Eén van de opkomende talenten binnen de soul/r&b en hiphop is ongetwijfeld Sampha Sissay. Hij werkte de afgelopen jaren al samen met Drake , Kanye West , Frank Ocean, Solange en Jessie Ware . Die ervaring stopt hij in zijn debuut .
Een sfeervolle plaat is het , die harp en piano (zijn geliefkoosde instrumenten) onderdeel zijn van aanzwellende hiphopbeats, elektronica en sampling, gedragen door z’n melancholieke , indringende stem . Trippop , postdubstep , soul/r&b vinden elkaar op emotievolle wijze.
Zijn inspiratie haalt hij van James Blake en SBTRKT. Songs als “Plastic 100°C”, “Blood on me” en “Kora sings” dompelen ons meteen onder in die solide sound . “No one knows me like the piano” grijpt aan , klinkt vrij direct en is uiterst persoonlijk .
Sampha zorgt ervoor dat dit meer dan doorsnee soul/r&b is . Hij heeft een evenwichtig sterk debuut uit.
Review Filip - De West-Vlaamse cultband Ugly Papas brengt op 6 oktober hun derde full-album uit. Eigenlijk bestaat de band van Luc Dufourmont en Dr. Dekerpel al 20 jaar niet meer. ‘Atomium Pluto’ is het meest experimentele werk van de band, maar de opnames werden nooit eerder uitgebracht. Het nieuwe Kortrijkse label MayWay Records kreeg de opnames te pakken en zorgt voor een uitgave op vinyl (slechts 300 exemplaren) en op CD. Uiteraard zal ‘Atomium Pluto’ ook digitaal te koop aangeboden worden. De Ugly Papas spelen een voorlopig eenmalig reünieconcert op 30 september in Menen op de ‘Night Of The Ugly Papas’.
De Ugly Papas maakten furore in het eerste deel van de jaren ‘90 van vorige eeuw. Ze haalden de finale van Humo’s Rock Rally in 1990. Noordkaap won toen, Gorky (nog eindigend op een y) werd derde. Met hun tegendraadse rock en singles als “Facin’ The Crap”, “Saviour” en “Météorite” maakten ze deel uit van het kruim van de toenmalige Belgische rockscene. Het eerste album heeft nog bluesrock als basis. Vooral het tweede, al meer experimentele album (‘Ugly Papas’ uit 1994) maakte indruk bij pers en muziekliefhebbers. Gastrollen op dat album waren voor Mauro Pawlowski en Piet Goddaer van Ozark Henry.
Een derde album is er toen nooit gekomen. De bandleden gingen elk hun weg in o.m. Two Russian Cowboys, Monstera Deliciosa en ID!OTS. Luc Dufourmont werd bekend in Vlaanderen als aanvoerder van de ‘bende van Roste Luc’ in de tv-serie Bevergem. In 2006 was er een korte reünie die leidde tot een bescheiden reeks optredens in Vlaanderen.
Met hun eigenzinnige rock van hun eerste albums plaveiden de Ugly Papas de weg voor andere tegendraadse bands die wel (internationale) erkenning kregen zoals Evil Superstars, Thou, The Germans, Mad Dog Loose, Metal Molly, Hamster Axis Of The One Click Panther en zelfs dEUS. Die laatsten waren misschien niet rechtstreeks geïnspireerd door de Papas, maar dat je met dit soort muziek de finale van Humo’s Rock Rally kon halen zal hen waarschijnlijk wel aan het denken gezet hebben.
Op Atomium Pluto krijg je tien volwaardige, onuitgegeven Papas-songs uit de periode 1996-1997, deels opgenomen in de oude Bucksom-cinema in Menen. De stem van frontman Luc Dufourmont begeestert op de schaarse momenten dat ze aanwezig is, de gitaarpartijen van meesterbrein Dr. Dekerpel laten over zijn onmiskenbaar talent geen twijfel bestaan. De ritmesectie (Dick Descamps (later bij oa. The Whodads) op bas, Rik Debruyne (later bij Ozark Henry) drumt, dirigeert het tempo en laat het geheel schaamteloos energiek en retestrak klinken. De altsax-partijen van Peppie Pepermans (later bij Think Of One, Eriksson Delcroix en (de band Schwarzwaldklinik) geven de nummers een touch van internationale klasse.
