In januari 2021 nam Eliott Knuets zijn eerste album op samen met Olivier Collette (piano), Sam Gerstmans (contrabas), Daniel Jonkers (drums), Stéphane Guillaume (tenorsax, sopraan en fluit) en Peter Hertmans (gitaar).
Datzelfde jaar werd Eliott door Wynton Marsalis uitgenodigd om te spelen in de Dizzy's Club in New York. Vanwege het coronavirus vindt de sessie in streaming plaats. Enkele maanden later werd hij ook uitgenodigd door the BJO (Brussels Jazz Orchestra) om enkele stukken te spelen met de beroemde bigband.
Kortom , deze jonge, talentvolle jazz componist en muzikant is aan een helse rit bezig in het jazzgenre.
De pas 18 jarige Eliott is wat men noemt ''een oude ziel in een jong lichaam'' , een talent in volle ontbolsterende fase. De man ademt het soort jazz uit van de jaren '50 en brengt de nodige hedendaagse jazz elementen aan. Dat maakt hem een bijzonder muzikant.
Uiteraard laat hij zich goed omringen, de muzikanten vullen zijn warme, groovy gitaarlijnen perfect aan. “Circles” en “Eliotism” zetten de toon .
Eliott Knuets speelt alsof hij reeds twintig jaar ervaring heeft. Luister maar eens naar het meesterlijke “Into the storm” ; je hoort muzikanten uit het rijkelijke verleden de revue passeren. Ook “The Ril Cat” of “Happy Tune” kun je moeiteloos hieronder plaatsen .
Dit is een heel overtuigend Plaatje geworden . Samen met z’n muzikanten drukt hij z’n stempel op de huidige globale jazz.
Tracklist: Circles 05:51 Eliotism 06:01 Bounce 07:48 Last Goodbye 07:18 Into the storm 07:35 Stranger Feeling 08:04 The Ril Cat 06:11 Hymn of hope 06:08 Happy tune 06:28 Maêl 03:39
H is een black metal band uit Italië, geboren met het idee om iets extreems te creëren dat zowel bij hun muzikale inspiratie als bij hun traditie past. De band bestaat uit C. en R (meesterbrein van de eenmansband ERGOT via ATMF), samen hebben ze alle muziek geschreven en pasten hun teksten aan in de samenwerking met twee andere sessiemuzikanten op drums en bas. H is al bezig van 2015, maar het debuut is pas nu uit.
De hoes, een overdosis aan helse taferelen, doet vermoeden dat we hier een rituele verbranding van maagden gaan voorgeschoteld krijgen die worden geofferd aan de ‘Duivel himself'.
De sound van 'Dominus Draconis' is zeker en vast fantasieprikkelend, er zitten bovendien voldoende occulte elementen in om ons bij de les te houden.
Origineel klinkt het allemaal niet echt, maar wie houdt van die typische Black Metal waarbij elke riff en oerschreeuw aanvoelt alsof donkere klauwen vanuit die Hel je de keel dichtknijpen, vindt hier zijn dada. Elke song heeft zijn belang en het is dan ook het totaalplaatje dat telt.
De band gaat duidelijk in op het buikgevoel van de luisteraar; een donkere walm van verschroeiende riffs sidderen door je lijf; met angstzweet ondergaan we die muzikale trip.
Een confrontatie met je eigen demonen .
Dit is Black metal op z’n best en sterkst, door z’n aparte sound en de griezelige en angstaanjagende taferelen,
Tracklist: XVI, II - Mors Omnia Solvit 04:29 XVII, III - Dominus Draconis 04:10 VI, XII - Il Sesto Sigillo 04:31 XVIII, VIII - Bruciata dal Fuoco 04:43 IX, VII - Locuste dall'Abisso 03:52 VIII, I - Il Silenzio nel Cielo 05:04 XXI, VIII - La Seconda Morte 06:51
Maida Rose bestaat uit de Nederlandse singer-songwriters Roos Meijer en Javièr den Leeuw, die naar verluidt ruim vijf jaar hebben gewerkt aan dit debuutalbum. De sound wordt ondersteund door een subtiele groove en melodie. Iets voor wie houdt van Beach House, Men I Trust, Tame Impala en Cigarettes After Sex. En toch, het duo beschikt met 'Tales of Adolescence’ over een eigen identiteit.
“Fallen”, “Every Day is Blue” klinken lichtvoetig , breekbaar, catchy binnen die dromerige aanpak. De band weet ons telkens te raken. De warme, zachte stem van Roos zweeft zachtmoedig tegen de sfeervolle soundscapes van Javier. Trouwens, ze vullen elkaar binnen die context perfect aan.
Het is een persoonlijke plaat; de groeipijnen, het afscheid nemen van je jeugd en alle problemen daarrond komen aan bod op deze 'Tales of Adolescence'; eenieder herkent er zich wel in . “I Remember”, “Within” of “Wherever i Am” en tot slot “Withi II” zijn wegdromers .
We hebben hier een zeemzoeterige sound, die mooi uitgekiend wordt . Dreampop met een melancholisch, groovy randje.
Tracklist: Harmony of Heartache (4:14) Where Do We Go (3:53) Fallen (3:18) Every Day Is Blue (3:35) Luna's Lullaby (5:10) I Remember (2:30) Within (3:15) Murakami in His Mind (3:02) Wherever I Am (3:38) We Both Know (4:14) Within II (1:53)
Dreampop
Tales of Adolescence
Maida Rose
'Met een magnetische, energieke en sensuele plaat, vol klankwendingen en literaire echo's, voert Vonamor je mee naar een ontmoeting met een verscheidenheid aan demonen, in een mengeling van mannen- en vrouwenstemmen, talen (Engels, Italiaans, Frans, Duits en Chinees) en blaasinstrumenten, omhullende baslijnen en elektronische beats, die je zullen achtervolgen en strelen, totdat je danst, beweegt en liefhebt.' lezen we in de biografie.
VONAMOR is een vrij nieuwe Italiaanse band in het darkwave genre, hoewel Francesca Bottaro, Giulia Bottaro & Luca Guidobaldi al met andere underground bands hadden gewerkt voor ze zich op dit project concentreerden.
In januari hadden we nog een fijn interview met de band, waar ze hun bedoelingen uit de doeken deden hier -
“Empire + 2049” zet de toon, waarbij de sensualiteit voelbaar is in een bedwelmend en groovy sfeertje De variërende vocals zijn bij VONAMOR een meerwaarde. Een sterke, overtuigende aanpak.
“Never betray us” heeft een meer dreigende ondertoon, gedrenkt in dat post punk badje. Ergens horen we Siouxsie voorbij komen.
'Darkwave' is het muzikaal uitgangspunt. De band durft te experimenteren in het genre. De vocals - in verschilllende talen btw - met een duister kantje diepen de sound uit, die dansbaar kan zijn, maar z’n mysterieus karakter niet verliest …
Meer donkerte, melancholie en weemoed hebben we op “Never Betray Us”, “Mother Night” en “You The People”.
VONAMOR weet zich duidelijk te onderscheiden . Interessant plaatje.
Tracklist: Empire + 2049 05:40 Lucky You 04:37 Never Betray Us 05:48 Take Your Heart 04:35 You the People 03:10 Mother Night 04:20 Fast-Forward Girl 04:05 Wildermess 03:48
Darkwave/post punk
Vonamor
Vonamor
We citeren: 'Dominique Van Cappellen-Waldock presenteert haar contemplatieve, ritualistische nieuwe album 'Fleur de Feu: A Fire Ceremony'. Het is een intense, spirituele reis van epische proporties die een breed spectrum van psychoscopist klanken overspant. Een scala aan traditionele instrumentatie ontmoet filmische elektronica die meditatieve verkenningen van het goddelijke overbrengt, terwijl het gegrond blijft in de kernboodschap - een van isolatie en wanhoop. De presentatie van uitgestrekte soundscapes, doorspekt met hemelse vocalen, is niet alleen een album van persoonlijke introspectie, maar een universeel album.'
Fleur de Feu's release gig in Magasin 4, Brussel is op 3 juni 2022. https://www.magasin4.be/agenda/
We zakten in september 2021 af naar Les Nuits Botanique voor een avondje met Jozef Van Wissem + Fleur De Feu. Het werd een ceremoniële en occulte totaalbeleving die aan het netvlies bleef kleven. Vooral bij Fleur De Feu bleek dat zelfs bepaalde grenzen te overschrijden. Het verslag hiervan kun je hier nog eens nalezen
Dominique Van Cappellen-Waldock probeert alvast diezelfde sfeer op plaat te creëren. Elke song vanaf het beklijvend mooie “Hors Du temps” sluit aan op de volgende. “Invocation” , gedreven door intense percussie en hemelse gezangen, voelt aan als een confrontatie met jezelf. Een gewaarwording van vertwijfeling en diepe gemoedsrust ontstaat in die hypnotiserende , bedwelmende klankentapijtjes.
“See The Sun” is ook zo’n een meesterwerk om dit effect te verwezenlijken. Een monotoon, dreigende ondertoon heerst er, en er is een griezelige stem uit het duister , die durft soms ook zalvend te klinken. Het balanceert tussen licht en donker.
"Doorheen de set hangt een sacrale sfeer , die je enkel tegen komt bij een ceremonie in de kerk." schreven we over het optreden op Les Nuits Botanique vorig jaar. Dit bijzondere gevoel weet hij op plaat weer te geven.
“A Mantra”, “Les Larmes”, “L'anternel Retour” en de wonderbaarlijke afsluiter “Tout est vivant” beklemtonen verder dit gevoel .
De plaat is een ceremoniële totaalbeleving … Onderga de instrumentatie en de bijhorende vocals in dit muzikaal proces. Een fantasieprikkelende sound en een confrontatie met jezelf.
Tracklist: Hors du Temps - Invocation - See The Sun - A Mantra - Les Larmes - L'Eternel retour - Tout est vivant
avant-garde/experimenteel/occult
Fleur de Feu: A Fire Ceremony
Caliban Records
Na de EP 'Who Killed The Driver', hun eerste plaat 'Self-Titled' en verder een line-up verandering, brengt My Diligence in 2019 hun tweede album 'Sun Rose' uit. Een succesvol meesterwerk, waarmee ze doorbraken.
We zagen de band recent op Les Nuits Botanique ''My Diligence ging als een diesel van start, maar eens het gaspedaal compleet is ingeduwd, werden we overdonderd door prachtige climaxen en werden we van onze sokken geblazen!'' , schreven we hier .
Nu komt dus het nieuwe album uit, 'The Matter, the Form and Power' via het Brusselse label Mottow Soundz.
Titelsong “The matter, Form and power'” opent en tekent meteen die balansoverweging tussen licht en donker aan. Algemeen hebben we een toegankelijke sound , intens van aard, en met een duister randje; het zeven minuten lange “Celestial kingdom” heeft dit als uitgangspunt , en durft de registers ook open te trekken. Een innerlijke confrontatie loert om de hoek. Grenzen worden afgetast. “Elasmotherium” vat het ook mooi samen in die negen minuten, de sound gaat in uitersten, voortkabbelend, opbouwend, zwevend en explosief .
De plaat is een donker, duister fantasieprikkelend meesterwerkje.
Na het succesvolle album ‘Sun Rose’ gaat de band duidelijk verder in hun metal/stonerrock stijl. My Diligence voegt er op z’n minst puurheid en duisternis aan toe .
Tracklist: 1. The Matter, Form and Power 2. On the Wire 3. Sail to The Red Light 4. Celestial Kingdom 5. Multiversal Tree 6. Embers 7. Elasmotherium
Stoner/Metal
The Matter, The Form and Power
My Diligence
Na haar debuut ‘Julius’ van vorig jaar komt Meskerem Mees in november met haar nieuwe EP ‘Caesar’. De single daarvan is een wonderlijke cover van de Schotse cultklassieker “Cod Liver Oil And Orange Juice” Hamish Imlach uit Glasgow. Dat was op zijn beurt een parodie op de Amerikaanse gospelstandard “Virgin Mary Had A Little Baby”. Het lied was in de late jaren ‘60 een hit voor de Schotse folkzanger, maar werd een tijdlang van de BBC gebannen wegens de - voor die tijd gewaagde - dubbele bodems in de tekst. Toch werd de song heel bekend en werd zelfs het meest aangevraagde liedje op de indertijd razend populaire British Forces Radio.
De levertraan en het appelsiensap van de titel zijn wat kinderen die in de UK in slechte omstandigheden opgroeiden gratis kregen om aan te sterken. Hamish Imlach verplaatst de onbevlekte ontvangenis van Maria naar een pub en suggereert dat de ontvangenis niet zozeer onbevlekt was, maar dat Maria zo dronken was dat ze niet meer weet wie de vader van haar kind is.
De versie van Meskerem Mees is wat dubbel. De keuze voor het scabreuze verhaal is verrassend en ze brengt deze cover al minder liefelijk en ingetogen dan het meeste materiaal van ‘Julius’. Toch blijft ze nog wat te braaf en kunnen we de spot en het sarcasme niet meteen ‘lezen’ in haar versie. Wel heel interessant zijn de rijkere begeleiding (met backings en piano) en de rijkere arrangementen van producer Koen Gisen.
Spotify – Cod Liver Oil and Orange Juice - song by Meskerem Mees
Sygo Cries speelde zopas zijn releaseshow in de B52 in Eernegem en het was niet meteen duidelijk of ze nu de ‘oude’ EP ‘Talking About Walls’ in de picture wilden zetten dan wel hun nieuwe EP ‘In Outside Places’.
Sygo Cries is vandaag niet langer een duo maar een band en op deze nieuwe EP krijgen we nog meer een bandgevoel in de sound dan op de vorige.
“Out Of This (World)” is een pittige, up-tempo new wavetrack met een heel herkenbaar en meezingbaar refrein bij een voor het genre eerder klassieke songopbouw. Catchy synthrock.
“Avez Vous (Déjà)” is eerder traag en heeft gastvocalen van Sandra van de Noord-Franse synthwaveband Lillidollrage. Het is anders dan we van deze 2.0-versie van Sygo Cries gewoon zijn, maar alles aan deze track klopt.
Als bonus krijgen we de Blended Mix van “Surrender”, een track die live bijzonder goed werkt en die hier een meer elektronische remix krijgt dan op de eerste Bandcamp-versie.
Voor Sygo Cries lijkt de trein helemaal vertrokken. Op naar een full album.
https://sygocries.bandcamp.com/album/in-outside-places
Dat King Gizzard van alle markten thuis is wisten we al langer dan vandaag. Maar dat de geschifte Australiërs naar alle mogelijke windrichtingen uitvliegen op één plaat, is zelfs voor hun doen ongezien. ‘Omnium Gatherum’ is een flink uit de kluiten gewassen genre-overschrijdend dubbelalbum dat walst van uitzinnige gitaarrock naar funk, van synth-pop naar hip-hop, van psychedelisch vertier naar striemende metal. Een dolle kermisattractie gespreid over 16 tracks.
‘Een onsamenhangende trip’, horen we u al denken, maar toch is er cohesie, namelijk die typische King Gizzard-gekte die in zowat alle songs schuilt, hoezeer deze ook op het eerste zicht uit elkaar lijken te liggen.
Het begint al met het absolute hoogtepunt “The Dripping Tap”, een monstersong waarin gedurende maar liefst 18 minuten de gitaren compleet loos gaan en waar de band zich al die tijd van zijn meest uitzinnige en geweldige kant laat bewonderen. King Gizzard op zijn allerbest, wild, uiterst opwindend, razend interessant en met een gezonde hoek af.
Daarna gaat het alle kanten uit. Op “Magenta Mountain” bijvoorbeeld komt de synthpop van hun vorige plaat ‘Butterfly’ terug naar boven, een experimentje waar wij niet zo gek op waren. Op “Gaia” en “Predator X” krijgen we dan weer de waanzinnige trash-metal die teruggrijpt naar ‘Infest The Rat’s Nest’, King Gizzard’s eigenzinnige beleving van de meest ophitsende metal. “Sadie Sorceress” is hip-hop uit de betere Beastie Boys school, “Persistance” is funk met een relaxerende werking en “The Grim Reaper” is Kendrick Lamar die te lang aan de dope heeft gezeten. Het wordt volop zomer met “Presomptuous” waarin een seventies dwarsfluitje en een Santana gitaartje rondfladderen.
