijk niet meer de kolos van vroeger , maar z’n muziek is en blijft iets aparts . Avantgardepop! Poprock, psychedelica en jazz zijn de steeds weerkerende ingrediënten. Ze zijn al een paar jaar terug als Pere Ubu bezig, onder een steeds wisselende bezetting . Maar met Keith Moliné heeft hij een vaste spil achter zich . Pere Ubu blijft op de nieuwe cd garant staan voor een niet-alledaags geluid, een unieke sound, soms niet van deze wereld, die origineel klinkt en getuigt van avontuur en experimenteerdrift.
De songs, geënt op een repetitieve basis, hebben een bezwerende speelse ritmiek en opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Kleur krijgen ze door de unieke neuzelende, soms hoge neurotische klaagstem. De eerste nummers zijn duidelijk te doen , met “Mandy” als een eerste hoogtepunt . Daarna worden we overmand door meer experimentjes in de sound . In die gewaagde muzikale onderneming zijn we opnieuw onder de indruk van de drie , “The road trip of Bipasha Ahmed”, “Lampshade man” en “414 seconds”. Pere Ubu slaagt er na al die jaren in , nog steeds respect af te dwingen . Opnieuw goed dus!
Junip is de band rond de sing/songwriter José Gonzalez , een oude jeugdliefde. Solo blijft het werk opgeborgen, want op die platen blijft het hier bij een muzikale herinnering van melancholische ‘treurwilg’ (sing/songwriter)pop en twee onnavolgbare breekbare covers, “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack). Wereldwijd succes verkreeg hij.
Intussen fabriceerde hij de tweede plaat met Junip , met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums), live met zes, die een sfeervolle, gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana . In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs wisselen toetsen , synths, (semi-akoestisch) gitaargetokkel en percussie (niet vies van een afrotintje) in rol af.
Compositorische diepgang en spelplezier, waarbij we ons verder probleemloos laten in meeslepen, en dan kom je uit op de twee pareltjes “So clear” en “Walking lighty” .
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indiefolkrock. Hij is als sing/songwriter al toe aan z’n vierde eigen plaat en heeft met een The Violators een prima begeleidingsband .
We horen een reeks broeierige, dromerige retrosongs, die lang uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor het intense gitaarspel van Vile en de zijnen .
Moedig om al meteen de aandacht te trekken met het 10 minuten durende “Waking on a pretty day” of iets verderop “Was all talk” en “girl called Alex” . Het zijn mooi uitgewerkte songs , uiterst interessant, die een verslavende werking hebben. En er zijn naar het einde toe nog zulke nummers te noteren als het bluesy georiënteerde “Too hard”, en de afsluiters “Air bud” en “Goldtone “ . Gitaarliefhebbers kunnen hun hartje laten smelten. Boeiend en warm album alvast!
Major Lazer is ‘hot today’. Het is het muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo. Er komen een keur van artiesten langs, o.m. Santigold , Ezra Koenig (Vampire weekend) , Shaggy , Wyclef Jean en Amber (Dirty Projectors).
Major Lazer is een hitmachine geworden en breekt definitief door met deze tweede cd ; Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye” , het zijn dancefloorkillers geworden, zelfs uitgegroeid tot ware hymnes . Diplo is gekend om exotische en wilde ritmes te mengen en nestelt zich ergens tussen een Buraka som sistema en Gorillaz met een mishmash van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses .
Major Lazer werkt net als Gorillaz strips , visuals , animaties uit, en op het podium valt er heel wat te beleven: twee wulpse deernes , die naast danspassen lapdance en hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en natuurlijk Diplo, Ze staan garant voor een stomend feestje , een ‘harlem shake’ door die mashup van hun materiaal . Ook songs als “Scare me” , “Mashup the dance” of “Jah no partial” moeten niet onderdoen , kortom Major Lazer is ‘hip’ en opwindend heet!
Het Zweedse duo The Knife , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson, laten na ruim 6 jaar opnieuw van zich horen . Stil hebben ze niet gezeten Olof was o.m als DJ actief , Karin had haar Fever Ray project , werd voor de tweede keer moeder en een paar jaar terug werkten ze samen muziek uit voor een opera .
The Knife onderscheidde zich in de elektronica wereld door koele , ijzige ambientsoundscapes, ‘80’s electro en psychedelica . Ze brachten een duistere, obscure als een broos breekbare en dromerige sound.
De nieuwe plaat is met 96 minuten een erge lange geworden en toont aan dat het duo toch avant-garde geluidsgoochelaars zijn , meer dan de helft van de nummers duren boven de 8 minuten en we vinden ook een rits instrumentale . We kennen die aanpak van een Aphex Twin.
