Al dag en dauw brengt Moon Duo monotoon beukende poppsychedelica, stoner en desert . V.U, Suicide en Wipers houden ze hoog in het vaandel. Moon Duo is het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada. Ze slagen erin hun materiaal op twee of drie akkoorden te laten voortdrijven , het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Ze hebben nu een tweeluik uit , het eerste deel stellen we hier nu voorop, dat staat voor duiternis (‘yin’) , het tweede deel vertegenwoordigt de lichte kant van het bestaan (‘yang’).
Op ‘yin’ hebben we het oud vertrouwd patroon van die eindeloze repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Die trance is spannend , intrigerend en heerlijk genietbaar .
De twee denderen lekker door met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal.
Kortom , Moon Duo doet al jaren waar ze goed in zijn …
Het kwintet uit LA heeft met ‘Stage four’ opnieuw een sterke plaat uit . Twaalf songs in nog geen veertig minuten , waarbij Jeremy Bolm alle pijn , woede, frustratie van zich af zingt en schreeuwt . Ook is de plaat erg beladen en is ‘stage four’ een eerbetoon aan het overlijden van z’n moeder . De screamo/hardcore wordt omgebogen naar indie/artpunk.
Een gebalde vuist, een intense spanning en emotionaliteit heerst in het materiaal van de kernachtige, compacte songs .
Een goed bewaard geheim , die Touché Amoré!
Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Newmoon komt uit Vlaanderen en brengt verdomd goede shoegaze . Zoals we dat in de 90s kenden en ondergingen van Slowdive , My Bloody Valentine , Ride, Loop , Swervedriver en ga zo maar verder . Ze combineren het met de hypnotiserende ritmes van Stone Roses en de weemoed van Teenage Fanclub. Verder prijkt Lush als referentie , door de hoger klinkende, ijle zang van Bab Buelens. De vakkundig op elkaar gestapelde en gevlochten gitaarpartijen , de in- en uitfadende, zwevende gitaren, de voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen, raken sterk!
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd , de effectpedalen worden ingedrukt , exploderen niet, hoeft ook niet , want het vijftal beschikt over verslavende lekkere melodieën , die zorgen voor een fris , dromerig, sterk debuut . Sjiek!
Hier gaat hij puur , eerlijk , spaarzaam te werk . Hij trok naar zijn thuisstad Omaha en brengt een rits hartverscheurende , melancholische , mooie songs mee op piano , akoestische gitaar en mondharmonica , gedragen door z’n indringende , doorleefde stem . Sing/songwriting en rootsamericana dat pijnlijk direct klinkt en de afstand tussen artiest en luisteraar nihil maakt . De emotie is groot , de impact maximaal !
Van ‘The Man’ Morrison voorstellen hoeft niet meer … De 71 jarige Ierse sing/songwriter is nog steeds goed actief bezig . Onvermoeibaar krijgen we platen, en is hij te horen op festivals en clubs. De platen, muziek klinkt routineus , vertrouwd en is wel niet zo memorabel meer, de songs zijn mooi subtiel , minuscuul uitgewerkt , stralen een warme gloed uit door het brede instrumentarium (o.m. de Hammond, de blazers , mondharmonica) en natuurlijk Van’s uitzonderlijke , emotioneel zalvende soulstem . Een heerlijke , sfeervolle , dromerige, aangename trip krijgen we voorgesteld . In zijn roots zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijkheid troef , met een handvol sterke songs als “Out in the cold again”, “Holy guardian angel” en “Too late” . Goed album!
Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’ verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.
Ik heb het altijd al spannend gevonden om een album in handen te krijgen waarvan ik niet weet wat voor muziek ze maken, wie ze zijn en wat ze voor staan. De hoes bekijken, de muziek opleggen en ontdekken welke klankkleur en stijl er op je afkomt. Het heeft iets van een ontdekkingsreis. Soms hou ik bewust alle info achterwege tot ik alles eens goed beluisterd heb. Zo ook met deze release.