Aan diversiteit dus geen gebrek op dit album, maar overdaad schaadt soms ook wel een beetje, er staan hier immers een handvol zwakkere tracks tussen die maar net aan de prullenbak ontsnapt zijn. Het typeert wel de veelzijdigheid en ongeremde creativiteit van deze bende fanatiekelingen. Op naar de volgende aflevering, en King Gizzard kennende zal dat zo lang niet meer duren.
MANdolinMAN is een vierkoppig ensemble dat sinds 2011 muziek maakt en waarvan het instrumentarium vooral uit mandolines bestaat. Ze bewerken vooral oude en traditionele melodieën. En voor de uitwerking ervan gaan ze voor het gehele album in zee met Mathijs Bertel (Ansatz Der Maschine) die verantwoordelijk is voor de synths en soundscapes. Voor deze release hebben ze ook gastspelers zoals Luc Weytens (synths), Robbe Kieckens (percussie) en Rozanne Descheemaeker (hoorn) uitgenodigd om mee te spelen. De titel van het album verwijst naar de gekende en gelijknamige roman van Gerard Walschap.
Mede door het subtiel toevoegen van samples, beats en soundscapes krijgt het geheel een ruimer geluid. Het geheel blijft uiteraard folk en de mandolines blijven de hoofdinstrumenten in de songs. Een aantal melodieën zul je ook herkennen zoals op “Zinnedans” , origineel een marktliedje dat “Van Het Droevig Nonneke”. “Zondaar” is een heel geslaagd nummer waar heel veel sfeer onder het nummer werd toegevoegd door middel van subtiele sounds etc… Ook de toevoeging van de percussie geeft het nummer een goede vibe. Ook zo met “Rozenland” dat bovendien een sfeervol, verhalend en warm nummer is geworden. Ook “Hemellied” is een interessante track met o.a. de elektrische gitaar die hier aanwezig is.
In totaal krijgen we 11 herwerkte traditionals en het jasje waarin ze werden gegoten, is heel geslaagd. Het geluid klinkt iets ruimer en hedendaags maar liefhebbers van traditionele folk zullen dit eveneens weten te smaken want ze blijven dicht bij hun eigen warm en folky geluid.
Een topschijfje in het genre.
Traditional/moderne folk/instrumentaal
Houtekiet
MANdolinMan & Ansatz Der Maschine
Het Gentse This Can Hurt is ook alweer zeven jaar bezig en ze hebben reeds twee full albums uitgebracht waarvan het laatste op het Britse Glasstone Records (Peter Hook).
Tijdens de pandemie hebben ze aan een derde album gewerkt maar door de onzekere tijden hebben ze de release daarvan ‘on hold’ gezet. In plaats daarvan hebben ze een EP met erop vijf semi-akoestische/gestripte tracks uit hun oeuvre. We moeten ook nog vermelden dat ze in 2021 de fantastische single “Michaela” uitbrachten. Het broeierige dat deze song in zich heeft, doet de adrenaline opborrelen in elke vezel van mijn lichaam.
Daarbij valt op dat ondanks de iets meer gestripte versies de songs niets aan kracht en waarde inboeten. Neem bijvoorbeeld “If You Go” dat hier in de stijl van Portishead of de jonge Hooverphonic een beklijvende versie laat horen gezongen door Marieke Bresseleers. De max.
Ook “Worlds Apart” moet niet onderdoen voor het origineel. “High Tide” is hier trager dan de originele versie maar het kruipt daarvoor niet minder onder de huid. “Diane” werd hier uitgekleed en in een pianojasje gestoken. Het heeft daardoor een andere vibe en klinkt hier meer als een ballad dan een industrial rockend nummer zoals het voorheen was. Ik ben voor beiden te vinden. Het hangt wat af van mijn stemming om te kiezen welke uitvoering ik het best kan pruimen. “Vergeet Me” is een mooie song geworden met een tekst van en ingesproken/gezongen door Nel Mertens.
Onder andere melancholie, hunkering en weemoed zijn de gevoelens die This Can Hurt weet over te brengen naar de luisteraar.
Deze EP is heel geslaagd en de verwachtingen naar hun derde album is nu nog groter geworden.