Het donkere mystieke klankbeeld is behouden , maar wordt verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes .
We krijgen spannende elektronica te horen , repetitief , slepend, filmisch, ijzig en toch afwisselend , gevarieerd in de ritmiek , waarbij ze uitnodigen tot een danspasje . We zijn behoorlijk onder de indruk .
‘Shaking the habitual’ is een intense trip , een spannende, intrigerende plaat, waarbij we meegenomen worden in hun fantasierijke creepy wereld .
Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …
Al meteen horen we twee prachtige overtuigende indiesoulpoppende songs , “Open” en “The fall” , verstilde schoonheid , die ons meteen doen wegdromen op een zomeravond ; ze zijn afkomstig van het duo Rhye , dat draait rond de Canadees Mike Milosh (zanger/producer) en de Deen Robin Hannibal; ze hebben een boeiend debuut uit van dromerige , sfeervolle broeierige en aanstekelijke pop .
Het duo zorgt voor een spannende intensiteit , qua stijl ergens te situeren aan Sade en qua aanpak aan The xx . De composities worden spaarzaam gekleurd met sax, cello , blazers en piano. Ook de zachte, vrouwelijke stem drukt z’n stempel. Soms mag het wel eens wat harder klinken, zoals op “3 days”.
Kijk , ‘Woman’ is een plaatje met uiterst genietbaar materiaal!
Stoner-Garage-Punk, zo zou je de muziek kunnen omschrijven van het Berlijnse trio DxBxSx (de afkorting staat voor Drive By Shooting), een opmerkelijke combinatie van enkele genres die verduiveld goed uitpakt. De band mengt stevige ‘woestijnrock’-riffs met authentieke punk, Black Sabbath meets The Stooges zou je kunnen zeggen. Daarenboven worden alle songs in het Duits ingesproken. Frontman Tom Haarbrücker zingt namelijk niet echt maar debiteert zijn maatschappijkritische teksten op een manier die we ook al bij andere Duitse punkbands hoorden. Met songs als “Tick Tick Tick”, “Sie werden sagen!” en “Liebesgrübe nach Neukölln” en met de ondersteuning van Elektrohasch Records kan het niet anders of dit trio moet de Berlijnse undergroundscène ontgroeien.
‘Ihr! Alle! Immer’ is voor ons een geslaagde kennismaking met deze Duitse punkers. Meer info vind je op http://www.dxbxsx.de/ .
Een mooi stukje muzikale geschiedenis wordt ons gepresenteerd door Munster Records. Dit label brengt met ‘A Promise Is A Promise’ een heruitgave van het derde studio album van Lyres, een van de eerste ‘garagerockbands’ uit de VS. Dit combo uit Boston onstond in 1979 en kende z’n hoogdagen in de jaren tachtig, dit plaatje dateert trouwens uit 1988. Op deze heruitgave staan zowel eigen nummers als een aantal covers waaronder “She’s Got Eyes That Tell Lies” (van Him & The Others), “Running Through The Night” (van The Mystic Tide) en “Jagged Time Lapse” (van John’s Children). Ook een aantal live tracks passeren de revue, drie nummers werden opgenomen voor de Nederlandse VPRO-radio, eentje tijdens een show in het Franse Rennes. Desondanks klinkt de plaat vrij consistent en is de muziek van Lyres strak, energiek en allesbehalve gedateerd. Voor de jonge fans een aangename kennismaking met een van de pioniers uit dit genre!
Pop/Rock
Sound City – Real to Reel OST
Diverse Artiesten – Sound City
Sony
Muzikale veelvraat Dave Grohl is de spil op deze ‘Sound City’ . De Sound City studio’s waren trouwens de huisvesting van Nirvana’s ‘Nevermind’ . Grohl maakt z’n debuut als regisseur met de documentaire van ‘Sound City , een soundtrack met een pak bevriende collega’s om eens lekker uit de bol te gaan en te jammen . Niks nieuws voor Grohl die eerder al een project als Probot op poten had gesteld .
Elf boeiende tracks, onder de noemer ‘pleasure rock time’, vinden we terug waarvan er toch een paar in het oog springen: met de heren van BRMC wordt sterk gestart “Heaven & all” , “If you can’t fix this” met Stevie Nicks ( Fleetwood Mac) die Patti Smith ergens doet opborrelen, een Foo Fighters of RATM princiep met “The man that never was” , het opbouwende “Centipede” met Chris Goss en Josh Homme en het afsluitende “Mantra” met Trent Reznor en (opnieuw) Josh Homme .
Een uitermate boeiende rockplaat waarbij de nummers werden aangepast aan de gasten. Leuke muzikale boel dus!
Nederlands 
Français 