Als ik zo de hoes bekijk (er lijkt een of andere planeet op te staan) en de titel (‘Le Temps Du Rêve’) dan vermoed ik dat we waarschijnlijk atmosferische post rock zullen horen. Mijn intuïtie bedriegt mij niet. Opener “Morning In The Wilderness” is een langzaam opgebouwde atmosferische post-rock song. Lange instrumentale stukken, spaarzame vocals met hier en daar een kleine muzikale uitbarsting. Ze maken muziek zoals we die ook kennen van bands zoals Explosions In The Sky, Isis, Slint etc… De openingstrack kan mij in elk geval bekoren. De volgende track “Reverie Of Rising Star” bevat meer vocals en begint iets heavier dan de opener. “Impulse” is een korte, instrumentale track dat als basis een diepe cello heeft, aangevuld met wat percussie en een dubbele bass. “Into The Abyss” breekt met sommige meer lieflijk klinkende songs op dit album en is een donkere en desperaat klinkende song. Zo glijden we van de ene song in de andere.
Synopsys, een Frans ensemble dat sedert 2009 actief is, heeft met ‘Le Temps Du Rêve’ een kwalitatief en gevarieerd atmosferisch stukje post-rock afgeleverd. Een aanrader voor wie van dit genre houdt. Verkrijgbaar op vinyl, cd en mp3 via hun website of bandcamp.
Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.
Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.
Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.
Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’ aanraden.
This Can Hurt is eigenlijk een duo in de studio en een kwartet op het podium. Dit debuut was eigenlijk verleden jaar al verschenen maar door een zware val van één van de bandleden moest men de promotie en de activiteiten errond stilleggen. Nu een jaar later is men terug op volle sterkte om hun debuut wereldkundig te maken.
Muzikaal kunnen we spreken van alternatieve rock met daar doorheen wat elementen van industrial, wave, dub, stoner…
Jack Noise (drums en samples) kwam af met soundscapes en samen met Ray M. (zang, gitaren, bas en synths) werkten ze die uit tot songs. Ray M. deed de productie van het album. Hij staat beter bekend in het muziekmilieu als JP, de vroege man achter De La Vega. Uit die samenwerking werden 11 tracks weerhouden die we terugvinden op ‘When Nothing Matters’.
De songs klinken fris, melodieus en rock/poppy. De gitaren en de synths vormen een mooi geheel in de songs. Het uptempo nummer “Colder” is daar een mooi voorbeeld van en zou een geschikte single kunnen zijn. Vergelijken met bestaande bands is niet zo makkelijk maar het zou ergens tussen de meer gitaargerichte muziek van Depeche Mode, een poppy versie van Nine Inch Nails en dergelijke meer moeten liggen. Ook de zang kan mij bekoren. Met nummers zoals “Bleed” en “Change” moeten ze live wel gensters kunnen slaan. Iets meer ingetogen nummers zoals “Danka” of “Codex” vullen de setlist mooi aan en geven diepgang aan het album.
Een heel aardig debuut dat goed klinkt en nu en dan wat adrenaline losweekt tijdens het beluisteren.
Jam-rock met songs van rond de 10 minuten en wortels die liggen in de blues en de langharige boogie en rock van de seventies, het lijkt niet meer van deze tijd. Het is nochtans het handelsmerk van het Amerikaanse Endless Boogie, een band die zijn naam niet gestolen heeft. Het gezelschap heeft voor zijn inspiratiebronnen gewoon de laatste 40 jaren genegeerd en keert terug naar bands als Canned Heat, Flaming Groovies, Edgar Broughton Band, Pink Fairies en The Rolling Stones uit de tijd dat die nog volop aan de LSD zaten.
Endless Boogie doet dit nu al 10 jaar en vier platen lang, en ‘Vibe Killer’ is alweer een ferme pot groovy seventies rock. Dit langharig tuig kan als geen ander de gitaren inpluggen en dan eindeloos verder jammen op één riff en een paar akkoorden, steeds op zoek naar de goeie groove, en die weten ze verdomme altijd te vinden. Frontman Paul Major heeft de grom van Captain Beefheart in zijn stem en de spirit van Keith Richards in zijn gitaar. De riffs zijn dirty as hell, de solo’s trekken vaak een eind door en klinken altijd lekker freaky en smerig. Met songs als “High Drag, Hard Doin’” en “Vibe Killer” willen wij gerust heel de nacht over de highway scheuren. In het heerlijke “Back In ‘74” gaat Major, met een vettige riff op de achtergrond, mijmeren over toen hij Kiss zag op het Kite festival. Niet dat wij Kiss fan zijn, maar verdomme, we wouden dat we er bij waren. De song doet ons een beetje denken aan het onvolprezen ‘Southern Rock Opera’ van Drive By Truckers waarin Patterson Hood zijn bewondering voor in zijn geval Lynyrd Skynyrd niet kon wegsteken.
Het jam-gehalte wordt naar het einde toe nog wat breder uitgesmeerd. “Trash Dog” is zo vuil en vunzig als zijn naam doet vermoeden en “Warp, Weft And Pile” is een uitwaaier die goed zou gedijen in de woestijn tussen de Touareg bands als Tinariwen en Tamikrest.
Als u zich wil laten meedrijven met de vibe van deze New Yorkse retro-rockers, dan begeeft u zich best naar Het Bos in Antwerpen op 15/09 of naar Café De Zwerver in Leffinge op 16/09. We zien u daar wel.
Sedert 2014 timmeren ze aan hun weg. Dit door middel van optredens en nu ook via hun kersvers debuut: ‘Demockrazy’. Daarop presenteren ze ons negen tracks waarvan de basis duidelijk in de trash metal ligt. Dit met de moderne metal vocals door Koen Mattheeuws. De teksten tonen ons hun kijk op de wereld: een wereld of maatschappij in verval en teloorgang. Muzikaal slagen ze erin om snedig en tevens melodieus te zijn. De ritme sectie is bij momenten haarscherp en vinnig. Opener “The Mockracy” is een geestige woordspeling met Democracy en tevens een aanklacht tegen het falend democratisch systeem. “Good Riddance” heeft een weids klinkende intro en is één van zwaarmoedigste songs op dit album. Het bevat tevens mooi drum werk en melodieus gitaarwerk. Een sterke song. De twee “Vote Clown”-songs lijken een sneer naar de huidige president Trump te zijn. “Memories” is een kortere en instrumentale track waarin men ons laat genieten van het wondermooie en melodieuze gitaarspel van Ruben Dhaene. Afsluiter “Of Diminishing Returns” is de langste maar één van hun sterkste songs. De zang grijpt je bij de keel, er is fijn solowerk en alles klinkt heel trashy. Samen met “Good Riddance” het hoogtepunt van dit album.
Primal Creation heeft een sterk debuut afgeleverd waarin ze sterke songs afleveren en tonen dat ze klinken als een volwassen band met een eigen smoel. Je hoort wat invloeden van bv Megadeth, Testament of gelijkaardige trash bands om maar wat referenties te droppen.
Een plaat om in één ruk te beluisteren. Gaat u er dus even voor zitten. Of neen, toch niet, gaan zitten bij King Gizzard & The Lizard Wizard is geen goed idee, daarvoor is de sound te prikkelend, te opwindend en vooral te krankzinnig.
Wij hebben ons dit plaatje aangeschaft in De Kreun, omdat wij euforisch en helemaal overdonderd waren van dat knotsgekke concertje. We voelen die opwinding meteen terug opwellen van zodra we dit ding hier opzetten.
Is dit een conceptplaat ? Misschien wel, maar dan wel eentje met een hoek af. Het is eigenlijk één kierewiet verhaal over bizarre monsters, buitenaardse wezens en weet ik veel wat nog allemaal. Een rollercoaster van een album met een voice-over die de geflipte songs aan elkaar praat. Op en top King Gizzard, geschift, opvliegend en uitnodigend tot een uitbundig rock’n’roll feestje. Er zit wederom een enorme vaart achter, het heeft de beroering van Thee Oh Sees en de gekte van Flaming Lips. Het is een sneltrein die nooit stopt maar hoogstens eventjes afremt om dan terug op ramkoers af te stevenen op een nog nader te bepalen eindbestemming.
Met het over 9 bedrijven uitgesponnen “Altered Beast/Alter Me” heeft de band er sowieso een kraker bij die menig concertzaaltje op zijn kop zal zetten, een geschifte joyride waarin meermaals plagend het gaspedaal wordt ingehouden om dan telkenmale met volle kracht terug op te trekken. Verder weet King Gizzard een soort uit zijn voegen gebarsten hardrock neer poten op het explosieve “The Lord Of Lightning”, een lading buskruit waarin zowel Black Sabbath, Arctic Monkeys en zelfs Uriah Heep vervat zitten. Al even heavy zijn “Digital Black” en vooral “Vomit Coffin”, twee ontvlambare splinterbommetjes die terloops nog een streep psychedelische punk door een metal-badje sleuren.
Dit album is na het ook al fantastische ‘Flying Microtonal Banana’, waarin de band enkele fel gesmaakte Oosterse uitstapjes maakte, al de tweede release in 2017. Er zouden er dit jaar nog enkele zitten aan te komen. Graag, want ieder album krijgt telkenmale een eigen smoel aangemeten en wij hebben geenszins de indruk dat het teveel van het goede is. King Gizzard & The Lizard Wizard blijft immers steeds boeien met die gejaagde en verslavende sound. Wij zijn er helemaal gek van. Op naar de volgende.
Met een beetje goeie wil zou je de muziek van Heliocentrics kunnen catalogiseren onder jazz, maar dan wel jazz die in een UFO mag beluisterd worden. Muziek die zijn inspiratie eerder haalt bij de vreemde klanken van Sun Ra dan bij de traditionele jazz artiesten. Intergalactische soundscapes die worden opgeluisterd met zwevende violen, roffelende drums, Oosterse geluidstapijten, een verdwaalde sax, een psychedelische gitaar en dito keyboards. In de instrumentale song “The Silverback” dwarrelt er bovendien wat spannende elektronica rond die we ook terugvinden bij neo-jazz bands als Portico Quartet of Gogo Pinguin. Elders komt geregeld de ijle en begeesterende stem van Barbora Patkova een bezwerende toon geven aan de songs. De dame neigt soms naar Nina Simone die voor de gelegenheid Portishead mag aanvoeren, zo schittert ze onder meer in volle glorie op de sierlijke openingssong “Made Of The Sun”.
De titelsong is een mooie belichaming van al het moois dat op dit album te vinden is, het doet een beetje denken aan al dat fraais dat Melanie De Biasio op ‘Blackened Cities’ naar boven brengt. Bij Heliocentrics hangt er wel nog een dikker psychedelisch mistgordijn om alles heen, en dat werkt de mysterieuze atmosfeer nog meer in de hand.
De invloeden zitten netjes en eerder onopvallend verwerkt in dit plaatje, “Dawn Chorus” knipoogt naar het Herbie Hancock meesterwerkje ‘Headhunters’ en “The Wake” heeft wat psych-funk van George Clinton in de genen zitten. “Square Wave” en “The Uncertainty Principle” zijn dan weer bevreemdende filmische tracks die aanleunen bij hetgeen David Holmes doet. Nog een hoogtepuntje is “Oh Brother” dat lekker dobbert op een fijn wah-wah gitaartje en een funky baslijntje waarboven Patkova dan nog eens haar stijlvolle vocals drapeert.
‘A World Of Masks’ is een knap en luisterrijk neo-jazz album, heerlijk om in te verdwalen.
Nederlands 
Français 
