Seyminhol is een Franse Epic Heavy Metal band, ontstaan in 1993; die door de jaren heen is blijven evolueren in stijl en brengen daarvan. Zo voegt de band in later stadium bijvoorbeeld ook Progressieve metal invloeden toe aan hun muziekstijl. Het zorgt ervoor dat de band door de jaren heen een steeds ruimer publiek aan metal liefhebbers kan aanspreken. Eerder dit jaar kwam een gloednieuwe Epische schijf uit ‘Ophelian Fields’ . Een plaat die je best beluistert, zoals het kijken naar een al even epische film over sage en legendes.
U laten meedrijven doorheen het verhaal dat hier wordt verteld, is een namelijk de eerste en meteen belangrijkste vereiste om te begrijpen waar deze plaat echt over gaat. Epische taferelen is dan ook de rode draad in de songs op deze knappe schijf. Je wordt letterlijk meegesleurd naar een ver verleden, of geconfronteerd met legendarische sage en verhalen verteld door grootmeesters in hun vak. Laat daarbij dus vooral uw eigen fantasie de vrije loopt zouden we zeggen.
Shakespeare is altijd een grote inspiratie bron geweest voor Seyminhol. Zo is The ‘Wayward Son’, 2015 geïnspireerd op de klassieker Hamlet. Voor ‘Ophelian Fields’ haalt de band zijn inspiratie uit het tragische verhaal van Ophelia. Dit vanuit een eerder vrouwelijke invalshoek, vandaar de vrouwelijke vocalen die je rillingen tot de bot bezorgen en recht doorheen je hart boren als botte messen. Gotische atmosferen, verschroeiende riffs die al even zeer door je hart boren, zijn nog zo een rode draad.
Wie het verhaal van Ophelia kent - zo niet, zeker eens lezen - kent ook de tragedie daar rond. Die tragische ondertoon vinden we ook terug in de muziek van Seyminhol. Alle registers worden open gegooid om de luisteraar onder te dompelen in donkere gedachten, zo eigen aan dit nog steeds tot de verbeelding sprekende verhaal. Daardoor slaagt de band in zijn opzet om epische verhalen zodanig te vertellen, dat je - met de ogen gesloten - ook die beelden je voor de geest kunt halen.
Besluit: Seyminhol speelt op ‘Ophelian Fields’ voortdurend met die emoties zoals enkel Sheakspeare dat kon. Je ontroeren, kippenvelmomenten bezorgen en meteen murw slaan. Dat deed deze man met zijn legendarisch verhalen. Seyminhol slaagt er dan ook in die beelden op te roepen in hun muziek - zowel vocaal als instrumentaal - die ons terugbrengen naar die gouden tijden van toen. Dat is een indrukwekkend gewaarwording die letterlijk onaards mooi aanvoelt. Want eerlijk? Van Sheakspeare blijf je het best af, als je er niets van kent. Seyminhol doet het verhaal van Ophelia echter naar een hoger level opstijgen. Meer nog, de band slaagt erin het verhaal opnieuw tot leven te brengen, met klank en ingebeelde visuele effecten. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
Trackist:
Noisy Deafness is het solo project van Istvan Laszlok. Deze talentvolle Hongaarse multi-instrumentalist en tovenaar met klanken timmert sinds 2013 stevig aan de weg in de elkeltronica. In 2014 bracht hij een eerste EP op de markt ‘Remembrance’. Ondertussen mocht hij openingsact zijn van Leather Strip en bracht in 2015 een tweede EP uit, ‘Silent Scream’. Noisy Deafness bracht, eveneens in 2015, een goed ontvangen schijf uit: ‘Silent Remembrance’, via het label Electro Arc. Deze plaat is ook ons niet ontgaan. We schreven daarover:'' Zonder meer een experimenteel allegaartje, dat ons dus vooral na enkele luisterbeurten meer en meer kon boeien."
Noisy Deafness is ondertussen niet stil blijven zitten. Nu komt hij met een gloednieuwe schijf op de proppen. ‘Dark Vision’, waar de man elektronische paden, binnen een donkere omgeving, verder uitspit.
Percussie is een eerste rode draad in de meeste songs op deze schijf. Maar vooral is ‘Dark Vision’ wederom een experimentele zoektocht. Daarbij laat Noisy Deafness ook nu weer niet compleet in zijn kaarten kijken, en laat ons met veel vraagtekens achter. Net dit is het meest positieve aan de artiest en schijf. Er staat namelijk geen maat op de inspiratie tot experimentele drift van Istvan.
Net zoals voorheen schippert Noisy Deafness daarbij tussen pure EBM met vette knipogen naar bijvoorbeeld bands als Depeche Mode. Daardoor wordt een ruim publiek aan elektronische muziek fans aangesproken, die echter vooral houden van die pure duistere kant van de zaak. Niet alleen instrumentaal, ook vocaal bewandelt Noisy Deafness daarbij bevreemdend aanvoelende wegen, waardoor je koude rillingen over je rug voelt lopen.
Besluit: Noisy Deafness is een artiest die zichzelf blijft heruitvinden, die alle onderdelen van het elektronische landschap verder blijft aftasten, en daardoor de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zet. Door voortdurend te schipperen tussen pure duisternis, en lichtvoetige klanken waarop je prompt gaat dansen door de straten, wordt niet alleen een ruim publiek aan liefhebbers van Elektronische muziek aangeboden. De man verlegt nog maar eens zijn eigen grenzen met deze ‘Dark Vision’. Waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. En dat is nog het meest opmerkelijke aan deze klasse artiest en schijf.
Kortom. ‘Dark Vision’ is een plaat waar streepjes Depeche Mode worden vermengd met het meest donkere en harde EBM alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Een opmerkelijke en uitzonderlijk indrukwekkende gewaarwording, waardoor Noisy Deafness ons in het verleden reeds over de streep trok. Anno 2018 doet hij daar gewoon nog een paar scheppen bovenop.
Tracklist:
1. Creature 04:20
2. Dead Fire 05:28
3. On the Line 05:02
4. Dirty Night 04:51
5. Dark Vision 05:30
6. Vanishing 04:22
7. Memories 04:40
8. Synthetic Society 06:01
9. Bereft of Hope 04:27
10. Flower and Candle-light 04:54
11. The Last Day 04:35
This Wild Life is het project rond het duo Kevin Jordan en Anthony Del Grosso. Ondanks het feit dat de band pas in 2010 is opgericht, heeft dit duo al heel wat water doorzwommen. This Wild life bracht in 2014 ‘Clouded’ op de markt en wist zo zijn stempel te drukken op het pop-punk gebeuren. Binnen die kringen werd ook de daarop volgende schijf ‘Low tides’ (2016) heel goed ontvangen. Nu komt This Wild Life met een gloednieuwe schijf naar voor, ‘Petaluma’ waar ingeslagen wegen verder worden bewandeld.
“Figure It Out”, “Headfirst” tot “Positively Negative” zijn allen typische post-punk songs met een hoog emo gehalte. Dit duo verstaat de unieke kunst om veel melancholie te verstoppen binnen hun songs, waardoor deze plaat niet alleen toegankelijk klinkt. Maar dus ook de vele emoties van de luisteraar voortdurend worden aangesproken. Luister maar naar het prachtige “Hold you Here”. Een song die je doet kijken in de spiegel van uw eigen leven. Want ook in het leven is er een dunne lijn tussen dansend door het leven gaan, en een traan wegpinkt van puur innerlijk verdriet.
Besluit: Een lach en een traan zijn op ‘Petaluma’ perfect met elkaar verbonden. Dat valt ons bij elke song opnieuw op. Het blijkt dus niet alleen de rode draad in de voornoemde song, bij elk van hen worden we dus prompt omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid.
Elk van de songs ligt bovendien steeds op diezelfde lijn, en toch stoort dit ons totaal niet. This Wild Life speelt namelijk letterlijk met uw en mijn emoties en raakt telkens die enorm gevoelige snaar.
Kortom: This Wild Life brengt vooral een knappe pop punk plaat uit waaruit blijkt dat de band niet moet onderdoen voor de grote namen binnen die scene, integendeel zelfs.
Tracklist: Figure It Out 03:38 - Headfirst 03:44 - Catie Rae 02:13 - Positively Negative 03:48 - Westside 03:29 - Hold You Here 03:36 - Come Back Down 03:30 - College Kids 03:18 - Never Believe 03:53 - No Need for Novocaine
TOUR DATES:
Fri 25 Jan Belgium Antwerp Zappa
Sat 26 Jan Netherlands Eindhoven Dynamo
Starlit Sea is een Nederlandse band die werd opgericht in 2000 door Marco Gordijn en Koen van den Berg. Eerst als duo, wat resulteerde in ‘The Homemade Demos’ in 2001. Later werd er ook een EP uitgebracht, ‘Autumn EP’ uit 2009. Het duo ging op zoek naar een extra gitarist, bassist en drummer. Pim van der Steen, Jeroen Doreleijers en Pim van Dijk vervoegden de band in 2010. In die line-up werd een nieuwe demo uitgebracht. In mei 2011 vervoegde Steve Lewis de band met cello. In september datzelfde jaar verliet Pim de band. Na nog enkele personeelswissels is Starlit Sea klaar om de wereld compleet te veroveren met hun aanstekelijke, warme akoestische rock muziek. In juni dit jaar kwam eindelijk een volwaardig debuut op de markt: ‘First Wave’. We gaven het kleinood enkele luisterbeurten.
Een eerste vaststelling deze band onderverdelen in de categorie 'Acoustic Rock' is hen tekort doen. Uiteraard zijn die invloeden aanwezig. Maar ik hoor eveneens streepjes country tot Folk muziek terug in veel songs. In elk geval, het jarenlange samen werken aan een sound heeft zijn vruchten afgeworpen. “Somewhere in Time”, “Lullaby”, “Never been so Lonely” zijn allemaal songs die je prompt doen verlangen naar lange wandelingen op het strand. Met de ondergaande zon als extra kers op de taart. Of lange zomeravonden rond het kampvuur. De warme uitstraling zorgt er bovendien ook voor dat koude winteravonden prompt wat warmer zullen aanvoelen. Om het verder in seizoenen te bekijken.
Elke schakel binnen deze band is bovendien even belangrijk. Een streepje gitaar, cello en drum geven je een adrenalinestoot van jewelste. Aangespoord door een heel warmhartige vocale aankleding, voel je prompt die neiging de songs uit volle borst mee te zingen. Starlit Sea doet de zon schijnen boven de wolken, waardoor we de moeilijke tijden in ons leven prompt beter aankunnen. Songs na song lijkt het wel als een warm deken tegen koude nachten. Net door de veelzijdige aanpak kan trouwens een ruim publiek aan akoestische rock, country tot folk muziek worden aangesproken.
Besluit: Als je, op uitzondering van enkele demo's en dergelijke, je fans zo lang laat wachten op een debuut full album zijn de verwachtingen uiteraard hoog gespannen. Puur muzikaal bekeken valt er dan ook geen speld tussen te krijgen. De perfectie wordt zowel instrumentaal als vocaal zeker bereikt. Bovendien hoor je dat deze jongen enorm veel spelplezier uitstralen op deze schijf. Ook dat is een extra pluspunt. ‘First Wave’ is dus vooral zo een lekker aanstekelijke schijf die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven. Erop stil zitten is onmogelijk, maar eveneens bezorgen die warme songs je een krop in de keel.
Een dikke aanrader dus, net door de warme gloed die over ons neerdaalt bij elke luisterbeurt opnieuw.
Tracklist: Somewhere in Time 06:43 - Lullaby 03:55 - Never been so Lonely 04:11 - Cupids Arrows 03:50 - Like april Snow 03:44 - Turn to the Sunrise 05:27 - Angels of the light 05:36 - Exhale 05:41 - Song For ... 03:29 - Starlit Sea 05:03
Albin Lee Meldau is een Zweedse artiest wie een gouden carrière wordt voorspeld binnen de soulpop en het singer-songwriter gebeuren. De talentvolle zanger/artiest bracht nu zijn debuut op de markt , ‘About You’. De verwachtingen hierover zijn dus heel hoog gespannen. Of Meldau aan die verwachtingen voldoet, check de cd review …
Laten we beginnen met het goede nieuws. Dit debuut is een aanstekelijke samensmelting van songs die gemakkelijk in het gehoor liggen, waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Vanaf de eerste luisterbeurt zing je ze dan ook uit volle borst mee. Meldau beschikt bovendien over een heel bijzonder warme stem, en laat zich omringen door top muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Dat hoor je al vanaf die eerste song “Before and after”. Die aanstekelijkheid raakt je dus telkens opnieuw. Echter, vooral bij de eerste vijf songs krijgen we het gevoel dat Meldau iets te angstvallig binnen die lijntjes blijft kleuren. Op zich is dat een beetje jammer.
De man beschikt namelijk over een stem en uitstraling waarmee hij harten doormidden kan breken. Maar net door geen avontuurlijke wegen te durven inslaan , blijven veel songs hangen binnen een al te gezapige middelmatigheid. Soulvolle songs, waarbij dan weer de gevoelige snaar wordt geraakt als het prachtige “Lou Lou” bewijzen dat er in dit debuut meer zat dan er echt is uitgekomen.
Is dit daarom een slechte plaat geworden? Zeker en vast niet. Albin Lee Meldau bewijst dus wel degelijk over een soulvolle en warm stembereik te beschikken waardoor hij die gevoelige snaar raakt. Bij wonderbaarlijke songs als “Try” klinkt hij zelfs heel breekbaar en fragiel.
Het zorgt er dus vooral voor dat dit debuut ons met een dubbel gevoel achterlaat. ‘About You’ is een schijf waarin de soul van Meldau een belangrijke plaats toebedeeld krijgt. Maar net door dus iets te nadrukkelijk te proberen niet buiten de lijntjes te kleuren, blijven we toch een beetje op onze honger zitten.
Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? Dat laten we in het midden. De luisteraar die echter houdt van aanstekelijke soulpop deuntjes, zonder teveel franjes, zal hier wellicht niet om malen.
Met deze aanpak zal Meldau dus zeker en vast veel zieltjes winnen. Maar laat ons hopen dat bij een volgende plaat hij ook durft wat meer avontuurlijker te klinken. Want hier zat dus veel meer in, dan er daadwerkelijk is uitgekomen naar onze bescheiden mening.
Tracklist: Before and after 02:51 - The Weight is gone 03:32 - I need your love 03:27 - About You 03:30 - Til the sun comes around again 03:23 - Bounce 02:53 - I Beg 03:26 - Singoalla 03:34 - interlude 00:33 - 6th street 03:21 - Lou Lou 02:08 - Try 03:30 - Same Boat 02:46
Fire Down Below, ontstaan in 2015, bracht eerder een knap debuut op de markt, ‘Viper Vixen Godess Saint’. Waaruit blijkt dat alle laaiend enthousiaste reacties op de muziek van deze band, blijken te kloppen. Ondertussen heeft Fire Down Below op en naast het podium zijn kunnen ruimschoots bewezen. In juni kwam een totaal nieuwe schijf op de markt ‘Hymn of he Cosmic man’.
Onze bevindingen: Het is altijd leuk een band die je ooit in je reviews de hoogte hebt in geprezen, ook daadwerkelijk te zien en horen groeien in hun kunnen. Waren we al danig onder de indruk van de vorige schijven van Fire Down Below, dan heeft de band op ‘Hymn of the Cosmic Man’ duidelijk zijn eigen grens verlegd.
Het visitekaartje van Fire Down Below is er één van beukende drums, pompende bas en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs, geombineerd met een herkenbare en hartverwarmende vocale aankleding. Ook dit blijft dus op de nieuwe schijf stevig overeind staan. De songs drijven doorgaans op een lome tot traag doom ritme, waarna alle registers - zowel vocaal als instrumentaal - worden opengegooid en de aanhoorder prompt in een zandstorm midden in de woestijn is terecht gekomen.
Als er één ding veranderd is tegenover de debuut plaat, dan is het dat de band aan zijn sound iets meer spacerock heeft toegevoegd aan die gedoodverfde sound. Het grote bewijs dat de band aan de top van zijn kunnen staat is het lange “A drift in A sea of stars”. Meer dan elf minuten lang weet Fire Down Below het spannend te houden, de aanhoorder bij de keel te grijpen. De song zit boordevol verrassende wendingen en tempowisselingen, waardoor je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Heel bewust drijft de band je daardoor tot absolute waanzin waardoor je wordt meegesleurd in de wervelstorm die hier wordt aangeboden.
"Zonder meer leveren Fire Down Below een gevarieerde klasse plaat af, met uiteenlopende elementen van verschillende alles om zich heen verschroeiende muziekstijlen; deze heren doen je naar adem happen en slaan je uiteindelijk compleet murw.
Indrukwekkend debuut album, zonder meer een aanrader voor fans van grunge tot stoner, met zelfs doom elementen, in de brede zin van al voornoemde muziekstijlen." schreven we nog over het onbeschrijfelijke sterk debuut van de band twee jaar geleden.
Anno 2018 heeft de band dus heel duidelijk zijn eigen grens nog maar eens verlegd, en is de perfectie compleet bereikt. Fire Down Below is klaar om de wereld compleet te veroveren.
Besluit: Uit deze schijf blijkt vooral dat Fire Down Below anno 2018 als een rups uit zijn cocon is gekropen en een beeldschone vlinder is geworden die je in vervoering en diepe ontroering zal brengen door sprankelende riffs, verdovende vocalen en hartverscheurende drum salvo's. Telkens opnieuw en opnieuw tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer zit te rillen van pure opwinding.
Tracklist:
In de jaren 80, vooral rond dat jaar 1987, stond Rick Astley garant voor sprankelende pop muziek, die gemakkelijk in het gehoor lag en heel aanstekelijk werkte. Songs als “Never gonna give you up”, “Whenever you need somebody”, “When I fall in love” zijn uitgegroeid tot zeemzoetige klassiekers. Die meerdere generaties uit volle borst mee brullen tot songs die zijn uitgegroeid tot openingssongs voor mening huwelijksfeestjes. Die al te zeemzoetige aanpak, en dat angstvallig binnen de lijntjes kleuren, zorgde ervoor dat ik nooit een grote fan ben geweest van Rick Astley. Maar het dient gezegd , zijn stem en uitstraling raakte wel degelijk gevoelige snaren.
Op 13 juli bracht Rick Astley zijn nieuwste schijf op de markt ‘Beautiful Life’. Of Rick anno 2018 nog steeds harten doet breken. Jazeker!
Volgens de biografie is dit zijn meest persoonlijke schijf geworden. Je voelt bij de songs als “Change to dance”, “Beautiful life”, “Shivers” inderdaad aan dat ze vanuit het diepste van zijn hart worden gebracht. Of er aan het gedoodverfde concept waarmee de man in de jaren '80 beroemd is geworden nu ook iets is veranderd. Jammer genoeg niet. En dat is meteen het enige minpunt aan deze schijf. Wie dus - zoals ik - had gehoopt dat Rick Astley anno 2018 toch een beetje avontuurlijker voor de dag zou komen, is eraan voor de moeite. De man is echter nog steeds heel goed bij stem, en dat is dan weer een enorm pluspunt. Er komt duidelijk geen sleet op zijn vocale kracht, waardoor reeds in de jaren '80 menig vrouwenhart werd gebroken. Op deze nieuwe schijf raakt Rick Astley dus weer eens elke gevoelig snaar, op zijn eigen gekende wijze.
Besluit: Cheesy pop songs is altijd het handelsmerk geweest van Rick Astley. Dat is op ‘Beautiful life’ nog steeds het geval. Rick Astley laat op deze schijf vooral meer in zijn hart kijken, en daar hoort niet alleen een lach bij maar ook - eerder subtiel een traan. Met de emoties van je fans spelen, ook dat is steeds het sterke punt van Rick Astley geweest. En dat is het nog steeds. Maar toch. Het is gewoon uiterst jammer dat de man over de gehele lijn angstvallig op veilig blijft spelen. Echter, het hem compleet kwalijk nemen , kunnen we dan ook weer niet. M
et deze formule heeft hij altijd succes gehad, die formule past hij nog steeds toe. En waarom een formule die aanslaat bij je publiek veranderen? vroegen we ons ook af …
Rick Astley komt op 21 september zijn plaat voorstellen in één van de mooiste zalen die ons land rijk zijn, Ancienne Belgique. Houdt u nog steeds van die typische zeemzoetige, Cheesy tot hartverwarmende aanpak waarmee Rick Astley je hart diep raakte in de jaren '80? Dan is zowel de schijf als dit optreden een sterke aanrader.
Meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/evenementen/rick-astley/20888/
Tracklist:
1. Beautiful Life 03:44 2. Chance to Dance 03:12 3. She Makes Me 03:35 4. Shivers 03:39 5. Last Night on Earth 03:38 6. Every Corner 03:25 7. I Need the Light 03:05 8. Better Together 03:13 9. Empty Heart 04:15 10. Rise Up 03:15 11. Try 03:55
12. The Good Old Days 03:48
Deze Belgische hardrock band begon in 2009 als een trio en bracht enkele EP’s uit, speelde op podia met Kreator en Nazareth om uiteindelijk als duo te eindigen in 2017. Sten speelt gitaar en zingt. Brecht speelt op de drums. Hun voornaamste invloeden zijn bands zoals Pearl Jam, Queens of the Stone Age, Nirvana etc…
Hun nieuwste worp geeft ons zeven tracks om ons hun gekke wereld te tonen. Dat wordt meteen duidelijk met opener “Kidi Coke”. Een geschifte opener waarbij je aan een dikke dosis zelfironie moet denken. Of het de bedoeling is, weet ik niet maar zo komt het toch over. Op “Coma” krijgen we een pompende groove en is de ironie weg. Een leuke bridge halfweg kleurt de song. Een fijne track. “Feel” begint met een leuke baslijn. Ook het drumwerk doet hier mooi werk. “What I’m To Say” is een ballad met een akoestische gitaar en wat percussie. Mooie sfeer en dito tekst. Ook “The Greater Dying” kan mij bekoren vanwege zijn mooie opbouw en het spel tussen o.a. bas en drum. Het begin van “1813” doet mij, in het begin, ietwat denken aan “The Unforgiven” van Metallica. Maar het is niet meer dan dat. De song is heel anders uitgewerkt. En dan is het speelkwartier helaas al over.
De EP van deze gasten is een voltreffer. Enthousiaste songs waar het spelplezier ervan af knalt. Als dit live ook zo is dan moet dat een belevenis zijn.
Het is altijd een beetje afwachten wat het zal worden wanneer ze je een Britse pop of rockband in je handen schuiven. Want in eigen land worden ze al gauw overroepen en gehyped. Zo ver is het nog niet gekomen met Deaf Havana alhoewel het met elk album beter lijkt te lopen voor de band.
Met ‘Rituals’ zijn ze toe aan hun vijfde album. Het werd gemaakt volgens de Deaf Havana regels: Ten eerste pikt James enkele titels uit. Hij maakt daarna songs naar de titel en de sfeer die het uitstraalt. Daarna maakt iedereen een aanvulling op de computer om alles dan tesamen in te spelen. Dit blijkt het best te werken voor hen.
Na een kort intermezzo genaamd “Wake” beginnen ze met de single van het album “Sinner”. Een vlot en best catchy nummer dat blijft hangen in mijn brein. Eigenlijk moet ik zeggen dat veel nummers als single kunnen dienen. Daarvoor zijn ze niet allemaal even sterk maar ze lijken wel allen als single gemaakt te zijn. “Hell” is daar zo’n voorbeeld van. Met synths en vibes zoals bv Oscar and the Wolf. Dit klinkt modern, voor een jong publiek en geschikt om de Marque Moon in vuur en vlam te zetten. Ingetogener nummers staan er niet echt op. Het lijkt haast allemaal wat groots te klinken. Ik denk dan aan bands zoals Bastille, Snow Patrol etc… Er wordt gezongen met veel melancholie in de stem en de thema’s gaan vooral over strijd, omgaan met jezelf, het afschudden van je demonen en verlossing. Wat algemene thema’s waar veel tieners zich in gaan terugvinden.
Deze zomer staan ze trouwens op Pukkelpop en dat zou wel eens de moeite waard zijn om te gaan ontdekken. Ze hebben er in elk geval het geschikte album voor gemaakt.
Zeven jaar duurde het vooraleer we een opvolger voor ‘Fatou’ kregen. In die tijd zat deze Malinese niet stil en is ze uitgegroeid tot een zelfverzekerde ster. Tegenwoordig is haar verblijfplaats Parijs en staat ze symbool voor de moderne Afrikaanse vrouw die opkomt voor haarzelf en haar toekomst. Iets dat ze ook laat blijken in haar teksten.
Er staan wat ingetogen liedjes op ‘Fenfo’, die wat ons haar vorig album doen herinneren maar daarnaast staan er ook energieke en swingende Afro-Beat ritmes tussen. De sound is moderner geworden en klinkt wat Westerser. Waarschijnlijk het werk van Matthieu ‘M’ Chedid (zanger en producer) die de productie van het album deed. Ze blijft wel haar Afrikaanse roots trouw en vermengen in haar muziek. Ze zingt ook nog altijd in haar eigen taal. Dit alles levert een heel kwaliteitsvol album op. Alles klopt op ‘Fenfo’ en klinkt subliem. De bassen klinken Afrikaans en lijken rond te dansen, de gitaren knetteren en kleuren, de percussie heeft ook Afrikaanse invloed en de gezangen lijken soms hemels. Soms melancholisch, soms vrolijk naargelang de aard van de song.
Een kwaliteitsvol zomers en warm klinkend album nodig? ‘Fenfo’ is dit zonder twijfel.
Het is moeilijk om een label op Future Old People Are Wizards (of kortweg Fopaw) te plakken. Laten we zeggen dat ze zowel poppy als sludgy kunnen klinken. Sedert hun debuut uit 2014 (‘Faux Paw’) kregen ze al veel goede kritieken vanwege hun energieke optredens en hun uitstekend songmateriaal. Het grote publiek ontdekte hen nog niet echt maar gezien hun stijl van muziek zal dit niet zo snel gebeuren. Malen we daarom? Niet echt. We hebben het wel voor bands die hun eigen ding durven doen wars van wat het grote publiek verwacht.
Voor Stijn Vanmarsenille (gitaar en zang) zijn het trouwens drukke tijden want zowel met Elefant als met Fopaw heeft hij een nieuw album uit bij 9000 Records (Consouling Sounds). Voor dit nieuwe album zet het trio een lichte koerswijziging in. De muziek klinkt iets ijler en weidser. We horen flarden sludge en psychrock en de sfeer van progressieve rock. De abrupte overgangen zijn nog aanwezig maar toch in een iets mindere mate. De muziek is bij momenten nog steeds overdonderend maar is ook toegankelijker geworden. Op “Tales Of A Lost Boy” horen we waarlijk backings en harmonieën in de stijl van de Beach Boys terwijl de gitaar/synths zwart als pek klinken. Het verschil met het debuut is dat de songs nu toch minder chaotisch en vermoeiend klinken. Toch zijn ze nog steeds even origineel en pakkend. “Face It You Darn Animal” is een prima opener met zweverige synths die aanzwellen tot het uiteindelijk een rocksong wordt. De toon van verandering is meteen gezet. De opvolger (tevens single) “The Hipster’s Paradigm” is ook een prachtige song dat mij een beetje aan de hedendaagse Millionaire doet denken. “How The Brain Works”, “Be Moved” vallen hier ook onder.
Weerbarstig, melodieus en alternatief zijn de woorden die bij mij opkomen bij het beluisteren van dit album. Maar ook ijler en weidser. De evolutie van Fopaw op ‘Peaces’ is positief en biedt nieuwe perspectieven voor deze band. Ze lonken naar een iets groter publiek en tonen hun intrinsieke klasse. Gewoonweg een schitterend album als je van wat uitdagender muziek houdt.
Trent Reznor draait al Jaren mee in de muziekbusiness. Zijn debuut ‘Pretty Hate Machine’ dateert al van 1989. Vrij vlug kreeg hij succes met singles uit albums van o.m. ‘Pretty Hate Machine’ en ‘The Downward Spiral’. Hij lijkt ook een kat met negen levens te zijn. Hij komt telkens terug en soms verrassend sterk. Daarnaast is hij vrij betekenisvol voor andere muzikanten. Denk aan de samenwerking voor “I’m Afraid of Americans” met David Bowie of de cover “Hurt” door Johny Cash. Met ‘Bad Witch’ is NIN toe aan zijn derde EP in een trilogie dat aangevat werd met ‘Not The Actual Facts’ en ‘Add Violence’.
‘Bad Witch’ wordt door Trent zelf als een album beschouwd waardoor hij dus aan album negen toe is. Als je al zijn andere releases meerekent , kom je zeker aan een dertigtal uit.
‘Bad Witch’ bevat maar zes songs en opent furieus met de punky track “Shit Mirror”. Een directe en in-your-face song maar wel steengoed. “Ahead of Ourselves” gaat een beetje verder op hetzelfde elan door en doet voornamelijk door de percussie wat aan The Prodigy denken. “Play The Goddamned Part” is een instrumental die wat vreemd klinkt door o.a. de sax die in het nummer ronddoolt. “God Break Down The Door” klinkt iets lichter dan de vorige songs. Nouja wat heet licht in de wereld van Trent Reznor? Hier zingt hij haast croonend. Dave Gahan of Bowie zijn hier niet ver weg. “I’m Not From This World” is haast industrial ambient. Op “Over and Out” lijkt hij wat mooiheid en kleur in de song te willen steken. Een fijn uitgebouwde song.
Of ‘Bad Witch’ als een EP of een album moet worden beschouwd laat mij koud. ‘Bad Witch’ is sterk en mocht beslist wat langer dan dertig minuten duren.
Like A Storm komt uit Nieuw Zeeland. Niet meteen een land waarbij ik aan zwaardere rock of metal denk. Maar Like A Storm bewijst dat er daar meer te beleven valt dan het plukken van kiwi’s of het filmen van The Lord of the Rings. Naast de gebruikelijke gitaren, bas, synths en drums maken ze ook gebruik van een didgeridoo in hun muziek. Verwacht niet van die trance/tribaltoestanden. Het instrument wordt op bepaalde momenten geïntegreerd in het geheel net zoals je met een sax, doedelzak, synth of iets dergelijks zou doen. Niet overdreven veel maar ze tonen eerder nu en dan hun handelsmerk. Er is veel riffwerk dat door potig drumwerk en programming wordt ondersteund. De zang is een afwisseling tussen een cleane en een hardere zang. Qua zang denk ik een beetje aan de stijl van vocals zoals die van Linkin Park, Parkway Drive of Volbeat. De zang zit vol emotie en de refreinen zijn vrij melodieus.
Muzikaal ligt het ook ergens in die buurt. Naast een live album en nog wat extended materiaal is dit hun derde album sedert ze in 2009 met de band begonnen. Dit jaar stonden ze op Graspop en ze deden ook al het voorprogramma van Alter Bridge.
De hoes blinkt niet uit van originaliteit. Een figuur die zo in een boek met tekeningen voor Rorschachtesten kan komen is al verschillende keren eerder gedaan. Gelukkig gaat het vooral om de inhoud en niet om de verpakking.
Inhoudelijk krijgen we een album dat evenwichtig en goedgemaakt is en degelijke songs bevat. Een album dat zijn plaats in het genre weet op te eisen maar misschien iets teveel in de middelmaat valt om echt hoge toppen te scheren. Maar wel heel genietbaar is.
Fotocrime is het nieuwe project van Ryan Patterson van Coliseum. Die band evolueerde in de twaalf jaar dat ze bestonden van hardcore naar postpunk. Het is op die postpunk dat Patterson voortbouwt met Fotocrime op het debuutalbum ‘Principle Of Pain’. Postpunk is soms maar een paar stappen verwijderd van wat we vroeger, in de jaren ’80 van vorige eeuw, nog gewoon new wave noemden. Vandaag noemt dat dark rock of gothic rock en ligt het veel verder van de mainstream dan indertijd.
De bands die muzikaal naar die periode teruggrijpen, doen dat vaak heel plichtsbewust en met veel aandacht voor het juiste geluid. In de teksten en de emoties die ze willen oproepen slaan ze de bal echter vaak mis. De muziek van de jaren ’80 was gedrenkt in een wereldbeeld van economische crisis, paranoia, politieke terreur en de dreiging van de Koude Oorlog. Die elementen zijn inmiddels achterhaald door een reeks van nieuwe wereldbeelden, die doorgaans veel moeilijker te vatten zijn in muziek.
Patterson slaagt er met het eerste volledige album van Fotocrime toch in om zowel muzikaal als inhoudelijk de juiste snaren te raken. Het groepsgeluid zit boordevol referenties aan de sound van Echo & The Bunnymen, the Cure en Sisters of Mercy, zonder dat je kan zeggen dat het ‘gepikt’ is. Om te zeggen dat ze een heel eigen geluid hebben, is dan misschien ook weer een brug te ver. De gitaren huilen en janken net als in de donkere en koude jaren ’80, terwijl de synths een heel stuk warmer klinken. Dat doen wel meer nieuwe bands die in dat straatje zitten. Hetzelfde geldt voor de baslijnen; die zitten tegenwoordig ook iets meer verstopt in de geluidsmix dan vroeger. Terwijl die vroeger vaak de dansbaarheid nog wat extra in de verf zetten.
De stem van Patterson is een moeilijke. Op de meeste nummers houdt hij het op een monotoon en schijnbaar onbewogen klagen zoals Andrew Eldritch bij de Sisters deed op de niet-singles. Het wordt nochtans pas echt interessant als Patterson een kleine dosis emotie toevoegt, zoals op “Nadia” en “Enduring Chill” en een beetje op “Don’t Pity The Young”. Had Patterson een paar keer goed gedoseerd vocaal uitgehaald, zou dit album nog beter scoren. Een heldere vrouwenstem had ook voor wat tegengewicht kunnen zorgen.
“The Rose And The Thorn” is het meest dansbare nummer, toch voor vleermuizen. Hier krijgen we dan toch wat vrouwelijke vocale inbreng, maar je moet al goed luisteren om het echt op te merken. “Autonoir” doet wat denken aan het gezamenlijke album van TB Frank & Baustein. “Gods In The Dark” heeft wat van een trage Front 242-track. “Infinite Hunger For Love” opent met een baslijn van The Cure en laat die referentie nog een paar keer opduiken, maar krijgt ondertussen wel een eigen Fotocrime-gezicht. “Confusing World” is een bloedmooie eighties-track, een beetje in de richting van The Sound. Zo hadden er wel meer mogen staan op ‘Principle Of Pain’.
Nederlands 
Français 
