TW Classic 2016 - The boss beslist
TW Classic 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-09
Hilde Snauwaert

Wat kunnen festivalgangers nog meer wensen ? Het uitverkochte TW Classic had de gedroomde festivalomstandigheden : een constante temperatuur boven de 20 graden, stralende zon en een echt strand. Waar de modderpoel de week voordien nog overheerste was er nu proper zand, massa’s paletten die getransformeerd waren in gerieflijke fauteuils en zeer grote plantenbakken. De festivalgangers hadden ook een opmerkelijk hoge leeftijd en droegen opmerkelijk veel afgewassen en versleten t-shirts van Bruce Springsteen. The Boss was duidelijk de reden waarvoor het merendeel hun tickets voor hadden gekocht, en de voorafgaande artiesten waren de opwarming voor het geduldige publiek.

Lionel Richie bracht alvast een zeer gesmaakt optreden. Amerikaans, georkestreerd, glad en very eighties, maar ook positief, moeiteloos en een resem aan hits. In een zwart majoorvestje met gouden bies zingt hij zijn nummers met een constante gulle lach. Waar zijn optreden vorig jaar in het Sportpaleis technisch het één en ander mankeerde, komen de liedjes er nu loepzuiver door. Van “You are my destiny”, “Say you, say me” tot “Dancing on the ceiling” : er is een constante schwung in de band,  een mooie beeldprojectie waarbij de tekst op geprojecteerd wordt voor karaokedoeleinden en het goede humeur van Lionel Richie zelf. De gitarist die met zijn perfect blond haar zo Bon Jovi in kan, gaat vaak zij aan zij met de zanger het publiek in, en Lionel Richie zorgt voor een charmante connectie met het publiek. Dat de man de soundtrack voor de jaren 80 bijeen zong is duidelijk in de reeks “Hello”, “We are the world” (met de wereldbekende videoclip nog eens op de schermen) en de zomerse afsluiter “All night long” die een salso-intermezzo krijgt.

Daarna is er opeens onverwacht extra pauze vooraleer Bruce Springsteen en de E Street Band eraan beginnen en kan je moeiteloos langer aanschuiven aan de eetkraampjes, want Lana Del Rey brengt geen meerwaarde aan het festival. Met een kanten wit jurkje aan en twee idem geklede achtergrondzangeressen die een zweem van de jaren ’60 en Jackie Kennedy willen hooghouden door weemoedig en krols rond te schrijden, allemaal goed en wel, maar het wordt allemaal saai en fake gebracht. “Bluejeans” en “Video Games” zijn mooie liedjes, het maakt echter niets uit wanneer het inspiratieloos gezongen wordt door een K3 uit het JFK-tijdperk, die vooral minutenlang bezig is met bloemen uit te delen aan het niet-begrijpende publiek.

Nul rekening houden met imago, maar er wel direct boenk op, is Bruce Springsteen. De E Street Band komt als eerste op, en een paar seconden later volgt Bruce Springsteen en hij is niet van plan om vlug te stoppen. Hij begint direct energiek met het mooi “Prove it all night”. Er is geen adempauze gegund tussen de liedjes : telkens de drummer zijn solo afsluit schreeuwt The Boss “One, two, three, four” en wordt het volgend liedje bezeten opgestart. Er staat geen leeftijd op Bruce Springsteen : hij blijft gretig het publiek inlopen om handjes te schudden en de verzoekbordjes te bekijken, hij rent gezwind rond en zingt constant met een krachtige stem.
Het eerste deel van het optreden is een sneltrein met “Darkness on the edge of town”, “No surrender”, “Thunder Road” en “Hungry Heart”, en er is even een halte wanneer The Boss helemaal alleen met mondharmonica stemmig “Mansion on the hill” zingt. Na het solomoment komen er nog toppers aan : “The River”, “American Skin”, “Waiting on a sunny day” en “Because the night”.
Bruce Springsteen houdt als een goede werkgever van zijn werknemers : ieder bandlid komt in de spotlight te staan, ze hebben allemaal plezier in het brengen van de liedjes en The Boss blijft genieten van de band en nog meer van het publiek.
Het laatste deel van de set is gewoon magistraal : er mogen fans het podium op, Bruce Springsteen doet goedgeluimd een dansje met een vrouw uit het publiek, en ondertussen komt de heilige Drievuldigheid “Born in the USA”, “Born to run” en “Dancing in the dark” er in verschroeiend tempo aan. The Boss zit op het einde niet verlegen voor een cover van “Shout”, hij roept dat hij een ‘Prisoner of Rock and Roll’ is en beslist dat direct ook voor het volledige publiek.
Bruce Springsteen gelooft niet in bisnummers maar gaat gewoon nog een kwartier langer door met “Bobby Jean” en het solo gebrachte wiegeliedje “If I should fall behind”. Wat een boss…!

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter