Qntal schreef begin de jaren negentig geschiedenis toen ze muziek uitbrachten dat een mix was van medieval en electro. Iets wat tot voorheen niet was voorgedaan. Tot op heden houden de Duitsers het genre, dat ze zowat zelf hebben uitgevonden, met hun releases op een hoog niveau. En dat is op deze release niet anders.
Zo verrassen als meer dan twintig jaar geleden doen ze niet meer. Maar ze weten het boeiend te houden en kwaliteit af te leveren. Wat enigszins wel verrassend zijn de songs gezongen door Michael Popp. Zoals op “Die Finistre Nacht” dat door zijn zang veel meer richting gothic gaat. De elektronica geeft de track ook een andere invalshoek. De middeleeuwse thematiek is hier zo goed als weg. Het is een fijne song maar het is gewoon even wennen. Daarnaast bevat ‘Nachtblume’ terug een aantal die tracks geweldig mooie melodieën bevatten. Tracks die je meenemen in een andere wereld. Ik denk dan aan het titelnummer. Daar combineren ze de gekende combinatie van middeleeuwse instrumenten en elektro. De elektro komt in de tweede helft opzetten en wordt zo een erg dansbare track. Met daarnaast de heerlijk en melancholische zang van Syrah. Een heel mooi opgebouwde song. Ook “Echo” is zo’n nummer. “O Fortuna” klinkt imposant, klassiek en lijkt uit een andere tijd te komen. Zo houdt dit 12 tracks aan.
‘Nachtblume’ bevat nummers die soms meer richting elektro gaan en dan weer meer richting medieval folk. Maar altijd met de nodige kwaliteit, melodie en sfeer.
Terug een release waar de fans en de liefhebbers van het genre heel tevreden gaan mee zijn.
The Spectors hebben een nieuw album. Of de nieuwe The Spectors hebben een album. Het hangt er maar van af waar je ‘nieuw’ wil plaatsen, het klopt elke keer. Na een EP en een lovend onthaald debuutalbum heeft frontvrouw Marieke Hutsebaut de band ontbonden. Ze is op haar eentje beginnen schrijven aan nieuw materiaal en heeft daar dan een nieuwe band bij samengesteld, zonder synths deze keer.
Muzikaal heeft Marieke het geweer van schouder veranderd, maar ook weer niet te bruusk. Het nieuwe album ‘Ooh Ooh Aah’ biedt bruisende, soms sprankelende shoegaze en dromerige poprock. Wat je zou krijgen als je de wall of sound van de Jesus & Mary Chain zou enten op de vrolijke nonchalence van The Breeders. Een echte lente-plaat, maar zeker niet volbloed-zomers.
Achter al die laagjes van zoemende en galmende gitaren zitten lyrics die fragmentarisch vertellen hoe Marieke haar leven met Asperger ervaart. Moedig om te beginnen en vooral ook herkenbaar voor wie een beetje thuis is in de materie. Maar ook voor wie daar niet mee bezig is, blijft dit een album vol heel aangename poprock.
Er zitten muzikaal heel wat referenties in naar de sixties, eighties en nineties. De sound en de koortjes van “Borderline” leunen hard op de erfenis van The Breeders uit de nineties, maar The Spectors geven er nog een eigen sixties-twist aan. “When The Morning Falls” is dan weer melancholische shoegaze, een beetje als een uitgeregend huwelijk tussen The Raveonettes en The Posies.
“Only You” is een perfecte popsong, maar dan gecamoufleerd in een Twin Peaks-jasje. “Leader Of The Pack” en “Be My Baby” zijn geen covers, maar eerder een vage knipoog naar het naïeve van de sixtiespop. Opvallend is dat bonustrack “Clyde & Bonnie” niet uit de toon valt, hoewel die nog met de ‘oude’ bandbezetting werd opgenomen.
The Spectors schieten met ‘Ooh Aah Aah’ fel uit de startblokken voor de tweede ronde in hun nog jonge bestaan. Deze tweede ronde is een paar tinten minder donker en meer dreampop, maar ook meer met een eigen gezicht. Benieuwd hoe dat eigen gezicht straks nog meer vorm zal krijgen.
The Spectors spelen in mei vier keer het voorprogramma van The Sheila Divine in België en zullen ook daarna nog moeilijk te ontkomen zijn op de Vlaamse podia.
https://www.youtube.com/watch?v=sBW7_gONr6Q
Het Britse Septic Tank was begin de jaren ’90 actief, maar studio-opnames werden toen niet gemaakt. De band was een hardcore-uitlaatklep voor drie leden (Scott Carlson, Lee Dorian en Gaz Jennings) van de legendarische doommetalband Cathedral. Carlson zat ook nog in Repulsion, Death, Church Of Misery en Genocide, terwijl Dorian ook nog bij Napalm Death en Jennings bij Death Penalty. Maar Septic Tank was eerder een zijprojectje.
Septic Tank bleef lang een halve legende. Tot er in 2012 plots wat studiotijd over was bij de opnames van een Cathedral-album. In enkele uren werd een EP geschreven en opgenomen. Dit jaar is er dan toch een eerste volwaardige album van Septic Tank. ‘Rotting Civilasation’ is een verzameling van liefst 18 tracks. Sommige daarvan werden pas in de studio bedacht en onmiddellijk opgenomen. Het hele album werd in nauwelijks enkele dagen tijd ingeblikt. Jamie Gomez Arellano fungeerde als drummer en als producer. Als drummer is hij niet zo vermaard, maar hij zat reeds in de studio met Cathedral , Paradise Lost, Ghost en Opeth.
Alle nummers zijn heel kort, snel en hard en hebben teksten die overal lak aan hebben. Denk aan Discharge, GISM en Black Flag. Er zit een beetje doomcore in, maar denk vooral aan de trashcore, en de politiek geïnspireerde hardcore en punk die furore maakte ten tijde van Reagan en Thatcher. Dat Septic Tank geen relict uit het verleden is, laten ze horen op “Social Media Whore” en “Whitewash”.
Positieve uitschieters op ‘Rotting Civilasation’ zijn “Never Never Land”, “Rotting Empire”, “Danger Signs” en “Who”.
Er is een nieuwe generatie van jonge muzikanten die wel wat zien in wat we vroeger de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) noemden. Bij ons heb je Ironborn die een beetje die richting van de klassieke heavy metal uitgaat, in Duitsland heb je Pulver, maar in Groot-Brittannië zijn er tal van bands die teruggrijpen naar de erfenis van Iron Maiden, Angel Witch en Raven. Eliminator is een relatieve nieuwkomer in die groep. Deze Britten brachten zopas hun debuutalbum ‘Last Horizon’ uit.
Eliminator had een tijdlang Dave Pugh, de gitarist van folkmetallegende Skyclad, als zanger, maar die heeft het te druk om Eliminator erbij te nemen. Daarvoor kwam Danny in de plaats en dat is verdomd een heel sterke zanger. Geen Bruce Dickinson, dat ook weer niet, maar als deze Danny nog wat kan groeien in stemvolume en bereik, zit Eliminator op rozen. Ook de gitaristen leveren sterk werk. In de teksten en de songopbouw zitten dan weer weinig verrassingen, maar deze Britten doen hun ding met veel vuur en gedrevenheid. Die passie zie je nog zelden in het materiaal dat de dinosaurus-bands uit de klassieke heavy metal recent uitbrengen.
Eliminator doet de kunstjes van Iron Maiden en Judas Priest nog eens over op een sublieme manier. Maar we zitten in een compleet andere tijdsgeest. Een album als ‘Last Horizon’ zal dus nooit dezelfde impact hebben als de eerste albums van de NWOBHM.
Eliminator zal hard moeten werken, in donkere kroegen en op kleine festivals, om deze muziek aan de man te kunnen brengen. Als ze dat een paar jaar na elkaar met dezelfde passie kunnen doen als waarmee ze dit album opnamen, dan kan het lukken om ook in België door te breken.
Beetje vreemd, dit moet doorgaan voor het zogenaamde debuutalbum van Cabbage, maar de band heeft in de afgelopen drie jaar el een pak EP’s en singles uitgebracht met in totaal zo een slordige 30 songs, dat zijn zowat drie albums als je ’t ons vraagt. Al die tracks maakten trouwens duidelijk dat Cabbage niet zomaar in één hokje is onder te brengen, dit is een bandje die er deugd in vindt om de mensen herhaaldelijk op een verkeerd been te zetten.
Cabbage brengt hun eigenwijze rock met rebelse trekjes en een typische zweem van Britse arrogantie, het presenteert zich als een dwarse kroegentocht doorheen de afgelegen steegjes van de meest eigenzinnige Britse pop, punk en postrock. Cabbage ontgint er grond waar een hoop bekende en minder bekende goden hen zijn voor geweest zoals The Fall, Arctic Monkeys, Virgin Prunes, Black Grape, Fat White Family, Future Of The Left en Idles.
Met het begin van “Preach To The Converted” zou je denken dat de nieuwe Ho99o9 of Death Grips is aangekomen, maar dan helt de song over naar wilde en tegendraadse rock met weerhaken.
We herkennen de humor en spitsvondigheid van het ons zeer genegen Future Of The Left in prikkelende songs als “Obligatory Castration” en “Molotov Alcopop”. “Postmodernist Caligula” is een dol punkertje waar The Buzzcocks in rondhangen en “Celebration Of A Disease” is dan weer je reinste garage-rock met een gestoord sixties orgeltje in de gelederen. “Subhuman 2-0” is een semi akoestische afsluiter waarmee Cabbage er uit gaat met flair in nonchalante Doherty stijl.
Elke track op dit album heeft zo zijn sterktes, er staan geen vullertjes op dit album.
Er valt dus heel wat te ontdekken op deze ‘Nihilistic Glamour Shots’, een rijk en gediversifieerd album met geregeld een hoek af.
Drudkh is één van de ongekroonde koningen van de blackmetal. Deze band uit Oekraïne spreekt reeds enkele decennia uitsluitend via de muziek. Ze geven geen interviews, niet de minste duiding bij hun muziek en ze spelen zelfs niet live. Het mysterie dat ze zo zelf rond hun band hangen, draagt waarschijnlijk voor een groot deel bij tot hun cultstatus.
Het nieuwe album werd ‘They Often See Dreams About The Spring’ gedoopt. De vijf nummers zijn samen goed voor zowat 45 minuten bloedstollende blackmetal. Als geheel helt dit album over naar het atmosferische en het melodische, wat het ook verteerbaar maakt voor wie niet zo thuis is in het genre van de blackmetal. Zeker de eerste vier nummers zijn heel toegankelijk, toch voor blackmetal – het is nog steeds geen popmuziek, natuurlijk. Er zit ook opnieuw een zeker Slavisch-weemoedig pagan-gevoel in, vooral als de synths op het voorplan komen.
Het nieuwe album sluit niet echt aan op de twee vorige, ‘A Furrow Cut Short’ en ‘Eternal Turn Of The Wheel’, maar grijpt eerder terug naar het filmische ‘Autumn Aurora’ uit 2004, één van de albums waarmee ze zich op de kaart gezet hebben. Alle tracks zijn uitstekend, maar als we er eentje moeten aanbevelen, dan toch “Nakryta Neba Burym Dakhom”.
De Nederlandse gitarist en componist Arjen Lucassen is een begrip in progrock en metal middens. Dit vanwege zijn projecten onder diverse namen: Star One, Stream of Passion, Guilt Machine (met Jasper Steverlinck) maar vooral met Ayreon waar hij sinds 1995 de lat inzake progrock/rockopera’s hoog heeft gelegd. De releases zijn telkens kwalitatief hoogstaand en ook nog eens fijn verpakt en voorzien van het nodige ondersteunend beeldmateriaal. ‘Electric Castle’ en ‘The Human Equation’ worden gezien als klassiekers binnen het genre. Verder weet hij telkens een hele rij topmuzikanten rond zich te scharen voor zijn albums. Namen zoals Damien Wilson, Anneke van Giersbergen, Ed Garby, Russell Allen, Marcelo Bovio en nog vele meer.
In september 2017 deed hij met Ayreon drie live-shows die nu ook op DVD en CD zullen verschijnen. Die shows waren in enkele uren tijd uitverkocht. Fans keken er al lang naar uit want je hebt niet elk jaar de kans om Ayreon live aan het werk te zien. Zoals we onderhand wel gewoon zijn van Lucassen was ook dit live gebeuren terug tot in de puntjes uitgewerkt. Zowel de lichtshow als de screens zijn adembenemend en hij nodigde een rits gastmuzikanten uit die de songs tot leven moesten brengen. O.a. Floor Jansen (Nightwish), Damian Wilson (Headspace), Hansi Kursch (Blind Guardian), Tommy Karevik (Kamelot), Anneke van Giersbergen (The Gentle Storm), Marco Hietala (Nightwish), Jonas Renkse (Katatonia), Mike Mills (Toehider), Marcela Bovio (Stream of Passion), Irene Jansen, Robert Soeterboek (Star One), John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis), Edward Reekers (ex-Kayak), Jay van Feggelen, Maggy Luyten (Nightmare) and Lisette van den Berg (Scarlet Stories) maakten hun opwachting in deze show.
Het resultaat mag er dan ook zijn. Muzikaal een show om vingers van af te likken en visueel werd ook niets aan het toeval overgelaten met o.a. 30 camera’s en visuals. Heerlijk om songs zoals “River Time”, “Loser” of “The Valley of the Queens” ,die we kennen in hun studioversies, ook live te mogen aanschouwen en beleven. Ook komt er werk uit zijn laatste album ‘The Source’ aan bod (o.a. “Star of Sirrah”) evenals werk uit zijn beginjaren (zoals “Merlin’s Will”).
Aan de hand van 28 nummers krijgen we een doorsnee van het werk van Ayreon te horen. Aangevuld met enkele songs uit zijn nevenproject Star One (o.a. “Intergalactic Space Crusaders” en “The Eye of Ra”). De songs zijn nagenoeg perfect uitgevoerd en de vocals zijn van hoog niveau. Het publiek geniet zichtbaar mee en de DVD geeft mij nog iets meer inleefvermogen omdat je het publiek en de muzikanten ziet genieten. Als ik dan toch iets moet opmerken dan is het een klein detail kritiekje. Het ware fijn geweest mocht er rond één song iets speciaals gedaan geweest zijn. Maar het is dan ook wel mierenneuken dat ik hier doe.
Deze DVD is een must have voor de fans en een fijne introductie voor wie niet zo vertrouwd is met zijn werk. Wederom een schitterende release van Luccassen.
Necrophobic draait al ettelijke jaren mee. Hun debuut dateert al van 1993. Ze ontstonden in 1989 en wilden een wat donkerdere death metal maken dan dat er toen bestond. Hun groepsnaam ontleenden ze aan een Slayer-song. Na een winterslaap van bijna vijf jaar (‘Womb of Lilithu’ dateert al van 2013) zijn ze terug met een nieuw album. Er is wel één en ander veranderd aan de line-up tegenover het vorig album. Naast all-time member Joakim Sterner en bassist Friberg heeft men een aantal oudgedienden terug ingelijfd. Deels uit noodzaak want gitarist David Parland pleegde in 2014 zelfmoord en vocalist Tobias Sidegard werd, wegens een veroordeling van huiselijk geweld, uit de band gezet. Zo komt het dat zowel vocalist Strokirk als de gitaristen Ramstedt en Bergebäck terug van de partij zijn. De vraag was dan ook wat dit van invloed zou hebben op het geluid van de band.
Wel men borduurt verder op de ingeslagen weg die men op de laatste albums heeft ingeslagen. Met dit verschil dat ‘Mark of the Necrogram’ een stuk geïnspireerder klinkt dan hun vorig album. De songs klinken vinnig, vrij melodieus en de riffs zijn ook spannender dan op ‘Womb of the Lilithu’. Langs de ene kant krijgen we vrij melodieuze en bombastische tracks zoals “Tsar Bomba” en aan de andere kant trashy tracks zoals “Odium Caecum”. Daartussen ook een sleper zoals “Requim For A Dying Sun”. Voor elk wat wils dus. Alles mooi tot een vrij homogeen geheel gemixt.
‘Mark of the Necrogram’ is een gevarieerd album dat de nodige Necrophobic kenmerken bevat en een stuk beter is dan hun voorganger. Een aangename plaat dat aardige tempowisselingen en overgangen kent. Een geslaagde comeback dat bewijst dat ze de moeilijke periode goed hebben weten om te buigen.
Raskolnikov verwijst naar een personage uit een roman van Dostojevski. Daarnaast is het ook de naam van een Frans-Zwitserse band dat in 2015 in Genève opgericht werd. Ze pendelen wat tussen Parijs, Reims en Genève. Een nog jonge band dus dat hier met ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ zijn debuut presenteert. Zeven songs krijgen we op dat debuut. Songs die zich muzikaal ergens tussen Joy Division en Interpol bevinden. De stem en de manier van zingen doet mij erg aan Paul Banks (Interpol) denken. Dit trio brengt postpunk volgens de regels van de kunst. Een wat monotone zang, typische postpunk gitaren en wat synths. Dat levert enkele mooie songs op zoals opener “Stockholm” dat een mooie uitgerekte outro heeft, “Hunde Sind And Der Leine Zu Fuerhen” dat een vinnige track is of “Poddanie Bezwarunkowe” dat vrij catchy klinkt. Als geheel klinkt het album natuurlijk wat zwaarmoedig.
Raskolnikov heeft een heel degelijk album gemaakt dat volledig binnen het genre van de postpunk past. Liefhebbers van postpunk of Interpol kunnen zich dit album blindelings aanschaffen. Voor wie van dit album houdt is er nog goed nieuws want hun opvolger staat gepland voor eind 2018.
Rock dat de Jaren 60 en 70 doet heropleven… dat zit dezer dagen wel in de lift zou je denken. Dat levert best mooie releases op. Vooral als ze iets doen met die elementen zoals ze in een moderne productie gieten of vermengen met moderne elementen. Svartanatt doet daar niet meteen aan mee. Ze spelen hun rock net alsof ze in de jaren 70 leven. Het klinkt dus vintage en erg retro. De songstructuren zijn soms een beetje progressief van aard. Met riffs en hooks die erg jaren 70 klinken. Soms wel een beetje te clichématig of al teveel gehoord. Dat is meteen mijn grootste bemerking bij deze release. Om echt aan te spreken of op te vallen gaan ze hieraan toch nog wat moeten doen.
Svartanatt is een band in progressie. Wanneer hun volgende release nog een stapje verder gaat dan deze dan gaan we ongetwijfeld boeiende dingen te horen krijgen. Voorlopig blijf ik nog een beetje op mijn honger zitten.
Rauwe garagepunk. Dat serveren de Nieuw-Zeelanders van The Cavemen op ‘Nuke Earth’, hun derde album. De opnames klinken rommelig en aan de mix werd nauwelijks gesleuteld, maar dat moet het album enkel wat extra cachet geven. The Cavemen willen vanuit het diepste van hun hart rommelig, chaotisch, ongecontroleerd en niet-geproduced klinken. Niet alleen omdat de studio-opnames dan dicht bij hun live-geluid liggen, maar vooral omdat dat bijdraagt tot hun aura van ongeleid projectiel. The Cavemen prijzen zichzelf fier aan als de band die elk publiek de kroeg/tent kan uitjagen. Maar laat je niet afschrikken door al die branie. Achter die façade zitten muzikanten die perfect weten met welke hooks en riffs ze een catchy punkrocksong moeten smeden. Wie voorbij de ruis luistert, krijgt volop ear-candy.
Op ‘Nuke Earth’ klinken deze Nieuw-Zeelandse holbewoners als een huwelijk tussen de Ramones en de Stooges: met diep in de sixties en seventies gefermenteerde rauwe rock en zonder omkijken. Dat ze nog met één been in de tijdscapsule zitten, blijkt ook uit de onderwerpen die ze aansnijden: Tsjernobyl, Jimmy Savile en Elvis Presley.
Ook Heck (toen die nog Baby Godzilla genoemd werden) is een relevante vergelijking als het gaat over de energie van The Cavemen. Vooral het gevaar dat beide bands uitstralen is een gemeenschappelijke factor. Wat opvalt is de prominente plaats in het groepsgeluid voor de bas, zowel in de intro’s als doorheen de nummers. Op dat vlak hebben ze misschien iets opgepikt van bv. de UK Subs.
Het is niet eenvoudig om op ‘Nuke Earth’ nummers aan te duiden die er een beetje bovenuit steken. “Lust For Evil”, “Batshit Crazy” en “Gimme Beer Or Gimme Death” dan misschien. Maar als je die goed vindt, zal je van het ganse album kunnen genieten.
The Cavemen komen regelmatig naar Nederland voor optredens en ook Frankrijk en Duitsland stonden al op hun programma. Hopelijk komen ze binnenkort ook naar ons land om eens lekker keet te schoppen.
https://www.youtube.com/watch?v=6-YgUPuxsGo
‘The Magnificent Planet of Alien Vampiro II’ is het tweede album van Häxxan (uit te spreken als chasan). Het trio komt uit Tel Aviv, maar probeert sinds kort vanuit Berlijn Europa te veroveren met zijn psychedelische, naïeve retro-powerrock, met uitstapjes naar garage, noise en seventies-hardrock.
"Silk Worms" heeft een melodie die zich met weerhaken vastzet in je hoofd. Op "Hunter" gaat Häxxan van een grappige beschrijving van het gebroken hart van een schooljongen naar een muur van distortion waar Ty Segall jaloers op zou zijn. In hun meest catchy versie, zoals op het up-tempo “Jeff Casanova”, komt Häxxan in de buurt van L7 en The Breeders, maar dan met rommelig-esoterische vocalen.
Op het instrumentale “Circle Of Quantum” klinken deze Israëliërs als Sonic Youth op een lsd-trip. Hawkwind? Jefferson Airplane en Girlschool komen ook een paar keer langs als referentie, o.m. bij “Snakes In My Hair”. Het tekstvel bij de CD verraadt dat de lyrics vanuit een andere taal naar het Engels vertaald zijn. Grammatisch klopt het allemaal nog net, maar de zinsconstructie en woordkeuze zorgen soms voor grappige momenten. Maar je kan hier vooral perfect van genieten zonder tekstvel. En dan eerder met een pretsigaret of na een paar glazen wijn op een zonovergoten zomerse avond.
‘The Magnificent Planet of Alien Vampiro II’ is een ideale soundtrack voor wie heimwee heeft naar Woodstock en het hele summer of love-verhaal. Of voor fans van The Narcotic Daffodils en Schocking Blue, maar dan met meer gitaren en met meer ballen.
https://www.facebook.com/xhaxxanx/
‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen, maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.
Meneer Michiels zal u waarschijnlijk niet zoveel zeggen. Maar als ik ’t hof Van Commerce en 4T4 zeg dan zal je aandacht wel getrokken worden. Want 4T4 is Meneer Michiels. Na ‘Met voorbedachten rade’ uit 2015, die goeie kritieken kreeg, is de man er nu met zijn tweede worp ‘Klets’. De grote vraag was , kan de man de goeie kritieken uit het debuut bestendigen en verbeteren? Daarvoor gaan we het album eens van nabij beluisteren.
Wie denkt Izegems te horen komt bedrogen uit want 4T4 komt uit Leopoldsburg. Gevolg is dat het wat beter verstaanbaar is buiten West Vlaanderen. “Eersteklas” is de eerste single en is catchy, bevat kleurrijke eighties synths en met voldoende melodie. Net zoals op de hele plaat teksten die eigenwijs zijn, met een originele invalshoek.
‘Klets’ lijkt wat elementen van ‘t Hof van Commerce te bevatten of je merkt alleszins hier zijn muzikale invloed op de band. Ondanks hij soms old skool hiphop beats verwerkt in zijn muziek vind ik wel dat hij hier naadloos aansluit met de moderne Belgische rapscéne. Dan heb ik het over acts zoals Stikstof, Brihang of Zwangere Guy en niet over de aan de Amerikaanse hiphop gelieerde acts. Dus radiovriendelijk met de nodige melodie en weerhaakjes in de teksten. Meneer Michiels kent zijn roots en zijn muziekgeschiedenis. Bij momenten hoor je echo’s van vroeger in zijn muziek. Ik denk aan de Beastie Boys op “Keikop”. Maar dan wel zonder dat het als een rip-off of als een kloon klinkt. “Zand in Ons Ogen” klinkt als een dromerige popballad maar de venijn zit hem in de tekst.
Al deze elementen en invloeden mengen zich samen in een uiterst boeiend album dat ons 13 nummers lang meeneemt in de leefwereld van Meneer Michiels. De ene keer al wat serieuzer dan de andere, dat wel. Maar we kunnen stellen dat ‘Klets’ op zijn minst evenwaardig is aan zijn debuut en het bevestigt dat zijn goede kritieken geen toeval waren. Met ‘Klets’ geeft hij ons fijne rapnummers met de nodige muzikale inhoud, kleur en variatie.
Om het album samen te vatten met zijn eigen woorden: “Eersteklas, dikke shtijl, zijt ma zeker!”
Nederlands 
Français 
