De tijd dat onze tenen krulden bij het horen van de term wereldmuziek is gelukkig al een geruime tijd voorbij. Het genre is volwassen geworden en behoort niet meer toe aan de ‘geitenwollen sokken’- generatie. Net als in de pop, rock, dance en zo meer wordt er gebruik gemaakt van invloeden en instrumenten die buiten het genre liggen. Zo komen we tot een volwassen en modern geluid. Denk daarbij aan Arsenal dat ook verschillende stijlen in hun meer global music sound verwerken.

Zo ook met Ão, een vierkoppige band, die vorig jaar hoge ogen gooide met hun debuutsingle “Muhler”. Ik moet zeggen dat deze mij vorig jaar ontgaan was, maar bij het horen nu toch wel serieus onder de indruk ben geworden. Wat een internationaal topnummer is me dat. Niet verwonderlijk dat ze bijvoorbeeld in Portugal veel bijval kregen (de voornaamste taal in de nummers is ook Portugees) en in de V.S. opgepikt werden door KEXP (een toonaangevende Indie, alternative radio in Seattle).
De roots van zangeres Brenda Corijn liggen in Mozambique en Portugal. Vooral dat laatste hoor je terug in haar zang. Het neigt soms wat naar Fado en Saudade. In elk geval klinkt haar zang zuiders samen met een zekere vorm van tristesse eronder.
Op opener “Meninas” hoor je ook wel wat Afrikaanse invloeden in o.m. de percussie. Heel verrassend is de mannelijke stem die er plots bijkomt en net dat beetje extra aan de track toevoegt. “Outra” is een kort ingetogen liedje dat drijft op een mengeling van synthsounds en vermoedelijk een cello. “Mãe” drijft dan vooral op percussie en samen met de spoken words/zang lijken het haast veldopnames. Je waant je echt ergens nabij de jungle. “Avó” is muzikaal heel melancholisch en de zang klinkt heel beheerst en mooi. Het refrein is heel ritmisch gezongen wat een mooi contrast weet te vormen met de rest. “Speak” klinkt, net als “Guardar”, muzikaal meer als indie/folk. “Speak” is net als enkele andere songs in het Engels gezongen. “Vasio” is dan weer interessant vanwege het meer dansbare karakter van het nummer. Dit vanwege o.a. de heel aanwezig basdrum in de intro maar ook vanwege het tempo. Met tevens een mooi refreintje. Tussen de twaalf nummers staan ook enkele kortere instrumentale tracks. Daar is niets mis mee maar het zijn eerder schetsen. Met “More” sluiten ze dit fantastisch album in stijl af.

Dit is een heel sterke plaat met een heel rijk en boeiend kleurenpalet. Het klinkt warm, traditioneel en modern. Dit is een band die het internationaal kan maken! ‘Ao Mar’(betekent: naar de zee) zal daar zeker bij helpen.
En live zijn ze zeerzeker ook een belevenis!

Saudade, indie, global, electronic.
Ao Mar
Ão