Dark, gothic, rock, pop
A Darker Shade of Blue EP
This Can Hurt
We horen hier het debuut van deze zangeres die met ‘Heimat’ een album uit heeft, met liedjes over haar familiegeschiedenis die voor WOII ergens in de provincie Opper-Silezië in Polen liggen. Over haar ouders die naar West-Duitsland vertrokken en waar ze geboren wordt en een andere moedertaal meekrijgt dan die van haar ouders.
Wat horen we dan op dit album? Liedjes die als basis begeleid worden door akoestisch gitaarwerk. Aangevuld met verschillende instrumenten: de ene keer is het een spaarzame synth, de andere keer blazers, altviool of strijkers. Op dat vlak krijg je wel voldoende afwisseling. Daarnaast een melancholisch gevoelige zang. Het geheel klinkt warm. Zinvolle teksten die een zeker niveau van diepte bevatten. Verder is de mix zo dat je het gevoel krijgt dat ze ergens bij je thuis zit te spelen.
Ik moet zeggen dat vrij veel songs best catchy of melodieus klinken. Ik denk dan aan bijvoorbeeld “Holy Father”. Verder straalt het album een zekere naturel en rust uit in deze drukke mediatijden.
De meeste nummers zijn bondig en gevat en draaien rond de drie minuten.
Zelf is ze beïnvloed door onder andere artiesten als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Sharon Van Etten. Met al hetgeen we hier te horen krijgen mogen we spreken van een aangenaam en sterk debuut.
Het vorige album van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’, werd bijzonder goed onthaald. Singles als “They Drive By Night“ en “Human Sense” waren regelmatig te horen op de radio. Op het nieuwe album ‘Ghosts Of This Town’ schildert deze band opnieuw een fascinerende, maar toch donkerdere trip door hun bijzondere wereld van steden, havens en romantiek.
De bemanning van het schip dat Handkerchief is, krijgt net iets minder tijd en ruimte om te schitteren dan kapitein Christof Annaert. Die neemt op ‘Ghosts Of This Town’ het stuur stevig in handen en vaart vooral langs zeemansblues en saudade. Openingstrack en vooruitgeschoven single “Never Get Used To This Town” sluit nog het meest aan op de lading van ‘Mutiny Ballads …’, maar de andere songs zijn in vergelijking daarmee kleiner, intiemer, introverter en donkerder. Denk aan de vroegste blues van wijlen Arno, Les Négresses Vertes met een serieuze kater, Tom Waits in de regen.
De boventoon van dit nieuwe album is een mix van verdriet, hartepijn, heimwee en melancholie. In zijn veelheid van dezelfde teneur werkt dat louterend. De enige frivoliteit komt op “Coming Home” opnieuw van de Amerikaanse percussionist Adam Bradley Schreider, die ook al mocht meedoen op een track van ‘Mutiny Ballads …’.
De beste songs zijn “Never Get Used To This Town” en het bijtende “Cure For Love”.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
New beat heeft altijd fans gehad en zelfs vandaag worden nog steeds prima tracks gemaakt in ons land. Eén van die gepassioneerden zit achter Belgica Erotica. Op zijn nieuwe EP reikt hij duidelijk de hand naar grote voorbeelden als Fatal Error en Erotic Dissidents. Muzikaal jongleert Belgica Erotica met de ritmes zoals ze dat eind jaren ’80 deden. De breaks komen later dan we vandaag in dance en elektro gewoon zijn, de beats zijn bij momenten lekker kaal, de lyrics zijn minimaal en ook het (Casio-)synth-geluid kreeg geen update naar het hier en nu.
“Sextoy Of The Undead” blijft wel heel lang teren op hetzelfde ritme en mist de zweverigheid van de new beat van vroeger. Deze track heeft een atypische, broeierige sfeer. “Dance In Your Underwear” heeft een sterke intro, maar heeft daarna moeite om de aandacht vast te houden. De betere tracks van de vier op deze EP zijn voor mij titeltrack “Horny Slut On New Beat” en “Succubus”, dat zich kan meten met de heerlijke single “Boobs!” van eind vorig jaar.
Aan inspiratie blijkbaar geen gebrek en zo levert deze EP opnieuw een knap uitgewerkte reeks tracks van Belgica Erotica!
Horny Slut On New Beat EP
Belgica Erotica
Eigen Beheer
https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/horny-slut-on-new-beat
Nederlands 
Français 