Single “Drunken Indians” is de meest catchy en gedreven song van dit album. Het is één van de weinige songs met een ongeveer klassieke opbouw. Op de andere tracks verkennen de Ugly Papas het hele muzikale universum met veel fuzz, psychedelica, geluidseffecten, botsende of dreunende ritmes en stuiterende baslijnen.
Captain Beefheart, Frank Zappa, Serge Gainsbourg en het vroege werk van TC Matic zijn nooit ver weg. Elke track wordt uit verschillende muziekgenres opgetrokken, van retro-cinema tot spacerock. Songtitels als “Chicka Ferdy Parasol”, “Satellites Are Spinning”, “Beatnik” en “Olleke Bolleke” geven al ongeveer aan wat je mag verwachten.
Sommige tracks lijken meer op jamsessies van een stel jazzcats, maar als geheel is dit best genietbaar. Knap ook wat ze doen met “Magic and Ecstasy” van Ennio Morricone. “Sattelites Are Spinning” begint een beetje als “The End” van The Doors om dan in het zwarte gat van het heelal te duiken.
Een mooie weerslag van een scharnierpunt in de Belgische rockgeschiedenis. Een must-have voor iedereen die denkt dat hij met zijn rockbandje ‘iets nieuws’ gaat proberen.
Review Wim - Het nieuwe album lag jaren stof te vergaren totdat de band besloot om samen te komen en alles te remasteren. Dat leidde tot tien songs die samen ‘Atomium Pluto’ vullen. Daarnaast was er ook een tentoonstelling rond de band met als afsluiter het éénmalig concert op 30 september in Menen laatstleden.
Maar laten we ons nu even concentreren op ‘Atomium Pluto’. Opener “Drunken Indian” kennen we single gewijs inmiddels al en is de ideale opener van een album dat feest, roes, gedruis en andere gelijkaardige exploten uitstraalt. “Chicky Ferdy Parasol” lijkt op een Mexicaanse rocksong of wat daar voor moet doorgaan. Speedy Gonzalez lijkt nooit ver weg. Met “Afrique” zoekt men muzikaal een ander continent op. “Yellowtown” drijft op een baslijn. Het is een mengeling van blues, jazz en gekte. “Etna Vesuvius” trekt zich op Zappiaanse wijze op gang. “Olleke Bolleke” is spelerlei en toont ons, net als “Okapi” trouwens, aan dat we alles niet te serieus moeten nemen. Hier viel wat meer mee te doen is mijn indruk. “Magic and Ecstasy” is beter. Een vuile rock’n’roll sound neemt ons mee en doet onze benen dansen. Ook “Beatnik” laat ons verder feesten. Afsluiter “Satellites Are Spinning” begint met de bezwerende gitaar van Dr Dekerpel, net zoals The Doors ook pleegden te doen. Denk aan “Riders On The Storm” of “The End”. Een schitterende song die een aangenaam album vol gekte, rauwheid en feestgedruis afsluit.
Het album mag er wezen en is in zijn geheel vrij genietbaar. Een waardige afsluiter van de hommage aan een band dat belangrijk was voor een groot aantal bands na hen in de jaren negentig. De vraag blijft wat als ze hadden verder gedaan? Welke richting waren ze dan uitgegaan? The Ugly Papas waren en zijn nu heel eventjes terug een fenomeen.
Het Zweedse Night (niet te verwarren met de gelijknamige band uit de jaren 70) presenteert ons negen nieuwe tracks op hun derde album. Tracks die meer gebaseerd zijn op oldschool rock en minder dan voorheen op NWOBHM. Hun sound is wel een beetje retro (bv de zang om maar iets te noemen). “Coins in a Fountain” is een buitenbeentje tussen de andere songs. Vooreerst zingt hij hier zonder de grain in zijn stem. De muzikale begeleiding is softer dan de rest en gaat zo een beetje de richting uit van Kansas, Eagles. Een beetje de stijl van Amerikaanse roots muziek. De andere songs zijn meer rock georiënteerd maar blijven wel vlot toegankelijk klinken.
Ze slagen erin om catchy deuntjes af te leveren. Vinnige en levendige songs met zang en gitaren die vrij retro klinken. De liefhebbers van de zwaardere hard rock zullen dit vermoedelijk te licht vinden. Diegene die zich daar niet aan storen zullen hier veel luisterplezier aan beleven. De teksten zijn eerder aan de sinistere kant en vormen een beetje een contrast met de muziek. Ook de productie is goed en zorgt voor helder luisterplezier.
Vier jaar na hun eerste volwaardig album is Flesh & Fell terug met een full album. Dit om onder andere ook hun 30-jarig bestaan te vieren. Natuurlijk zit er na hun korte beginperiode wel een serieuze hiatus in hun bestaan maar intussen zijn ze sedert 2011 vrij aanwezig in de scene.
Nu is er dus ‘Icarus’ ( Icarus de man met de veren die te dicht bij de zon vloog waardoor hij neerstortte…). Opener “Poker Joker” kregen we al vorig jaar te zien en te horen middels een videoclip. Een geschikte opener dat meteen ook toont wat je mag verwachten op dit album: wave en electropop die de prima vocals van Laurence Castelein begeleiden. Het moet gezegd worden dat de vocals van Laurence en de muziek van Pierre Goudesone goed matchen. “Salome” is een iets rustiger nummer maar meteen één van de beste uit het album. Een toptrack en terechte single. Er staan een resem dansbare en uptempo songs op zoals “Bling Bling”, “Dandy” of “Liar”. Enkele tragere nummers zoals “L’Ennui” en afsluiter “Laziness”. Mijn voorkeur gaat toch uit naar de wat meer up tempo tracks daar Laurence haar stem dan wat beter tot haar recht komt. In zijn geheel klinken de tracks als een voortzetting van de paar songs die ze in de jaren 80 maakten. Net alsof de tijd heeft blijven stilstaan. Oké, de productie doet het wat meer hedendaags klinken.
De vergelijkingen met Vive La Fête kunnen hier en daar ook getrokken worden. Dat is vooral een compliment.
‘Icarus’ neemt zeker en vast niet dezelfde koers als de Griekse figuur die in zijn overmoed te dicht langs de zon vloog en neerstortte. Tien songs waarvan er acht de moeite zijn en twee wat minder (“Liar” heeft een voorspelbaar en middelmatig refrein en Laurence worstelt met de vocals op “Laziness”). Maar bovenal Flesh & Fell leeft en toont hier hun kunnen met een prima album.
Op naar de podia! Enkel verkrijgbaar op vinyl in een gelimiteerde oplage. ‘T is dus voor de snelle beslissers.
De powermetalbands zijn niet dik gezaaid in Vlaanderen. Powermetalbands die zich specifiek op oorlogen richten als onderwerp voor hun teksten, zijn er nog veel minder. Er is er voorlopig maar één en dat is het Antwerpse FireForce. Ze doen dat overigens niet slecht. Ze tekenden bij een internationaal label en kunnen regelmatig optreden in het buitenland. Hun nieuwe album ‘Annihilate The Evil’ is een nieuwe gewonnen veldslag in hun verovering van het buitenland.
In het buitenland zijn er wel meer bands die combat en powermetal combineren, zoals het nog veel populairdere Sabaton uit Zweden. Die mogen sinds enkele jaren als headliner festivals als Alcatraz en Graspop afsluiten. Zover is het nog niet voor FireForce, maar het nieuwe album heeft een paar nieuwe troeven die de voorganger, ‘Deathbringer’, niet had. Producer R.D. Liapakis (van Mystic Prophecy) gidste FireForce naar een iets meer gepolijst geluid, met minder agressie. Zo komen ze nog meer in de richting van pakweg Iced Earth: iets toegankelijker en met meer meezingbare stukken.
De gitaarsolo’s op ‘Annihilate The Evil’ zijn mooi gestructureerd en uitgewerkt en het tempo wordt strak gehouden door drummer Jonas Sanders. Die kan je kennen van de Amerikaanse band Pro-Pain en een bijna eindeloze reeks Belgische bands, met o.m. Drakkar en Komah. Hij drumt op dit album heel gevarieerd en strak, zoals we dat van hem gewoon zijn.
Tot het beste op dit album behoren o.m. het knappe “White Lily” en “Revenge in Flames” (misschien wel het allerbeste op dit album). Ook “Fake Hero” en “Destroyer Of Nations” scoren boven het gemiddelde. “The Boys From Down Under” en “Dog Soldiers” sluiten misschien nog het meest aan op het geluid van Deathbringer.
Wie de fysieke CD koopt, krijgt er een cover met een knipoog bij: “Gimme Shelter”, de song waarmee de Rolling Stones het protest tegen de Vietnam-oorlog steunden.
Pas een dik jaar nadat de legendarische Alan Vega de geest heeft gegeven werden zijn laatste indrukwekkende stuiptrekkingen op dit donkere album gezet. Naar het schijnt heeft Vega met hart en ziel in zijn laatste levensjaren aan deze plaat gewerkt, en dat op een moment dat hij al zwaar sukkelde met een aftakelende gezondheid.
Hoewel veel van deze tracks zijn ingepakt jaren voor zijn overlijden is Vega is hier duidelijk in strijd met zijn demonen en lijkt hij zich er terdege van bewust dat dit zijn laatste opnames zijn. Het album is zeer fatalistisch van aard en laat zich beluisteren als Vega’s muzikale testament, zijn laatste oerschreeuw, zijn hoogsteigen apocalyps, zijn doodsreutel. Net als ‘Black Star’ van Bowie en ‘You Want It Darker ‘ van Leonard Cohen is dit een duidelijke aankondiging van het onvermijdelijke einde, met dat verschil dat die andere twee iconen nog zelf de release van hun laatste testament hebben meegemaakt (bij Bowie was het met 2 luttele dagen wel zeer nipt).
De eerste track is veelzeggend. “DTM” of voluit “Death To Me” is de nagel op de kop, een wurgreep die de toon zet voor een aardedonker claustrofobisch album dat helemaal teruggrijpt naar de versmachtende en repetitieve synth-punk van Suicide. Weg zijn de rockabilly invloeden van Vega’s solo werk, gitaren zijn in geen honderd mijlen te bespeuren. Wat overblijft zijn ijskoude en verzengende industrial synths die weinig hoopgevende sounds veroorzaken. Vega zingt niet, hij briest, haalt zwaar uit en schreeuwt. Zijn declamerende uithalen komen uit de diepste kerkers van zijn ziel. De niets verhullende oerschreeuw die “Screamin Jesus” opentrekt is een noodkreet die alle smeerlapperij van deze aardkloot aanklaagt.
Op ‘It’ mogen we niet echt van songs spreken, maar van rauwe ijspegels, geluidspaletten uit de staalfabriek, elektrische mokerslagen met hartkloppingen. De sound is beklemmend, de sfeer is onheilspellend, de teneur is inktzwart, the end is near.
Het lijkt wel of Alan Vega de soundtrack heeft gemaakt voor ‘The Scream’ van Edvard Munch. Als laatste statement van een bijzonder carrière kan dit wel tellen.
Rechttoe rechtaan punkmuziek met een wilde saxofoon in de gelederen en met een kwade frontdame (Victoria Ruiz) die de wereld een geweten wil schoppen. Het kan haast niet anders dan dat we het een beetje gaan zoeken in de richting van X Ray Spex. Niks mis mee, trouwens, X Ray Spex was een unieke band die punk naar een straatje bracht waar die nog nooit geweest was.
Op het tweede album van Downtown Boys treffen we dezelfde rauwe energie en de kwaadheid van de betere punkgroepen van weleer. Victoria Ruiz zingt en snauwt afwisselend in het Engels en het Spaans. Ook al verstaan we er dikwijls geen snars vast, het is duidelijk dat dat mens kwaad is en een hoop frustraties uit haar keelgat moet kunnen schreeuwen. Ze wordt daarbij geruggesteund door een urgente bende die venijnige punkrock brengt, ongecompliceerd doch niet hersenloos.
U kan het in levende lijve meemaken, Downtown Boys komen hun gal er uitspuwen in de Zwerver, Leffinge op 09/10. Het zou daar wel eens een heet punkfeestje kunnen worden.
‘The order of time’ is een zoveelste mooie plaat. Ze weet ons telkens in te palmen met haar charmerende pop. Duim omhoog voor wat deze dame presteert!
Hydrogen Sea is het geesteskind van het koppel Birsen Uçar en Pieterjan Seaux. Ze zorgen voor een ‘soort zee van waterstof’ , dreampop , die ergens Beach house, Portishead en Cocteau Twins doet opborrelen . Mysterie , angst en dromen zijn verpakt in donkere melancho liedjes om in te verdwalen . Een nachtelijke trip. In hun Brusselse woonkamer brengt hij de geluiden van keys , drumcomputer , gitaar en piano bij elkaar , en zij zingt met haar zalvende , zachtaardige en indringende vocals er overheen. Pieterjan was al te horen als muzikant bij Selah Sue , Reena riot en Mojastar.
Ze worden bijgestaan door producer Joris Caluwaerts , gekend van bij STUFF. en Magnus. We krijgen wonderlijke , sferische nummers . “Beating heart” en “Worry” zijn hier de meest dansbare ‘moonlight’ nummers .
Dit is hemelse, intimistische , prikkelende, groovy synthpop. Puik werk .
Het Noord-Ierse Two door cinema club is aan de derde cd toe . De band rond Alex Trimble viel een handvol jaar terug op met hun debuut ‘Tourist history’, een debuut, met een rits aangename , sprankelende , spring-in-t-veld nummers , speelse , leuke , frisse, twinkelende pop. In die tussentijd verscheen ‘Beacon’ , volwassener en breder van aanpak . Minder bubbels, maar onderstreept nog steeds een jeugdige aanpak.
‘Gameshow’ is een veelzijdige , dynamische plaat . Toegegeven, de onschuld van vroeger is verdwenen , maar de lekkere groove in de songstructuur blijft. Funk , dance en psychedelica krijgen ruimte. Prince kijkt om hun schouder heen op “Bad decisions”, “Surgery” en “Je viens de la” . De titelsong rockt als vanouds. We gaan lekker door de plaat heen .
Ze zijn opnieuw geslaagd in een overtuigend album . Singles als vroeger zijn er niet echt, maar optimisme en levenslust is het voornaamste credo van de band . Mooi toch …
De zee is altijd al een rijke inspiratiebron geweest in de muziek. Blijkbaar ook voor de Nieuw- Zeelandse band Dreams Are Like Water dat de in de openingstrack “A Sea Spell” de zee tot ons laat komen. Het is een erg sfeervolle en etherische song met aangename vocals van Rosebud. Dit trio houdt wel van wat donkere en etherische elementen. Hun bandnaam is dan ook niet toevallige vernoemd naar een song van This Mortal Coil.
Deze EP is hun debuut maar klinkt toch al erg volwassen. “(Thrice) In Blood” is dan een meer gothrock/postpunk song dat, qua stijl, eerder richting The Cranes en Siouxsie uitgaat. De (samen)zang en het pianoriedeltje halfweg liften het nummer omhoog. “Ineffable” is niet geheel feilloos in de zang en de opbouw maar afsluiter “Feathered Infant Bells” maakt dit ruimschoots goed. Een bijna tien minuten durende epische darkwave (The Cure is hier bij momenten niet ver weg) track dat goed uitgebouwd is. Toppie! We krijgen daarna nog een radio-edit van ”A Sea Spell”, “Ineffable” en “Feathered Infant Bells”. Op zich niets mis mee maar weinig verschillend van het originele werk.
Voor liefhebbers van dit genre een aanrader. Hopelijk verblijdden ze ons in de toekomst met meer werk.
Het Britse Amplifier is met ‘Trippin With Dr Faustus’ aan zijn zesde album toe. Ze zijn niet zo gemakkelijk in één hokje te plaatsen daar ze elementen uit de spacerock, stoner, alternatieve rock, grunge etc gebruiken in hun muziek. Het is een album geworden dat alle kanten opgaat maar desondanks toch een eigen geluid en stijl heeft meegekregen. Sommige songs hebben wat onverwachte twist and turns zoals “The Commotion (Big Time Party Maker)” en neigen soms naar wat progrock. De lengte van de songs variëren van vier tot acht minuten. “Freakzone” is één van de sterkere tracks op dit album dat nogal spacy begint om dan over te gaan naar steviger rock momenten. “Anubis” is een akoestische song die eerder doet denken aan seventies band zoals Kansas, Boston of The Band. Het album sluit af met “Old Blue Eyes” en drijft op een dikke, vette bas. De stem doet mij, net als in sommige andere songs, wat aan Steven Wilson denken. Het nummer werkt naar het einde toe naar een noisy climax. Andermaal een fijn nummer.
Het zesde album van Amplifier is een geslaagd en eigenzinnig album. Ze gaan resoluut hun eigen weg en brengen songs die soms heel verschillende kanten opgaan zonder geforceerd te klinken. Wie houdt van muziek, dat een mengeling van eerder genoemde stijlen bevat, moet dit beslist eens checken.
Ha, die John Dwyer, als een gek blijft die plaatjes maken, op zijn minst eentje per jaar. En altijd zijn die ronduit opwindend. Ook nu weer, de nieuwe Oh Sees (‘ Thee’ is er afgevallen) is naar goede gewoonte terug een knaller, een woelig plaatje dat prikkelt, knettert, klotst en af en toe eens flink uit de bocht gaat.
Welkom in de gekke wereld van John Dwyer, met opgejaagde garage-rock, kraut-rock met een hoek af, ontspoorde psychedelica en zelfs wat geflipte heavy-metal.
(Thee) Oh Sees is een band die live steevast voor een uitbundig feestje zorgt en die live dynamiek ook altijd op hun platen weet neer te zetten, zo hangen er met “The Static God”, “Nite Expo” en “Animated Violence” weer ferme brokken ongeremde energie in de lucht. Hiermee kan menig concertzaaltje terug in vuur en vlam worden gezet.
John Dwyer zou echter John Dwyer niet zijn mocht hij ook niet enkele rariteiten in de aanbieding hebben, zoals dat ook al het geval was op ‘A Weird Exits’ en vooral op ‘An Odd Antrances’. “Keys To The Castle” zet aan als een razende hyena om dan over te gaan in een bedwelmende kraut-rock meets Velvet Underground roestoestand. “Cadaver Dog” sluipt naar binnen als iets van Pink Floyd in LSD georiënteerde Barrett tijden en “Drowned Beast” zweemt langzaam door de kosmos met een uitgebreide paddenstoelencollectie in de rugzak. Het instrumentale “Raw Optics” tenslotte zit er niet om verlegen om met een heuse drumsolo uit te pakken midden in een krautrock bed.
Kortom, het is weer variatie troef met de nieuwe (Thee) Oh Sees, en dat houdt het altijd boeiend.
Neen, de nieuwe QOTSA is alweer niet de verhoopte knaller geworden. De heren hebben zich nochtans niet willen bezondigen aan overdaad en hebben hier maar een schamele 9 nieuwe songs op dit album gekwakt. En dan nog zijn er een paar overbodige bij, hoe is het mogelijk. Bloedarmoede ?
Het siert Josh Homme dat hij wil evolueren, maar de nieuwe op glam en dance-rock gericht sound komt niet altijd even sterk uit de verf. ‘Villains’ opent misschien wel nieuwe deuren, maar staat nu echt wel mijlenver van de Kyuss wervelstormen ‘Blues For The Red Sun’ en ‘Welcome To Sky Valley’ of de QOTSA klassiekers ‘Rated R’ en ‘Songs For The Deaf’. Tot nader order mogen we deze vier kanjers beschouwen als het beste wat Josh Homme op de wereld heeft gebracht, en we vrezen dat daar geen verandering meer zal in komen.
Het begint nochtans veelbelovend. “Feet Don’t Fail Me Now” stelt middels een lange intro ons geduld zwaar op de proef, maar wat er na komt is een voltreffer van een song waarin een stel hete riffs, funky synths en een geweldige groove samen tot iets zeer levendigs uitgroeien. Een lekker kontschuddend “The Way You Used To Do” is al even sexy en de funrock van “Domesticated Animals” stuift ook nog lekker door. Met “Fortress”, een lauwe popsong met een zeurend melodietje, gaat QOTSA echter de eerste keer flink de dieperik in. Een haastig, fel en hitsig glampunk nummertje “Head Like A Haunted House” komt dan heel even de meubelen redden, maar helaas, van daar af is het zo goed als gedaan. “Un-Reborn Again” is een leuk ideetje dat veel te lang gerokken wordt , “Hide Away” is slappe eighties pop en afsluiter “Villains Of Circumstances” gaat wel heel ver over de slijmbalgrens. Daartussenin hebben we gelukkig nog de stevige puncher “The Evil Has Landed” gekregen, maar toch blijven we met een hongerig gevoel zitten.
Een 5 op 9 is veel te weinig voor een band van dit kaliber.
Nederlands 
Français 
