In Memoriam : Lou Reed
Lou Reed is dood, maar hij had zichzelf al onsterfelijk gemaakt in 1966 met de oprichting van de Velvet Undergound en die fameuze debuutplaat ‘The Velvet Underground & Nico” die destijds straal genegeerd werd maar nadien is uitgegroeid tot de meest invloedrijke rockplaat aller tijden.
Sinds The Velvet Underground mochten gitaren ook fungeren als geniale stoorzender, als bron van onnavolgbare ruis, als feedbackgenerator en als verslavende repetitieve geluidsfactor. Allemaal de verdienste van Lou Reed. Zonder Velvet Underground geen Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain, Suicide, Dream Syndicate, Television, Yo La Tengo, Feelies, Nirvana, The Cure, BRMC, Modern Lovers, Mogwai, Nick Cave & The Bad Seeds… en duizenden andere groepen.
Doordat iedereen zich blind staart op die legendarische Andy Warhol banaanplaat, zou een mens haast vergeten dat Reed nog drie andere VU klassiekers inblikte, al dan niet met dat andere geniale brein John Cale aan boord. Ook de platen ‘White light/White heat’, ‘The Velvet Underground’ en ‘Loaded’ zijn onuitputtelijke kweekvijvers voor elk bandje die zichzelf alternatief wil noemen.
Toen VU definitief onder de mat geschoven was, begon Reed aan een indrukwekkend solo repertoire waarop hij altijd halsstarrig zijn eigen ingevingen heeft gevolgd. Geen artiest die zo koppig zijn eigen ding deed als Reed. Het wondermooie maar pikdonkere ‘Berlin’ werd destijds verguisd en werd door de zogenaamde betere rockcritici de grond ingeboord. Nu wordt dit kunstwerk aanzien als Reed’s het absolute meesterwerk.
Met ‘Metal Machine Music’ onderwierp hij zijn verstomde fans en een compleet verbaasde rockwereld aan een schrikwekkende walm van feedback, distortion en geruis. De plaat is tot op vandaag een niet te beluisteren vehikel, maar heeft net omwille van die dwarsheid ook een cultstatus verworven. Nog zo eentje: Reeds laatste studio wapenfeit ‘Lulu’, de door niemand verwachte en door quasi iedereen afgekraakte samenwerking met de metalgiganten van Metallica, kreeg de volle laag van de pers maar is alweer een perfect staaltje van de koppigheid van de meester. Bovendien is ‘Lulu’ helemaal niet zo slecht als iedereen beweert en zou ook dit werk wel eens kunnen uitgroeien tot een klassieker, zeker nu de patroon dood is.
Lou Reed had het imago van de eeuwige brompot, de norse intellectueel, de weerbarstige rockmuzikant, hij was de nachtmerrie van elke rockjournalist. Velen beklagen het zich nu nog dat ze die dwarse stijfkop niet met rust hebben gelaten, maar wie zijn werk aanvoelde en begreep mocht altijd een poging ondernemen om door dat verstokte harnas door te dringen. Het is enkelen gelukt.
Reed liet vooral zijn muziek spreken, zijn songs en zijn gitaar. Wij zouden hier zomaar een honderdtal geweldige songs kunnen opsommen die Reed in zijn indrukwekkende loopbaan heeft neergepend, maar we laten het aan u over om u volledig te laten inpalmen door diens grootse oeuvre. Platen waar u alleszins niet omheen kan zijn -naast het volledige VU naslagwerk- ‘Transformer’, ‘Berlin’, ‘Rock’n’roll Animal’, ‘Coney Island Baby’, ‘Street Hassle’, ‘The Blue Mask’, ‘Live in Italy’, ‘New Sensations’, ‘New York’, ‘Songs for Drella’, ‘Magic and loss’ en ‘American Poet’. Neem er uw tijd voor.
Wij hebben Lou Reed voor het laatst aan het werk gezien vorig jaar in juni (ons verslag vindt u terug op deze site) en werden toen al geconfronteerd met de erbarmelijke gezondheidstoestand van dit rockmonument. Wij waren maar al te blij dat wij er toen bij waren, de songs die hij opvoerde waren nog maar eens grandioos en het genie van de man was onbezoedeld. Bovendien had hij de bokkigheid volledig van zich afgegooid en stond er een gemoedelijke en dankbare ouwe knul op dat podium. Maar aan diens fysieke toestand te merken vreesden wij al een beetje dat dit concert wel eens ons afscheid zou kunnen zijn van één van de allergrootsten. Wij hadden het helaas bij het rechte eind.
Een groot rockmonument, een absoluut icoon, een onvergankelijke legende is naar de eeuwige jachtvelden getrokken. Het wordt stilaan dringen daar in het hiernamaals van de rockgrootheden, maar Lou Reed mag er van ons de grootste troon opeisen, naast Jimi Hendrix (nadat hij snel even onderweg Kurt Cobain de hand heeft geschud).
Adios, Lou, en bedankt voor uw immense muzikale erfenis, wij zullen er nog eeuwen zoet mee zijn.